Copyright © Małgorzata Mroczkowska, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Anna Wawrzyniak-Kędziorek / panbook.pl

Korekta: Agnieszka Czapczyk / panbook.pl

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Izabella Marcinowska

Fotografia na okładce: http://www.shutterstock.com/Artmim

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

eISBN 978-83-7976-629-1

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Prolog

Kobiety marzą o różnych rzeczach. Jedne chcą być bogate i w tym celu są w stanie poświęcić nawet miłość, choć często okazuje się, że posiadane pieniądze wcale nie były tego warte. Inne pragną przede wszystkim być matką. I wielu z nich się to udaje, niektórym nawet wielokrotnie. Wreszcie są kobiety, które za wszelką cenę chcą zatrzymać przy sobie młodość i w tym celu popełniają nie jedno, ale wiele głupstw, których potem nie da się już odkręcić.

A Baśka marzy tylko o jednym: żeby schudnąć.

Baśka ma trzydzieści dziewięć lat i jak większość kobiet w jej wieku walczy z kilogramami. Walka ta, prowadzona od ponad dziesięciu lat – dodajmy: bez większych sukcesów po stronie Baśki – stanowi tę część jej codziennego życia, która zajmuje najwięcej czasu i energii. Tak, Baśka przytyła po dzieciach. To znaczy, najpierw się ucieszyła, że je ma (w sensie dzieci, nie kilogramy), że urodziły się zdrowe i takie ładniutkie, ale na tym jej entuzjazm się skończył. Po każdym porodzie przybyło po dyszce. Mijał czas, mijała młodość. Tylko kilogramy minąć nie chciały. W tym czasie Baśka nie siedziała jednak z założonymi rękoma. Dzielnie uskuteczniała na sobie wszystkie możliwe diety świata. Niestety, żadna nie zadziałała na Baśkę, bo dodatkowe kilogramy po prostu ją pokochały. Bez wzajemności, rzecz jasna, bo Baśka się nie poddawała, a w walce z nadwagą miały pomóc jej niezastąpione krówki, z którymi, tak się złożyło, zaprzyjaźniła się w dość szybkim tempie. Baśka w ogóle lubi zwierzęta. Oprócz krówek nie pogardzi również raczkami ani ptasim mleczkiem.

Baśka próbowała już wszystkiego, żeby jedzenia tych słodyczy się oduczyć, i chociaż żaden sposób nie okazał się skuteczny, to w swojej walce nie poddawała się ani na chwilę. Wciąż próbując nowych sposobów na zrzucenie zbędnych kilogramów, w pewnym momencie zamiast wagi pozbyła się cienia nadziei, że upragniona szczupła sylwetka może stać się jej udziałem. Przestała się łudzić, że kiedykolwiek schudnie. Ba! Co gorsza, pogodziła się już nawet z myślą, że skoro natura pozwala niektórym kobietom być nieco bardziej krągłymi niż inne, to znaczy, że ona, czyli Baśka, ma prawo być krągła. I właściwie po co walczyć? I dla kogo? Czy nie lepiej myśleć, że, parafrazując Marię Czubaszek, wszystkie kobiety są chude, tylko po niektórych tego po prostu nie widać?

Po Baśce tej chudości z pewnością widać nie było. I to od bardzo dawna. Za to dodatkowe kilogramy widać było gołym okiem, i to od razu. Wystarczyło na Baśkę spojrzeć.

Baśka była po prostu gruba i lubiła nazywać tę swoją przypadłość po imieniu. Nie znosiła na przykład, kiedy ktoś o osobie otyłej mówił, że jest puszysta. Ja nie jestem żadnym misiem! – denerwowała się głośno. I chociaż pozornie wyglądało to tak, jakby Baśka pogodziła się ze swoim ciałem, to jednak gdzieś tam głęboko w duszy marzyła o tym, żeby w końcu schudnąć i wyglądać jak dawniej. I żeby to schudnięcie nie skończyło się kolejnym efektem jo-jo, żeby ta chudość już została. Tak. O tym właśnie Baśka marzyła najbardziej. Bezustannie szukając sposobu na osiągnięcie tego celu, błądziła jak dziecko we mgle, wraz ze wszystkimi innymi poszukiwaczami cudownej diety. Nie poddawała się jednak, wierząc, że w końcu i jej uda się kiedyś zeszczupleć. Żeby znaleźć, trzeba najpierw szukać – powiedziała do siebie, otwierając pewnego ranka gazetę z artykułem na temat kolejnej diety cud.

Każdy dzień jest dobry, by zacząć nową dietę!

Zakrztusiłam się wczoraj marchewką. Pączek by mi tego w życiu nie zrobił.

Nieszczęście to jest szczęście, tylko odwrotnie

Dzisiaj każdy musi być szczęśliwy. A nawet jeśli nie jest, nawet jeśli wcale tego nie chce, to i tak musi, bo wszyscy naokoło o tym krzyczą. Z każdej gazety patrzą na nas psychotesty i inne poradniki szczęśliwego życia, i tak sobie myślę, że taki Sartre czy inny Nietzsche to miałby dzisiaj ciężkie życie, w tych czasach sztucznej szczęśliwości. Amerykanie jakoś potrafią się dostosować, ale Polakom średnio to wychodzi. My jak już jesteśmy szczęśliwi, tak się z tym szczęściem obnosimy i tacy jesteśmy napuszeni, że nasze szczęście staje się mało wiarygodne, a ludzie przestają nam wierzyć. I każdy patrzy na nas spode łba i myśli sobie: E tam, odbiło mu, albo: Co on się tak tymi zdjęciami z Egiptu chwali? Czy ja piramidy nie widziałem? W książce, co prawda, ale widziałem.

U nas zawsze lepiej się przyznać do nieszczęścia niż do szczęścia. Jakoś tak nadwiślańskie serca bardziej otwierają się przed tymi, którzy potrzebują współczucia, niż przed tymi, co to szukają publiczności do opowiadania o swoich sukcesach. Nie wiem, z czego to wynika, ale zauważyłam, że postawa ta sprawdza się również w dziedzinie odchudzania.

Otóż osobie, która się odchudza, współczujemy, jesteśmy z nią całym sercem i trzymamy kciuki. Ale, z drugiej strony, jeśli już ktoś schudnie, to zaciskamy zęby z zazdrości i już raczej nic nie mówimy – z obawy, żeby nie wymsknął nam się z ust jakiś komplement. Taka sytuacja zdarzyła się zresztą i w naszym biurze.

Siedziałyśmy z dziewczynami w naszym barku, przegryzając suche kanapki, które popijałyśmy biurówką, czyli herbatą z automatu z cukrem.

– Widziałaś tę Jolkę z sekretariatu? – zagadnęła Danka.

– Tę grubą? To znaczy, tę przy kości. – Poprawiłam się.

– Teraz to już na niej faktycznie same kości zostały – powiedziała Danka z tak poważną miną, że nie sposób było się tym faktem nie zainteresować bliżej. No to się zainteresowałam, pani Zosia zresztą też.

– Poważnie? – zapytałam.

– Schudła. I to bardzo.

– O Jezu… – jęknęłam, załamana jej sukcesem, który zwyczajnie wbił mnie w ziemię.

– I jak jej się to udało? – Pani Zosia wyglądała na bardzo zaskoczoną. – Przecież ona była naprawdę duża. Zejść z takiej wagi na pewno nie było łatwo.

– Dziewczyny mówią, że stosowała jakąś dziwną dietę.

– Dziwną?! – powtórzyłam, wyjmując z woreczka foliowego plasterek ogórka, który wysunął mi się spod szynki.

– Tak słyszałam.

– Nie ma dziwnych diet. – Pani Zosieńka ją poprawiła. – Diety są wyłącznie skuteczne albo nie.

– Ona ponoć piła tylko wodę…

– E tam, każdy tak mówi. Gdyby picie wody miało działanie odchudzające, to ryby przestałyby w ogóle istnieć.

– Poczekaj, daj skończyć.

– No i co? – Pani Zosia się niecierpliwiła.

– No więc z picia, to tak jak mówiłam, piła tylko wodę.

A z jedzenia jadła tylko czekoladę.

– Co…?!

– To, co powiedziałam. Czekoladę – powtórzyła Danka, pociągając nosem.

– Warto spróbować.

– Ja nie muszę – stwierdziłam. – Czekoladę i tak jadam codziennie. A do picia wody ostatecznie mogę się przekonać.

– Ale tu chodzi o to, że nic innego się nie spożywa.

Tylko ta czekolada i woda przez cały dzień.

– Brzmi nieźle. Na pewno lepiej niż wszystkie diety kopenhaskie i kapuściane razem wzięte.

– Ale powiem wam, że ta Jolka wcale nie wygląda dobrze.

– Niedobrze? – Pani Zosia zdziwiła się i zdjęła z dłoni srebrną bransoletkę, którą cały czas się bawiła. – A to dlaczego?

– Bo za szybko schudła, tak mi się wydaje.

– Aha, wszystko jej teraz wisi?

– Nie jej, tylko na niej chyba?

– Właśnie. I ta twarz tak jakby do dołu jej się wyciągnęła, jak u boksera.

– U kogo?

– Taka rasa psów – wyjaśniła Danka. – Nie, ona zdecydowanie lepiej wyglądała wcześniej. Przynajmniej na twarzy.

– A reszta?

– Niestety! – Westchnęła. – Cała reszta prezentuje się teraz o wiele korzystniej niż dawniej. Dupa przestała istnieć zupełnie.

– Naprawdę?

– Mówię ci, na własne oczy dzisiaj widziałam.

– To muszę koniecznie tam do nich wpaść. Też chcę zobaczyć to zjawisko.

– Mówię ci, warto. Tylko musisz się pospieszyć, bo nie wiadomo jak długo ten stan się utrzyma, sama wiesz, jak to jest.

– Wiem, niestety.

I tak Danka ją chwaliła, bo, owszem, Jolka schudła pięknie, ale nie było w tym chwaleniu szczerości. Jakby Danka była zazdrosna o sukces koleżanki, którego jej samej nie udało się osiągnąć. Zamiast się cieszyć, że chociaż jedna z nas zrzuciła zbędne kilogramy, to jakoś tak nas zwyczajnie zatkało.

I kiedy już każda z nas napatrzyła się na spektakularną przemianę Jolki i każdy wrócił do swojej pracy biurowej, to ogarnął mnie jakiś wewnętrzny smutek, który pojawiał się za każdym razem, kiedy byłam świadkiem chudnięcia wszystkich wokół, tylko nie siebie samej.

Co było ze mną nie tak? Dlaczego inni potrafią, a ja nie? Czy dieta naprawdę przerasta moje możliwości? Czy ja jestem pod tym względem upośledzona? Czy ja nie umiem czytać instrukcji diety, gdzie jest czarno na białym napisane, że się nie podjada i w ogóle nie sięga się po słodkie? To co ja jestem? Ślepa, że tego nie widzę? Dlaczego to jest dla mnie takie trudne? Dlaczego jestem nieszczęśliwa ze swoją tuszą? Dlaczego nie umiem siebie zaakceptować i ciągle walczę, i ta walka już mnie wykańcza?

Z jednej strony, chciałam podejść do Jolki i podpytać ją o tę dietę czekoladową. Może miała jakiś sposób? Jakieś zaczarowane narzędzie, za pomocą którego mogła zasznurować sobie usta i nie jeść? Z drugiej jednak strony, wcale nie chciałam z nią o tym rozmawiać. Ileż to już razy przeprowadzałam podobne konwersacje. Kiwałam wtedy głową, słuchałam dobrych rad od tych, którym udało się schudnąć. Udawałam, że rozumiem. A potem wracałam do domu i zjadałam całe opakowanie krówek na jednym posiedzeniu. Od razu, jakbym się bała, że ode mnie uciekną.

Nie umiem się odchudzać. Umiem tyć. Nie wytrzymam na żadnej diecie. Znam siebie zbyt dobrze. I wiem, że nigdy, przenigdy nie uda mi się wrócić do dawnej wagi. Już się z tym pogodziłam. W końcu nie wszyscy muszą być chudzi, prawda?

Tylko kobieta potrafi zaburzyć nawet prawa fizyki. Im jest cięższa, tym łatwiej ją poderwać!

Gra wstępna czy podstępna?

Siedziałam w łazience od dłuższej chwili. Siedziałam na brzegu wanny, dla jasności, i patrzyłam w lustro, które niestety nigdy nie kłamało. Mówiąc krótko, oczu wręcz od tego widoku oderwać nie mogłam: sine powieki, sine usta, policzki jakieś takie obwisłe. I podbródek! Dużo za duży, jak na możliwości podbródka. Włosy też bardziej przypominały ogon wiewiórki, i to w sezonie linienia, niż fryzurę. Po prostu obraz nędzy i rozpaczy.

Nie wiem, kiedy to się stało, ale jakoś tak się posunęłam w czasie. Tak, moje lustro nie kłamie. A może powinnam zmienić krem na noc? Ten ostatni już mi podpadł. Chociażby tym, że zamiast wchłaniać się w moją starzejącą się cerę, o wiele bardziej wolał wchłaniać się w moją poduszkę, której doprać potem nie mogłam. Poleciła mi go Danka z pracy, to kupiłam, ale widzę, że trzeba będzie zmienić go na ten, który miałam ostatnio. Chociaż też nie, bo tamten, owszem, nie był tłusty, ale nic a nic nie zadziałał, o czym mogłam się przekonać w takiej właśnie chwili jak ta. Tak, zdecydowanie muszę kupić coś lepszego. Może tym razem nawet szarpnę się na krem z górnej półki? Kiedy, jak nie teraz? Na co ja właściwie czekam? Czy ja nie zasługuję na odrobinę luksusu, jak mawia pani z reklamy? Jestem w końcu tego warta czy nie?

Moje rozmyślania brutalnie przerwało natarczywe stukanie do drzwi łazienki.

– Zajęte. Nie widać? – odkrzyknęłam.

Patrzyłam na plastikowe butelki z szamponami, które stały na wannie w równym rzędzie. Jak można było się domyślić, połowa z nich była pusta. I to już od dawna. Najwyraźniej, z jakiegoś mało znanego powodu, członkowie mojej rodziny kolekcjonowali puste butelki po szamponach, płynach do mycia ciała, a nawet balsamach. Cała kolekcja czekała na sądny dzień, kiedy ktoś wreszcie łaskawie zabierze to całe towarzystwo i wyrzuci je do śmieci.

– Kochanie, wszystko dobrze? – Mąż się niecierpliwił.

– To już nie można sobie w łazience posiedzieć?

– Można. Ale chyba wygodniej w pokoju.

– A czy tam leci jeszcze ta kreskówka?

– Poczekaj, zerknę. – I po chwili orzekł: – Tak, leci. Dzieci nie odrywają od niej oczu.

– To ja jednak poczekam tutaj. Przynajmniej jest cisza.

Mąż tymczasem uchylił drzwi łazienki i powoli wszedł do środka.

– To może i ja tu z tobą przeczekam…?

– Broń Boże! Nie po to przyszłam tu sama, żeby dzielić się z tobą moją melancholią, która, tak się składa, właśnie mnie dopadła.

– Razem będzie nam raźniej, nie uważasz? – zapytał, siadając na brzegu wanny obok mnie.

– Nie, nie uważam – zaoponowałam. – I w ogóle jestem przeciwna, żebyś tu ze mną siedział. Lepiej wracaj do kuchni i zrób dzieciom kolację.

– Kolację zrobię za chwilę. Teraz chcę spędzić trochę czasu z tobą.

– Mówiłam ci już, że mi przeszkadzasz.

– Przecież i tak nic nie robisz.

– Nic?! – Spojrzałam na niego z wyrzutem. – Zapewniam cię, że to tylko tak wygląda. Ale ty i tak tego nie zrozumiesz.

– Dlaczego jesteś dla mnie taka surowa?

– Bo znam cię, niestety. Chociaż właściwie to nie twoja wina. Jesteś po prostu facetem, a żaden facet nie zrozumie problemów kobiety, która patrzy w lustro i co widzi? Zmarszczki!

– Przecież kupiłaś sobie ten krem…

– To jest jakiś szajs, a nie krem. Muszę sobie kupić inny.

– No to sobie kup, i po sprawie. – Wzruszył ramionami.

– Łatwo ci mówić. Ten krem kosztuje majątek.

– Ale skoro ma ci pomóc…

– Nie jestem pewna, czy mi pomoże. W reklamie mówią, że tak, ale sam wiesz, jak to jest z tymi reklamami.

Mąż objął mnie czule, co, przyznaję, nie zdarza się często. Wzbudziło to we mnie od razu pewne podejrzenia, jak się okazało – słuszne.

– A co ty tak się nagle na wszystko zgadzasz? – zapytałam, odsuwając się nieco, żeby nie tracić zbyt szybko obiektywnego spojrzenia na sprawę.

– Po prostu staram się ciebie zrozumieć.

– I niby ty mnie rozumiesz, tak?

– Znamy się w końcu tyle lat – odpowiedział.

– No więc? – Sytuacja stawała się coraz bardziej napięta.

Mąż zaczął drapać się po głowie.

– Co ty wyprawiasz z tymi włosami?

– Tak sobie myślę – zaczął – że skoro co rano powtarza się ta sama sytuacja…

– Jak sytuacja? O czym ty mówisz?

– Sytuacja z poszukiwaniem skarpetek, na przykład, albo drugiego buta od pary.

– Skoro nie kładziecie ich na miejsce, to takie są konsekwencje, prawda?

– Ale z obiadami też nie ogarniasz. Nie mówiąc już o sprzątaniu, kochanie.

– Słucham…? – Zapaliło mi się w głowie czerwone światełko, bo sytuacja wcale nie wyglądała ciekawie.

– Zauważyłem, że to wszystko, jakby tu powiedzieć, żeby cię nie urazić…

– Postaraj się, bardzo cię proszę.

– No więc, mówiąc krótko… – Tu mąż wziął głębszy oddech. – Widzę, że jesteś jakaś taka przemęczona, przepracowana, i w ogóle. Nie dajesz rady z tym domem.

– Tak myślisz?

– Nie obraź się, ale to nie jest tylko moje zdanie. Dzieci też nie mogą nic tu znaleźć. Zarastamy powoli, taka jest prawda.

– To może łaskawie mi pomóżcie! – Cisnęłam opakowaniem bezużytecznego kremu prosto do małego śmietnika pod zlewem.

– Z największą przyjemnością – odpowiedział mąż. – Ja mógłbym ci pomagać, ale mam mnóstwo pracy i zwyczajnie nie dałbym rady.

– Tak? A wyobraź sobie, że ja także pracuję. I domem zajmuję się po godzinach. Jak większość kobiet w tym kraju.

– Ja wiem, ale skoro to cię przerasta, to może czas najwyższy coś z tym zrobić?

– Niby co?

– Może wziąć kogoś do pomocy?

I tu zaskoczył mnie mocno. Bo, po pierwsze, już kiedyś była rozmowa na ten temat, zwłaszcza że sąsiadka zatrudnia Ukrainkę, więc nawet nie musiałabym daleko szukać. A po drugie, to mąż, właśnie mąż, powiedział wtedy, że nie życzy sobie, żeby mu obca baba wkładała jego własne gacie do szafy, wcześniej je uprasowawszy. Zaproponowałam, że w drodze wyjątku mogę wziąć na siebie prasowanie jego gaci, ale się nie zgodził, mówiąc, że taka osoba do sprzątania poważnie narusza jego prawo do zachowania prywatności. Czyżby i w tej kwestii zmienił zdanie? Nie mogąc uwierzyć we własne szczęście, odpowiedziałam natychmiast, by się nie rozmyślił:

– Zgadzam się! – krzyknęłam. – Już dawno zresztą cię o to prosiłam.

– Naprawdę? Zgadzasz się…?

– Nie będę się bronić. Przecież sam widzisz, że sobie nie radzę.

– To wspaniale. To ja może od razu zadzwonię, żeby wszystko ustalić – powiedział, podnosząc się z wanny.

– Zaraz, zaraz. – Złapałam go za łokieć dosłownie w ostatniej chwili, bo stał już w otwartych drzwiach. – Do kogo ty chcesz dzwonić?

– Przecież się zgodziłaś!

– Na pomoc przy sprzątaniu.

– W gotowaniu i prasowaniu również – dodał szybko.

– Doskonale.

– Więc o co chodzi?

– O nic, chciałam tylko się upewnić, że się dogadaliśmy. Bo przecież kiedyś już była rozmowa na ten temat i przypominam ci, że byłeś przeciwny, i to zdecydowanie.

– Każdy ma prawo zmienić zdanie. Nawet twój własny mąż.

– Więc powiadasz, że ta pomoc jest na tyle uzdolniona, że nawet potrafi coś tam upichcić?

– I to jeszcze jak! – zawołał podnieconym głosem. – Te gołąbki w sosie pomidorowym. Palce lizać!

Cmoknął w powietrzu, i to było o wiele za dużo. Przynajmniej dla mnie.

– Jak to, to ty znasz kuchnię tej osoby…?

– I to doskonale. Pocieszę cię, że ty również ją znasz, Basiu.

– Nie…

Usiadłam z powrotem na wannie.

– Nie chcesz chyba powiedzieć, że masz na myśli twoją matkę…?!

– Ależ Basiu, zrozum, ona aż się rwie do pomocy!

– Aż się rwie…?

– Chyba jej się nie dziwisz? – spytał. – Zwłaszcza po tym, jak ostatnio przyniosła nam schab pieczony w śliwkach, wiesz, ten mój ulubiony, i nie była w stanie przecisnąć się przez drzwi w kuchni…

– Bo są wąskie… – dodałam na swoją obronę.

– Bo stały w nich worki ze śmieciami, których zapomniałaś znieść na dół, a ja nie miałem wolnych rąk, bo niosłem ten papierowy dom z papieru, który dzieci potrzebowały do szkoły i który sklejałem poprzedniego dnia do trzeciej nad ranem.

– Nieważne – warknęłam.

– Mama powiedziała, że z największą przyjemnością będzie wpadać tu raz na jakiś czas i ogarnie to w trymiga!

– Że jak? Będzie tu wpadać? – powtórzyłam z niedowierzaniem.

– Raz, góra dwa razy w tygodniu.

– Dwa razy w tygodniu…?! Będzie mi tu wpadać?

– Posprząta, ugotuje…

– O nie! – Podniosłam palec wskazujący prawej ręki na wysokość nosa. – Nie będzie mi tu wpadać żadna teściowa, ani raz, ani nawet dwa razy w tygodniu. Wykluczone.

– Ale dlaczego? Basiu, sama pomyśl. Dzieci też się ucieszą. Tak mało czasu z nią spędzają.

– I całe szczęście. Zresztą, jak masz ochotę na to, żeby więcej czasu spędzały ze swoją babcią, to wystarczy, że będziesz je do niej częściej zawoził.

– Nie zmieniaj tematu, bardzo cię proszę.

– Temat uważam za zakończony.

– Ale ty sobie nie poradzisz z tym sprzątaniem.

– W takim razie będziesz musiał się zaprzyjaźnić z bałaganem.

– Baśka!

– Nie! I to jest moje ostatnie słowo.

– Ale…

– Posłuchaj, pójdziesz teraz do kuchni, ogarniesz stół i zrobisz dzieciom kolację.

– A ty…?! – Zdziwił się bardzo moją propozycją na wieczór.

– A ja w tym czasie podskoczę do galerii po krem na noc, zanim zamkną mi drogerię.

– Nie możesz tego zrobić jutro, wracając z biura?!

– W normalnych okolicznościach pewnie tak bym zrobiła – powiedziałam. – Ale na samą myśl o twojej matce tak mi się czoło zmarszczyło, że ten krem jest mi absolutnie niezbędny właśnie teraz! I to w trybie natychmiastowym.

Klasnęłam w dłonie z zachwytu.

– I żeby nie było wątpliwości – dodałam – ja do twojej matki nic nie mam. A nawet ją lubię. A wiesz za co najbardziej?

– No za co? – zapytał mąż.

– Właśnie za to, że trzyma się od nas z daleka. I niech tak pozostanie. Dla dobra naszych wzajemnych stosunków.

Mąż wyszedł z łazienki, a ja zabrałam się za szorowanie wanny. Doszłam bowiem do wniosku, że trochę gimnastyki o tej porze dnia pozwoli mi rozładować niepotrzebne napięcie, które tak nagle we mnie wezbrało. Krem kupię jutro, wracając z pracy, niech mu będzie.

Kiedy nachodzi mnie ochota na sprzątanie, to najpierw otwieram wino, siadam i czekam, aż mi przejdzie.

Dlaczego w ogóle kobiety tyją?

Od razu należy powiedzieć jasno, że tyją wszyscy, nie tylko kobiety. Tyją mężczyźni, tyją dzieci, tyją starcy. Tyją również zwierzęta, najczęściej te udomowione, zwłaszcza w domach miejskich. Nieraz czytałam o kotach rozmiarami przypominających małego tygrysa tylko dlatego, że pańcia postanowiła dokarmiać go nie trzy, ale osiem razy dziennie. Tyją też owoce i warzywa. Dzisiejsze pomidory nie mają nic wspólnego z tymi, które pamiętam z dzieciństwa. Teraz wszystko jest większe i pulchniejsze. Ludzie również.

Kobiety jednak tyją w sposób szczególny, bo też i powody tycia u kobiet są wielorakie.

Kobieta tyje:

• z samotności,

• z obżarstwa wynikającego z samotności,

• z tęsknoty wynikającej z samotności,

• z żalu, że jest samotna,

• z rozpaczy,

• z obojętności.

Te same zresztą powody (poza obżarstwem, rzecz jasna) są także przyczyną chorobliwego chudnięcia, choroby, na którą od lat staram się zapaść, ale niestety, marnie mi to wychodzi.

Mój problem polega na tym, że kiedy się stresuję, to jem. Jem, kiedy jestem wkurzona lub przygnębiona. Kiedy jestem smutna, pocieszam się kanapką, a kiedy załamana, zapycham się bezą, koniecznie z bitą śmietaną. Wiem, że robię źle, wiem, że robię sobie tym krzywdę, ale nic na to nie poradzę, że chcę krzywdzić siebie, bo siebie nie lubię. Nie lubię mojego apetytu, nie lubię tego, że nie potrafię nad nim zapanować.

– Pani chyba nie lubi siebie? – powiedział do mnie kiedyś pewien lekarz, którego zapytałam w przypływie naiwności, czy może przepisać mi jakieś leki na zaciśnięcie żołądka.

– A dlaczego chce pani w ogóle zaciskać żołądek, proszę pani?

– A nie widzi pan, panie doktorze, jak ja wyglądam?

Zlustrował mnie od stóp do głów, jak to lekarz.

– Pani siebie nie lubi? – powtórzył pytanie.

– A pan by lubił? – Klepnęłam się po brzuchu. – Urosło mi coś takiego i nie mogę sobie z tym poradzić.

– Samo nie urosło. Może powinna pani zmienić dietę?

– Myśli pan, że nie próbowałam? Przerobiłam na sobie już wszystkie możliwe diety, od kopenhaskiej, po kapuścianą. Nic na mnie nie działa. Ja chyba jestem jakaś zmutowana, panie doktorze.

– Mówiąc o diecie, miałem na myśli bardziej zmianę nawyków żywieniowych, a nie zapisanie się na wyścig w odchudzaniu.

– Aha.

– Chce pani schudnąć?

– Bardzo.

– To trzeba się za siebie zabrać.

– Tylko tyle?

– Spokojnie, to tylko tak dobrze wygląda, ale odchudzanie to poważne zadanie.

– Coś o tym wiem, panie doktorze.

– Uczymy się przez całe życie, proszę pani. I każdego dnia coś rozpoczynamy. Każdy dzień jest dobry, by zacząć coś, co zmieni pani życie na zawsze.

– Ale ja każdego dnia zaczynam dietę! Problem w tym, że tak około piętnastej już ją rzucam, a rano zaczynam od początku.

– Może powinna pani zatem poszukać wsparcia psychologicznego? Trzeba polubić siebie, na Boga, a nie ze sobą walczyć!

Muszę przyznać, że ostatnie zdanie doktora bardzo mnie zainspirowało. Może ja faktycznie siebie nie lubiłam? Może powinnam to zmienić, i to jak najszybciej, zanim zakatuję siebie samą na śmierć?

Tak, trzeba było jak najszybciej poszukać wsparcia u fachowców, których zresztą znalazłam od razu. W końcu połowa moich koleżanek z biura to wybitne specjalistki od diet. Jakby tak przeliczyć ilość diet przetestowanych na sobie przez każdą z nich, to wyszłoby, że mam pod nosem niezły uniwersytet. Taka Iwona, na przykład, która pracuje w kadrach, to mogłaby w dziedzinie przeliczania kalorii doktorat napisać. Ona ma licznik w oczach. Zapamiętuje te wszystkie cyferki, wiem, bo kiedyś byłam z nią w barku. Kupowałam wtedy herbatę i pączka. A ona na to:

– Dwieście trzydzieści i sześćdziesiąt trzy – powiedziała.

– Nie. – Poprawiłam ją. – Dwa pięćdziesiąt za pączka i trzy złote za herbatę, bo z cytryną.

– Ja mówię, ile to ma kalorii. – Tym razem to Iwona mnie poprawiła. – A cenę to ty za pączka zapłacisz dużo wyższą, niż ci się wydaje.

I tu Iwona poklepała się po swoich biodrach, które w przeciwieństwie do moich były całkiem szczupłe.

Cały dzień coś robię, a nic nie jest zrobione. Magia życia, normalnie.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

POLECAMY

Agata Przybyłek, Kobiety wzdychają częściej

Zastanawiałyście się kiedyś, jak to jest mieszkać pod jednym dachem z mężem, obłędnie przystojnym wuefistą i byłym narzeczonym?

Zuzanna właśnie znalazła się w takiej sytuacji. Gdyby tego było mało, do Jaszczurek przyjeżdża ekipa telewizyjna, by nakręcić film o wypadku, który zdarzył się tuż pod jej domem! Zuzanna niespodziewanie zostaje gwiazdą filmową i nie jest tym zachwycona…

Kobiety wzdychają częściej to zwariowana i barwna opowieść o tym, że bycie kurą domową niekoniecznie polega na gotowaniu obiadów, sprzątaniu i robieniu prania.

POLECAMY

Joanna Szarańska, Nic dwa razy się nie zdarzy

To miał być najpiękniejszy dzień w życiu Kaliny... ups! To już chyba było? Nie szkodzi!

Kalina przygotowuje się do ślubu z Markiem i robi wszystko, aby tym razem odgonić weselnego pecha. Wszystko przebiega idealnie do momentu, kiedy pan młody nie stawia się przed ołtarzem! Dziewczyna wyrusza na poszukiwanie zaginionego narzeczonego i… trafia do domu pewnego gangstera. Na miejscu przekonuje się, że niedoszły mąż nie dość, że o ślubie wcale nie myśli, to jeszcze w ogóle jej nie poznaje!

Jak daleko posunie się zakochana kobieta, aby odzyskać mężczyznę swojego życia i… doprowadzić go przed ołtarz?

Spis treści

Prolog

Nieszczęście to jest szczęście, tylko odwrotnie

Gra wstępna czy podstępna?

Dlaczego w ogóle kobiety tyją?

Dlaczego ciągle jestem głodna? Bo bez przerwy myślę o tym, że jestem głodna

Najważniejsze to znaleźć grupę wsparcia

Zbrodnia w kuchni

Dzisiaj jest doskonały dzień na to, by w końcu przemienić się w kobietę, którą zawsze chciałam być

Skąd brać ten czas?

Czy ja się zdrowo odżywiam?

Ja chyba nie umiem jeść…

Wszystko, co wiemy o odchudzaniu, wyczytałyśmy w kolorowych magazynach

Cześć, co robisz? Nic

Baśka, ty musisz się w końcu za siebie wziąć!

Mam na imię Baśka i jestem gruba

Jesteś kowalem swojego losu!

Wszystko zależy od pozytywnego nastawienia. Czyli jak się uprę, to nawet mur rozbiję głową, tak?

Znana głodówka mało znanej aktorki

Pokochać siebie

Nieustające parcie na żarcie

Lepiej odchorować, niżby się miało zmarnować, czyli mój brzuch domowym śmietnikiem na resztki z obiadu

Kuchnia – największe zagrożenie dla pani domu na diecie

Największym zagrożeniem dla mnie jestem ja sama

Kim jestem i dokąd zmierzam?

Czy ty mnie jeszcze kochasz?

Chcę schudnąć. Ale wieszakom mówię: nie!

Poród i wygląd po wyjściu ze szpitala

Książki o odchudzaniu

Do czego kobiecie potrzebny jest mąż?

Mężczyzna za kierownicą

Moje dzieci są dla mnie wszystkim

Zawsze podziwiałam szczupłe kobiety

Jakie mam korzyści z jedzenia?

Rozmowa z mężem z rana podnosi ciśnienie szybciej niż kawa

Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj

Dieta pudełkowa

Wypalenie zawodowe kontra wypalenie życiowe

A może ja nie chcę być dorosła? Wolę być syrenką

Pani domu piecze tort na ósme urodziny syna

Samolubna matka to ta, która zamyka się w łazience przed dziećmi

Miłość wymaga poświęceń

Złapać wilka, a raczej wilczy głód!

Gotuj tyle, ile potrzeba na ten posiłek, a nie na zapasy dla wojska

Zapach pieczonego chleba

Kolejna słabość pani domu: batony czekoladowe

Nic mi się nie uda

Miarka się przebrała: detoks kuchni

Nagie ciała lubimy oglądać w galerii, ale nie na plaży

Tycie na emigracji

Jak powiedzieć komuś, że jest gruby, jednocześnie tego nie mówiąc

Uczulenie na zdrowe jedzenie

Maratończyk-amator

Największy koszmar grubasa: plaża

Modelki nigdy nie tyją

Dlaczego nie akceptujemy otyłych aktorów i prezenterów?

Matka i córka: trudne pytania

Ubrania w rozmiarze XXL

No i nie wyszło

Obowiązki rodzicielskie

Mamo, tata zemdlał u dentysty i taka pani musiała go cucić!

W życiu dobrze jest mieć jakąś pasję poza jedzeniem krówek

Danka odkrywa dietę starą jak świat

Siostry się nie wybiera. Matki zresztą też

Imieniny u mamy, czyli wszystkie dzieci kocham jednakowo, ale Magdusię trochę bardziej

Moja idealna siostra i jej idealne zdjęcia na Facebooku

Pani domu idzie do sklepu ze zdrową żywnością

Wnętrze torebki to wnętrze kobiety

Nic nie robię, bo mi się nie chce

Pies ogrodnika, a raczej suka, czyli cała ja

Nie Cyganka, ale lekarz prawdę ci powie

Ja po prostu nie umiem jeść!

Telefon do przyjaciela, czyli ostatnia deska ratunku

Dietetyk prawdę ci powie

Jestem dietetykiem, ale za ciebie nie schudnę

Najbardziej znienawidzony efekt jo-jo

Danka nie wierzy dietetykom

Garnek z dziurami i moja walka ze słabościami

Najszczęśliwszy dzień w życiu grubasa: waga drgnęła, tym razem we właściwym kierunku!

Nic nie sprawia kobiecie takiej radości jak dżinsy, w które może się znowu zmieścić!

Dziennik odchudzania

Pogodzona z nowym życiem

Waga spadła! Co teraz jem?

Co sprawiło mi największą satysfakcję w odchudzaniu?

Przepisy Baśki, czyli co Baśka teraz jada

Od autorki

Polecamy