Korekta

Halina Lisińska

Agnieszka Pyśk

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© Fedorova Nataliia/Shutterstock

Tytuł oryginału

The Rogue You Know

Copyright © 2015 by Shana Galen

First published in English by Sourcebooks Casablanca,

an imprint of Sourcebooks, Inc. www.sourcebooks.com

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6258-1

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Dla Emily Brabo i Amy Moss, dobrych przyjaciółek i kumpelek ze wspólnego treningu

To opowieść o tym, jak umarłem.

Nie, nie zamykajcie książki! W istocie ta historia jest zabawna i jeśli chcecie wiedzieć, bynajmniej nie moja. Rzecz jasna, zajmuję w niej poczesne miejsce, więc będziecie mogli częściej cieszyć się moim widokiem. Żeby być całkiem szczerym – powieść traktuje o dwóch kobietach, ale też o dwóch miłościach. Oczywiście jedna z tych kobiet zakochuje się we mnie. I jest to romantyczna historia miłosna – cóż, przynajmniej ta. Bo książka przedstawia także miłość pomiędzy matką i córką. Niewiele wiem na takie tematy, więc w tym miejscu żwawo się oddalam. Ale zanim odejdę, jeszcze jedna mała wskazówka. Zwracajcie uwagę na psa. Będzie ważny.

1

Siedź prosto – syknęła do córki hrabina wdowa Dane, po czym odwróciła się w stronę pani domu i z wymuszonym uśmiechem słuchała, jak markiza szczebiocze o fasonach budek w tym sezonie.

Lady Susanna wyprostowała się na niewygodnym krześle. Ledwie żyła od upału, który – o czym zdążyły wspomnieć już wszystkie zaproszone damy – był jak na czerwiec niespotykanie intensywny. Dziewczyna zatrzepotała wachlarzem i spróbowała zainteresować się rozmową. Ale kapelusze ani trochę jej nie obchodziły. Przyjęcia w ogrodzie jej nie obchodziły. Znalezienie odpowiedniej partii jej nie obchodziło. Gdyby hrabina kiedykolwiek dowiedziała się, że matrymonialne łowy nie są ulubionym zajęciem jej córki, zamknęłaby ją w pokoju na długi czas.

Siedzenie pod kluczem nie przeszkadzało Susannie tak bardzo, jak sądziła jej matka. We własnej sypialni dziewczyna mogła bez reszty oddawać się swojej pasji – wyciągnąć ołówek albo akwarele i szkicować, póki ręka nie omdleje. Susanna zdecydowanie wolała to, niż godziny spędzane w salonie, gdzie haftowała przy wtórze matczynych wykładów o obyczajnym zachowaniu i etykiecie.

Nie potrzebowała tych wszystkich pouczeń. Została wychowana na prawdziwie doskonałą pannę. W końcu była hrabianką. Wiedziała, czego się od niej oczekuje.

Po pierwsze: musi dobrze wyjść za mąż.

Po drugie: musi zawsze prezentować nienaganne maniery.

Po trzecie: musi być utalentowana, piękna, elegancka i dowcipna.

Szczególnie ostatni punkt wydawał się jej zniechęcający.

Spędziła dwadzieścia lat, idealnie wypełniając rolę rabiowskiej córki. Zresztą, jaki miała wybór? Przy najmniejszym przejawie buntu matka szybko zawróciłaby ją na właściwe miejsce.

W obecnej chwili Susanna bardzo sobie życzyła, by to miejsce znajdowało się gdziekolwiek, byle nie tutaj. Pomyślała ze współczuciem o swoich nieudanych szkicach, bo czuła się, jakby to ją ciśnięto do kominka i przypiekano żywym ogniem. Płonęła powoli, w męce, z trudem łapiąc ostatni oddech.

Czy nikt nie widział, że ona w środku umiera? Panie wokół niej uśmiechały się i chichotały, i sączyły herbatę. Czuła, że już długo tego nie wytrzyma.

I nikogo to nie obchodziło.

Dobrze wychowane damy były dalece zbyt zajęte sobą – o czym to teraz rozmawiały? O pasmanterii? – aby zauważyć, że Susanna dusi się, przytłoczona upałem, niezliczonymi filiżankami herbaty, fałszywą uprzejmością kobiecych śmiechów i niekończącą się paplaniną o guzikach. Gdyby miała narysować swoje życie, wykreśliłaby samotną poziomą linię, która ciągnie się aż po wieczność.

Dziewczyna zdławiła wzbierający w niej krzyk – z obawy, że tym razem mogłaby raczej głośno zapłakać, niż w duchu wrzeszczeć bez końca – i zanim zdążyła pomyśleć, co dalej, wstała. Zachwiała się, drżąc z niepewności, ale czuła, że musi uciekać albo do szczętu oszaleje.

Lady Dane przeszyła córkę wzrokiem ostrym jak stalowa klinga.

– Susanno, usiądź.

– Prze…przepraszam – wykrztusiła Susanna.

– Co ty wyprawiasz?

Dziewczyna niemal słaniała się, czując na sobie wzrok sześciu kobiet, które ją otaczały. Nie sądziła, że może być jeszcze bardziej przytłoczona, ale dodatek w postaci tych przenikliwych, zimnych spojrzeń przygarbił jej plecy.

– Przepraszam. Muszę znaleźć…

– Och, przestań mamrotać. – Kiedy lady Dane wydawała rozkazy, jej ton dziwnie przypominał szczekanie. – Wiesz, że nie cierpię, jak mamroczesz.

– Przepraszam. Ale ja muszę…

– Śmiało, skarbie – powiedziała pani domu. – Któryś z lokai wskaże ci drogę.

Jednak wolnościowe zapędy Susanny miały krótki żywot. Ledwie zdążyła odejść na krok od krzesła, gdy hrabina podniosła się, by jej towarzyszyć. Susanna zdusiła szloch. Naprawdę nie było dla niej ucieczki.

– Nie mogłaś poczekać przynajmniej, aż skończymy rozmowę? – narzekała lady Dane, jakby fizjologiczne potrzeby córki stanowiły jakąś szczególną niedogodność.

– Przepraszam.

– Może zostałabyś, Dorotheo? – zaproponowała markiza. – Lady Susanna z pewnością sama trafi do pokoju toaletowego.

Oczy dziewczyny przechwyciły spojrzenie matki. W środku Susanna aż się skręcała, niczym jeden z tych owadów, które przed laty jej bracia przyszpilali w kolekcjonerskich gablotkach. Była niemal pewna, że lady Dane zignoruje słowa markizy. Wszak nigdy nie spuszczała z oka swojej niespełniającej oczekiwań latorośli.

Jednak niedawno w życiu Susanny zajaśniał promyk nadziei. Świeżo zawarte, skandaliczne małżeństwo jej brata wyraźnie odchudziło stos zaproszeń, które otrzymywały. Nie stroniono od nich w dosłownym tego słowa znaczeniu, ale teraz Susanna spędzała w domu więcej wieczorów, niż powinno się to zdarzać debiutantce z hrabiowskiej rodziny.

Nie żeby miała coś przeciwko temu.

Matka poklepała ją po ramieniu, pod osłoną uczuć wymierzając dotkliwe uszczypnięcie.

– Tylko się nie ociągaj.

Susannie nie trzeba było powtarzać tego dwa razy. Prawie biegiem ruszyła w stronę domu.

– Tutaj jest absolutnie bezpieczna. – Głos markizy niósł się za nią przez trawnik. – Rozumiem, Dorotheo, dlaczego zachowujesz się jak jastrząb. Ona musi dobrze wyjść za mąż. Im szybciej, tym lepiej.

I im szybciej mogłaby uciec z przyjęcia w ogrodzie, tym byłoby lepiej. Każda z mijanych grupek gości obdarzała ją wężowymi uśmiechami, po czym damy unosiły wachlarze i zaczynały się szepty. Czasami nawet nie do końca szeptane.

– Dane przedstawił projekt ustawy o powołaniu centralnej policji! Co będzie następne? Żandarmeria?

Kolejnych kilka kroków.

– Słyszałam, że jej brat założył jadłodajnię dla ubogich.

Już niedaleko.

– St. Giles! Wyobrażasz to sobie?!

Susanna dała nura w chłodny mrok wspaniałego domu. Przywarła do ściany i zacisnęła powieki, by powstrzymać szczypiące łzy. Oddychaj, oddychaj. Uwolniona od tych szeptów-nie szeptów, od ciekawskich spojrzeń, a co najlepsze – od matki, zgarbiła się niedbale, czując przypływ samozadowolenia i buntu.

– Czy mogę w czymś panience pomóc?

Plecy dziewczyny wyprostowały się sztywno. Otworzyła oczy. Lokaj obdarzył ją speszonym uśmiechem. Przypuszczała, że nie co dzień młode damy, opuściwszy przyjęcie w ogrodach markizy, prawie mdleją z ulgi.

– Pokój toaletowy dla pań. Proszę wskazać mi drogę.

– Tędy, lady Susanno.

Podążała za służącym przez bogato urządzone, chociaż zimne i bezosobowe, pokoje, aż dotarli do niewielkiej, pełnej roślin salki, zaopatrzonej w kilka krzeseł, dwa małe trema, dzban ze świeżą wodą, umywalnię oraz parawany dla odrobiny prywatności. Susanna weszła do środka i zamknęła drzwi. Nareszcie sama. Poprawiła białą muślinową suknię o wysokim stanie, przepasanym błękitną szarfą. Błękitne były również wstążki przy kapeluszu, który z rozkoszą by zdjęła, gdyby przypięcie go z powrotem nie było tak kłopotliwe. Następnie napełniła wodą umieszczoną na umywalni miskę i ochlapała twarz. Przelotne spojrzenie w lustro ukazało Susannie zarumienione policzki i zbyt błyszczące, brązowe oczy. Miała typową karnację rudawej blondynki, więc jej blada skóra łatwo się czerwieniła.

Nagle obok swego odbicia dostrzegła jakiś ruch i zza parawanu wynurzyła się kobieta w dużym, wymyślnie zdobionym piórami kapeluszu. Dziewczynę ogarnęło zniechęcenie.

Żeby tylko nieznajoma jak najszybciej wróciła na przyjęcie i zostawiła ją samą. Parawany dostarczały dogodnej osłony.

– Lady Susanna, prawda?

Nici z ukrywania się. Susanna poczuła nieodparte pragnienie, by jak zmięta kulka papieru opaść na podłogę, ale przecież była córką hrabiego. Wyprostowała plecy.

– Tak. Przepraszam. Nie sądzę, żebyśmy się kiedyś spotkały?

Dama przygładziła nieskazitelną koafiurę, starannie wciśniętą pod kapelusz i polała dłonie wodą z dzbanka.

– Jestem lady Winthorpe.

– Och.

Po twarzy hrabiny przemknął rozbawiony uśmiech.

– Widzę, że o mnie słyszałaś. Bez obaw. Wszystkie moje dzieci są już zamężne i żonate. – Pochyliła się do lustra i uniósłszy wargi, dokładnie przyjrzała się swoim zębom. – Nawet nie potrafię ci powiedzieć, jaka to ulga, kiedy już nie trzeba ich prezentować na siłę każdemu utytułowanemu dżentelmenowi lub damie w Londynie. Wyobrażam sobie, że twoja biedna matka odchodzi od zmysłów.

Gorąco uderzyło Susannie na policzki, które poczerwieniały w sposób szczególnie nietwarzowy. Małżeństwo Dane’a faktycznie wywołało skandal i właśnie dlatego nikt przy niej o tym nie wspominał.

– Ja… – Ociężały język niezdarnie poruszał się w jej ustach.

– Co hrabiego napadło? – ciągnęła lady Winthorpe, gładząc dopasowane do sukni żółte i białe pióra przy kapeluszu. – Dlaczego zrobił taką kiepską partię?

Odwróciła się, wlepiając wzrok w dziewczynę.

– Lady Elizabeth jest córką markiza Lyndon. – Susanna powtarzała te słowa tak często, że w jej uszach brzmiały już jak slogan.

Strzepnąwszy ręką, hrabina rozłożyła wachlarz i zaczęła nim rytmicznie poruszać. Jego powierzchnię zdobił paw z rozpostartym ogonem.

– Lady Elizabeth wychowywano w spelunkach na złodziejkę. Nawet bliskie pokrewieństwo z markizem tego nie zrekompensuje.

Najwyraźniej nie zamierzała się wycofać, co jeszcze wzmogło determinację Susanny.

– Mój brat kocha lady Elizabeth. Mnie to całkiem wystarcza.

– Miłość. Jak uroczo.

Wachlarz został zatrzaśnięty i hrabina stuknęła nim swoją rozmówczynię w ramię.

– A co lady Dorothea sądzi o tych miłosnych deklaracjach?

– Nie… – Susanna nie miała pojęcia. Nigdy nie słyszała, by jej matka wymówiła słowo „miłość”, choć wystarczająco często biadała nad mezaliansem najstarszego syna.

– Kiedyś też była zakochana. Opowiadała ci o tym?

Susanna nie ośmieliła się otworzyć ust w obawie, że wydobyłby się z nich tylko jakiś bełkot. Czyżby nadal była mowa o Dorothei hrabinie wdowie Dane? Z pewnością matka nigdy w nikim się nie kochała. Nawet nie wiedziała, co to słowo znaczy. A może chodziło o zmarłego ojca Susanny? Prawdę mówiąc, hrabia nie przepadał za żoną ani za swoimi dziećmi, a już zwłaszcza za córką. Jednak lady Winthrope mogła błędnie uważać, że było to małżeństwo z miłości.

– Moi rodzice…

Hrabina machnęła wachlarzem, o mało nie trafiając Susanny w podbródek.

– Nie mówię o mariażu twojej matki. Wyszła za mąż dla tytułu i pieniędzy. Tak przypuszczam. Ona nie jest głupia. Ale kiedyś, w czasach naszej młodości, myślałam, że może… – Jej niebieskie oczy nabrały wyrazu tak oddalonego, że wydawały się szare. – Przystojni młodzi kawalerowie. Pikniki w Hyde Parku. Wieczory w ogrodach Vauxhall Gardens. Długie, ciemne wieczory – dodała, mrugając znacząco.

Susanna wzdrygnęła się, wstrząśnięta. Była to jakaś aluzja… czy raczej insynuacja… albo wskazówka…?

Tej kobiecie nie należało wierzyć.

– Nie wiem, o czym pani mówi.

– Ano widzę, że nie wiesz. Tak czy owak, twoja matka dokonała wyboru. – Oczy hrabiny, znowu niebieskie, zwęziły się.

Wbiła w Susannę tak uważne spojrzenie, że ta aż cofnęła się o krok.

Końcem zwiniętego wachlarza lady Winthrope uniosła jej podbródek.

– Zastanawiam się…

Wstrzymując oddech, dziewczyna pochyliła się ku niej, by nie uronić ani jednej sylaby. Wszystko na nic. Hrabina milczała. Długi moment ciszy w połączeniu z ciekawością sprawiły, że Susanna podsunęła pytająco:

– Zastanawia się pani…?

Z sąsiedniego pomieszczenia dobiegły czyjeś głosy, które to wznosiły się, to opadały. Susanna wydała jęk protestu. Po chwili drzwi stanęły otworem, ukazując dwie młode panny, pogrążone w pogawędce. Jeden rzut oka na osoby obecne w pokoju toaletowym i rozmowa urwała się. Wymieniwszy spojrzenia, nieznajome zniknęły za parawanem i zaczęły chichotać. Susanna wierciła czubkiem pantofelka w jasnoróżowym dywanie.

– Miłego dnia – pożegnała ją lady Winthorpe i otworzyła drzwi, by przejść do pokoju muzycznego.

Susanna stała jak przymurowana. Za jej plecami rozlegały się stłumione wybuchy śmiechu, w głowie niczym pyłki kurzu wirowały pytania. Nie wypadało dalej naciskać, a ona zawsze robiła to, co należy. Pantofelek wbił się w dywan, zajadle atakując splot nici.

Złapała drzwi, zanim zdążyły się zatrzasnąć. Na dźwięk kroków hrabina odwróciła się gwałtownie. Dziewczyna wykorzystała ten moment zaskoczenia.

– Nic nie poradzę, muszę jeszcze raz zapytać: o co pani chodziło?

– Chyba lepiej, żebym ci nie odpowiadała – rzekła lady Winthorpe, z namysłem cedząc słowa. Ważąc każde z nich na języku. – Twoja matka nie byłaby mi wdzięczna.

I znowu Susanna dostrzegła to spojrzenie – pełne litości spojrzenie, jakim obdarza się przyszpilonego owada.

– Ale widzę, jakie masz włosy i nos, i po prostu się zastanawiam. – Lady Winthrope przeszła przez pokój muzyczny. – Tak, zastanawiam się.

Susanna dotknęła swoich włosów, a potem nosa. Co z nimi było nie tak? Czyżby hrabina umyślnie próbowała zbić ją z tropu?

Osunęła się na stołek przy fortepianie. Bezskuteczna próba uzyskania informacji wyczerpała resztki jej odwagi. Jednak w tym momencie odwaga była bez znaczenia. Pogoń za lady Winthrope niczego by nie dała, oznaczała natomiast powrót na przyjęcie.

Susanna podeszła do harfy i szarpnęła jedną ze strun. Przez materiał rękawiczki poczuła, jak gęste druty zadrgały. Zawsze chciała grać na harfie, ale matka nie pozwoliła jej się uczyć. Siedzenie z instrumentem pomiędzy nogami było, zdaniem lady Dane, wysoce niestosowne. Susanna potrąciła kolejną strunę, ciesząc ucho cichym, delikatnym dźwiękiem.

O co chodziło z tym zakochaniem? Czyżby matka darzyła uczuciem jakiegoś mężczyznę, zanim poznała ojca Susanny? Mężczyznę, którego spotkała w Hyde Parku… nie, nie tam. Hyde Park był modnym miejscem – miejscem, gdzie ogląda się innych i jest się oglądaną. Tamtejsze słońce i wiaterek mogły rozproszyć nawet najmniejszy cień skandalu.

Ale mroczne, działające na zmysły ogrody Vauxhall…

Nigdy ich nie odwiedzała, matka by jej na to nie pozwoliła. Dane i Brook bez wątpienia dobrze je znali, ale ona cieszyła się znacznie mniejszą swobodą.

Należało zapytać matkę, o co właściwie chodzi. Jej reakcja mogła dostarczyć jakichś wskazówek. Oczywiście, było wysoce prawdopodobne, że Susanna zostanie zbyta byle czym. Chociaż… Przecież skończyła już dwadzieścia lat i w następnym roku na pewno czekało ją zamążpójście. Może matce sprawiłyby przyjemność wspominki z czasów, gdy sama była debiutantką.

Susanna o mało nie parsknęła śmiechem. Lady Dane sprawiało przyjemność wyłącznie musztrowanie córki, żeby siedziała spokojnie i nie garbiła się. A gdyby tak poprosić nową siostrę o wyprawę do ogrodów? Wszak Marlowe obiecała jej przygodę jako fant za przegrany zakład. Bo właśnie przygody Susanna pragnęła z całego serca.

Matka, rzecz jasna, nigdy by na to nie pozwoliła. Dobrze wychowane panienki nie rzucają się w wir przygód. Czasami Susanna była już bardzo znużona tym dobrym wychowaniem.

Skrzypnęły zawiasy i do pokoju wślizgnęła się lady Litton, szybko zamykając za sobą drzwi. Starsza od Susanny o kilka lat, poszła do ołtarza zaraz po pierwszym sezonie i swego męża wicehrabiego zdążyła już obdarzyć dwoma zdrowymi synkami.

Dziewczyna wstała. Wyczuwając jakiś ruch, lady Litton odwróciła się gwałtownie.

– Och, to ty – warknęła. – Biegnij do mamusi. Na pewno chce, żebyś pośmiała się z jej dowcipnych uwag. – Lekceważąco skinęła dłonią.

– Moja matka nie wygłasza dowcipnych uwag. – Ta kobieta wyraźnie nie znała lady Dane.

Ale jeszcze wyraźniej nie należało wdawać się z nią w rozmowę. Ciemne brwi wicehrabiny ściągnęły się gniewnie, a różowa kreska warg stała się jeszcze cieńsza.

– Nie o to mi chodziło.

Jasne. Chodziło jej o to, żeby usunąć nieprzewidzianą przeszkodę. Bez wątpienia lady Litton miała tu umówione spotkanie. Z przyjaciółką albo z kochankiem.

– A może pani pobiegnie do swojej mamusi? – odparła Susanna, sama zaskoczona, że wypowiada na głos takie słowa. – Teraz ja korzystam z tego pokoju.

– Więc skorzystaj z innego. – Lady Litton postąpiła naprzód, trzymając przed sobą parasolkę niczym oręż.

Nogi Susanny rwały się do ucieczki, ale nie ustąpiła na krok, chociaż w środku cała się trzęsła.

– Niech pani skorzysta z innego.

Wicehrabina wytrzeszczyła oczy. A po chwili na jej twarzy pojawił się uśmiech, fałszywy i bardzo złośliwy.

– Och, rozumiem. Twoja nowa siostra już ma na ciebie wpływ. Powiedz, moja droga, co będzie dalej? Zaczniesz opróżniać cudze kieszenie i zadzierać spódnicę dla każdego mężczyzny w ciemnym zaułku?

Ręka Susanny uniosła się, jakby działała samodzielnie, a po chwili wylądowała, wydając głośne plaśnięcie. Na bladym policzku lady Litton wykwitła czerwona plama. Wicehrabina przycisnęła dłoń do tego obelżywego śladu. W jej oczach malował się wyraz szoku i grozy. Susanna pomyślała, że sama pewnie wygląda podobnie.

A jednak nie była tak tchórzliwa, jak dotychczas sądziła.

I może właśnie nadszedł czas na wymarzoną przygodę.

Gideon stał na Złotej Galerii, u szczytu kopuły Katedry Świętego Pawła. W dole rozpościerał się cały Londyn. Zachodzące słońce oświetlało Tamizę, zapchaną statkami wszelkich rozmiarów i kształtów. Nad paskudnie mętną wodą sterczał las masztów niczym konary martwych drzew w zimie. Tuż za nimi poczerniałe od sadzy londyńskie domy tłoczyły się, jakby zbite w gromadę ze strachu. Dzień był upalny i ulice wypełniał tłum rozdrażnionych ludzi, którzy przeciskali się, każdy w swoją stronę. Obwoźni handlarze pchali wózki z towarem, dzieci uganiały się za psami, konie ciągnęły turkoczące powozy. Uliczny hałas czasami wręcz ogłuszał.

A wysoko nad tym wszystkim panowała błoga cisza. Tylko wiatr świszczał w uszach i rozwiewał włosy.

– Mógłbym przywyknąć do takiego widoku – powiedział Gideon, rozkładając ramiona niczym władca lustrujący bacznym spojrzeniem swoje włości. Odetchnął głęboko, raczej dla efektu, bo powietrze u szczytu katedry nie było o wiele czyściejsze niż niżej. – Czuć ten świeży powiew. Ten wiatr we włosach. To dopiero jest życie.

Jednak nawet tu, na górze, znajdował tylko częściową ucieczkę od prawdziwego świata.

Tuż za plecami Gideona stał Beezle, a jego spojrzenie było równie mroczne jak czerń brudu, który miał pod paznokciami.

– Załatwisz sprawę i możesz robić, co chcesz – powiedział cicho.

Po odejściu Satina to właśnie on został hersztem bandy młodych łotrów z Covent Garden. Od tamtej pory Gideon usiłował trzymać się z daleka, ale dawne nawyki brały górę. A do tego Beezle nie był zbyt skory, by pozwolić odejść jednemu ze swoich najlepszych kanciarzy i złodziejaszków.

Gideon niechętnie porzucił widok ciemnobłękitno-pomarańczowego nieba nad Londynem.

– Jeśli zwędzę ten naszyjnik, nigdy więcej nie będę musiał oglądać twojej szpetnej gęby?

– Proszę, proszę, a myślałem, że zwędzisz go dla forsy. Sto żółciutkich, brzęczących ślicznotek zrobi z ciebie jaśnie pana.

– On jest wart dziesięć razy tyle.

– Naszyjnik jest mój i ja decyduję, czy dopuścić cię do interesu. No to jak, płyniemy w tej samej łodzi?

Gideon nie chciał płynąć z Beezle’em. Do diabła, nie chciał nawet płynąć po tym samym co on oceanie. Ale to była wielka szansa. Forsa z tej roboty pozwoliłaby mu raz na zawsze skończyć z oszustwami. Wreszcie mógłby decydować sam o sobie, rozpocząć nowe życie w nowym miejscu i pod nowym nazwiskiem. Zostać kim tylko by chciał.

Nie przetrwałby poza stolicą, gdyby najpierw się nie wzbogacił. Nowe początki były kosztowne i dlatego potrzebował Beezle’a.

Z obojętną miną kołysał się na piętach, naśladując fircyków, którzy mieli kupę wolnego czasu i pieniędzy.

A Beezle milczał. Wyraz jego twarzy pozostał nieprzenikniony, ale Gideon mógłby założyć się o szylinga – gdyby choć jednego posiadał – że zmuszony do czekania, herszt bandy wrze gniewem. Byli podobnego wzrostu i obydwaj ciemnowłosi. Jednak na tym kończyły się wszelkie podobieństwa. Beezle miał wiecznie skrzywioną, pociągłą, ptasią twarz o złowrogim wyrazie. Gideon zaś lubił myśleć o sobie jako o księciu birbantów. Do nikogo długo nie żywił żalu, zwykle bywał miły w obejściu i wesoły.

Wyciągnął rękę i zawarł pakt z diabłem.

Kiedy lodowate palce Beezle’a oplotły jego dłoń, Gideonowi z obrzydzenia ścisnęły się wnętrzności.

– No, to do dzieła – powiedział.

Po tym pozostawało mu już tylko udać się na George Street, do domu pod numerem szóstym. Matka Cummings wynajmowała tam pokoje za zaledwie szylinga, ale w istocie był to lupanar oraz przykrywka dla paserskiej meliny. Tamtejsze dziewki wabiły mężczyzn do łóżka – im bardziej ich uprzednio ogłupiwszy, tym lepiej – następnie zaś pozbawiały swoje ofiary dobytku i dyskretnie znikały. Później wszyscy wokół zarzekali się, że na oczy nie widzieli ladacznicy, która jednego czy drugiego biedaka w taki sposób oskubała. I było więcej niż pewne, że przy pierwszej okazji Matka Cummings spienięży ów łup. Jeśli istniało prawdopodobieństwo, iż ktoś w St. Giles posiada coś naprawdę cennego, to mogło chodzić tylko o nią.

Matka Cummings dysponowała licznymi kryjówkami na kradziony towar. Gideon znał większość z nich lub chociaż o nich słyszał, bo nim przystał do chłopaków z Covent Garden, setki razy spieniężał przy jej pomocy zrabowane rzeczy. Teraz zaś musiał zgadnąć, gdzie naszyjnik został ukryty, zwędzić go i przekazać Beezle’owi. Dalsza część należała już do herszta, który po sprzedaży klejnotów, miał wypłacić Gideonowi sto gwinei.

Setka tych żółtych ślicznotek to było więcej, niż Gideon potrafił ogarnąć wyobraźnią, ale póki nie wykonał roboty nie chciał snuć marzeń o zapłacie. Ostatecznie miał okraść dom pełen złodziei. Nie mógł sobie pozwolić nawet na jedną chwilę roztargnienia.

Jak na komendę zatrzymali się przed spelunką przy George Street, dokładnie naprzeciwko numeru szóstego. Nikt nie zwracał na nich uwagi, kiedy czujnie obserwowali ruch w domu Matki Cummings. Mężczyźni nieprzerwanym strumieniem wchodzili i wychodzili. Gideon mógł całkiem niezauważony wślizgnąć się do pomieszczeń ogólnego użytku.

– Idziesz ze mną? – zapytał, kiedy minął kwadrans.

Małe oczka Beezle’a ani na moment nie odrywały się od drzwi po drugiej stronie ulicy.

– Zaczekam. Tu mi go dostarczysz.

Gideon właśnie na to liczył. Niedbale wzruszył ramionami.

– Jak sobie chcesz.

Zebrał się do odejścia, ale silne, kościste palce chwyciły go za łokieć.

– Nawet nie próbuj żadnych sztuczek. Racer i Stub trzymają straż od tyłu. Zabierasz naszyjnik i oddajesz mnie. Gdyby ci przyszło do głowy go zatrzymać, osobiście poderżnę ci gardło.

Gideon rozłożył ręce w udawanym oburzeniu.

– Zatrzymać? Ja miałbym to zrobić?

Palce Beezle’a boleśnie wpijały mu się w ciało, więc przycisnąwszy dłoń do serca dodał:

– Nie ufasz mi. To boli, Beezle. – Poklepał się po piersi. – O, tutaj.

Uścisk zelżał, ale na twarzy mężczyzny nadal malował się morderczy grymas. Gideon zatęsknił za Satinem. Stary herszt nie szczędził chłopakom razów, ale równie łatwo się uśmiechał. Gideonowi zwykle udawało się go rozbawić.

– Przynieś naszyjnik – syknął Beezle.

– Robota, robota, robota. – Gideon strząsnął z siebie jego dłoń. – Niedługo wracam.

– Lepiej, żeby tak było.

W środku dom Matki Cummings wyglądał tak, jak Gideon go zapamiętał. Po wydeptanych schodach szło się do bawialni, gdzie uliczne dziewki raczyły mężczyzn ginem, zanim zniknęły z nimi w pobliskich sypialniach. Pokoje na wynajem zajmowały drugie piętro, a na parterze obiadowano i ubijano interesy. Matka Cummings rzadko tu przesiadywała dłużej niż do drugiej po południu, więc jeśli złodziej chciał jej sprzedać towar, wiedział, że musi przyjść o wczesnej porze.

Do rana było jeszcze daleko – Gideon miał dość czasu na poszukiwania.

Wielka kobieta z czerwoną twarzą i poobijanymi knykciami wskazała mu schody.

– Wszystkie izby są już wynajęte, ale idźcie panie wyżej, tam was podejmą rumem.

Matka Cummings nie była głupia. Zatrudniała ochronę. Należało brać pod uwagę co najmniej jednego człowieka na posterunku. Gideon odbył niedbałą przechadzkę po bawialni, oganiając się od dziewek, które próbowały go nakłonić, by usiadł i coś wypił. Następnie ukradkiem wymknął się na korytarz, minął pokoje sypialne i dotarł do schodów dla służby. Gdy tylko zamknął za sobą drzwi, ruszył biegiem na dół, o mało nie przewracając się o młodą ulicznicę, która siedziała na stopniach z butelką Blue Ruin.

Dziewczyna podniosła zapuchnięte, przekrwione oczy.

– Ćśś. Tylko nie wygadaj.

– To nasz sekret. – Gideon przycisnął palec do warg. Wyminął biedaczkę, uchylił drzwi na parterze i wyjrzał przez szparę.

Znajdował się zaledwie kilka stóp od wejścia, gdzie zwalista strażniczka gderała na jakiegoś młodzieńca. Naprzeciwko miał bibliotekę Matki Cummings, o ile pomieszczenie bez choćby jednej książki mogło nosić to szczytne miano. Właśnie biblioteka wydawała mu się najbardziej prawdopodobnym miejscem do ukrycia naszyjnika.

Gideon prześlizgnął się przez korytarz i cicho uniósł rygiel.

Drzwi ani drgnęły.

Zaklął pod nosem i zerkając na strażniczkę, wydobył z kieszeni wytrych. Powolnymi, miarowymi ruchami, zrodzonymi z lat praktyki, manewrował narzędziem, póki nie poczuł, że zamek puszcza. Spojrzenie Gideona ani na chwilę nie odrywało się od olbrzymki przy wejściu. Gdyby go teraz dostrzegła, byłby skończony.

Do domu wkroczyła grupa mężczyzn, ale wszyscy gapili się na schody, najwyraźniej myśląc o tym, co ich czekało na górze. Nie mieli powodu interesować się człowiekiem, który stał przy drzwiach w pobliżu przejścia dla służby.

Jeden ruch nadgarstka i zamek szczęknął. W uszach włamywacza ten dźwięk brzmiał ogłuszająco, ale wartowniczka nawet nie odwróciła głowy. Gideon delikatnie wysunął wytrych, ukrył go z powrotem w kieszeni surduta, obrócił klamkę i wszedł.

Biblioteka tonęła w mroku. Kiedy młodzieniec po omacku dotarł do okna i zdarł z niego kilka sukien, żeby wpuścić trochę światła, ujrzał wokół siebie sterty bezładnie rzuconych rzeczy. Na stole, obok kawałów sera i boczku, walały się jedwabne chusteczki. Mosiężne gałki i okiennice dzieliły miejsce ze stosami damskich halek, kapeluszy i trzewików. W kącie kwakała kaczka. Obok jej klatki piętrzyły się wiadra i węglarki. Przemykając wzrokiem po co większych przedmiotach, Gideon wypatrzył wysoką komodę, która stała w przeciwległym krańcu pokoju. Szybko do niej podszedł, pootwierał szuflady i zaczął grzebać. Ołów, szklane flakoniki, lusterko, szczotki… żadnych świecidełek.

Sprawdził kolejną szufladę i jeszcze jedną, i jeszcze, dopóki wszystkie nie zostały dokładnie przeszukane. A jeśli stara wyjadaczka przechowywała naszyjnik gdzie indziej? W salonie? W jadalni? Mógł być wszędzie, ale to był ten jedyny pokój, do którego – z tego, co Gideon pamiętał – nie wchodził nigdy nikt poza Matką Cummings. Jeżeli naszyjnik znajdował się w tym domu, to tylko w bibliotece. A jednak, taki cenny towar… Czy zostawiłaby go bez opieki? Było rzeczą powszechnie wiadomą, że Matka Cummings nie mieszkała na stałe przy George Street 6. Może schowała kolię w jakimś innym miejscu, żeby przechować ją bezpiecznie do czasu, aż znajdzie się kupiec?

Złodziej raz jeszcze przeczesał spojrzeniem zagracone wnętrze. Szukał skrytki; czegoś, co przeoczył. Naszyjnik musiał tu być. A jeśli nie, to przyszłość jego, Gideona, rysowała się równie beznadziejnie jak los cienkiej książczyny wrzuconej w płomienie.

Nie mógł na to pozwolić. Nie mógł spędzić reszty życia na sięganiu do cudzych kieszeni i włamywaniu się do cudzych domów. Chciał z tym skończyć.

Oparł plecy o zimny kominek i poklepując się po udach, skrupulatnie badał wzrokiem każde miejsce w pokoju. Musiał coś przegapić. Czemu nie znalazł żadnych damskich precjozów? Ani jednego pierścionka czy choćby kolczyka. Zamyślony, wierzgnął nogą do tyłu i trafił w palenisko. Szybko wyciągnął stopę, żeby strząsnąć zeń popiół. Ale kiedy spojrzał na but, nie dostrzegł nawet pyłku.

Przykucnął i zaczął macać.

Zimny kamień.

Ani śladu drewna albo węgla. Ciekawe. Nawet latem takie domy były pełne przeciągów. Z pewnością Matka Cummings wolała sporządzać inwentarz swoich skarbów przy cieple ognia. Gideon żałował, że nie zabrał ze sobą świecy, lecz oczy miał tak nawykłe do mroku, że i bez niej mógł sobie poradzić. Leżąc na plecach, zaczął wpychać barki do ciasnego kominka i wiercił się dopóty, aż je tam wcisnął. Potem sięgnął w górę i dotknął ściany komina. Posypały się strzępki sadzy i popiół, ale Gideon nie zwracał na to uwagi. Jego zręczne palce macały dookoła.

Cegła, cegła, cegła, szpara.

Uśmiechnął się triumfalnie, zmienił ułożenie nadgarstka i wsunął dłoń do otworu. A kiedy zacisnęła się na aksamitnym woreczku, wyszarpnął ją. Uwolniwszy z kominka górną część ciała, młodzieniec otworzył sakiewkę. W środku pobrzękiwało kilka pierścieni i tykał cenny zegarek.

A żeby było jeszcze lepiej, coś lśniło, błyszczało, migotało. Gideon wydobył diamentowo-szmaragdowy naszyjnik i cicho gwizdnął.

– Och, tutaj jesteś – zamruczał.

Wepchnął sakiewkę do kieszeni. Pozostawało mu już tylko podejść do drzwi, otworzyć je i uciekać ile sił w nogach.

Wtedy dobiegł go odgłos kroków. Szczęknęła klamka.

Koniec wersji demonstracyjnej.