Paweł Majka

Wojny
Przestrzeni

Wojny przestrzeni

Copyright © Paweł Majka

Copyright © Wydawnictwo Genius Creations

Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak

Copyright © for the cover art by Paweł Dobkowski

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved. 

Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2017

druk ISBN 978-83-7995-089-8

epub ISBN 978-83-7995-090-4

mobi ISBN 978-83-7995-091-1

Redakcja: Michał Cetnarowski

Korekta: dr Marta Kładź-Kocot

Projekt i skład okładki: Paweł Dobkowski

Skład i typografia: Studio Grafpa, www.grafpa.pl

Redaktor naczelny: Marcin A. Dobkowski 

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana
ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub
magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego
przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

MORGANA Katarzyna Wolszczak

ul. Podmiejska 13 box 27

85-453 Bydgoszcz

sekretariat@geniuscreations.pl

www.geniuscreations.pl

Książka dostępna w księgarni: www.MadBooks.pl,

www.eBook.MadBooks.pl i eBooks4U.pl

Ale jeśli prawdą jest, że dusze żyją po śmierci
to go jeszcze spotkam. Dlatego zemsty nie koniec.

Karol Bunsh, Dzikowy Skarb

Prolog

Rok 2172 starego kalendarza, 220 rok Pokoju,

orbita Kallisto

Cała ta historia zaczyna się od pociągu. Tego zgubnego, nieziszczalnego pragnienia, które kazało Adamowi Drygłowi, chorążemu zakontraktowanemu przez Transport Galicyjski, nie odrywać wzroku od obrazu przedstawiającego najpiękniejszą kobietę, jaką widział w krótkim jeszcze życiu. Najpiękniejszą we wszystkich znanych światach, jak uważał.

Patrolowiec OTG „Dorka” zagrał silnikami dziobowymi, by zmniejszyć nieco prędkość, gdy przechodził obok czaszki Tiamat, szczerzącej kły wielkości ośmiotysięczników na tle ciemnej jak zwykle Kallisto, za którą pęczniał dostojnie Jowisz. Kręgosłup smoczycy otaczał księżyc niczym cenny klejnot. Potwór nawet po śmierci pilnował swego. W lodowych kopalniach Kallisto wydobywano fidezynę, która pozostała po śmierci zamordowanego przed dekadami boskiego gada.

W lewym oczodole monumentalnej czaszki Tiamat rozbłysnął wielobarwny komunikat świetlny. To kolonia potomków sekty oddającej bogini cześć dawała znać o swoim istnieniu. Na przywołanie Tiamat zużyto osiem milionów ton pierwiastka cudu: fidezyny, pozyskanej z ofiary prawie miliona zabitych ludzi i innych bytów posiadających dusze. A wszystko tylko po to, by przebudzona bogini wydała bolesny ryk narodzin, a zaraz potem skonała.

Jej ciało rozsypało się w proch, pozostawiając szkielet, który stał się ozdobą lodowego księżyca Jowisza. Niewykorzystana do końca fidezyna spłynęła gorącymi, gęstymi jak lawa strumieniami na Kallisto i wżarła się w lód, zstępując coraz to niżej i niżej, ku ukrytemu pod dwustu metrami zmrożonej skorupy oceanowi. Stygła jednak przez cały czas i nie dotarła do wody.

Lód topniał, a następnie odparowywał w mgnieniu oka. Gigantyczne pióropusze pary wystrzeliły w rzadką atmosferę, przebiły się przez nią i zamarzły na orbicie księżyca, tworząc wokół niego fidezynowo-węglowy pierścień. Nie przetrwał długo, starczyło ledwie kilka ziemskich lat, by jego składowe opadły: a to na powierzchnię Kallisto, a to na otaczający ją szkielet Tiamat.

W kościach bogini wyryto w tym czasie tunele, żebra przebudowano w orbitalny port i przystanie. W czaszce wzniesiono miasto i ulokowano kosmiczną latarnię, nadającą na cały Subukład Jowisza informacje o zmianach zachodzących we wszechświecie, ale też lokalną muzykę i odczytywane przez wykwalifikowanych bardów opowieści. Nikomu nie przeszkadzało, że w latarni, która zwykle jako pierwsza zdobywała informacje o zbliżających się statkach i okrętach, pracowali kultyści Tiamat. Pomimo niepowodzenia wciąż czcili boginię, zdawali sobie jednak sprawę, że ich pierwotny plan poniósł fiasko; nauczyli się zatem chwytać życia wszelkimi sposobami. Nie chciała ich przyjąć żadna z enklaw Układu Słonecznego, toteż zbudowali własne siedlisko w kościanym pierścieniu bogini.

Pierwsze lata po śmierci Tiamat nie były dla nich łatwe. Wiele istot w Układzie Słonecznym wysuwało uzasadnione pretensje wobec ludzi planujących przebudować świat wedle własnych krwawych planów. Z czasem sprawa ucichła. Nie pierwsi to i nie ostatni fanatycy szykowali apokalipsę. Ich klęskę potraktowano jako dowód na niedorzeczność takich starań.

Trafiały się i inne głosy. Tiamatyści głosili, że padli ofiarą spisku. Opowiadano o czarnym okręcie, który wyłonił się z cienia Jowisza w tej samej sekundzie, kiedy Tiamat zaczynała wydawać ryk, roznoszący się po Układzie Słonecznym wbrew mistyce klasycznej fizyki.

Przez zamieszkane przestrzenie przetoczyły się opowieści o statku, za którego sterami stała sama Śmierć.

A być może, powiadali niektórzy, ktoś znacznie gorszy od Śmierci.

Po latach szkielet Tiamat stanowił jedną z atrakcji turystycznych i chorąży Adam Drygieł obiecywał sobie, że tym razem wykorzysta okazję, by zwiedzić świątynie i zamtuzy gnieżdżące się w kościach niespełnionej bogini zagłady. Na razie nawet nie zerkał na majestatyczną czaszkę, której biel przesłaniała połowę ekranów OTG „Dorka”. Zostało mu jeszcze pół godziny wachty na mostku. Na obrazie przedstawiającym wnętrze jednej z komnat Pałacu Łączności Transportu Galicyjskiego w Malowanej Moskwie skupiał się jednak nie po to, by jak najpilniej wypełniać obowiązki łącznościowca dalekiego zasięgu, a dlatego, że tym razem wachta Drygła zbiegła się z dyżurem Mariki.

A w Marikę młody chorąży mógłby się wpatrywać bez końca.

Znał ją od ponad roku i przez cały ten czas zbierał się na odwagę, by zagadać do dziewczyny mniej formalnie. Na drodze do spełnienia tych pragnień stały nie tylko regulaminy floty Transportu Galicyjskiego oraz zapierająca dech w piersiach, onieśmielająca uroda Mariki, ale przede wszystkim fakt, że była ona kobietą namalowaną. To zaś znaczyło, że równie dobrze mogła mieć nieco ponad dziewiętnaście lat, na które wyglądała, jak i dwieście. Jeśli umarła niedawno, jako nastolatka, jej doświadczenie życiowe byłoby zbliżone do doświadczeń Drygła. To z pewnością wiele by ułatwiało. Ale jak flirtować z kobietą, która może pamiętać czasy Kresu?

Faktem, że aby ewentualny związek z Mariką mógł znaleźć spełnienie, Drygieł musiałby dać się namalować, a potem umrzeć, chorąży przejmował się mniej. Podobnie jak drobnym problemem zdobycia fortuny, jaką kosztowało namalowanie portretu przez naznaczonego klątwą szaleńca, zdolnego posługiwać się żywą farbą.

To wszystko stanowiło wyzwania przyszłości. Jeśli tylko Drygieł znajdzie jakiś sposób, by zwrócić na siebie uwagę dziewczyny, reszta jakoś się ułoży.

– Coś nowego, chorąży? – zapytał drugi oficer.

– Żadnych komunikatów, panie poruczniku.

Marika na płótnie skinęła głową, nie patrząc na Drygła. Nic nowego. Nuda.

Choć Transport Galicyjski nie dysponował pełnym monopolem na wykorzystywanie Malowanej Moskwy jako środka łączności, posiadał blisko siedemdziesiąt sześć procent udziału w rynku komunikacyjnym istniejącym wyłącznie na obrazach miasta. To wiele ułatwiało. Zamiast wynajmować domy od malowanych, TG po prostu wykupił od nich cztery kamienice, zlecił połączenie ich korytarzami i w ten sposób stworzył Moskiewski Pałac Łączności TG. Podobno by zapewnić pełną, całodobową obsługę łączy, TG podpisało szereg kontraktów z desperatami, którzy dali się namalować i zabić w zamian za stałą posadę i względną nieśmiertelność malowanych ludzi.

Istniało wiele form łączności, jednak żadna nie mogła równać się z komunikacją zapewnianą przez Malowaną Moskwę. Odkrycie tego stanowiło jeden z sukcesów TG. Nieważne, jak daleko od ziemskich placówek znajdywały się statki TG – czy orbitowały wokół Marsa albo Jowisza, czy zapuszczały się aż w okolice Plutona. Wystarczyło, że na pokładzie każdej z nich zawieszono obraz przedstawiający którąś z komnat Pałacu Łączności, a meldunki płynęły między nimi nawzajem oraz między nimi a centralą na Ziemi w mgnieniu oka. Gdyby Drygieł chciał przekazać jakąś informację na bliźniaczy patrolowiec OTG „Draken”, wystarczyło, by powiedział Marice, o co chodzi. I choć „Draken” patrolował w tej chwili okolice Saturna, Marika po prostu odwróciłaby się do siedzącej przy sąsiednim biurku Krystyny, a ta przekazałaby wiadomość łącznościowcowi na pokładzie docelowego okrętu, na którym odpowiednik Adama wpatrywał się zapewne równie czujnie w obraz przedstawiający to samo wnętrze sali łączności, ukazane z nieco innej perspektywy. Wszystko zajęłoby mniej niż minutę.

Kiedy w innych flotach męczono się, używając powolnych fal radiowych, korzystano z nieco szybszych demonów-posłańców albo znacznym wysiłkiem uruchamiano umiarkowanie stabilne magiczne portale, Drygieł i inni oficerowie łączności TG po prostu rozmawiali z pięknymi kobietami, dla których kosmiczne odległości nic nie znaczyły, ponieważ istotne były dla nich wyłącznie wymiary Malowanej Moskwy.

– Niedługo kończę wachtę – zdobył się wreszcie na odwagę Drygieł.

Marika skinęła wdzięcznie głową, przyjmując informację do wiadomości.

– Widziała pani kiedyś Tiamat? – zagaił nieregulaminowo chorąży. – Niezwykły widok. W samej czaszce zmieściłoby się pewnie i dziesięć krążowników, a…

– Dziękuję, posiadam te dane – przerwała mu.

Nic w jej tonie nie wskazywało na zainteresowanie Adamem, jednak młodzieniec nie zamierzał się poddawać. Niejeden raz przyglądał się zazdrośnie, jak oficerowie floty nie tyle starali się o względy kobiet, co brali szturmem dziewczyny w każdym porcie, do którego zawijała OTG „Dorka”.

Co gorsza, Petyr Hoygren, z którym Drygieł dzielił kajutę, zbyt długo już nabijał się z nieśmiałego kolegi. Hoygren, choć nie śmiał rywalizować z oficerami, należał do tego typu mężczyzn, którzy nie przyjmują odmowy, obdarowanych w dodatku tym dziwnym rodzajem drapieżnego uroku, który sprawiał, że odmów zwykle nie doświadczał. Ciągał za sobą Drygła po portowych tawernach, przedstawiał go a to wytatuowanym od stóp do głów mechaniczkom, a to eleganckim sekretarkom kierowników niższego stopnia, a nawet upiorzycom oraz legalnym bądź nielicencjonowanym sukkubom. Żadne z jego starań nie przynosiły jednak rezultatów i rozeźlony nie na żarty Hoygren zapytał w końcu Drygła wprost, czy ten nie woli facetów, skoro nie podniecają go ani dziewczyny pełne życia, ani nieumarłe czy choćby ożywione.

Wtedy właśnie zaczerwieniony po końcówki uszu chorąży wyznał mu, że odmawia portowym księżniczkom, ponieważ oddał serce jedynej wybrance.

– Znam ją? Kiedy się hajtacie, ty cicha wodo, ty?

Bardziej niż informacja, że chodzi o dziewczynę namalowaną, rozbawił Hoygrena fakt, że Marika pozostawała nieświadoma Drygłowego afektu.

– Koniec z tym pieprzeniem, ślamazaro! – oznajmił, gdy już przestał się śmiać. – Albo ty ją sobie weźmiesz, albo ja cię zastąpię. Daję ci dwa tygodnie. Albo nie. Wiesz co? Daję ci tydzień. Potem będzie moja. Chyba nie wątpisz, co?

Drygieł nie wątpił. Wierzył nawet i w to, że Hoygren dałby się namalować i zabić, byle dopiąć swego.

Rywal starał się mobilizować współlokatora snutymi co wieczór rozważaniami o korzyściach płynących z przemiany w malowanego człowieka i o całych legionach malowanych kobiet, spragnionych spotkania z prawdziwym mężczyzną.

– Marika! – mruczał lubieżnie i mlaskał, jakby już ciesząc się na zasmakowanie dziewczyny. – Wiesz, bracie, mnie się zaczyna coraz bardziej wydawać, że właśnie te malowane laski są najbardziej prawdziwe. Przyglądałem się tej twojej Marice. Co za cyc, co za spojrzenie! Malował je wszystkie facet, nie? No, to nie żałował farby, powiem ci! Oj, wie ten wariat, jak malować dupeczki…

Tego właśnie dnia, gdy OTG „Dorka” przelatywała obok Tiamat, dobiegał końca czas, jaki Hoygren pozostawił Drygłowi. I to właśnie on miał przejąć dyżur po nieszczęsnym chorążym.

– Tak sobie myślałem – ciągnął Adam łamiącym się, pełnym rozpaczy głosem – co też pani robi po własnym dyżurze? Wie pani, ja właściwie nic nie wiem o was, malowanych. Ja na przykład muszę iść coś zjeść. Niestety tylko do kantyny, dość ciasnej i ciemnej, mówię pani, żadnego romantycznego nastroju. Siedzimy jeden przy drugim, właściwie trącamy się co chwilę łokciami. Jest duszno, prawie parno. Człowiek marzy, żeby zjeść jak najszybciej, połykamy to żarcie, czasem całkiem niezłe, na wyścigi. Dlatego wiele sobie obiecuję po Tiamat. Bo widzi pani, tu, w czaszce, mieszczą się ponoć najniezwyklejsze kawiarenki. Mówił mi jeden przyjaciel…

– Chorąży – regulaminowy chłód w głosie Mariki ustąpił miejsca zaniepokojeniu. Dziewczyna przestała się też wpatrywać w radiostację, której używano w Malowanej Moskwie do nawiązywania łączności z odległymi dzielnicami miasta i spojrzała wreszcie prosto na Drygła. Po raz pierwszy w historii ich znajomości. – Czy pan się dobrze czuje?

– Nie – jęknął oszołomiony barwą jej oczu, którą, jak sobie uświadomił, poznał dopiero teraz. Turkusowe. Dobry Boże, czy w prawdziwym świecie mogły w ogóle istnieć oczy tego koloru? I czy gdziekolwiek mogły istnieć piękniejsze? – To znaczy wyśmienicie! Ja, nic mi… Wszystko w porządku! Zapewniam!

– Pan tak dziwnie zaczął nagle mówić… – Najniezwyklejsze oczy w Układzie Słonecznym przypatrywały mu się uważnie. – Zaniepokoił mnie pan.

Oszołomiony, zdumiony i zauroczony Drygieł zdołał mimo wszystko usłyszeć, jak Hoygren zameldował się na mostku, na moment zajmując uwagę drugiego oficera.

– Bo pani mi się podoba! – zawołał zdesperowany. – Znamy się od roku, a pierwszy raz widzę pani oczy! Takie piękne! Pani pewnie teraz myśli, że jestem głupi, ale co mogę powiedzieć? Patrzę na panią i patrzę. Rozmawiamy, a nie rozmawiamy. Te pani kasztanowe włosy, ta kokarda, czasem bordowa, a czasem zielona. Te pani dłonie, takie smukłe, takie zgrabne. A jak pani wdzięcznie przechyla główkę, przyjmując meldunki! No i co ja miałem zrobić?!

Żywe farby musiały dysponować niezwykłą magiczną mocą, bowiem policzki od dawna martwej namalowanej kobiety pokryły się niespodziewanie czerwienią.

Otworzyła usta, by coś powiedzieć. Nakrzyczeć na młodego durnia? Upomnieć go za złamanie regulaminu? Wyśmiać? A może pocieszyć?

Nie dane było mu się dowiedzieć.

Wybuch zatrząsł pokładem OTG „Dorki” na tyle mocno, by obraz wypadł z mocowań. Drygieł zareagował odruchowo i złapał go, nim uderzył o pokład.

Wtedy krążownik otrzymał trzy kolejne ciosy i przechylił się gwałtownie, a ściskający ramę obrazu chorąży runął na podłogę.

– Co się dzieje? – krzyczała Marika. – Chorąży! Co się u was dzieje? Katia! OTG „Dorka” ma kłopoty! Melduj do centrali! Chorąży…?

Nie wiedział, co jej odpowiedzieć. Oślepiająca biel zalała ekrany. Załoga mostka zmagała się z eksplodującymi monitorami komputerów, iskrami sypiącymi się z pozrywanych kabli. Wszyscy wykrzykiwali chaotyczne meldunki. Drugi oficer siedział na podłodze, pocierał niepewnie czoło, z którego sączyła się krew. Ktoś krzyczał, że zostali zaatakowani, ktoś domagał się natychmiastowego wezwania na mostek kapitana.

Nagle okręt przechylił się jeszcze bardziej. Ściskający wciąż obraz Drygieł zaczął toczyć się ku głównemu ekranowi, który zamienił się miejscami z podłogą. W tej właśnie chwili znów odzyskali widoczność i chorąży odkrył, że stacza się prosto w wyszczerzoną paszczę odradzającej się bogini.

Szczęka smoczycy, jeszcze przed chwilą bielejąca kością, pokrywała się ciałem. Wykwitały ścięgna, puchły ciemną czerwienią mięśnie. Na rozwijającej się mrocznym całunem skórze zabłysła pierwsza łuska.

– Spadamy! – krzyknął ktoś. – Szlag trafił silniki!

Między bezwładną „Dorką” a powracającą do życia Tiamat przemknęły dwa srebrne ścigacze, oznaczone herbem płomienia pożerającego biały budynek.

– Herostratejczycy! – zameldował prędko Drygieł. – Niech pani przekaże, że zostaliśmy zaatakowani przez herostratejczyków! „Dorka” straciła napęd! Spadamy w Tiamat! Ktoś ją ożywia! Niech pani to natychmiast przekaże!

Jęknął, gdy uderzył w ekran. Obraz wypadł mu z dłoni i zaczął osuwać się ku stanowisku nawigatora, które po kolejnym przechyle znajdowało się obecnie w najniżej położonej części mostka. Drygieł, starając się ignorować przejmujący ból w ramieniu, spróbował ruszyć za zgubą. Fotel nawigatora, zajmowany przez podejrzanie bezwładne ciało chorążego Stocksa, objęły tymczasem w posiadanie płomienie. Pożar rozpełznął się po mostku.

Nie można było pozwolić, by spłonął obraz. Był cenniejszy nawet od okrętu.

Drygieł dopadł go, gdy rama i krawędzie płótna zaczęły się tlić.

– Zostaliśmy zaatakowani! – zawołała na widok Drygła Marika. – Panie chorąży, przekazałam pana meldunek. Ale teraz musimy się ewakuować! Pożar…

Rozkaszlała się.

Oniemiały, zastygły w przerażeniu Drygieł zobaczył, że do namalowanego wnętrza sali łączności wbiegło czterech zamaskowanych mężczyzn. Strzelali na wszystkie strony, prawie nie celując. Kobiety krzyczały, starały się ukryć. Napastnicy nie mieli litości. Wyciągali je z prowizorycznych kryjówek i zabijali na miejscu strzałami w głowę.

Jeden z nich skierował się ku Marice.

– Niech pani ucieka! – zawołał Drygieł, zbyt zafascynowany wydarzeniami w obrazie, by przejmować się własną sytuacją. – Niech pani ucieka!

Gdyby potrafił jej pomóc! Ale żywy człowiek nie był w stanie wpływać na wydarzenia zachodzące w Malowanej Moskwie. Chorąży mógł tylko bezsilnie przyglądać się, jak Marika rzuca się do ucieczki, ale potyka się o ciało koleżanki i upada już prawie poza zasięgiem wzroku Adama. Na obrazie widać było już tylko jej stopy.

Aż nazbyt dobrze widział za to zajmującego teraz środek płótna zabójcę. Mężczyzna starannie wycelował w kobietę. Na moment obrócił jeszcze twarz, by zerknąć na wygrażającego mu i na przemian błagającego Drygła. Skinął chorążemu głową i znów skierował wzrok na Marikę. Powiedział coś, czego Drygieł nie usłyszał.

I zginął.

Krew malowanego człowieka wyglądała jak prawdziwa. Wytrysnęła z rozerwanego kulą gardła i z drugiej rany na piersi, i z trzeciej z boku głowy. Impet ostatniego pocisku był potężny. Adamowi wręcz wydało się, że wyrzucił kilka krwistoczerwonych kropel farby na jego twarz.

Poczuł wilgoć na policzku, ale może to drobiny chłodziwa z przerwanego kabla ochlapały go, gdy przesuwał się obok po przechylonym pokładzie? Zabójca jeszcze poderwał rękę trzymającą pistolet, wystrzelił niegroźnie gdzieś w górę. Opadł na kolana, a potem runął, przesłaniając zmasakrowaną twarzą cały obraz. Jednak gdy upadał, Drygieł zdołał przez moment dostrzec, jak jakiś elegancki, lekko siwiejący mężczyzna strzela do kolejnego z napastników.

– Na co czekasz? – ktoś szarpnął chorążego za ramię. – Nie słyszałeś rozkazu? Ewakuacja, durniu!

To Hoygren nachylił się nad przyjacielem i zaczął ciągnąć go w kierunku korytarza.

– Jesteś ranny? – zapytał.

– Nie, mogę sam.

Adam spróbował wstać i syknął z bólu. Coś było zdecydowanie nie tak z jego lewym barkiem.

– Ratowałem obraz – wyjaśnił.

– Ratuj siebie!

Pobiegli korytarzem ku szalupom.

OTG „Dorka” konała. Umierały wszystkie jej systemy. Nim pokonali połowę drogi, zgasły nawet awaryjne światła, a komputer odliczający sekundy do kolizji z Tiamat zarzęził i zamilkł. Pozbawiony napędu i silników stabilizacyjnych okręt obracał się coraz szybciej wokół własnej osi, co chwilę przewracając uciekających.

Coraz bardziej przerażony Drygieł zaczął już podejrzewać, że zgubili drogę, kiedy Hoygren wydał nagle triumfalny okrzyk, dopadł ściany i szarpnął za awaryjną dźwignię. Ledwie sekundę później rozbłysły światła wewnątrz szalupy.

Wpadli do niej pędem. Hoygren prędko usiadł w fotelu pilota. Wykrzyczał podstawowe komendy, a wobec milczenia komputera pokładowego wstukał na klawiaturze sekwencję alarmową.

– Czekajcie na nas! – zawołał ktoś z korytarza.

– Gadaj zdrów! – warknął Hoygren, uruchamiając polecenie odpalenia szalupy.

– Petyr! – krzyknął Drygieł. – Czekaj! Zmieścimy się!

– Pieprzenie! Nie ma czasu!

Właz zatrzasnął się. Szarpnęło i OTG „Dorka” wypluła ich z siebie prosto w pysk przebudzonej Tiamat, rozwierającej paszczę do pierwszego ryku.

Wokół z płonącego okrętu wystrzeliwały kolejne szalupy i kapsuły ewakuacyjne. Te drugie, pozbawione możliwości manewrowych, uderzały najczęściej w smoczycę, by roztrzaskiwać się o jej cielsko. Hoygren przerażonym głosem wywrzaskiwał polecenia komputerowi, ale ten nie dość, że go ignorował, to jeszcze zablokował ręczne stery. Petyr przeklął za to maszynę, ale nie przestawał wrzeszczeć.

Okazało się, że to komputer miał rację. Minęli kieł zdolny pomieścić miasto, przemknęli nad językiem falującym niczym ciemnoróżowe morze i wylecieli z drugiej strony szczęki wciąż rozwierającej paszczę smoczycy.

Za nimi ścigacze herostratejczyków, wierne zasadzie „niszczę, więc jestem”, zestrzeliwały ocalałe kapsuły i szalupy. Pancerze pękały pod bezwzględnymi uderzeniami, wypluwając z wnętrza ludzi już praktycznie martwych, bo skazanych na śmierć w próżni pełnej rozpędzonych w szaleństwie entropii szczątków. Dziesiątki ciemniejących z każdą sekundą kadłubów tworzyły chaotyczny rój cieni na tle wstrząsanego kolejnymi eksplozjami okrętu.

OTG „Dorka”, płonąc, uderzyła w bok bogini. Kadłub przełamał się w połowie. Pękał zaskakująco powoli, aż wreszcie setki pojedynczych płomieni zlały się w jeden, a ten rozbłysnął po raz ostatni gwałtowną, raniącą oczy bielą.

Zraniona smoczyca potrząsnęła wielkim łbem, jej pierwszy ryk zmienił się z triumfalnego w bolesny. Przeciął przestrzeń, zakłócając łączność na wszelkich skalach, zaburzył pracę komputerów zarówno resztek ocalałych szalup, jak i morderczych pojazdów herostratejczyków. Spotęgowało to chaos. Ścigacze, nad którymi nikt nie panował, wpadały na siebie nawzajem, rozbijały się o ciało Tiamat, zadając jej dodatkowe rany.

Jednak potwór przeżył.

– Kurs na Kallisto? – zaproponował durny komputer jakimś cudem ocalałej szalupy, gdy ucichł ryk i systemy znów zaczęły działać. Wściekłość i potęga bogini musiały wstrząsnąć nawet herostratejczykami, żaden z ich ścigaczy nie kontynuował już polowania.

– Jak najdalej stąd! – krzyknął Hoygren.

Podobnie jak Drygieł, starał się zasłaniać uszy. Słusznie, bo Tiamat zaryczała ponownie, ale już nie boleśnie, a triumfująco. Choć tym razem bogini nie zakłóciła systemów szalupy, ogłuszyła jej pasażerów. Jej wrzask doprowadzał do szaleństwa, niósł obietnicę bólu, wieść o nowych porządkach we wszechświecie. Pokład szalupy wpadał od niego w wibracje i wydawało się, że stateczek, któremu dotąd udawało się uniknąć zagłady, tym razem nie zdoła umknąć.

– To niedokładne koordynaty – upomniał pilota komputer. – Proszę o doprecyzowanie.

– Zabierz nas na Ziemię! – rozkazał Drygieł.

Nim zemdlał, zdążył jeszcze zobaczyć, że w Malowanej Moskwie ktoś odciąga zwłoki zabójcy.

Część pierwsza

Popękane skorupy

Rozdział pierwszy

Rok 1977 starego kalendarza, 25 rok Pokoju,

Belgrad/Bielsko Biała

Kutrzeba tonął. Chciwe wody Dunaju pochłaniały go, wciągały coraz głębiej. W ślad za nim ku dnu rzeki mknęły pociski wystrzeliwane z murów Kalemegdanu – wielkiej, strzegącej Belgradu fortecy, pamiętającej czasy, gdy rzymskie legiony dopiero przebijały się w te okolice przez armie barbarzyńców. Strzelali snajperzy oddziału janczarów należącego do Sabriye Mizrak, ostatniej z pozostałych przy życiu dzieci Ebedi Paszy, samozwańczego a niedoszłego Odnowiciela Imperium.

Marzenia Ebedi Paszy nie umarły wraz z nim, choć skończył jako szef jednego z bałkańskich gangów, niemal co do jednego mieniących się restauratorami którejś z dawno upadłych hegemonii. Kutrzeba wykorzystał fakt, że córka podzielała ambicje ojca i przyciągnął jej uwagę. Poniekąd stanowiło to sukces. Tyle że potem musiał uciekać krętymi uliczkami twierdzy, przemykać pod basztami i wieżami pochodzącymi z różnych wieków.

Fortyfikacje twierdzy odradzały się bowiem i, jak wiele innych legendarnych budowli, powstawały z ruin, a czasem jedynie ze wspomnień. Studnia z czasów rzymskich okazała się nasieniem, z którego wyrosły nowe, wewnętrzne umocnienia. Kalemegdan przebudowywali i Rzymianie, i przybyli po nich Turcy, i Austriacy, a teraz moce przebudzone podczas Kresu sprawiały, że wszystkie burzone i wznoszone przez nich wieże i mury powracały do życia. Rzymskie i tureckie mury walczyły o przestrzeń, austriackie baszty starały się dominować nad osmańskimi wieżami. Kamienne umocnienia pochodzące z różnych epok i kultur splatały się ze sobą, próbując wyprzeć bądź skruszyć konkurentów.

W efekcie powstał tu nielichy labirynt, w którym równie łatwo zgubić można było pościg, jak i samego siebie. Kutrzebie lepiej wyszło to drugie. Zapędziwszy się w ślepą uliczkę, musiał wspiąć się na mury zewnętrzne i ratować skokiem do rzeki.

Janczarzy mogli być opętanymi przez przywołane upiory nieszczęśnikami, ale strzelali, jakby rzeczywiście szkolili się do tego przez całe życie, a co więcej, było ich stanowczo zbyt wielu, nawet dla wspomaganego przez Zmorę Kutrzeby. Zresztą nie chciał ich zabijać, zamierzał tu znaleźć odpowiedzi, a nie okazję do rzezi.

„Jeszcze nie – powstrzymał Zmorę. – Wytrzymaj”.

Zaklęła, ale pozostała przyczajona, uśpiona.

Ebedi Pasza umyślił sobie, że odbuduje wielkie Imperium Osmańskie, że zielony sztandar Proroka znów załopocze nad największymi twierdzami, które Turcy z takim uporem wznosili nad zdobywanymi miastami południowej Europy. Spędził pół życia, wędrując po krainach, o których czytał w starych wschodnich klechdach. Podobno starł się z Ali Babą i Hodżą Nassredinem. Przez trzy lata udawał Sindbada, by wywołać rozeźlonego ducha oryginalnego żeglarza, a potem wraz z nim rozbijał kolejne statki na morzach w poszukiwaniu Diabła Morskiego, z którym mógłby zawrzeć śmiertelny układ.

Opowiadano, że w starożytnej Fokaji, którą ożywione pieśni Homera uczyniły śmiertelnie niebezpiecznym miejscem, składał syrenom ofiary z ludzi. W końcu udało mu się – dzięki ich wskazówkom informacjom odnalazł tajne przejście w jaskini Korniasar, prowadzące do Ukrytej Twierdzy pod Alanyą, miastem o dachach lśniących od złota pochodzącego, jak głosiła nowa legenda, z ładowni wszystkich zatopionych tu statków. Tam, wśród morza pirackich skarbów, musiał stoczyć bitwę z kultystami oddającymi cześć Lampie.

Już wtedy towarzyszyły mu niedobitki zakonu Białego Wilka, garstki szaleńców uważających się za potomków tych, którym udało się ujść z życiem spod armat Mahmuda II i uniknąć jego krwawej zemsty. Dziewięćdziesiąt lat przed przybyciem Marsjan sułtan brał odwet za lata terroru janczarów, przekonanych, jak wiele elitarnych oddziałów przed nimi, że mogą ustanawiać i obalać władców. Zakon spadkobierców najlepszej piechoty świata padł ofiarą samozwańczego sułtana. Pięćdziesięcioletni wówczas Ebedi Pasza poświęcił ich dla dodania sił Lampie – i zaraz odtworzył. Trzy nowe ordy janczarów oparte zostały na duszach ściągniętych z piekła, opętanych pragnieniem zemsty. To właśnie dzięki nim zdołał wykroić własne państewko na Krymie.

Zmuszony przez Wieczną Rewolucję do ucieczki, wycofywał się ostrożnie, paląc za sobą wsie i miasta. Weneckie upiory dostarczyły mu okrętów nie do końca rzeczywistych, bo pochodzących ze wspomnień umarłych. Zdołał na nich mimo wszystko przepłynąć przez dwa morza, by wylądować, jak niegdyś Cezar, w Oricum, gdzie schodzące na ląd ordy Paszy obudziły duchy ginących tam przez wieki wojowników i pomiędzy żołnierzami samozwańca wędrowały odtąd kamienistymi plażami upiory legionów Pompejusza i Cezara. Za ich plecami płonęły cienie barek, tak rzymskich, jak i weneckich.

Ludzie kryli się przed tymi upiorzymi armiami, gdzie tylko mogli: w meczetach, w małej cerkwi pod wioską, a nawet w górach, choć tam rządziły stada dzikich psów i dziwne duchy, wykopujące nory w skałach i ziemi, obudowujące je kamieniami na wzór bunkrów, z których polowały na pechowców.

Ebedi Pasza tymczasem wyciągał młodych mężczyzn i z meczetów, i z cerkwi. Wysyłał zagony w góry. Aż sformował dodatkową ordę i jeszcze gwardię, złożoną wyłącznie z albańskich górali. A kiedy uznał, że ma więcej wojska niż żywności dla niego, skierował swój wzrok na Belgrad.

15 czerwca 1969 roku armia samozwańca, wiedziona fatum, które w innym świecie można by nazwać „przedziwnym”, stanęła na Kosowym Polu naprzeciw pospiesznie zebranych sił serbskiego pospolitego ruszenia. Janczarzy przetoczyli się przez nich, prawie nie zwalniając marszu, prawie nie zauważając przeciwnika. Ebedi Pasza wzniósł modły dziękczynne, jego armia zaczęła świętować zwycięstwo.

I wtedy spadł na nich kataklizm.

Dwunastu szaleńców, komando ożywieńców prowadzonych przez przybyłego z serbskich pieśni Milosza Obilicia, w samobójczej szarży powtarzającej tę z bohaterskich pieśni serbskich wpadło między namioty nowego sułtana, urządzając rzeź jego gwardii.

Albańscy górale byli twardzi i nieulękli. Siekli tych, którzy powrócili spośród zmarłych, by jak pięćset osiemdziesiąt lat wcześniej przebić się przez straż sułtańską i zabić przywódcę wrogich sił. Serbscy przywołańcy, przybysze z największej i najpotężniejszej legendy swojego ludu, wyli niczym upiory, walczyli jakby byli nieśmiertelni, ale padali jeden po drugim. Choć urządzili albańskiej gwardii rzeź, po której ta już nigdy się nie podniosła, tym razem Obiliciowi nie udało się dostać do sułtana i usiec go w zemście za najazd.

Ale dla wielkiej misji Ebedi Paszy nie miało to już znaczenia.

Szeregi jego janczarów zachwiały się, zawróciły na pomoc wodzowi. Być może pomogły mu ocalić życie, ale odebrały imperium. Bo na odsłonięte flanki spadły setki serbskich duchów i ożywieńców. Tym razem obok księcia Lazara, pamiętającego własną śmierć w podobnej bitwie w tym samym miejscu, walczył też syn wiły, heros z legend, książę Marko, a wyjący z bólu i zgrozy Vuk Branković nie zdradził, lecz odkupił dawne grzechy, równie ciężkie bez względu na to, czy je zmyślono w legendzie, czy były prawdziwe.

Nim nadeszła noc, nie było już armii Ebedi Paszy ani jego imperium. Lampa przepadła. Niektórzy mówili, że pękła, a uwolniony nareszcie dżinn sam spróbował zabić swego ostatniego pana, gdy zaś mu się to nie udało, odleciał gdzieś na wschód.

– Nie warto skreślać Lampy – tłumaczył miesiąc wcześniej Kutrzebie Korycki. – Moi ludzie rozmawiali z dziećmi Ebedi Paszy. Lampa jest, istnieje. Pękła wtedy faktycznie, dżinn się uwolnił. Jakieś niedobitki gwardii, paru janczarów, którym udało się przetrwać, porwało skorupy i pouciekało z nimi. Wierzyli, że te szczątki będą ich chronić, frajerzy. Sprowadziły na nich śmierć.

Siedzieli w knajpie w Bielsku-Białej przy browarze. Korycki wyraźnie niespokojny, Kutrzeba wypoczęty, w dobrym nastroju. Żaden z nich nie wyglądał kwitnąco. Siwizna coraz bezczelniej poczynała sobie z ich włosami, zmarszczki pojawiły się w kącikach oczu. Mimo to niemłoda barmanka o wielu obfitościach, niemal rozsadzających czarną sukienkę, posyłała im obu spojrzenia niosące tyleż słodkie, co smutne obietnice, a oni ignorowali je nie bez żalu. Pachniało smażonym mięsem i cebulą. Wśród kilkudziesięciu klientów agenci Koryckiego popijali piwo, lustrując salę. Dostrzegali głównie siebie nawzajem, ale że nie wszyscy się znali, pozostawali sprężeni, gotowi do akcji.

– A co mnie to obchodzi? – zapytał Kutrzeba. – Kazałeś mi przyjść bez Zmory, żeby nie zaburzała linii czegośtam, a opowiadasz o jakimś tureckim gangsterze, któremu książę z serbskich bajek spuścił łomot. Jeszcze raz: co mnie to obchodzi?

– Kazałem ci przyjść bez Zmory, bo są tacy, którzy nauczyli się ją namierzać. A skoro im na tym zależało, to mnie zależy, żeby ani mnie, ani ciebie zbyt łatwo nie znaleźli. Tyle o tym. Sam sobie dopowiedz, kto cię szuka i dlaczego. Teraz nowa sprawa. Ebedi Pasza przegrał, ale nie porzucił swoich planów. Zmodyfikował je, i tyle. Zamiast Imperium Osmańskiego zbudował imperium mafijne. Przejął handel opium na całych Bałkanach. Stał się potężniejszy nawet od władcy Konstantynopola-Istambułu.

– Którego z nich? – rzucił kpiąco Kutrzeba i przez chwilę obaj uśmiechali się nad glinianymi kuflami, jakby przyszli tu pożartować z dziesiątek samozwańczych cesarzy i sułtanów, walczących bez końca o tron stolicy świata, jak upierali się nazywać setki już razy plądrowane miasto.

Justynian Ósmy, kuzyn zmarłego od trucizny Justyniana Siódmego, prowadził niekończącą się wojnę prawniczą z urzędnikami siedmiu równocześnie uzurpujących sobie miano do tytułu jedynego prawdziwego sułtana przeciwników, odpierał szturmy teologicznych zagończyków Ireny Czwartej Uwodzicielki, zmagał się z dwunastoma innymi niby-cesarzami, a ostatnio jeszcze stawiał czoła delegacji Wiecznej Rewolucji, która wprawdzie z pogardą odrzucała tradycje caratu, ale chętnie przypomniała sobie, że Moskwa miała być kolejnym Rzymem, w związku z czym upomniała się o swoje prawa do stolicy Bizancjum.

A istniała jeszcze Malowana Moskwa, coraz częściej uznawana na arenie międzynarodowej za rzeczywiste państwo. I choć nikt do końca nie wiedział, kto w niej rządzi, państwa i korporacje wysyłały dyplomatów, by ci wystawali pod dostępnymi żywymi obrazami, oczekując na możliwość kontaktu. Na dyplomatów z kolei polowali agenci Wiecznej Rewolucji, starający się spalić wszystkie żywe obrazy i tym samym zniszczyć konkurencyjną Moskwę, nim jej reprezentanci zaczną poruszać temat praw do używania nazw i symboli przedrewolucyjnej Rosji. Choć komunistyczne państwo nadal pozostawało w stanie wojny z całym światem, ostatnio nawet w nim coś się zmieniało. Na ściśle wyznaczone tereny Wiecznej Rewolucji zaczęto wpuszczać dyplomatów, a nawet przedstawicieli niektórych korporacji.

Korycki spoważniał pierwszy.

– Myślisz, że przyprowadziłem tu armię szpiegów i ochroniarzy, żeby sobie z tobą pożartować przy piwku? – warknął. – Cholera, trzy czwarte z nich to najemnicy, którzy nawet nie wiedzą, kogo ochraniają. Inni to moi najbardziej zaufani ludzie, których pościągałem z całego regionu, żeby się z tobą spotkać. Po co? W imię starych wspomnień?

– Wiem, że nie. Znowu chcesz mi wcisnąć jakiś kit i wysłać na robotę, z której nikt inny nie wróciłby żywy.

– Nie pochlebiaj sobie, staruszku. Zaczynasz już siwieć. Mam ludzi, którzy rozsmarowaliby cię na tej ścianie jednym palcem.

– No to wykorzystaj ich i przestań mi wreszcie zawracać głowę. Człowieku, od ilu już lat nadstawiam dla ciebie karku, włócząc się po najgorszych dziurach całego pieprzonego świata? I po co to wszystko? Bo wydaje ci się, że coś wiesz, bo któryś z twoich szpiegów gdzieś coś usłyszał. A ja rzucam się na to jak wychudzony kundel na kość. Ale wiesz co? Czasem nie znajduję tam nawet zapachu tej kości!

– Nie wydzieraj się tak. Jezu! Jesteś najgorszym szpiegiem, jakiego widziałem.

– Nie jestem cholernym szpiegiem.

– To by się nawet zgadzało. Szpiedzy nie wpadają w berserk, bo wstali lewą nogą. Właściwie w ogóle w niego nie wpadają.

– Miło było pogadać...

– Czekaj, siadaj! Okłamałem cię kiedyś?

Kutrzeba otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale tylko spojrzał na Koryckiego drwiąco.

– W istotnych sprawach – doprecyzował Korycki. – Nie będziesz mi się tu chyba bawił w jakiegoś liczykrupę? Okłamałem cię kiedyś w TEJ sprawie?

– Nie przyłapałem cię na kłamstwie. Ale...

– No to, kurna, usiądź i wysłuchaj mnie do końca.

– Nie wiem, czy chce mi się ciebie słuchać, generale, czy kim teraz do diabła jesteś. Już sam nie wiem, od ilu lat... – Kutrzeba potrząsnął głową. – Kiedyś to było prostsze, chyba. Wchodziłem, zabijałem, uciekałem. A od lat nic, tylko ganiam za tropami. I nic.

– Bo teraz to wielka polityka, bracie. Ten twój Szósty... Kimkolwiek jest, to wyjątkowo zdolna szuja. To już nie jest tylko twoja ponura zemsta, Mirku. On miesza. Miesza jak cholera.

– Czujesz to, co? Panie „wielka intuicja starego gliny”?

– Widzę jego ślady, panie „wierzę tylko w to, co zabijam”. Widzę je, gdzie się nie obejrzę. Przemyt fidezyny? Łapiemy płotki, a ktoś potężny znika we mgle. Obozy ofiarne? Wpadamy, znajdujemy stosy kości, ale nie znajdujemy nawet śladu pozyskanej z ofiar energii. Mam w piwnicy wielką mapę, na której wszystko to tworzy splątaną sieć: korupcja, rytualne mordy, powiązania pomiędzy gangami na całym świecie... A jedną z najmocniejszych nici wiążących to wszystko jesteś ty. Połowę tropów odkryłem, obserwując, jak próbują cię dorwać. Tutaj Szóstemu puszczają nerwy. Jesteś jego słabością.

Kutrzeba pociągnął łyk piwa. Zaklął, bo zwietrzało. Przywołał gestem barmankę, a ta prędko postawiła przed nim nowy kufel. Niby przypadkiem odchodząc musnęła jego policzek rąbkiem sukni.

– Nie masz żadnej cholernej mapy w piwnicy. Twoja paranoja nie pozwoliłaby ci na takie ryzyko.

– Mój łeb to jedna wielka piwnica – zachichotał Korycki. – Mroczna i duszna.

– Kraków źle na ciebie wpływa. Stajesz się poetą.

– Stanę się trupem, jeśli go nie dopadniemy, Mirku. Wiem, że skurwiel ma na mnie oko. Zaszkodziło mi to pomaganie tobie.

– O, teraz to już przesadziłeś, dobry Samarytaninie!

– Nie przeczę, mamy wspólne interesy. Będziemy tak się prztykać do rana, czy wysłuchasz mnie nareszcie?

– Po zastanowieniu wolałbym się poprztykać. To mnie nie zabije, a twoje pomysły...

– Też bym się poopieprzał, co tobie, jak widzę, przychodzi ostatnio z łatwością. – Korycki obrzucił krytycznym spojrzeniem wymięte ubranie Kutrzeby, pod którym uwydatniał się brzuch piwosza. – Zaniedbujesz się.

– Sam powiedziałeś: jesteś stary, siwiejesz. Świat mniej mnie bawi. Dziewczyny już się za mną nie oglądają, mogę liczyć co najwyżej na zainteresowanie barmanek tuż przed emeryturą.

– Lepiej wróć do formy. Ebedi Pasza wydał fortunę na pozbieranie wszystkich kawałków Lampy do kupy i posklejanie jej z powrotem. Wierzył, że dżinn jest związany z naczyniem i gdy Lampa znów stanie się całością, on będzie musiał do niej wrócić.

– Z używanego przez ciebie czasu przeszłego wnoszę, że Ebediego nie ma już wśród nas.

– Dorwały go chłopaki z Czarnej Ręki. Serbskie służby nie zapominają i nie wybaczają. Zabili Ebedi Paszę i sześciu jego synów. Tym, co zostało z firmy, zarządza jego ostatnie dziecko, córka Sabriye.

– Świat islamu już nie jest taki jak kiedyś, co?

– Świat jest teraz przede wszystkim cholernie cwany i racjonalny. Cały świat. Słuchaj, plotki głoszą, że Sabriye ma już prawie całą Lampę. Brakuje jej jednego kawałka.

– A ty przypadkiem wiesz, gdzie on się znajduje, więc chcesz, żebym pojechał na jakieś zadupie, rozbił parę łbów, prawie dał się zabić i koniec końców przywiózł ci odłamek glinianego śmiecia? Jak powiedziałem: było miło, ale...

– Szósty chce tej Lampy. Miał silne powiązanie z Ebedi Paszą.

– Teraz to już wciskasz mi kit nad kitami. Wiesz, ile lamp z dżinnami krąży pod świecie? Nawet w Bielsku kupisz jakąś, jeśli wiesz, gdzie. Jest tu takich dwóch braci, śmieszni kolesie, załatwią wszystko...

– Bolek i Lolek, wiem.

– No jasne, że wiesz. Ta ich Tola to pewnie twoja agentka.

– Ona nie.

– To może ten ich superpies? Rex?

– Mirku, to nie jest jakaś lampa z byle dżinnem. To TA Lampa. Od wieków ludzie śpiewają o niej pieśni. To matka wszystkich lamp z dżinnami. To nie jest jakaś zabawa w „spełnię wszystkie wasze życzenia, ale tylko trzy”. Ebedi Pasza zbudował dzięki niej armię.

– I przegrał.

– Bo był małym graczem, któremu się marzyła wielkość. Wiesz, jednym z tych, na których tuczą się gnoje poukrywani za plecami spisanych na straty. Ale Szósty to nie jakiś gówniarz. To jeden z największych cwaniaków. I wiem, że skurwiel staje na rzęsach, by zgromadzić potężne siły, tyle energii, ile tylko może. Jak myślisz, po co?

– Szykuje coś wielkiego?

– Moim zdaniem szykuje się na ciebie, Mirku.

– Kurczę, miło mi. Poważnie. Od dawna nikt mi nie powiedział takiej miłej rzeczy. Ale bądźmy poważni, na mnie potrzeba tylko paru silnych chłopa. Stary jestem, Szuler kazał mi iść do diabła, a i Zmorka moja kochana to już niestety nie to, co... – urwał, skrzywił się boleśnie od niby to przypadkowego kuksańca przechodzącej obok barmanki, co zaraz ukrył, zasłaniając twarz kuflem piwa.

Nic mu to nie dało.

– Jest tu, co? – zasyczał Korycki, patrząc z niedowierzaniem na kobietę w czarnej sukni. – Ty tępy palancie! Wy paro najdurniejszych... A prosiłem! Ale nie, kurwa...

I wtedy zaczął się młyn. Prawie tak wesoły, jak tego wieczora, podczas którego Kutrzeba dał się zwabić do starej twierdzy górującej nad Belgradem, by wdać się w strzelaninę z ostatnimi janczarami wiernymi córce niedoszłego sułtana, potem umykać przed nimi, a wreszcie skryć się w nurtach czarnego jak noc Dunaju i tonąć.

„Jeszcze nie – upomniał Zmorę. – Jeszcze wytrzymaj!”.

Zaczynało brakować mu tchu. Kule wciąż opadały wokół, ale już prawie bez impetu. Jedna z nich musnęła go w ramię, poczuł to jak ukłucie żądła.

„Ja wytrzymam – głos Zmory przepełniony był zdradziecką słodyczą. – Ile zechcę. A ty?”.

Sam nie wiedział. Podejrzewał, że starczy mu sił na otchłań czasu mierzoną w jakichś pięciu sekundach, siedmiu, jeśli okaże się lepszy, niż sądził. Płuca paliły go żywym ogniem. Rozsądniejsza, wierna instynktowi samozachowawczemu część umysłu rozpaczliwie pragnęła przejąć kontrolę nad ciałem, porwać je ku powierzchni i jej pozornemu bezpieczeństwu.

Wyczuł jakiś ruch wokół siebie.

„Są – zameldowała Zmora. – Czekały, aż przestaną strzelać, suki. Bały się”.

Szarpnął rękami. Powstrzymał opadanie ku dnu, a potem, ciężko pracując wszystkimi kończynami, zaczął powoli wznosić się ku powierzchni.

Wtedy drobne, zimne dłonie chwyciły go za stopy i pociągnęły w dół.

„Teraz!” – dał sygnał Zmorze.

Rozdział drugi

Rok 2172 starego kalendarza, 220 rok Pokoju,

Malowana Moskwa

Moskiewscy strażacy wspólnie z agentami Transportu Galicyjskiego starali się ugasić pożar, nim przeniesie się na inne kamienice. W Malowanej Moskwie, inaczej niż w miastach Twardego Świata, jak nazywano tu niemalowaną rzeczywistość, ogień nie fascynował, a wyłącznie przerażał. Nie było większego wroga namalowanych niż płomienie, potrafiące ogarniać jeden za drugim budynki i ulice, a poprzez nie w mgnieniu oka przeskakiwać z obrazu na obraz.

Dlatego na ulicy w pobliżu Pałacu Łączności Transportu Galicyjskiego nie zebrało się wielu gapiów. Przypadkowi przechodnie raczej uciekali, niż przystawali, by podziwiać przepełniające grozą widowisko. Olga pilnie przypatrywała się tym, którzy jednak przystanęli.

Zapewne nie było wśród nich wielu przypadkowych osób. Na przykład tego wysokiego chudzielca, wpatrującego się w nią niepokojąco odbijającymi płomienie oczami, znała, był agentem jej ojca. Jednym z tych wyznaczonych przez hrabiego, by strzegli jego buntowniczej, postrzelonej córki, która zamiast znaleźć sobie dobrze ustosunkowanego męża, wybrała wariactwo nazywane karierą. „Pal już sześć – grzmiał hrabia Rostow – żeś się, córeczko, postanowiła emancypować. Ale co to, u licha, za kariera, żyć w cieniu korporacji Twardego Świata, a do tego w ciągłym zagrożeniu?”. „Nie żyję w cieniu, papo – odpowiadała. – Zarządzam Pałacem Łączności Transportu Galicyjskiego. Nie ma w tym nic niebezpiecznego”. „Już ja swoje wiem! – wołał hrabia. – I wiem, czyja to wina!”.

Koniec końców jednak zawsze przytulał córkę, szeptał jej, by uważała na siebie, powtarzał, że matka martwi się o nią i wyjeżdżał.

Czy mama się martwiła, Olga nie wiedziała. Prawie nie rozmawiały ze sobą, a listy, które wymieniały, pełne były oficjalnych, grzecznych formułek. Odkąd rozczarowana zmianami zachodzącymi w malowanym mieście hrabina Aleksandra przeniosła się do specjalnie dla niej namalowanego majątku, leżącego blisko pięćdziesiąt wiorst za Moskwą, stosunki między matką i córką stały się chłodniejsze nawet niż w czasach, gdy jedna z nich już umarła, a druga jeszcze żyła w Twardym Świecie. Zaczynały z matką przypominać dalekie krewne, związane wprawdzie poprzez krew i szanujące się nawzajem, ale raczej skrywające niż okazujące prawdziwie ciepłe uczucia.

Być może mama miała córce za złe jej niezależność. Trudno, Olga nie zamierzała się dla niej zmieniać. Odkąd eksplozja bomby zrzuconej ze sterowca należącego wówczas do agenta Wiecznej Rewolucji zwaliła sufit na korytarz, którym Olga biegła, by jako ostatnia opuścić dwór w Przystani Carogrodu i ukryć się w jednym ze schronów, dziewczyna nieco inaczej patrzyła na świat. Pamiętała, jak konała przygnieciona tonami gruzu. Jak ignorowała ból towarzyszący każdemu oddechowi i rozpaczliwie starała się walczyć o kolejny łyk powietrza. Pył dławił jej gardło, prawie nic nie widziała przez krew spływającą na oczy z piekącej rany na głowie. Słyszała krzyki leszego, wzywającego poddanych tatki, by ratowali panienkę, słyszała nieustającą kanonadę z niebios. Z lewej strony zbliżało się gorąco − to pełzły ku niej płomienie trawiące dwór. Powinna była się ich bać, ale zdała sobie sprawę, że umrze, nim ją dopadną.

Myślała wtedy głównie o tym, jak wielu rzeczy nie zdążyła doświadczyć. O pewnym mężczyźnie, na którego zdobycie zabrakło jej czasu. Dlatego gdy przebudziła się na obrazie, owiniętym byle szmatą i wiezionym w ładowni tego samego sterowca, który przyniósł jej śmierć w Twardym Świecie, wiedziała, że nie może wrócić do dawnego, pustego tak naprawdę życia. Pierwszą myślą namalowanej Olgi po tym, jak spłynęła do niej uwolniona z ciała dusza, była chęć doznania świata w pełni i samodzielnie. Jeśli miała w ten sposób sprawić ból rodzicom, trudno.

Prócz szpiega ojca Olga rozpoznała wśród gapiów jeszcze oficera z Kremla, wciąż rozbudowywanej twierdzy leżącej niegdyś w centrum Malowanej Moskwy, obecnie na jej uboczu. Miasto coraz mniej przypominało oryginał, odkąd sekret żywych obrazów przestał być tajemnicą. Setki tysięcy ludzi pragnęło zakosztować malowanej nieśmiertelności. Ród jurodiwych malarzy, dzięki któremu Rostowowie budowali dla siebie lepszy świat, wciąż pozostawał do ich dyspozycji, jednak teraz z ich usług korzystał także Transport Galicyjski, który objął pieczę nad malarzami, odkąd nie mogli jej sprawować ani Rostowowie, ani ich następcy.

Po ostatecznym upadku Przystani Carogrodu, śmierci bądź rozpierzchnięciu się obrońców ostatniego bastionu Białej Rosji, potrzeba było kogoś naprawdę potężnego, by chronić malarzy. Transport Galicyjski, z którym zarządzający Przystanią Jasiek i Wanda współpracowali jeszcze w czasach Kolei Galicyjskich, wydawał się odpowiednim protektorem. I okazał się nim rzeczywiście. Niestety, tajemnica Malowanej Moskwy już dawno przestała należeć tylko do Rostowów.

Przede wszystkim Kutuzow, który z Kremla uczynił swą siedzibę, a przez lata rozbudował twierdzę w małe wewnętrzne miasto, starał się przejąć kontrolę nad Malowaną i narzucić jej własną wizję. Dla Kutuzowa Rosja nie była Matką, lecz sierżantem, srogim, zaopatrzonym w bat opiekunem nie obywateli, lecz żołnierzy, którzy powinni z oddaniem służyć swemu władcy – carowi Piotrowi Wielkiemu. Kutuzow nie przyjmował do wiadomości, że ożywieniec Piotra został zamordowany, a żaden z tych, którzy pojawili się po nim, nie dorównywał oryginałowi. Stary generał wierzył, że gdzieś istnieje żywy portret cara. Niestety, szpiedzy Olgi w Twardym Świecie potwierdzali te plotki. Czemu jednak car nie ujawnił dotąd swojej obecności w Malowanej Moskwie, Olga nie wiedziała.

Być może żył we własnym, odmiennym namalowanym świecie? Powstało takich kilka. Genialni malarze, których w laboratoriach śmierci przywoływano, starając się magicznie przemieniać ich tak, by nabrali umiejętności ożywiania obrazów, malowali żywe Paryże, Rzymy i Londyny. Z jakichś przyczyn jednak żadne z tych miast nie nadawało się równie doskonale do życia jak Moskwa. Nawet mieszkańcy tamtych malowanych metropolii starali się uciec do Moskwy, płacąc bajońskie sumy za możliwość tranzytu.

Olga nie dziwiła się im. Nie tylko dlatego, że Malowana Moskwa była jej domem. Wystarczył rzut oka na agenta ambasady Malowanego Paryża, by zrozumieć, że życie w tym mieście musiało być na dłuższą metę nieznośne. Niemal wszyscy cenili i lubili impresjonizm, ale życie w świecie, w którym przez większą cześć doby panuje południe płynnie przechodzące w zachód, a światło potrafi odmieniać kształty nie tylko budynków, ale nawet jego mieszkańców, zmieniać smak potraw i wpływać na charaktery ludzi, czyniąc z nich czasem szaleńców, musiało być nieznośne. Olga odwiedziła kiedyś to szalone miasto i uciekła z niego po trzech dniach.

Niektórzy lubili te przemiany, dlatego francuskie kurtyzany cieszyły się w Moskwie największym wzięciem. Olga wolała jednak stabilniejsze światy.

Za Francuzem stał ktoś, kogo nie rozpoznała. Zadrżała. Czy mógł należeć do tajemniczej trzeciej siły? Owego cienia w ukryciu, od dekad starającego się potajemnie przejąć władzę nad Moskwą? Pozostawał wielką tajemnicą. Podobno rządził namalowanym światem przestępczym, ale nawet tam stanowił legendę. Niemniej czasem udawało się schwytać kogoś, kto widząc, że jest bez szans, rozpływał się nagle w rozmazaną plamę, jakby ktoś czuwał stale nad portretami swoich agentów i w ostateczności oblewał ich namalowane wizerunki rozpuszczalnikiem.

Odwróciła prędko wzrok. Agenci TG z pewnością będą śledzić każdego z gapiów. Z ich raportów dowie się wszystkiego.

Prawie udało się opanować ogień. Zwykle ze strażą pożarną Malowanej Moskwy współpracowali specjalni agenci TG, nie inaczej było i tym razem. Transport Galicyjski dysponował własnym, nowoczesnym wozem strażackim, a także karetkami i szpitalem. Wynoszeni z Pałacu Łączności ranni układani byli na noszach, na których oczekiwali na transport. Olga dopadła do wyglądającej na przytomną Mariki Nozdriow, kiedy tylko jakiś potężnie zbudowany mężczyzna, na którym wciąż jeszcze tliło się ubranie, ułożył ją ostrożnie na ziemi obok nieszczęsnej Flory Rácz, której płomienie spopieliły niemal całą prawą rękę.

Marika pokasływała, nie chciała puścić dłoni swojego wybawcy. On nie próbował się uwolnić. Głaskał ją po głowie i szeptał coś uspokajająco. Przerwał, gdy pojawiła się Olga. Na sekundę zesztywniał. Także Rostowna, rozpoznając go, zatrzymała się gwałtownie. Czas nie imał się mieszkańców malowanych miast, jednak ten człowiek zmienił się, odkąd dziewczyna widziała go ostatnim razem. Już gdy go malowano, siwizna szturmowała jego włosy, a oczy wydawały się starsze od wszechświata, jednak teraz wyglądał, jakby przytłaczał go dodatkowy ciężar. W przeciwieństwie do wielu ludzi nie pozwolił upiększać swojego portretu, nawet ubranie nakazał zachować typowe dla siebie, nieprzesadnie eleganckie, przede wszystkim wygodne. Choć technologia malowanego świata znacznie się rozwinęła i pozwalała teraz za odpowiednią cenę zmieniać stroje, a nawet fryzury i makijaże, on rzadko korzystał z takich przywilejów, bynajmniej nie ze względów finansowych. Olga wiedziała, że był zamożnym człowiekiem. Być może starał się ze wszystkich sił pozostać takim, jak za życia, a może chodziło o coś więcej. Pokutę?

– Pan! – szepnęła. – Pan...

– Za późno się o wszystkim dowiedziałem – mówił pewnie, a jednak zabrzmiało to, jakby się usprawiedliwiał. – Nie miałem czasu szukać telefonu. Zawiadomiłem swoich, ale nim oni zdołali skontaktować się z Galicyjskimi...

Olga wiedziała, co miał na myśli. Fizyka Twardego Świata miała swoje zasady. Domyślała się, kim mogli być opiekunowie tego mężczyzny, sprawujący pieczę nad jego portretem. Przeszedł ją dreszcz na samą myśl o tych potworach, wędrujących przez kolejne dekady, a nawet stulecia, podporządkowanych jednej opętańczej misji. Nic dziwnego, że nie utrzymywali stałej łączności z Transportem Galicyjskim. O ile wiedziała, cały Twardy Świat chciał ich dopaść.

W każdym razie ta jego część, która zdawała sobie sprawę, że nie byli tylko legendą.

– ...to on, Olgo! – Był nadzwyczajnie podniecony. – To on! Nasz tajemniczy władca półświatka. To on zaatakował Pałac, jestem tego pewien!

Wyciągnął ku niej dłoń. W pierwszym odruchu chciała ją uchwycić, ale po chwili zorientowała się, że trzymał coś w ręku.

Kapsułka. Szklana kapsułka.

– Co to jest? – zapytała.

– Dotąd sądziliśmy, że ktoś czuwa nad portretami jego agentów. Ale to prawie niemożliwe, tło portretu jest stałe. Namalowany, który wędruje po Moskwie, znika w tym czasie z własnego portretu. Chyba że opracowali jakąś nową technologię. Ale nie. Proszę to zatem ode mnie wziąć, niech to zbadają. Sądzę, że to jakiś rodzaj gwałtownie działającego rozpuszczalnika. Morderca próbował go przegryźć, ale na szczęście zginął zanim mu się udało. To znaczy, że oni rozpuszczają się sami, gdy są zagrożeni. Nikt stale nad nimi nie czuwa.

Wzięła ampułkę. Owinęła ją na wszelki wypadek chustką. Diabelstwo mogło się rozbić przypadkiem, a Olga nie zamierzała kończyć jako rozmazana plama. Już raz umarła, powtarzanie tego nie leżało w jej planach.

– Czy był sam?

– Dopadłem trzech. Ale pierwsi z nich... – Rozłożył ręce.

– Dziękuję panu. Ale proszę, niech pan już idzie. Nie powinni widzieć, że się znamy, że rozmawiamy zbyt długo.

– Ma pani rację. – Skinął głową, a jednak wydawało jej się, że w jego głosie pojawił się wyrzut.

Ukłonił się najpierw Oldze, potem Marice, i odszedł prędko, nie oglądając się za siebie. Obie kobiety odprowadziły go wzrokiem.

– Zna go pani? – zapytała Marika. – To jeden z naszych?

– Tak i nie. Niezupełnie. Proszę o nim zapomnieć. Tak będzie lepiej.

– Zapomnieć... Pani prezes, on uratował mi życie! Wbiegł do sali wśród płomieni, jakby ich nie zauważał. Zastrzelił mężczyznę, który już miał mnie zabić, a potem jeszcze dwóch! Tak szybko, tak...

– Bezwzględnie?

– Sprawnie. Nigdy nie widziałam czegoś takiego. A potem wyniósł mnie z pożaru. Takich rzeczy się nie zapomina... – Rozkasłała się i ten kaszel jakby ją otrzeźwił. – Przepraszam. Zaatakowali, gdy przyjmowałam meldunek od OTG „Dorka”. Tamci też zostali zaatakowani. Ten pożar to dlatego, że obraz przedstawiający moje stanowisko zaczął płonąć w Twardym Świecie. Nie wiem, czy to przypadek, czy zgrana akcja, ale ataki na okręt i na Pałac przebiegły prawie równocześnie. Ja... nie jestem pewna, ale OTG „Dorka” chyba została zniszczona.

– Dziękuję. To ważne informacje. Proszę wstać, pomogę pani dojść do karetki.

Prowadząc ku pielęgniarzom Marikę, wciąż przepraszającą za niedostatek wiadomości o „Dorce”, Olga zastanawiała się, czy rzeczywiście atak tu i w kosmicznych przestrzeniach Twardego Świata mógł być skoordynowany. Należało jednak przyjąć najgorsze rozwiązanie i działać tak, jakby ich wróg okazał się groźniejszy, niż przypuszczali. Jakby, podobnie jak Olga, miał potężnego sojusznika w Twardym Świecie.

Jakby właśnie zaczęła się wojna.

Rozdział trzeci

Rok 2172 starego kalendarza, 220 rok Pokoju,

szalupa ratunkowa w drodze ku Ziemi

Zostawili przebudzoną Tiamat daleko za sobą. Przez czas jakiś wsłuchiwali się w komunikaty o zniszczeniach poczynionych przez boginię, aż wreszcie Hoygren wyłączył radio, w którym zresztą coraz częściej słychać było już tylko trzaski. Być może Tiamat znów wydawała swoje zakłócające łączność i działanie instrumentów ryki, a może zniszczyła większość przekaźników.

Wysłali sygnał w kierunku najbliższej boi sygnalizacyjnej Transportu Galicyjskiego i zamilkli. Drygieł, którego rozcięcie na ramieniu Hoygren zdołał opatrzyć samodzielnie dzięki pokładowej apteczce, wpatrywał się w ocalony obraz, próbując dostrzec coś przez spowijający wnętrze sali łączności dym. Raz mignęło mu kilku strażaków, ale poza tym nikt nie pojawiał się w polu widzenia i nie było jak nawiązać kontaktu ani z ludźmi z Malowanej Moskwy, ani z centralą TG. Okręty dysponowały zastępczymi technologiami komunikacyjnymi: eksperymentalnymi pciuchami – hodowanymi w wysokich szklanych słojach niczym homunkulusy, a zdolnymi ponoć, w ograniczonym zakresie, wędrować pod prąd czasu i dostarczać wiadomość nawet i na godzinę bądź dwie przed jej wysłaniem – laserowymi przekaźnikami oraz pokładowymi telepatami dalekiego zasięgu, przedziwnymi istotami składającymi się niemal wyłącznie z głowy i żołądka, żyjącymi w specjalnych pojemnikach wypełnionych odżywczym żelem.

Żadna jednak z tych technologii nie mogła równać się z możliwościami ofiarowanymi przez malowane miasto, a w dodatku wszystkie one przepadły wraz z okrętem.

– Żywności starczy dla nas dwóch nawet i na pół roku – referował sprawdzający stan zapasów i całej szalupy Hoygren. – Smaczne toto za bardzo nie jest, ale co robić. Z wodą gorzej, ale systemy szalupy będą ją odzyskiwać z tego, co wydalamy. Najgorzej z energią. Tu nie mamy stosu atomowego, a jedynie akumulatory i...

– Przecież wiem to wszystko – przerwał mu Drygieł. – Skoro nic nie jest uszkodzone, to wszystko działa, jak nam mówili na szkoleniu.

– Chciałem przerwać jakoś ciszę. Od trzech godzin wpatrujesz się, bracie, w obraz jak sroka w gnat. Tej twojej laski nie widać? To pewnie żyje, bo inaczej widziałbyś jej trupa. Nie myśl już o niej, skup się na nas. Myślisz, że będą nas ścigać te świry?

– Herostratejczycy? Chyba niewielu ich wyszło żywych ze starcia z Tiamat. Tak się kończy igranie z bogami.

– Myślisz, że to oni stali za przebudzeniem?

– A kto?

– Mnie się zdaje, że kultyści. Myśleliśmy, że zasuwają grzecznie w kopalni, a oni przez te wszystkie lata szykowali ponowne przebudzenie smoczycy, skurwiele.

– A herostratejczycy przypadkiem zaatakowali nas w tym samym momencie? Nigdy dotąd nie atakowali TG. Nawet oni nie są tak szaleni. Jeśli Tiamat przebudzili kultyści, jedni musieli współpracować z drugimi. A może nie tylko z nimi?

– Co masz na myśli?

– Sam nie wiem. – Drygieł wzruszył ramionami. – Za dużo tego na raz. Ale wiesz, tyle lat był spokój! Jasne, jakieś zamachy terrorystyczne, wojna z Wieczną Rewolucją, Wiosna Dżinnów na Bliskim Wschodzie, Imperium Śiwy, Niepowstali... Zebrałoby się tego. Ale w sumie panował spokój. I nagle jednego dnia budzi się Tiamat, a herostratejczycy dostają świra...

– Oni zawsze mieli świra, bracie. „Wolność to prawo do destrukcji”, „niszczenie jako akt sprawiedliwości”, „entropia jest prawem kosmosu”. Mam ci jeszcze pojechać ich sloganami?

– Nie no, jasne. Ale pierwszy raz tak zaszaleli, żeby zaatakować okręt TG. Skąd oni w ogóle mieli takie uzbrojenie? Takie okręty?

– To chyba nie są sprawy na nasze podoficerskie głowy, co?

– Sam chciałeś gadać.

– Prawda, chciałem. Żebyś nie myślał już o tej laluni. Słuchaj, to tylko laska, w dodatku namalowana. Jasne, też słyszałem cuda o ekstazach pod słońcem Van Gogha albo o tym, co mogą ci zrobić dupy od Klimta. Ale do tego trzeba mieć kupę kasy, a potem umrzeć. Skup się na tym, co masz w zasięgu, chłopie. Na przykład ta dziunia z mesy, Kubanka, jak jej tam...

– Maria.

– No, ona. Leci na ciebie. Kurde, oczu od ciebie nie może oderwać. Żywa, cycata laska, chłopie, nie jakiś namalowany duch.

– Żywa to już chyba nie – westchnął Drygieł i na jakiś czas znów zapadła cisza.

Nie zakłócało jej szemranie mechanizmów szalupy. Silniki milczały. Energii w ich akumulatorach zostało tyle, by pojazd zdolny był do wykonania paru manewrów, ale nie więcej. Łagodne światło panujące wewnątrz pochodziło z prawie niewyczerpywalnej esencji świetlików. Bezszelestnie działał też komputer pokładowy, skupiony teraz na sondowaniu najbliższej okolicy w poszukiwaniu ratunku bądź zagrożenia.

Pozbawiony napędu skonstruowanego w oparciu o legendy o alternatywnych, pozbawionych magii światach pojazd nie mógł posiłkować się ciągiem Lema, by w miarę szybko dotrzeć do najbliższego posterunku TG. Szalupa zużyła mnóstwo energii, by uniknąć zderzenia z Tiamat i szczątkami okrętów, a następnie by odpalić na ledwie piętnaście sekund silniki i uciec od bogini skupionej na większych, apetyczniejszych kąskach. W tej chwili rozbitkowie mogli liczyć tylko na to, że starczy im zasobów do czasu, gdy ktoś wreszcie ich odnajdzie.

– Myślisz o Czarnym Statku? – odezwał się ponownie Hoygren.

– O czym? – nie zrozumiał Drygieł, znów wpatrujący się w obraz. Wydawało mu się, że dym tam rzedniał. Jeśli tak, istniała szansa, że ktoś wreszcie pojawi się w sali łączności.

– Czarnym Statku. Tym, który poprzednio zabił Tiamat.

– Daj spokój! To tylko legenda!

– Oj, chłopie! Słyszysz, co mówisz? „Tylko legenda”? Zapomniałeś, na jakim świecie żyjesz? Nawet jeśli to legenda, to właśnie dlatego powinien się pojawić znowu i zabić Tiamat. Nieprawdę mówię? Cholera, to ty byłeś lepszy na szkoleniach z fidezykacji! Myśl racjonalnie, do cholery! Nie ma nic prawdziwszego od legend!

– No dobra – westchnął Drygieł, odrywając wzrok od obrazu. Spojrzał na przyjaciela i zdziwił się intensywnością, z jaką tamten wpatrywał się w niego. – Czego ty ode mnie chcesz?

– Żebyś się obudził, chłopie! Jesteśmy rozbitkami. Nasze życie może zależeć od przytomności umysłu, a ty gapisz się w przypalony obraz i pieprzysz od rzeczy. Kurwa, Czarny Statek to tylko legenda, Smok Wawelski to tylko legenda, zabójca Kutrzeba to tylko legenda, a pieprzona Tiamat to tylko mit, tak?

– Mieszasz porządki – skrzywił się Adam. Nie chciało mu się gadać o tych pierdołach, ale uznał, że musi jakoś uspokoić Petyra, który najwyraźniej zaczął histeryzować. Dziwne, Drygieł zawsze uważał, że z nich dwóch to Hoygren jest silniejszy tak fizycznie, jak i psychicznie. – Smok Wawelski, Tiamat, tak. To legendy, mity, ożywione w epoce dzikiej fidezykacji, kiedy nikt nad tym nie panował i nikt nie wiedział, o co chodzi. To stwory z czasów chaosu, relikty z Kresu. Ten tam Kutrzeba to już legenda miejska z XX wieku. Historia o zabójcy tak opętanym zabijaniem, że zmienił się w awatar śmierci, teoretycznie miałaby sens, ale... Niby kiedy miał zginąć?

– W tysiąc dziewięćset siedemdziesiątym siódmym albo siedemdziesiątym ósmym. Jakoś tak.

– No to nie ma siły, żeby zaistniał. Dobra, powiedzmy, że jest małe prawdopodobieństwo. Tylko że jeśli zginął w siedemdziesiątym ósmym, to jak szybko mógł narodzić się jego kult? Ale tak, żeby zebrać wystarczająco dużo wiernych? W dwa lata? W trzy? Przecież koniec lat siedemdziesiątych dwudziestego wieku to już czas, kiedy rządy i zarządy mocno kontrolowały przepływ fidezyny i uczyły się jej produkcji. Spontaniczne cuda były coraz rzadsze, bo paru ważniaków na górze zdało sobie sprawę, że zapasy nie są niewyczerpywalne...

– W sumie to są.

– W sumie to za cholerę nie są. Chcesz się na ten temat sprzeczać, idź, pogadaj z monoteistami. Oni przeprowadzali badania na ten temat. Ten tam... Heller obliczył, że we wszechświecie nie ma dość energii, by stworzyć nieskończonego, monoteistycznego Boga.

– To był ksiądz, nie? Takie wyniki były mu na rękę.

– Ale co do zasady miał rację. W każdym razie wtedy już prawdziwi ważniacy kładli swoje tłuste łapska na pozyskiwaniu energii z cudów, wiary i takich tam. Więc twój Kutrzeba nie miał wielkich szans zaistnieć jako demon. Do tego potrzeba od cholery wyznawców skupionych na konkretnym celu. Czyli laboratoria albo kościoły. Słyszałeś o jakimś kościele świętego Kutrzeby?

– Ale w laboratorium mogliby go przywołać, tak?

– Gdyby ktoś chciał marnować energię na stworzenie szalonego potwora, którego nie można kontrolować? To musiałby być jakiś świr. Ale teoretycznie...

– Tu cię mam! Świrów na świecie nie brakuje! Ale pal tam sześć Kutrzebę. – Hoygren niby to mrugnął porozumiewawczo, ale Drygieł wciąż odnosił wrażenie, że napięcie nie znikło z jego wzroku. – To miał być tylko taki przykład. Chodzi o Czarny Statek. Jest legendą, tak?

– No jest. Ale...

– Czekaj! Wiem, co powiesz. Że fidezyna. Ale słuchaj, ktoś ożywił Tiamat, nie? To wymagało od cholery fidezyny, no i tak się składa, że obok była jej kopalnia. Może zresztą złoża cały czas zasilali kultyści, ale nikt się nie połapał, bo przy kopalni były takie zakłócenia, że hej, nie?

– Mogło tak być, ale...

– Czekaj, mówię! Więc pojawia się Tiamat, wraz z tym następuje dziki skok poziomu aktywnej fidezyny. A tak się składa, że pojawieniu się Tiamat towarzyszy jeszcze jedna legenda, ta o Czarnym Statku. Mogłaby się podpiąć pod fidezynę Tiamat?

– Fidezynę użytą do przywołania Tiamat – sprostował odruchowo Drygieł. Zmarszczył brwi. – No dobra, teoretycznie masz rację, to by mogło zadziałać. Tyle że jest jeden szkopuł. Żeby legenda mogła zadziałać, ktoś musi w nią wierzyć.

– Ja wierzę w Czarny Statek!

– Ty jeden to chyba za mało.

– Skąd wiesz, że tylko ja?

– Bo tym razem nie przyleciał, prawda? Nie wyskoczył z ciemności, żeby zabić potwora. Moim zdaniem za pierwszym razem nikt Tiamat nie zabijał. Po prostu fidezyna była niestabilna i przywołanie nie wyszło, a potem ktoś dorobił do tego opowieść o tajemniczym zbawcy. My, ludzie, tacy już jesteśmy, że lubimy podobne opowieści. „Czarny statek znikąd” brzmi lepiej niż „zepsute zaklęcie”. Ale ostatecznie ta legenda okazała się zbyt słaba. To trochę jak z tym twoim Kutrzebą. Może istniał, może nie. Wszystko jedno, ostatecznie opowieść o nim okazała się zbyt słaba, by ją wykorzystać. Chcesz wiecznie żywego zbrodniarza? Poczytaj o Kubie Rozpruwaczu. Ten skurczysyn ciągle wraca.

Rozdział czwarty

Rok 1977 starego kalendarza, 25 rok Pokoju,

Belgrad/Przystań Carogrodu

„Teraz!” – powtórzył Kutrzeba, gdy Zmora nie zareagowała od razu.

„Jeszcze chwilunia. Niech się suki mocno złapią”.

No pięknie. Jemu tu pozostało tchu na sekundę albo dwie, wiły z Dunaju ciągnęły go na dno, a Zmora wpadła w jeden ze swoich buntowniczych nastrojów, podczas których zachowywała się niemal jak jego żona, a nie duch zemsty, czuwający nad spłaceniem krwawego rachunku.

Kiedyś było inaczej. Lata temu, gdy Kutrzeba po prostu parł przed siebie, nie zważając na nic, każdą napotkaną istotę traktując jak narzędzie. Zmora była wówczas tylko przyczajoną w nim energią, pomagającą mu przetrwać, dodającą sił i wyrywającą ze szponów śmierci, gdy mścicielowi powinęła się noga. Kutrzeba zdawał sobie sprawę, że jak wszystko, także i ta pomoc miała swoją cenę. Sądził jednak, że stanie się nią jego dusza, a może jego śmierć, gdy już będzie po wszystkim, gdy dopadnie ostatniego z zabójców odpowiedzialnych za śmierć żony i dzieci. W rzadkich chwilach optymizmu próbował wierzyć, że ceną za wysługi Zmory stało się jego utracone życie: wszystkie te wyrzeczenia, odrzucone miłości, wzgardzona stabilizacja, nienawiązane romanse i przyjaźnie, chwile radości i szanse na szczęście. Każda ze ścieżek wiodących ku czemuś lepszemu, które zignorował, gnany przez furię siedzącej w nim demonicy. Pogodziłby się z taką ceną, bo ją rozumiał.

Stało się inaczej.

Odnosił wrażenie, że płacił jej swoim życiem i swoją duszą, nie tak jednak, jak przewidywał. Im dłużej pozostawali ze sobą związani, tym bardziej zmieniała się Zmora i relacje między nimi.

Z pewnością nie była już po prostu na jego rozkazy; od dawna nie, o ile kiedykolwiek. Pomagała mu, ratowała życie, nie dlatego jednak, że wzywał ją bądź jej rozkazywał, lecz dlatego, że sama tak chciała.

Kiedyś, w świecie pełnym powietrza i słońca, a nie tych mrocznych zimnych toni, w które Kutrzeba właśnie się zapadał, Szuler położył mu swoje wielkie łapsko na ramieniu i spojrzał na niego przez opaskę zasłaniającą oczy: nie jak człowiek, ale jak bóstwo, postrzegające zmienne linie losu.

Siedzieli wówczas na jednym z niewielkich pagórków odbudowywanej Przystani Carogrodu. Duchy, upiory i ludzie uwijali się, wznosząc nowy pałac wokół mogiły, w której pochowano ostatnich Rostowów. Nie miał przypominać dawnego, pięknego budynku, pełnego radości i śmiechu, lecz raczej bunkier, serce niezdobytej twierdzy. Nowy hrabia i jego narzeczona, choć durni i pełni optymizmu, jak to młodzi, posłuchali w tej sprawie rad mądrzejszych od siebie. Przyszło im to tym łatwiej, że jeden z doradców był bogiem, a drugi morderczym draniem.

– Rozmawiałem o tobie z córuchną – powiedział wówczas Szuler. – Jest ci wdzięczna za pomoc. Chciałaby podziękować osobiście, ale unikasz jej.

– Wiele nie zrobiłem – zbagatelizował Kutrzeba. – I nie unikam, tylko ciągle jest coś do roboty.

– Unikasz. – Szuler uśmiechnął się po swojemu, czyli ponuro. – Musimy o tym pogadać, Mirku. Wiesz, czym Wandzia jest.

– Wiem, co sobie na ten temat wyobrażasz.

– Nie „wyobrażam sobie”. Wiem. To bogini bogów, Mirku. Jeszcze nie do końca przebudzona. Ale już wyczuwamy jej potencjał. Ja, Burzymur, Sara. Tylko Jasiek nie, ale wiesz, to matoł.

– Ładnie to tak o własnym zięciu…?

– Matoł, mówię! No, ale wybrała go córuchna, nie wiem, dlaczego. Miłość to jednak najsilniejsza magia. Nawet Burzymur i Sara... – przerwał.

– Dogadaliście się w sprawie nazwiska? – zagaił prędko Kutrzeba, by zmienić temat. – Wybiłeś jej z głowy przyjmowanie mężowskiego?

– Prędzej spalę ten gród, a ją zamknę na szczycie szklanej góry, niż pozwolę, że by nazywała się Wanda Koziołek! – warknął Szuler. Dym buchnął mu z uszu. – Przyjmę zięcia głupola, bo ostatecznie dobry z niego człowiek, ale... – przerwał. – Ty mnie tu nie zwódź, Mirku! Powiem ci, co muszę powiedzieć! Unikasz Wandzi, bo sam czujesz przy niej niepokój.

– Boję się, że może na mnie lecieć, a wolałbym sam się zamknąć na szczycie szklanej góry, niż zostać twoim zięciem.

– Czujesz niepokój – ciągnął niezrażony Szuler – bo też działa na ciebie jej moc, niechby nawet utajona. Ludzie jej nie czują. Ty tak. Wiesz, co to znaczy?

– Że jestem niespotykanie wrażliwy?

– Kpij sobie, kpij. To ostatnia ucieczka przed prawdą. Ale ten jeden raz jeszcze posłuchaj, co mam ci do powiedzenia. Ta twoja Zmora cię zmienia. Bardziej niż myślisz. To, że czyni cię bezwzględniejszym, niż kiedyś byłeś, to jedno. Ale zmienia cię w stwora z naszej strony. W demona.

– Mhm. A przebywanie z Nowakowskim zmienia mnie w Marsjanina. Ech, Szuler...!

– Słuchaj, mówię! Może to ostatni raz? Ludzie, zwyczajni ludzie, nie czują siły Wandzi, nie wiedzą, kim jest. To nie ich patronka, tylko nasza. I dlatego ty to wyczuwasz. Ale i ona wyczuwa ciebie. Uwzględnij to, Mirku. Nie dla dobra swojej duszy, bo ona już cię nic nie obchodzi, ale dla dobra tych twoich kalkulacji i planów. Inaczej działa człowiek, a inaczej demon.

– Mogę już?

– Możesz. Co chciałem, to powiedziałem.

– Po pierwsze, podpuszczasz mnie z tym: „dla dobra twoich kalkulacji”... Gdzieś ty się takiego słowa w ogóle nauczył?

– Twardowski tak gada. I Nowakowski. Takie marsjańskie gadanie.

– Aha. Pewnie dożyję dnia, gdy jakiś bóg albo demon obejmie katedrę matematyki na uniwersytecie...

– Ja pewnie dożyję, ale na twoim miejscu nie przesadzałbym z optymizmem. Co jest po drugie?

– Po drugie jest to, że może to nie ja się zmieniam, tylko Zmora we mnie? A może wzięlibyście pod uwagę z córeczką, że to ją właśnie wyczuwacie, a nie jakieś moje przekształcenia?

– Wierz, w co chcesz – westchnął Szuler. – Ja cię ostrzegałem. A co do Zmory... Że ona się w tobie zmienia, to widzi każdy. Tylko ty tego tak naprawdę, ślepy durniu, nie widzisz.

I tyle było wtedy z rozmowy. A teraz Kutrzeba tonął i zastanawiał się, czy Zmora nie wymyśliła sobie, że pozwoli mu zginąć, żeby bardziej ją docenił, gdy będzie go potem ożywiać. Ostatnio wspomniała coś półgębkiem, że nikt nie dostrzega jej wkładu w misję Kutrzeby i to o nim głównie mówią w pieśniach i powieściach za trzy grosze.

Te powieści i te pieśni, śpiewane po stepach przez dziadów, za którymi wciąż podążały stada upiorów, niepokoiły Kutrzebę bardziej niż ostrzeżenia Szulera. Zdawał sobie sprawę, że większość uznawała je za zmyślone. Ale znajdowali się i tacy, którzy w nie wierzyli albo przynajmniej emocjonowali się nimi na tyle, by czuć się związani z bohaterami opowieści. A wiara i emocje w obecnym świecie stanowiły niebezpieczne zabawki.

Zastanawiał się nawet czasem, czy tylko przypadek stał za tym, że trafił do tych opowieści. Pieśni pasterzy pewnie nie dało się uniknąć. Zbyt wiele dokonał na Dzikich Polach, by nie wspominano tam jego imienia. Toż w tamtym rejonie wystarczyło spalić byle stanicę, by potwory i ludzie zaraz zaczęli sobie powtarzać, że oto pojawił się nowy awanturnik, pragnący sławy i bogactwa. Ktoś, kto szedł w tan z zagonami Wiecznej Rewolucji, polował na upiory, toczył nad stepem powietrzne bitwy i zyskał prawo do posilenia się krwią Świętego Mikołaja, musiał zyskać sławę. Nawet to, że upiory, które zabijał, ale z którymi czasem wspólnie walczył przeciw czarnym komisarzom, lubiły pieśni o nim, nie mogło Kutrzeby dziwić. Ale pojawienie się opowiadań drukowanych na papierze tak tanim, że żółknącym, nim jeszcze opuścił drukarnię, dało mu do myślenia.

Ktoś przecież musiał dostarczać materiału pisarzowi bądź pisarzom. Nie żeby drukowane powieści stanowiły odbicie jego rzeczywistych przygód. Ich autorzy zmyślali prawie wszystko. Kutrzeba staczał w nich pojedynki z gigantyczną małpą przywiezioną z tajemniczej egzotycznej wyspy, podróżował na Księżyc, by ratować tam dziewicze księżniczki, stanowiące potomkinie jakiejś zagubionej ludzkiej wyprawy, a nawet własnoręcznie zbudowanym okrętem podwodnym odkrywał Atlantydę, na której też znajdywały się jakieś dziewice do uratowania. Niemniej pomiędzy wszystkimi tymi bzdurami umieszczano wzmianki o misji pomszczenia najbliższych, a także kilka innych odniesień do rzeczywistych wydarzeń. A bohaterem pozostawał mężczyzna opętany przez Zmorę i noszący imię Mirosław.

Jeśli więc Kutrzeba rzeczywiście zmieniał się, jak utrzymywał Szuler, to raczej nie za sprawą Zmory, a tych właśnie opowieści.

A jeśli tak, to najpewniej stał za nimi Szósty.

Na razie sprawił głównie to, że zaczytująca się w groszowych historyjkach Zmora wpadła w przygnębienie, odkrywając, że opisują ją tam jako bezmyślnego demona, raczej energię, narzędzie do wykorzystania, a nie czującą i inteligentną istotę. Znudzony jej żalami Kutrzeba rzucił kiedyś, że dla niego ona zawsze była równorzędną bohaterką ich wspólnej opowieści. Pożałował tego zaraz, bo rozpłakała się i rzuciła mu się na szyję. Pozostali tak wystarczająco długo, by poczuł się nieswojo i zaczął ją głaskać po plecach i włosach. A nawet by i on poczuł się jak kiedyś, gdy...

Odegnał to wspomnienie. Nie dodawało mu sił.

Szarpnął nogami, wyrwał je na sekundę z uścisku wił, ale dopadły go prędko.

„Teraz, do cholery!”.

„Teraz” – zgodziła się Zmora, uśmiechając się z zadowoleniem.

Nagle Kutrzebę otoczył bąbel powietrza, wyzwolony z kupionego za cenę małego majątku pod Krakowem czaru, którego Zmora uczyła się przez blisko miesiąc. Mirosław znów mógł zaczerpnąć tchu, ale czar nie po to został stworzony przez mistrza Twardowskiego, przeklętego centusia, który za nic miał wspólną przeszłość, by człowiek tylko oddychał pod wodą.

Bąbel rósł, ogarnął panny wodne i wodników, wiły-brodarice, które przeniosły się nad Sawę i Dunaj, gdy ludzie wyparli je z ich naturalnych siedlisk, mniejsze ryby, służące podwodnemu królestwu za zwiadowców i większe, używane w roli wierzchowców i obrońców. Całe to towarzystwo, dotychczas tak pewne swego, krzyczało teraz z bólu, bo czar ogrzał powietrze, czyniąc je nieznośnie gorącym, zwłaszcza dla stworzeń przywykłych do miłego chłodu. Ryby dusiły się, a i wodnikom brakowało tchu. Starczało ledwie kilka chwil w obrębie czaru, by traciły przytomność.

Kutrzeba znów był wolny. I jemu rozgrzane powietrze wysuszyło w mgnieniu oka usta i gardło, ale cierpiał mniej od istot wodnych. Przyglądał się bez słowa ich mękom. Bąbel powietrza narastał wokół nich, rosła też jego moc. Gdy czar dotarł do powierzchni wody, ta wyglądała, jakby się zagotowała. Mirosław ciekaw był, czy janczarzy Sabriye mogli to dostrzec z wysokości fortecznych murów. Za dnia pewnie tak. Ale nocą?

Musiał przyznać, że Twardowski się spisał. Targował się o cenę czaru zażarcie, jednak był on wart wszystkich pieniędzy. Zdawało się, że powietrzny bąbel może rosnąć bez końca, ogarniając brzegi obu spotykających się tu rzek. Kto wie − gdyby go nie przerywać, może zabiłby całe życie w obu rzekach?

Tyle że nie to stanowiło cel Kutrzeby.

Rozejrzał się niespokojnie. Przybył tutaj, by sprowokować i wywabić istotę, która nie pragnęła spotykać się z nikim, a już na pewno nie z jednym ze śmiertelnych mężczyzn, takim samym jak ten, który zniewolił ją w legendach. Zaakceptowała syna i pomagała mu, ale z ukrycia. Po tym, jak raz nie zachowała ostrożności i pozwoliła ukraść sobie szaty, stała się płochliwa i nieufna.

Kłopot w tym, że Kutrzeba jej potrzebował. Być może znalazłby jakieś inne sposoby na dotarcie do niej, lecz nie miał czasu na subtelności. Docieranie do syna kobiety, którą starał się sprowokować, powoli, poprzez stopniowe zdobywanie punktów u jego poruczników, następnie kapitanów i pułkowników, mogłoby zająć kilka miesięcy. A Kutrzeba odnosił wrażenie, że kończy mu się czas. Musiał wyciągnąć ją z kryjówki i to tak, by wzbudzić jej zaufanie.

Także Koryckiemu zaczęło się coraz bardziej spieszyć. Coś paskudnego musiało dziać się ostatnimi czasy w Krakowie, bo były policjant, obecnie tajna szycha jeszcze bardziej tajnego wywiadu, zaczął się niecierpliwić, a może nawet... bać?

– Dosyć! – Władczyni wód w Belgradzie przybyła wreszcie, przyciągnięta lamentami swoich poddanych. Kiedyś była zwykłą wiłą, żyjącą na granicy niekończącego się lasu i wiecznie zielonych łąk, lubiącą kąpać się od czasu do czasu z jednym z ukrytych stawów. Później jednak została matką jednego z największych serbskich herosów, a to przydało mocy i jej.

Zwłaszcza gdy powrócili oboje w czasach Kresu, a Bałkany stały się na powrót nie tyle kotłem, co huraganem setek mniejszych i większych wojen, toczonych na wszelkich płaszczyznach rzeczywistości.

Wkroczyła śmiało w granice bąbla powietrza. Jaśniejąc księżycowo, pochylała się nad rybami i demonami wodnymi i wyrzucała je poza zabójcze powietrze. Nie mogła jednak dosięgnąć wszystkich. Wśród jej jasnych, prawie białych włosów trudno było rozróżnić kilka naznaczonych siwizną, ale Kutrzeba dostrzegł je mimo wszystko; to były te jaśniejące nieco innym blaskiem, dodającym pani demonów powagi, nie tylko uroku. Choć lata naznaczyły jej twarz surowością, a teraz dodatkowo przepełniał ją gniew, wciąż pozostała niemal zniewalająco piękna, tym rodzajem urody, w którym dojrzałość miesza się z niegasnącą dziewczęcością.

– Dosyć! – powtórzyła. – Natychmiast uwolnij moich poddanych! Już ci nie zagrożą!

– Nigdy mi nie grozili. Przybyłem do ciebie. Uwolnię ich, jeśli mnie wysłuchasz.

– Nigdy więcej nie wejdę w targi z żadnym mężczyzną! Przekonasz się, że nierozważnie byłoby ze mną zadrzeć!

– Pojedynek między nami nie zabije ani mnie, ani ciebie, ale skończy się śmiercią wielu twoich poddanych. Nie chcę od ciebie niczego więcej, jak tylko możliwości dotarcia do twojego syna.

– Jeśli sądzisz, że ci go wydam...

– Chcę mu zaproponować sojusz – znów nie pozwolił jej dokończyć. Sięgnął do kieszeni, by wydobyć z niej kawałek glinianej skorupy i pokazać go wile. – Mam dary. Myślę, że wiesz, co to jest.

– Uwolnij ich natychmiast!

– A mamy umowę?

– Bądź przeklęty! Mamy umowę.

Rozdział piąty

Rok 1977 starego kalendarza, 25 rok Pokoju,

Dolina Raby/Bielsko Biała/Kraków

Podczas gdy Kutrzeba przez blisko dwa tygodnie przebijał się okrężnymi drogami do Belgradu, Korycki ukrywał się niedaleko Krakowa, w Dolinie Raby, wśród tamtejszych wzgórz i porastających je lasów. Strzegły ich tam zwierzęta, z którymi pustelnik Antoni, przyjaciel Koryckiego, pozostawał w dobrej komitywie, ale strzegły i upiory. Przysiedli nad brzegiem rzeki, podziwiając nawiedzające ją duchy. Razem z nimi siedział wielki biały pies o jednym uchu szpiczastym, sterczącym nad głową, a drugim klapniętym. Gapił się na wodę, której srebrzyste strumienie roztrącał ogromny duch mężczyzny, podrzucający nad sobą wspomnienie roześmianego dziecka. Ani olbrzym, ani jego berbeć nie zwracali uwagi na innych mężczyzn, przyglądających im się z brzegu. Czasem wydawało się tylko, że dostrzegali psa. W takich chwilach obszczekiwał on ich radośnie, bądź przeciwnie, skomlał cicho a smutno.

– I tak jest każdego południa – oznajmił pustelnik, słusznego wzrostu mężczyzna o długiej i cokolwiek skołtunionej czarnej brodzie, której nie imała się siwizna. Głaskał psa po z lekka przezroczystym grzbiecie. – Dzieciak umarł tutaj. Budzi się co południe, wyłazi z grobu i gna nad rzekę, bo jego ojciec, zmarły gdzieś indziej, przychodzi tu się z nim spotkać. Bawią się przez godzinę, potem każdy wraca do swego domu, a biedny Gon znów staje się moim psem.

– Pies duch – zadumał się Korycki. – Towarzysz dla ciebie w sam raz.

– Miałem kiedyś nawiedzone mrowisko, mogę mieć i psa ducha – wzruszył ramionami Antoni. – Sam wróciłem z martwych, nie? Jak umrę, pewnie też się zamienię w tutejszego ducha. O ile umrę... Nie wiem, czy ożywieńcy opuszczają ten łez padół, jeśli kto ich nie zabije. Mógłbyś tu ze mną zostać na zawsze, przyzwyczaiłbyś się. A może byś i znalazł jakiegoś ducha dla siebie? Chodzi tu taka jedna czarnooka. Piękna, mówię ci. A jak śpiewa...

– Mam już żonę.

– Więc masz i przed czym uciekać.

Korycki na moment rozpogodził się, roześmiał.

– Co ty tam wiesz! – Machnął ręką. – Ledwie ją na oczy widuję, tyle mam roboty. Zresztą, ona już mnie pochowała. Myślę, że pogrzeb był piękny, choć skromny. Leżę teraz na Rakowicach, jak jakiś zasłużony dla miasta, choć pewnie mało kto pamięta o moich starych zasługach, a o nowych mało kto słyszał. A moje serce jedyne jest nieutuloną w żalu, ale jednak dumną wdową.

– Wie? – zapytał pustelnik.

– Zabiłaby mnie, gdybym jej nie powiedział. Ale dzieci nie wiedzą, więc i tak mi się oberwie. Jak wrócę.

Przyglądali się rzedniejącym duchom, wciąż baraszkującym w wodzie.

– Te twoje dzieci i ta twoja baba uratowały ci życie – odezwał się wreszcie Strzelbicki, gdy Gon zawył głucho, a duchy zniknęły. – Jakby nie one, byłbyś jak ten cały Kutrzeba. Wiele ci nie brakowało.

– Wiem.

Korycki przymknął oczy. Wspomniał, jak siedzieli z Kutrzebą w bielskim browarze i jak nagle wpadli tam zabójcy, sprowadzeni tropem Zmory. Zerwali się na równe nogi, Kutrzeba, nagle znów żwawy i wcale nie brzuchaty, szybciej. Już strzelał z nowego pistoletu, zaprojektowanego przez jakichś warszawskich inżynierów, gdy Korycki dopiero wyciągał z kabury pod ramieniem swoją broń.

Za nimi do walki dołączali agenci Koryckiego. Część z nich niezupełnie po tej stronie, od której oficjalnie przyjmowała wypłatę. Dwóch zaufanych ludzi generała zginęło od kul w plecy, nim pozostali zorientowali się, że zostali wzięci w dwa ognie.

Czarnowłosa barmanka nagle zgubiła gdzieś swoje lata. Przeskoczyła jednym susem bar sięgający jej do piersi, zmieniła się w smugę mroku. Dopadła pierwszego ze zdrajców, rozerwała mu gardło. Skoczyła ku drugiemu. Obrócił się ku niej, strzelił dwa razy, trafił, rozrywając jej ramię i udo. Z ran buchnął ogień: dziwny, ciemnoczerwony, jakby z najgłębszego kręgu piekła.

– Srebrne! Święcone! – zawyła, padając.

Podniosła się prędko, choć rany nie chciały się zasklepić. Rozchodziły się z nich rubinowe pęknięcia, na razie tylko zygzakowatymi liniami cieńszymi od włosa, ale rosnące z każdą chwilą. Z ran wydobywał się gryzący dym, czarny i gęsty.

Kutrzeba posłał kulę prosto w głowę mężczyzny, który już miał wystrzelić w Zmorę kolejne pociski. Zmarnował na to ledwie sekundę, ale tyle wystarczyło, by dwóch kolejnych zabójców zdążyło wymierzyć we własny cel. A Korycki, nie tak szybki i sprawny jak niegdyś, zdołał zastrzelić tylko jednego z nich.

Nie było w pobliżu Szulera, by odchylił tor pocisku. Zresztą może nie marnowałby nań mocy, bo napastnicy nie celowali do Kutrzeby.

Pierwsza kula trafiła Koryckiego w pierś. Poleciał do tyłu i wylądował na ławie, z której dopiero co wstawał. Bolało jak diabli. Zaklął. Kamizelka kuloodporna uratowała mu życie, ale czuł się, jakby umierał. Przez chwilę sądził nawet, że tak było. Ból w piersi wydał mu się równie silny jak od postrzału, mroczki latały przed oczami, stracił dech.

Ręka z bronią zdrętwiała mu i opadła. Chciał zastrzelić drania, ale nie mógł w niego wycelować. Odzyskał wzrok prędko, ale głównie po to, żeby zobaczyć, jak tamten mruży oczy, składając się do drugiego strzału. Szczęśliwie zginął, nim sam zdążył zabić. Trafił go, prawie nie celując, przeskakujący nad zagradzającym mu drogę do Zmory stołem Kutrzeba. Głowa zabójcy eksplodowała, a Korycki znów znalazł siły, by zakląć.

Wbiegli następni. Przydusili ogniem ochroniarzy generała, którzy próbowali przebijać się ku szefowi. Ci nowi nie tracili czasu i energii na subtelności. Uzbrojeni w broń maszynową siekli po ścianach i stołach, stawiając siłę i natężenie ognia ponad celność, zakładając, że statystyka będzie po ich stronie.

Korycki zgadzał się z nimi. Sycząc z bólu, zsunął się na podłogę, pod stół. Akurat na czas, by zobaczyć granat, który podtoczył mu się pod sam nos. Zawirował niczym dziecięcy bączek, hipnotyzująco. Generał gapił się w niego, niezdolny choćby drgnąć, aż granat eksplodował wreszcie, urywając mu głowę.

Wtedy obudził się z krzykiem. Utracił łączność z jednym ze skazanych ostatnio na śmierć zbrodniarzy, którego ciało mistrz Twardowski zamienił tak, by niczym nie różniło się od ciała starego policjanta, a umysł wyczyścił do cna, poddając go całkowicie woli podczepionego podeń umysłu generała. Śmierć tamtego ciała przebudziła Koryckiego ze snu, w którym prowadził on swojego sobowtóra aż do ostatniej chwili życia.

– Spokojnie. – Nadzorujący procedurę lekarz położył mu dłoń na czole. – Żyjesz pan. Wszystko w porządku. Proszę oddychać. Spokojnie, głęboko. Zaraz damy panu coś do picia. Siostro? Wody...

– Czarciego mleka! – wychrypiał Korycki. – Pieprzoną butelkę!

Godzinę później siedział naprzeciwko Admirała. Wciąż drżały mu ręce.

– Z browaru zostały zgliszcza – głos Admirała był spokojny, prawie aksamitny. Tak mówili spikerzy radiowi prowadzący nocne audycje albo poeci recytujący wiersze, by uwodzić młode dziewczęta. – Pana okaleczone zwłoki już tu wiozą.

– Kutrzeba?

– Zniknął, jak to on. Pewnie go ścigają. Ale pan oficjalnie nie żyje.

– Znakomicie – bąknął Korycki. Spróbował się uśmiechnąć, ale zupełnie mu to nie wyszło. Wciąż pamiętał uczucie umierania i rozpaczliwy wrzask duszy skazanego, którego wykorzystali. Mogli wyczyścić mu magicznie umysł, ale dusza to zupełnie inna sprawa. Duch wciąż siedział w ciele i zdawał sobie sprawę z tego, co się działo. To przypomniało Koryckiemu o jeszcze jednym.

– Trzeba tam wysłać egzorcystę. Duch... mojego nosiciela może zacząć straszyć w ruinach i wszystko szlag trafi.

– Już o to zadbaliśmy.

No jasne, że zadbali. Admirał nie pozostawiał nic przypadkowi.

Nikt nie wiedział, kim obecny przełożony generała był naprawdę. Nie znano nawet jego imienia – ani przyczyny, dla której je ukrywał. Kiedyś rywalizowali, on i Korycki. Jeden służył w policji, drugi armii odradzającego się Królestwa Polskiego. Działo się to w czasach, gdy Warszawa starała się jakoś okiełznać ambicje Kolei Galicyjskich i wiedziona starym sporem, naiwnie wzięła na cel Kraków, jakby nie zauważając, że to we Lwowie wzrastały niebezpieczne dla jej państwowej hegemonii siły. Nim doradcy króla uświadomili sobie błąd, Admirał zorientował się, jak wyglądają sprawy. I przeszedł na stronę Kolei, by potem odejść i od nich i działać na własną rękę. Zawsze w cieniu i zawsze użyteczny dla innych, nagle stał się niezbędny praktycznie dla wszystkich, dla których nie do pomyślenia było poddanie Polski jakiejkolwiek obcej dominacji. Warszawa pogodziła się ze Lwowem i z Krakowem, a król Ziemowit Sobieski odkrył, że bliżej mu do rodzimych Kolei Galicyjskich niż do którejkolwiek z obcych korporacji.

Wysoki, szczupły, o posiwiałych skroniach, Admirał przypominał raczej księdza niż wojskowego. Zawsze spokojny, zawsze pewny siebie i zawsze dbający o najdrobniejsze szczegóły.

Wspólnie z Mellizath’lem Nowakowskim, Jakubem Szymanem i nową gwiazdą krakowskiego oddziału Kolei Galicyjskich, Adrianem Segą, praktycznie rządzili obecnie w Krakowie. I choć nie przeszkadzało to Nowakowskiemu wadzić się czasem z Segą, Admirałowi zawsze jakoś udawało się godzić tych dwu.

– Więc zniknę teraz na jakiś czas. Mam już przygotowaną metę, w której mogę się przyczaić.

– U tego...

– Tak, tam.

O ile Korycki wiedział, był jedynym człowiekiem, który potrafił przerwać Admirałowi. Cóż, zostało w nim nieco przekory z dawnych czasów.

– Dobrze. Przyda się panu trochę oddechu. Ale za dwa, trzy tygodnie wezwę pana.

– Za dwa, trzy tygodnie umrę tam pewnie z nudów.

Nie umarł. Grali z Antonim w karty, pili naleweczki i snuli się po okolicznych wzgórzach. A w każde południe chadzali z psem nad rzekę, by pogapić się na duchy.

– Nie żal ci? – zapytał pustelnik, gdy nadeszło wezwanie od Admirała.

– Wszystkiego mi żal. – Korycki spojrzał ożywieńcowi prosto w oczy. – A tobie nie było żal, gdy cię wieszali?

– Ścięli mi, kurwa, głowę. Na znak pieprzonego szacunku. Ile razy mam ci jeszcze powtarzać?

– Nie będziesz musiał odmówić jakichś zdrowasiek za te przekleństwa?

– To twój grzech, że mnie do nich zmusiłeś. Ja jestem tradycyjnie niewinny. Wyjąwszy ten jeden raz sprzed dwustu lat.

– Jeden raz, hę? Nie ścięli cię za jeden raz, tylko za zarządzanie bandą brutalnych rabusiów. Ale wiesz, w Krakowie nikt już o tym nie pamięta. Wróciłbyś ze mną.

– Nigdy tam nie wrócę.

– Nie dokończyliśmy jednej sprawy...

– Dokończyliśmy wszystkie. Tylko od lat nie chcesz tego zaakceptować.

Nie powiedzieli już nic więcej. Uścisnęli sobie dłonie na pożegnanie i Korycki odszedł, eskortowany przez ducha psa z dziesiątego wieku. Pustelnik, dawny mistrz katów, żołnierz Konfederacji Barskiej, skazany na śmierć przez ścięcie herszt rozbójniczej bandy, ożywieniec, doradca policyjny, a ostatecznie samotnik żyjący wśród duchów, odwrócił się i przeszedł w cieniu ruin kamiennej wieży, które zaczęły wyrastać spod ziemi, odkąd się tu sprowadził. Ukrył się w skromnej drewnianej chatce i jak to miał w zwyczaju od mniej więcej dwóch dekad, ukląkł, by pomodlić się za swojego ostatniego przyjaciela.

Rozdział szósty

Rok 2172 starego kalendarza, 220 rok Pokoju,

Malowana Moskwa

Większa część mieszkańców Malowanej Moskwy podróżowała przez miasto przy pomocy dorożek, jednak Olga otrzymała do dyspozycji specjalną karetę, niezbyt ładną, w dodatku posępnie czarną, ale zaopatrzoną w pancerne szyby oraz specjalne wzmocnienia, które w razie potrzeby pomogłyby powstrzymać przez jakiś czas napastników. Ciągnięty przez cztery konie pojazd prowadził Piotr Aleksiejewicz Gruszyn, były żołnierz, który przywędrował do Malowanej Moskwy prosto z Panoramy Borodińskiej.

Woźnica stanowił jeden z tych dziwnych bytów, które przenikały do namalowanego miasta z innych obrazów, choć nie tworzyli ich artyści obdarzeni czarodziejskimi umiejętnościami. Oldze w każdym razie nie było wiadomo, by Franc Aleksiejewicz Roubaud, który namalował Panoramę jeszcze przed wybuchem Wielkiej Wojny, był cudotwórcą. Zważywszy na fakt, że jego wielkie dzieło powstało przed przybyciem Marsjan, być nim nawet nie mógł.

Chyba że, jak utrzymywali niektórzy, magia działała na Ziemi i wcześniej, już wtedy istnieli bowiem ludzie, którzy potrafili korzystać z odkładających się przez dziesiątki tysięcy lat pokładów fidezyny.

Jakby nie było, setki neofizyków próbowały rozwikłać tę tajemnicę. Wyglądało na to, że magia miasta sięgała daleko poza jego granice. Przyzywała do zbudowanej na tęsknotach i sentymentach stolicy postacie i przedmioty związane z całym krajem. W efekcie w Malowanej Moskwie pojawiali się przybysze z obrazów, powieści i piosenek, a nawet z legend bądź cyklów prasowych. Pojawiały się i budynki, których jurodiwy nie namalował. Dzięki temu miasto rosło i co roku trzeba było przygotowywać jego nowe mapy, uwzględniając w nich i rozszerzające się granice, i zmiany zachodzące w miejscach, które pojawiły się wcześniej. Podlegające Rostowom tajne służby sporządzały takie plany raz na miesiąc, a czasem i częściej, by dysponować także i topograficzną przewagą nad przeciwnikami.

Jednego tylko nie przybywało w Malowanej Moskwie, a mianowicie nowoczesności. Olga marzyła, by pomknąć przez moskiewskie ulice na przykład automobilem, który oczywiście prowadziłaby sama. Nie musiałby to być jeden z tych cudów techniki, jakimi po brzegi wypełniony został Twardy Świat. Niechby trafił się i taki pasujący do maminych wyobrażeń o Moskwie, która zatrzymała się na początku dwudziestego wieku, starusieńki jakiś, choćby i drewniany pojazd, mogący jednak obyć się bez koni, ryczący potężnym, wielocylindrowym silnikiem i płoszący ptaki oraz przechodniów. Olga byłaby szczęśliwa.

Niestety, mogła tylko pomarzyć o automobilu. Podobnie jak i o samolocie – niebo Malowanej Moskwy pozostawało niedosiężne. Chmury na nim były jedynie pociągnięciami pędzla, a gwiazdy namalowanymi punktami. Mamusia, która wciąż pozostawała w Malowanej Moskwie kimś w rodzaju bogini, nie potrafiła nawet wyobrazić sobie idei lotów kosmicznych i z tego powodu nie mogły one zaistnieć w namalowanym świecie. Choć miasto potrafiło wzrastać bez skoncentrowanej na detalach uwagi swojej pani, poddawało się jej nastrojom i przekonaniom o tym, jak wyglądał świat. A w wymarzonej, przedrewolucyjnej Rosji hrabiny Aleksandry Pawłowny Rostowej nie było miejsca na nowoczesność, choćby z początków dwudziestego wieku.

Olga widziała czasem w Pałacu Łączności ekrany okrętów, z którymi stale utrzymywały kontakt obrazooperatorki, i zakochała się w widokach ogromnych planet, na orbitach których cumowały statki Transportu Galicyjskiego. W Malowanej Moskwie nawet obserwowany przez teleskop Jowisz zawsze był tylko jasną plamką na tle granatowych smug nieba. Ale widziany przez ekrany gwiezdnych okrętów, ujawniał swój prawdziwy majestat i zapierał dech w piersiach.

Olga wyobrażała sobie czasem, jak nurkuje własnym statkiem między pierścieniami Saturna albo rozpędza się, wyciskając pełną moc z silników i w dzikiej szarży, jakiej nie poprowadził nikt przed nią, dogania ponurego Plutona. Jak na ostrzu ognia opada na powierzchnię Marsa albo krąży w batyskafie wśród mgieł Wenus. Wszystko to jednak pozostawało poza jej zasięgiem. Nie tylko w Moskwie – jak dotąd nikt nie zdołał przenieść namalowanego człowieka do Twardego Świata.

Mknąc pancerną karetą, dziewczyna próbowała skupić myśli na ataku na Pałac Łączności. Wydarzenia, jakie zaszły tej nocy, sprawiły, że wciąż była roztrzęsiona. Najbardziej złościło ją to, że atakiem nie przejęła się tak bardzo, jak pojawieniem się mężczyzny, który zapobiegł większemu nieszczęściu. Nie widziała go chyba od roku i nie była pewna, czy w ogóle chciała go spotykać. Przybył do miasta dosłownie przed wiekami i przez blisko trzydzieści lat udawało mu się ukrywać swoją tożsamość nawet przed sojusznikami.

Były to niespokojne czasy. Kutuzow wciąż próbował narzucać własną wolę Rostowom, przywracając prawa obowiązujące przed Rewolucją i zmieniając każdego z obywateli malowanego świata w urzędników bądź żołnierzy. Rostowowie, wierni wizjom hrabiny, stawiali temu opór.

Tyle dobrze, że mężczyzna, który w Moskwie ukrywał się pod imieniem „Szczura”, stanął po stronie Rostowów i wyrządził co niemiara szkód Kutuzowowi. Do końca jednak zachował obsesyjne przywiązanie do własnej niezależności, przez co trudno było go traktować jak w pełni użytecznego agenta czy w ogóle agenta.

Bywał kłopotliwy. I z pewnością toczył jakąś własną wojnę, być może nawet wykorzystując armię i agentów Malowanej Moskwy. Mimo to Olga wciąż uważała, że bardziej się przydawał, niż przeszkadzał. I nawet nie chciała go mieć pod swoją komendą. Mogłoby się to okazać jeszcze bardziej niebezpieczne.

Przejechali przez Prospekt Van Gogha, skąd czarna karoca skręciła w Małą Nikicką, gdzie w niewielkim pałacyku, równie „pięknym” i równie obronnym jak karoca, mieścił się dom Olgi.

Czterech uzbrojonych po zęby strażników strzegło tu ciężkiej, stalowej bramy. Sześciu następnych nie odstępowało dziewczyny na krok, gdy wysiadała z pojazdu, by przejść ledwie osiem kroków do opancerzonych drzwi domu. Zatrzaśnięto je za nią, ledwie przekroczyła próg, a akceptowalne przez hrabinę Rostową mechanizmy zasunęły natychmiast kilkanaście ciężkich rygli.

Strażnicy strzegli tu każdych drwi, w tym szesnastu prowadzących do tajnych przejść ewakuacyjnych i ośmiu sprytnie zamaskowanych klap na dachu. Wszystkie okna pałacu były pancerne, a gdyby Olga otworzyła któreś od wewnątrz, specjalne mechanizmy zasłoniłyby je na wszelki wypadek kratami. Cały budynek przebudowano i zabezpieczono tak, by między strażnikami i zabezpieczeniami nie prześlizgnęła się nawet mysz.

Myszy rzeczywiście nie dawały rady. Natomiast wszystkie te środki bezpieczeństwa nie były w stanie powstrzymać pewnego kota.

– Zawsze w spodniach – wymruczał na powitanie, przeciągając się na sofie, którą chyba sam kazał tam wstawić. Olga w każdym razie nie przypominała sobie, by poleciła ustawiać taki mebel w swoim gabinecie. – Nie nudzą cię sarkania starych pierników?

– Jak tym razem tu wszedłeś? – Usiadła ciężko za biurkiem. Westchnęła. Nie miała siły na użeranie się z kocurem, nie mogła jednak go zlekceważyć. Był zbyt użyteczny.

Przybył do Malowanej Moskwy z powieści jednego z emigranckich pisarzy, którzy po Kresie i Rewolucji osiedli najpierw w Warszawie Twardego Świata, a potem przenieśli się do Paryża. Do jakiegokolwiek jednak miasta by nie trafiali, pozostawali Rosjanami, a tęsknota rozsadzała ich dusze. Poeci pisali o utraconej Rosji wiersze, malarze tworzyli panoramy nieistniejącego już świata, a pisarze osadzali w ojczyźnie akcje swoich powieści.

– Jak tym razem? – parsknął. – Och, jak zwykle było to tak proste, że nie będę cię obrażał wyjaśnieniami.

– Skoro udało się tobie, może się udać komuś innemu.

– No proszę, a ty mnie obrażasz. – Ziewnął. Sięgnął po metalowy kanisterek, który zawsze miał przy sobie, i pociągnął z niego łyczek. – Jedyne, co może uratować śmiertelnie znudzonego kota, to maleńki łyczek benzyny. – Przeciągnął się. − Naprawdę nie masz innych spraw na głowie? Tego pożaru na przykład?

– Prawdziwy diabeł z ciebie, wiesz?

– Oczywiście, że prawdziwy! – Jednym susem przeskoczył z sofy na biurko, by zacząć przechadzać się dumnie po jego blacie. – Tylko dzięki temu wszystkie moskiewskie koty są do twojej dyspozycji, że je prawdziwie po diabelsku opętałem! Czy to nie godne podziwu i wdzięczności?

Olga westchnęła, ale opowiedziała mu ze szczegółami o ostatnich wydarzeniach, starając się ignorować jego mruczenie za każdym razem, gdy relacja dotyczyła okrętów kosmicznych. Kot dzielił z hrabianką fascynację nieskończonym kosmicznym oceanem, pełnym odkrytych i nieodkrytych jeszcze gwiazd i planet.

– Musisz zwołać naradę – oznajmił, gdy skończyła. – Równoczesny atak w Twardym Świecie i tutaj nie zdarzył się nigdy dotąd. Nie wierzysz chyba w przypadek? Właśnie. Wezwij Czchartiszwiliego, niech się wreszcie na coś przyda, bo te jego zabawy w ściganie byle morderców czy złodziejaszków to tylko igraszki. I ten twój Szczur też musi się stawić. Jego niezależność pasowała do czasu pokoju, ale nie do wojny.

– Więc wojna? – mruknęła Olga.

Kiedyś musiała nadejść. Choć blisko dwa stulecia przyszło im przeżyć we względnym spokoju, nie łudziła się, że uda się utrzymać go na zawsze. Ba, czasem tęskniła za niespokojniejszymi czasami, marzyła wręcz, by wreszcie zaczęło się dziać coś, co przerwie rutynę jej życia i odmieni Malowaną Moskwę na zawsze, pchnie ją na nowe tory. Teraz, wspominając poranione i zabite obrazooperatorki, wstydziła się tamtych pragnień. Prawdziwa wojna nie przypominała tej wymarzonej. A przecież jeśli kocur miał rację, dziewczyny z Pałacu Łączności były tylko pierwszymi ofiarami.

– Kutuzow nie zacząłby jej sam. Nie ma wystarczających kontaktów w Twardym Świecie, a w każdym razie ja nic o nich nie wiem.

– Twardy Świat pozostawiam tobie – fuknął kot. – A tutaj... Nie wiem, czy Kutuzow w ogóle ma coś wspólnego z ostatnim atakiem. Posnęliście, ty i on. Toczycie tę swoja partię szachów tak długo, że przegapiacie życie. A ostrzegałem cię!

– Inna siła – skinęła głową. – Ostrzegałeś. I Szczur też dziś o tym mówił.

– Tym bardziej musisz go wezwać!

– Ale jak? To on kontaktuje się ze mną, kiedy mu na to przychodzi ochota.

– Moje koty go znajdą – oświadczył kocur z pewnością siebie, której nie zdołałaby zapewne zmącić nawet interwencja samego Stwórcy. – Od tego jesteśmy, nieprawdaż? Od łowów.

Rozdział siódmy

Rok 2172 starego kalendarza, 220 rok Pokoju,

szalupa w przestrzeni gdzieś między Jowiszem a Ziemią

Kiedy Drygieł rozpoczynał studia na Akademii Transportu Galicyjskiego, ujrzał po raz pierwszy plan Układu Słonecznego. Widząc Pas Planetoid między Jowiszem a Marsem, stwierdził, że planety wewnętrzne otulone są białym kołnierzem, rodzajem kożucha składającego się z miliardów drobin skalnych, pośród których pływały, niczym grudki w owsiance, cztery masywniejsze planetoidy. Wszystko to położone było tak blisko siebie, że w wyobraźni naiwnego studenta możliwe było wręcz przeskakiwanie z jednego kawałka skały na drugi.

Teraz, gdy wędrował przez ten obszar, już tak nie sądził.

Musiał wierzyć zapewnieniom komputera pokładowego, że dotarli do Pasa Planetoid, ale gdy wpatrywał się w ekran szalupy, widział tylko odległe gwiazdy. Żaden kawałek skały, z którego dałoby się przeskoczyć na następny, nie znajdował się w pobliżu.

Hoygren spał, co Adam przyjmował z pewną ulgą. Niby dobrze było dzielić z kimś szalupę, móc porozmawiać tak o rzeczach ważnych, jak i o pierdołach. Jednak od kilku dni Drygieł czuł się w towarzystwie przyjaciela coraz bardziej nieswojo. Wmawiał sobie, że to efekt napięcia, wszak znaleźli się obaj w stresującej sytuacji na pokładzie niewielkiego, ciasnego pojazdu. Choć wysłali meldunek o swoim położeniu, nie mieli pojęcia, czy do kogoś dotarł. Komputer zapewniał, że po tygodniu sygnał radiowy powinien zostać przechwycony przez boję sygnalizacyjną, która prześle go do najbliżej przelatującej jednostki. Jednak mijał już prawie drugi tydzień i nie działo się nic, nie otrzymali żadnej odpowiedzi. Ponieważ zaś pokonali w tym czasie całkiem sporą odległość, przynajmniej zwrotna od boi powinna do nich powrócić. Nic takiego jednak się nie stało.

Co mogło oznaczać, że najbliższa boja także została zniszczona.

Nie poprawiło to nastrojów na pokładzie szalupy. Choć Hoygren starał się udawać optymizm, Drygieł wychwytywał jego nerwowe spojrzenia, gdy Petyrowi zdawało się, że przyjaciel nie zwraca na niego uwagi. Do tego Hoygren stał się napastliwy. Wciąż chciał rozmawiać o mitologiach i ludzkim przeznaczeniu. Okazał się niebywałym znawcą starych ballad i opowieści. Czytywał na przykład te nieszczęsne historie o Kutrzebie albo powieści szpiegowskie rozgrywające się w czasach, gdy Transport Galicyjski nazywany był jeszcze „Koleją”. Pytania o los dziewczyn z Pałacu Łączności zbywał. Czasem wręcz kpił z uczucia, jakim Drygieł darzył Marikę, bądź wyrażał się o kobietach wyłącznie opryskliwie i z jawną pogardą.

Wszystko to mogło sprawić, że uczucia między przyjaciółmi chwilowo oziębły. Jednak Drygieł wiedział, że było coś jeszcze.

Nie dawało mu spokoju wspomnienie chwili, gdy Hoygren zatrzasnął właz szalupy przed innymi uciekinierami z konającego okrętu. Niemal beztroska bezwzględność, z jaką Petyr skazał tamtych na śmierć, wstrząsnęła Adamem.

Czy powinien się go obawiać? Do Adama dotarło, że podróżuje z mężczyzną, który byłby chyba w stanie bez mrugnięcia okiem zabić go, gdyby poczuł się zagrożony. Co jeżeli nie spotkają nikogo przez następne tygodnie i Hoygren zacznie się martwić zapasami wody, żywności bądź nawet powietrza? Co gdy dojdzie do jakiejś awarii?

Z drugiej strony, gdyby nie Petyr, Drygieł nie zdołałby pewnie nawet wydostać się z „Dorki”. Może więc dzielił świat na „swoich” i „obcych”, i „swoich” traktował wedle innych zasad?

Tak czy owak, Adam wolałby się znaleźć między innymi ludźmi, zanim dwaj rozbitkowie zwariują tu z ciasnoty i samotności. Wpatrywał się więc w otaczającą szalupę przestrzeń, próbując wypatrzeć choćby ślad czyjejś obecności. Rozproszeni po Układzie Słonecznym ludzie potrafili uczepić się nawet skalnych odłamków, jeśli wydały im się z jakichś powodów interesujące. Jedni uciekali od Ziemi i jej większych kolonii w poszukiwaniu niezależności, inni szukali w Pasie Planetoid skarbów.

Jeszcze inni, jak uświadomił sobie Drygieł, polowali na tamtych.

Piraci rzadko docierali na planetarne orbity. Zbyt wiele było na nich uzbrojonych po zęby stacji kosmicznych, zbyt wiele krążyło po nich bojowych okrętów. Okręty Fiata, Mercedesa, Cesarskich Technik Informacyjnych, Transportu Galicyjskiego i innych wielkich korporacji, a także konwoje należące do co bogatszych państw, niezależnych od prywatnych przedsiębiorców, strzegły swoich tras handlowych i zaopatrzeniowych. Nawet Wieczna Rewolucja, poruszająca się okrętami napędzanymi siłą niewolników i atomu, szanowała Traktaty Przestrzeni, atakując wyłącznie wtedy, gdy miała pewność, że nie pozostawi po sobie żadnych świadków. Dlatego piraci skupiali się przede wszystkim na Pasie Planetoid, gdzie potrafili odnajdywać najsłabsze ofiary i znikać, nim przybyły wezwane na pomoc kutry Strażników Pasa.

Opowieści o pojedynkach tych dwu sił, piratów i Strażników, podlegały starannej cenzurze. Nikt nie chciał, by pojawili się szaleni wielbiciele któregoś z kosmicznych bandytów i by ich uwielbienie dodawało rabusiom sił.

Świat znał niebezpieczeństwa niesione przez zbyt potężne opowieści. Na początku XXI wieku pewien charyzmatyczny wizjoner nakręcił filmową trylogię, opisującą w nowy sposób prawa rządzące wszechświatem. Wielbiciele jego wizji stworzyli potężny fandom, zdolny do wykrzesania z siebie energii mogącej rzeczywiście odmienić rzeczywistość. Czciciele nieokreślonej siły zwanej „Mocą” wyprodukowali zdumiewająco potężne ilości fidezyny, a potem spożytkowali ją na stworzenie dwóch przeciwstawnych zakonów rycerskich, które natychmiast skoczyły sobie do gardeł. Wojna ciągnęła się przez dziesięć długich lat, a Stany Zjednoczone Ameryki z trudem podniosły się po zniszczeniach, jakie wywołała.

Oba zakony zostały wyjęte spod prawa, jednak, jak to bywa z podobnymi siłami, przetrwały do czasów podboju Układu Słonecznego. Podobno ich statki zawędrowały aż do Pasa Kuipera, a nawet kierowały się dalej, ku Obłokowi Oorta, który wyznawcy Mocy nazywali „Zewnętrznymi Rubieżami”. Odtąd pilnie uważano na nowe opowieści. Państwa i korporacje czuwały, by magia kina nie stała się zbyt potężną siłą. Filmowcom sugerowano, by zamiast wymyślać nowe światy i historie, skupiali się na już istniejących, użytecznych opowieściach i wspierali w ten sposób mity, które można było spożytkować dla dobra firm i krajów.

Choć więc rządzący dokładali starań, by żaden z piratów nie dorobił się własnej legendy, opowieści o nich przedostawały się jednak przez nie dość szczelną cenzurę i przenikały do mieszkańców planet czy do załóg kosmicznych statków. Ich wielbiciele spotykali się w prywatnych mieszkaniach albo oddalonych od centrów miast ruinach fabryk bądź biurowców. Powstał w ten sposób tajny fandom, którego członkowie posługiwali się wyłącznie pseudonimami i często nie znali się nawzajem. Nie korzystali z telefonów ani sieci komputerowych, a jeśli już, to wyłącznie używając tajnych haseł, znanych tylko im. I choć służby wywiadowcze różnych potęg starały się ich infiltrować, by likwidować co bardziej uzdolnionych bardów oraz co silniejsze ośrodki fandomowe, kolejne tajne konwenty odbywały się na peryferiach miast, a opowieści przybywało.

We Flocie Transportu Galicyjskiego przynależność do jakiegokolwiek nielicencjonowanego przez TG fandomu była karana natychmiastowym wydaleniem oraz wysłaniem za przyłapanym pechowcem wilczego biletu, uniemożliwiającego mu zatrudnienie w jakiejkolwiek firmie współpracującej z TG. Praktycznie oznaczało to brak możliwości legalnego zatrudnienia gdziekolwiek poza Wieczną Rewolucją, ponieważ pod tym względem rywalizujące zwykle korporacje ściśle ze sobą współpracowały.

Drygieł nie był na tyle nierozsądny, by należeć do jakiegokolwiek fandomu. Mimo to znał imiona niektórych piratów. I nowego Czarnobrodego, i Szalonego Trappa, i Przywołanego Drake’a. Słyszał o samozwańczym Księciu Bezmiarów, który zbudował piracką twierdzę na Cybele, planetoidzie leżącej w zewnętrznej części Pasa Planetoid, gdzie Strażnicy Pasa zapuszczali się rzadko.

Tknięty złym przeczuciem, nakazał komputerowi podanie odległości właśnie do Cybele. Odetchnął z ulgą, usłyszawszy, że obecnie znajduje się ona po przeciwnej do szalupy stronie Pasa.

– Na co marnujesz naszą energię? – zagaił Hoygren, jak się okazało, całkiem przebudzony i przyglądający się poczynaniom Adama zza jego pleców. – Cybele? Obawiasz się piratów? Stary, to bujda, nic tam nie ma!

– Zapomniałeś, w jakim świecie żyjesz? – rzucił zjadliwie chłopak.

– Ja, mój drogi, mówię o bujdzie, nie o legendzie. Na Cybele nie ukrywają się żadni piraci. Wiem, bo Strażnicy Pasa zbudowali tam REKSiA...

– Reksia?

– REKSiA. Robocie Eskadry Kosmicznej Straży i Ataku. Takie zautomatyzowane stacje, zdolne wypuszczać całe eskadry robotów bojowych. Nowa rzecz, zaczęli ten program jakieś dwa lata temu i jako pierwszą bazę wybrali właśnie Cybele. Mogłeś o tym nie słyszeć, bo nie jest to oficjalnie rozgłaszane...

– Jak wszystko o Straży Pasa, nie?

SP była jednostką niezależną od państw i korporacji, złożoną niemal wyłącznie z ochotników i utrzymującą się z datków, zdobyczy oraz podatków, jakie nakładała na setki niezależnych małych górniczych firm operujących w Pasie. Zdaniem niektórych SP nie różniła się wiele od piratów, w przeciwieństwie od nich jednak zawierała umowy z co potężniejszymi firmami.

– Jak wszystko o tych draniach. – Hoygren uśmiechnął się krzywo. – Masz pojęcie, jak popieprzony jest kosmos? A w każdym razie ta jego część, po której myśmy się rozpierzchli? Dopóki ludzkość siedziała na Ziemi, dawało się trzymać ją w ryzach. A teraz? Herostratejczycy, Tiamat, Czarny Statek, piraci, Strażnicy Pasa, wyznawcy setek religii i Bóg raczy wiedzieć, ile fandomów... Wszystko to rozpełzło się po Układzie Słonecznym. Siedzą po planetoidach i księżycach poza wszelką kontrolą. Pewnie nawet latają w jakichś pordzewiałych rzęchach, czcząc coś, o istnieniu czego nie mamy nawet pojęcia. Pamiętasz świrów od Cthulhu?

– Wszyscy pamiętają.

– No! Pojawił się, zeżarł swoich czcicieli i zniknął.

– Nie zniknął, tylko siedzi uwięziony w wielkim lodowcu na orbicie Urana i śpi, czekając na następne żarło.

– Poważnie? Nie wiedziałem. Nieważne. Chodzi o to, że kosmos jest pełen wariatów, gotowych przywoływać bóstwo nawet po to, żeby ich zjadło. Może gdzieś indziej wszechświat jest poukładany, ale tam, dokąd przybywają ludzie, natychmiast wpada w szaleństwo.

– A mówisz o tym, żeby dodać mi otuchy?

– Tak jest, bracie! Tobie się wydaje, że nic nie widać na tych ekranach, ale tak naprawdę próżnia jest pełna życia! Jestem pewien, że wkrótce coś wyskoczy. Może to będą Czerwoni albo Zieloni Marsjanie, może Straż Pasa, zaciekawiona, kim jesteśmy, a może...

– Cthulhu?

– Albo jakiś inny kosmiczny krokodyl.

– Toś mi tej otuchy dodał…

– Damy radę! – Hoygren klepnął go w plecy, aż huknęło. – Musimy tylko czekać i być gotowi. A nie płakać i zamartwiać się. Coś się w końcu pojawi. Na przykład na tym twoim obrazie. Nie widziałeś tam czegoś? Tej swojej lali?

– Nic. – Drygieł pokręcił głową. – Od dwóch tygodni nic. Martwię się tym jak cholera. Powinien tam ktoś być! Jeśli przez dwa tygodnie nie przywrócili łączności, to co takiego musi się dziać w Malowanej Moskwie?

– Może po prostu twój obraz jest uszkodzony. Więcej wiary, bracie! Zobaczysz, coś się wydarzy.

I wydarzyło się, ledwie dwa ziemskie dni później.

Komputer powiadomił ich, że w zasięgu jego czujników pojawił się jakiś statek. Na ile można było to ocenić, napędzany silnikami głębinowymi leciał w kierunku Jowisza, szaleńczo skanując przestrzeń wokół siebie, przez co dla systemów zwiadowczych szalupy świecił niczym choinka.

Jeszcze nas nie dostrzegli – zameldował komputer. – Obniżyłem ekspresję energetyczną do minimum.

– To dlatego zrobiło się tak cholernie zimno – odgadł Adam. – Miałem właśnie pytać, czy z naszymi zapasami jest aż tak źle. Czy tamci coś nadają?

Na wszystkich falach.

– A co? – Hoygren pochylił się nad ekranami, jakby wśród mrowia odległych gwiazd zdolny był wypatrzeć drobinę nieznanego statku. – Możesz nam to puścić?

Naturalnie.

Głośniki zachrypiały, jakby potrzebowały chwili, by odchrząknąć, po czym wnętrze szalupy wypełnił pijacki śpiew:

Czternastu chłopa na umrzyka skrzyni...

Jo-ho-ho i butelka rumu!

Piją rum, resztę czart uczyni...

Jo-ho-ho i butelka rumu!

– Na hymn floty Transportu Galicyjskiego to nie wygląda... – burknął Drygieł.

Zauważyli nas – zameldował komputer. – Zmieniają kurs.

Nie musieli pytać, na jaki.

Rozdział ósmy

Rok 1977 starego kalendarza, 25 rok Pokoju,

Belgrad

Skadarlija okazała się ulicą opadającą łagodnym skosem ku oddalonym od centrum miasta dzielnicom, za sprawą nieforemnych a wielkich kocich łbów przypominającą zastygłą kamienną lawinę. Kobiety w modnych w tym sezonie pastelowych butach o długich cholewkach i wysokich obcasach potykały się na nierównej powierzchni, kołysały smukłymi ciałami i używały znacznych zapasów silnej woli, by zagniewane grymasy przemieniać w uśmiechy. Wychodziło im to nad podziw dobrze, toteż uśmiechały się pięknie.

Siedzący w restauracyjnym ogródku przy stoliku nakrytym wielobarwną serwetą Kutrzeba oglądałby się za nimi bez końca, tym bardziej że Serbki nie znały najwyraźniej obyczaju nakazującego odwracać płochliwie wzrok albo oblewać się skromnie rumieńcem i opuszczać oczy. Przeciwnie, na zuchwałe spojrzenia mężczyzn, którzy im się spodobali, odpowiadały równie zuchwałymi własnymi, a przez ich ciemne oczy widać było, jak dusze uśmiechały się w nich do śmiałków.

Dusza Kutrzeby się nie uśmiechała. Duszą Kutrzeby była Zmora, a ona komentowała kąśliwie każdą z wędrujących Skadarliją kobiet, zauważając wszelkie ich braki i słabości, tak prawdziwe, jak i zmyślone. Mirosław nie odpowiadał. Nie przejmował się zrzędzeniem, nadal uparcie i wyzywająco oglądał się za Serbkami, tak naprawdę ledwie je zauważając.

Wyglądał mężczyzny, który miał tu przyjść na spotkanie; rozglądał się za szpiclami bądź zabójcami, a także za ochroniarzami, których przybycie powinno zwiastować nadejście prawdziwego króla belgradzkiego podziemia: księcia Marka, syna wiły.

Miejsce spotkania nie podobało się Kutrzebie. Rozumiał, że ulica, składająca się niemal wyłącznie z serwujących dania lokalnej kuchni restauracyjek i barów, pełna tubylców i turystów praktycznie przez całą dobę, mogła wydawać się atrakcyjna dla szpiegów. W tym tłumie każdy mógł przepaść, stać się niewidzialnym. Łatwo też było poukrywać tu swoich agentów, jeśli ktoś takich posiadał. Jednak Kutrzeba, który nie uważał się za szpiega, przywykł do spotkań sam na sam, w ciemnych, opuszczonych domach, gdzieś pośród ruin albo lasów o gęstym, trudnym do przeniknięcia wzrokiem listowiu.

Skarcił się w duchu. Myśląc w ten sposób, popadał w paranoję. Czasem trzeba było komuś lub czemuś zaufać: sojusznikowi, przeczuciu.

Drgnął, gdy między dziesiątkami ciemnych oczu mignęła mu para jasnych. W rwący, rozbrzęczany strumień brunetek wkroczyła niespodziewanie blondynka, różniąca się od nich nie tylko kolorem oczu i włosów, ale także kształtami. Serbki przypominały wiły o proporcjach ciał idealnych dla posągów i nimf; blondynka była od nich niższa, a wszystko w niej zaokrąglało się bardziej. One poruszały się niczym boginki świadome swej wyższości nad śmiertelnikami, z wystudiowanym, acz zwodniczym dostojeństwem, ona wydawała się nie tyle iść, co podskakiwać, tyleż radośnie, co beztrosko, jakby nawet zwykły spacer stanowił dla niej okazję do dobrej zabawy.

Mijając Kutrzebę, mrugnęła do niego filuternie i zaraz zachichotała, zarumieniła się i odwróciła wzrok. Odeszła krokiem rozkołysanym nie z powodu zastawiających pułapki kamieni, udających tu powierzchnię ulicy, ale od ruchu bioder, poddanych raczej falowaniu jakiegoś niewidzialnego morza niż zwyczajnej ziemskiej grawitacji.

Zmora zaklęła szpetnie. Tym razem nie żartowała, wyliczając niedoskonałości blondynki. Oto nogi kobiety nie były dość zgrabne, jej ramiona i biodra okazały się nazbyt szerokie, a piersi stanowczo zbyt ciężkie. I ileż ton makijażu nałożyła na twarz! Owszem, Serbki też chętnie się malowały, ale przy blondynce wyglądały niczym prace oszczędnych grafików wobec dzieła jakiegoś oszalałego wielbiciela tęczy.

Wszystko to nie przeszkadzało Kutrzebie.

Bardziej obawiał się, że blondynkę wysłano, by odwrócić jego uwagę. Oderwał od niej wzrok i rozglądnął się pospiesznie. Miał rację! Oto trzech brysi, których nie było tu wcześniej, rozsiadło się przy różnych stolikach okolicznych ogródków. Pozamawiali po kawie i udawali, że uśmiechają się do dziewczyn. Ale ich oczy pozostawały zimne, czujne.

Dwie wrony przysiadły na daszku restauracyjki, w której siedział Kutrzeba. Nie odrywały odeń wzroku. Nagle na ulicy zaroiło się od kotów. Pełno ich było w całym Belgradzie, to miasto wręcz szczyciło się ich obecnością. Rude, białe, czarne, bure, paradowały pewne siebie po chodnikach i ulicach, czasem rozsiadały się bezczelnie przy restauracyjnych stolikach, pewne, że nikt nie waży się ich przepędzić. Teraz schodziły się zewsząd na Skadarliję. Niby ignorowały Kutrzebę, ale każdy posłał mu przynajmniej jedno wymowne spojrzenie. „Tylko czegoś spróbuj” – ostrzegały ich oczy.

– Nieźli strażnicy – przyznał Mirosław, gdy oczekiwany gość przysiadł się wreszcie do jego stolika.

Książę Marko, postać z serbskich pieśni, bohater sprzed wieków i sprzed dekad, ubrany jak zwykle elegancko, tym razem w prążkowany popielaty garnitur z lekkiej bawełny, przywitał się oszczędnie, bez zbytniej serdeczności.

– Strażnicy i zabójcy – mówił cicho, ale pewnie, jak człowiek zdający sobie sprawę ze swoich możliwości. – Jedno moje słowo i rozszarpią tę twoją Zmorę na strzępy. Możecie być sobie silni i twardzi, ale jeśli trzeba, zbiegnie się tu i tysiąc kotów. Nie podołacie im.

– To się nazywa gościnne zagajenie! – Kutrzeba uśmiechnął się krzywo. – A co się stało z „gość w dom, Bóg w dom”?

– Dobra opinia daleko sięga, ale zła sięga o wiele dalej – odparł Marko. – Toteż o tobie słychać aż na krańcach świata. Nie spodobało mi się to, co zrobiłeś z moją matką.

– Nic z nią nie zrobiłem.

– Dzięki kłamstwu zjesz obiad, ale nie zjesz kolacji – warknął Marko. – To, co robisz jej dzieciom, tak jakbyś robił jej samej. To, co robisz jej, tak jakbyś robił mnie.

Kutrzeba zerknął na swój talerz, na którym leżały jeszcze resztki pljeskavicy, którą podano mu tak wielką, że nawet on nie zdołał jej sprostać.

– Myślę, że dziś obejdę się bez kolacji – mruknął. – Siedzisz zakopany w jakiejś swojej tajnej twierdzy, nie ma do ciebie dostępu. Jakoś musiałem przesłać ci wiadomość.

– Atakując matkę, przesłałeś mi tylko jedną: wyzwanie.

– Słuchaj, wasza wysokość – zniecierpliwił się Kutrzeba. – Ja się tu nie wyrywałem. Przybyłem, bo mnie wysłali. Jeśli chcesz, naślij na mnie te koty, zobaczymy, kto okaże się silniejszy: wasze pupile z całego miasta czy ja. Jeśli wygrają te opasłe pluszaki, to moi przyślą tutaj następnego kuriera, który na wszelki wypadek będzie miał rozkaz działać miło i dyplomatycznie. W efekcie dotarcie do ciebie zajmie mu pół roku. A za pół roku nie będzie już o czym gadać, bo będziesz trupem.

– To groźba?

– Groźba i proroctwo. Myślisz, że przyjechałem, żeby wpieprzać góry mięcha i siłować się z tobą na surowe spojrzenia? Zrobiłem coś twojej mamuśce tak naprawdę? Parę jej ryb i rusałek przeżyło stres, bo przez chwilę nie miały czym oddychać. Wielka krzywda.

Książę przypatrywał mu się przez dłuższą chwilę. Wreszcie uśmiechnął się lekko, skinął głową. Zawołał kelnera i zamówił u niego dwie szklanki czerwonego wina. Gdy Kutrzeba spróbował coś powiedzieć, Marko uniósł uspakajająco dłoń. Odczekali więc obaj w milczeniu, aż kelner przyniesie dwa pucharki, z których upili po łyku.

– Przywykłem do macedońskiego vraneca... Za życia, którego nie było – westchnął Marko. – Albo za poprzedniego. Mieszają mi się: historia i legenda. W jednej jestem sojusznikiem Turków, w drugiej przeciw nim walczę. Pewne jest tylko to, że teraz siedzę w Belgradzie i piję czarnogórskie wino. A naokoło trwa wojna. Tajna, ukryta, ale nie mniej bezwzględna. Niekiedy tęsknię za czasami, gdy mogłem działać jak ty: rozwiązywać wszystkie problemy mieczem.

– Między nami pokój? – upewnił się Kutrzeba.

– Pokój?... Nie wiem. Pakt o nieagresji. Na razie. Wolałbym, żebyś zniknął z Belgradu. Przynosisz ze sobą dodatkowe zamieszanie, a Bóg mi świadkiem, że nie brakuje tu kłopotów. Matka mówiła mi, że masz coś dla mnie.

Mirosław bez słowa podał mu zawinięty w jedwabną chustę przeplataną srebrnymi nićmi kawałek lampy.

– To jest to, co myślę? – zapytał książę. – Ach, niezwykły prezent. Oddajesz mi go ot, tak?

– Dla mnie to tylko kawałek gliny. Wart tyle, ile znaczy dla ciebie. Dżinna tym nie przywołasz.

– Moi wrogowie też nie. Nie bez tego strzępu. Naprawdę był ukryty w murach Kalemegdanu?

– Pod cerkwią, w podłodze kaplicy świętej Paraskiewy.

– Paraskiewy? – nie zrozumiał książę. Choć rozmawiali po serbsku, Kutrzeba odruchowo przetłumaczył imię.

– Svete Petke – przypomniał sobie.

– Tam! – zawołał Marko. – Co za pomysł!

– Demony nie zaglądają do kościołów. A ludzie bez mocy nie wyczuwają cudów. Dobre miejsce.

– Ty jakoś tam wszedłeś.

– Nie jestem demonem. Zresztą, to tylko przesąd, że demona w kościele porazi piorun.

– Przesąd! – parsknął książę.

– Jeden z tych, które jeszcze nie działają.

– No dobrze. Czego oczekują ode mnie ci, którzy cię wysłali?

– Współpracy. Wy tutaj tłuczecie się między sobą, walczycie z Turkami, z Bułgarami, z Grekami... Praktycznie nie ma takiej potęgi, takiego państwa, które nie uważałoby, że coś im się od Bałkanów należy. W efekcie korporacje inwestują tu raczej ostrożnie, a wy tracicie górę kasy. Ciągle zmieniają się sojusze. Ty przed chwilą pomagałeś władzom, a teraz musisz działać w podziemiu. Jak się w tym połapać?

– Mogłem walczyć w ostatniej bitwie pod Kosowym Polem, ale zbyt wielu ludzi uważa mnie za zdrajcę. Mam do wyboru: szara strefa albo emigracja. Jak widzisz, polityka bywa potężniejsza od legend.

– Mimo to jesteś teraz silniejszy od wielu polityków. Wszyscy cię chcą. Turcy, Austriacy, Rewolucja...

– Koleje Galicyjskie?

– Coś się szykuje, książę. Po dwudziestu pięciu latach spokoju ludzie i demony obrośli w tłuszczyk. Kawał świata to ciągle bezdroża pełne potworów, ale co więksi ważniacy już zaczynają skakać sobie do oczu. Ci, którzy mnie wysłali, chcą być gotowi. Ebedi Pasza nie był twoim jedynym wrogiem. Jego córka może się okazać większą zarazą od ojca. I współpracuje z moimi wrogami.

– Twoimi? Nie tych, których reprezentujesz?

– Ich też. Cała nasza trójka: oni, ty i ja mamy wspólnych wrogów.

– Ale niekoniecznie wspólnych sojuszników – mruknął książę.

– Jeden problem na raz, wasza wysokość. Najpierw załatwmy organizację Sabriye, potem zajmiemy się resztą.

– Zgaduję, że wysłano cię nie tylko z prezentem i wiadomością, ale i po to, żebyś nam pomógł?

– Jestem skuteczny.

– Bez fałszywej skromności, co? Właściwie nawet mi się to podoba. Dobrze, panie Kutrzeba, prezent przyjmuję, nad sojuszem muszę się zastanowić. Przydałby się też jakiś prezent dla matki, żeby ją ułagodzić.

– Przeprosiny nie wystarczą?

– Nie znasz kobiet! – roześmiał się Marko. – Twoja głowa na srebrnej tacy mogłaby nie wystarczyć. Uraziłeś ją. Myślę jednak, że jakoś to załatwimy. Spotkajmy się tu pojutrze. O tej samej porze. Ręczę, że nawet jeśli odpowiedź będzie odmowna, opuścisz Belgrad żywy. Co będzie dalej...

Rozłożył ręce.

Gdy odszedł, a niedługo potem odleciały wrony i zniknęła większość kotów, Kutrzeba zamówił jeszcze jedno wino. Pił je długo, znów przyglądając się uśmiechniętym kobietom, wędrującym w górę i dół Skadarliji. Wreszcie zapłacił rachunek, mrugnął do kelnerki i odszedł ku Placowi Cara Lazara, z którego skręcił w jedną z bocznych uliczek.

W małej winiarni kupił butelkę różowego wina. Wychodząc, rozejrzał się, ale nie dostrzegł ani kotów, ani wron. Tylko stadko wróbli baraszkowało przy śmietniku, lecz one nie należały do przyjaciół drapieżników. Przeszedł przez ulicę tak, by iść jej zacienioną stroną. Wstąpił na kawę do niewielkiej kawiarni o pastelowych ścianach i usiadł tak, by widzieć ulicę. Zamówił dodatkowo pucharek lodów, przyrządzanych tu ponoć wedle tradycji niezmiennej od czasów rzymskich. Uśmiechnął się, mrugnął porozumiewawczo do kelnerki.

Gdy dotarł do kamienicy, w której wynajmował mieszkanie, zmierzchało. Wspiął się po stromych, drewnianych schodach, których wszystkie stopnie zostały opatrzone zaklęciami i wezwaniami do demonów i prawosławnych świętych. Przystawał na każdym piętrze, szepcząc coś pod nosem. Na trzecim stał nieco dłużej. Tu, prócz zaklęć magicznych, szeptał też i czułe, mające pomóc mu uspokoić Zmorę.

Wreszcie otworzył wszystkie trzy zamki w drzwiach i wszedł do niewielkiego mieszkanka, składającego się w gruncie rzeczy tylko z przedpokoju, łazienki i sypialni. Okno wychodzące na podwórze, na którym bawiło się kilka kotów, zamknięto na stałe i zasłonięto grubą zasłoną.

– Nareszcie! – zawołała na jego widok Sabriye, zrywając się z fotela, na którym przeglądała kolorowe pisma, opowiadające o zagranicznych modach i skandalach. – Uwierzyli ci?

– Jeszcze nie wiem. – Nim wszedł do pokoju, zdjął kapelusz i buty. – Książę musi pogadać ze swoją wspólniczką, tak jak mówiłaś.

Podał butelkę wina drobnej, szczupłej brunetce o oczach czarnych, lecz płonących całymi mgławicami żądz. Cisnęła nią pogardliwie na łóżko, chwyciła Kutrzebę za koszulę i przyciągnęła do siebie.

– Napijemy się później – zdecydowała. Jak zwykle mówiła tonem osoby przekonanej, że cały świat nie marzy o niczym innym, jak tylko o tym, by spełniać jej rozkazy. – A teraz błagaj o przebaczenie za to, że kazałeś mi tak długo czekać!

Przyłożył się i uzyskał łaskę władczyni przywołanych janczarów. Upłynęło jednak wiele czasu, nim wreszcie Sabriye pozwoliła mu otworzyć przyniesioną butelkę.

Wewnątrz niego Zmora zagryzała pięści, by nie krzyczeć.

Rozdział dziewiąty

Rok 1977 starego kalendarza, 25 rok Pokoju,

Kraków

Lokal, w którym Korycki miał spotkać się z warszawskim łącznikiem, mieścił się w centrum Podgórza, rzut kamieniem od Rynku Podgórskiego, na którym akurat odbywały się obchody jakiegoś lokalnego święta. Poustawiano tam stragany, oferujące za zawyżone ceny każdy rodzaj śmiecia zwanego tutaj rękodziełem, ale także odziedziczony po przodkach złom, własnoręcznie robione miody i wypiekane chleby oraz watę cukrową. Podgórzanie nie zawiedli, przybyli tłumnie, ściągając na siebie uwagę całej prawie policji z lokalnego komisariatu. Jeden tylko mundurowy zajrzał do knajpy o nazwie „Bajka”, na co dzień niezgorszej mordowni, by sprawdzić, czemu w niej tak cicho.

Przez opary papierosowego dymu dostrzegł, że część stolików poskładano w rząd w jednym końcu sali, by posadzić za nimi nieco przerośniętego gnoma w okularach, przy pozostałych zaś tłoczyli się inteligenci, co można było poznać po tym, że bezustannie coś notowali, a poza tym prawie wszyscy niezależnie od wieku mieli wysokie czoła i postępującą łysinę, tudzież nosili okulary.

Policjant, nauczony przez wewnętrzne okólniki, że zebranie inteligentów może oznaczać niebezpieczeństwo powstania komórki rewolucyjnej, wszedł do lokalu, przedarł się przez siną zawiesinę papierosowego dymu i usiadł, jak na złość tuż obok próbującego odnaleźć warszawskiego łącznika Koryckiego. Stójkowy nie rozpoznał byłej policyjnej szychy nie z powodu gęstego dymu ani nie dlatego, że należał do tych młodych stażem krawężników, dla których nawet zeszłe lato było zamierzchłą przeszłością, ale dlatego, że Korycki zadbał, by jak najmniej przypominać siebie.

Ogolił całkiem siwiejące włosy, a nawet zgolił wąsiska, z których był dość dumny. Nos i policzki wysmarował czerwonym mazidłem, by wyglądać na notorycznego pijaka, i założył okulary w wielkich, rogowych oprawkach. Do tego ubrał się tak, jak jego zdaniem ubierali się inteligenci nieco gorszego sortu: w spodnie z grubego granatowego płótna i białą koszulę, której kołnierz wystawał spod swetra wyciętego „w serek”.

Ponieważ zaopatrzono go w rysopis łącznika, dość szybko udało mu się odnaleźć go wzrokiem. Maciej Parowski, młody, ale podobno zdolny fotograf prasowy, który przyjechał z Warszawy tylko po to, by wysłuchać wykładu tego wyrośniętego gnoma ze Lwowa, siedział w pierwszym rzędzie, pykał sobie fajeczkę i notował najgorliwiej ze wszystkich. A przy tym co pewien czas podrywał się, może by zaprotestować – albo przeciwnie, poprzeć tezy gnoma – ale zamierał pod jego surowym spojrzeniem i opadał potulnie na krzesło. Coś tam jednak mruczał pod nosem. Korycki wiedział, że facet pisuje pod pseudonimem do jakiegoś pisma zajmującego się technologiami, możliwe więc, że zamierzał gnomowi zadawać pytania.

No dobrze, nie gnomowi. Prelegent wyglądał wypisz wymaluj jak najbardziej gnomi gnom, jaki tylko istniał pod słońcem, ale, jak wiedział z akt Korycki, był człowiekiem, pisarzem, psychiatrą i ideologiem jednej z nowych mód naukowych. „Potencjalnie użyteczny i potencjalnie niebezpieczny” – nie rozstrzygały sprawy akta. Zdaniem generała był wyłącznie niebezpieczny, bo niemal doprowadził go do śmierci z nudów.

Były gliniarz, obecnie wysoko postawiony agent, tak tajny, że oficjalnie martwy, chętnie wstałby od stołu, podszedł do tego całego Parowskiego i wyciągnął go na zewnątrz, kończąc tym samym swoje męki i realizując misję. Niestety, przeklęty stójkowy siedział uparcie tuż obok i notował równie zacięcie jak banda oszołomów, która na wykład lwowskiego psychiatry zjechała się tu z całej Polski.

Jakkolwiek zgromadziło się w „Bajce” tylu mózgowców, że średnia inteligencji w Podgórzu musiała skoczyć o paręset procent, zdaniem Koryckiego wcale prawdopodobna wydawała się teza, iż siedział pośród najgłupszych ludzi na świecie. Inteligencja, jak wiedział, niekoniecznie chodziła w parze z mądrością. Spotykał już profesorów tępych jak stołowe nogi oraz dogorywających na ławach przed chałupami na wsi starców, których mądrości nie pomieściłyby żadne kartoteki. Z pewnością przy stolikach w „Bajce” nie siedzieli ludzie poważnie zajmujący się życiem, skoro tracili czas i pieniądze, jeżdżąc po Polsce, by opowiadać sobie o świecie, który się nie zdarzył.

By przygotować się na spotkanie z łącznikiem, Korycki poczytał sobie trochę o tym, co nazywało się Towarzystwem Badaczy Alternatywy. Gromadziło ono przede wszystkim jajogłowych zajmujących się konwencjonalnymi naukami, zmuszonymi teraz do rywalizacji z magią i cudami religii. Najstarsi z nich dorastali w czasach kultu starych technologii, gdy zbudowanie nowego typu przekładni bądź stworzenie jakiegoś związku chemicznego zdawało się wydarzeniem na miarę odkrycia nowego lądu i czyniło z przygarbionego laboranta bohatera. Odkrycia naukowe otaczał wtedy wręcz romantyczny nimb, a inżynierowie należeli do elity społeczeństwa. I choć po Kresie nadal ich ceniono (magia nie sprawiła wszak, że zniknęły tradycyjne technologie), to jednak ludzkość skręciła ze ścieżki rozwoju, na której to technokraci rządzili światem.

Z tęsknoty za tym, co nie nastąpiło, a zdaniem wielu powinno, niektórzy zaczęli pisać powieści, których akcja toczyła się w rzeczywistościach niedotkniętych Kresem. Gnom na przykład stworzył całe wszechświaty pozbawione magii. W jego powieściach ludzie zdobywali kosmos przy pomocy pojazdów napędzanych nie cudami, lecz fizyką. Jakichś dwóch facetów stworzyło trylogię opartą na alternatywnej wersji historii, w której zwyciężyła Wieczna Rewolucja, ale inna niż naprawdę, bo niebędąca boginią stanowiącą wcielenie idei, lecz zwyczajnym systemem politycznym. W powieściach, które nazywano „fantastyką”, cofano się w czasie, przeżywano przygody na Wenus lub Marsie oraz napotykano obce cywilizacje, z którymi szło albo nie szło się dogadać.

Wszystko to można by zbagatelizować, gdyby nie okazało się, że te wyłącznie przygodowe i niezbyt mądre powieści sięgnęły po rząd dusz. Korycki zapoznał się między innymi z analizami astronomów, zaniepokojonych faktem, że na takim na przykład Marsie coraz wyraźniej widać nie tylko kanały, ale również coś, co można interpretować jako ślady po wielkich, zniszczonych miastach, co pasowałoby do opowieści pewnego szalenie popularnego w Ameryce pisarza.

Fantaści potrafili być więc niebezpieczni i należało ich mieć na oku.

Chcąc nie chcąc i Korycki musiał słuchać, co gnomopodobny miał do powiedzenia. A bredził nieprawdopodobnie.

– ...a żeby cię sepulki zcyborgizowały, awruk twoja taka owaka! – prelegent cytował właśnie jakiegoś swojego mistrza albo zupełnie szczerze unosił się, poruszony czyimś niewłaściwym zachowaniem. – Nie wiem, czy to odpowiedź godna, czy wręcz przeciwnie. Nie w godności rzecz, ale w tym, że zarówno Kres, jak i Pokój okazały się dla nas nieszczęściem największym. Czy to wyczerpuje pańską ciekawość, kolego?

Wielki brodacz siedzący obok Parowskiego zapewnił, że jak najbardziej, i po tym, jak zaspokoił ciekawość, przeszedł do zaspokajania innego pragnienia, wypijając duszkiem prawie pełny kufel piwa. W ten sposób sprawił, że na moment zapadła cisza, bowiem nawet prelegent przyglądał się jego wyczynowi z zainteresowaniem.

Korycki wykorzystał okazję, by zamachać do Parowskiego, ten jednak zupełnie nie zwrócił na niego uwagi.

– Co pan mnie trącasz? – syknął za to zirytowany policjant.

Generał opanował odruch, by słusznym rykiem ustawić gówniarza do pionu. Przeprosił, zwalił winę na ciasnotę i przeklinając w duchu, słuchał dalej.

– Nieszczęście nie tylko w tym, że wierzymy w ułudę porozumienia z tzw. „Marsjanami”, na co zwracali tu koledzy uwagę – podjął gnomopodobny. – Choć przecież dla każdego trzeźwo myślącego człowieka jest oczywistym, że o pełnym zrozumieniu istot tak od nas odmiennych mowy być nie może. Nie chcę się teraz zagłębiać w przyczyny, dla których nam się wydaje, że możemy się dogadać z obcymi intelektami zwyczajnie, jak człowiek z człowiekiem... – „Ha!”, zawołał w tym momencie Parowski, a cała sala, łącznie z Koryckim, wybuchła śmiechem. Nie śmiał się tylko policjant, który przybrał zasępioną i zarazem zagniewaną minę, przez chwilę przekonany, że śmiano się z niego. – ...No właśnie, celna uwaga, panie kolego. Człowiek z człowiekiem z trudem potrafi się porozumieć, a nam się zdaje, żeśmy ot, tak nawiązali kontakt z obcą cywilizacją. Ale nie o tym dziś mamy mówić, lecz o rzeczy dalece ważniejszej, jaką jest utracone dziedzictwo ludzkości. Prawdziwa, nasza, bo przez nas odkrywana nauka i idące za nią technologie. Zwróćcie, koledzy, uwagę, jak bardzo zaniedbujemy je teraz, oszołomieni bogactwem, jakie podobno daje nam magia i technologia, którą niesłusznie nazywamy „marsjańską”. Mój przedmówca – łypnął znacząco na siedzącego na drugim końcu połączonych stołów eleganta w czarnej marynarce, poważnego bruneta, u którego resztki ciemnych włosów przyczaiły się z tyłu głowy, otaczając ją od spodu posępną aureolą – wygłosił nam pieśń pochwalną na temat fidezyny. Wiedzę o tym tajemniczym pierwiastku wreszcie wykradliśmy naszym fałszywym Prometeuszom, którzy wprawdzie przynieśli nam ogień magii, ale nie powiedzieli, jak ona działa. I teraz okazuje się: oto jest fidezyna, pozyskiwana z ludzkich dusz, marzeń, wierzeń i nadziei. Krzysztof starał się rozświetlić nam przyszłość, opowiadając o gwiezdnych okrętach napędzanych skroploną, czy też może spalaną fidezyną, i o planetach, które czynimy sobie poddanymi dzięki tej wspaniałej substancji. Rozumiem te pragnienia. Ale wiem, że się nie spełnią. Tak jak nie spełniły się pragnienia północnoamerykańskich Indian, gdy im przyniesiono technologię, której nie pojmowali, i przy pomocy której udało im się tylko zapić na śmierć bądź stoczyć kilka chwalebnych bitew. Nie gódźmy się na to, by zostać Indianami, koledzy. By zostać tylko szlachetnym, trochę bajkowym wspomnieniem. Badajmy fidezynę, owszem, ale nie zachłystujmy się nią. Oto, jak powinien wyglądać prawdziwy kosmolot...

Upił wody ze szklanki, dzięki czemu zebrani zdobyli nieco czasu, by zacząć bić mu brawo. Korycki zerknął ukradkiem do notatnika policjanta, by przeczytać, że stróż prawa uznał gnomopodobnego za charyzmatycznego, a zatem potencjalnie niebezpiecznego ludzkościowca.

– Nie potrzebujemy cudzej pomocy, by sprowadzić na siebie zagładę – zmienił temat prelegent, nieświadomie sprowadzając wprawiając w zdumienie młodego policjanta, który tak się zdziwił tymi słowami, że aż na chwilę przestał notować. – Ludzkość jest w przeważającej części na tyle głupia, że wpakuje się w poważne kłopoty i bez pomocy Marsjan. Ale, u licha, swoją naukę przynajmniej pojmowaliśmy, rozwijaliśmy ją sami. A fidezytyka, czy też raczej, jak sądzę, fidezomistyka, jak należałoby ją nazwać... albo wręcz fidezofantomatyka... powtarzam, badajmy ją, ale nie wierzmy Marsjanom i ich darom i nie porzucajmy własnej ścieżki. Dziękuję.

– A te statki kosmiczne? – przypomniał ktoś z sali, gdy umilkły oklaski i Korycki miał już nadzieję, że uda mu się nawiązać kontakt z łącznikiem. – Co z nimi?

– A, prawda. Sądziłem, że każdy, kto czytał moje powieści, wie, jak wyglądają. Ale rozumiem, że lud pragnie igrzysk. Dobrze, oto przedstawienie. My nazywamy „fantastyką” tę literaturę, która nie opowiada nam bajek, ale wychodzi od dzisiejszego stanu wiedzy, by projektować możliwą przyszłość. Sposobem na napędzanie rakiet zdolnych unosić nas w przestrzeń kosmiczną jest w takim przypadku rozkład materii, a paliwem – jądra atomowe. Kosmos musimy badać, skoro wiemy, że zamieszkują go obcy. Inaczej nie będziemy wiedzieć o Marsjanach nic ponad to, co sami nam powiedzieli.

Mówił jeszcze przez blisko pół godziny, opowiadając o niedostatkach paliw gazowych, nadzwyczaj trudnych do skroplenia i utrzymywania ich w stanie ciekłym w zbiornikach. O problemach wynikających z ciężaru takich zbiorników. Zakończył nareszcie, ogłaszając, że chodzi o to, by atomy, oddając swą energię, rozpadały się nie byle jak, lecz w sposób ściśle określony, i żeby ten rozpad wyzwalał cząstki dające się zwrócić w dowolnym kierunku.

– Co za atomy? – zagadał do Koryckiego zdumiony policjant. – O czym on mówi?

– Pojęcia nie mam. Pewnie jakieś duszki. No, pan wybaczy, ale nareszcie przerwa!

Generał poderwał się od stolika, przedarł przez zaskoczonych jego obcesowością inteligentów, którzy nadal upierali się rozmawiać o pierdołach, i dopadł Parowskiego, nim ten zdążył przedrzeć się do otoczonego wianuszkiem wielbicieli gnomopodobnego.

– Pan Parowski? – chwycił go za ramię i nie zważając na opór, odciągnął na bok. – Nazywam się Edigey, Jerzy Edigey – podał nazwisko, jakiego teraz używał. – Mieliśmy się tu spotkać. Wie pan, „Jestem późniejszy od ciebie...”.

– „...więc muszę pamiętać wszystko, co sobie myślałem...” – odpowiedział drugą częścią hasła Parowski.

– „...to jest, myślałeś, boż jestem tobą, tylko z przyszłości” – dokończył Korycki. – Bogowie, co za hasło pan wymyślił! Godzinę się go uczyłem!

– Nie ja, nie ja... – Parowski uśmiechnął się skromnie i znacząco zerknął na gnomopodobnego. – Dobrze, że pan przyszedł, choć szkoda, że akurat na spotkanie. Z drugiej strony, mógł pan posłuchać mistrza...

– No, mogłem – westchnął ciężko Korycki.

– Aha! Nie podobało się panu? Wie pan co, chodźmy na zewnątrz, tu się nie dogadamy!

Korycki posłuchał go z ulgą. Zaproponował nawet, by przenieśli się nad Wisłę i tam przysiedli. Widział, że Parowski przyjmuje propozycję z żalem. Mężczyzna obejrzał się na „Bajkę”, w której wielbiciele rakiet napędzanych niezwykłą siłą atomów, czymkolwiek były, wciąż zawzięcie dyskutowali, przekrzykując się i licytując na argumenty, z których normalny człowiek nie zrozumiałby ani słowa.

– Nie ucieknie panu przecież – zbagatelizował Korycki.

– W tym rzecz, że może – westchnął Parowski. – On ma wieczorem konsylium w Kobierzynie. O, po pańskiej minie poznaję, że zna pan to miejsce!

Znał. Może nie cały szpital, ale na pewno tę jego część, w której trzymano ofiary chorób umysłowych związanych z magią, szczególnie te niebezpieczne przypadki. Swego czasu sam podesłał tam paru kuracjuszy.

– Nasze sprawy też są ważne – przypomniał Parowskiemu.

– Są, rzeczywiście są – zgodził się warszawski łącznik. – Zgoda, niech pan prowadzi!

Nad Wisłą zatrzymali się nieopodal Mostu Podgórskiego, dopiero co odremontowanego i po latach zamknięcia oddanego do użytku. Choć z zamiarem remontu Rada Miasta nosiła się już od roku 1913, pracom najpierw przeszkodziła wojna, później Kres. W dodatku nową linię tramwajową pociągnięto wybudowanym w 1933 roku Mostem Piłsudskiego, przez co Podgórski zaczął być przez rajców uważany za zupełnie już niepotrzebny i przebąkiwano nawet o konieczności wyburzenia coraz bardziej zagrażającej żegludze wiślanej ruiny. Co gorsza, pod mostem zalągł się emigrant z północy – troll, starający się wymuszać od nielicznych przechodniów opłaty. Ostatecznie konstrukcję uratował Marsjanin, pan Nowakowski, który nie tylko znalazł dla trolla lepsze zajęcie, ale też opłacił remont z własnej kieszeni. Dzięki temu ulica Brodzińskiego, przez całe lata zaniedbana, pełna była teraz knajpek, z których część otworzyła ogródki piwne na nadbrzeżu.

A że dzień był ciepły i słoneczny, dwaj spiskowcy przysiedli właśnie w jednym z takich ogródków. Zamówili po piwie, pochodzącym, jakżeby inaczej, z lokalnego browaru, należącego do Nowakowskiego. Trunek nazywano „prawdziwym marsjańskim”.

– Jakie ma pan dla mnie wieści? – rozpoczął generał, gdy zorientował się, że zapatrzony w etykietę butelki łącznik nie spieszy się z nawiązaniem rozmowy.

– Wieści? Ach. Pana interesuje fidezyna, prawda?

Prawdę mówiąc, Koryckiego zupełnie nie zajmowała fidezyna, ów tajemniczy pierwiastek, o którym szeroko rozpisywano się od dwóch lat, kiedy to jedna z marsjańskich tajemnic wyszła na jaw. Kwestiami związanymi z fidezyną interesował się jednak Admirał.

– Przeogromnie – skłamał więc. – Tylko proszę mi nie opowiadać o zasadach działania. To nie moja specjalność. Bardziej interesuje mnie przemyt, szpiegostwo przemysłowe... Wie pan, te wszystkie problemy, z którymi użeracie się w stolicy.

– Tak zupełnie bez zasad to się nie da… – Parowski stuknął kilkakrotnie fajką o krawędź stolika, by pozbyć się z niej resztek starego popiołu, i natychmiast zaczął nabijać ją na powrót. Korycki, który sam był zapalonym fajczarzem, póki jego serce kochane, ta zaraza z piekła rodem, jego ślubna, nie zabroniła mu palić, przyglądał się temu z zazdrością. – Widzi pan, wszystko, co nas otacza, ta cała magia, te wszystkie cuda, one nie są tak wolne od reguł, jak by nam się zdawało. Zasada zachowania energii na przykład wciąż działa, w każdym razie jeśli chodzi o przyzywanie duchów i bogów, bo gdy oni używają magii, to rzeczywiście zaczynają dziać się cuda, których ani fizycy, ani neofizycy jeszcze wyjaśnić nie potrafią. Tym, którzy się zastanawiali, kim naprawdę są Marsjanie, przychodziły do głowy fantastyczne pomysły, że pochodzą z równoległego świata, gdzie działają inne prawa fizyki. Ale po tym, jak ten szpieg... Jak on się nazywał?

– Zacharski – podpowiedział Korycki.

– Właśnie, Zacharski. Po tym, jak wykradł z przejętej przez Marsjanina Hughes Aircraft Company tajemnicę fidezyny, wiele się zmieniło. Teraz wiemy, że to prawie klasyczna fizyka. Zacharski ukradł flakonik fidezyny, a rok później jakiś inny szpieg zdobył technologię jej pozyskiwania. Niby dawniej też istniały laboratoria produkujące bogów i demony. Ale to były jakieś prymitywne sale tortur. Zamęczali w nich ludzi. Wszystko po to, żeby z modlitw tych nieszczęśników powstawały potwory, takie jakie zaplanowali ci niby naukowcy. A wie pan, co potrafiło się w nich rodzić.

Korycki przypomniał sobie Szulera Losu i zadrżał.

– Wiem aż za dobrze – mruknął.

– Teraz pozyskuje się fidezynę z ochotników albo jeńców... No, pomijając etyczne kwestie, dla dobra dyskusji, bo między nami mówiąc, to poważna sprawa... pozyskuje pan fidezynę i może pan robić, co chce. Tak jak mówił Krzysztof...

– Kto?

– Nie było pana jeszcze wtedy na prelekcji? Nieważne. Z fidezyną nie musi pan zdawać się na przypadek i wierzenia. Czystej, wydestylowanej fidezyny może pan używać jako paliwa do samolotów, a w przyszłości może i do kosmolotów. Może pan nią leczyć nieuleczalne choroby albo przedłużać sobie życie. Właściwie może pan z nią robić, co zechce. I w tym cały kłopot.

– We wszechmocy?

– No tak, w tym też. Ale przede wszystkim w tym, że wszyscy by jej chcieli. A fidezyna działa zgodnie z zasadą zachowania energii, pamięta pan? Nie starczy jej dla wszystkich. I znów, pomijając już kwestie etyczne, choć ich pomijać nie wolno, trzeba też myśleć o ekonomii. Dlatego Marsjanie latają po całym wszechświecie w poszukiwaniu braci w rozumie. Są chciwi fidezyny. Słyszał pan o Zajdlu?

– Jakiś Marsjanin?

– Nie, Polak, fizyk. Pisze taką fantastykę jak Lem, tylko bardziej młodzieżową i przygodową. Ale pracuje teraz nad powieścią, która może okazać się straszna, gdy ją ktoś właściwie odczyta. Będzie musiał trochę z nią pokombinować, bo jeśli napisze wszystko wprost, to mu cenzura książki nie puści... Pan wie, że nas cenzurują?

– Żyjemy w niebezpiecznym świecie. Jedna książka może narobić sporo zamieszania. Słyszał pan na przykład o tym Austriaku? Niedawno dopiero sprawa wyszła na jaw...

– Tym, co sobie uroił jakąś chorą ponietzscheańską filozofię?

– Tym samym. Dodał do tego trochę rasizmu, teorii spiskowych... i chwyciło. Do tej pory nie wyjaśniono, jakim cudem te jego idee tak szybko się rozprzestrzeniły. Po miesiącu miał już własne bojówki. Gdyby w porę ich nie zlikwidowano, a książki nie wycofano z księgarni... – Korycki wzruszył ramionami. – To wszystko działo się w samym środku Kresu, wszystko było możliwe. Niemcy na wszelki wypadek czekali pięćdziesiąt lat z ujawnieniem tej historii. Cenzura czasem się przydaje.

– Wie pan, tu się nie zgodzimy. Choć ten Austriak... Ciekawa sprawa, swoją drogą. Snerg, inny fizyk, napisał niedawno powieść o tym, że nasz świat to ułuda, ślepa ścieżka historii, która stara się wrócić na ścieżkę właściwą. Dlatego niektóre fenomeny pochodzące z prawdziwej rzeczywistości potrafią tak silnie działać w naszym świecie. I to jest bardzo ciekawe! Mogłoby tłumaczyć na przykład sukces tego Austriaka. Niech pan sobie wyobrazi rzeczywistość, kto wie, może prawdziwszą od naszej, w której on zdobywa władzę i podbija świat. W takiej wersji historii Warszawa jest pod okupacją tym razem nie rosyjską, ale niemiecką, a my wszyscy odgrywamy inne role niż w teraz i...

– A ta wizja ma się jakoś do tematu naszego spotkania?

– No tak, nie bardzo. Najmocniej przepraszam... Mówiłem panu o Zajdlu, tak? Widzi pan, on stale pyta: kim są tak naprawdę ci cali Marsjanie? Pan wie? Bo ja nie wiem. Nikt nie wie.

– Jak nikt nie wie, jak wszyscy wiedzą? To kosmici.

– No tak, w tym sensie tak. Ale co pan o nich wie ponadto? Niewiele, prawda? Tyle, co nam powiedzieli i co myśmy zdołali im wykraść. Już samo to, żeśmy musieli kraść fidezynę, to dowód na to, że co najmniej trochę nas okłamali. A Zajdel zadaje bardzo niebezpieczne pytanie: „A co, jeśli oni nas nie okłamali tylko trochę, ale dużo bardziej? Jeśli my wszyscy żyjemy w jednym wielkim kłamstwie?”.

– To jest ta wiadomość, którą miał mi pan przekazać?

– Trochę tak, ale nie do końca. Niech pan spróbuje być cierpliwy. Janusz, bo tak ma Zajdel na imię, pytał dalej. Jakie są podstawy naszej wiedzy o wydarzeniach z tysiąc dziewięćset szesnastego roku i ich konsekwencjach? No, jakie są, pańskim zdaniem? Co my wiemy o najeździe Marsjan?

– Przede wszystkim to, że im nie wyszedł?

– No właśnie! Tak jest! My, ludzie, okazaliśmy się wyjątkowi w całym wszechświecie i akurat u nas Marsjanom nie wyszło. Bo pojawiła się zwrotna, która tak im przywaliła, że pospadały ich kosmoloty, a na Ziemi rozpętała się wojna żywych z umarłymi, Marsjan z bogami. Tak nas uczą, prawda?

– Bo tak było.

– A jeśli nie? – Parowski uśmiechnął się, mrugnął łobuzersko i zaraz potem denerwująco zamilkł, by zaciągnąć się dymem z fajki.