Marzena Filipczak

JADĘ SOBIE

Azja. Przewodnik dla podróżujących kobiet

Warszawa 2012

Spis treści

Karta redakcyjna

O Autorce

Część 1. JADĘ SOBIE

Zamiast wstępu

Indie Południowe

Witajcie w Bangalurze
(Warszawa • Londyn • Bangalur)

Redakcja: ANNA BOSZKO

Korekta: MAGDALENA CHOJECKA

Zdjęcia na okładce i w środku: MARZENA FILIPCZAK

Projekt graficzny okładki: MAGDALENA MAMAJEK-MICH

Projekt graficzny i skład: MICHAŁ OBERC

Copyright © Poradnia K
Copyright for the text and images © Marzena Filipczak, Warszawa 2009

Wydanie I elektroniczne

Warszawa 2012

ISBN 978-83-933420-0-6

Wydawnictwo Poradnia K
ul. Okopowa 16/169, 01-063 Warszawa
e-mail: poradniak@poradniak.pl
www.poradniak.pl

Konwersja: eLitera s.c.

O Autorce

Marzena Filipczak
dziennikarka i redaktorka przez 13 lat pracowała w "Gazecie Wyborczej" i "Metrze", w tym drugim tytule także jako redaktorka naczelna.

W 2008 r. wyjechała sama na pół roku do Azji.

Książka składa się z dwóch części. Pierwsza powstała na bazie blogu, który autorka pisała z Indii, Malezji, Tajlandii, Kambodży, Wietnamu (o ile był prąd).

Druga, bardziej praktyczna, odpowiada na pytania związane z bezpieczeństwem samotnej kobiety (i nie tylko) w podróży.

Część 1

JADĘ SOBIE

Hinduska rodzina na wakacjach

Zamiast wstępu

Była trzecia nad ranem, a ja właśnie wylądowałam na lotnisku w Bangalurze na południu Indii. Bez żadnych rezerwacji i jakiegokolwiek pomysłu, co dalej, pierwszy raz w Azji i pierwszy raz sama gdziekolwiek.

Było ciemno, gorąco i głośno. W toaletach mocz sięgał kostek, a ja musiałam ukryć na nodze saszetkę z paszportem, kartami kredytowymi i pieniędzmi. Tylko jak to zrobić, mając duży plecak na grzbiecie, a z przodu podręczny?

Na zewnątrz stało kilkudziesięciu taksówkarzy, ale czy mogę z którymś pojechać w nocy szukać hotelu? I czy w ogóle mogę wyjść, skoro w przejściu siedzi policjant z bronią? Wyszłam z terminalu, na wszelki wypadek nie odchodząc dalej niż kilka metrów od drzwi. Rozejrzałam się i postanowiłam poczekać, aż się rozjaśni. Wróciłam do środka, przekonując policjanta z bronią, że zostali tam moi znajomi; potem zrozumiałam, że miałam dużo szczęścia – po wyjściu z lotniska można na nie wrócić tylko z ważnym biletem w ręku.

Kiedy się rozjaśniło, wzięłam taksówkę i pojechałam do pierwszego hotelu wybranego z przewodnika. Wcześniej nie udało mi się go zarezerwować – nie dobudziłam Hindusa śpiącego w punkcie rezerwacji na lotnisku.

Byłam w hotelu. Po moim pokoju chodziły karaluchy długości palca, z łazienki wychodziły kolejne, przez okratowane okno widziałam zatłoczony bazar (dlaczego na ulicach nie ma tu w ogóle kobiet?). Było jasno, gorąco i głośno.

Dziurę, z której wychodziły karaluchy, zatkałam foliową reklamówką, do lamp na ścianach przywiązałam sznurek, a do niego moskitierę, i zapadłam w drzemkę. Kiedy się obudziłam, wcale nie miałam ochoty wychodzić na zewnątrz. Ale byłam głodna. Znalazłam lokalną knajpę. Karaluch chodzący pomiędzy miskami już nie zrobił na mnie wrażenia.

A potem było już tylko łatwiej.

W sześć miesięcy przejechałam Indie, Malezję, Tajlandię, Kambodżę i Wietnam. Miałam tylko ogólny plan trasy, a i tak często go zmieniałam. Jeśli gdzieś mi się podobało – zostawałam dłużej, jeśli dokądś odechciało mi się jechać – nie jechałam. Nie postawiłam sobie za punkt honoru, żeby zobaczyć wszystkie zabytki i świątynie, pojechać na każde safari, pójść na każdy trekking. Wybierałam to, co mnie interesowało najbardziej. Resztę czasu spędzałam, siedząc w lokalnych knajpach, leżąc nad rzeką, gapiąc się na góry, chodząc bez celu w plątaninie wąskich ulic azjatyckich miasteczek. Godzinami podróżowałam lokalnymi pociągami, autobusami, dżipami, łodziami, furgonetkami i rikszami.

Jechałam sobie.

Dom przy jednej z głównych ulic w Bangalurze

7 maja: Witajcie w Bangalurze

Warszawa • Londyn • Bangalur

Piszę z hinduskiej kafejki internetowej o wdzięcznej nazwie Internet Palace.

Pierwsze wrażenia z Indii: brud, smród, bałagan, ale w zupełnie innej kategorii niż u nas i w miejscach, które do tej pory widziałam. Ludzie, którzy śpią na ulicach, psy, które się wałęsają między ludźmi, a są chude tak, że rozumiem już pojęcie: „tylko skóra i kości”. Co się dziwić, że ludzie ich nie karmią, skoro sami często nie mają co jeść. Krowy leżące na poboczach, bo chodników tu nie ma, a nawet gdyby były, jeździłyby po nich riksze, motory, rowery. Ruch i hałas takie, że wydaje mi się, jakbym wciąż była na środku dużego skrzyżowania.

– Bądź ostrożna – ostrzega co jakiś czas Hindus, kiedy uskakuję przed motorikszą. Tylko jak być ostrożną, skoro po jednym pasie jadą obok siebie trzy pojazdy, riksza mija mnie dziobem, ale zaczepia rozszerzanym tyłem, nie ma dokąd uciekać, bo tuż obok jest rząd ciasno postawionych sklepików, a nawet jeśli znajdzie się trochę miejsca, prawdopodobnie wskoczy się na leżącego tam psa albo w najlepszym wypadku wdepnie w krowie łajno. Na drugą stronę ulicy nawet nie próbuję przechodzić sama, tylko drepczę za jakimś miejscowym, ale nie zawsze udaje mi się zdążyć, bo ci biegają między pojazdami ze zręcznością antylopy. Raz, kiedy tak stałam i nie miałam za kim przejść, widziałam mężczyznę bez nóg, który sprawnie przemieszczał się na rękach między samochodami, choć te nie zwalniały ani trochę. Kalecy, a jest ich sporo, nie robią tu na nikim żadnego wrażenia.

Powietrze jest brudne od spalin – nie wiem, na czym jeżdżą, ale prawie ze wszystkich rur wydechowych wydobywają się kłęby czarnego dymu. I brudne od kurzu – Hindusi wciąż wokół siebie zamiatają a to, co zamiotą, za chwilę rozdmuchuje wiatr albo roznoszą psy i przechodnie. Więc zamiatają po raz drugi, trzeci, byle tylko kawałek od swojego domu, sklepiku, warsztatu.

Moskitiera rządzi. Komarów co prawda niewiele, ale pierwszy karaluch w moim hotelu był wielkości palca. Na dodatek wlazł mi do plecaka, kiedy zeszłam zapłacić za pokój. Wyszedł, kiedy otwierałam plecak. Nie ma papieru toaletowego, jest za to dziura w podłodze i wiaderko do spłukiwania. Nie ma zamka, tylko skobel, więc po raz pierwszy użyłam zabranej z Polski kłódki. Miejscową mogłabym otworzyć bez trudu wsuwką do włosów. Poza tym OK.

Przez jakiś czas szukałam agencji, która kupi mi bilety na dalszą drogę, ale wszyscy chcieli je sprzedać nie tam, dokąd ja chciałam, tylko tam, gdzie ich wujek prowadzi hotel, w którym mogłabym się zatrzymać. Jakimś cudem w mieście, w którym nazwy ulic funkcjonują tylko w zachodnich przewodnikach, udało mi się znaleźć państwowe biuro sprzedaży biletów na państwowe autobusy – i nie znajdowało się ono bynajmniej na dworcu, których na dodatek jest tu kilka.

Pierwsze spostrzeżenie na temat wyposażenia na czas podróży po Indiach – podstawą sukcesu jest długopis, bez niego nie załatwi się niczego. Żeby dostać bilet, najpierw trzeba wypełnić wniosek w jednym okienku, pójść z nim do drugiego, gdzie inny człowiek sprawdzi, czy są miejsca, i przystawi odpowiednią pieczątkę. Potem po coś do trzeciego, stamtąd do czwartego, w którym nikogo nie ma, ale w żadnym innym mnie nie obsłużą. Po kwadransie przychodzi Hindus, który przez cały ten czas pił herbatę, i wydaje bilet.

Tu do biurokracji trzeba się przyzwyczaić – wszędzie. Zakup biletu lotniczego do Kuala Lumpur zajął mi pół dnia.

Biuro Air India, narodowego przewoźnika: sześć komputerów, za dwoma siedzą Hinduski i coś robią, za trzecim siedzi Hinduska i nie robi nic. System numerkowy polega na tym, że trzeba sobie oderwać kolejną karteczkę z zeszytu. Kiedy udało mi się dotrzeć do właściwej Hinduski, odmówiła sprzedania biletu, bo bez numeru telefonu do mojego hotelu w Malezji oraz bez numeru mojej hinduskiej komórki system nie przyjmie zamówienia. W pierwszej napotkanej kafejce internetowej spisałam więc dane pierwszego lepszego hotelu w Kuala Lumpur, sprawdziłam, jak wyglądają numery komórek w Indiach i wróciłam do tej samej pani. I co? Pani wpisuje wszystkie dane, system je przyjmuje, idziemy do innego pokoju, gdzie pani siada przy innym komputerze i kupuje mi bilet – elektroniczny. To jednak nie koniec – muszę zapłacić gotówką, bo system akceptuje tylko hinduskie karty kredytowe. Idziemy więc do drugiego pokoju, gdzie pani drukuje mi potwierdzenie, następnie do kolejnego, w którym płacę. Po całej operacji Hinduska odprowadza mnie do drzwi, kłania się i życzy przyjemnego lotu.

Czasami naprawdę uwielbiam patrzeć, jak pracują Hindusi – na stanowisku, gdzie normalnie wystarczy jedna osoba, jest ich czterech. Co ciekawe, każdy się czymś zajmuje. Nic nie przebije wynalazku „dwóch do łopaty”. Hinduska łopata na dole, tuż nad łyżką do nabierania, ma przywiązany mocny sznur. Jeden Hindus wbija łopatę, drugi ciągnie za sznur i ją wyjmuje. Kolejny nimi komenderuje, a trzech się przygląda.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

„Lecę dalej”

kolejna książka Marzeny Filipczak

Marzena Filipczak, dziennikarka i podróżniczka, autorka wydanej w 2009 roku książki „Jadę sobie. Azja. Przewodnik dla podróżujących kobiet” tym razem zabiera nas w fascynujący świat tanich lotów. „Lecę dalej. Tanie podniebne podróże” to książka składającą się z dwóch części. W pierwszej autorka opisuje dwanaście podróży, które odbyła w ciągu nieco ponad roku (jedna w 2010, i jedenaście w 2011 r.): korzystając z promocji w tanich i regularnych liniach lotniczych jadła zimą truskawki w Maroku, bawiła się na karnawale w Weronie, wiosną spacerowała po gajach oliwnych Ibizy, a chwilę potem – przedzierała się przez niezwykłe lasy Madery. Latem wędrowała przez bezdroża Kaukazu i przejechała rumuńską szosę otwartą tylko w wakacje, a gdy się skończyło – poleciała do Laponii obejrzeć piątą porę roku. Jesienią szukała słońca na wulkanicznej wyspie Lanzarote, a zimą – podarków na tradycyjnymi jarmarku bożonarodzeniowym.

Marzena znajduje niezwykłe miejsca, opisuje lokalne klimaty – zwyczaje, knajpki, hoteliki, z zupełnie innej strony pokazując nawet powszechnie znane miejsca. Przenikliwa obserwacja, ciekawość świata, poczucie humoru i szacunek sprawiają, że opisy podróży czyta się jednym tchem.

Część druga to nieocenione kompendium wiedzy na temat tanich lotow, z którego można się dowiedzieć m.in., gdzie i kiedy szukać promocji; jak kupić bilet za 3 euro do Fezu i dlaczego na Ibizę najlepiej lecieć przez Sztokholm; jak płacić, żeby nie przepłacić; co zrobić, żeby nie musieć urywać kółek od walizki; jak się wyspać na terminalu; dlaczego warto czytać regulaminy oraz do czego może służyć płachta budowlana i ołówki.

Jest kilku podróżników, którzy mi ogromnie imponują. Oni nie chodzą medialnymi szlakami. Zdobywają świat dla siebie - dlatego dzięki nim można się tyle dowiedzieć i rozsmakować w miejscach, do których docierają. Marzena jest moim guru wyjazdowym. Mogę jej tylko podziękować za ciekawość świata i nieszablonową filozofię podróży. Już w trakcie lektury książki kupiłam zgodnie z jej wskazówkami tani bilet, wsiadłam i poleciałam. Państwu także polecam.

KATARZYNA MONTGOMERY
redaktor naczelna „Zwierciadła”, „Mała Czarna” w TV4