Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Korekta

Hanna Lachowska

Halina Lisińska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

ze zbiorów autorki

Tytuł oryginału

Brave

Copyright © Adele Bellis, 2016

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6195-9

Warszawa 2017. Wydanie 1

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 68

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Prolog

Pamiętam dym. Wypadłam na ulicę, ból mnie zabijał, a ciało, włosy, ubranie, wszystko się paliło. Reszta wspomnień to urywki. Oczy napastnika, najczystsze zło w czarnych źrenicach widocznych między kapturem a kominiarką.

Pamiętam pierwsze przerażające sekundy, gdy do mnie dotarło, że ciecz skapująca z moich włosów i skóry to nie woda, tylko coś o wiele, wiele gorszego. Zanim zdołałam skupić się na tyle, żeby ją nazwać – to był kwas – całe moje ciało wrzeszczało z bólu.

Pamiętam starszą kobietę, do której podbiegłam. Chwilę wcześniej wydawała się tylko jedną z kilku przypadkowych osób czekających na autobus, ale teraz mogła mi uratować życie. Kiedy jednak złapałam ją za ręce, błagając o pomoc, popatrzyła na swoje dłonie, na które spadła kropla, i krzyknęła z przerażeniem, bo jej skóra zaczęła się topić.

Pamiętam, jak wołałam, żeby ktoś dał mi wody.

Pamiętam, jak wpadłam na jezdnię i biegłam między samochodami, żeby uciec od samej siebie.

Pamiętam, że czułam, jak moje ucho się rozpuszcza. Kurczy się, wysycha. I ten smród, czuję go, ale nie potrafię opisać. Nikt nie powinien przypominać sobie zapachu palącej się skóry. Przynajmniej do tego potwornego wspomnienia nie wolno wracać.

Mimo agonalnego bólu, mimo że płonęłam żywcem, dobrze wiedziałam, kto jest za to odpowiedzialny. Mój mózg przedarł się przez falę płomieni, przez biały ogień, który pożerał wszystkie zakończenia nerwowe w ciele i podrzucił mi jedno imię.

Nigdy go nie zapomnę.

Z całych sił walczyłam o życie, o przetrwanie, o to, żeby się nie rozpuścić pod wpływem kwasu. Jak dzikuska wybiegłam na ulicę i patrzyłam na przerażone twarze obcych, którzy przystawali, bo chcieli mi pomóc, a po chwili odskakiwali, żeby ratować skórę. Dosłownie.

Załóżmy jednak, że mogłabym wcisnąć na chwilę pauzę. Zatrzymać wszystko w pół kroku, na minutę czy nawet na sekundę. Gdyby miało się okazać, że przetrwała we mnie jedna sensowna myśl, której nie strawił ból, nie mam wątpliwości, jak by brzmiała. Pomyślałabym: co się stało z naszą miłością?

1. Intensywność

Mamo, pożyczysz mi dychę?

Zerknęła na mnie przelotnie, ale zaraz wróciła do oglądania Coronation Street.

– Podaj mi torebkę.

Usiadłam obok, gdy ją przegrzebywała w poszukiwaniu portmonetki. Zapach moich perfum Calvina Kleina wypełniał niewielki pokój. Mama wyłowiła czarną skórzaną portmonetkę i już ją miała otworzyć, kiedy znów podniosła na mnie wzrok.

– Gdzie idziesz?

– Na kręgle.

Starałam się zabrzmieć naturalnie i patrzyłam prosto w telewizor, ale kątem oka widziałam, że mama obejrzała mnie od stóp do głów. Grubo pomalowane rzęsy, błyszczące od różowego błyszczyku usta, rozpuszczone ciemne włosy, koszulka z frędzlami na dole, dżinsy…

– W szpilkach?

Szybko zerknęłam na tatę, ale na szczęście pochłonięty był akcją na ekranie. Odwróciłam się do mamy. Patrzyła na mnie ze zmarszczonymi brwiami i czekała na odpowiedź, a w kącikach jej ust czaił się uśmiech.

– No tak, buty do kręgli wypożyczę na miejscu.

Przyglądała mi się jeszcze przez moment, a potem pokręciła głową, sięgnęła do torebki i wyjęła świeżutką, niepogniecioną dziesiątkę.

– Masz. Baw się dobrze. – Wcisnęła mi ją do ręki. – Tylko uważaj na siebie! – zawołała za mną.

Wzięłam stojącą przy drzwiach torbę z rzeczami na noc i nie mogłam się powstrzymać od uśmiechu, bo oczywiście nie szłam na żadne kręgle, takie rzeczy robiłam, jak miałam czternaście lat. Teraz miałam szesnaście i razem z przyjaciółkami dobrze wiedziałyśmy, w których pubach zostaniemy obsłużone.

Kilka sekund później wyszłam z naszego szeregowca z czerwonej cegły. Niebieski blask telewizora oświetlał wykuszowe okna, a ja śpieszyłam się na przystanek.

W kieszeni zawibrowała komórka.

„Wsiadłam. Do zo za chwilę”.

To moja przyjaciółka, Laura Woodcock. Miałam u niej dzisiaj nocować. Mieszkałyśmy przy trasie tego samego autobusu i zawsze dawała mi znać, że wsiadła, żebyśmy mogły jechać do miasta razem.

Nasz dom stał tylko kawałek od przystanku. Pokonywałam tę trasę wiele razy, bo mieszkałam tu całe życie. Chodziłam tędy jako małe dziecko, z mamą za rękę, gdy moi starsi bracia, Adam i Scott, szaleli wokół nas. Dzisiaj szłam w szpilkach i stroju, jaki zaplanowałam na wieczór.

Czułam w kieszeni banknot dziesięciofuntowy i znów się do siebie uśmiechnęłam. Jako najmłodsza w rodzinie, do tego dziewczynka, zawsze miałam z górki. Odkąd pamiętam, byłam córeczką tatusia. Tata całymi dniami pracował we własnej firmie jako malarz i dekorator wnętrz, ale zawsze znajdował dla mnie czas. Rozpuszczał mnie jak dziadowski bicz. Kiedy na zakupach przemycałam do wózka słodycze, mama kazała mi odnosić je na półkę. Ale tacie wystarczało chwilę pojęczeć i mogłam je zatrzymać.

– Kevin! – krzyczała na niego mama.

– Daj spokój, Colleen, to tylko batonik!

A ja się śmiałam.

Chłopaki wieczne mnie dręczyli, jak to starsi bracia. Jak miałam osiem czy dziewięć lat i chodziłam w białych podkolanówkach i opasce na włosach, trenowali na mnie chwyty wrestlingowe albo wyrzucali z wózka moją lalkę, po to tylko, żeby mnie wkurzyć. Ale wystarczyło, żebym zawołała mamę, a kazała im dać mi spokój.

– Zostawcie siostrę! – krzyczała z kuchni.

Bardzo szybko zdałam sobie sprawę, że status młodszej siostrzyczki daje prawie całkowitą nietykalność. Ale nie zawsze się z tego cieszyłam. Wszyscy nasi kuzyni też byli chłopakami i zwykle nie chcieli się ze mną bawić. Kiedy w słoneczne dni urządzaliśmy pikniki w Toby Walk, biegałam za nimi, w nadziei, że pozwolą mi łazić po drzewach, ale okazywali się za szybcy dla moich krótkich nóżek. Starałam się jeszcze bardziej, wyhodowałam twardą skórę i kiedy trzeba było, okazywałam się naprawdę waleczna. Nie wyszłam na tym źle.

Autobus wytoczył się zza rogu i zauważyłam, że niebo zdążyło już nabrać granatowego odcienia. Z podświetlonego wnętrza pojazdu machała do mnie Laura. Wsiadłam i zajęłam miejsce obok niej.

– Jak tam?

Też miała na sobie dżinsy i koszulkę z frędzlami, choć w zasadzie nie wiem, czemu się tak wystroiłyśmy. Nie miałyśmy żadnych wielkich planów na dzisiejszy wieczór.

– Jestem wykończona – ziewnęła Laura.

– Ja też – od razu dołączyłam. – Drink czy dwa nie zaszkodzi.

– Mnie też nie – zgodziła się. – Chodźmy do The Wheatsheaf na parę godzin, tam zawsze coś się dzieje.

Ostatnie kilka tygodni to prawie same nowe początki. Latem skończyła się szkoła i otrzymałam wyniki egzaminów końcowych. Były w porządku, wystarczały, żebym dostała się na kosmetologię w Lowestoft College. Nigdy nie byłam kujonką, robiłam tyle, żeby nie mieć problemów i zawsze stawiałam na życie towarzyskie. Nawiązałam w szkole wspaniałe przyjaźnie – z Jade, Remi, Paige, Beccą, Madison i Jessie. Z Laurą znałam się jeszcze z gimnazjum.

Byłyśmy zgraną paczką, razem dorastałyśmy, co wieczór po szkole spotykałyśmy się w parku Oulton Broad, robiłyśmy zrzutkę i przekonywałyśmy nieznajomych, żeby w sklepie na rogu kupili nam wódkę albo paczkę mayfair superkings. Siedziałyśmy tam do dziesiątej czy jedenastej, potem musiałyśmy wracać, ale w piątki wieczorem, kiedy moi rodzice wychodzili, zakradałam się do domu którejś z przyjaciółek. Tam spędzałyśmy resztę wieczoru i wysyłałyśmy esemesy do chłopaków albo plotkowałyśmy, kto się z kim całował, podczas gdy chłopaki niedaleko ćwiczyli jazdę na jednym kole roweru.

Wtedy wszystko wydawało się niewinne, ale teraz życie się zmieniło, dorosłyśmy. Tego lata straciłam dziewictwo z Dannym Conroyem. Nic poważnego, takie zabawy dzieciaków. Poznałam też kilka nowych dziewczyn: Rachel i Amie, a poza tym Lauren, które wybrały w college’u ten sam kierunek co ja. Przez chwilę chciałam być pielęgniarką, ale kosmetologia wydawała się znacznie prostsza, a poza tym bardzo mi się tam podobało, zwłaszcza zajęcia z anatomii i fizjologii, nauka o skórze, mięśniach, kościach, naczyniach krwionośnych i naczyniach włosowatych.

Minęło dopiero kilka tygodni, więc wciąż przerabiałyśmy podstawy, jak oczyszczanie, tonizowanie i nawilżanie. Tak, jakbym nie robiła tego co wieczór. To samo z malowaniem paznokci, ale ciekawe były informacje o skórkach i ich pielęgnacji. Czułam, że zmieniłam się od zakończenia szkoły, dorosłam, dojrzałam, więc dziwne wydawało mi się, że jak każda szesnastolatka nadal biorę pieniądze od mamy i oszukuję, jakie mam plany na wieczór. Swoją drogą jak nikt umiałam wykorzystać taką dychę: starczała mi na drinki w pubie, jedzenie na wynos, paczkę papierosów i taksówkę do domu. Sama nie wiem, jak mi się to udawało.

Ale ten wieczór miał być niskobudżetowy. Nie miałyśmy z Laurą nastroju na nic wielkiego. Dotarłyśmy do pubu, weszłyśmy do środka i wypatrzyłyśmy Amie i inne nasze znajome. Skończyło się na tym, że się obśmiałyśmy: zawsze znalazła się jakaś ploteczka, z której można się było ponabijać. Piłam jedną za drugą wódkę z colą, a gdy kończyłam drinka, o zęby dzwonił mi lód. Zawsze odchodziłam od baru zachwycona, że naprawdę ktoś mnie obsługuje. Uwielbiałam słuchać doniesień o tym, kto się z kim przelizał albo jaka para się w tym tygodniu rozpadła. Czułyśmy się tak, jakbyśmy wciąż chodziły do szkoły, tyle że teraz było jeszcze lepiej, bo mogłyśmy sobie same kupować alkohol.

Tak przesiedziałyśmy do mniej więcej wpół do jedenastej, kiedy atmosfera w barze zaczęła się zmieniać, ludzie szykowali się do wyjścia, wkładali kurtki, brali torby i wychodzili w ciemną wrześniową noc.

– Wracamy do domu? – spytałam Laurę i lekko się zachwiałam. Nawet nie zauważyłam, że alkohol uderzył mi do głowy.

Pokiwała głową. Otworzyłam portfel, żeby sprawdzić, ile mi zostało na taksówkę, ale okazał się pusty. Portfel Laury tak samo.

– Jak to się stało? – spytałam.

Patrzyłyśmy na siebie, nie rozumiejąc.

Westchnęłam.

– Musimy się przejść po ludziach i popytać, czy nikt nie ma wolnego funta na taksówkę. Powinnyśmy zebrać piątkę.

Rozdzieliłyśmy się i Laura poszła w jedną stronę, a ja w drugą. Widziałam ją kątem oka na drugim końcu pubu, jak rozmawiała z nieznajomymi, którzy kręcili głowami i przyglądali nam się, bo chodziłyśmy od jednego stolika do drugiego. W ogóle nas to nie obchodziło, byłyśmy wstawione i miałyśmy gdzieś, jeśli uważali nas za dwie idiotki, które przepiły kasę na taksówkę.

W końcu, po licznych odmowach, znudziło mi się. Wyszłam na zewnątrz i od razu zakręciło mi się w głowie; było chłodno i pożałowałam, że nie wzięłam kurtki. Postanowiłam rozgrzać się papierosem, więc sięgnęłam do torebki i w tej właśnie chwili po raz pierwszy zobaczyłam Anthony’ego Rileya. Nie, żebym zwróciła na niego wtedy uwagę, nie wyróżniłam go z tłumu i oczywiście nie znałam jego imienia. Po prostu parę metrów dalej stała grupka chłopaków i wśród nich rozpoznałam kolegów mojego brata.

– To siostra Scotta – powiedział jeden z nich i wtedy on podniósł wzrok.

– Wszystko w porządku? – spytał i zapalił swoją zapalniczkę. – Jak się bawisz?

Wtedy mu się przyjrzałam, bo miał obcy akcent. Nie słyszałam w jego słowach zaśpiewu typowego dla Suffolk, nie skracał spółgłosek jak my i nie rozciągał samogłosek. Mówił ze szkockim akcentem i przede wszystkim to przykuło moją uwagę.

– Fajny akcent – rzuciłam i zaciągnęłam się. Teraz miałam pełne płuca odwagi.

Roześmiał się.

– Dzięki. – Skinął lekko głową i uśmiechnął się. – Jestem Riley.

– A ja Adele. Nie jesteś stąd.

– Celna obserwacja! – Wyszczerzył zęby, a ja zachichotałam, choć trzymałam w ustach papierosa. – Pochodzę z Glasgow, przeprowadziłem się tutaj, jak miałem piętnaście lat.

Widziałam, że jest o kilka lat starszy ode mnie. Dawałam mu dziewiętnaście ze względu na towarzystwo chłopaków, z którymi stał, a oni byli w wieku mojego brata.

– Jakie masz plany? – spytał. – Może pójdziesz z nami?

– Nie, jedziemy do domu, ale wydałyśmy całą kasę na wódkę i nie mamy na taksówkę.

Znów się roześmiał, pokazał białe proste zęby i zmrużył oczy. W tym świetle wyglądały na zielone i przyjazne, zauważyłam też, że kiedy się śmieje, skrzą się w nich iskierki. Z boków głowy miał krótkie włosy, a na czubku dłuższe i nastroszone jak większość chłopaków. W lewym uchu nosił pojedyncze kółko. Ubrany był ładnie, w koszulę w czerwono-niebieską kratkę, dżinsy i zwykłe buty, a nie adidasy, co sugerowało, że szedł do klubu. Przypominał mi kogoś znanego, chyba kogoś z EastEnders, ale nie mogłam skojarzyć, kogo konkretnie.

Znów się zaciągnął, a ja patrzyłam, jak w powietrze unosi się kółko niebieskiego dymu. Jednocześnie sięgnął do tylnej kieszeni spodni i wyciągnął portfel. Otworzył go, wyjął pięć funtów i dał mi.

– Proszę. Powinno wystarczyć.

– Boże, naprawdę? – wykrzyknęłam. – Jesteś pewien?

– Jasne. – Machnął ręką. – Nie mogę pozwolić, żebyś wracała na piechotę.

– Bardzo ci dziękuję!

Właśnie w tej chwili u mojego boku pojawiła się Laura i zdążyła zauważyć, jak składam banknot i wsuwam do kieszeni.

– Zwrócę ci, jeśli dasz mi…

Zacmokał i pokręcił głową.

– Nie wygłupiaj się. Ale możesz zapisać sobie mój numer.

Uśmiechnęłam się i poczułam, że do głowy uderza mi coś jeszcze oprócz dymu tytoniowego, a serce zaczyna bić odrobinę szybciej.

– Dobra. – Wyciągnęłam telefon z torebki.

Jego koledzy patrzyli na nas, a ja zaczęłam wpisywać cyfry.

– Trevor chodź, spadamy! – zawołał jeden z chłopaków.

Zerknął na niego przelotnie.

– Czekajcie chwilę! – odkrzyknął.

– Trevor?

– Przecież to nie jest prawdzie imię! – Uśmiechnął się, jakbym powinna była wiedzieć. – To ksywa z EastEnders, kojarzysz? Trevor Morgan. Mąż Little Mo.

– Ach, ten świrnięty Szkot! – zawołałam.

– Niezły jest, co?

– Faktycznie, jesteś do niego trochę podobny.

Zaśmiał się.

– To jak, wpisujesz?

– Tak, tak – zapewniłam szybko i zerknęłam nad jego ramieniem na kolegów, którzy chcieli już iść.

Skończyłam wstukiwać i zapisałam pod hasłem „Riley”.

– Jeszcze raz bardzo dziękuję.

– Nie ma sprawy – odparł. – Do zobaczenia!

I zniknął.

Zaraz, powiedział „do zobaczenia” czy „na razie”? A jeśli do zobaczenia, naprawdę miał to na myśli? Czy rzucił tak odruchowo? Odwróciłam się do Laury. Stała jak zamurowana z szeroko otwartymi oczami.

– Fajny, co? – zauważyła.

– No! – roześmiałam się i przypomniałam sobie o banknocie pięciofuntowym w tylnej kieszeni, który dostałyśmy od szkockiego rycerza w lśniącej zbroi. Triumfalnie wyjęłam pieniądze. – Tadam!

– Chodź, złapiemy taksówkę – zarządziła Laura.

Szłyśmy w tę samą stronę co chłopcy, tylko że po drugiej stronie ulicy. Nie mogłam przestać się gapić na Rileya. Cały czas się wygłupiali, przepychali, śmiali i dla zabawy spychali jeden drugiego na ulicę, a ja w głębi duszy żałowałam, że nie idziemy do klubu. Ale wkrótce dotarłyśmy na postój taksówek i Laura podała kierowcy adres. Wsiadła i zostawiła otwarte drzwi.

– Idziesz? – spytała.

Oderwałam wzrok od szkockiego nieznajomego akurat w chwili, gdy zniknął w drzwiach klubu nocnego. Powiedział „do zobaczenia” czy „na razie”? Zdecydowanie wolałam to pierwsze.

W domu Laury odtworzyłyśmy całą tę historię.

– Stałam i paliłam fajkę, a on podszedł…

– I co?

Wszystko jej opowiedziałam, w najdrobniejszych szczegółach, jak wyglądał, jak mówił, jak się uśmiechnął…

– Myślisz, że za wcześnie, żeby wysłać esemesa? – spytałam. – Wiesz, mogłabym jeszcze raz podziękować.

Laura zerknęła na zegarek w telefonie.

– Jest wpół do dwunastej.

– Nie wyjdę na idiotkę?

– Nie, myślę, że będzie dobrze.

Napisałam kilka wersji, ale ta z pytaniami wydawała się zbyt desperacka, a z buziakami – zbyt poufała, więc w końcu stanęło na tej:

„Mam nadzieję, że dobrze się bawiłeś. Jeszcze raz dzięki za kasę. Adele”.

Przyjacielsko, ale niezbyt poufale. Teraz musiałam już tylko czekać. Nie poszłyśmy spać, tylko na zmianę wpatrywałyśmy się w mój telefon. Podniosłam go, żeby czuć w dłoni, jak przyjdzie odpowiedź, ale nie przyszła. W końcu się położyłyśmy.

Następnego dnia też nie odpisał, ani kolejnego.

– Myślisz, że podał mi zły numer? – spytałam Amie i Lauren w czasie przerwy na lunch w poniedziałek w college’u.

– Po co miałby to zrobić?

– Więc czemu nie odpisuje?

W piątek wieczorem jeszcze się aż tak nie przejmowałam. Podobał mi się, ale nie jakoś strasznie. Za to wgapianie się w komórkę przez cały weekend przyniosło więcej pytań niż odpowiedzi. Nawet wyłączyłam telefon i włączyłam jeszcze raz, ale esemesy od innych dochodziły bez problemu.

– Napisać jeszcze raz? – spytałam dziewczyn.

– Nie! – odparły chórem.

Więc czekałam. I czekałam. I czekałam.

Kiedy wreszcie we wtorek udało mi się skupić na czymś innym, bo akurat uczyłyśmy się, że w ludzkiej dłoni jest dwadzieścia siedem kości, mój telefon zabrzęczał. Amie spojrzała w moją stronę, a gdy na wyświetlaczu zobaczyłam, że to od niego, kiwnęłam do niej głową i poczułam, że się rumienię.

„Przepraszam, imprezowałem cały weekend. Jak się masz?”.

I tak się zaczęło, tam, w sali wykładowej college’u. Teraz, kiedy wreszcie zwrócił na mnie uwagę, nie zwlekałam z odpowiedzią kilka dni ani nawet godzin. Kułam żelazo, póki gorące.

Odpisałam, nie pamiętam dokładnie jak, ale musiałam zażartować na temat imprezy, bo odpisał od razu, ja zaraz odpowiedziałam i tak esemesowaliśmy przez kilka dni.

Wysłałam dziewczynom grupową wiadomość na czacie MSN:

„Cały czas gadamy!”

Czułam się wyjątkowo, może dlatego, że przyjaźnił się z moim bratem i to dodawało sytuacji smaczku, czułam się jak jakaś buntowniczka. Ale głównie chodziło o to, że on był całkiem nowy. Nie zachowywał się jak głupkowaci szesnastoletni kolesie, z którymi się spotkałyśmy, którzy dopiero zaczynali się golić. Anthony miał dziewiętnaście lat, był mężczyzną, nie pałętał się po parkach i nie namawiał obcych ludzi, żeby kupili mu alkohol. Mógł kupić sobie sam. Nie mieszkał z mamą, tylko z przyjacielem, Scottem Tarrantem, zwanym Scottym. No dobrze, mieszkali z mamą Scotty’ego, ale to i tak co innego niż gnieżdżenie się w jednym domu z rodzicami. Chodził też do pracy. W każdym razie do niedawna, bo w jednym z esemesów napisał mi, że niedawno wyrzucili go z roboty przy rusztowaniach. I miał prawo jazdy. Co prawda chwilowo nie mógł jeździć, bo miał karę za przekroczenie prędkości, ale i tak był inny, interesujący, a mandat sprawiał tylko, że wydawał się bardziej nieobliczalny.

I jeszcze ten akcent, który dodawał mu egzotyczności na tle miejscowych chłopaków. Nie chodziło tylko o wiek, ale też o to, że pojawił się jakby znikąd. Znałam tu w zasadzie wszystkich w moim wieku, a na pewno wiedziałam o ich istnieniu, ale Anthony’ego nigdy wcześniej nie namierzyłam – żadna z moich przyjaciółek też nie – i już samo to wystarczyło, żeby mi się podobał. Nie wiedziałam, skąd się wziął, ale lubiłam go i przez kilka następnych dni esemesowaliśmy, wygłupialiśmy się, on mnie rozśmieszał, a ja lubiłam go coraz bardziej. Aż w końcu…

„Może jutro wpadniesz?”

„OK”.

Powiedziałam dziewczynom, że mnie zaprosił do Scotty’ego, a ponieważ Remi go znała, postanowiła iść ze mną. Nie na podwójną randkę, to był mój wieczór, a jej się Scotty nie podobał, ale żebyśmy mogli się z Anthonym zająć sobą.

Następnego wieczoru powiedziałam mamie, że idę do Remi, a potem usłyszałam z ulicy klakson.

– Uważaj na siebie – zawołała za mną, gdy już zamykałam drzwi.

Scotty podjechał swoim zielonym punto, a na fotelu pasażera siedział Anthony.

– W porządku? – spytali, gdy usiadłam z tyłu.

Potem pojechaliśmy po Remi, a gdy już dotarliśmy do Scotty’ego, napisała Jade, że też chce przyjść.

– Skoczymy po nią – oznajmił Scotty i wskazał na Remi. Czy mi się wydawało, czy wymienili z Anthonym znaczące spojrzenia?

Tak oto zostaliśmy z Anthonym sami w domu i wydawało mi się, że dzielą nas od siebie kilometry.

– No to… – zaczęłam.

– Tak… – odparł Anthony.

Esemesowalśmy do siebie całymi dniami i nagle się okazało, że nie mamy sobie nic do powiedzenia. Tkwiliśmy w tej niezręcznej ciszy, a co gorsza dopiero wtedy do mnie dotarło, jak bardzo on mi się podoba. Kiedy zobaczyłam tę jego nieśmiałość, stał się jeszcze atrakcyjniejszy.

Po dłuższej chwili spojrzeliśmy na siebie i zaczęliśmy się śmiać z tej absurdalnej sytuacji. Polubiłam go jeszcze bardziej.

Zrobił mi wódkę z colą, a ja wypiłam jednym haustem, żeby jakoś okiełznać nerwy i kiedy Scotty wrócił z Remi i Jade, śmialiśmy się już i żartowaliśmy w najlepsze. Włączyliśmy muzykę, pamiętam, że na pewno leciało Sex On Fire Kings of Leon, a ja byłam trochę pijana i bardzo podniecona przebywaniem w jednym pokoju ze starszym chłopakiem o szkockim akcencie, powalającym uroku i tych oczach…

– Może obejrzymy film? – zasugerował w końcu jeden z nich i włączyli jakąś płytę, chociaż tak naprawdę żadne z nas nie oglądało, tylko siedzieliśmy na kanapach, piliśmy i śmialiśmy się jedno z drugiego. W którymś momencie poczułam, że Anthony mnie obejmuje, a pod jego dotykiem dostałam gęsiej skórki. Jakiś czas później, gdy reszta poszła do kuchni po kolejną porcję drinków, popatrzyłam na niego, on na mnie i nagle zatonęłam po uszy w pocałunku. Odskoczyliśmy od siebie ze śmiechem tuż przed powrotem pozostałych.

Tak wyglądała moja pierwsza randka z Anthonym Rileyem. Jeśli w ogóle można to nazwać randką, bo od samego początku było to zupełnie zwyczajne spotkanie.

Scotty nie pił, więc porozwoził nas do domów, a kiedy zmywałam makijaż przed snem, przyszedł esemes od Anthony’ego:

„Było bardzo miło cię zobaczyć. Musimy to powtórzyć”.

Zaraz napisałam do Remi i Jade.

„Nie napisał kiedy!”

„Uspokój się!” – odpisały.

Kilka dni później, po skończonych zajęciach, poszłyśmy z Amie do mnie. Ona od kilku dni esemesowała ze Scottym i zamierzałyśmy się spotkać z chłopakami.

Zrobiłyśmy makijaż, a ja spakowałam torbę na noc.

– Zostanę dzisiaj u Amie – poinformowałam mamę. – Może nas podrzucisz?

Amie mieszkała w mieście, kawałek od Tesco, więc mama wysadziła nas na parkingu i poszła na zakupy, a my skierowałyśmy się w stronę drogi, która prowadziła z supermarketu do domu Amie. Przebrała się i też spakowała się na noc.

– Śpię dzisiaj u Adele – zawiadomiła mamę. – Jej mama czeka na nas pod Tesco.

– Jasne, dziewczyny.

Poszłyśmy z powrotem na parking, ale oczywiście czekali tam na nas Scotty i Anthony w zielonym punto, a nie moja mama.

– Super! – ucieszyli się na widok naszych toreb.

W ostatnich dniach nasze esemesowe rozmowy z Anthonym stawały się coraz bardziej pieprzne i niegrzeczne, wiadomo było, że dzisiejszego wieczoru będziemy uprawiać seks. Cały wieczór spędziliśmy w salonie, śmialiśmy się, piliśmy i żartowaliśmy. Gdy oglądaliśmy Jestem gwiazdą… Wyciągnijcie mnie!, wróciła mama Scotty’ego.

– Scotty? – zajrzała do pokoju. – Idę spać. Nie bądźcie za głośno.

– Dobrze, mamo – zapewnił i noc była nasza.

Siedzieliśmy do późna, słuchaliśmy muzyki, aż w końcu przyszedł czas na udanie się do łóżek. Amie poszła na górę do pokoju Scotty’ego, a ja ruszyłam za Anthonym do pokoju gościnnego, w którym sypiał.

– Cśś – chichotałam, kiedy zdejmował mi bluzkę i mnie całował. Nasza pierwsza wspólna noc nie mogłaby być piękniejsza. Ale cokolwiek by mówić, to był tylko seks. Anthony podkreślał to od początku, a ja za bardzo go lubiłam, żeby protestować. Jak pewnie wiele innych dziewczyn myślałam, że jeśli wystarczająco długo będziemy z sobą sypiać, pozna mnie na tyle dobrze, żeby pewnego dnia zmienić zdanie. Na razie wystarczyło mi, że jest mój, nawet jeśli tylko przez kilka godzin parę razy w tygodniu.

Tak się zaczęło. Pewnie można określić nasz związek jako przyjaźń z bonusem i było naprawdę fajnie, zwłaszcza że Amie zaczęła kręcić ze Scottym. Spędzaliśmy czas we czworo. Amie i ja szłyśmy rano na zajęcia, a potem odrabiałyśmy zadania domowe w domu chłopaków, wylegiwaliśmy się na łóżku w pokoju Scotty’ego, my rozkładałyśmy wszędzie podręczniki, piliśmy, żartowaliśmy i graliśmy na Xboxie w Call of duty. Gdy się robiło późno, ja z Anthonym szliśmy do niego, a Amie zostawała ze Scottym. Poza naszą czwórką nikt nie miał pojęcia, co się dzieje, a to dodawało całej sytuacji smaczku. Czasem rano leżałam z Anthonym w łóżku, a do niego dzwonił mój brat Scott.

– Czemu mu nie powiesz, że jesteś z jego siostrą? – pytałam szeptem, ale on kręcił głową.

– Nie ma mowy. Zresztą, to nic poważnego. Po co komuś mówić?

Za każdym razem, kiedy słyszałam coś takiego, przełykałam gorzkie rozczarowanie. Śmiałam się, mówiłam „No wiem” albo coś w tym stylu, co miało go przekonać, że ja też nie traktuję tego jakoś szczególnie serio.

Ale jedno spotkanie tygodniowo zmieniło się w dwa, a później Anthony zaczął pytać, czy możemy się widywać tylko we dwoje. Czasem nawet nie chodziło o seks, po prostu przytulaliśmy się i oglądaliśmy film. To coraz bardziej przypominało związek, ale Anthony bez problemu mówił mi, że sypia z innymi dziewczynami.

– Tak się nawaliłem w weekend, że obudziłem się w niedzielę z jakąś rudą – informował mnie radośnie, a ja próbowałam to zbywać śmiechem, biłam go dla żartu albo udawałam, że to nieważne, ale w głębi duszy zastanawiałam się, dlaczego mu nie wystarczam i czemu wciąż musi widywać się z innymi. Nie miało znaczenia, jak dobrze się razem bawiliśmy, ja i tak chciałam więcej. A potem przychodził weekend, on szedł do klubu, a ja wiedziałam, że jestem za młoda, żeby mnie też wpuścili i w związku z tym nie będę miała pojęcia, co robi. Z drugiej strony wcale nie ukrywał, z kim spał i z kim się obudził. Może wtedy jeszcze sobie tego nie uświadamiałam, ale zżerało mnie to.

Jednocześnie coraz bardziej się do mnie zbliżał. Zaczął częściej nocować u ojca, bo on mieszkał w mojej części miasta i spotkania były prostsze. Wchodziłam do domu i szłam prosto na górę, nawet się nie witając z jego ojcem ani macochą, która była wtedy w ósmym miesiącu ciąży. Oglądaliśmy w jego pokoju filmy, a gdy zgłodnieliśmy, zostawiał mnie na chwilę i jechał kupić coś w KFC. Ale wciąż byliśmy tylko przyjaciółmi z bonusem.

Spotykaliśmy się na tych zasadach od kilku miesięcy, a ja w końcu zaczęłam chodzić do tych samych klubów co on. Szłam z przyjaciółkami, a on z chłopakami. Czasem był wśród nich mój brat. Nigdy ze sobą nie rozmawialiśmy. Oczywiście dziewczyny wiedziały, co się dzieje, ale jego koledzy nie. Z drugiego końca baru obserwowałam, jak na moich oczach rozmawia z dziewczynami.

– Nie przeszkadza ci to? – pytały przyjaciółki.

– Przecież to ja wracam z nim do domu – odpowiadałam.

Faktycznie, kiedy chciał już iść, czułam w kieszeni wibrowanie komórki.

„Wychodzę, idziesz ze mną?”

Podnosiłam wzrok i napotykałam na sobie jego spojrzenie. Spotykaliśmy się przed klubem. Nasz sekret dodawał wszystkiemu dreszczyku emocji, aż mnie łaskotało w brzuchu z podniecenia, gdy widziałam, że brat patrzy, jak wychodzę z klubu, nie mając pojęcia, że idę do domu z jego przyjacielem. Ale wzbierało też we mnie inne uczucie, mroczne, niepokojąco przypominające zazdrość, choć ze wszystkich sił starałam się nad nim zapanować i nie pozwolić mu ulać się na zewnątrz.

Podobało mi się, że nikt o nas nie wie, ale wkrótce zaczęłam się zastanawiać, dlaczego on nikomu nie mówi. Wstydził się mnie? Traktował mnie jak wstydliwy sekret, ale wciąż do mnie pisał, prosił o spotkania i nawet przeniósł się do ojca, żebyśmy mogli widywać się częściej. Co ze mną było nie tak, że nie przedstawiał mnie jako oficjalnej dziewczyny? Starałam się godzić z zasadami, które ustanowił dla naszej znajomości, ale zaczynało mi to doskwierać. Chciałam go mieć i chciałam, żeby też mnie chciał.

Przyszła Wigilia Bożego Narodzenia. Poszliśmy do klubu i jak zwykle patrzyłam z drugiej strony parkietu, jak tańczy z innymi. Nagle, na moich oczach, zaczął jedną z nich całować. Przyjaciółki na mnie spojrzały, a ja już nie mogłam powstrzymać goryczy. Może to przez wódkę chlupiącą mi w żołądku, a może po prostu miałam już dość. W każdym razie gdy wpadliśmy na siebie przy toalecie, dostałam szału. Popychałam go, kopałam i chociaż nie miał problemu z utrzymaniem mnie na odległość ramienia, więc nawet go nie musnęłam, musiał zauważyć, jak mi przykro.

– Jak mogłeś mi to zrobić? – krzyczałam i stopniowo traciłam wszelkie pozory opanowania, nad którymi tak ciężko pracowałam.

Potem wyszłam. Wściekła, upokorzona, ze strumieniami tuszu do rzęs na policzkach. Było już po północy, ale wiedziałam, że to nie będą wesołe święta.

Nie spotkaliśmy się w Boże Narodzenie. Nie kupił mi prezentu. Esemesowaliśmy tylko, a do mnie dotarło, jak bardzo go lubię. Poczułam się jak jeszcze większa idiotka, bo ja się w nim zakochiwałam po uszy, a on ze mnie kpił, sypiając z innymi dziewczynami, a potem się z tym obnosząc. Nie mogłam się nie poczuć zraniona i całkowicie upokorzona.

W święto Boxing Day rodzice poszli na zakupy, a do mnie przyszła Amie, żeby mi dotrzymać towarzystwa. Były święta, nam się nudziło, a ja chciałam utopić w czymś smutki, więc znalazłam w lodówce butelkę jägermeistera. Jakoś między pierwszym a szóstym drinkiem zaczęłyśmy pisać na czacie do kolegów Scotta i zanim się spostrzegłyśmy – ululane rzeczonym jägermeisterem – zaprosiłyśmy dwóch z nich do nas.

Jednym był Bobby, śniady, przystojny i wysportowany, w którym kochały się wszystkie dziewczyny. Zainteresował się mną i okazało się, że tego mi było trzeba. Gdy spróbował mnie pocałować, ze wszystkich sił starałam się zapomnieć o Anthonym. Odpowiedziałam na pocałunek i powtarzałam w myślach, że w końcu Anthony robi to samo: ma mnie gdzieś, kiedy jest z innymi, więc też powinnam się tego nauczyć i po prostu przespać się z Bobbym. Anthony mówił mi, że zrobił to dziesięć razy, a nawet więcej, i że to nic takiego, tylko zabawa.

Więc poszłam na całość, niesiona falą alkoholu, i zaraz potem gorzko pożałowałam.

– Chodźmy na miasto – zaproponowali chłopcy.

Były święta, ja się upiłam i uznałam, że w zasadzie jest mi wszystko jedno, więc poszłam. I zgadnijcie, na kogo od razu wpadliśmy. Na Anthony’ego.

Nie odezwał się do mnie, skąd. Robił to co zwykle, czyli udawał, że mnie tam nie ma, co zmieszało się z alkoholem w moim żołądku i sprawiło, że poczułam się jak szmata. Może dlatego, kiedy przysłał esemesa z pytaniem, czy z nim idę, chciałam, żeby poczuł się tak jak ja. Po drodze zaczęliśmy się kłócić, nie pamiętam już nawet o co, pewnie o wszystko i o nic, a kiedy kłótnia trwała nadal, mimo że dotarliśmy do jego domu, postanowiłam mu o wszystkim powiedzieć, tak jak on mówił mnie.

– Nie musimy uprawiać seksu – poinformowałam. – Ja już dzisiaj z kimś spałam.

Twarz mu pociemniała. Widziałam, jak cień przesłonił mu na chwilę oczy, wściekle zmarszczył czoło. Nie wiedział, co powiedzieć. Zniknęła irytacja z powodu tego, o co się kłóciliśmy, a jej miejsce zajął mrok, którego nigdy wcześniej nie widziałam.

– Co jest? – spytałam. – Przecież ty też to robisz i mi o tym mówisz. – Usiadłam na łóżku i patrzyłam na niego. – Robisz ze mnie idiotkę – mówiłam dalej. – Teraz ja zrobiłam to tobie i nagle zaczynasz…

Nie miałam jednak szansy dokończyć, bo złapał mnie za rękę i ściągnął z łóżka.

Gdy się w końcu odezwał, mówił inaczej niż zwykle: zimnym, bezdusznym głosem, którego nie znałam i który skuł moje wnętrzności lodem. W zielonych oczach nie błyskały już iskierki. Patrzył złowrogo, przerażająco.

– Czułem coś do ciebie, a ty wszystko zepsułaś – wycedził.

Po raz pierwszy przyznał, że darzy mnie uczuciem i w innych okolicznościach byłabym szczęśliwa, ale teraz wyciągnął mnie ze swojego pokoju za rękę i zepchnął ze schodów, żeby mnie wyrzucić na zewnątrz.

– Co ty, do cholery, robisz? – krzyknęłam. – Idę do domu!

Otworzyłam drzwi i poczułam wpadający do domu lodowaty powiew. Wybiegłam, zostawiając otwarte, ale nie zaszłam daleko, bo ktoś mnie złapał za rękę. Macocha Anthony’ego. Stała na mrozie w koszuli nocnej i obejmowała ramionami wielki ciążowy brzuch.

– Jest piąta rano, Adele, co się dzieje?

Rozmawiałam z nią wtedy po raz pierwszy i było mi strasznie wstyd, że nasza kłótnia ich obudziła, ale ona uparła się, że nie mogę wracać do siebie. Zaprowadziła mnie z powrotem do domu, a potem na górę do pokoju Anthony’ego. Siedział na łóżku i trzymał się za głowę. Stały tam dwa podwójne łóżka, jedno pod oknem, a drugie pod ścianą.

– Śpij w tym – powiedziała do mnie, wskazując łóżko pod ścianą. – A Anthony pójdzie spać przy oknie. Porozmawiacie rano, jak się oboje uspokoicie.

Musiałam zapaść w pijacki sen, bo rano obudziłam się w objęciach Anthony’ego.

– Przy oknie było za zimno – wyjaśnił, gdy się poruszyłam.

Wstał nowy dzień, a ja czułam się okropnie z powodu tego, co zrobiłam. Ukryłam twarz w dłoniach i zastanawiałam się, jak mam się wytłumaczyć. Wiedziałam, że go zraniłam, a wcale tego nie chciałam, chodziło mi tylko o to, żeby przestał mnie krzywdzić.

– To było kłamstwo – podjęłam desperacką próbę. – Nie zrobiłam tego. Chcę ciebie, powiedziałam to tylko dlatego, że się upiłam.

Tak, kłamałam, ale wciąż myślałam o tym, co powiedział wczoraj, że coś do mnie czuje i że wszystko zepsułam. Nie miałam o tym pojęcia!

– Kiedy to usłyszałem, uświadomiłem sobie, że nie potrzebuję nikogo oprócz ciebie – wyznał. – Zrozumiałem, że chcę, żebyś była moją dziewczyną.

Mimo wszystkiego, co się stało, mimo kłótni, tego, że mnie ściągnął z łóżka i praktycznie wyrzucił z domu, te słowa były najważniejsze. Po długich miesiącach powtarzania, że to tylko zabawa, okazało się, że mnie chce. Byłam przeszczęśliwa!

Ukryłam się w jego ramionach i poczułam się bezpieczna w miejscu, którego nigdy nie chciałam opuścić.

– Nie będę już sypiał z innymi i nie chcę, żebyś ty to robiła – oznajmił. – Nie chcę, żebyś pisała do chłopaków.

Zastanawiałam się, czemu to powiedział. Ja nie oczekiwałam od niego deklaracji, bo mu ufałam. Nie przeszkadzałoby mi, gdyby esemesował z innymi dziewczynami, skoro należał do mnie. Ale pokiwałam głową i zgodziłam się, bo nie chciałam psuć tej chwili. W końcu Anthony został moim chłopakiem, a ja jeszcze nigdy nie byłam tak szczęśliwa.

Kilka następnych dni spędziliśmy razem. Jeździliśmy pociągiem do Norwich, żeby pójść do kina albo coś zjeść.

– Czemu nie pojedziemy do nas, do Lowestoft? – pytałam.

– W Norwich jest lepiej. Nikt nas nie zna.

– Ale już nie musimy się ukrywać. Powiedz tylko mojemu bratu. Za kilka dni sylwester. Nowy rok to dla nas nowy początek. Musi wiedzieć.

Pokiwał głową, chociaż chyba nie był przekonany. Ale ja nie zamierzałam ustąpić.

– Nowy rok, nowy początek, pamiętaj!

Do sylwestra przygotowywałam się w domu. Włożyłam nową niebieską sukienkę z New Look, włosy spięłam pasującą do niej gumką. Paznokcie u rąk i nóg pomalowałam na czarno, żeby pasowały do butów.

– Ładnie wyglądasz – pochwaliła mama, kiedy zeszłam na dół.

– Podwieziesz mnie do Amie? – spytałam. – Urządza imprezę.

– Oczywiście.

Wtedy pojawił się Scott.

– Mnie też podrzucisz?

Gdy wsiedliśmy do auta, mama pytała nas o plany na wieczór. Scott zwrócił się do mnie:

– Ja będę się bawił z twoim chłopakiem.

Poczułam się dziwnie, słysząc to, ale się ucieszyłam, bo wiedziałam, że Anthony wywiązał się z obietnicy.

– Jakim znowu chłopakiem? – spytała mama.

– Ma na imię Anthony – odparłam. – Ma dziewiętnaście lat, tak jak Scott.

– Muszę go poznać – odpowiedziała.

Jak tylko Scott wysiadł, dostałam esemesa od Anthony’ego.

„Powiedziałem Twojemu bratu. Chyba nie ma nic przeciwko”.

Uśmiechnęłam się. Teraz już naprawdę nie musieliśmy się ukrywać. Możemy być normalną parą.

Najpierw wypiłyśmy kilka drinków u Amie, a potem poszłyśmy do pubu, gdzie czekali chłopcy. Był też Anthony i tym razem nie musiałam się przejmować, że nie będę się mogła z nim przywitać. Sam do mnie podszedł. Zanim się spostrzegliśmy, rozpoczęło się odliczanie do północy.

– Pięć! Cztery! Trzy! Dwa! Jeden! Szczęśliwego Nowego Roku! – krzyczeli wszyscy.

Strzelały petardy, wszyscy przytulali się, całowali i śpiewali Auld Lang Syne, a ja z Anthonym poszliśmy na tył pubu. Złapał mnie za ręce i popatrzył poważnie.

– Proszę cię, obiecaj mi coś – zaczął. – Obiecaj, że będziesz na mnie czekać. Nigdy wcześniej nie czułem tego do żadnej dziewczyny. Musisz obiecać, że zawsze będziesz ze mną, bo jestem inny, niż myślisz.

Wpatrywałam się w jego zielone oczy i widziałam, że mówi serio. Ale ja byłam pijana, a w czarne niebo strzelały kolorowe fajerwerki, więc objęłam go i powiedziałam to, co chciał usłyszeć:

– Oczywiście, że zawsze będę z tobą – zapewniłam. Potem się przytuliliśmy i całowaliśmy, bo przecież zaczął się Nowy Rok.

Co kilka dni wracały do mnie te cztery słowa, które wypowiedział Anthony. „Jestem inny, niż myślisz”. Co miał na myśli? Nie spytałam jednak, bo zakładałam, że był pijany, tak jak ja i po prostu nie panował nad emocjami. Starałam się o tym zapomnieć i wmówić sobie, że to nie miało żadnego znaczenia.

Od sylwestra byliśmy niemal nierozłączni, a w każdym razie Anthony chciał, żeby tak było. Nie, oboje chcieliśmy. Wszyscy już o nas wiedzieli, więc nie musieliśmy się ukrywać ani udawać, że się nie spotykamy. Widywaliśmy się tak często, jak to było możliwe i bardzo mnie to uszczęśliwiało.

Kilka dni po Nowym Roku wróciłam na zajęcia, a Anthony cały czas przysyłał mi esemesy.

– To znowu on? – dopytywały przyjaciółki. – Musi cię naprawdę lubić!

Przychodził nawet w czasie przerw, a w czasie lunchu jedliśmy razem albo szliśmy do Scotty’ego, gdzie robił fasolę na grzance albo kiełbaski z frytkami. Dziewczyny były pod wrażeniem. Mieć starszego chłopaka, który przychodzi po ciebie, żeby cię zabrać na lunch – to takie dorosłe! Chłopcy, z którymi się spotykały, nie robili takich rzeczy. Dzięki temu czułam się wyjątkowa i ważna.

Pod koniec dnia, gdy wychodziłyśmy z Amie z uczelni, już czekał, żeby mnie odprowadzić do domu.

W środę miałam wolne i najbardziej lubiliśmy leniwe poranki w łóżku. Któregoś dnia, gdy tak leżeliśmy, obrysowywałam palcami jego tatuaże.

– Co oznacza ten? – spytałam i pogłaskałam rysunek widniejący wysoko na prawym ramieniu. Był to krzyż z wypisanym pod spodem imieniem Margaret.

– To moja mama – odparł cicho i sam musnął palcami jej imię. – Umarła, gdy miałem piętnaście lat.

Jego słowa zawisły między nami i desperacko zastanawiałam się, jak zareagować. Ale co można powiedzieć w takiej sytuacji? Objęłam go mocno i wtuliłam się w jego pierś. Czasem słowa są zbędne.

W te wolne środy dużo się śmialiśmy. Na Gwiazdkę dostałam od mamy zestaw do depilacji woskiem. Wiedziała, że przyda mi się w szkole, ale postanowiłam najpierw przetestować go na Anthonym.

– Ej! – krzyknął i zaczął się wić, gdy szpatułką rozsmarowałam mu wosk na piersi. – Nie wierzę, że mnie na to namówiłaś – marudził. – Nie możesz poćwiczyć na mnie jakiegoś masażu?

– Żeby być pięknym, trzeba cierpieć – roześmiałam się. – Gotowy?

Skinął głową, a ja jednym, zamaszystym szarpnięciem zerwałam plaster.

– Aua! – krzyknął. A ja się śmiałam, śmiałam i śmiałam. W końcu, gdy już przestał pocierać pierś, też się śmiał.

Pozwalał mi malować sobie śmieszne buźki na policzkach i wklepywać krem pod oczy. Był zupełnie inny niż chłopak, którego znali wszyscy. Dzięki temu nasz związek stał się dla mnie jeszcze bardziej wyjątkowy. Nie przejmował się, gdy kumple narzekali, że spędza ze mną za dużo czasu. Odsyłał telefony na pocztę głosową i przytulał mnie, gdy skuleni na kanapie jego ojca oglądaliśmy filmy na DVD.

Dbał o mnie. Wystarczyło, żebym wspomniała, że lubię soki Ribena i już leciał do sklepu, żeby mi je kupić. Biegał tam i z powrotem po schodach, żeby zrobić mi herbatę albo grzankę. Ta troska była bardzo przyjemna. Czułam się przy nim bezpieczna, ale wiedziałam, że potrafi być groźny. Dla innych, oczywiście, nie dla mnie. Gdy się upił, robił się wściekły. Wyglądał wręcz, jakby szukał okazji do bijatyki. Ale kiedy ciągnęłam go za rękę i szeptałam, żebyśmy wracali do domu, łagodniał. Przekonałam się, że pod pozorami agresji jest miękki. Podobało mi się, gdy ludzie mówili o mnie jako o „dziewczynie Anthony’ego”. Gdy szliśmy razem, wiedziałam, że nikt nie będzie mnie zaczepiał.

Nasza relacja rozwijała się szybko. Rzadko się zdarzało, żebym rano nie zastała esemesa od niego. Jeździliśmy do Norwich, do kina albo coś zjeść i zawsze to on płacił.

– Ale masz szczęście – mówiła Amie. Wiedziałam, że jestem szczęściarą. Nie chciałam niczego więcej, jak tylko mieć go dla siebie. Był chłopakiem idealnym, czarującym, wspaniałym. Zakochiwałam się w nim. Niestety, mama nie była nim tak zachwycona. Poznała go kilka dni po Nowym Roku, kiedy u Scotta byli znajomi, a Anthony do nich dołączył. Idealna okazja, żeby przedstawić go rodzicom.

Uścisnęli sobie dłonie, Anthony mówił wszystko co należy, a kiedy wychodziliśmy, mama zawołała za nim:

– Dbaj o nią!

– Spokojna głowa! – odpowiedział.

Ale kiedy następnego dnia spytałam, jak jej się podobał, zrobiła dziwną minę.

– Nie wiem – odparła. – Coś z nim jest nie tak.

Ale nie znała Anthony’ego tak jak ja. Nikt go tak nie znał.

W połowie stycznia umówił się z kumplami. Nie poszłam z nimi, bo nazajutrz miałam zajęcia, ale wysłałam mu esemesa.

„Baw się dobrze!”

„Dzięki, skarbie”.

Następnego dnia rano, gdy się obudziłam, w komórce nie czekał esemes. Zastałam za to wiadomość od jego przyjaciela, Chrisa, o treści: „Zadzwoń do mnie”.

Najpierw dzwoniłam na numer Anthony’ego, ale wyrzucało mnie do poczty głosowej, więc stwierdziłam, że pewnie pisał z telefonu kolegi i zadzwoniłam. Odebrał Chris, a kiedy prosiłam, żeby dał mi Anthony’ego, zupełnie nie spodziewałam się tego, co usłyszę.

– Anthony’ego aresztowali.

– Jak to?!

– Tak, bił się. Trzymają go w tymczasowym.

– Co? Jak? Dlaczego? – dopytywałam.

– Przecież dopiero co wyszedł z więzienia, nie?

Przez chwilę nic do mnie nie docierało. Więzienie? Anthony? Nic o tym nie wiedziałam. W tej krótkiej chwili, za pośrednictwem kilku słów, wszystko runęło. Kosmiczne szczęście się waliło, zrobiło dziurę w dachu i wylądowało u moich stóp. Nigdy nie znałam nikogo, kto by siedział w więzieniu, a teraz się okazało, że mój chłopak jest recydywistą.

– Rozprawa w poniedziałek – mówił dalej Chris. – Wtedy się więcej dowiemy.

Odłożyłam telefon i nie mogłam powstrzymać łez. W poniedziałek? Będę musiała spędzić cały weekend bez niego?

Noga za nogą zeszłam na dół do mamy, a łzy spływały mi po policzkach.

– Och, Adele. – Objęła mnie, kiedy się wyżaliłam. – Jesteś na to za młoda. Nie powinnaś się angażować w związek z takim chłopakiem.

– Mamo, ale ja go naprawdę lubię – łkałam. – Tak naprawdę, naprawdę. Co za koszmar, że tak się zaczyna nowy rok.

Byłam załamana, ale potem zadzwonił mój telefon. To Anthony.

– Skarbie, przepraszam – powiedział. – Pozwolili mi tylko na jeden telefon, musiałem zadzwonić do ciebie.

– Co się stało? – wyszlochałam.

– Byłem w klubie i ktoś obraził moją mamę. Oberwał za to.

– Och, Anthony…

Czułam się rozdarta, bo od razu sobie wyobraziłam, jak się poczuł. Pamiętałam przecież tę ciszę po tym, jak mi powiedział o jej śmierci i że jedyne, co mogłam wtedy zrobić to mocno go objąć. Wiedziałam też, jak łatwo wpada w złość, gdy jest pijany i wściekałam się na siebie, że mnie tam nie było. Przecież bym go uspokoiła i nigdy by do tego nie doszło.

– Wiem, wiem, przepraszam, ale obiecałaś, że na mnie zaczekasz.

– Oczywiście, ale czemu…

– Po prostu dotrzymaj obietnicy – powiedział i rozłączył się.

Zabrakło jego ramion, które mogły mnie ukoić, więc poszłam się żalić mamie.

– Chyba rozumiesz, czemu to zrobił – przekonywałam.

– To okropne – przyznała. – Ale powinien myśleć o tobie i po prostu odejść. Nie mieszaj się w to, jesteś za młoda.

Nie widziała, że już byłam zamieszana?

2. Kontrola

Przez następną dobę moje myśli szalały. Najpierw się wściekałam, bo docierało do mnie, że to nie pierwszy raz Anthony’ego w więzieniu, o czym zapomniał mi powiedzieć, na przykład kiedy leżeliśmy w łóżku, w plątaninie rąk i nóg. To wyjaśniało, czemu nie widziałam go wcześniej, dopiero we wrześniu, kiedy się poznaliśmy. Wtedy trafiał mnie szlag, zwłaszcza że przypominałam sobie tamtą rozmowę o północy w sylwestra, wśród wybuchów fajerwerków i ogólnego szczęścia. Te siedem słów: „Nie jestem tym, za kogo mnie masz”. To właśnie miał na myśli?

Wieści o bójce się rozeszły i tego dnia mój telefon się urywał. Anthony złamał temu chłopakowi ramię i szczękę, ale w podawanych z ust do ust wieściach obrażenia stawały się coraz poważniejsze. Wszyscy uważali, że jestem jedyną osobą, która zna prawdę, dlatego pisali i dzwonili do mnie. W naszej paczce okazało się to wielką sprawą, a ja znajdowałam się w samym centrum, co przyznaję, jako szesnastolatce sprawiało mi przyjemność.

„Co się stało?”

„Podobno Anthony jest w więzieniu. Jak się trzymasz?”

Najgorsze było to, że ja nie wiedziałam kompletnie nic. Okazało się, że w ogóle nie znam mojego chłopaka. Gniew aż we mnie buzował.

Ale zaraz potem robiło mi się go potwornie żal. Zamykałam oczy i przypominałam sobie tatuaż na jego prawej ręce, hołd dla zmarłej mamy. Kochał ją tak bardzo, że chciał mieć ją zawsze przy sobie, uwiecznioną czarnym tuszem. Przecież na jego miejscu każdy zachowałby się tak samo.

– Nie możesz na niego czekać – powtarzała mama. – Nie mieszaj się w to. Masz przed sobą całe życie.

Tata oderwał wzrok od telewizora.

– Mama od początku mówiła, że coś z nim jest nie tak – przypomniał.

Z moich ust wypływała wciąż ta sama śpiewka, która stała mi się tak bliska w nadchodzących dniach i tygodniach. Broniłam go, powtarzałam wszystkim, że nie znają go tak dobrze jak ja.

– Wyobraź sobie, że twoja mama umarła. Nie wyszedłbyś z siebie, gdyby ktoś ją obraził? – pytałam każdego, kto chciał mnie słuchać.

Co mieli odpowiadać? Być może wcale nie podzielali tego zdania, a ja bardziej chciałam o tym przekonać siebie niż ich.

Poza tym wszystkim bardzo za nim tęskniłam. W weekend czułam się samotna w moim pustym łóżku, marzłam. Chciałam móc się odwrócić i wtulić w jego ramiona albo chociaż wyciągnąć rękę i poczuć jego ciepło. Żałowałam, że nie budzimy się już razem, nie śmiejemy się z głupot, które przydarzyły nam się poprzedniego wieczoru, nie błagam go i nie zmuszam, żeby przyniósł mi filiżankę herbaty, po której dopiero będę mogła otworzyć oczy.

Tęskniłam za nim tak bardzo, że w poniedziałek rano, zaraz po przebudzeniu, postanowiłam: jadę do sądu. Oczywiście nie powiedziałam mamie. Ubrałam się tak, jakbym szła na zajęcia, w czarną tunikę z kołnierzem wysadzanym dżetami, żeby nie budzić podejrzeń, a potem zgłosiłam na uczelni, że jestem chora i skierowałam kroki do sądu w Lowestoft. Budynek z brązowym pochyłym dachem i zielonymi witrażowymi oknami wydawał się obcy i onieśmielający, nigdy dotąd nie byłam w środku. Jeszcze tydzień temu cieszyłam się nowym związkiem, pierwszym prawdziwym, a teraz stałam przed wejściem, mój chłopak siedział za kratkami.

Minęłam stanowisko strażników i udałam się do sali, w której miało się odbyć przesłuchanie Anthony’ego. Przed drzwiami wypatrzyłam jego rodzinę: ojca, macochę, ciocie, a nawet kuzyna. Znów mnie ścisnęło w środku, choć już nie tak mocno jak wcześniej. To był żal do Anthony’ego, że muszę poznawać jego krewnych w takich okolicznościach. Powinien tu być ze mną, przedstawić mnie. To jego wina, że muszę przez to przechodzić, nie tak miało być. Ale już kilka minut później, gdy w ciszy weszliśmy na salę i zobaczyłam go w boksie, za szkłem, dopadła mnie tęsknota. Chciałam, żeby mnie przytulił, ale musiałam stać daleko od niego, na widowni.

Odwrócił się i posłał mi całusa, ale byłam tak zdenerwowana, że odpowiedziałam tylko przelotnym uśmiechem i ruchem dłoni.

Zaczęło się przesłuchanie, ale niewiele zrozumiałam z tego, co mówili prawnicy. Wszystko wydawało mi się obce, a Anthony prawie się nie odzywał, potwierdził tylko nazwisko i adres. Ani się spostrzegłam, aż wszystko dobiegło końca i wyprowadzali go tylnymi drzwiami.

– Gdzie go zabierają? – spytałam szybko jego ojca.

– Z powrotem do więzienia – westchnął. – Musi odsiedzieć resztę poprzedniego wyroku.

– Co? Jak długo? – przeraziłam się,

– Siedem miesięcy.

Świat zawirował mi przed oczami. Siedem miesięcy? Siedem miesięcy bez niego?

Wyszłam z sądu oszołomiona i chociaż przez łzy kiepsko widziałam wyświetlacz telefonu, pisałam do przyjaciółek:

„Anthony dostał siedem miesięcy”.

W domu pocieszała mnie mama.

– Nie możesz czekać – oznajmiła. – Nie trać na niego życia.

– Ale ja go naprawdę lubię.

Odetchnęła głęboko.

– Jeśli on też cię lubi, będziecie razem, gdy wyjdzie.

Ale co z obietnicą, którą złożyłam? Zresztą, chciałam czekać. Anthony zmienił moje życie, przy nim mogłam być sobą. Przez wiele miesięcy udawałam, że wystarcza mi przyjaźń z bonusem, ale teraz nie musiałam już udawać, starać się być kimś, kto jest zadowolony ze spotkań jedynie dla seksu. Lubiłam być „dziewczyną Anthony’ego”, lubiłam, gdy inni mnie tak postrzegali. Dzięki temu czułam się wyjątkowa, sprawił, że byłam atrakcyjna, pożądana, ważna i… Byłam kimś. Czułam to, gdy codziennie czekał na mnie pod uczelnią, a przyjaciółki patrzyły, jak odchodzimy, trzymając się za ręce. Mój chłopak, mój Anthony, wszyscy go znali, już dzięki temu zyskiwałam nadzwyczajny status. Jeśli będzie trzeba zaczekać sześć miesięcy, żeby znów się tak poczuć, zaczekam, postanowiłam.

Anthony zadzwonił tego popołudnia.

– Siedem miesięcy! – wykrzyknęłam.

– Spoko, kochanie. Zgłoszę apelację, wypuszczą mnie za parę tygodni – przekonywał. Był tego tak pewny, że nie miałam powodu, żeby mu nie wierzyć. – Wszystko będzie dobrze. Tylko obiecaj, że zaczekasz.

– Oczywiście – zapewniałam, a łzy strumieniami ciekły mi po policzkach.

Ale mama miała rację, jak się ma szesnaście lat, siedem miesięcy to wieczność.

Koniec wersji demonstracyjnej.