Książkę dedykuję Marianne Meroli, mojej agentce,

mentorce i przyjaciółce, która od samego początku

towarzyszyła mi w tej niesamowitej podróży

Prolog

1985

Lydia wyglądała w roztargnieniu przez kuchenne okno. Jasne promienie czerwcowego słońca odbijały się od skąpanych w rosie pędów słodkich ziemniaków, które spływały kaskadą ze skrzynki za moskitierą. Było dopiero wpół do ósmej rano, piętnastoletni Jack i jedenastoletnia Amy siedzieli już w autobusie i za czterdzieści minut mieli się znaleźć w szkole. Właśnie zaczął się ostatni dzień przed wakacjami. Z tej okazji Lydia będzie musiała przygotować specjalną kolację: gofry z truskawkami i świeżo ubitą śmietaną, lemoniadę przybraną listkami mięty z okiennego zielnika.

Na dworze rozległo się przyjazne szczekanie Greya, ich szarookiego srebrnego labradora. Lydia pochyliła się do przodu, szukając w ogrodzie źródła podekscytowania Greya, ale z miejsca, w którym stała, na farmie nie widziała żywego ducha. Pick-upa Johna nadal nie było; miał wrócić dopiero po szóstej. Pościel, którą Lydia zapomniała ściągnąć na noc, łopotała leniwie na sznurze do suszenia bielizny, poruszana łagodnym porannym wiatrem. Żwirowa ścieżka ciągnąca się aż do głównej drogi była pusta, nic nie wskazywało na to, żeby ktokolwiek zbliżał się do domu. Można było się tu dostać również starą błotnistą drogą, ale niewielu się na to decydowało z obawy przed ugrzęźnięciem w błocku powstałym po ulewach, jakie przeszły nad okolicą na początku lata. Lydia nadstawiła ucha. Szczekanie Greya zagłuszyło zniecierpliwione gdakanie dobiegające z kurnika; kury rasy Sussex czekały na śniadanie. Lydia westchnęła. Miała za sobą długą, samotną zimę i wiosnę i wreszcie zaczynała się czuć lepiej po tygodniach mdłości, zawrotów głowy i osłabienia, których przyczyny nie potrafiła wyjaśnić. Nie mogła się już doczekać gorącego lata, wycieczek z dziećmi na basen, pikników, rozkładania koca na trawniku przed domem o zmierzchu i wpatrywania się w granatowe niebo usiane gwiazdami.

Lydia odwróciła się od okna, odhaczając w myślach składniki potrzebne do usmażenia gofrów: śmietana kremówka i ubiegłoroczne truskawki przechowywane w chłodni w piwnicy. Kątem oka dostrzegła cień przemykający za rozwieszonymi na sznurze prześcieradłami. Zamarła w bezruchu, powoli odwróciła się do okna, usiłując zrozumieć, co właśnie zobaczyła. Pościel łopotała leniwie na coraz silniejszym wietrze. Nikogo tam nie było, coś jej się przywidziało.

Ruszyła do piwnicy zdecydowanym krokiem, lecz zatrzymała się przed zamkniętymi drzwiami. Starała się jak najrzadziej schodzić do wilgotnej, cuchnącej stęchlizną piwnicy. Niechętnie wyciągnęła rękę w stronę gałki, zastanawiając się przez moment, czy nie zrezygnować ze smażenia gofrów z mrożonymi truskawkami. W lodówce zostało trochę pieczeni i tłuczonych ziemniaków, na blacie stał talerz czekoladowych ciasteczek.

Lydia roześmiała się niepewnie, zawstydzona własnym strachem. Mieszkała na tej farmie już piętnaście lat i nigdy się nie bała. Owszem, bywała samotna, ale nie przestraszona. Z głębokim westchnieniem przekręciła gałkę, szukając włącznika światła. Poczuła powiew stęchłego powietrza. Przez lata usiłowała pozbyć się wilgotnego zaduchu: stawiała na podłodze miseczki z octem, rozsypywała po kątach sodę oczyszczoną i kulki na mole, ustawiała przenośny wentylator w strategicznym miejscu na szczycie schodów, najdalej jak tylko pozwalał jej na to przewód, żeby wdmuchnąć do piwnicy odrobinę świeżego powietrza. Nic nie działało. Goła żarówka nad głową dawała niewiele światła. Lydia ostrożnie zeszła po drewnianych schodach, przytrzymując się żelaznej poręczy. Jedną ze ścian zajmowały półki ze starannie opisanymi słoiczkami z dżemem truskawkowym, rabarbarowym i malinowym, a także szklanymi kilkulitrowymi słojami pełnymi słodkich pikli i sosów. W wąskiej przestrzeni pod schodami stała trzystulitrowa chłodnia. John kupił ją Lydii z okazji siódmej rocznicy ślubu i chociaż nie był to najromantyczniejszy z prezentów, musiała przyznać, że ułatwiał jej życie. Ilekroć potrzebowała pół kilograma mięsa mielonego na hamburgery lub paczki wieprzowych kotletów, wystarczyło zejść do piwnicy i wyjąć je z chłodni.

Po podniesieniu ciężkiego wieka omiótł ją powiew zimnego powietrza. Szybko przerzuciła zapakowane w papier śniadaniowy polędwiczki wieprzowe i plastikowe torebki pełne zblanszowanych kolb kukurydzy, po czym zanurzyła dłoń w czeluść chłodni, szukając tego, po co przyszła: litrowej paczki pokrojonych i ocukrzonych truskawek z zeszłego roku.

Najpierw poczuła lekkie szturchnięcie. Niepewne. Wręcz pieszczotliwe. Może to jakiś ptak, zbłąkany strzyżyk albo wróbel, wleciał przez komin i uderzył ją w plecy, szaleńczo trzepocząc skrzydłami. Do ich domu już wcześniej wlatywały ptaki. Jack i Amy piszczeli z uciechy, kiedy taki skrzydlaty gość przelatywał tuż nad ich głowami, rozpaczliwie szukając drogi ucieczki.

Jednak tuż po pierwszym ciosie nastąpił drugi, prosto w żebra. Powietrze uleciało Lydii z płuc i musiała się przytrzymać chłodni, żeby nie stracić równowagi.

Odwróciła się z wielkim trudem; musiała się dowiedzieć, przekonać na własne oczy, kto próbował ją skrzywdzić.

A więc to ty, pomyślała Lydia, zanim otrzymała cios w skroń i po raz ostatni skrzyżowała spojrzenie ze swoim oprawcą.

1

OBECNIE

Dzwonek telefonu, jak to często bywa w podobnych sytuacjach, rozległ się wcześnie rano, wyrywając Sarah i Jacka z głębokiego snu. Jack wysunął rękę spod kołdry i zaczął szukać telefonu. Wymamrotał zaspane „dzień dobry”, przez chwilę słuchał w milczeniu, a później wyprostował się, przytomniejąc w jednej sekundzie.

– Coś z dziewczynkami? – zapytała Sarah, włączając nocną lampkę. Kilka tygodni wcześniej odwieźli córki na Uniwersytet w Montanie i od tamtej pory najbardziej bała się, że pewnego ranka zbudzi ich taki właśnie telefon. Jack pokręcił głową, a Sarah odetchnęła z ulgą.

– Chodzi o Julię – odezwał się głosem ciężkim od emocji, gdy już odłożył słuchawkę. – Spadła ze schodów. Muszę jechać do domu.

Teraz, gdy ich samolot wzbił się w błękitne niebo Montany, Sarah usadowiła się wygodnie w fotelu i popatrzyła na rozciągający się w dole krajobraz. Wierzchołki gór, muśnięte bielą, zdawały się eksplodować spomiędzy drzew, a wijące się rzeki i głębokie jeziora lśniły w promieniach wczesnopołudniowego wrześniowego słońca. Chociaż Sarah mieszkała w Larkspur od urodzenia, nigdy nie miała dosyć jego piękna i nie cierpiała stąd wyjeżdżać, choćby nawet na krótko. Od lat nie ruszali się z Jackiem z Montany. Sarah nie widziała potrzeby podróżowania do egzotycznych krajów, nad ocean czy na spieczone słońcem pustynie. Wszystko, czego potrzebowali, mieli w swoim domu nad jeziorem Larkspur.

Sarah popatrzyła na Jacka, który wiercił się w fotelu, szukając wygodnej pozycji dla swoich długich nóg. Kurze łapki w kącikach jego oczu pogłębiły się przez noc, a dwie głębokie bruzdy nad grzbietem nosa wyciągnęły się w kierunku czoła niczym drabina zmartwień. Widziała już u niego ten wyraz twarzy, kiedy pierwsza z bliźniaczek, Elizabeth, po urodzeniu nie oddychała przez bite sześćdziesiąt sekund, czyli całą wieczność. I kiedy ich druga córka, Emma, niefortunnie spadła z roweru i przyszła do nich zapłakana, z bezwładnie zwisającym przy boku łokciem. Sarah znała ten wyraz twarzy. Jack się bał.

Chciała go jakoś uspokoić, ale Jack miał naturę introwertyka i nie dzielił się z nikim swoimi zmartwieniami. Chwyciła go za dłoń, a Jack zaczął się w roztargnieniu bawić jej ślubną obrączką; obracał ją wokół palca Sarah niczym szczęśliwy amulet.

– Jak myślisz, o której będziemy w Penny Gate? – zapytała.

Jack zerknął na zegarek i obliczył w myślach odległość dzielącą ich od jego rodzinnego miasteczka w stanie Iowa.

– Pewnie koło siódmej, jeśli pojedziemy prosto do szpitala. Wujek Hal powiedział, że lekarze ustabilizowali stan Julii na izbie przyjęć i teraz leży na OIOM-ie.

– Sądząc po tym, co mi opowiadałeś na temat swojej ciotki, jeśli ktokolwiek miałby dojść do siebie po tak ciężkim upadku, to właśnie Julia. Dzięki Bogu, że twoja siostra tak szybko ją znalazła.

– Tak, gdyby Amy przyjechała do domu trochę później, Julia mogłaby już nie żyć. – Po tych słowach Jack zamilkł, pogrążając się w myślach, ze wzrokiem utkwionym w fotelu przed nim.

Sarah usłyszała w jego głosie niepokój. Co ich czeka po przyjeździe do Penny Gate? Czy ciotka Jacka będzie przytomna i szczęśliwa, że do niej przyjechał, czy może jej obrażenia okażą się na tyle poważne, że nie przeżyje nocy?

– Niedługo tam będziemy – uspokoiła go Sarah.

– Wiesz, minęło dwadzieścia lat, odkąd wyjechałem z domu. Po wypadku nie mogłem tam tak po prostu wrócić. Hal i Julia przyjęli nas pod swój dach i traktowali jak własne dzieci, a ja nawet nie zadałem sobie trudu, żeby ich odwiedzić przez wszystkie te lata.

Jack rzadko opowiadał o swoim życiu w Penny Gate i o latach przed wypadkiem, w którym zginęli jego rodzice. Głęboko ukrywał te wspomnienia; była to jedyna cząstka niego, do której Sarah nie miała dostępu. Wiedziała tylko, że pewnej deszczowej wiosennej nocy, kiedy Jack miał piętnaście lat, jego rodzice wsiedli do starego zardzewiałego pick-upa i wtedy po raz ostatni widział ich żywych.

Jack był fizjoterapeutą Sarah; leczył jej bark uszkodzony w wypadku samochodowym. Po dwunastu bolesnych, choć efektywnych sesjach rehabilitacyjnych oznajmił, że jako fizjoterapeuta zrobił dla niej wszystko, co było w jego mocy, po czym niezwłocznie zaprosił ją na randkę.

Doskonale pamiętała wieczór, kiedy Jack opowiedział jej o wypadku rodziców, jakby to wspomnienie wyryło się w jego pamięci. Spotykali się wtedy od miesiąca i przez cały weekend pływali kajakiem po Deer Lake, trzy godziny drogi na północ od Minneapolis. Był ciepły letni wieczór, słońce chyliło się ku zachodowi; wielka świetlista kula roztapiała się nad horyzontem. Nie spieszyło im się do brzegu. Położyli sobie wiosła na kolanach i leniwie unosili się na wodzie.

Sarah, która siedziała z przodu kajaka, delikatnie przepędziła brzęczącego jej nad uchem komara i zapytała Jacka o noc, kiedy zginęli jego rodzice. Nie była pewna, dlaczego właśnie wtedy zdecydował się jej odpowiedzieć; wcześniej wielokrotnie się od tego wymigiwał. Może dlatego, że siedział z tyłu kajaka, więc nie była w stanie zobaczyć jego twarzy, albo dlatego, że tkwili na całkowitym odludziu – od wielu godzin nie widzieli innych łodzi. Słyszeli tylko delikatny plusk wody uderzającej w bok kajaka. Jack wyjawił jej szczegóły historii krótkimi urywanymi zdaniami, z których każde zdawało się wysysać powietrze z jego płuc: Znowu zaczął pić. Powinienem był ją powstrzymać. Albo jego. Drogi były mokre.

Sarah miała ochotę się odwrócić, ale pozostała na swoim miejscu z obawy przed tym, że jej najdrobniejszy ruch mógłby sprawić, iż Jack przerwie swoją opowieść.

Pick-up się wywrócił. Kołami do góry, na polu kukurydzy. Oboje zginęli na miejscu.

Słysząc jego szybki, urywany oddech, Sarah domyśliła się, że Jack płacze. Powoli i ostrożnie, jakby miała do czynienia z przerażonym zwierzęciem, odnalazła za swoimi plecami jego dłoń.

Rok później wzięli ślub, Sarah zrezygnowała z pracy dziennikarki i przeprowadzili się do Larkspur, by tam założyć rodzinę. Przez ostatnie dwadzieścia lat Sarah chciała zadać Jackowi mnóstwo pytań, nie tylko o wypadek i późniejsze lata, ale też o to, jak wyglądało jego życie przed śmiercią rodziców. Proste pytania. Do kogo był bardziej podobny: do matki czy ojca? Jakie książki czytała mu matka na dobranoc i jak się do niego pieszczotliwie zwracała? Czy ojciec nauczył go zakładać przynętę na haczyk albo puszczać kaczki? Jednak za każdym razem, kiedy zaczynała ten temat, Jack znajdował sposób, żeby wykręcić się od rozmowy. Nie dopuszczał jej do siebie.

Jack wypuścił dłoń Sarah i nerwowo przeczesał palcami szpakowate włosy; wiedziała, że zobaczy ten gest jeszcze setki razy, zanim wylądują.

– Nie powinienem był tak długo zwlekać z przyjazdem – wymamrotał pod nosem.

Podrygiwał nerwowo nogą, uderzając kolanem w tył fotela przed sobą. Siedzący w nim mężczyzna odwrócił się i spiorunował go wzrokiem, ale Jack nawet tego nie zauważył.

– Oni na pewno to rozumieją – odezwała się Sarah, kładąc mu dłoń na nodze. Nie była jednak pewna, czy wujostwo Jacka naprawdę rozumie, jak to możliwe, że chłopiec, którego przyjęli pod swój dach, nie odwiedził ich później przez prawie dwadzieścia lat.

– Powinienem był do niej oddzwonić. – Jackowi załamał się głos i musiał odchrząknąć. – Po prostu wyleciało mi to z głowy, poza tym wiedziałem, że Julia zadzwoni do mnie znowu za kilka dni.

Ciotka Jacka dzwoniła w każdą niedzielę, żeby zapytać, co u nich słychać i opowiedzieć o wydarzeniach minionego tygodnia. Jednak poprzedniej niedzieli byli na spacerze i przegapili telefon. Julia zostawiła im wiadomość na automatycznej sekretarce, ale późno wrócili do domu, a następnego dnia Jack zapomniał oddzwonić.

Kiedy odsłuchiwali wiadomość, Sarah wydawało się, że słyszy w głosie Julii drżenie, które skojarzyło jej się z chorobą Parkinsona. Wtedy to zlekceważyła, lecz teraz zastanawiała się, czy nie powinna o tym wspomnieć Jackowi.

– Nie sądzisz, że Julia brzmiała jakoś inaczej, gdy ostatnio do nas dzwoniła? – zapytała, otulając się ciaśniej swetrem w obronie przed panującym w kabinie samolotu chłodem.

Jack zmrużył oczy, przypominając sobie kilka ostatnich rozmów z ciotką.

– Nie sądzę. Co dokładnie masz na myśli?

Sarah się zawahała.

– Nie jestem pewna. Hal nie wspominał, żeby miała problemy ze zdrowiem?

– Nie, co nie znaczy, że ich nie było – przyznał Jack. Oparł głowę o zagłówek i utkwił wzrok w suficie samolotu. – Nie mogę uwierzyć, że nadal mieszkają w tym domu – powiedział, zmieniając temat. – Jest za duży dla dwojga. I te schody. Zdecydowanie zbyt strome. Kiedy byłem dzieckiem, wiecznie się na nich potykałem. Aż trudno uwierzyć, że do tej pory nikt z nich nie spadł i się nie połamał. Ten dom to istna śmiertelna pułapka.

Jack skrzyżował ramiona na piersi i głębiej zapadł się w fotel.

– Kiedy byłem mały, chodziliśmy nad staw – odezwał się, gdy Sarah przytuliła się do niego i położyła mu głowę na ramieniu. Poczuła kojący zapach pianki do golenia i wykrochmalonej koszuli. – Julia pakowała nam do koszy różne smakołyki: truskawki, które zbieraliśmy całymi godzinami, kanapki z marynowanym śledziem, sery, których nazw nawet nie potrafiliśmy wymówić, i domowy chleb. – Głos Jacka brzmiał, jakby dobiegał z daleka, a Sarah chłonęła każde słowo. – Później wszyscy wskakiwaliśmy na tylne siedzenie pick-upa wujka Hala i jechaliśmy starą błotnistą drogą nad staw. Siadaliśmy na brzegu i godzinami próbowaliśmy coś złowić, a i tak kończyliśmy z kilkoma bassami albo okoniem, jeśli dopisało nam szczęście. Julia cieszyła się jak dziecko z każdej złowionej przez nas ryby.

Sarah przypomniały się ich wspólne wyprawy z Elizabeth i Emmą na ryby. Dziewczynki piszczały, patrząc, jak ich ojciec nabija wijące się robaki na haczyk. Były zachwycone, kiedy Jack udawał, że ugina się pod ciężarem złowionych przez córki ryb.

– Czasem jeszcze pamiętam smak tamtych truskawek. – Jack uśmiechnął się smutno, a Sarah ścisnęła jego dłoń.

– Pewnie ciężko ci tam wracać – zauważyła. – Z tym miejscem wiąże się mnóstwo wspomnień.

Jack niepewnie kiwnął głową, na jego ustach pojawił się cień uśmiechu.

– Wtedy wszystko zdawało się takie proste. – Odwrócił się w stronę okna i popatrzył na rozciągający się w dole krajobraz. Z tego miejsca świat wyglądał na bezkresny, pełen cudów i nieograniczonych możliwości. Jack zamyślił się, podziwiając ten widok. – Pamiętam, jak w letnie burzowe noce – zaczął ponurym głosem – podczas awarii prądu matka przetrząsała szafki i szuflady w poszukiwaniu latarek. – Oddech uwiązł Sarah w piersi. Jack nigdy nie opowiadał o swoich rodzicach. – Ściągaliśmy z Amy świeżo upraną pościel ze sznura, a po chwili zaczynało padać. Nakrywaliśmy prześcieradłami meble, budując forty. Latarki były naszym ogniskiem i opowiadaliśmy sobie różne historie…

Wydawało się, że Jack zamierza powiedzieć coś jeszcze, ale zamiast tego potarł dłonią usta, jakby chciał z nich zmazać ten pomysł. Odwrócił wzrok od okna, oparł głowę o zagłówek i zamknął oczy.

Sarah chętnie dowiedziałaby się czegoś jeszcze, jednak zrozumiała, że ulotna chwila wspomnień minęła bezpowrotnie.

Gdy tak oddalali się od życia, które wspólnie wiedli, obserwowała drzemiącego Jacka. Wiedziała, że pod zamkniętymi powiekami jej mąż skrzętnie ukrywa tysiące wspomnień. Pragnęła, żeby poczuł się przy niej bezpiecznie i ją do nich dopuścił. Może nie była w stanie zdjąć mu z barków całego smutku i rozgoryczenia, ale mogła przy nim trwać i ulżyć mu w cierpieniu.

Pomimo przykrych okoliczności ich wizyty w Penny Gate Sarah nie mogła się doczekać, aż pozna rodzinne miasteczko Jacka. Chciała przejechać się po drogach, które sam kiedyś przemierzał, zobaczyć pokój, w którym spał, spędzić czas z jego rodziną, z którą przez wszystkie te lata kontaktowała się wyłącznie za pośrednictwem telefonu i urodzinowych kartek. Pomyślała, że zbliżyłoby ich to do siebie.

Pozwoliła Jackowi spać, dopóki w kabinie nie rozległ się głos pilota informującego pasażerów o zbliżającym się lądowaniu w Chicago. Zapaliła się lampka nakazująca zapięcie pasów i Sarah delikatnie obudziła męża. W dole rozciągało się jezioro Michigan, a za nim kilometry drapaczy chmur. Sarah czuła każdą najdrobniejszą zmianę wysokości; przewracało jej się od nich w żołądku. Chwyciła Jacka za rękę i zamknęła oczy. Mocno ściskała jego palce, dopóki koła samolotu nie dotknęły wreszcie pasa startowego.

Mieli zaledwie kwadrans na dotarcie do bramki i złapanie samolotu lecącego na niewielkie lotnisko w pobliżu Penny Gate; Sarah ledwie dotrzymywała Jackowi kroku, kiedy przepychali się przez tłum podróżnych, ciągnąc za sobą bagaż podręczny.

Po dotarciu do właściwej bramki dołączyli do kolejki pasażerów czekających, żeby wsiąść na pokład samolotu. Jack zadzwonił do Hala, by dowiedzieć się o stan Julii.

– Jeszcze się nie obudziła – oznajmił ponuro, gdy skończyli rozmawiać. – Prześwietlenie wykazało uraz czaszki, złamanie miednicy i kości obydwu rąk.

Sarah podała pracownikowi lotniska kartę pokładową.

– To straszne. Będą ją operować?

– Nie wiem. Na razie nie. Lekarze obserwują, czy nie wystąpiło krwawienie do mózgu.

Wsiedli na pokład samolotu jako ostatni z pięćdziesięciorga pasażerów. Ze względu na późną rezerwację Sarah siedziała trzy rzędy za Jackiem, po przeciwnej stronie przejścia.

Lot na niewielkie lokalne lotnisko nieopodal Penny Gate trwał zaledwie pół godziny. Sarah dostrzegała, że im bliżej byli celu, tym bardziej Jack się denerwował. Potupywał nerwowo stopą i co chwila zerkał na zegarek. Wiedziała, że w jego głowie kłębią się miliony myśli. Nie widział wujostwa przez bite dwadzieścia lat. Jak go przyjmą? Z otwartymi ramionami czy chłodną rezerwą? Jack wracał do miasteczka, w którym się urodził i wychował, lecz także do miasteczka, którego drogi zabrały mu obydwoje rodziców. Niepokój zdawał się promieniować z jego ciała. Sarah miała ochotę do niego podejść i zapewnić, że wszystko będzie dobrze, a gdyby nawet okazało się inaczej, nie opuści go ani na moment.

Kiedy byli już prawie na miejscu, wyjrzała przez okno. Jack się nie mylił: Iowa miała swój urok, a jej krajobraz łączył w sobie soczyste zielenie, złociste żółcie i nasycone brązy.

Po wylądowaniu Jack czekał na żonę na końcu rękawa lotniczego.

– Wszystko okej? – zapytała z troską. Skóra Jacka przybrała niezdrowy odcień.

– To tylko lekkie mdłości – odparł w drodze do wynajętego samochodu.

Czyste niebo nad ich głowami szybko zasnuła gruba warstwa ołowianych chmur. Zimny wiatr dął im w plecy, więc musieli jeszcze przyspieszyć. Jack zapakował walizki do bagażnika i otworzył Sarah drzwi od strony pasażera. Uśmiechnęła się na ten drobny szarmancki gest.

– Dotrzemy do szpitala za pół godziny – oznajmił, kiedy wyjeżdżali z parkingu lotniska.

W milczeniu jechał zatłoczoną drogą międzystanową, mijając obszar przemysłowy pełen wysokich masywnych budynków, fabrycznych kominów i kolejowych wiaduktów. Krajobraz stopniowo się zmieniał, fabryki ustąpiły miejsca szerokim polom rozciągającym się majestatycznie aż po horyzont. Po okolicy rozsiane były budynki gospodarcze: wycelowane w niebo silosy przypominające kształtem pociski, stodoły pomalowane na śnieżną biel lub głęboki szkarłat, niektóre z nich bliskie zawalenia, latami smagane deszczem, wiatrem i śniegiem. Mijali skoszone do połowy pola lucerny w złocistozielone pasy i akry wyblakłej od słońca kukurydzy czekającej na zbiory. Drewniane słupki ogrodzeń połączone mocno naciągniętym drutem kolczastym przypominały wbite w ziemię krzywe zęby.

Dochodziła dziewiętnasta, słońce chowało się za ostrą linią horyzontu, tworząc złocistą aureolę nad majaczącymi w oddali polami. Przednią szybę samochodu skropiła mżawka i Sarah włączyła ogrzewanie. Chociaż ograniczenie prędkości na drodze wynosiło pięćdziesiąt pięć mil na godzinę, Jack jechał czterdziestką. Sarah ukradkiem mu się przyglądała. Jej mąż zacisnął palce na kierownicy ze wzrokiem utkwionym przed siebie. Sarah była ciekawa, czy próbował opóźnić ich przyjazd do szpitala, nie chciał oglądać ciotki w tak ciężkim stanie, czy po prostu bał się powrotu do rodzinnego miasteczka, w którym spotkała go tak bolesna strata.

Droga wiła się wśród pól i biegła wzdłuż Gray Fox River. Czy właśnie tą drogą jechali rodzice Jacka tamtej feralnej nocy, gdy oboje zginęli? Możliwe, że ich samochód zatrzymał się po raz ostatni na jednym ze świeżo ogołoconych z kukurydzy pól.

– Wydajesz się rozkojarzony – zauważyła Sarah. – Chcesz, żebym usiadła za kółkiem?

Jack zerknął na prędkościomierz i przycisnął pedał gazu.

– Przepraszam, nic mi nie jest. Dziękuję, że tu ze mną przyleciałaś. Będziesz przez to miała zaległości w prowadzeniu swojej kolumny? – zapytał.

– Nie martw się – odparła, poklepując go po kolanie. – W redakcji wiedzą, że nie będzie mnie kilka dni. Przygotowałam sobie parę odpowiedzi tak na wszelki wypadek. – Sarah mówiła o kolumnie z poradami dla czytelników, którą prowadziła od siedmiu lat. Skinęła głową w stronę rozciągającego się za oknem krajobrazu. – Dużo się tu zmieniło?

Przydrożne rowy porastał różowy oset i strzelista fioletowa koniczyna preriowa. W oddali wznosiły się dziesiątki turbin wiatrowych, rzędy strzelistych konstrukcji osobliwie wyrastających z pól lucerny. Ich skrzydła były upiornie nieruchome, zastygłe w oczekiwaniu na wiatr z prerii.

– Nic a nic – odrzekł Jack.

Sawyer County Hospital mieścił się na obrzeżach Penny Gate. Gdy wjeżdżali na parking, oczom Sarah ukazał się niewielki budynek z ciemnobrązowej cegły, która na tle popielatego nieba wydawała się niemal czarna. Jack zaparkował samochód i zaciągnął ręczny hamulec. Sarah czekała, aż otworzy drzwi, lecz jej mąż nie ruszył się z miejsca.

– Będzie dobrze – odezwała się w nadziei, że go to uspokoi. Siedzieli przez chwilę w milczeniu i Sarah zastanawiała się, jakie emocje targają Jackiem. Strach? Smutek? Poczucie winy? Pewnie wszystkiego po trochu, pomyślała i postanowiła jednak coś powiedzieć.

– Gotowy? – zapytała.

Jack zaczerpnął powietrza, a po chwili je wypuścił i głęboko westchnął.

– Chyba tak – stwierdził, otwierając drzwi, i wysiadł z samochodu.

Sarah nie miała jednak pewności, czy sama jest gotowa.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Missing Pieces

MISSING PIECES by Heather Gudenkauf.

Copyright © 2016 by Heather Gudenkauf.

By arrangement with the author.

All rights reserved.

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Zdjęcie na okładce: berekin/Getty Images

Adiustacja, korekta oraz skład i łamanie:

MELES-DESIGN

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-237-5

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl

Redaktor prowadzący serii: Adrian Tomczyk