Dla Edyty Pietrzak-Waś,

Moniki Kawiarowskiej

i Małgosi Szeroczyńskiej –

z podziękowaniem,

że nasza przyjaźń przetrwała

od lat szkolnych i licealnych…

oraz

Magdaleny Witkiewicz – za to, że

traktuje mnie jak swojego drugiego,

czasem opóźnionego w rozwoju, syna

i że jeszcze nigdy (odpukać, odpukać!)

się na niej nie zawiodłem

OŚWIADCZENIE

Uroczyście oświadczam, że wszystkie postaci – poza kilkoma moimi ukochanymi gwiazdami, które mam nadzieję nie obrażą się, że je wymieniłem z nazwiska – oraz wydarzenia opisane w tej książce są wytworem mojej wybujałej fantazji. Dworek w Kopielnikach nie istnieje (a szkoda…), a postać Róży nie była inspirowana żadną żyjącą (w Gdańsku) polską pisarką. A już na pewno nikt nikogo w świecie literackim nie prześladuje i nie morduje, bo wszyscy się kochamy i nikt z nas nie jest zazdrosny o sukcesy kogoś innego. Uwierzyliście…?

POSTACI

(nie przerażajcie się ich liczbą, bo nie wszyscy grają tu główne role, ba!, niektórzy nie wypowiadają w powieści nawet jednego słowa; ponieważ jednak nie chciałem, aby ktokolwiek czuł się pominięty, wymieniłem wszystkich, wzorując się na ekranizacji Władcy Pierścieni, gdzie w napisach końcowych pojawiły się nazwiska mniej więcej miliona osób, łącznie z tymi, które tylko pomyślały o tym, że mogłyby pracować przy tym filmie)

Róża Krull – wiecznie eksperymentująca z fryzurą autorka powieści kryminalnych, która niezbyt entuzjastycznie przyjęła wiadomość, że musi jechać na zjazd pisarzy i – jak się potem okazało – miała rację, bo (prawie) nic dobrego jej tam nie spotkało

Paweł Kwiatek – zwany przez wszystkich Pepe, obdarzony talentem kulinarnym godnym Jamiego Oliviera młodzieniec zajmujący się PR-em książek Róży, a po nocach śniący o pracy dla Magdy Gessler

Kika Luna – pisarka romansów, zmora swoich koleżanek i kolegów po piórze, wydawców, szefów księgarni oraz własnej rodziny

Dawid Dumowski – mąż Kiki, były siatkarz, swoją prezencją wywołujący w kobietach (oraz niektórych mężczyznach) diabelsko grzeszne myśli

Lena Pastor – córka Kiki z pierwszego małżeństwa, marząca o usamodzielnieniu się i traktująca wyczyny swojej matki z pobłażliwością godną pielęgniarki w zakładzie dla obłąkanych

Krystian Krawczyk – chłopak Leny, nienawidzący swojej przyszłej treściowej niczym koty burzy i piorunów

Julia Kulicka – pisarka smętnych powieści obyczajowych, dla której słowo „uśmiech” jest pojęciem abstrakcyjnym

Kornelia Komarzewska – przyjaciółka Julii, mająca podobne do niej fatalistyczne podejście do życia

Grażyna Winnik – autorka powieści erotycznych, rudowłosa seksbomba, która sądziła, że nic w życiu nie będzie dla niej problemem, ale niestety się przeliczyła

Mateusz Mączyński – ukochany Grażyny, przystojny prawie tak, jak bohaterowie powieści jego ukochanej

Klaudia Szkrab – porzucona żona Mateusza, pałająca zrozumiałą nienawiścią do jego nowej wybranki

Miłka Wężowska – autorka powieści grozy, życiowa optymistka, uzależniona od „big maków”, „wieś maków”, „czis maków” oraz pizz wielkości koła młyńskiego

Olka Nosicka – pisarka komedii kryminalnych, próbująca (bez zapału i bez skutku) przekonać Miłkę, że podstawą jej jadłospisu powinna być brukselka, marchewka, ogórek, tudzież kiełki brokuła

Katarzyna Skrzypińska – starsza pani, zmuszona przez wydawcę do pisania biografii gwiazd kina i teatru, a w cichości ducha mocno sfrustrowana, że nie może wydać horroru o wampirach i wilkołakach, zarobić na nim kokosów i stać się tak popularna jak jej koleżanki po piórze

Mariella Miszalek – dobiegająca z wolna sześćdziesiątki, ale przekonana, że wciąż wygląda na kuszącą trzydziestkę, autorka ckliwych romansideł, sprawiająca od czasu do czasu wrażenie lekko poszkodowanej na umyśle

Grzegorz Kąciszewski – szef wydawnictwa Kąty i Trójkąty, w swoim przekonaniu – mimo sporej nadwagi i wzrostu siedzącego psa – reinkarnacja Casanovy i sobowtór Brada Pitta

Joanna Stępień – menedżer urokliwego dworku pod Krakowem, skrywająca przed światem kilka tajemnic

Dariusz Kapica – drugi menedżer ośrodka w Kopielnikach, równie tajemniczy jak jego współpracownica

Marcin Kraśnik, Łukasz Maj – średnio, niestety, sprawdzający się w swoim fachu kelnerzy

Kuba Płoszyk – boy hotelowy, chcący za wszelką cenę udowodnić Róży, że nadaje się na detektywa – bohatera jej kolejnej powieści

Ruda, Dama Karo i Wiola – blogerki, które koniecznie chciały być pomocne i nawet im się ta sztuka udała

Krzysztof Darski – komisarz policji, oddelegowany do śledztwa z racji faktu, że jego narzeczona pełniła niegdyś funkcję menedżerki znanej pisarki

Beata „Betty” Jankowska – ukochana Darskiego, do niedawna agentka najpopularniejszej polskiej pisarki romansów, aktualnie szukająca pracy

PROLOG

Trzy kobiety stały na małej leśnej polanie, patrząc bez słowa na dopiero co wykopany dół. Twarz każdej z nich wyrażała inne uczucie. Młodziutka, bardzo szczupła i jeszcze bardziej blada szatynka, ubrana w krótką kwiecistą sukienkę, nawet nie próbowała ukryć przerażenia. Miała załzawione oczy, trzymała prawą dłoń na ustach, hamując szloch, i co parę sekund pociągała nosem, starając się ostatkiem sił opanować narastającą z każdą chwilą histerię. Na obliczu niższej, nieco starszej, korpulentnej platynowej blondynki ubranej w obcisłą do granic wytrzymałości materiału czarno-bordową suknię malowała się tylko kamienna obojętność. Jakby mrożące krew w żyłach wydarzenia, w jakich brała udział przez ostatnich kilkadziesiąt minut, nie wywarły na niej najmniejszego wrażenia. Najbardziej zagadkowy wyraz twarzy miała jednak trzecia kobieta – wysoka, seksowna, rudowłosa piękność. Na pierwszy rzut oka sprawiała wrażenie nieco rozbawionej sytuacją, która dziewięciu osobom na dziesięć wydałaby się przerażająca, a owej dziesiątej – makabryczna. I dopiero po bliższej, uważnej lustracji można było zauważyć, że ów pozorny luz ma ukryć strach, a uśmiech – gigantyczną ulgę i nieco satysfakcji.

– Może jednak powinnyśmy zadzwonić na policję? – powiedziała szatynka cichym, proszącym głosem.

Jej towarzyszki spojrzały na nią z wyraźną irytacją.

– Już to przerabiałyśmy – fuknęła blondynka. – I sama się zgodziłaś, że to, co robimy, jest najlepszym wyjściem…

– No tak… – Szatynka pokiwała głową i znów pociągnęła nosem. – Ale… To nie jest dobre… Tak nie wypada…

– Wiesz przecież, że to nie miało się tak skończyć! – niemal krzyknęła ruda. – Zdarzył się idiotyczny wypadek.

– Mogłybyśmy spróbować przekonać o tym policję… – powiedziała szatynka, składając ręce tak jak do modlitwy. – Proszę, rozważcie to jeszcze raz. Nie wiem, czy będę umiała żyć ze świadomością, na co naraziliśmy jego bliskich. Może jednak policja nam uwierzy…

– Po raz setny tłumaczę ci, że nie! Sama też bym nie uwierzyła, gdyby ktoś mi o tym opowiedział. Poza tym nie mamy żadnego dowodu na poparcie naszych słów. – Ruda podeszła do swojej towarzyszki i wzięła jej złożone ręce w swoje dłonie. – Wiem, że to będzie trudne, ale razem przez to przejdziemy. Obiecuję ci, że nie zostawimy cię z tym samej. Będziesz mogła na nas liczyć o każdej porze dnia i nocy.

Najstarsza z kobiet obserwowała swoje koleżanki z coraz większym politowaniem.

– Tani melodramat… – mruknęła pod nosem, a głośno powiedziała: – To co robimy? Bo w końcu ktoś tu przyjdzie, nakryje nas i game over. Wtedy dopiero będziecie miały sporo czasu na rozmowy. O ile oczywiście dopisze wam szczęście i wylądujecie w jednej celi.

Ruda przesunęła dłońmi po rękach szatynki, po czym ujęła jej podbródek.

– To jak? – zapytała, patrząc jej uważnie w oczy. – Dasz radę?

Ta zacisnęła usta i kiwnęła głową. Ruda westchnęła z ulgą.

– Możemy zaczynać – powiedziała stanowczo.

Blondynka uśmiechnęła się i z cichym stęknięciem sięgnęła po leżącą pod jej nogami łopatę. Następnie nabrała na nią ziemi z niewielkiego kopca, który utworzyły kilkanaście minut wcześniej, i sypnęła ją do dołu. Zastygła w grymasie zdziwienia twarz mężczyzny w rogowych okularach, którego ciało zostało nieco wcześniej tam rzucone, częściowo pokryła się wilgotnymi czarnymi grudkami. Chwilę potem w dole wylądowały kolejne porcje ziemi, na zawsze kryjąc tajemnicę trzech kobiet…

A przynajmniej tak im się wtedy wydawało.

ROZDZIAŁ I

Przeczucie

– Zjazd pisarek?! – Najpopularniejsza polska autorka kryminałów Róża Krull oderwała spojrzenie od lustra, w którym przez ostatnich kilkanaście sekund z niepokojem obserwowała, czy na jej trzydziestopięcioletniej twarzy nie pojawiły się już pierwsze oznaki nieubłaganie zbliżającej się starości, i popatrzyła na swojego PR-owca ze zgrozą. – To znaczy samych kobiet?! Czy ciebie rozum opuścił? To jakieś śmiertelne nudziarstwo. Wiesz, jak nie cierpię tego typu imprez!

„Bo nie będzie cię tam adorował żaden przystojniak”, pomyślał nieco złośliwie jej serdeczny przyjaciel i specjalista od promocji w jednym, Paweł Kwiatek, drobny, niepozorny, obdarzony nie wiedzieć czemu typowo południową urodą Ślązak, zdrobniale nazywany przez wszystkich Pepe. Głośno jednak powiedział:

– Mają ci tam wręczyć jakąś nagrodę…

– Za co? – zdziwiła się Róża, przeczesując sobie długą blond grzywkę z lewej strony głowy na prawą. Pisarka miała wieczny problem z doborem koafiury, z żadnej nigdy do końca nie była zadowolona i przynajmniej raz na tydzień pojawiała się u swojego fryzjera z nowymi oryginalnymi pomysłami, co ma zrobić jej na głowie, przy okazji doprowadzając go rozpaczy, a czasem i myśli samobójczych. – Przecież od ponad roku nie napisałam nic nowego!

– Za całokształt – wyjaśnił Pepe. – I za zasługi w krzewieniu czegoś tam za granicą. Zdążyłem już zapomnieć, co tam krzewiłaś, ich zdaniem, w tej Hiszpanii. Moim zdaniem głównie zamiłowanie do alkoholu. Ale to nasza cecha narodowa, więc może podciągnęli to pod patriotyzm, a to teraz w modzie.

– Całokształt?! – Róża skupiła się na pierwszej części jego wypowiedzi, za drugą postanawiając mu ewentualnie urządzić piekło nieco później, kiedy już przemyśli, czy aby nie kryje się tam trochę prawdy. – Przecież to się wręcza jakimś stojącym nad grobem staruszkom z balkonikami. Czy ktoś tam oszalał?! Wiem, że może już nie wyglądam na nastolatkę, zwłaszcza jak zapomnę iść do kosmetyczki…

– Yhm… – kaszlnął znacząco Pepe.

– No dobrze, do doktora Gwoździa – poprawiła się szybko Róża, przypominając sobie, jak po ostatnim zabiegu zwanym wampirzym liftingiem, a polegającym na wstrzyknięciu pod skórę twarzy osocza z pobranej wcześniej krwi, lekko otumaniona zastosowanym przez lekarza środkiem znieczulającym dowlokła się ledwie żywa do swojego rodzinnego domu, po czym z miejsca zasnęła kamiennym snem na kanapie, na której kilkanaście minut potem znalazła ją matka. Przerażona krwawymi śladami na twarzy swojej latorośli i myśląc, że ta miała wypadek samochodowy albo zmasakrował ją włamywacz, zadzwoniła w panice po pogotowie, któremu potem trzeba było zapłacić dwieście złotych za „nieuzasadnione wezwanie”. – Joanna ma stanowczo za długi język…

– Twoja mama jest po prostu szczera – podsumował Pepe. – W przeciwieństwie do ciebie… Łazisz po jakichś szarlatanach, którzy z medycyną mają tyle wspólnego, że kilka razy przechodzili obok szpitala, ale za to cię dmuchają. A potem mówisz, że byłaś u kosmetyczki, która przejechała ci lekko po twarzy wacikiem z kremem nawilżającym. I od tego muskania twoje policzki zaczynają nagle wyglądać tak, jakbyś chowała w nich piłeczki pingpongowe…

– Nikt mnie nie dmucha! – zaprotestowała ogniście pisarka, choć w jej głosie dało się też wychwycić lekką nutkę żalu. – Od wielu miesięcy!

– To też wiem – powiedział Pepe z politowaniem. – Zrobiłem skrót myślowy. Chodziło mi o dmuchanie twoich policzków…

– Nawet jeśli coś tam sobie delikatnie wypełniłam, a wcale nie mówię, że to zrobiłam, to tym bardziej nie wyglądam na kogoś, kto powinien dostać nagrodę za całokształt. – Róża pokazała przyjacielowi język. – Poza tym zawsze czuję się na takich zlotach jak w maglu. I właśnie tak wyobrażam sobie jeden z kręgów piekielnych. Kupa sfrustrowanych wiedźm, które nic nie robią, tylko obgadują się nawzajem albo pomstują na swoich wydawców. I pewnie jak zawsze dziwnym trafem wyląduję w jednym pokoju z tą całą Manuellą…

– Mariellą – poprawił Pepe.

– Wszystko jedno – nie dała się zbić z pantałyku Róża. – Ona najpierw zużywa cały papier toaletowy, a potem chrapie tak, że trzęsą się ściany! Jak wielbłąd!

– Wielbłądy chrapią? – zdziwił się Pepe, zostawiając na uboczu nieco dziwną kwestię połączenia przez jej pracodawczynię zużywania papieru z wydawaniem głośnych odgłosów w czasie snu.

– Nawet sobie nie wyobrażasz! – potwierdziła Róża. – Jak w Afryce w oazie kilka zaczęło ciągnąć smugę koło mojego namiotu, to miałam wrażenie, że znalazłam się w klubie techno. Do kompletu brakowało mi tylko laserów i tabletki ecstasy.

– Teraz już się nie łyka ecstasy, musisz uaktualnić swoją bazę danych – powiedział Pepe. – Znajomy, który prowadzi klub, mówił mi, co teraz bierze młodzież, ale już zapomniałem, co to było. Zapamiętałem tylko, że osoby w moim wieku wylądowałyby po tym na OIOM-ie, a w twoim kojfnęłyby na zawał w jednej sekundzie.

– A oni wytrzymują? – zaciekawiła się Róża, zapominając przypomnieć PR-owcowi, że jest zaledwie pięć lat od niego starsza, więc zaliczanie ich do różnych pokoleń jest z jego strony sporym nadużyciem.

– Owszem, ale teraz wcześnie zaczyna się eksperymentować, więc organizm się przyzwyczaja – wyjaśnił Pepe. – Poza tym od tego ponoć są tacy szczupli…

– Hmmm, w takim razie koniecznie zapytaj kolegę, jak to się nazywa – poprosiła Róża, która mimo wypróbowania w ciągu ostatnich trzech lat gdzieś tak około setki magicznych diet ciągle walczyła z kilkoma nadprogramowymi kilogramami. Czyniła to zresztą bez specjalnego przekonania, bo na szczęście owa mała nadwaga uprzejmie znalazła sobie miejsce głównie w jej biodrach, biuście i pupie, czyniąc z niej ideał kobiecości w stylu Marylin Monroe, ewentualnie Wenus z Milo, które, jak wiadomo, anorektyczkami zdecydowanie nie były. – A wracając do tego cholernego sabatu, to mowy nie ma, żebym tam pojechała. Zapomnij! Wiesz, że beznadziejnie czuję się wśród innych pisarek. Prawie żadna z nich nie jest normalna. Albo mają depresję, albo pierdolca. Nawijają na zmianę o swoich książkach, chorobach, fobiach, mężach, kochankach i wydawcach. Nie wiem, co jest bardziej przygnębiające. Już prędzej wolałabym drugi raz jechać na to coś, na czym zasnęłam! Tam przynajmniej było ciepło i można było się opalać nago na dachu hotelu. Co to było…?

– Masz na myśli Sewillę? Międzynarodowe sympozjum naukowe na temat roli literatury erotycznej w edukacji seksualnej – przypomniał cierpliwie Pepe. – Zasnęłaś na wykładzie EL James i zachowywałaś się nie lepiej niż te twoje wielbłądy…

– Bo to było śmiertelnie nudne, a poza tym z tego, co pamiętam, byłam zmęczona po locie… – odparła niepewnie Róża. – I chyba jakoś źle się wtedy czułam.

– Niezupełnie. – Pepe zawsze szczycił się tym, że ma pamięć jak słoń i potrafi podać najdrobniejsze szczegóły każdego wydarzenia, w którym brał udział bez mała od chwili swojego urodzenia. Gwoli sprawiedliwości trzeba dodać, że czasami też mijał się z prawdą, bazując na tym, że inni, na czele z jego pracodawczynią, zachowywali się tak, jakby chorowali na zaawansowaną demencję. – Sympozjum było drugiego dnia po locie, więc zdążyłabyś spokojnie odpocząć. Ale nie! Poszłaś zwiedzać miasto i poznałaś jakiegoś nastoletniego Gonzalesa z irokezem na głowie i w podartych dżinsach. Umówiłaś się z nim na wieczór na jednego drinka, po czym wróciłaś do hotelu o trzeciej nad ranem, chwiejnym krokiem i ze śpiewem na ustach. A potem przez resztę pobytu drżałaś, że cię policja przymknie za uprawianie seksu z nieletnim.

– A, faktycznie, już mi się przypomniało. – Róża odetchnęła, a na jej twarzy pojawił się nieco dwuznaczny uśmieszek. – Wcale nie był taki nieletni. Niektóre części ciała miał już bardzo rozwinięte. A nawet bardzo, bardzo…

– Nawet nie chcę tego słuchać! – Pepe demonstracyjnie, acz tylko na chwilę, zatkał uszy palcami. – Teraz przynajmniej nie będzie ci groził prokurator, bo impreza odbywa się w jakimś starym dworku pod Krakowem i nie ma tam w okolicy żadnych bardzo, bardzo rozwiniętych żigolaków. Przez ostatnie lata ten dworek niszczał, a teraz kupił go jakiś inwestor i chce z tego uczynić salon kulturalny Małopolski czy coś równie niedorzecznego. To będzie jedna z pierwszych imprez. Przygotuj się na marmury, kelnerów we frakach, platynową zastawę, lustra w złotych ramach i portrety hrabiowskich rodzin na ścianach. Z tego, co wiem, zaproszono prawie same kobiety. Jeśli będzie się tam pałętał jakiś męski element, to co najwyżej w charakterze osób towarzyszących, więc pod kontrolą swoich lubych. Tak czy siak przepadło. Musisz tam jechać, bo obiecałem to organizatorom. I chyba już nawet coś podpisałem w twoim imieniu. Poza tym nie zapowiada się tak źle. Większość ludzi, którzy też tam będą, jako tako znosisz…

– Na przykład kogo? – zapytała Róża, która ogólnie bardzo lubiła ludzi, ze szczególnym uwzględnieniem tych, którzy kupowali jej książki, ale do przyjaźni z innymi literatami i literatkami miała wyjątkowego pecha. Na samym początku swojej trwającej już piętnasty rok przygody z pisaniem poznała kilka cudownych, jak jej się wtedy wydawało, koleżanek po piórze, szybko jednak się okazało, że żadna nie nadawała się na przyjaciółkę. Pierwsza oskarżyła ją o plagiat i to tylko dlatego, że Róża akcję swojej książki umieściła na Krecie, o której jej koleżanka, jak to potem głosiła w wywiadach, „wiele razy jej opowiadała”. I nic to, że Krull odmalowała tę wyspę jako raj na ziemi, krainę miłości i miejsce miodem i mlekiem płynące, podczas gdy w powieści jej teoretycznej przyjaciółki był to „jeden wielki syf, wypełniony wiecznie nawalonymi śmierdzącymi Angolami, zasuszonymi jak mumie starymi Niemrami i ruskimi nowobogackimi tipsiarami”. Oskarżenie poszło w świat i Róża musiała się długo bronić przez opinią plagiatorki. Druga „przyjaciółka” uwiodła jej ówczesnego narzeczonego, po czym na domiar złego przekonała go do małżeństwa, choć ów u boku Róży głosił zawsze, że „prędzej Nergal zostanie wokalistą Arki Noego, a Beata Tyszkiewicz zatańczy na rurze, niż on się da zaobrączkować”. I wreszcie trzecia najpierw namówiła ją na „szczere babskie zwierzenia przy lampce wina”, następnie upiła w zimnego trupa, a potem z satysfakcją doniosła ich wspólnemu wydawcy, że „Róża nazywa go kutwą, tudzież twierdzi, że jest kryptogejem i dlatego, żeby wszystkich zmylić, ożenił się z pierwszą lepszą, która na niego poleciała, bo sama przypomina szympansicę i nikt inny by jej nie chciał”. W wyniku owego donosu wydawca odłożył premierę już zaakceptowanego do druku kryminału Róży, mściwie przy tym zaznaczając, że nową datą pojawienia się owej powieści będzie dzień, kiedy „jego żona zejdzie z drzewa”. Po tym ostatnim doświadczeniu pisarka ostatecznie zrezygnowała z szukania przyjaźni w świecie literackim. Swoje koleżanki po fachu traktowała uprzejmie, ale na wszelkie próby zamiany znajomości w przyjaźń reagowała alergicznie.

– Będzie na przykład Miłka Wężowska – podsunął Paweł.

– No dobrze, ją faktycznie lubię. – Róża odetchnęła. – Nie mogłabym dzielić z nią pokoju?

– Nie, bo Miłka jak zawsze będzie mieszkać z Julią Kulicką – wyjaśnił Paweł.

Róża gniewnie pufnęła.

– Wyglądają jak żeński odpowiednik Flipa i Flapa – mruknęła.

– To było wredne. – Pepe pokiwał potępiająco głową. – Nawet jeśli masz trochę racji…

– Poza tym one nie pasują do siebie też i charakterami… – Róża się zamyśliła. – Miłka jest zawsze uśmiechnięta, pogodna, rozgadana. A ta cała Julia to jakaś straszliwa mimoza. Z reguły wygląda tak, jakby trzy sekundy wcześniej ktoś rozjechał jej kotka. Z drugiej strony Miłka mówiła mi, że ona kiedyś była inna. A znają się długo. Ponoć tak mniej więcej pięć lat temu Julia przeżyła jakąś traumę. Miłka nigdy nie chciała mi powiedzieć, co takiego się wydarzyło, i odniosłam wrażenie, że sama tego też po prostu nie wie albo też wmówiła sobie, że coś się stało, żeby usprawiedliwić zachowanie swojej przyjaciółki. Ja w każdym razie niezbyt dobrze znoszę jej towarzystwo. Nie cierpię ponuraków. A Julii chyba nigdy nie widziałam nawet z cieniem uśmiechu. Podobnie żałobne są jej książki. Pięć stron i zaczynasz się zastanawiać, czego lepiej poszukać. Żyletki, żeby się pociąć, czy sznura, żeby się powiesić…

– Nie znam kobiety, ale z twojego opisu wygląda na szalenie atrakcyjną – zauważył Pepe. – Nie wiem, czy się z miejsca nie zakocham. Poza tym przyjedzie Olka Nosicka. I Grażyna Winnik…

– Hmmm, to przynajmniej będzie dobra zabawa – zgodziła się Róża. – Mam tylko nadzieję, że nie wpadną znowu na pomysł zrobienia karaoke jak rok temu na jakimś przyjęciu, na które też mnie wypchnąłeś przemocą. Jakoś na trzeźwo i bez tego tam Marquesa…

– Gonzalesa – poprawił Pepe. – Mogłabyś przynajmniej pamiętać, z kim uprawiasz tarło!

– Zaraz tarło… – zaprotestowała bez przekonania Róża, która tak naprawdę nijak nie mogła sobie przypomnieć, co zaszło w czasie jej nocnej przygody z przystojnym Hiszpanem. Ostatnie, co pamiętała, to jego zapewnienie, że w knajpie, do której ją zaprowadził, podają bardzo słabe drinki i piąty „Sex On The Beach” na pewno im nie zaszkodzi. – No więc bez tego Gonzalesa śpiewanie nie wychodzi mi tak dobrze. Leć dalej z tą listą gości. Kto następny?

– Trzy blogerki, który wygrały konkurs na spotkanie ze swoimi ulubionymi pisarkami, i to chyba wszystko… Tak mi się przynajmniej wydaje…

Pisarka spojrzała na niego uważnie. Pepe uciekł wzrokiem, po czym sięgnął do kieszeni dżinsów po komórkę, udając, że dostał SMS-a.

– Coś kręcisz – zawyrokowała Róża z niesmakiem.

Paweł oderwał wzrok od telefonu.

– Czemu tak twierdzisz? – zapytał.

– Bo tobie nigdy się nie wydaje – powiedziała pisarka. – Albo coś wiesz, albo nie. Więc teraz po prostu próbujesz przede mną coś ukryć.

– Oj tam, oj tam… – usiłował zbagatelizować sprawę Paweł, ale pisarka pokręciła głową, zaciskając usta w grymasie pełnym potępienia.

– Tym razem ci się nie uda – oświadczyła stanowczo. – Kto jeszcze tam będzie?!

– Nikt…

– Pepe!

– No dobrze, będzie jeszcze Kikhhhhhhh, khe khe khe, Luuuuuunaaaaaa… – Pepe najpierw udał, że złapał go kaszel, a ostatnie słowo dokończył ciszej, nie wypowiadając na głos kończących je sylab. Jego wysiłki nie zdały się jednak na wiele.

– Czy ty powiedziałeś „Kika Luna”?! – zapytała z przerażeniem Róża, łapiąc się jedną ręką za serce, a drugą za głowę i robiąc minę niczym Marta Lipińska w ekranizacji Nad Niemnem w chwilach, kiedy „dostawała globusa”.

– Owszem – przyznał z wyjątkową niechęcią Pepe. – Kika Luna. Nie miałem na to wpływu i jeśli cię to jakoś pocieszy, to też dowiedziałem się o tym, kiedy już się zgodziłem. Pewnie jakby organizatorzy od razu mówili, że ją też zaprosili, to nikt inny nie zgodziłby się przyjechać.

– Czyli chcesz powiedzieć, że podstępem wrąbałeś mnie w spotkanie z psychopatką? – rzuciła gniewnie Róża. – Ratunku! Obcięłabym ci premię, gdyby nie to, że i tak ci jej nie daję. Kika Luna, matko pańska…!

Kika Luna była jedną z najbardziej znanych polskich autorek romansów oraz postrachem całego świata literackiego. O jej nadętym do monstrualnych rozmiarów ego, żądaniach godnych Jackie Collins czy jakiejś innej amerykańskiej gwiazdy pióra, szalonych pomysłach oraz karczemnych awanturach, jakie urządzała wszystkim, od wydawców począwszy, a na organizatorach spotkań i bibliotekarkach skończywszy, krążyły legendy przekazywane sobie z pobladłych ze zgrozy ust do ust. Już przy okazji premiery swojej drugiej powieści Kika, po sukcesie pierwszej książki uważająca się za gwiazdę pokroju Maryli Rodowicz czy Krystyny Jandy, zażądała od wydawcy rozłożenia przed nią w warszawskim empiku czerwonego dywanu, twierdząc, że nie będzie chodziła po posadzce zabłoconej wcześniej przez plebs, oraz rozpalenia wzdłuż niego pięćdziesięciu żółtych świec. Swoim niemożliwym do opanowania jazgotem ogłupiła najpierw wydawcę, a następnie sympatycznego chłopaka, odpowiedzialnego za organizację spotkań w empiku, który spełnił jej żądania, łamiąc tym samym wszelkie możliwe przepisy przeciwpożarowe. Ukoronowaniem tak przygotowanego wieczoru było pojawienie się Kiki w ogromnym kapeluszu, w którym swoim zdaniem prezentowała się niczym Kate Winslet w Titanicu, a który we wszystkich innych wzbudził skojarzenia z donicą na palmę, nałożoną na głowę do góry nogami, oraz sukni z długim, szerokim trenem, jak zawsze trzeszczącej w szwach i sprawiającej takie wrażenie, jakby zaraz miała eksplodować. Ponieważ Luna weszła do empiku z właściwym sobie impetem, jej powłóczysty, ciągnący się po ziemi tren z miejsca przewrócił kilka świeczek, co mało nie doprowadziło do tragedii. Na szczęście pożar zdołano w porę ugasić, a w jego wyniku zniszczeniu uległa jedynie część biografii zagranicznych polityków, których to arcydzieł i tak nikt nie kupował. Potem Kika zasłynęła z wydawania „czwartkowych obiadków literackich”, na które rozsyłała zaproszenia do wszystkich topowych pisarzy i pisarek. Kiedy tylko któreś z nich śmiało jej odmówić albo też nie wyrazić zachwytu nad jakimkolwiek aspektem imprezy, z miejsca się obrażała. W ten sposób w ciągu roku pogniewała się prawie na wszystkich autorów. Zresztą ku olbrzymiej uldze swoich gości, po cichu podzielających opinię znanego twórcy literatury fantasy, który po kolacji u Kiki napisał na swoim Facebooku, że uczestniczył w „pretensjonalnej stypie, na której podano mu trzy świderki na zgniłym mchu” i dodał, że „po tak wątpliwym menu musiał potem lecieć do makdoka i dopchać te frykasy hambuksem”. Po tej druzgoczącej recenzji i w obliczu wizji braku gości, na których się jeszcze nie obraziła, Luna odpuściła sobie próby zostania żeńską wersją króla Stasia. W zamian jednak postanowiła zyskać opinię symbolu polskiej literatury za granicą. W związku z tym skorzystała z zaproszenia od swoich krewnych, mieszkających w Dublinie w pobliżu polskiej ambasady, i zaczęła tam bałamucić polskiego attaché kulturalnego, nachodząc go, jak się jej wydawało, ku jego ogromnemu zachwytowi, codziennie w porze obiadowej. Przerażony urzędnik, chcąc, żeby Kika i jej coraz bardziej przerażające nakrycia głowy jak najszybciej zniknęły mu z oczu, użył swoich wpływów i znalazł wydawcę, który zgodził się przetłumaczyć i wydać jedną z jej książek. Na uroczystą premierę, określaną przez pisarkę jako „najważniejsze wydarzenie w Irlandii od czasu separacji z Wielką Brytanią” i odbywającą się w jednej z dublińskich księgarni, Kika zaprosiła kilkoro polonijnych dziennikarzy, po czym w czasie przygotowywania zaproszeń jakimś cudem pomyliła datę owego wiekopomnego wydarzenia. Takim sposobem sprawiła, że na przedstawicieli mediów zamiast bankietu z szampanem i kawiorem czekała zamknięta na cztery spusty księgarnia oraz obudzony z błogiego snu i w związku z tym wściekły jak sto diabłów irlandzki cieć. Ten, nagabywany o imprezę, najpierw wpuścił dziennikarzy do środka, a potem zamknął na skobelek w lodowato zimnym pomieszczeniu służbowym, po czym wykrzyczał, że dzwoni na policję, bo mu tu „Polacy na okrągło się szwendają i kradną”. Nawet jednak taki blamaż nie powstrzymał Luny przed ogłoszeniem, że impreza była ogromnym sukcesem, a ona za swoje zasługi dla kultury i ojczyzny powinna dostać Order Orła Białego albo jakiegoś tam innego szlachetnego ptactwa. Wszystkie tego typu ekscesy uchodziły jej jednak na sucho, bo mimo swojego zbzikowania pisała całkiem niezłe i cieszące się popularnością książki. Była więc dla wydawców smacznym kąskiem, choć żaden z nich nie wytrzymał z nią dłużej niż dwa lata, a ostatni poczuł się po tym czasie tak wykończony psychicznie, że zamknął firmę i przerzucił się na kontraktowanie buraków cukrowych. Oświadczył przy tym, że współpraca z Kiką nauczyła go, że najważniejszy w życiu jest święty spokój oraz że burak przynajmniej nie nosi kapeluszy i nie żąda, aby jego podobizną ozdobić Pałac Kultury i Nauki.

– Demonizujecie tę Kikę. – Głos Pawła przerwał Róży rozpamiętywanie szaleństw jej koleżanki po fachu. – Poznałem ją i zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie…

– Może była pijana – podsunęła Róża. – Ona lubi zaglądać do kieliszka. Jak była rok temu na targach w Krakowie, to się tak udziudźgała, że na pytanie taksówkarza, dokąd ma ją zawieźć, odpowiedziała, że pod pomnik Neptuna, bo jest jej ideałem mężczyzny i chce sprawdzić, czy to, co ma pod listkiem figowym, też spełnia jej oczekiwania. Akurat w tym pragnieniu nie jest odosobniona, bo tego biednego Neptuna na okrągło ogałacają z jedynego odzienia. Ponoć magistrat ma na wszelki wypadek przygotowanych każdego sezonu kilkanaście zapasowych odlewów listka figowego, żeby na bieżąco je uzupełniać i żeby bóg nie gorszył nieletnich, dewotek i prawicowych posłanek. Taksówkarz jeszcze ją dopytał, czy aby na pewno ma jechać do Gdańska, więc nakrzyczała na niego, że zadaje jej niedorzeczne pytania i żeby się pospieszył, bo Neptun na nią czeka z erekcją pod listkiem. Dopiero w okolicy Częstochowy wytrzeźwiała na tyle, że kazała mu zawracać. Jak jest pijana, to ponoć bywa całkiem miła. Zwłaszcza dla facetów…

– To może będzie miła i tym razem? – powiedział optymistycznie Pepe. – Myśl pozytywnie…

– Skoro mówisz, że zaproszono głównie kobiety, to raczej nie ma na to szans – mruknęła Róża. – Przy kobietach jej idiotyzm zawsze ma tendencję zwyżkową.

– Można ewentualnie napuścić na nią Grzegorza Kąciszewskiego – zaproponował Paweł. – Też będzie. Przez jeden tylko dzień, ale zawsze…

– No to dopiero znalazłeś symbol seksu – prychnęła Róża. – Mały, łysiejący, pękaty i z twarzy podobny do starego buldoga. Faktycznie, istny Brad Pitt! Żadna kobieta by na niego nie poleciała. No, chyba że niewidoma i bez czucia w palcach…

– A ja słyszałem, że zanim został wydawcą, pracował przez lata w promocji w Natchnieniu i że jego zadaniem było obłaskawianie autorek, które miały o coś focha – zdziwił się Pepe. – I gdy na przykład przychodziła taka Anna Sakuła, żeby z jakiejś przyczyny wypowiedzieć umowę, to on był ostatnią deską ratunku. Zamykał się z nią w gabinecie i raczył tekstami typu: „Pani Aniu, wygląda pani dziś w tych perłach tak seksownie, że ledwo się hamuję, żeby ich z pani nie zerwać zębami!”, po których Sakuła wychodziła cała podniecona i z umową podpisaną od razu z góry na pięć lat do przodu.

– Jakoś trudno mi w to uwierzyć – odparła Róża, próbując czym prędzej pozbyć się sprzed oczu opisywanej przez jej asystenta sceny, tudzież czując, że straciła przez nią ochotę na seks na najbliższych kilka dni. – I zapewniam cię, że Kika nie będzie chciała na tego niedorobionego krasnala nawet spojrzeć. Poza tym widziałeś kiedyś jej męża?!

– Nie – przyznał Pepe – ale słyszałem o nim co nieco. Ponoć niezłe z niego ciacho…

– Ciacho to mało powiedziane… – rzekła Róża rozmarzonym głosem. – Były siatkarz, wysoki, barczysty, z męską twarzą, taka nieco starsza kopia Roberta Lewandowskiego. A do tego inteligentny, z poczuciem humoru, szarmancki i kulturalny. Mówię ci, ideał!

– I jest z Kiką…? – zdumiał się Pepe. – Dlaczego?!

– Tego nie wie nikt. – Róża pokiwała głową, doskonale rozumiejąc zaskoczenie swojego asystenta. – Ich związek zawsze był dla wszystkich zagadką. Taki facet mógłby mieć każdą piękność świata, a wybrał właśnie ją i nikt nie wie dlaczego. Nie dość, że jest od niej młodszy, to jeszcze fizycznie kompletnie do siebie nie pasują, charakterologicznie też, a do tego ona traktuje go na zasadzie „przynieś, wynieś, pozamiataj”. A on wodzi za nią rozkochanym wzrokiem i spełnia wszystkie jej życzenia, jakby był jakimś średniowiecznym rycerzem, a ona bladolicą piękną księżniczką. Gdyby kazała mu zabić żubra, to natychmiast pobiegłby po jakieś narzędzie zbrodni. Halabardę albo coś w tym stylu…

– Halabardą to można co najwyżej poszatkować kapustę – powiedział Pepe z politowaniem. – Jako autorka kryminałów powinnaś mieć obcykane narzędzia mordu. A poza tym żubry są pod ochroną.

– Pomyliłam się – przyznała Róża. – Nie żubra, tylko tego drugiego z rogami, jak mu tam…?

– Smoka? – podsunął uczynnie Pepe.

– Sam jesteś smok – zniecierpliwiła się Róża. – Wiem! Tura!

– Tury wybito już dawno temu, nie trzeba ich już zabijać. – Pepe spojrzał na nią potępiająco, po czym wrócił do głównego wątku. – Od jak dawna oni są razem?

– Poznali się półtora roku temu, a ślub wzięli jakoś tak na początku tego roku – odparła Róża. – Były plotki, że Kika kazała mu podpisać intercyzę…

– Jak to?! – Pepe zrobił wielkie oczy. – Intercyzę? To coś takiego jeszcze się praktykuje? Myślałem, że to zwyczaj, który umarł jakieś dobre sto lat temu…

– No coś ty, dalej się to praktykuje. – Róża się uśmiechnęła. – Tylko teraz rzadziej używa się tego słowa. Nazywa się to umową przedślubną, albo jakoś tak podobnie.

– Ale po co intercyza? – Pepe nadal nie mógł wyjść ze zdumienia. – Ona zarabia jakiś majątek na swoich książkach? Przecież ty sprzedajesz o wiele więcej od niej, a jakoś nie widzę, żeby cię było stać na prywatny samolot jak Kozidrak albo choćby podwyżkę dla mnie…

– Grzeszysz – skarciła go Róża. – I tak masz ze mną jak w raju!

– Jasne, jak Adam i Ewa z wężem – westchnął Pepe. – Nieważne… Więc o co chodzi z tą intercyzą Kiki?

– Ona pochodzi z bogatej rodziny – wyjaśniła pisarka. – Odziedziczyła po ojcu sieć kantorów. Kiedyś to był całkiem opłacalny biznes, a jej tata dodatkowo prawie wszystkie zarobione pieniądze inwestował na giełdzie. Na początku jej istnienia nazywano go nawet królem tego miejsca. Pieniądze mnożyły mu się w kosmicznym tempie. A potem zachorował, dość poważnie. Miał jechać na kurację za granicę, ale nie zdążył, bo zmarł. Miał sporo krewnych, ale okazało się, że zostawił testament, w którym wszystko zapisał Kice, bo zawsze była jego pupilką. Że niby taka zdolna i artystka, i zawsze tak o niego dbała. Moi zdaniem ona miała go w nosie, a chuchała i dmuchała tylko na jego kasę. Oczywiście z ostatniej woli starszego pana wynikły jakieś niesnaski rodzinne. Zdaje się, że mama Kiki przez kilka miesięcy się do niej nie odzywała. Liczyła pewnie, że coś jej skapnie, a musiała się obejść smakiem, bo oczywiście jej córka nie zamierzała się z nikim dzielić majątkiem. Kantory sprzedała, akcje też i nagle okazało się, że jest milionerką. Rzuciła pracę, przez kilka lat jeździła po luksusowych ośrodkach SPA po całym świecie, potem osiadła w Dublinie, gdzie mieszka jej rodzina. Wyszła za mąż za jakiegoś irlandzkiego przedsiębiorcę, urodziła córkę. Jakieś sześć lat temu wróciła do kraju. Bez męża, z którym się rozwiodła przed wyjazdem, ale za to ze sztucznym akcentem i wkurwiającym zwyczajem wtrącania co parę sekund jakiegoś angielskiego wyrazu dla podkreślenia, że mieszkała długo za granicą. Potem przez kilka lat był z nią spokój. To znaczy, przez cały czas się wygłupiała, ale tylko artystycznie, a prywatnie nic się u niej nie działo. A potem na jakiejś imprezie poznała Dawida. Obiecujący siatkarz, o którego swego czasu biły się wszystkie kluby, z powodu kontuzji wyeliminowany ze sportu i zarabiający na życie jako model i trener personalny. Miesiąc później byli już zaręczeni…

– Cóż za tempo! – zdumiał się Pepe.

– Owszem, dlatego wszyscy podejrzewali, że w grę wchodzi bardziej uczucie do pieniędzy narzeczonej, a nie do niej samej – oznajmiła Róża. – Ktoś z przyjaciół Kiki w końcu jej powiedział, że całe miasto huczy o tym, że jej luby oświadczył się głównie jej kontu bankowemu i że szybko puści ją w trąbę. A ona tylko się uśmiała, po czym oświadczyła, że nie z nią te numery, że miłość miłością, a interesy interesami, że za stara jest, żeby tracić głowę dla jakiegoś playboya, i że kazała mu podpisać intercyzę. W razie ich rozstania Dawid nie zobaczy ani grosza…

– Czyli to jednak prawdziwa miłość? – Paweł nie wyglądał na przekonanego. – Czy raczej chęć zapewnienia sobie wygodnego życia?

– Licho wie. – Róża podniosła się z kanapy i podeszła do barku. – Chlapniesz coś? Samo wspomnienie Kiki sprawiło, że poczułam chęć na wiśnióweczkę mojej mamy…

– Możesz mi też nalać – poprosił Paweł, który uwielbiał wysokoprocentowe wyroby rodzicielki swojej pracodawczyni – i wyjaśnić, czemu tak alergicznie reagujesz na Lunę. Zrobiła ci coś?

Róża otworzyła butelkę, powąchała trunek, w duchu skonstatowała, że tym razem jej mama pobiła wszelkie rekordy i że zapewne już kilka łyczków tego czegoś, co nazwała „delikatniutką naleweczką”, wystarczy, żeby za kwadrans zasnęli z Pawłem pod stołem, po czym rozlała go do kieliszków. Jeden z nich podała swojemu agentowi, a drugi przez chwilę potrzymała na wysokości oczu, rozkoszując się krwistą barwą alkoholu.

– Czy coś mi zrobiła…? – powtórzyła pytanie w zamyśleniu. – Nie, raczej nie. Ale wiesz… Tam gdzie pojawia się Kika, zawsze są komplikacje i kłopoty. Ona ma taki dar do robienia zamieszania. A poza tym to jest niedobry człowiek, z natury.

– „Bo to zła kobieta była” – Paweł z uśmiechem zacytował Psy. – Wytrzymasz trzy dni, spokojnie…

Róża skosztowała odrobinę wiśniówki, po czym pokręciła głową z nagle zatroskaną miną.

– Mam niedobre przeczucia… – powiedziała poważnie.

– À propos tego, co pijemy? – zapytał Paweł. – Faktycznie, jakiś mamusi dziwny ten trunek wyszedł tym razem…

– Bo ona im jest starsza, tym bardziej zmienia proporcje alkoholu i owoców – wyjaśniła niecierpliwie Róża. – Niebawem będzie dawała jedną wisienkę na litr tego bimbru, który nazywa wódką. Nie, nie o to chodzi… Mam dziwne przeczucia co do tego sabatu czarownic…

– Jeśli tylko znów nie zaśniesz w czasie oficjalnej części, to nic się tam nie wydarzy złego – zapewnił ją menedżer. – Zapewniam cię!

I choć Pepe prawie nigdy się nie mylił, to tym razem miał się, niestety, wydarzyć ów jeden wyjątek potwierdzający regułę.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Aleksander Rogoziński, 2016

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: Shutterstock/timquo (szpilki)

Shutterstock/nito (róża)

Shutterstock/Viktoria Minkova (szminka)

Redakcja: Baltazar

Korekta: Baltazar

Skład i łamanie: JOTA

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-217-7

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Redaktor prowadzący serii: Adrian Tomczyk

Druk i oprawa Abedik SA 