ROZDZIAŁ 1

3 czerwca

Próbuję otworzyć oczy, ale nie mogę. Czuję, jakbym utknęła w koszmarze, z którego nie mogę się obudzić. Moje kończyny nie chcą się ruszyć… są za ciężkie. Bez względu na to jak bardzo się staram, nic się nie dzieje… słyszę jedynie ten dźwięk. Taki sam ton, powtarzający się co kilka sekund, który sprawia, że jeszcze bardziej chcę uciec od tego obłędu.

Bip.

Bip.

Zastanawiam, się gdzie ja, u diabła, jestem i dlaczego to głupie piszczenie nie ustaje. Chciałabym, by zastąpiła je cisza lub cokolwiek normalnego. Gdzie jest Cory? Oddałabym wszystko, by usłyszeć jego głos albo głos moich rodziców. A to łóżko lub cokolwiek, na czym leżę, nie jest za wygodne. Głowa boli, jakbym nieustannie waliła nią o ścianę. To okropne uczucie, jednak ten ból jest jedynym, co daje nadzieję, że nadal tu jestem i nie przeniosłam się w zaświaty.

Bip.

Bip.

To wkurzające. Moje życie opiera się na kontroli. Zawsze muszę być tą, która decyduje. A teraz tak nie jest. Wciąż budzę się w takim stanie: nie mogę się ruszać, nic nie widzę, niczego nie pamiętam.

– Rachel, wszystko dobrze, skarbie. – Mama. Była tu przez cały czas?

Kiwam głową, a przynajmniej tak mi się wydaje. Ciężko stwierdzić w tym dziwacznym półśnie. Mój umysł funkcjonuje, ale ciało… to zupełnie inna kwestia.

– Spałaś przez dłuższy czas. Ostrożnie, kochanie. – Dlaczego jej nie widzę? Dlaczego mówi mi, że mam być ostrożna? To nie ma sensu. Gdzie ja, u licha, jestem? Dałabym wszystko, by zadać to pytanie.

Mija czas, a w pomieszczeniu ponownie zapada cisza. Gdzie podziała się mama? Gdzie jest Cory? Nim zasnęłam, czy czymkolwiek był ten stan, uczyliśmy się razem na kanapie. Pamiętam to… a przynajmniej tak mi się wydaje. Nie jestem już pewna, co jest prawdziwe.

– Cory – staram się powiedzieć, ale z moich ust nie wydobywa się żaden dźwięk. Słyszę kroki. Są ciężkie, gumowa podłoga piszczy, gdy ktoś się zbliża. Moje serce bije szybciej… puls czuję aż w uszach.

Ktoś zatrzymuje się obok miejsca, gdzie leżę, chłodne palce zaciskają się wokół mojego nadgarstka. Nie mam pojęcia, co się dzieje, ale gdybym mogła, odsunęłabym się. Uciekłabym stąd i pobiegła w stronę normalności. Mam nadzieję, że normalność wciąż istnieje.

– Odpoczywaj – słyszę nad sobą kojący, choć nieznajomy, damski głos. Chłodna dłoń puszcza mój nadgarstek. Próbuję poruszać palcami, błagając gestem, by ta osoba mnie nie opuszczała. Jednak, jak wszystko inne, i to jest niemożliwe. Z każdą mijającą sekundą słyszę coraz mniej, odczuwam coraz mniej. – Właśnie tak, niedługo poczujesz się lepiej.

***

Kiedy ponownie odzyskuję świadomość, moje ciało wciąż jest nieruchome, ale odczuwany ból nieco się zmniejszył. Może być tak dzięki dawce snu lub dzięki temu, co dała mi kobieta w piszczących butach.

Irytujący dźwięk wciąż jest głośny, jednak, pomijając go, pomieszczenie sprawia wrażenie kościółka podczas modlitwy. Może tym właśnie powinnam się zająć, by wydostać się z tego stanu i w pełni obudzić. Może Bóg nie słyszał mnie, bo nie prosiłam tak jak powinnam. Może pozostała mi jedynie modlitwa.

Pragnę pomodlić się do Boga, żeby pozwolił mi się obudzić, bym znów mogła zobaczyć świat. Chciałabym go przeprosić za to, czym zasłużyłam sobie na taki los, cokolwiek to było, i przyrzec, że już nigdy tego nie powtórzę. Zrobiłabym wszystko, co by mi kazał, żeby się stąd ruszyć, zobaczyć Cory’ego i mamę. Chcę usłyszeć ich głosy, zobaczyć znajome twarze.

Najbardziej na świecie pragnę otworzyć oczy… i zakończyć tę sytuację. Jednak nie mogę, więc zatracam się w ostatnim wspomnieniu sprzed odzyskania świadomości. Mam nadzieję, że dzięki temu uda mi się wrócić do poprzedniego czasu. Do życia, w którym chciałabym się znów znaleźć.

– Z czego masz ostatni egzamin? – pyta Cory, przesuwając palcem po moim nagim udzie. Po czterech latach powinnam wiedzieć, że nie należy uczyć się przy nim w kusych szortach, a właściwie w niczym, co odsłania nogi. Jednak wciąż zakładam spodenki, bo najwyraźniej cieszy mnie uwaga, którą mi poświęca. Podoba mi się, że chociaż tyle już minęło, wciąż dotyka mnie, jakby nigdy nie miał dość.

– Ze statystyki – odpowiadam, odsuwając jego rękę. Nie podnoszę wzroku. Nie muszę tego robić, bo pamiętam każdy szczegół jego ciała. Wygląda jak typowy kalifornijski chłopak – ma jasnobrązowe włosy, rozjaśnione od słońca kilkoma blond pasmami, chociaż urodził się w Iowa. Jego intensywnie niebieskie oczy hipnotyzują mnie, nawet gdy nie patrzę w nie. Dzisiaj wydają się nawet jaśniejsze niż zazwyczaj, ponieważ podkreśla je zielona koszulka, którą ma na sobie… Nie żebym się wcześniej gapiła czy coś.

Jego palec wraca, przesuwając się wyżej, tak wysoko, że mogę jedynie zamknąć oczy. Pieprzyć statystykę. Pewnie i tak nie przyda mi się w życiu.

– Zrób przerwę na kilka minut – szepcze, jego usta znajdują się blisko mojego ucha. – Od tygodni tkwisz z nosem w książkach.

Jego propozycja jest kusząca, ale nie powinnam się zgadzać.

– Nie mogę. – Oddech więźnie mi w gardle, gdy śledzi palcem brzeg moich majtek. Cory jest mistrzem manipulacji i to w najlepszym wydaniu. Przesuwa dłoń wyżej, a jeden z palców wsuwa pod cienką bawełnę.

– Na pewno?

– Egzamin, Cory. Muszę go zdać.

Jęczy, ale palce wciąż pieszczą moją czułą skórę.

– Ostatnio tylko na tym ci zależy. Poświęć mi pięć minutek. Proszę.

Chciałabym się poddać. Dobry Bóg wie, że seks zmniejszyłby stres związany z egzaminami. Cory jest największą z moich pokus, ale musi poczekać, aż skończą się zajęcia. Potem będę mieć całe lato, by być z nim w ten czy każdy inny możliwy sposób.

– Po zajęciach. Obiecuję.

Pociera mnie ciepłym palcem. Doprowadza mnie do szału.

– Jesteś pewna? Twoje wilgotne majteczki mówią co innego.

– Kiedy tylko wyjdę z sali po ostatnim egzaminie, cała będę twoja. W jakikolwiek sposób mnie zapragniesz – mówię z nutą lubieżności. Nigdy nie byłam dobra w ukrywaniu swoich pragnień. Nie w stosunku do Cory’ego.

– Trzymam cię za słowo – mówi, wyciągając rękę z moich spodenek. Patrzy na mnie, w jego oczach tli się ogień. Całuje mnie zdecydowanie, wręcz zaborczo. Następnie miękko. Po czym znów mocno, stanowczo. Nie mam wątpliwości, że szybko napiszę ten egzamin i wrócę do niego biegiem. Sądząc po jego uśmieszku, on również o tym wie.

Na tej chwili kończy się moje wspomnienie… To ostatnie, co pamiętam. Co stało się pomiędzy tą sceną a pobytem tutaj?

***

Udaje mi się nieznacznie unieść powieki, dzięki czemu zauważam światło. Jasna, fluorescencyjna żarówka zamontowana przy suficie mocno świeci. To dla mnie zbyt wiele, więc ponownie wybieram ciemność, jednocześnie próbując poruszać palcami. Tym razem mi się udaje – troszeczkę.

Wciąż boli mnie całe ciało. Ból, niczym potężna, uderzająca we mnie nieustępliwa fala, nie pozostawia nietkniętego skrawka. Jest gorszy niż ten, gdy spadłam z roweru, lądując na asfalcie. A także ten, kiedy spadłam z drzewa w ogródku podczas próby uwolnienia latawca z gałęzi. Jest mocniejszy niż cokolwiek, czego w życiu doświadczyłam.

Z każdą mijającą chwilą czuję się coraz bardziej samotna w ciemności. W moim umyśle panuje taki chaos, jakby na podłodze rozsypało się pięćset części układanki. Żałuję, że nie mogę cofnąć się w czasie do chwili, gdy wszystko było zwyczajne. Łatwo zapomnieć o cudzie normalności, ponieważ człowiek przyzwyczaja się do życia w niej. Już nigdy nie wezmę jej za pewnik.

Mam zamiar wrócić do normalnego życia. Zamierzam zobaczyć się z Corym i resztę wakacji spędzić na pływaniu w jeziorze. Ten stan musi być przejściowy. Potrzebuję, by wszystko dobrze się skończyło.

Po kilku minutach ponownie próbuję otworzyć oczy. Odrapana farba na biało-niebieskich ścianach potwierdza moje najgorsze obawy. Niewygodna skała, na której leżę, może być tylko szpitalnym łóżkiem. Sala jest chłodna i śmierdzi w niej środkiem do dezynfekcji. Otaczają mnie dziwaczne maszyny. Jedna z nich wydaje dźwięk, który doprowadza mnie do obłędu od Bóg wie jak dawna.

Rozglądając się dalej, zauważam mamę siedzącą na starym, jasnofioletowym krześle ustawionym niedaleko mojego łóżka. Jej jasny bob, choć zwykle idealny, jest dziś zmierzwiony. To również pierwszy raz, gdy widzę ją poza domem bez makijażu i w dresie. Ma na sobie czarne spodnie i szarą bluzę.

Głowę opiera na ramieniu, zamknęła oczy. Nawet we śnie wygląda na zmęczoną.

– Mamo – szepczę, czując pieczenie w gardle. Odczuwam to tak, jakby ktoś wziął nóż i podrapał mnie nim od środka. Ona się jednak nie rusza, więc wiem, że muszę spróbować raz jeszcze, bez względu na ból. – Mamo!

Unosi powieki na tyle, by na mnie zerknąć. Natychmiast siada prosto, kładąc jedną rękę na mojej dłoni, a drugą na policzku. Jej palce są bardzo zimne, ale to miłe uczucie. Kolejny dowód na to, że wciąż tu jestem. Stanowi to coś realnego, niebędącego częścią snu.

– Jak się czujesz? – Patrzy na mnie ze smutkiem.

– Pić – odpowiadam. – Proszę.

Kiwa głową, głaszcząc mnie po włosach.

– Zawołam pielęgniarkę.

Rozglądam się, czekając na jej powrót. Na stoliku przy łóżku i na parapecie stoją wazony z kwiatami. Większość to moje ulubione gerbery. Zazwyczaj poprawiają mi humor, wnosząc szczęście do ponurych dni, jednak jestem zbyt zdezorientowana, by cieszyć się na ich widok.

Może powinnam zażądać odpowiedzi. Zapytać, dlaczego znalazłam się w tym miejscu, skąd wziął się ból rozdzierający całe moje ciało, ale bazując na wszystkim, co do tej pory widziałam, jestem pewna, że nie chcę wiedzieć.

Ignorancja czasami bywa dobra, ale cała ta sytuacja musi zostać wyjaśniona.

Drzwi otwierają się, do pomieszczenia wchodzi pielęgniarka w zielonym fartuchu, za którą pojawia się mama.

– Obudziłaś się – mówi kobieta, sprawdzając płyn w kroplówce. Wiodę wzrokiem za rurką doczepioną do mojej posiniaczonej ręki. – Nie mogę podać ci wody, póki nie pojawi się lekarz, ale może chcesz lodu?

Kiwam lekko głową, chętna przyjąć cokolwiek mi da. Gardło boli mnie bardziej niż przy jakimkolwiek przeziębieniu, jakiego nabawiłam się przez dwadzieścia lat.

– Dobrze, zaraz wrócę.

Odchodzi, ale muszę ją jeszcze o coś zapytać.

– Proszę poczekać. – Nie mogę mówić, jakbym cały wczorajszy wieczór dopingowała chłopaków na meczu futbolu. Mam pewność, że w którymś momencie musiałam nałykać się szkła. – Może pani wyłączyć tę maszynę? Tę piszczącą?

Na jej twarzy pojawia się smutny uśmiech.

– Chciałabym, ale jeszcze przez kilka dni musimy monitorować parametry – mówi kojąco. Nie to chciałam usłyszeć, ale przynajmniej to tylko kilka dni.

Kiedy zamykają się za nią drzwi, zwracam się do mamy. Chciałabym się dowiedzieć tylu rzeczy, ale nie mam pewności, czy jestem gotowa je usłyszeć. Pobudka w szpitalu bez żadnych wspomnień dotyczących tego, jak się tam trafiło, nie zdarza się każdego dnia.

– Dlaczego tu jestem? – Prawie niemożliwe staje się wypowiedzenie tych trzech słów, jednak odpowiedź na to pytanie jest bardzo ważna.

– Odpoczywaj. Porozmawiamy, kiedy poczujesz się lepiej – mówi głosem tak łagodnym, jakby śpiewała kołysankę. Dotyka mojego policzka, odgarniając z niego włosy. To kojące, ale nie zaspokaja ciekawości. Nie ma mowy, bym zasnęła, nie poznając kilku odpowiedzi.

– Nie. Powiedz teraz.

Zanim znów spojrzy na mnie z rezygnacją, zamyka oczy i powoli kręci głową.

– Miałaś wypadek. – Te słowa sprawiają, że robi mi się niedobrze, a fakt, że nie chce spojrzeć mi w oczy, jest bardzo wymowny.

– Jaki wypadek?

Z trudem przełyka ślinę i w końcu patrzy mi w twarz. Waha się, ponownie unosi rękę, by pogłaskać mnie po policzku. Mama nigdy się tak nie zachowuje, nie okazuje mi tyle czułości, więc teraz cholernie mnie to przeraża.

– Samochodowy – mówi bardzo cicho, jakby chciała, żebym tego nie usłyszała.

– Co? Co się stało? – Łzy napływają mi do oczu. Jest coś, czego mi nie mówi, ma to wypisane na całej twarzy wielkimi literami.

– Prowadziłaś i zjechałaś z nasypu. Uderzyłaś czołowo w drzewo – urywa, a z jej oczu spływają łzy. Głaszcze mnie po włosach, ostrożnie zakładając je za ucho. – Mamy szczęście, że do nas wróciłaś, kochanie.

Zaciskam powieki, starając się to sobie przypomnieć. Jak mogę nie pamiętać rozbicia auta na drzewie? Jak mogłam przejść przez coś takiego i nie zapamiętać ani jednego szczegółu? Wtedy uderza to we mnie niczym tysiąc cegieł… Cory. Nieczęsto robiłam coś bez Cory’ego. Czasami spędzałam czas z dziewczynami lub zostawałam w mieszkaniu, gdy on miał inne plany, jednak bardzo rzadko przebywaliśmy oddzielnie. Przez niemal pięć lat był biciem mojego serca… jedynym, który sprawiał, że żyłam.

– Mamo, gdzie Cory? – Głos mi się łamie i zaczynam odczuwać coraz silniejsze mdłości. Gdyby wiedział, że jestem w szpitalu, byłby przy mnie. Wiem, że by mnie nie zostawił. Nie jest idealny, ale mnie kocha.

– Rachel, może powinnaś odpocząć. Twoje ciało wiele przeszło. – Jej głos więdnie jak kwiat. Tak wiele rzeczy można przekazać samym tonem.

Kręcę głową, usilnie starając się zdusić emocje, jednak to tak bardzo boli. Czuję, jakby ktoś złapał mnie za głowę i walił nią o ścianę, co w połączeniu ze świadomością, dlaczego tu jestem, sprawia, że mam ochotę ponownie zapaść w sen. Leżenie w bezruchu i czekanie na najgorsze również nie pomaga. Dlaczego mama nie chce mi powiedzieć, gdzie jest Cory? Musi wyznać mi prawdę, nawet jeśli mam przez to cierpieć.

– Gdzie jest Cory? – milknę, próbując złapać oddech. – Powiedz… proszę.

Pochyla się w kierunku łóżka, opiera łokcie na jego krawędzi i bierze mnie za rękę. Ciepłymi wargami dotyka moich knykci, a później ponownie spogląda mi w twarz. Gdy otwiera usta i pospiesznie je zamyka, ból zasnuwa jej oczy niczym czarna chmura.

– Nie udało mu się – łka, ponownie całując grzbiet mojej dłoni. – Tak bardzo mi przykro, córeczko.

Wszystko zamiera. Wliczając w to moje serce.

– Co? – wykrztuszam z siebie, niepewna, czy naprawdę to powiedziała.

Mama mocno zaciska powieki i powoli kręci głową.

– Cory nie przeżył wypadku… Przykro mi…

Jedyna pewna część mojej przyszłości odeszła. Przy tych słowach film mojego życia został zatrzymany… Nie widzę powodu, aby go dokończyć.

Nie bez niego.

Zagubiona gapię się w sufit, próbując wtłoczyć powietrze do ściśniętych płuc. Cała się trzęsę, obolałe gardło nagle nie stanowi już problemu. Ból promieniujący z serca przysłania wszystko inne. Czuję, jak gdyby ktoś wielokrotnie wbijał mi w nie szpikulec, tak długo aż pozostała jedynie ziejąca rana, którą, jakby tego było mało, ktoś posypał solą. To nieustępliwy, najgorszy ból, jaki kiedykolwiek czułam. Najgorszy ból, jakiego ktokolwiek mógł doświadczyć.

Zaciskam zęby i pięści, gdy sala zaczyna wirować. Nie jest już dobrze.

To nie może być prawda.

Dlaczego on, a nie ja?

Chcę coś sobie przypomnieć, cokolwiek związanego z wypadkiem, jednak mój umysł jest pusty. Takie rzeczy nie powinny przytrafiać się komuś takiemu jak ja. Czuję się jak w jednym z tych filmów, podczas oglądania których człowiek stwierdza, że w normalnym życiu tak straszna sytuacja absolutnie nie byłaby możliwa. To moje życie, a w tej chwili jest tak bardzo prawdziwe, że żałuję tego z całych sił.

Ciepłe łzy spływają mi po twarzy, ale nie kłopoczę się ocieraniem ich. Moje myśli wirują bardzo szybko, jednak nie dochodzę do żadnych wniosków.

Jakim cudem tu skończyłam? Pamiętam jedynie, że uczyłam się przy nim na kanapie do egzaminu ze statystyki. Nie przypominam sobie zajęć, a tym bardziej jazdy samochodem. Łatwiej byłoby mi w to uwierzyć, gdyby było w tym choćby ziarno sensu.

– Nie rozumiem – mówię przez łzy. – Miałam iść na egzamin.

Mama kręci głową, patrząc na mnie współczująco.

– Nie, po południu wróciłaś z uczelni do mieszkania. W raporcie policyjnym napisano, że wypadek miał miejsce, gdy byliście w drodze z jakiejś imprezy do domu.

Tak wiele mi brakuje. Tak dużo nie pamiętam. Zamykając oczy, staram się znaleźć coś w swojej głowie, ale nic tam nie ma.

– Jak długo? – pytam szeptem i z trudem przełykam ślinę.

– Jak długo co?

– Jestem tutaj.

– Siedemnaście dni.

Ciemność była znacznie lepsza. Czasami lepiej jest nie wiedzieć… Chciałabym wrócić do tej niewiedzy, ale jest już za późno. Co się stało, to się nie odstanie.

ROZDZIAŁ 2

Odkąd mama poszła kilka minut temu pod prysznic, moje spojrzenie przyklejone jest do drzwi. Wymyśliłam, że po jakimś czasie w końcu się obudzę i okaże się, że to był tylko zły sen… najgorszy z koszmarów, który przenika pod skórę, aż rzeczywistość miesza się z wyobraźnią.

Jestem zamknięta w pustym, sterylnym pokoju, pozbawionym jakiejkolwiek duszy. W szpitalu są całe piętra takich pomieszczeń. To miejsca, gdzie ludzie są pozostawieni, by uleczyć poranione, osłabione ciała, jednak tutejsza atmosfera niekorzystnie działa na moje pogruchotane, rozdarte serce. Maszyny, do których jestem podłączona, pilnują, by biło, jednak nie potrafią wykryć w nim wielkiej, otwartej rany, znajdującej się w samym środku.

To nie jest moje życie. To nie to, co planowałam. Byliśmy z Corym razem od pierwszego roku szkoły średniej. Po studiach mieliśmy się pobrać i wrócić do naszego miasteczka, by żyć długo i szczęśliwie. Był moją przyszłością… wszystkim, co widziałam, kiedy otwierałam rano oczy. Wszystkim, o czym mogłam myśleć, kiedy zamykałam je co noc.

Teraz zostały mi jedynie wspomnienia. Już nigdy się do mnie nie uśmiechnie. Już nigdy nie będę mogła go przytulić i pocałować. Nigdy nie weźmie mnie za rękę i nie szepnie do ucha rzeczy, które nie powinny zostać powiedziane na głos.

Bez względu na to, jak bardzo tego nienawidzę, to właśnie moje nowe życie. Chora, wypaczona wersja piekła, na którą nikt naprawdę nie zasługuje.

Wracam myślami do dnia, w którym Cory pierwszy raz zaprosił mnie na randkę. Był tym chłopakiem… tym, o którym myślały dziewczyny, ubierając się każdego ranka do szkoły. Tym, na którego widok wszystkie mimowolnie się uśmiechały, nonszalancko zakładając włosy za ucho z nadzieją, że nie zauważy ich spojrzeń.

Poszłam na swoją pierwszą licealną imprezkę z przyjaciółką Madison. To wieczór, którego nigdy nie zapomnę.

– Przestaniesz obciągać tę miniówkę? Właśnie taka krótka powinna być – mówi Madison, odsuwając moje ręce od spódnicy, którą poprawiam odkąd weszłyśmy do tego domu.

– Nie wierzę, że namówiłaś mnie do włożenia czegoś takiego.

Przewraca oczami.

– Nie powinnaś zakrywać ciała… a już zwłaszcza nóg.

Kręcąc głową, idę za nią pomiędzy ludźmi. Zaletą dorastania w małym mieście jest to, że znam tu prawie wszystkich, choć wciąż chodzi o to, kto jest kim w naszej szkole. Nie sądzę, byśmy w ogóle powinny były przychodzić.

Po drugiej stronie pokoju zauważam mojego sąsiada Sama, więc ruszam w jego kierunku.

– A ty gdzie się wybierasz? – pyta Madison, chwytając mnie za rękę.

– Porozmawiam z Samem.

– Poważnie, Rachel, nie powinnaś się z nim pokazywać.

– Dlaczego? – pytam, machając ręką w jego stronę.

– Nie chcesz być dziewczyną widzianą w jego towarzystwie. Ludzie zaczną gadać. Wyciągną pochopne wnioski.

Sam jest cichy i roztacza aurę tajemniczości. Być może to przez czarną skórzaną kurtkę, którą nosi, lub przez klasyk, którym jeździ. Cokolwiek to jest, większość dziewczyn z naszej szkoły dało się temu porwać i choć niektóre się skusiły, nigdy nie wykraczało to poza chwile spędzone na tylnym siedzeniu jego camaro. Raz go o to zapytałam, na co odpowiedział, że życie jest prostsze, gdy człowiek do nikogo się nie przywiązuje. Wydaje się, że to prawda, ponieważ jestem jedyną, z którą utrzymuje kontakt.

Ludzie w mieście zachowują się, jakby był przestępcą, tylko dlatego że jego ojciec zszedł niegdyś ze ścieżki prawości. Nie ma dla nich znaczenia, że minęło niemal dwadzieścia lat, odkąd jego tatę złapano na jednej niewielkiej kradzieży i to jeszcze przed przeprowadzką tutaj. Najwyraźniej w ich mniemaniu skłonność do popełniania przestępstw jest dziedziczna i w dodatku nieuleczalna, jednak oni nie znają Sama tak dobrze jak ja. Przez ponad siedem lat spędziłam z nim więcej czasu niż z kimkolwiek innym przebywającym dziś w tym zatłoczonym domu, wliczając w to Madison.

Jednak nie mam czasu się z nią spierać, ponieważ czuję, że ktoś ściska moje ramię, więc się odwracam. Stoi za mną Cory Connors, a na jego przystojnej twarzy maluje się łobuzerski uśmieszek. Jego oczy są jeszcze bardziej niebieskie, niż mi się wydawało, a jasnobrązowe włosy mają jasne pasma, które pojawiły się po wielu godzinach spędzonych na zewnątrz podczas lata. Jest uosobieniem ideału.

– Hej, jesteś Rachel, prawda? – pyta głębokim, męskim głosem, który przepływa przeze mnie niczym karmel, powlekając szczęściem każdą cząstkę mojej istoty.

– Tak – mówię, próbując oderwać wzrok od jego pełnych, różowych ust. Trudno nie patrzeć na nie i nie wyobrażać sobie, jaki miałyby smak. Nie żebym wiedziała, jak smakują inne, ponieważ nigdy się nie całowałam. Chociaż często o tym myślę. Bardzo często.

Jego uśmiech rozszerza się, gdy zauważa, gdzie skupiam wzrok.

– Na co patrzysz?

Z trudem przełykam ślinę, unosząc spojrzenie.

– Eee, na nic. To znaczy, ja…

Śmieje się.

– Hej, tylko cię podpuszczam. – Unosi rękę, jakby chciał dotknąć mojej twarzy, ale pospiesznie ją zabiera. – Dopiero przyszłaś?

Przytakuję, wciąż zszokowana, że Cory naprawdę ze mną rozmawia. Obawiam się, że jeśli powiem za dużo, wyjdę na idiotkę. To zapewne pierwszy i ostatni raz, gdy ten chłopak mnie zaczepił. Muszę się z tym liczyć.

– Wychodzę, więc możesz iść ze mną – mówi, wyrywając mnie z zamyślenia.

Stoję nieruchomo, wpatrując się w jego błyszczące niebieskie oczy. To moja szansa, ale nie mam pewności, czy jestem na nią gotowa.

– No nie wiem.

Madison szturcha mnie w plecy, praktycznie rzucając mnie na jego pierś.

– Poczekam, Rachel.

Nie mam czasu na spory, ponieważ chłopak łapie mnie za rękę i ciągnie na tyły starej farmy. Truchtając za nim, zauważam, że wszyscy zgromadzeni w pomieszczeniu patrzą na nas. Szczególnie Sam, który śledzi mnie spojrzeniem przymrużonych oczu. Widzę, że odsuwa się od ściany, więc kręcę głową. Zawsze starał się mnie chronić, ale jest już w ostatniej klasie i za rok go tu nie będzie. Muszę nauczyć się sama o siebie dbać. Przystaje, nadal wpatruje się we mnie, mrużąc oczy, ale pospiesznie odwracam wzrok, by nie przekonał mnie, bym została.

– Rachel! – krzyczy za mną.

Obracając głowę, zauważam jego rozchylone usta i ból w oczach. Przez chwilę mam ochotę wyrwać się Cory’emu i zniknąć z Samem, ale tego nie robię. Postanowiłam, że szkoła średnia to czas na podejmowanie ryzyka. Sam nie jest niewiadomą… Zawsze był przyjacielem.

Przegryzam wargę i uśmiecham się, przełykając zdenerwowanie. Sam natychmiast rozumie, co chcę przekazać. Smutny spuszcza głowę i pociera dłonią o silnie zarysowaną szczękę.

Nie mogę na to patrzeć, więc skupiam się na Corym. Ponownie pozwalam mu poprowadzić się przez tłum. Przeczucie podpowiada mi, że Sam chciał, żebym została. Gdyby mnie o to poprosił, zrobiłabym to. Jednak się nie zdecydował.

Na zewnątrz Cory nie puszcza mojej dłoni, ja również jej nie zabieram, bo to fantastyczne uczucie.

– Dobrze się bawisz? – pyta, stojąc tak blisko, że odczuwam ciepło jego oddechu na policzku.

Otwieram usta, ale pospiesznie je zamykam, starając się uspokoić. Nie chciałabym wyjść na idiotkę już w pierwszej chwili spędzonej sam na sam z tym bogiem wśród pierwszoklasistów.

– Dopiero przyszłam – odpowiadam w końcu, patrząc mu w twarz. Pada na niego blask księżyca, a w takiej poświacie Cory wygląda fenomenalnie.

– Ale zostaniesz na trochę, prawda? – Uśmiecha się. Przyrzekam, że nigdy nie widziałam takich dołeczków.

Przytakuję, czując za uchem ciepły palec gładzący moją skórę.

– To dobrze. – Jego głos jest cichy, ale gładki niczym płynne masło. Drżę z przyjemności. Nagle wszystko wydaje się takie, jak powinno być.

Od tamtej chwili byliśmy razem. To z nim przeżyłam swoją pierwszą randkę, pierwszy pocałunek i pierwszą miłość. Oddałam mu całą siebie, ponieważ wiedziałam, że był tym jedynym. Ale teraz wszystko się zmieniło i nic już nie będzie jak dawniej. Wszystko, o czym myślałam, co czułam, czego pragnęłam, przepadło i zrobiłabym wszystko, by to odzyskać.

To ja powinnam zginąć w tym wypadku. Życie bez niego będzie gorsze niż śmierć.

Otwierają się drzwi, do sali wchodzi kolejna pielęgniarka z moją kartą w dłoni. Na widok mokrych od łez policzków przybiera współczujący wyraz twarzy.

– Jak się czujesz, Rachel?

Kręcę głową, niezdolna ubrać w słowa tego, co dzieje się w mojej głowie. Po co w ogóle pytają?

– Boli cię coś? – pyta, zakładając mi na rękę aparat do mierzenia ciśnienia.

Przytakuję, obracając spojrzenie do okna znajdującego się po drugiej stronie pomieszczenia. Nie wiem, który ból jest głębszy – fizyczny czy psychiczny – ale nie mam zamiaru jej tego wyjaśniać. Nie zrozumiałaby… Nikt tego nie potrafi.

Sprawdza inne parametry, po czym odsuwa mi długie, jasne włosy z twarzy w sposób, w który nie tak dawno robiła to mama.

– Dam ci coś, co pomoże ci zasnąć. Musisz odpocząć.

Po jej wyjściu moje powieki z minuty na minutę robią się coraz cięższe i chwilowy spokój ogarnia mnie, nim mam szansę podjąć z nim walkę. Choć nie trwa długo, to mój umysł ponownie odpływa do krainy wspomnień i dezorientacji. Te same sceny odtwarzają się w mojej głowie, ale im na to pozwalam. Chciałabym, żeby istniał sposób, bym się w nich znalazła, cofnęła się w czasie.

***

Budzę się, gdy w sali panuje półmrok. Mrugam zaspana, po czym rozglądam się, szukając mamy. Powinna wrócić już jakiś czas temu. Potrzebuję jej bardziej niż kiedykolwiek.

Przez cały czas, gdy spałam, słyszałam, jak Cory wołał moje imię. Próbowałam za nim biec, ale nie mogłam go dogonić. Było ciemno i mgliście, ale wciąż widziałam, jak co chwilę oglądał się przez ramię. Motywowało mnie to do szybszego biegu, mimo to odległość pomiędzy nami nie malała. Teraz, kiedy nie śpię, wiem, że to tylko sen. Nigdy już nie złapię Cory’ego. Całe życie będę ścigała wspomnienia, jednak wiem, że ich nie uchwycę.

– Rachel. – Obracam głową i w kącie pomieszczenia zauważam stojącą Madison. Brązowe, półdługie włosy ma spięte, by nie opadały jej na twarz. Wygląda na zmęczoną, podobnie jak wcześniej mama.

Nie odpowiadam, więc podchodzi bliżej i chwyta mnie za rękę. Madison jest moją przyjaciółką odkąd pamiętam. Przyjaźniły się już nasze matki, więc od bardzo wczesnych lat wszystko robiłyśmy razem: brałyśmy wspólne kąpiele, uczyłyśmy się pływać i tańczyć, wspólnie jeździłyśmy na wycieczki. Rozumiałyśmy się, zwłaszcza gdy chodziło o rodzicielską presję, byśmy we wszystkim były najlepsze. Zawsze starałyśmy się na sto procent, przynosząc ze szkoły same piątki i gdyby nie matematyka, moja średnia wynosiłaby równe pięć. Razem uczestniczyłyśmy we wszystkich wydarzeniach, tak samo jak nasze matki od ich szkoły średniej: w balu maturalnym, w sesji zdjęciowej do rocznika i paradzie z okazji święta naszego miasta. Z perspektywy czasu widzę, że było to męczące. Zatraciłam wiele z własnej osoby, starając się spełnić oczekiwania rodziców. Teraz nie wydaje się to warte wysiłku.

Przyjaciółka siada obok mnie na łóżku, przyglądając mi się uważnie.

– Wyglądasz, jakby ci się polepszyło, odkąd widziałam cię ostatnio. – Zastanawiam się, kiedy to było, jednak nie pytam. To nie ma znaczenia. – Jak się czujesz?

Odwracam wzrok. Głupie pytanie, jestem już nim zmęczona. A jak jej się wydaje? Obudziłam się, nie pamiętając wydarzeń, przez które się tu znalazłam i dowiedziałam się, że mój chłopak nie żyje. Wiem, że to prawda. Nie przeczę temu, ale nie jestem gotowa, by o tym rozmawiać. Wypowiedzenie tego sprawiłoby, że stałoby się to bardziej realne.

– Poskładałam kilka waszych zdjęć w pokaz slajdów na pogrzeb. Zachowam go, by ci pokazać, gdy będziesz gotowa – mówi pospiesznie, opierając policzek na brzegu łóżka.

Pogrzeb. Myśl o nim nie przyszła mi nawet do głowy, ale wiem, że musiał się odbyć. Nie udało mi się w nim uczestniczyć. Uderza we mnie złość, więc natychmiast ją tłumię. Nikt nie czekałby przecież siedemnaście dni z pogrzebem, jednak wiem, że był moją ostatnią szansą na pożegnanie… szansą, którą straciłam, więc będę musiała znaleźć na to inny sposób. To niesprawiedliwe… ale nic w całej tej sytuacji takie nie jest.

– Jak radzą sobie jego rodzice? – pytam szeptem. Słowa te z trudem przechodzą mi przez gardło. Cory był jedynym synem, najmłodszym z trójki rodzeństwa. Stanowił radość i dumę ojca. W jego oczach Cory nie mógł robić nic złego. Właściwie większość ludzi z naszego miasteczka tak uważała. Ja też… wciąż tak jest.

– Tak jak mogą, biorąc pod uwagę okoliczności. Nie potrafię wyobrazić sobie takiej sytuacji, utraty dziecka, jedynego syna.

Do moich oczu napływa więcej łez.

– Nie wierzę, że to się dzieje.

– Ile pamiętasz? – pyta, wpatrując się w moje białe prześcieradło.

Uderza mnie pewna myśl: może Madison wypełni luki? Może pamięta coś więcej z tamtego wieczoru?

– Niewiele. Możesz mi pomóc? Muszę poznać szczegóły. Jakiekolwiek.

– Przyjechałam ze szkoły do domu dopiero rano na drugi dzień – mówi, wpatrując się w swoje palce.

– Wydawało mi się, że miałaś wrócić w ten sam dzień, co ja i Cory. Pamiętam, że o tym rozmawiałyśmy. Zmieniłaś plany? – Jestem zdezorientowana. Może to też sobie wyobraziłam. Tkwienie w tej mgle jest do bani.

Wstaje i krzyżuje ręce na piersi. Wydaje się, że nie może patrzeć mi w oczy, więc spogląda przez okno.

– Mówiłam ci, byś tyle nie piła na imprezach, Rachel. Żałuję… żałuję, że nikt cię nie powstrzymał.

– Co? – Widzę, że przez chwilę mi się przygląda, po czym ponownie odwraca wzrok. Nie ma nawet znaczenia, że nie odpowiedziała na moje pytanie. – Co chcesz przez to powiedzieć? Co?

Bierze mnie za rękę, ale nie patrzy mi w oczy.

– Tamtej nocy to ty prowadziłaś. Kiedy was znaleziono, w twojej krwi wykryto alkohol.

Obraz mi się rozmywa, sala wiruje szybciej niż wcześniej. Cory nie tylko nie żyje… ale to ja go zabiłam. To przeze mnie już go tu nie ma.

Decyzje. Podejmujemy je codziennie, ale przez tę… przez tę do końca życia będę musiała zmagać się z poczuciem winy.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

SPIS TREŚCI

Okładka

Karta tytułowa

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

EPILOG

PODZIĘKOWANIA

Reklama 1

Reklama 2

Reklama 3

Karta redakcyjna

Tytuł oryginału: Living With Regret

LIVING WITH REGRET© 2014 by Lisa De Jong

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy.

Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © sivilla/Shutterstock

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-221-4

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl