Wersja Demonstracyjna

Wydawnictwo Psychoskok
Konin 2017

Wojciech Tadkowski
„Odkrywca. Życie i seks w kosmosie”

Copyright © by Wojciech Tadkowski, 2017

Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie

 może być reprodukowana, powielana i udostępniana w 

jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy.

Skład: Agnieszka Marzol

Projekt okładki: Robert Rumak

Zdjęcie okładki © Fotolia – mozZz; Fotolia - ponomarencko

Autor zrezygnował z korekty profesjonalnej wydawnictwa

ISBN: 978-83-7900-733-2

Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o.

ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin

tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706

http://www.psychoskok.pl/
e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl

„Ziemia jest średnią planetą, okrążającą przeciętną

gwiazdę, położoną na skraju zwyczajnej galaktyki

spiralnej, jednej z ponad miliona galaktyk w obserwowanej

części wszechświata”. 

Stephen Hawking

„Krótka historia czasu”.

Od autora

Oddaję w ręce Czytelników kolejną powieść niepozbawioną – jak zwykle w tej serii[1]   – znacznego ładunku erotyzmu i pornografii, ale tym razem z gatunku science fiction. W tym opowiadaniu wszystko jest fantazją, ale fantazją o naukowym podłożu, która kiedyś może stać się rzeczywistością. 

Jest dzisiaj (2016) coraz więcej danych świadczących o tym, że chyba nie jesteśmy sami w kosmosie. Że jest wiele planet w dalekich i relatywnie bliskich galaktykach i układach słonecznych, na których może istnieć życie w znanych nam formach i jeszcze więcej takich, na których życie może występować w formach, które wydają się nam nieprawdopodobne. Ludzkość jest ciekawa i niecierpliwa. Już teraz przygotowuje się do lotu na Marsa i myśli poważnie o lotach na księżyce Jowisza. Za kilkadziesiąt lat na pewno pomyśli o lotach do innych układów słonecznych – być może do Alfa Centauri i na odkryte przez teleskop Keplera planety w gwiazdozbiorze Wężownika – te właśnie, o których piszę w tej powieści. Nawet, jeśli opanowane zostaną techniki napędu zapewniające szybkość statków zbliżoną do szybkości światła, to będą to długie podróże, kilku, kilkunasto, a nawet kilkudziesięcioletnie.

Jestem przekonany, że w tle tych hipotetycznych wypraw wystąpią wówczas co najmniej dwa problemy, związane z seksualnością człowieka. Pierwszy – wynikający z długotrwałego odosobnienia w statkach kosmicznych i z nieuchronnego udziału w wyprawach także inteligentnych robotów – androidów, przygotowanych do realizacji wielu zadań, w tym także do kontaktów seksualnych. Przyszłe relacje fizyczne i psychiczne między człowiekiem a androidem, mogą być poważnym zadaniem psychologii i są jednym z wątków tego opowiadania.

I drugi problem, – co się stanie, jeśli nasze wyprawy kosmiczne napotkają na innych planetach istoty nie tylko rozumne, ale podobne, ładne, pociągające seksualnie? I w tym zakresie człowiek ma skłonności poznawcze. Jeśli pasterz na górskich pastwiskach ma często (podobno!) stosunek z owcą czy oślicą – to czy kosmonauta nie będzie chciał sprawdzić, jakie wrażenia da mu stosunek z mieszkanką, czy mieszkańcem, Alfa Centauri?

Na takie sceny w tej książce proszę spojrzeć z przymrużeniem oka, nie zapominając jednak, że w dalekiej przyszłości mogą być możliwe.

Życzę przyjemnego czytania.

Autor

[1] Dotychczas ukazały się dwa e-booki z tej serii: „Trudne życie seksoholika” – Wydawnictwo Psychoskok 2015r., „Ucieczka w świat słońca i seksu” – Wydawnictwo Psychoskok 2016r.

Statek

Był sierpień 2185 roku, kiedy wreszcie „Odkrywca” – czyli, jak po angielsku napisano na jego bokach - „Discoverer”, stanął w całej okazałości na platformie startowej. Już kilka kilometrów przed kosmodromem widzieliśmy go z okien kapsuły kolei magnetycznej poruszającej się w przezroczystej rurze, jak górował nad niemal płaskim stepem Mongolii. Miał wysokość i kształt smukłego, 200 piętrowego wieżowca, rozszerzonego na dole przez aż 12 „klasycznych” atomowych silników odrzutowych najnowszej generacji, otaczających cztery silniki fotonowe. Jeszcze szerzej rozstawionych było też 12 „łap pająka” stabilizujących pionową pozycję statku i błyskawicznie składanych i dociskanych do kadłuba w momencie startu. Te łapy i silniki powodowały, że z daleka, „Odkrywca” w pozycji startowej, przypominał rzeczywiście nienaturalnie wysokiego pająka.

Prawie 1/3 jego objętości zajmowały materiały eksploatacyjne, żywność, woda, odzież, zbiorniki skondensowanego tlenu, azotu i wodoru, urządzenia medyczne, maszyny budowlane i pojazdy, broń i sprzęt militarny, oraz dwa zminiaturyzowane reaktory atomowe. Miały one zapewniać energię w czasie startów i lotu, a także w czasie nawet długiego pobytu w miejscu docelowym. Mogły też pozwolić na wielokrotne użycie silników odrzutowych.

W kilku specjalnych hangarach z wysuwanymi na zewnątrz platformami parkowały trzy niewielkie samoloty pionowego startu i lądowania, pięć helikopterów zwiadowczych i dwa bojowe. W pobliżu włazów stały kilkuosobowe poduszkowce, a także bezzałogowe drony, przeznaczone do wstępnej penetracji terenów, na których statek będzie lądował. Przed każdym włazem była kabina „dezynfekcyjna”, w której wychodzącą i wchodzącą osobę poddawano odkażeniu promieniami jonowymi i promieniami X, wynalezionymi kilkadziesiąt lat temu. Eliminowały one wszelkie bakterie na kombinezonach i wynoszonych lub wnoszonych urządzeniach. Można było wyjałowić powierzchnię ciała nie tylko człowieka, ale i każdej innej żywej istoty. Korpus statku wyposażony był w automatyczny system wyjaławiania jego powierzchni, działający przy każdym lądowaniu.

Budowa trwała ponad 30 lat. Wśród budowniczych przeważali Chińczycy. Mimo technicznego i finansowego zaangażowania Stanów Zjednoczonych Ameryki, Państw Zjednoczonych Europy, Zjednoczonej Rosji, Chin, Zjednoczonych Państw Maghrebu i Egiptu, Związku Państw Półwyspu Arabskiego, Japonii i Mongolii nie udało się uniknąć kilku przerw i powtórnego wykonywania określonych podzespołów. Były one związane głównie z korektami rozwiązań technicznych lub wynikały z symulacji zagrożeń bezpieczeństwa, sygnalizowanych przez kilka wzajemnie się sprawdzających zespołów, dysponujących stacjami najnowocześniejszych, inteligentnych komputerów.

Nikt się jednak nie dziwił, a światowe media kształtujące opinię społeczną były nadal przychylne przedsięwzięciu. Zdawano sobie sprawę z trudności tej unikalnej budowy. Małych statków z silnikami fotonowymi w ostatnich 50-ciu latach zbudowano kilka i – po serii początkowych niepowodzeń – opanowano ich konstrukcję i eksploatację. Cztery z nich pełniły teraz służbę w transporcie towarów i ludzi na Marsa, gdzie „kolonie” ulegały dynamicznej rozbudowie. Wprawdzie silniki fotonowe były w stanie rozpędzić te statki tylko do szybkości 120 - 130 km/sek. dopiero po pokonaniu 1/5 dystansu i były zastępowane przez klasyczny napęd umożliwiający manewrowanie daleko przed wejściem na orbitę planety, ale i tak skracało to przelot na Marsa do kilku lub kilkunastu dni, w zależności od aktualnego położenia planet. 

W okresie, w którym opanowano produkcję silników fotonowych, sprawdzono je i wprowadzono do eksploatacji, wynaleziono też osłony statków kosmicznych, ograniczające wpływ promieniowania kosmicznego. Doprowadzono do tego, że promieniowanie to we wnętrzu statku, było zaledwie o kilka procent większe, niż na ziemi i nie stanowiło istotnego zagrożenia dla zdrowia członków załogi. Kadłub „Odkrywcy” był oczywiście pokryty takimi osłonami. 

Unikalność „Odkrywcy” polegała też na tym, że jego budowa nie była „zdublowana”. Był jedynym przedsięwzięciem koordynowanym przez Międzynarodową Agencję Kosmiczną o takiej skali technicznej i o takich nakładach finansowych, jakie ludzkość podejmowała od początku XXII wieku, czyli od czasu całkowitego rozwiązania międzynarodowych konfliktów i tym samym niemal zaniku konieczności ponoszenia ogromnych nakładów na zbrojenia. Mimo to świata nie było stać na to, aby – przynajmniej obecnie - budować równolegle jeszcze jeden taki statek kosmiczny „dalekiego zasięgu”.

Pociągiem magnetycznym jechaliśmy z lotniska położonego ponad sto kilometrów od bazy kosmicznej. Nad nią i w jej pobliżu zabronione były wszelkie loty statków powietrznych i dronów. Również trajektorie satelitów zmieniono w ten sposób, aby nic nie mogło zakłócić startów i lądowań statków kosmicznych. Takich baz było na świecie tylko cztery – ta „nasza” w Mongolii, druga na Saharze, trzecia w Australii i czwarta – stara baza w Kazachstanie. Od prawie 50-ciu lat działała też baza i wielkie obserwatorium na Mare Imbrium na księżycu i - oczywiście – na Marsie.

Tym pociągiem przyjechało ponad 400 osób – jedna trzecia planowanej 1500 - osobowej „żywej” załogi statku. Przyjechały zespoły ludzi de facto prowadzących ekspedycję i zapewniających jej bezpieczeństwo, piloci, nawigatorzy, technicy i stu komandosów, do których obowiązków ma należeć ochrona w czasie pobytu na innych planetach, ale także utrzymywanie porządku, – czyli właściwie służba policyjna – w czasie lotu. Do tej grupy komandosów miało później dołączyć 50 androidów - inteligentnych robotów, po identycznym przeszkoleniu. Mieliśmy przejąć już statek od jego budowniczych i przygotować go do startu. Dano nam na to dwa miesiące. W grupie komandosów także ja, major Stanisław Kalita, Polak, służący od lat w elitarnej Francuskiej Legii Cudzoziemskiej i mieszkający na stałe we Francji, któremu powierzono obowiązki zastępcy dowódcy tego oddziału.

Za miesiąc miała też przyjechać partia 800 androidów różnych specjalności – w tym i wspomnianych komandosów - człekokształtnych robotów najnowszej generacji, wytwarzanych dopiero od 5 lat. Wyposażone w sztuczną inteligencję, pokryte grubą warstwą żywej i samo generującej się skóry, były tak podobne wizualnie i w zachowaniu do „prawdziwych” ludzi, że dla odróżnienia, poza innymi identyfikatorami na kombinezonach, musiały nosić także na jednej z rąk niezdejmowalne opaski identyfikacyjne. Były wyspecjalizowane w różnych zadaniach, przystosowane do działania bez skafandrów w warunkach próżni, lub szkodliwej dla ludzi atmosfery. W ich neuronowych „komputerach mózgowych” eliminowano uczucia nienawiści do człowieka i ograniczono uczucie zazdrości. Ale pozostawiono chęć współzawodnictwa, odczucia zróżnicowanej sympatii, pożądania, radości i smutku, zadowolenia i rozkoszy – także z seksu. Właśnie z tego względu w tej grupie zachowano proporcje płci podobne, jak w grupie ludzi – 500 kobiet i 300 mężczyzn. Zaprogramowano pozytywną, choć nie natychmiastową i ograniczoną pewnymi warunkami, reakcję na propozycje seksualne człowieka. Zakładano, że w ten sposób eliminuje się problemy psychiczne związane z długotrwałym osamotnieniem seksualnym u tych „żywych” członków załogi, zwłaszcza mężczyzn, którzy nie znajdą naturalnych partnerów. Każdy robot – a większość z nich była upodobniona do modeli o niekwestionowanych walorach wizualnych – powinien reagować pozytywnie na propozycję stosunku seksualnego, wyrażoną w dowolnej formie. W bazie komandosów krążyły plotki, że te nowe „robotki” są lepsze „w tych sprawach” od żywych dziewczyn, bardziej serdeczne, posłuszne i reagujące, oraz automatycznie dostosowujące się do wymagań i możliwości partnerów. Miały też – podobno – większą przyjemność ze stosunku, niż żywe kobiety, ponieważ ich biodra i waginy wyposażono w przesadnie liczne sensory, przekazujące sygnały pobudzenia i rozkoszy do mózgu. Podobne plotki dochodziły z obecnych już na statku grup kobiet, przede wszystkim ze służby medycznej, i obsługi laboratoriów. Jednak niektóre panie, które miały już pierwsze doświadczenia z męskimi robotami, wyrażały się krytycznie o ich przydatności w tym zakresie. 

Potem przyjechać mieli pozostali uczestnicy – astrofizycy, fizycy i chemicy, biolodzy, psycholodzy i seksuolodzy, lekarze różnych specjalności, filmowcy i fotooperatorzy, elektronicy i informatycy. Przez następny miesiąc także oni mieli przygotowywać swoje miejsca pracy i przechodzić ostatnie szkolenia. W końcu – w listopadzie lub grudniu – miał nastąpić start.

Po raz pierwszy w historii kosmonautyki wszyscy uczestnicy byli nie tylko ochotnikami, ale też nikt – poza jednym wyjątkiem - nie mógł mieć mniej niż 19 i nie więcej niż 26 lat. Mieściłem się w tej grupie wiekowej, bo właśnie skończyłem 25 lat. Wyjątkiem, a właściwie potrójnym wyjątkiem, było trzech komendantów statku, z których najstarszy miał 43 lata, drugi 32 i trzeci – 27. Zakładano, że w przypadku wydłużania się czasu misji, będą kolejno obejmowali faktyczne dowództwo. Teraz dowódcą był najstarszy, amerykański admirał Norman Cartraid. Pozostałych dwóch było jego zastępcami. 

Po raz pierwszy też – jak już wspomniałem - złamano tradycyjne proporcje płci w zespołowych lotach kosmicznych. Wśród 1500 „żywych” uczestników było 900 kobiet i „tylko” 600 mężczyzn. Wychodzono z założenia, że w przypadku realizacji wariantu pozostania całej załogi lub jej części w miejscu docelowym, większa liczba kobiet pozwoli na szybsze rozbudowywanie populacji i stworzenie – jak na Marsie - „kolonii”, z którą po pewnym czasie, w miarę rozwoju techniki i budowy dalszych statków dalekiego zasięgu, uda się ponownie nawiązać bezpośredni kontakt.

Także po raz pierwszy wszyscy ochotnicy musieli podpisać oświadczenia, że zdają sobie sprawę z trudności i wyjątkowości misji oraz tego, iż mogą być tylko trzy warianty jej zakończenia:

- statek może ulec awarii w czasie startów, lądowań lub lotu i cała załoga zginie;

- powstaną okoliczności, które nie pozwolą na start w drogę powrotną i załoga zostanie do końca życia w miejscu docelowym;

- statek pomyślnie powróci na ziemię, ale wynikające z podświetlnej szybkości lotu i hibernacji znaczne różnice upływu czasu na ziemi i na statku spowodują, że członkowie załogi znajdą się w zupełnie innej rzeczywistości, niż w okresie startu.

Wnętrze statku znaliśmy z animacji i modeli przestrzennych. Mimo to po wejściu zrobiło – przynajmniej na mnie – duże wrażenie. Statek w pozycji startowej, mimo modułowych rozwiązań dostosowujących urządzenia do każdej pozycji, przypominał wieżowiec z kilkoma windami umieszczonymi w środku i na ścianach. Wiedziałem, bo informowano nas o tym na szkoleniach, że w czasie podróży statek przyjmie pozycję poziomą, – choć teoretycznie w próżni nie ma to znaczenia. Ale niedługo po starcie włączona zostanie sztuczna grawitacja i będziemy mieli wrażenie, że lecimy poziomo wielkim samolotem. Kanały wind ciągłego ruchu typu „pater – noster”, przekształcą się w korytarze komunikacyjne, a kabiny wind w wyposażone w siedziska kapsuły. Moduły kabin mieszkalnych i sal zmienią swoje położenie i przestaną być piętrami. Staną się pomieszczeniami dostępnymi z głównego i bocznych korytarzy. Rozwiązanie to wybrano po wielu latach dyskusji i doświadczeń jako lepsze, bezpieczniejsze i mniej kosztowne, od „konkurencyjnych” projektów statków startujących i lądujących w pozycji poziomej.

Po licznych formalnościach i kontroli bezpieczeństwa dostałem klucz do swojej kajuty. Numer 607 był łatwy do zapamiętania. Kajuta była niewielka, ale jednoosobowa, z niewielkim bulajem i mikroskopijną, ale w pełni wyposażoną, łazienką. Takie kajuty dostawali „funkcyjni”, piloci i kierownicy zespołów badawczych, oraz wytypowani specjaliści. Reszta ludzi mieszkała w kajutach dwuosobowych. Roboty miały do dyspozycji kajuty czteroosobowe, z kojami wyposażonymi w bezprzewodowe gniazda ładowania akumulatorów, także z łazienkami, z umywalkami i prysznicami. Wprawdzie nie jadły i tym samym nie „wydalały”, ale piły dowolne płyny ułatwiające pracę wewnętrznych, ruchomych podzespołów i nawilżające skórę. Pozbywały się ich nadmiaru, stosowały kosmetyki, brudziły się w czasie pracy i w czasie, także intymnych, kontaktów z ludźmi. Musiały się więc myć i brały prysznic dla odświeżenia. Ich sztuczna inteligencja miała aplikacje pozwalające na odczuwanie nie tylko przyjemności, ale także ograniczonego zmęczenia, bólu, dyskomfortu.

Mimo tych wszystkich ograniczeń łączna liczba kajut sięgała tysiąca i zajmowała kolejną 1/4 przestrzeni statku, umieszczoną – przy pozycji pionowej - bezpośrednio nad strefą magazynową i napędową. Oddzielała ją wprawdzie izolacja akustyczna i termiczna, ale mimo to w „dolnych” kajutach spodziewano się niewielkich wibracji i dźwięków generowanych przez silniki, zwłaszcza w czasie startów, lądowań i manewrowania przy pomocy konwencjonalnych silników odrzutowych.

Kolejna strefa statku obejmowała kuchnie i stołówki, szpital, sale gimnastyczne, sale zebrań i sale szkoleniowe, biblioteki klasyczne i elektroniczne, wypoczynkowe oranżerie i hale wielopoziomowych upraw użytkowych oraz duże sale hibernacji. Najwyższy poziom tej strefy zajmowały laboratoria badawcze i gabinety zespołów naukowych.

Koniec Wersji Demonstracyjnej

Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach.

Wydawnictwo Psychoskok