Jus Accardo

DRŻENIE

KSIĘGA TRZECIA

Tłumaczenie Krzysztof Mazurek

Tytuł oryginału: Tremble (A Denazen Novel #3)

Autor: Jus Accardo

Tłumaczenie z języka angielskiego: Krzysztof Mazurek

Redakcja: Brygida Nowak

Korekta: Natalia Lechoszest

Skład i łamanie: Grzegorz Działo

Projekt okładki: Grzegorz Działo

przy użyciu materiału zdjęciowego © Geber86 – istockphoto.com

© 2013 by Jus Accardo. Published by arrangement with the Author.

All rights reserved

ISBN 978-83-63579-51-7

© 2015 for the Polish edition by Dreams Wydawnictwo

Dreams Wydawnictwo Lidia Miś-Nowak

35-310 Rzeszów, ul. Unii Lubelskiej 6A

www.dreamswydawnictwo.pl

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych, przekazywana w jakiejkolwiek mechanicznej, elektronicznej lub innej formie zapisu bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

Spis treści

- Dedykacja

- 1

- 2

- 3

- 4

- 5

- 6

- 7

- 8

- 9

- 10

- 11

- 12

- 13

- 14

- 15

- 16

- 17

- 18

- 19

- 20

- 21

- 22

- 23

- 24

- 25

- 26

- 27

- 28

- 29

- 30

- 31

- 32

- 33

- 34

- Podziękowania

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Dla Jamesa. Zawsze będę cię wspierać.

1

Za gęsty tłum, nie było dokąd uciekać. Serce waliło mi jak młotem, przełknęłam ściskający mi gardło niepokój. Wcale mi to nie było potrzebne. Nie teraz. Nie dziś wieczór.

Szedł przez pomieszczenie powoli, ale wyraźnie zdeterminowany. Pojawił się w drzwiach, a ja próbowałam zejść mu z oczu, wmieszać się w tłum i skulić ramiona, żeby mnie nie rozpoznał, ale to było bezcelowe. Jego radar natychmiast mnie namierzył.

Wzięłam głęboki oddech i przygotowałam się na najgorsze, przekonana, że to nie może się skończyć inaczej, jak tylko potwornym nieszczęściem. Coś mi mówiło, żeby tu dzisiaj nie przychodzić. Można by pomyśleć, że po tych wszystkich szaleństwach, których byłam świadkiem w ciągu ostatnich kilku miesięcy, będę się uważniej wsłuchiwać w głos intuicji.

A tu się okazuje, że nie.

Przez krótką chwilę myślałam o sztuczce mimicznej. Chciałam sięgnąć po moją zdolność Szóstki, stać się kimś innym i wymknąć się niezauważona. Nie mógłby przecież iść za mną, jeśliby nie wiedział, kim jestem, prawda? Niestety z tym scenariuszem było kilka problemów. Przede wszystkim za dużo ludzi. Nie udałoby mi się zamienić w kogoś innego bez zwracania na siebie uwagi. Może później, gdyby towarzystwo było trochę bardziej zawiane… Zadziwiające, ile można wyjaśnić, kiedy miesza się sznapsa i alkohol w formie żelków.

Poza tym nie chciałam się zamienić w faceta. Zrobiłam to już kiedyś dwa razy i wcale mi się nie podobało. Już nigdy. Dziwne części ciała i rzeczy, które zwisają w miejscach, w których nie powinny? O, nie. A zamienienie się w inną dziewczynę do niczego by się nie przydało.

A ten facet?

Poszedłby za wszystkim, co ma piersi.

– Dez, dziecinko!

Wyszłam zza pleców chłopaka, który w obu dłoniach trzymał kufle piwa i zmusiłam się do uśmiechu.

– Curd! Siema.

– Wporzo, dziecinko. Wporzo.

Curd upierał się, żeby mówić własnym językiem. A co gorsza, za tydzień wszyscy będą to powtarzać. Nie mam pojęcia, jak on to robił, ale facet był jak werbalna choroba zakaźna. Powiodłam wzrokiem po pomieszczeniu. Skurczybyki, które mnie tutaj zaciągnęły wbrew mojej woli, oczywiście gdzieś poznikały.

– Jesteś sam?

Curd zamrugał oczami.

– Już niedługo. Zaraz znajdę moją boginię miłości. Przyszła z tobą?

– Oczywiście – mruknęłam pod nosem. Mówił o Jade, mojej rywalce, która – choć niechętnie – podjęła się roli psa stróżującego. Curd zobaczył ją w październiku na przyjęciu z okazji Halloween i od tego czasu ma na jej punkcie bzika. Przyszła przebrana za Wenus, boginię miłości, a Curd przebrał się za diabła. Ma chłopak pecha, bo zauroczenie poszło jednokierunkowo. Wolała facetów trochę wyższych, o zacięciu do sztuk walki w stylu ninja. Wiem, bo próbowała mi wykraść Kale’a. Próbowała i jej się nie udało. – Tak, ale założę się, że się nie zgodzi z twoim określeniem „bogini miłości”.

– Wszystko w swoim czasie. Wszystko w swoim czasie. A co u ciebie? Gdzie twój byczek?

– Ona jest ze mną – powiedział Alex, wyłaniając się zza moich pleców. No tak. Teraz się pokazuje. Postanowiłam kopnąć go w krocze, kiedy tylko wyjdziemy na ulicę. Nie zaciąga się dziewczyny na imprezę, a później znika, żeby się pogubiła. Cholera jasna, są przecież jeszcze jakieś reguły. Curd popatrzył na Alexa, później na mnie i uniósł lekko prawą brew. – Już trzeci raz w ciągu dwóch tygodni widzę was razem na imprezie. Co jest? Tak szczerze – jesteście znowu razem? Bo zaczynałem lubić tego dziwaka. Poza tym jest mi winien parę butów…

Na wzmiankę o Kale’u poczułam się, jakby ktoś mi zrzucił ogromny młyński kamień na klatkę piersiową. Jeśli miałabym być szczera – co mi się ostatnio nie zdarza – przyznałabym, że nie mam wcale ochoty tu być. Była to jakaś połowiczna, nieudana próba powrotu do czegoś, co kiedyś było dla mnie realne. Do obudzenia jakiejś dawnej części mnie samej. Tej dziewczyny, która istniała w świecie zjawisk płytkich i bezcelowych, takich jak imprezy i tania ekscytacja.

I co mi z tego przyszło? Wielkie nic. Czułam tylko tę samą pustą ciemność, która jak płaszcz zakryła moją duszę, kiedy Kale odszedł z Marshallem Crossem – to pseudonim mojego taty. Jest to jedna z tych rzeczy, którą życie serwuje ci bezpłatnie z dodatkową porcją bólu i z niezdrową dozą irracjonalnego poczucia winy.

To cię kiedyś zmiażdży.

– Nie, tylko tak wyszliśmy – powiedział Alex. Odwrócił się i spojrzał mi prosto w oczy. – Kale musiał na jakiś czas wyjechać z miasta, ale na pewno wróci.

Na pewno wróci.

Odwróciłam się na pięcie, próbując się nie roześmiać. Minęły już miesiące, a po nim ani śladu. Nie znaleźliśmy ani jego, ani taty, ani Denazen. Miałam wrażenie, że odlecieli na inną planetę. Dziwne. Denazen, firma, która chciała kontrolować całą populację Szóstek nie była znana z chowania się za plecami. Ginger, biologiczna babcia Kale’a i osoba stojąca na czele Podziemia, zapewniała mnie, że pracują nad tym dwadzieścia cztery godziny na dobę. Podziemie, mała grupa, która wzięła sobie za cel rozmontowanie Denazen i zrujnowanie tej organizacji, trzymając rękę na pulsie i ucho przy ścianie. Jak na razie złoczyńcy nie wydali nawet dźwięku. Im więcej czasu mijało, tym bardziej słabła nadzieja, że kiedykolwiek znajdziemy Kale’a.

Nie minęło parę tygodni od powrotu Kale’a do Denazen, kiedy sama wróciłam do miasta, gdzie znaleźliśmy moją przyrodnią siostrę Kiernan, i rozebrałam jej dom niemal do ostatniej cegły. Oczywiście niczego cennego nie odkryłam. Dom był dokładnie w takim samym stanie, w jakim go zostawiliśmy w dniu, kiedy po nią pojechaliśmy. Nie wróciła. Spędziłam tam cały dzień, przeszukując szuflady; przeglądając papiery, ubrania i rozwalając pudełka w jej garażu. Miałam nadzieję znaleźć jakiś adres albo zdjęcie. Cokolwiek. Jakąś rzecz, którą mogłabym wykorzystać, żeby się dowiedzieć, gdzie się podziali. Zgodziłabym się nawet na coś z Supremacji – projektu naukowego Denazen, którego byłam niechętną uczestniczką.

Denazen przejęła grupę regularnych Szóstek i dała im lek wzmacniający ich umiejętności, co skończyło się porażką. Zamiast niezwyciężonej armii, dostali powtarzającą się przez kilkadziesiąt lat serię obłędów i zgonów. Mówiło się na ulicy, że jest gdzieś jakieś lekarstwo, ale jak dotąd do niczego się nie dokopaliśmy. Miałoby sens, jeśli znalazłabym coś w domu Kiernan, bo to w końcu ona, jako jedyna, dostała antidotum.

Znalazłam tylko górę śmieci.

A teraz Alex i Jade z ich głupią obietnicą złożoną Kale’owi, że będą „się mną opiekować”, obrali sobie za życiową misję wciśnięcie mnie w ramy dawnego życia niezależnie od tego, czy mi się to podoba, czy nie. To była dziesiąta impreza Nixów – ludzi, którzy nie mieli umiejętności Szóstkowych – na którą mnie w tym miesiącu zaciągnęli, a ja wcale nie czułam się tu jak u siebie.

– Kiedy ją ostatni raz widziałem, Jade była przy barze. – Kąciki ust Alexa uniosły się w prawdziwie złowieszczym uśmiechu, bo jego życiową misją stało się rujnowanie jej życia. Byli jak ogień i woda. – I chyba cię szukała – dodał.

Curd zrobił wielkie oczy i bez słowa, wytężając pierś, oddalił się kaczym krokiem.

– Zarobiłeś właśnie buziaka na dobranoc – powiedziałam, opierając się o ścianę. Nie chciałam nigdzie wychodzić, bawić się, ale jedyna rzecz, która dostarczała mi rozrywki, to przyglądanie się Jade i Alexowi, którzy okładali się podczas pojedynków słownych. Założyłam się z chłopakiem mamy – Daxem, kto pierwszy rzuci ręcznik na ring. Postawiłam pieniądze – choć może to kogoś dziwić – że wygra Jade. Była bezwzględna. Nie pałałam do niej jednak tak straszną nienawiścią i kto wie – pewnego dnia mogłybyśmy nawet zostać przyjaciółkami. – Jesteś gotowy? Możemy wracać? Tu jest beznadziejnie.

Alex zmarszczył brwi.

– Już? Dopiero co przyszliśmy.

Wzruszyłam ramionami, ale nie odpowiedziałam. Technicznie rzecz biorąc, byliśmy tu już ponad dwie godziny, ale nie było sensu się z nim wykłócać. Sam sobie wyznaczył rolę kierowcy i nikt nie wie, gdzie schował kluczyki.

Zrezygnowałam i zaczęłam wodzić wzrokiem po imprezowiczach, starając się znaleźć coś, na czym mogłabym się skupić. Była to ta sama scena, którą przeżywałam już z tysiąc razy. Miałam wrażenie, że nic nie znaczę. Jestem nikim tylko dlatego, że tu przyszłam. Wiedząc, że w rzeczywistym świecie istnieje coś takiego, jak Denazen, miałam wrażenie, że moje dawne życie było bezsensowne. To wszystko, co kiedyś kochałam było teraz puste jak wydmuszka.

Zaczęłam się przepychać w kierunku drzwi, by powiedzieć Alexowi, że muszę zaczerpnąć świeżego powietrza. Prawdę mówiąc, chciałam się wymknąć z powrotem do domu – ruszę piechotą, jeśli będę musiała – ale mój wzrok przykuła dziewczyna po drugiej stronie sali. Przypominała mi samą siebie, taką, jaką byłam na początku tego lata. Ciasne biodrówki, czerwony gorsecik i zabójcze, czarne kowbojskie buty. Nawet włosy miała podobne do moich – blond z zafarbowanymi na czarno końcówkami. Poruszała się w takt muzyki, ocierając się sugestywnie o faceta, z którym tańczyła. Przynajmniej wydawało mi się, że to jest facet. Dzieliło nas zbyt wielu ludzi. Jedno ramię zawiesiła mu na barku, drugim obejmowała go w pasie, jakby był jej własnością.

Kilka miesięcy temu to mogłam być ja, poza tym, że lepiej tańczyłam.

Kiedy końcowa fraza piosenki przeszła bezszelestnie w początek następnej, facet wyplątał się z jej objęć i ruszył w kierunku baru, a dziewczyna – w kierunku schodów. Najpierw nie widziałam jej twarzy, ale było w niej coś, co postawiło mnie na palcach i zniweczyło plany ucieczki. Znałam ten sposób poruszania się, nie wiedziałam tylko, skąd… Jej energiczny krok i niemal sztywne ramiona.

Przeciskała się przez tłum, na kilka chwil wciągnęło ją ludzkie morze, a później wyłoniła się po drugiej stronie sali. Tak. Na pewno ją znałam, ale nie wiedziałam, w którym kościele dzwoni i dostawałam świra. Widać było, że zna tu ludzi. Idąc, śmiała się i rozmawiała, ale nie potrafiłam jej zidentyfikować. I w końcu, tuż zanim zniknęła za rogiem schodów, odwróciła głowę i zobaczyłam jej twarz z profilu.

– Cholera!

Nawet na tle głośnych dźwięków muzyki usłyszałam pełen zdziwienia okrzyk Alexa, kiedy odsunęłam go na bok i bez ostrzeżenia ruszyłam przez salę. Jakaś para stała mi na drodze. Byli tak na sobie skupieni, że w ogóle mnie nie spostrzegli. Rozepchnęłam się łokciami i przecisnęłam się między nimi bez słowa usprawiedliwienia. Zależało mi na tym, żeby nie gubić tempa.

Przebłysk blond włosów zobaczyłam, kiedy skręcałam za róg. Ktoś za mną coś krzyknął, ale nie zwróciłam na to uwagi i szłam dalej, bo za wszelką cenę nie chciałam jej zgubić.

Weszła, jak gdyby nigdy nic do pokoju na końcu korytarza, kiedy ja wbiegałam na szczyt schodów. Drzwi się już miały zamknąć, ale wsadziłam czubek buta między skrzydło a framugę. Kopnęłam i drzwi otworzyły się szeroko w kierunku łazienki. Odbiły się dwa razy, a później walnęły w wykafelkowaną ścianę z dźwiękiem, który niósł się od płytek irytującym echem po małym pomieszczeniu.

Dziewczyna okręciła się na pięcie i potknęła, robiąc krok w tył, kiedy wpadłam do środka.

– Co jest…?

Dłoń miałam zaciśniętą w pięść. Pięść wystrzeliła i trafiła ją w skroń, zanim skończyła zdanie. Chciałam tylko jednego – usłyszeć z jej ust same odpowiedzi.

– Gdzie on jest?

Zawyła i objęła dłońmi głowę. Potykając się szła do tyłu, aż w końcu trafiła na brzeg umywalki i pochyliła się nad nią, wyrywając rolkę ręczników papierowych i mały pojemnik na mydło. Usłyszałam szczęk, plastikowe wieczko pojemnika na mydło pękło na pół i na niebieskiej wykafelkowanej podłodze rozlał się gęsty różowy płyn.

Brązowe oczy uniosły się i zobaczyłam, że patrzą na mnie wiedząc to, co i ja wiem. Nie mogłam sobie wyobrazić, jak to się stało, że przedtem tego nie zauważyłam. Były tego samego koloru, co oczy, które codziennie sama widziałam w łazience. Tego samego kształtu. Igrały w nich nawet te same złośliwe iskierki. Twarz miała trochę węższą, w kształcie serca, a podbródek wystawał jej bardziej dramatycznie, jak u taty. Pamiętam, jak kiedyś żartowała, że potrafi nim ciąć szkło. Podobieństwo było, to niewątpliwe. Miałyśmy nawet podobne osobowości. Zbyt pewne siebie, sarkastyczne, obie trochę zwariowane.

– Gdzie on jest, Kiernan?

Zmrużyła oczy i wyprostowała się, ciągle trzymając za brzeg umywalki. Niechętnym gestem założyła ramiona na piersi. Z sarkazmem, który kiedyś uwielbiałam, zanim przeszła na ciemną stronę, powiedziała: – Wal się, suko.

Wiedziałam, że nie będzie łatwo, ale to nic. A nawet lepiej. Chciałam jej jeszcze raz przywalić. I tak zrobiłam. Miałam sny, które właśnie tak się zaczynały. Śniłam o tym, że mam okazję skopać tyłek dziewuszysku, które było w moim życiu katalizatorem wszystkich nieszczęść. Problem polega na tym, że dla mnie sny nigdy dobrze się nie kończą.

Kiedy upadła, chwyciłam ją za nadgarstek i podciągnęłam, żeby stanęła na równe nogi. Na umywalce tuż przy mnie leżał grzebień. Sięgnęłam po niego i skupiłam się na jednym z noży kuchennych mamy.

Coś mną lekko zatrzęsło, poczułam falę przechodzącą przez całe ciało i niezauważalne poruszenie skóry u podstawy skroni. Zaledwie połaskotało. Fizyczny koszt zamieniania jednych przedmiotów w inne – tak nazywałam moją Szóstkową umiejętność – był już teraz marginalny. Jeżeli chodziło o większe przedmioty, wciąż kosztowało mnie to dużo energii. Zamienianie całej osoby w inną było wyczerpujące, ale kiedy całe dnie oszałamiającego bólu i skręty kiszek mijają, mam sporą przewagę.

I bardzo chciałam ją przetestować na Kiernan.

Plastikowa rączka grzebienia zrobiła się chłodna i gładka, kiedy zmienił się jego ciężar. Teraz, zamiast kawałka plastiku miałam w dłoni coś solidnego i ciężkiego. Kiedyś cały proces napełniał mnie lękiem, a teraz dawał mi dziwaczne pocieszenie.

Kiernan uśmiechnęła się nieprzyjemnie i wzruszyła ramionami, zupełnie nieprzejęta. Nigdy się niczym nie przejmowała. Nieraz przez to wpadałyśmy w kłopoty.

– Nie masz na to jaj.

Przycisnęłam ostrze noża do jej przedramienia i lekko poruszyłam. Chwilę później pokazała się cienka, czerwona linia.

– Chcesz mnie sprawdzić? Zdziwisz się, daję ci słowo. – Wyprostowałam się. – Powinnaś być z tego dumna. To ty mnie do tego doprowadziłaś.

– Ja? Jest akurat na odwrót, siostrzyczko.

Chciałam się dowiedzieć, o czym, do cholery, gada – kiedyś przecież byłam jej przyjaciółką – ale ta chęć nie była przemożna. Cała reszta mnie chciała wiedzieć tylko jedno.

– Powiedz mi, gdzie on jest. – Jakiś głos w mojej głowie kazał mi zrobić jeszcze jedno cięcie, tym razem głębsze. Kiernan sprowokowała mnie łgarstwem i przede wszystkim tym, że pomogła ojcu znowu złapać Kale’a. Udawała kumpelę, przeniknęła do Podziemia, a później nie tylko podawała tacie ważne informacje, ale umożliwiła mu wstęp do hotelu w Sanktuarium, który skończył się jego zniszczeniem i śmiercią Rosie – jednej z naszych. Czy to wszystko nie wystarczyło, żeby jej zrobić krzywdę?

Zaśmiała się. Była nieporuszona nożem i moimi groźbami.

– O, Dez. Dez, Dez, Dez. Jesteś pewna, że chcesz go z powrotem? Już nie jest tym chłopakiem, którego znałaś, uwierz mi. – Pochyliła się w moim kierunku i posłała mi teatralny pocałunek. – On wrzeszczy, wiedziałaś o tym?

Miałam jaja?

O, tak. Miałam.

Pociągnęłam nożem ostro po jej skórze. Tym razem tylko syknęła i próbowała się wyrwać z uścisku, ale trzymałam ją zbyt mocno. Przez chwilę żadna z nas nic nie mówiła. Patrzyłyśmy na siebie jak bohaterki jakiegoś greckiego dramatu.

Pracowałam z mamą i uczyłam się walczyć, ale jeszcze mi dużo brakowało. Może rozwiązanie siłowe nie było na miejscu. Może jeśli sięgnę głębiej, otrzymam informację, którą tak strasznie chciałam dostać. Kiernan była pieskiem pokojowym taty, ale była też moją siostrą i to musiało mieć jakieś znaczenie.

– Jak mogłaś mu na to pozwolić? – Puściłam jej ramię i odsunęłam się o krok, żeby zrobić jej trochę miejsca. – Wiesz, co on robi tym ludziom – wiesz, co nam robi! Wykorzystuje cię tak, jak i całą resztę. Jeślibyśmy się trzymały razem, mogłybyśmy…

– Trzymały razem? – Odepchnęła się od zlewu i podeszła bliżej. – I ja miałabym ci zaufać? Odwróciłaś się plecami od własnego ojca!

Zamrugałam oczami.

– Odwróciłam się plecami od własnego ojca? Czy ty w ogóle go znasz? To potwór.

– To, co robi on i Denazen, to najlepsze, co mogło nas wszystkich spotkać. – Pokręciła głową i pochyliła się w moim kierunku. – Przecież wiem, że i tak wszystko o mnie wiedziałaś. Błagałaś go, żeby mnie zostawił.

– Gdzie ty byłaś, kiedy się poznawałyśmy? Czy wyglądało na to, że miałam jakieś blade pojęcie, że jesteś moją siostrą?

– Dobrze to zagrałaś.

Zagrałam? Miała szczęście, że nie widziała mnie w szkolnym przedstawieniu sztuki Annie. Miałam tam małą rólkę – grałam sierotę – i schrzaniłam wszystko w połowie spektaklu, kiedy zobaczyłam na widowni wujka Marka i Brandta. Wypadłam z roli i zaczęłam machać do nich jak oszalała. Nigdy tego nie zapomnę.

– Co się tu dzieje? – spytał ktoś z tyłu.

Zamarłam. Poczułam gęsią skórkę na ramionach i z tyłu karku. Głos powtarzał się, jak taśma puszczana za każdym razem, kiedy zamykałam oczy. Była to ścieżka dźwiękowa z moich marzeń – jedyne, co mnie utrzymywało w równowadze psychicznej. Przez chwilę nie chciałam się odwracać, tak się bałam, że w końcu to stracę i że ta cała historia dzieje się tylko w mojej wyobraźni.

Kiedy wreszcie się zdecydowałam, odwróciłam się i znalazłam się twarzą w twarz z najbardziej zadziwiającymi, krystalicznie błękitnymi oczami, jakie kiedykolwiek widziałam.

To były oczy Kale’a.

2

Czułam się tak, jakbym wylądowała na plecach po upadku z wysokości – wypchnęło mi powietrze z płuc, widziałam kolorowe kółka przed oczami, jak w kalejdoskopie Technicoloru. Stał w drzwiach, ubrany w znoszone, niebieskie dżinsy i koszulę z długimi rękawami. Włosy miał dłuższe, niż kiedy go widziałam ostatni raz. Bardziej kudłate z przodu i sięgające trochę poniżej uszu.

Nasze oczy się spotkały i czułam, jak każdy centymetr mojego ciała wypełnia szczęście. Nie spodziewałam się tego. Kale. Tutaj. Cały i zdrowy.

Wszedł przez próg, przez chwilę nie spuszczając ze mnie wzroku, a później ruszył w kierunku Kiernan.

– Wszystko… Wszystko dobrze?

Zaczęłam wyciągać do niego rękę, uśmiech rósł, poszerzał się od ucha do ucha i pewnie wyglądałam jeszcze głupiej niż kot z Cheshire.

– Ja…

– Nic mi nie jest – powiedziała Kiernan, odtrącając moją rękę. Odepchnęła mnie, przeszła obok i patrzyłam zszokowana, jak przytula go do siebie.

Puściła do mnie perskie oko, okręciła się i zbliżyła usta do jego ust, a cały mój świat zawirował. To było tak, jak kiedyś z Jade, ale jeszcze gorzej, bo widziałam, jak on reaguje. Palce wczepione w jej bluzkę, przyciągnął ją do siebie mocno, jak gdyby nie mógł znieść myśli, że dzieli ich choćby centymetr.

Chciałam się ruszyć – musiałam się ruszyć – ale byłam jak kamień, nie mogłam oderwać stóp od podłogi. Odczucie ciężkości na dnie żołądka paliło, jak stężony kwas. Przedzierało się, niszcząc tkanki i kości, aż sięgnęło do serca. I wtedy ta paląca zgaga, a na dodatek brak tlenu w tej łazience sprawiły, że zakręciło mi się w głowie. Nie mogłam oderwać od nich wzroku i nie mogłam oddychać. To był jakiś koszmar. To chyba jedyne wyjaśnienie. Na pewno leżę sobie pod kołdrą, jestem bezpieczna, lekko pochrapuję, podczas gdy ta straszliwa scena odgrywa się w mojej głowie. Nie mogła być realna. Na sto procent.

Po pierwsze mój Kale nigdy by się tak nie całował z Kiernan. Wszystkich nas zdradziła. Może by ją dotknął, ale na pewno nie byłoby żadnego całowania. Po drugie – i co ważniejsze – mój Kale nie całowałby się z Kiernan. Przy pierwszym kontakcie wyparowałaby i nic by z niej nie zostało.

– Co jest, Dez? Zerwałaś się, jakby ci ktoś tyłek podpalił… – Alex wyłonił się zza rogu i zatrzymał w pół kroku, kiedy dotarł do drzwi. – No tak. Ktoś mi coś dolał do drinka. Widać to jakiś kompletny kosmos… – Pochylił się na bok i popatrzył na mnie, omijając wzrokiem Kiernan i Kale’a. – Wszystko w porządku?

– Wszyscy mnie dzisiaj o to pytają – mruknęłam, wciąż nie odrywając od nich wzroku. Dobrze. Mój głos. Odnalazłam głos. Może to znaczyło, że za chwilę złapię powietrze.

Kiernan oderwała się od niego, uśmiechając się jak kot, który zżarł całe stado kanarków. Gestem właścicielki zahaczyła palcem o szlufkę w dżinsach Kale’a.

– Jak cukierek usteczka słodkie wszystkim da.

– Wracałem do baru i zobaczyłem, że ta dziewczyna za tobą goni. Znasz ją? – Wzrok Kale’a przesuwał się między Alexem i mną, a później spoczął na Kiernan. – Wyglądała na wściekłą.

Alex gwizdnął przeciągle.

– Chyba sobie żartujesz, bracie.

Oczy Kale’a pociemniały.

– Nie żartuję. A ty kim jesteś?

– Ja nic nie mówiłem – odparł Alex, robiąc krok w jego kierunku.

– W takim razie czego tu szukasz? – warknął Kale, prostując się. – Bo jeżeli nic od nas nie chcesz, to możesz wyjść.

Kiedy chłopcy byli zajęci sobą – a widać, że ich wzajemna niechęć przekroczyła barierę wspomnień – chwyciłam Kiernan za ramię i okręciłam ją tak, że teraz patrzyła prosto na mnie. Wciąż się głupawo uśmiechała i miałam ochotę zmazać jej ten uśmiech z twarzy.

Najlepiej szlifierką z papierem ściernym albo tarką do sera. Płyty chodnikowe też nie byłyby najgorsze.

– Mówiłam ci, że już nie jest taki sam. – Odepchnęła moją rękę niespodziewanym gestem. Puściłam nóż, który poleciał po podłodze, stukał po kafelkach, a później wylądował u jej stóp.

Wszystko potoczyło się bardzo szybko. Obie w tej samej chwili zanurkowałyśmy, żeby złapać grzebień zamieniony w nóż, ale ona była o włos bliżej i pierwsza go dopadła. Usłyszałam szum powietrza, kiedy się zamachnęła i zobaczyłam kątem oka srebrny błysk. Zrobiłam unik i pchnęłam ją na ścianę. Wciąż jeszcze nie uzyskałam odpowiedzi.

– Co ty zrobiłaś…

Reszta tego pytania utknęła mi w gardle. Podobnie, jak powietrze. Kale odwrócił mnie i przygwoździł do ściany tam, gdzie przed chwilą była Kiernan. Palce zaciskał mocno na mojej szyi, a ona zrobiła krok w bok, uśmiechając się. Coś mi zabulgotało w brzuchu. Déjà vu. Ten wieczór, kiedy się spotkaliśmy. Tylko tym razem inaczej na mnie patrzył. Wzrok miał okrutny i za nic nie przepraszał.

Alex chciał ruszyć do przodu, ale podniosłam dłoń, żeby go zatrzymać. Coś na pewno było nie tak, ale Kale wciąż był Kale’em. A to znaczyło, że w mgnieniu oka mógł rozwalić Alexa, nie wspominając już o innych specjalnych umiejętnościach w jego repertuarze.

– Pytam cię jeszcze raz, Roz. Znasz tę dziewczynę?

– Kiernan – powiedziałam, próbując zepchnąć jego dłonie z mojej szyi.

Lekko odpuścił.

– Co takiego?

– Ona ma na imię Kiernan. – Czułam, jak jego palce zaciskają się i popuszczają z każdym słowem, które wypowiadałam, a wibracja mojego głosu sprawiała, że trzymał mnie teraz mocniej. – Kto to jest, do cholery, Roz?

To pytanie chyba go zaniepokoiło. To dobrze. Kale, który nie bardzo wie, o co chodzi, jest lepszy niż Kale, który chce zabijać. Już mnie tak mocno nie trzymał, a głowę skłonił lekko w lewo. Chłód jego wzroku przecinał mnie na pół jak piła łańcuchowa. W tych oczach nie było niczego, co by wskazywało, że mnie rozpoznaje. Resztkami sił zmuszałam się, żeby się nie załamać.

– Posłuchaj mnie. Nie wiem, co ci zrobili, ale wiesz, kim jestem. Jestem Dez. Twoja mi…

Kiernan westchnęła ciężko i położyła dłoń na jego ramieniu, odciągając go ode mnie. Miałam ochotę jej przywalić, ale wystarczyło jedno spojrzenie na Kale’a i od razu mi przeszło. Coś mi mówiło, że w jego obecnym stanie to się dobrze nie skończy.

– Ona ma rację, Kale. Rzeczywiście ją znasz… tylko nie pamiętasz.

Przez chwilę nie dowierzałam, bo myślałam, że ma atak wyrzutów sumienia i zaraz wyjaśni to całe wariactwo. Mogłoby się obejść bez rozlewu krwi.

Okazało się, że jestem idiotką.

– To jest Kiernan McGuire, dziewczyna, o której tata ci opowiadał.

Niemal padłam na plecy.

– Ty na poważnie?

Oczy Kale’a pociemniały. Wciągnął prawy kącik górnej wargi. Znałam to spojrzenie. Często je u niego widziałam, kiedy myślał o latach spędzonych w Denazen i o ludziach, którzy go skrzywdzili. W tym momencie, jak się okazuje, byłam to ja.

– Ona jest odpowiedzialna za mój wypadek?

W jego głosie była niedostrzegalna nutka wątpliwości. Być może mogłabym poskubać po brzegach i coś tam pootwierać, ale natychmiast wpadła mu w słowo Kiernan.

– Pomyśl tylko, Kale. Kiernan. Znasz to imię… Co czujesz, kiedy je słyszysz?

– To idiotyzm – zripostowałam krótko. – Nie słuchaj jej. Kłamie tak, że jej się nos wydłuża!

– Kiernan – powtórzył to imię, wciąż nie spuszczając ze mnie wzroku. Puścił moje gardło i oparł się dłońmi o ścianę po obu stronach mojej głowy, zamykając mnie między nimi. – To mnie wkurza.

Niepokój ściskał mnie za gardło, ale go opanowałam.

– Oczywiście, że cię to wkurza. Ona nas wszystkich robi w konia.

Alex wszedł głębiej do łazienki i przybliżał się do nas, ale zamarł, kiedy Kale się odwrócił. Podniósł ręce do góry, żeby pokazać, że się poddaje i skinął głową w moim kierunku.

– Coś ci się porządnie pomyliło, bracie. To jest Dez, przecież nie chcesz jej zrobić krzywdy.

– On ma rację, Kale – powiedziała Kiernan ponuro. – Tatuś by się wkurzył, jeśli coś by jej się stało. Brała udział w początkowej fazie jego projektu Supremacji.

Kale obrzucił mnie niechętnym spojrzeniem i coś w mojej duszy pękło na milion maleńkich kawałeczków. Całowanie się z Kiernan było straszne, ale tego spojrzenia nie mogłam znieść. Tak, jakbym była jedną z nich. To był chyba najgorszy moment mojego życia.

– Ona jest z Supremacji?

– Wiem. To nie ma sensu, prawda? Ale to była runda próbna. Podmioty badawcze dobierali byle jak. Ona żyje. Na razie. – Pomachała komórką i wskazała na drzwi. – Musimy iść. Mamy robotę, pamiętasz?

Nie spuszczał wzroku z moich oczu i przez sekundę – zaledwie przez sekundę – przysięgłabym, że zobaczyłam w jego oczach jakąś iskierkę. Iskierkę rozpoznania? Uczucia? Może przebłysk czegoś znajomego. To jednak nie było ważne. Cokolwiek by to nie było, zniknęło z jednym uderzeniem mojego serca, a jego wzrok był teraz zimny i pusty. Kale odwrócił się i bez słowa przekroczył próg. Kiernan deptała mu po piętach.

Kiedy przechodziła do korytarza, tuż zanim skręciła za róg, odwróciła się do mnie z uśmiechem.

– Wiesz, że pierwsze oficjalne stadium schyłkowe Supremacji to utrata zdolności odczuwania bólu?

I już jej nie było.

– Dez, twoje ramię. – Alex chwycił mnie za rękę i okręcił. Rękaw mojego nowego zielonego swetra był rozdarty, a z rany lała się krew.

– Cholera – syknęłam, zaciskając mocno rękę, żeby zatrzymać krwawienie.

– Nie czujesz tego?

– Oczywiście, że czuję! – skłamałam. I to patrząc mu prosto w oczy. To było dość imponujące, zważywszy na burzę, która zaraz miała się rozpętać w moim sercu. – Boli jak diabli. – Skinęłam w stronę drzwi. Poświruję sobie później. Ta historia z Supremacją jeszcze może zaczekać, ale niestety nie Kale. – Szybko. Nie możemy ich zgubić.

Ruszyliśmy pędem z łazienki do korytarza, później w dół, przeskakując po dwa stopnie. Trwało to może z minutę, ale w końcu udało mi się namierzyć nową blond fryzurę Kiernan przeciskającej się przez tłum. Kale szedł tuż obok. Musieliśmy przyspieszyć. Byli już po drugiej stronie sali, tuż przy drzwiach. Jeszcze kilka sekund i znikną nam z oczu.

Tłum tymczasem zrobił się jeszcze bardziej gęsty. Między nimi a nami wyrastał niekończący się las ciał. Nie sposób było szybko przejść przez środek pomieszczenia.

– Cholera! Zgubimy ich.

Alex wziął mnie za rękę. Zatrzymał się w pół kroku i przyciągnął do siebie. Zacisnął szczęki, a w jego oczach zobaczyłam determinację.

– Nie, nie zgubimy. – Już rozmawialiśmy z Alexem o tym, że naszych umiejętności nie wykorzystuje się publicznie. A konkretniej, wśród znajomych. Zrobił się trochę nieostrożny, a w epickim wirze zdarzeń to ja okazałam się być głosem rozsądku. Wysłać lnianą serwetkę nad głowami pijanego tłumu jak czarodziejski dywan to jedno, ale kazać jej wylądować na biuście studentki z zagranicy, to drugie.

To była jednak wyjątkowa sytuacja. Ledwo co poruszył palcami i rozdzielił tańczących na pół, tworząc wąski, prosty korytarz między nimi a nami. Było trochę zamieszania, parę osób coś krzyknęło, ale nikt chyba nie zdawał sobie sprawy, co się naprawdę dzieje. To było tak, jakby garstka ludzi w niewyjaśniony sposób potknęła się nagle i zrobiła krok w tył, dokładnie w tym samym czasie.

Uśmiechnięty Alex przepchnął mnie przez sam środek rozdzielonego na pół tłumu gości, a później przez drzwi wyjściowe. Bułka z masłem. Podążyliśmy na trawnik, żeby zobaczyć, jak Kiernan i Kale dochodzą do chodnika. Zatrzymali się i Kiernan pokazała ręką na parę stojącą kilka kroków dalej. Nie rozpoznawałam ani jej, ani jego, ale to nic nie znaczyło. Parkview to dzielnica, która miała niezłą reputację. Różni ludzie przyjeżdżali tu na imprezy.

Ukryliśmy się za drzewem, a ja wstrzymałam oddech, próbując sobie poukładać wszystko to, co się stało.

– On nie pamięta ani mnie, ani ciebie. Dotknął mnie i nic się nie stało… Dotknął ją.

– Nie tylko dotknął…

Spojrzałam na niego mrożącym wzrokiem, czekając, aż skończy to zdanie.

– Przepraszam. Stare przyzwyczajenie. Ten facet wzbudza we mnie najgorsze instynkty.

Nachylił się i zaklął.

– Cholera… Chodzi ci o wspomnienia i dotykanie? Tak, ale nie tylko to się zmieniło.

Odepchnęłam go na bok, wyjrzałam ostrożnie zza grubego pnia drzewa i zobaczyłam Kale’a tuż pod latarnią, pochylonego nisko nad ziemią, z dłonią opartą o chodnik. Betonowa powierzchnia przed nim migotała i pełgała, jak gdyby coś ciemnego – tysiące maleńkich cieni – zebrało się chmurą i wirowało chaotycznie. Masa czerni zadrgała dwa razy w konwulsji, po czym zatonęła w ziemi.

Poruszała się jak wąż, jednak nie po powierzchni, ale pod nią, odbijała się raz w tył, raz w przód pomiędzy skrajem trawnika a krawężnikiem, a później ruszyła prosto w kierunku stojącej tam pary. Kiedy tam dotarła, pod stopami faceta zrobiło się ciemno i pusto. Nie minęło parę sekund i eksplodował chmurą cząstek podobnych do pyłu, które uniósł wiatr.

– Niech mnie cholera! – Alex schował się za drzewo, kiedy histeryczne wrzaski dziewczyny rozdarły noc, wyciągając na ulicę bawiących się ludzi. Próbował mnie za sobą pociągnąć, kiedy tłum zaczął się zbierać na chodniku, ale ja się opierałam. Było mi niedobrze, ale nie mogłam oderwać oczu od tego widoku.

Zatkałam usta dłonią, żeby nie wrzasnąć.

Przed dziewczyną została kupka pyłu. Upadła na kolana, łkała niekontrolowanie, kołysała się w przód i w tył. Jeśli się widzi coś takiego – nawet wiedząc, że to istnieje – może człowiekowi namieszać w głowie. Zastanawiałam się, czy dziewczyna nie oszaleje. Co do mnie, też tego nie wiedziałam.

W końcu udało mi się od niej oderwać wzrok i wtedy okazało się, że Kale mi się przygląda. Kiernan też to zauważyła. Wzięła go pod ramię i posłała mi pocałunek, po czym odprowadziła go na bok, kiedy nagle rozległ się dźwięk syren policyjnych.

– Ona wiedziała, że tu stoimy – powiedziałam szeptem, w końcu pozwalając Alexowi zaciągnąć mnie na drugą stronę drzewa. – Chciała, żebyśmy to widzieli…

3

– To było jakieś szaleństwo, Dax. On się zachowywał jak jakiś kretyn. – Coś pstryknęło i z zapalniczki Alexa wyłonił się płomyczek. Uniósł papierosa do ust, zaciągnął się mocno i powiedział: – To znaczy, jeszcze bardziej niż zwykle.

– Alex – zaczęła ostrzegawczo Ginger. Myślałam, że będzie kazała mu zgasić papierosa, bo nie znosiła tego zapachu, ale zamiast tego pomachała na lewo i prawo pustym kubkiem jak wachlarzem. – Ja tu wcale nie młodnieję z dnia na dzień.

Uniósł oczy do góry i wciąż trzymając papierosa w ustach, na chwilę zniknął z kubkiem – poszedł dla niej po coś do picia.

Kiedy Kale i Kiernan poszli, wróciliśmy na imprezę poszukać Jade. Jakimś cudem ani nie słyszała wrzasków, ani nie zauważyła zamieszania. Byłam pewna, że tylko ona tego nie zauważyła i pewnie miało to coś wspólnego z faktem, że ostro flirtowała z Tomem Bozemanem, kapitanem drużyny koszykówki Parkview.

Miałam ochotę iść za Kale’em, ale Alex nie chciał o tym słyszeć. Zagroził mi, że zarzuci mnie sobie na plecy, jeśli będę próbowała. Doszłam do wniosku, że pewnie by wygrał, bo jest większy, nie mówiąc już o czynniku zakłopotania. Może i tak było lepiej.

Nawet bez niewyjaśnionego przefasonowania osobowości i nowej dziwacznej umiejętności, Kale był bardzo niebezpieczny. Denazen szkoliła go na bezwzględnego zabójcę od chwili, gdy zaczął chodzić. A fakt, że Kiernan owinęła go sobie wokół palca i przekonała, że to ja jestem wrogiem sprawił, że sytuacja była dziesięć razy poważniejsza. Musieliśmy działać ostrożnie.

– Coś mu zrobili. To nie był Kale. – To była pierwsza rzecz jaką powiedziałam, kiedy wróciliśmy do bazy – to znaczy do drewnianego domu, do którego przeprowadził nas Dax. Wszyscy obecni w pokoju odwrócili się do mnie. Pewnie myśleli, że jestem w szoku albo coś takiego. – To znaczy, oczywiście, to był Kale, ale wyprali mu mózg. Wszystko mu przeprogramowali. Kiernan mu powiedziała, że to ja jestem Kiernan, a on nazywał ją Roz.

– To ma sens, Dez. – Alex wrócił z kubkiem Ginger. Dmuchnął dymem papierosowym i podał jej kubek, a później odwrócił się do mnie. Nie podobał mi się jego wyraz twarzy. Jakby żal i jeszcze coś. Współczucie. To do niego nie pasowało. Nie żeby Alex był chłodny i nie potrafił współczuć, ale zazwyczaj niczego nie lukrował. – Trudno mi to z siebie wydusić, ale założyłbym się, że nie ma nic, co można by zrobić, żeby ten świrus całkowicie wymazał cię z pamięci. Ja to od razu zobaczyłem. Nie mam pojęcia, jak ty to przeoczyłaś.

– Co przeoczyłam? – Kiedy Alex siadł, Dax wyjął mu papierosa z ręki, zaciągnął się, a później oddał.

– Blond włosy. Czarne końcówki. To, jak Kiernan była ubrana. Nawet imię, którym się posługuje. Roz? No, przestań…

– Cross je pozamieniał – powiedziała Ginger, stukając laską o podłogę. Uniosła kubek do ust i wzięła łyk. – Oczywiście.

– To jakiś koszmar kradzieży tożsamości – zgodził się z nami Alex. – Przypisał imię Kiernan do twarzy Dez, i odwrotnie.

Jeżeli to rzeczywiście była prawda, to wyjaśniałoby nienawiść w jego oczach, kiedy Kiernan rzuciła od niechcenia swoje własne imię. Gdzieś w głębi duszy Kale musiał pamiętać, że właśnie ona przyczyniła się do stworzenia tego chaosu. A jeżeli to prawda, to on wciąż gdzieś tam tkwi, ale głęboko zakopany. Była jakaś nadzieja.

– Jak oni to zrobili?

– Może jakaś inna Szóstka? – wtrąciła się mama. Siedziała na wprost mnie, obok Daxa.

– To wciąż nie wyjaśnia zmiany jego umiejętności – wtrącił się Alex. – To było dziwaczne. Nie wiem, czy to można wyjaśnić działaniem jakiejś innej Szóstki.

– Musimy zdobyć więcej informacji. – Cokolwiek zrobili Kale’owi, można to odkręcić. Musi się dać. Trzeba tylko teraz się zorientować jak.

– Musimy działać ostrożnie. – Alex wrzucił peta do pustej puszki po coli. Usłyszałam cichy syk gaszonego papierosa. – Sądząc po tym, jak on się do niej kleił… – Zmarszczył brwi i postukał w stół. – To znaczy, dotykał Kiernan, co wskazuje na fakt, że jest dziesięć razy bardziej niebezpieczny, niż kiedyś. Teraz potrafi nad tym panować. Dzięki temu może się swobodnie poruszać. Nie możemy atakować na oślep, zanim się nie dowiemy z czym walczymy. To zmienia cały układ.

– Zgoda – powiedziała mama. – Poza tym wciąż nie wiemy, gdzie są.

Ginger dopiła to, co miała w kubku i zwróciła się do Daxa.

– Zadzwoń do Henleya. Powiedz mu, że potrzebuję aktualizacji. Każ mu tu przyjechać jutro rano.

– Henley? Kto to jest Henley?

Ginger podniosła się z krzesła i uśmiechnęła się do mnie przewrotnie.

– Mamy człowieka w okopach po drugiej stronie.

Obudziłam się rano cała zesztywniała. Było mi niedobrze. Całą noc nawiedzały mnie sny o Kale’u. O tym, jak zabił tego faceta. O tym, jak na mnie popatrzył. To spojrzenie było chłodne i niewiarygodnie odległe. Jakiś głosik w mojej duszy szeptał potworne rzeczy. Scenariusze jak z najgorszych koszmarów wypływały na powierzchnię.

Kale tak zawzięcie walczył przeciwko osobie, w którą Denazen chciała go zmienić. A jeżeli ta zmiana była sygnałem, że w końcu udało im się stworzyć potwora? Bezwzględną, lojalną sprawie maszynę do zabijania? A co będzie, jeśli nigdy sobie mnie nie przypomni? Jeśli go na zawsze straciłam? Nie. Tak nie wolno myśleć. Nie czas na pesymizm. Na pewno nie teraz, kiedy go w końcu znalazłam.

Wylazłam z łóżka i krok za krokiem, sztywno szłam korytarzem w kierunku kuchni. Było jeszcze wcześnie. Na zegarze nad drzwiami widniała siódma dwanaście, ale tutaj zawsze ktoś się kręcił. Przypomniałam sobie Rosie, dziewczynę, która w Sanktuarium siedziała w recepcji i która zginęła w pożarze. Ona chyba nigdy nie spała.

Rosie skierowała moje myśli na inne tory. Pomyślałam o kawie. Zawsze się o coś spierałyśmy, ale dziewczyna znała się na niej jak mało kto, może nawet wiedziała na ten temat więcej ode mnie. Weszłam do kuchni z zamiarem zaparzenia kawy, ale ktoś mnie ubiegł.

– Deznee. – Ginger uniosła swój kubek i pokręciła nim w powietrzu. Był biały, ceramiczny, z ilustracją tancerzy Chippendale. Znając ją, domyśliłam się, że nalała sobie nie kawy a ponczu.

– Dzień dobry.

Stanęłam w drzwiach i dokładnie rozejrzałam się po kuchni. Ginger nie była sama. Zobaczyłam Daxa z mamą, Vince’a – Szóstkę, którą Kale i ja spotkaliśmy latem, odwiedzając miejsca zamieszkania osób z listy, którą dał mi mój kuzyn Brandt. Nalot Denazen zniszczył dom Vince’a wkrótce po tym, jak straciliśmy Kale’a, ale na szczęście dałam mu numer komórkowy Daxa i mogliśmy go tu spokojnie schować. Mieszka z nami od tamtego dnia i zaczął aktywnie uczestniczyć w wydarzeniach z naszego życia. W ciągu kilku ostatnich tygodni wychodził z Alexem i kilkorgiem innych w poszukiwaniu nowych Szóstek. Odczuwał silną potrzebę spłacenia długu, ostrzegając takich, jak on.

– Dzień dobry, Dez. – Vince skinął ku mnie głową.

– Wchodź. Siadaj. – Ginger wskazała gestem drugi koniec stołu i zobaczyłam kogoś, kogo nie znałam. Wysoki facet o kruczoczarnych włosach i ramionach zapaśnika. Nasze oczy spotkały się na sekundę i byłam pewna, że już go kiedyś widziałam, ale on odwrócił głowę. – Deznee, to jest Henley.

Obeszłam stół i sięgnęłam do szafki po mój kubek Xtream Scream, a później przywitałam się ogólnie ze wszystkimi skinieniem głowy.

– No tak. Ty jesteś naszą wtyką, prawda? – Zapach kawy mnie uspokajał, a kiedy usiadłam po drugiej stronie stołu, tam, gdzie siedziała mama i wzięłam pierwszy niebiański łyk, przez jedną krótką chwilę świat wydał mi się normalny.

I wtedy ten Henley otworzył usta.

– Tak czy owak, postanowili ich wykończyć. Rozkaz przyszedł dzisiaj rano.

Mój kubek opadł na stół. Płyn w kremowo-brązowym kolorze przelał się nad krawędzią i zebrał u podstawy małą kałużą.

– Zrozumcie, nie chcę takich rzeczy słuchać na dzień dobry. Kto rozkazał i kogo będą wykańczać? Powiedzcie mi, co jest grane.

Dax westchnął ciężko.

– W Denazen znowu zaczęli się bawić w laboratorium. Oficjalnie rozpoczęli trzecią próbę badawczą w ramach projektu Supremacji.

– Oficjalnie? – Położyłam dłoń na stole tuż obok kubka, żeby znowu nie wylać kawy. Mama uniosła oczy ku niebu i rzuciła mi papierowy ręcznik. – Nie wiedziałam, że była jakaś nieoficjalna.

– Jest – powiedział Henley, marszcząc brwi. – I wydaje mi się, że tym razem im się udało, przynajmniej częściowo. Niezgodność i nieprzystosowanie do nowego farmaceutyku wynosi w granicach pięćdziesięciu procent. A co gorsza, nie potrzebują już dzieci. Wiek może być dowolny.

– No, ładnie. – Napiłam się kawy i postawiłam kubek. – Niezły sposób, żeby człowiekowi zepsuć dzień i to z samego rana.

– To ja. Mam talent. – Powiedział, po czym do mnie mrugnął. Sięgnął po coś do kieszeni i wyjął opakowanie krówek. Odwinął jedną i wziął ją do ust. – Zawsze chętnie przywożę dobrą pogodę.

Mama zmarszczyła brwi. Dla niej temat był delikatny. Zarówno ja, jak i ona uczestniczyłyśmy w drugiej próbie – w tej, która jak na razie nie przyniosła żadnych spektakularnych rezultatów. Kiedy była ze mną w ciąży, podano jej lek, który miał wzmocnić moją umiejętność jako Szóstki. Nie zadziałał, ale miał dość poważne efekty uboczne – wzrost zdolności, później szaleństwo, a na końcu śmierć. Byłam przekonana, że czuje się winna tej całej historii. Jej podano lek, a ja żyłam z toporem nad głową.

– Więc zaczęli już go stosować? Ten nowy lek?

Henley otworzył usta, ale wpadłam mu w słowo, bo nagle mnie olśniło.

– O, nie! Już teraz wiem. Podali go Kale’owi! To wyjaśnia różnicę w jego zdolnościach.

Henley skończył żuć krówkę i przełknął.

– Nie jestem pewien, ale z tego, co mówi mi Ginger, to masz rację. Chociaż to nie powinno było tworzyć mu luk w pamięci. Tak czy inaczej ma szczęście, że żyje. Tak jak mówiłem, odsetek przeżywalności wynosi tylko pięćdziesiąt procent. – Nowe badania to nie była jedyna zła wiadomość.

– Dzielenie się radością daje dwa razy tyle radości – mruknęłam pod nosem, kończąc kawę czterema długimi łykami. – Nie mogę powiedzieć na tym etapie, że cieszę się, że cię poznałam…

Henley uśmiechnął się przepraszająco i mówił dalej.

– Dzisiaj rano doszli do wniosku, że wszystkie poprzednie modele są przestarzałe. Nie chcą czekać, aż tamte Szóstki skończą osiemnaście lat. Nakazali, żeby je…

– Wykończyć – powiedziałam za niego. To była chwila, w której włączyłam się w ich rozmowę. Fantastycznie. – A ile ich jest?

Mama rozparła się na krześle.

– Razem z tobą? Dwanaścioro.

– To sporo potencjalnych świrów do wyłapania – powiedział Alex, opierając się na swoim krześle. – Denazen ma spore siły i środki, ale nie wyłapią ich na czas.

Henley skinął głową i wyciągnął jeszcze jedną krówkę. Walczyłam z przemożną chęcią wyskoczenia z krzesła i wyrwania mu jej z rąk. Mdlący zapach cukierka dławił mnie w gardle.

– W sumie dwanaścioro, ale wy macie tu już dwoje, więc tak naprawdę dziesięcioro. I nie wszyscy są na wolności. Niektórzy już zostali wykończeni.

– Dwoje? To znaczy ja i kto jeszcze?

Henley odwrócił się i przygwoździł mnie spojrzeniem, które wywołało nieprzyjemny dreszcz na plecach.

– Ja.

Robi się coraz ciekawiej.

– Czy wiemy, którzy z tych dziesięciorga już nie żyją?

Pokręcił głową.

– Niestety, musimy sprawdzać wszystkich po kolei. Mamy jeszcze kogoś po drugiej stronie. Ta dziewczyna jest niezła z informatyki, ale informacje trzymają jak karty przy orderach. Usunęli wszystkie pliki. Domyślamy się, że chcą się zabezpieczyć i wszystko zapisują na papierze.

Cudownie.

– Mamy jakieś nazwiska? Adresy? – Odwróciłam się do ekspresu do kawy. Vince właśnie nalał resztkę napoju z dzbanka do swojego kubka. Wspaniale. Będę potrzebowała więcej kofeiny, żeby się z tym zmierzyć. To znaczy, dużo więcej. – Błagam cię, powiedz mi, że możemy się czegoś uczepić, bo w przeciwnym razie to będzie szukanie igły w stogu siana.

Henley wyglądał na niepewnego.

– Mamy nazwiska i ostatnie znane adresy, ale nie ma gwarancji, że kogoś tam znajdziemy. Jestem prawie pewien, że to jest stara lista.

– I nie możemy jej zaktualizować, bo niczego nie trzymają w komputerach. A ty? – skinęłam głową na Henleya. – Możesz wrócić i coś wygrzebać? Nie po to właśnie tam jesteś?