Alex Kava

PŁOMIENIE ŚMIERCI

Dla Miss Molly
(czerwiec 1996 – maj 2011).
Byłaś ze mną od początku,
U moich stóp albo obok mnie.
Tęsknię za tobą, psino.

CZWARTEK

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Waszyngton DC

Cornell Stamoran próbował nadłamanym paznokciem rozerwać foliowe zabezpieczenie zakrętki Jacka Danielsa. Spojrzał na butelkę i z trudem przełknął ślinę. Gardło miał suche. Oblizał spierzchnięte wargi. Tak, ten widok łatwo budził mimowolne reakcje.

Kiedy był wspólnikiem w jednym z najbardziej znanych biur rachunkowych w stolicy, pijał Jacka z colą. Stopniowo zmniejszał ilość coli, aż w ogóle się jej pozbył, na długo zanim nabrał zwyczaju trzymać butelkę whisky w dolnej szufladzie biurka. Wtedy nie patrzył już nawet, czy to Jack, Jim czy Johnnie.

Zapewne nie był pierwszym księgowym, który strzela sobie porannego drinka w zaciszu gabinetu, ale nie znał innego, który zamienił gabinet i biurko na upragniony pusty karton, na którym z boku widniało logo Maytag.

Przez pierwszy tydzień bezdomności Cornell sypiał za pomnikiem na Wzgórzu Kapitolińskim. Pieprzona ironia losu – wcześniej jeździł w tej okolicy na tylnym siedzeniu limuzyn klientów. Zabawne, jak szybko życie zamienia się w gówno i nagle człowiek docenia kartonowe pudło i ciepły koc.

Zwykle, gdy musiał wybrać się do centrum, Cornell chował pudło między gigantyczny pojemnik na śmieci i brudną ceglaną ścianę. Tam, na obrzeżach dzielnicy magazynów, panował spokój. Nikt człowiekowi nie zawracał głowy. Chociaż czasami można było zwariować z nudów. Co najmniej raz w tygodniu robił wycieczkę do centrum. Zbierał świeżutkie pety, trochę żebrał. Czasami siadywał w bibliotece i zagłębiał się w lekturze. Nie mógł wypożyczać książek. Gdzie by je trzymał, do diabła? A gdyby nie zwrócił ich w porę? W nowym życiu nie chciał mieć cienia zobowiązań ani ponosić krzty odpowiedzialności. Właśnie przez te pułapki wylądował na ulicy.

A zatem raz w tygodniu zostawiał cenną własność – pudło i dwa koce, które ktoś przez pomyłkę wyrzucił do śmietnika. Do brudnego czerwonego plecaka chował kilka wartościowych drobiazgów i nosił ze sobą przez cały dzień. Jeśli nie miał ochoty iść na piechotę ponad jedenaście kilometrów, musiał wcześnie wstać i złapać autobus dla bezdomnych. Tak właśnie zrobił tego ranka. Niestety nie zdążył na ostatni wieczorny powrotny autobus. Od dawna już nie zwracał uwagi na to, która jest godzina. Czas przestał dla niego istnieć.

Jakie to ma znaczenie? Przecież nikt na niego nie czeka, z nikim się nie umawia. Do diabła, nie nosił nawet zegarka. Złocony Rolex był jedną z pierwszych rzeczy, które oddał w zastaw. Tego dnia jednak szczęście mu dopisało. Dokładnie mówiąc, wpadł na nie niespodziewanie, kiedy czarna limuzyna omal go nie potrąciła.

Samochód podjechał po jakąś laskę i jej faceta, obydwoje byli odstawieni, pewnie wybierali się do Kennedy Center albo na koktajl. Kobieta zaczęła przepraszać Cornella, szturchając łokciem towarzysza, aż sięgnął po portfel. Cornell, zamiast patrzeć na portfel, zastanawiał się, jakim cudem wszystkie młode laski kończą u boku starych zgredów.

Nieważne. Przecież doskonale wiedział, jak to się dzieje.

Parę lat temu mógłby konkurować z tym dupkiem. Teraz był godnym litości włóczęgą. Choć przekonywał się w duchu, że kobieta dostrzegła cień jego nieodpartego czaru. Z takim wdziękiem podniósł się z chodnika, wciśnięty między krawężnik i zderzak. Szczęście, że się nie posikał. Jeszcze czuł gorąco silnika.

Ta kobieta – było na czym oko zawiesić. Nawiązał z nią kontakt wzrokowy. Tak, naprawdę popatrzyła mu w oczy. Potem znacząco, choć dyskretnie, się uśmiechnęła. Gdy Cornell oblizał wargi, kiedy jej facet odwrócił wzrok, lekko się zaczerwieniła. Gość pochylił łysą głowę i grzebał w portfelu. Pewnie drania ogarnął gorzki żal, że nie ma banknotów o mniejszych nominałach niż pięćdziesiąt dolców.

Ten uśmiech, ten rumieniec krzyczały do Cornella, że w innym miejscu, innym czasie ona chętnie dałaby mu więcej, niż proponował jej gach. Tak sobie w każdym razie wyobrażał. Świadomość ich sekretnej transakcji dodała mu otuchy, odbudowała drobną część tego, co stracił, a za czym nie tęsknił do chwili, gdy ta olśniewająca kobieta przypomniała, że kiedyś był kimś innym. Że teraz jest niewiele więcej wart od śmiecia, który można kopnąć na bok. Jakaś jego część znienawidziła ją za to, ale docenił cholerne pięćdziesiąt dolców.

Od miesiąca nie widział tyle kasy. Jakby chciał tej lasce i sobie udowodnić, że pod warstwą brudu i potu wciąż jest tamtym facetem, czarującym, inteligentnym, zabawnym, Cornell wszedł do baru na rogu. Usiadł przy ladzie, zamówił zupę i grillowany ser. Kiedy płacił rachunek, poprosił o resztę w jednodolarowych banknotach. Kelnerka dokładnie obejrzała banknot, mrużąc oczy, a potem z równą uwagą przyjrzała się jego twarzy.

Tylko się uśmiechnął, gdy w końcu wydała mu resztę. Schował pieniądze do bocznej kieszeni wytartych bojówek, zadowolony, że guzik wciąż się trzyma i kasa jest bezpieczna.

Kiedy podano mu jedzenie – parującą zupę i roztopiony ser na białej porcelanie – siedział jak sparaliżowany i patrzył. Od dawna nie widział nic tak pięknego. Na talerzu znajdowała się paczka małych krakersów i plasterek korniszona, sztućce były owinięte czystą białą serwetką. Płócienną serwetką. Takie to wszystko wydało mu się obce, że przez chwilę nie mógł sobie przypomnieć, jak się posługiwać prawdziwymi, a nie plastikowymi sztućcami, jakie dają w darmowej garkuchni.

Nie rozglądał się. Słyszał szczęk naczyń i gwar głosów, szum kuchennych sprzętów i skrzypienie krzeseł na linoleum. Bar był pełen klientów, Cornell czuł na sobie baczny wzrok.

Ułożył sztućce na blacie, jeden obok drugiego, i położył serwetkę na kolanach. Ignorował cudze spojrzenia, udając, że smród nie pochodzi od niego. Starał się dbać o czystość na tyle, na ile było to możliwe, raz w miesiącu chadzał nawet do samoobsługowej pralni, ale prysznic stanowił już wyzwanie.

W końcu Cornell sięgnął po łyżkę do zupy, nie rozglądając się, żeby sprawdzić, co dalej. Pozwolił, by jego palce sobie to przypomniały. Boleśnie świadomy każdego ruchu, starał się niczego nie rozlać, nie plasnąć, nie siorbnąć, jadł bardzo powoli.

Teraz, gdy pokonywał długą drogę powrotną do kartonowego domu, ostrożnie pociągał z nowiutkiej butelki. Jedzenie, choć wyśmienite, rozstroiło mu żołądek. Whisky pomoże. Zawsze pomagała, niczym lekarstwo, które natychmiast pozbawiało go niemal wszelkich przykrych dolegliwości i wspomnień. Tego wieczoru alkohol nadał długiemu spacerowi szybszego tempa i uchronił Cornella przed chłodem zbliżającej się nocy.

Ledwie skręcił w alejkę, zauważył, że coś jest nie tak. Powietrze pachniało inaczej. Czymś zjełczałym, ale nie śmieciami, które leżą cały dzień w śmietniku. Czuł też woń spalenizny.

Nie, raczej dymu.

Zmarszczył nos. W pobliżu nie było restauracji. Ceglany budynek, przy którym urządził sobie kryjówkę, stał pusty. Panowała tam cisza. Tego tylko szukał. Pojemnik na śmieci zwykle nie śmierdział i nie był przeładowany. Zwrócił na to uwagę, gdy postanowił tam zamieszkać, między ścianą budynku i wielkim kontenerem.

W tym momencie Cornell zdał sobie sprawę, że jego pudło zniknęło. Pomimo że je chował, fragment klapy zawsze wystawał, choćby nie wiem jak się starał. Atak paniki ścisnął mu żołądek. Objął mocniej butelkę i przyspieszył kroku. Nie wypił jeszcze wiele, ale w głowie mu się zakręciło i lekko się zatoczył. Jedyne dwa koce, jakie miał, wraz z rozmaitością ukrytych w fałdach różnych skarbów, których nie chciał nosić w plecaku, znajdowały się w pudle.

Z każdym krokiem zapach nabierał mocy. Było to coś kwaśnego i metalicznego, ale wonią przypominało także benzynę do zapalniczek. Czyżby ktoś rozpalił ognisko, by się ogrzać?

Pożałują, jeśli okaże się, że palą jego pudło!

Wtedy ujrzał klapę kartonu i oblał się zimnym potem. Poczuł wielką ulgę. Pudło było na miejscu. Po prostu zostało wepchnięte nieco dalej za pojemnik na śmieci. Okazało się jednak, że nie jest puste.

Kurwa mać!

Nie wierzył własnym oczom. Jakiś gnojek leżał sobie rozwalony w jego domu, tylko nogi mu wystawały. Wyglądałby jak kupa starych szmat, gdyby nie te nogi.

Cornell pociągnął spory łyk Jacka Danielsa. Porządnie zakręcił butelkę i ostrożnie postawił przy ceglanej ścianie. Podwinął rękawy do łokci i ruszył, tupiąc z wściekłością.

Nikt mu nie zabierze pieprzonego domu.

– Hej, ty! – wrzasnął, chwytając intruza za kostki. – Wynocha stąd!

Pociągnął za nogi, czerpiąc siłę ze złości. Ze zdumieniem stwierdził jednak, że nie wymaga to wysiłku. Nie napotkał też na żaden opór. Odciągnął gnojka od pojemnika na śmieci. Porośnięta splątanymi włosami głowa sunęła po brudnym chodniku. Zanim puścił nogi nieproszonego gościa, prawie nim rzucił.

W tym momencie zrozumiał, dlaczego drań się nie opierał.

W ustach poczuł smak żółci. Cofnął się gwałtownie, aż się potknął. Złapał równowagę, spróbował odetchnąć głęboko i zwymiotował.

Ten ktoś miał zmasakrowaną twarz, a właściwie jej nie miał. W miejscu oczu i ust widniały dziury z postrzępionymi brzegami. Do pulpy zmiażdżonych kości i porwanej skóry kleiły się zmierzwione włosy.

Cornell padł na kolana, zwrócił zupę i grillowany ser, które z whisky utworzyły cuchnącą mieszankę. Usiłował się podnieść, ale nogi odmówiły posłuszeństwa i wylądował znów na chodniku w kałuży wymiocin. Oczy go piekły, widział jak przez mgłę, jednak nie mógł oderwać wzroku od tej makabry.

W panice nie zauważył wypełniającego z wolna wąskie przejście dymu. Próbował się wytrzeć i wtedy dopiero zobaczył, że wpadł nie tylko w wymiociny. Na ziemi rozlewała się połyskująca plama, jakby komuś wyciekł jakiś płyn w drodze do śmietnika.

Wówczas zrozumiał, że to, co ma na kolanach i rękach, to benzyna. Podniósł wzrok i ujrzał mężczyznę, który wylewał benzynę ze stalowego kanistra. Cornell poderwał się na nogi. Mężczyzna go spostrzegł. Nie spanikował ani nie wpadł w złość, lecz zrobił coś zaskakującego: uśmiechnął się i zapalił zapałkę.

ROZDZIAŁ DRUGI

Newburgh Heights, Wirginia

Maggie O’Dell usiłowała przebić wzrokiem gęstą mgłę, miała zawroty głowy. Nim zapadła czarna jak smoła ciemność, błyskało światło – białe i ostre jak laser i niebieskie jak płomień z palnika w kuchence. W lewej skroni czuła rytmiczne pulsowanie. Z ciemności dobiegały ciche zbolałe jęki. Aż się wzdrygała, ale nie mogła się ruszyć. Ciężkie ręce odmówiły posłuszeństwa. Nogi zdrętwiały. Wpadła w panikę.

Dlaczego nie czuje nóg?

Przypomniała sobie piekący ból przeszywający ciało, kiedy została rażona prądem.

Ogarnęła ją jeszcze większa panika. Serce zaczęło walić. Oddech przyspieszył.

Rozległ się huk. Maggie miała wrażenie, że skóra jej głowy płonie.

Wtedy poczuła niepokojący zapach. Nie kordytu, tylko dymu. Coś naprawdę płonęło. Czuła swąd palących się włosów. Spalonego ciała. Dym i popioły. Słyszała szelest marszczącej się pod wpływem temperatury plastikowej folii. Nagle w pogrążonym w półmroku pokoju Maggie ujrzała ojca w wyłożonej satyną trumnie, leżał spokojnie i cicho, podczas gdy płomienie za trumną lizały ścianę.

Ten sen przychodził do niej wiele razy. Mimo to dziwiła się, że znów widzi ojca, tak blisko, że wystarczyło zerknąć za skraj koronki, by zobaczyć jego twarz.

– Źle ci zrobili przedziałek, tatusiu. – Maggie uniosła rękę. Cieszyła się, że wreszcie może nią poruszyć.

Zaczesała włosy zmarłego jak należy. Nie bała się płomieni. Całą uwagę skupiła na swoich palcach. Prawie dotknęła twarzy ojca, kiedy zamrugał powiekami i otworzył oczy.

W tym momencie gwałtownie odskoczyła.

Błyski światła, zabarwione na niebiesko, pochodziły z ekranu telewizora, w którym wyłączyła głos. Powieki Maggie drgnęły, wciąż ciężkie; podjęła rozpaczliwą próbę, by je podnieść. Usiadła prosto i poczuła pod dłonią gładką powierzchnię skórzanej sofy. W głowie nadal się kręciło, serce waliło, rozglądała się, szukając cieni, spodziewała się, że w kątach pokoju ujrzy tych, którzy w jej śnie głośno jęczeli.

Nikogo tam nie było.

Nikogo poza Deborah Kerr, która wypełniała ekran telewizora. Jej twarz wyrażała panikę równą panice Maggie. Aktorka biegła plażą w samym środku burzy. Gdzieś tam znajdował się ranny Robert Mitchum.

Widziała ten film wiele razy, a mimo to za każdym razem odczuwała strach głównej bohaterki. „Bóg jeden wie, panie Allison” należał do ulubionych filmów Maggie. Niedawno broniła go w dyskusji z przyjacielem Benjaminem Plattem podczas jednego z ich filmowych maratonów poświęconych klasyce filmu. Właśnie dlatego znów po niego sięgnęła. Ale tego wieczoru była sama. Tylko ona i Deborah.

Maggie oparła się o miękką skórzaną sofę i pomasowała lewą skroń. Pot przykleił jej włosy do czoła. Serce powoli wracało do normalnego rytmu, ale znajome pulsowanie trwało. Pod palcami wyczuła ściągniętą skórę. Blizna już nie bolała, nawet przy naciskaniu. Pulsujący ból nie ustawał. Ukłucia w lewej skroni zapowiadały koszmarną migrenę, która przez długi czas będzie ściskać głowę w kleszczowym uchwycie i omal nie doprowadzi Maggie do szału.

Nawet sen – który przychodził rzadko i często w krótkich seriach – niewiele pomagał. Nie miała pojęcia, czy bezsenność jest skutkiem nocnych koszmarów, czy też groźba koszmarów nie pozwala jej zasnąć. Wiedziała jedynie, że ilekroć zasypia, choćby na krótko, towarzyszą mu wspomnienia ujęte w filmowe kadry – powtarzające się w kółko specjalnie zmontowane odcinki filmu grozy. Najnowszy zawierał zdjęcia sprzed czterech miesięcy: dwaj chłopcy zaatakowani w ciemnym lesie, porażeni prądem. To ich przerażone i zbolałe jęki słyszała we śnie.

Znów wymacała bliznę pod włosami. To tylko kolejna blizna, powtarzała sobie, szkoda jednak, że nie może o niej zapomnieć. Gdyby nie nawracające bóle, nie myślałaby o niej przynajmniej przez dzień czy dwa.

W październiku minionego roku została postrzelona. Dokładnie mówiąc, kula drasnęła skroń. Może oczekuje zbyt wiele, chcąc tak szybko wrócić do normalnego życia. Pragnęła, by wszyscy wokół niej o tym zapomnieli. Dlatego nikomu nie mówiła o bólach głowy.

Jej szef, zastępca dyrektora Raymond Kunze, już i tak uważał, że „naraziła na szwank swoją reputację”, „zmieniła się” i jest „czasowo niezdolna do pracy”. Uparcie nakłaniał ją do poddania się badaniom psychologicznym. Dotąd zdołała ich uniknąć, czy raczej odsunąć je w czasie. Zyskała tylko tyle, że czuł się odpowiedzialny, bo to on wysłał ją na ten objazd, podczas którego mało nie straciła życia. Oczywiście nie przyznał głośno, że czuje się odpowiedzialny. Zamiast tego odpuścił jej badania, twierdząc, że ma słabość do świąt. Zabawne, bo kiedy Maggie pomyślała o Kunzem i Bożym Narodzeniu, od razu do głowy przychodził jej złośliwy Grinch, który skradł święta. Teraz, już dawno po świętach, spodziewała się, że szef znów zacznie nalegać na badanie.

Deborah znalazła Roberta Mitchuma, a Maggie zdała sobie sprawę, że wciąż czuje woń spalenizny. Czy dym nie stanowił elementu jej snu? Czyżby w domu coś się paliło?

W ciemnym rogu ekranu telewizora dostrzegła jakiś ruch. Nie płomienie, ale cień ruchu, który nie należał do filmu. Jakieś odbicie. Zarys postaci. Mężczyznę przechodzącego w pokoju za jej plecami.

Ktoś był w domu.

ROZDZIAŁ TRZECI

Psy zniknęły.

Powinna wcześniej to zauważyć. Zawsze leżały u jej stóp.

Niespokojnie rozejrzała się po pogrążonym w półmroku salonie. Wciąż siedziała na sofie. Lepiej, by się nie zorientował, że go dostrzegła. Mógł jej nie zauważyć, w końcu był w kuchni.

Wciąż zerkała na róg ekranu telewizora. Jeśli mężczyzna zechce podejść ją od tyłu, zobaczy go.

Czy aby na pewno?

Film toczył się swoim rytmem, odbicie w rogu ekranu się zmieniało.

Usiłowała sobie przypomnieć, gdzie ma broń. Wierny służbowy smith and wesson znajdował się na górze w sypialni. W holu, w dolnej szufladzie komody leżał sig sauer. W domu nigdy nie czuła potrzeby korzystania z broni. Gdy tylko wprowadziła się do tego piętrowego budynku w stylu Tudorów, zainstalowała najnowocześniejszy system alarmowy. Zadbała o to, by od zewnątrz chroniły ją naturalne i sztuczne bariery. Nie wspominając o dwóch nadopiekuńczych psach, które nie wpuściłyby do środka obcego. Po raz pierwszy Maggie zrobiło się niedobrze ze strachu.

Gdzie Harvey i Jake?

Nie mogła nawet myśleć o tym, że któryś z nich został ranny albo nie żyje.

Z kuchni dobiegł cichy dźwięk i nagle zrobiło się tam jaśniej. Intruz otworzył lodówkę.

Maggie skuliła się na sofie.

Czekała. Nasłuchiwała.

Potem spuściła nogi na podłogę, żałując, że nie ma wykładziny ani dywanu, które wytłumiłyby kroki. Ale właśnie dlatego ich nie miała. Nie dlatego, że lubiła piękne drewniane podłogi, ale z tego powodu, że dywany i wykładziny zagłuszają kroki. Dzięki Bogu była w skarpetkach.

Nie spuszczała wzroku z rogu ekranu telewizora, patrząc teraz pod innym kątem, widziała co innego. Dostrzegła przygarbioną postać. Mężczyzna zaglądał do lodówki. Chwyciła ze stolika szklany przycisk do papieru. Cicho ruszyła do drzwi, trzymając się ściany, żeby nie rzucać cienia.

Coś ty zrobił z moimi psami, draniu?

Wściekła podeszła bliżej.

Poczuła jego zapach. Śmierdział dymem i spalonym drewnem. Wcale jej się nie zdawało.

Sięgnął ręką w głąb lodówki, nieświadomy jej obecności, bezbronny. Ścisnęła mocno przycisk do papieru i uniosła rękę, gotowa uderzyć w głowę intruza. Wzięła głęboki oddech i rzuciła się naprzód. Mężczyzna, przestraszony, odwrócił się gwałtownie. Ręka Maggie znieruchomiała w połowie drogi.

– Cholera jasna, Patrick. Mało nie umarłam ze strachu.

– To jest nas dwoje.

– Mogłam rozwalić ci głowę.

Brat Maggie przykucnął, ledwie trzymał się na nogach. Przysiadł na piętach. W świetle lodówki dojrzała na jego czole plamę sadzy. Zaciskał palce na uchwycie drzwi.

– Nie chciałem cię budzić – oznajmił, z trudem się podnosząc. Był strażakiem, młodym mężczyzną, w świetnej formie, a jednak siostra zdołała wprawić go w śmiertelne przerażenie.

– Spodziewałam się ciebie dopiero pod koniec tygodnia.

– Skończyliśmy wcześniej. Powinienem był zadzwonić. – Dodał z uśmiechem: – Przepraszam. Nie przywykłem do tego, że muszę do kogoś dzwonić.

Maggie z kolei nie przywykła do obecności innych w swoim domu.

Wciąż się poznawali. Zaprosiła przyrodniego brata, by z nią zamieszkał, kiedy w grudniu skończył studia na Uniwersytecie stanu New Haven. Z dyplomem z pożarnictwa w kieszeni nie mógł się doczekać, kiedy wreszcie zacznie pracować, i zatrudnił się jako strażak w prywatnej firmie. Pracodawca podpisał kontrakty w trzynastu stanach, zatem większość czasu chłopak spędzał poza domem, a dom siostry stał się dla niego bazą między wyjazdami.

Dopiero w ostatnich latach dowiedzieli się o swoim istnieniu. Matka Maggie przez ponad dwadzieścia lat ukrywała przed nią zdradę ojca. Matka Patricka powiedziała mu jedynie, że jego ojciec zginął bohaterską śmiercią. Ani słowem nie wspomniała, że ma przyrodnią siostrę. Po tragicznej śmierci mężczyzny, którego obie kochały, kiedy zostały same z dziećmi, kobiety umówiły się na to milczenie.

Teraz dwoje pozbawionych ojca, już dorosłych dzieci uczyło się, jak być rodzeństwem.

– Mogę zjeść kawałek pizzy? – Wskazał na pudełko, po które sięgał na górną półkę lodówki.

– Jasne.

Maggie wiedziała, że nie będzie łatwo. Bardzo sobie ceniła prywatność. Prawdę mówiąc, lubiła mieszkać sama i lubiła – nie, to było coś więcej – pragnęła samotności. Niemal zaraz po tym, jak Patrick się pojawił, zaczęła się między nimi walka. Nie miała nic wspólnego z typową dla rodzeństwa rywalizacją czy nawet walką o terytorium, o pieniądze czy brudne skarpety w nieodpowiednich miejscach. Gdyby tylko było to takie proste!

Nie, Maggie nie akceptowała nowego szefa Patricka. Co gorsze, kwestionowała etykę mającej siedzibę w Wirginii korporacji i nie rozumiała, dlaczego brat nie podziela jej opinii.

Agencja Ochrony Braxtona sprzedawała ekskluzywne, kosztowne polisy ubezpieczeniowe – cadillaki w dziedzinie polis – oferując ochronę elicie właścicieli domów, których było na to stać. Ta specjalna ochrona oznaczała między innymi, że firma zatrudniała prywatną straż pożarną na wypadek, gdyby zaszła taka potrzeba. Innymi słowy, Patrick zdecydował się być kimś w rodzaju najemnika. Tak jak rewolwerowiec do wynajęcia. Tyle że zamiast rewolwerem operował strażackim wężem.

Maggie nie pojmowała własnego zachowania – właściwie dlaczego się czepiała? Patrick chciał szybko zdobyć doświadczenie. Co w tym złego? Po co czekać na pożar w jednostce państwowej straży, kiedy można od razu zabrać się do dzieła i uczestniczyć w szerzących się w zastraszającym tempie katastrofach? Jeżeli ludzi na to stać, czemu nie mieliby kupić sobie takiej specjalnej ochrony? I tak ciągnęły się sprzeczki, a raczej dyskusje między rodzeństwem.

– A jak to jest – pytała – kiedy musisz minąć płonący budynek, żeby na wszelki wypadek polać wężem jakiś dom parę kilometrów dalej?

Patrick zwykle wzruszał ramionami i patrzył na nią z chłopięcym uśmiechem, którym przypominał ojca. Teraz patrzył jak wyczerpany i głodny dwudziestopięciolatek.

Zapewne właśnie wrócił z akcji. Na czole i brodzie widniały plamy sadzy. Włosy miał wciąż wilgotne od potu. Opadający zwykle na czoło kosmyk, taki jak u ojca, nawet po tej samej stronie, sterczał do góry. Maggie z trudem się powstrzymywała, by go nie wygładzić, tak jak robiła za każdym razem, gdy śnił jej się ojciec w kasku. To stąd ten powrót nocnych koszmarów. Czuła zapach dymu. Patrick śmierdział dymem.

– Przyjechałeś prosto po akcji? – spytała, starając się przypomnieć sobie, gdzie spędził miniony tydzień.

– Taa.

Położył otwarte pudełko z resztką pizzy na blacie kuchennej wyspy i otworzył puszkę dietetycznej pepsi. Usiadł na wysokim stołku, po czym nagle z niego zeskoczył, jakby stołek płonął.

– Przepraszam, pewnie śmierdzę. – Z kawałkiem pizzy w jednej ręce i pepsi w drugiej spojrzał, czy ubrudził stołek.

– Nie przejmuj się. Siadaj.

Wzięła kawałek pizzy i także usiadła.

Patrick się zawahał. Maggie złościło, że nadal zachowywał się przy niej z taką niepewnością i uprzejmością. Prawie jakby spodziewał się, że zmieni zdanie. Że wymieni zamki. Winiła za to siebie. Dzieliło ich dwadzieścia lat, to ona miała być tą dojrzałą i dorosłą. Co za żart. Jeśli chodzi o stosunki rodzinne, czuła się kompletnie zagubiona. Celowo trzymała ludzi na dystans. Długo była sama, a od rozwodu z nikim nie mieszkała.

Poza Harveyem i Jake’iem.

Zerwała się ze stołka.

– Gdzie psy?

Wróciła panika ze snu, odbijając się w jej głosie.

– Wypuściłem je na podwórko od tyłu. – Patrick wstał.

Maggie trzema krokami doskoczyła do drzwi, wyłączyła alarm i włączyła światło na patio.

– Jake się przekopywał. – Starała się uspokoić. – Jeden z sąsiadów groził, że go zastrzeli, jeśli znajdzie go znów na swoim podwórzu.

– Żartujesz? Facet zwariował? – spytał Patrick.

Stał jednak obok niej, kiedy otworzyła drzwi.

Oba psy wypadły z ciemnych krzaków, biały i czarny, jeden obok drugiego, z wiszącymi językami i nosami uwalanymi ziemią.

– Chyba Harvey mu pomagał – zaśmiał się Patrick.

Maggie się uśmiechnęła, choć wciąż czuła ucisk w piersi. Cztery miesiące temu Jake uratował jej życie. Chciała, żeby czuł się tu bezpiecznie, by wiedział, że w końcu znalazł dom. On jednak wciąż próbował uciekać, jakby naruszyła jego suwerenność. Może to błąd, że zabrała go z otwartych przestrzeni Sandhills w Nebrasce. Chciała go uratować, tak jak uratowała Harveya, ale może Jake tego nie potrzebował.

Psy wychłeptały wodę z jednej miski, na dnie zostało błoto. Rodzeństwo wróciło do jedzenia pizzy, kiedy zadzwoniła komórka.

Maggie sprawdziła, która godzina. Była pierwsza siedemnaście w nocy. To na pewno nic dobrego. Z jakiegoś powodu pomyślała o matce, ale wiedziała, że to tylko katolickie poczucie winy, bo nie powiedziała, że Patrick u niej mieszka. Oczywiście, to żadna sprawa. Matka rzadko ją odwiedzała. W końcu Maggie sięgnęła po telefon i zobaczyła numer na ekranie.

– Witam, detektyw Racine – powiedziała na powitanie.

– Cześć, wybacz, że cię budzę.

– Nie ma za co. Już wstałam.

Była zaskoczona, ponieważ Julia Racine nie miała w zwyczaju przepraszać, niezależnie od pory dnia i nocy. Musiało się stać coś nadzwyczajnego, by złagodzić obyczaje detektyw z wydziału zabójstw. Maggie miała okazję obserwować to zaledwie parę razy.

– Dzwoniłam już do Tully’ego. Nasz robaczek świętojański wziął się znów do roboty – rzekła Racine prawie jednym tchem. – Tym razem zostawił nam ciało.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Waszyngton DC

R.J. Tully pokazał odznakę mundurowemu policjantowi, który stał przy otaczającej miejsce zbrodni żółtej taśmie. Mężczyzna kiwnął głową, a Tully pochylił się i przeszedł pod taśmą. Żałował, że nie włożył czegoś cieplejszego niż prochowiec.

Skąd, u diabła, ta plama na klapie?

Nieważne. Miał ograniczony wybór. Spędzał noc u Gwen Patterson, co wciąż było dla niego czymś nowym. Córka Tully’ego, Emma, wyjechała na drugi semestr do college’u, więc nie miał wymówki, żeby biec do siebie. A jednak posiadanie dwóch kompletów ubrań w dwóch domach bardzo by mu nie odpowiadało. Przez trzynaście lat był żonaty, od ponad pięciu lat mieszkał sam. Może za bardzo przywykł do odzyskanego stanu kawalerskiego, żeby być w stałym związku.

Gwen szlachetnie oddała mu szufladę i część szafy, prawie trzydzieści centymetrów obok jej delikatnych i kolorowych strojów. Jego część szafy wyglądała żałośnie. Wisiały tam tylko koszula i spodnie na zmianę. Niczego więcej nie zostawił. Uważał, że to nie w porządku. Jakby bawił się w dom w cudzym domu. Bardzo mu się to nie podobało, niezależnie od tego, jak mocno kochał swoją wybrankę.

Kiedy dzwonek telefonu obudził ich oboje, Tully powinien był ociągać się z wyjściem. Powinien okazać żal, rozczarowanie, czy coś w tym rodzaju… cokolwiek, byle nie ulgę.

Dzięki Bogu zaspana Gwen nawet tego nie zauważyła.

Odsunął się na bok, przepuszczając dwóch strażaków, którzy minęli go biegiem w kłębiącym się dymie. Zgadywał, że przed wschodem słońca będzie to już alarm drugiego stopnia. W ciągu niespełna tygodnia nauczył się więcej na temat pożarów, niż chciał wiedzieć.

Na miejsce dotarł błyskawicznie, ponieważ o tej porze jazda samochodem z mieszkania Gwen w Georgetown zabrała mu niespełna dziesięć minut. Gdyby jechał ze swojego domu w Reston, w stanie Wirginia, trwałoby to od pół godziny do czterdziestu minut.

Wykorzystał to, że przyjechał pierwszy, i znalazł osłonięty od wiatru zakątek. Płomienie za plecami ogrzewały zimne nocne powietrze. To akurat mu odpowiadało, Tully zapomniał, że ma na sobie cienki trencz. W ciągu dnia było wyjątkowo ciepło jak na luty, za to wieczory wciąż przypominały, że zima jeszcze nie powiedziała ostatniego słowa.

Poprawił okulary. Wyjął pióro i pomacał kieszenie, szukając czegoś, na czym mógłby pisać. Ostatecznie zdecydował się na paragon ze sklepu. Potem stanął pod dębem, gdzie było bezpiecznie, i zaczął obserwować zbierających się gapiów.

David Berkowitz zwany Synem Sama przyznał się do setek podpaleń. Wyznał, że nim zastrzelił pierwszą ofiarę, wzniecił wiele pożarów. Podkładał ogień, potem stawał na uboczu, gdzie nikt go nie widział. Patrzył z radością na płomienie i chaos i masturbował się.

Tully przyglądał się twarzom w świetle płomieni, starając się nie słuchać trzasku i świstu za plecami. Operatorka kamery i dziennikarz zajęli już pozycje w pobliżu żółtej taśmy.

Jakim cudem tak szybko się tu dostali? Skąd wiedzieli?

Zapisał: „Kto wezwał straż?”.

Potem spojrzał dalej, poza grupę gapiów. Szukał cieni, bacznie przypatrywał się alejkom i chodnikom. Przebiegł wzrokiem szczyty domów i dachy. Sprawdził wszystkie okna, rzędami, jedno po drugim, w sąsiednich budynkach. O ile się orientował, znajdowały się w nich magazyny, nie mieszkania, więc byłoby dziwne, a przynajmniej niezwykłe, gdyby zobaczył jakiś ruch czy światło na którymś z pięter.

Przemieścił się i stanął z drugiej strony drzewa. Powtórzył to wszystko, co robił przed chwilą, patrząc teraz na sąsiedni kwartał budynków. Wtedy go uderzyło, że kilku gapiów wygląda na bezdomnych. Przywykł do widoku handlarzy narkotyków, prostytutek, dostawców pracujących w nocy i taksówkarzy – zwanych przez niego nocną zmianą. O tej porze byli przeważnie jedynymi ludźmi na ulicy. Nie przywykł do widoku bezdomnych, z zapadniętymi policzkami i pustymi oczami, przypominali mu zombi.

– Hej, Tully!

Wołanie tak go przestraszyło, że aż się wzdrygnął i mało nie podskoczył. To pewnie przez te myśli o zombi.

Obejrzał się przez ramię. Detektyw Julia Racine miała na sobie dżinsy i rozpiętą skórzaną kurtkę – każdy mógł zobaczyć jej odznakę i broń. Racine zawsze udawała większą twardzielkę, niż była w rzeczywistości. Tym razem rozpięła kurtkę w zimną noc. Idąc pewnym krokiem, przeczesała palcami krótkie sterczące włosy, wciąż mokre po prysznicu.

– Co tam robisz? – spytała.

Nie spodziewała się odpowiedzi ani na nią nie czekała. To właśnie Racine do niego zadzwoniła. Tak się po prostu witała. Już się do tego przyzwyczaił.

– On tu jest – rzekł niemal szeptem, nie ruszając się z miejsca. Wrócił wzrokiem do sąsiednich budynków.

Nie był pewien, czy Julia w ogóle go usłyszała. Podeszła i stanęła z rękami w kieszeniach, tak blisko, że czuł zapach. Kokos z limonką. Pewnie tak pachniał jej szampon. Tully pomyślał, że ten zapach zaprzecza wizerunkowi twardzielki w rozpiętej kurtce, która mówi: „Jestem taka twarda, że zimno mam za nic”. Lubił pracować z kobietami między innymi dlatego – chociaż za skarby świata by tego nie przyznał – że pachną lepiej niż faceci.

– Pięćdziesiąt pięć procent podpalaczy ma poniżej osiemnastu lat – oznajmiła obojętnie, nawet na niego nie zerkając, jak zwykle rzeczowa.

Przyglądała się grupkom ludzi, podczas gdy Tully wędrował wzrokiem od okna do okna, od piętra do piętra.

– Naczytałaś się za dużo bezwartościowych statystyk.

Zatrzymał spojrzenie na trzecim piętrze ceglanego narożnego budynku. Przysiągłby, że dojrzał w oknie błysk światła. Czy pochodziło z wnętrza budynku, czy tylko w szybie odbijały się płomienie?

– Ciało jest na zewnątrz – poinformowała. – W przejściu za pojemnikiem na śmieci.

– Na zewnątrz?

Zdziwił się. Podczas dotychczasowych pożarów nie było ofiar śmiertelnych. Ciało zwykle oznacza kolejny krok w działaniach podpalacza, eskalację. Pożar nie daje mu już takiego samego kopa co dawniej, więc zaczyna podkładać ogień w budynkach mieszkalnych. Ale skoro ciało leży na zewnątrz, nie jest ofiarą podpalenia.

– Komuś udało się wydostać, ale za późno?

Racine potrząsnęła głową i wyjęła notes. Zaczęła go kartkować. Tully trzymał rękę w kieszeni, wymacał zgniecione paragony. Czemu wciąż zapomina zabrać ze sobą notatnik?

– W sprawie ciała mieliśmy osobne zgłoszenie – oświadczyła, znajdując odpowiednie zapiski.

Spojrzał na jej notatki. Nawet charakter pisma Julii był czytelny i porządny, nie takie skróty i bazgroły jak u niego.

– Ten człowiek powiedział – cytuję: sztywniak z połową twarzy leży w alejce za śmietnikiem.

– Za pojemnikiem na śmieci? Nie w pojemniku?

Przewróciła jeszcze kilka kartek i wróciła do poprzedniej.

– Nie. Obok. Szef strażaków powiedział, że ciało tej kobiety nie jest spalone. Musimy poczekać, aż wejście do strefy pożarowej będzie bezpieczne.

– To zmienia sytuację – rzekł Tully.

– Taa, na pewno.

Stali obok siebie w milczeniu, zajęci obserwowaniem okolicy. Mijały sekundy. Za ich plecami strażacy nawoływali się i wykrzykiwali polecenia. Sadza i iskry unosiły się w powietrzu niczym maleńkie fajerwerki na tle nocnego nieba. Podczas poprzedniego pożaru ktoś wspomniał, że wyglądają jak świetliki. Zaraz potem zaczęli nazywać podpalacza świetlikiem. Zdaniem Tully’ego nie było w tym sensu.

Racine przerwała ciszę.

– Więc twoim zdaniem ten dupek gdzieś tu jest, gapi się i wali konia?

Tak właśnie uważał Tully jeszcze nie tak dawno, ale wiedział, że to nie takie proste, zwłaszcza skoro gość zaczął zabijać i nawet nie wrzucił ciała do ognia. Nie spojrzał na Julię, ale się uśmiechnął.

– Naczytałaś się za dużo Freuda.

ROZDZIAŁ PIĄTY

Maggie zaparkowała przecznicę dalej. Znów czuła pulsujący ból głowy, z tej samej strony, w tym samym miejscu, rytmiczny stukot w lewej skroni. Chwilę siedziała za kierownicą. Czarne chmury dymu kłębiły się nad okolicą. Patrzyła na płomienie strzelające z okien i pożerające dach czteropiętrowego budynku. Ten widok ją sparaliżował, choć była dość daleko. Przyspieszył bicie serca i odebrał dech, jakby ktoś wypompował powietrze z płuc.

Odetchnęła głęboko, starając się uspokoić. Zamknęła oczy i delikatnie czubkami palców masowała powieki. Potem przesunęła palce na skronie i nadal lekko masowała, wykonując małe kółka. Nie zwracała uwagi na bliznę.

To tymczasowe, powiedziała sobie. Nic jej nie będzie. Chyba się nie spodziewała, że po draśnięciu kulą natychmiast wróci do normy?

Próbowała skupić uwagę na celu swojego przyjazdu, ale wciąż myślała tylko o tym, jak groźnie wygląda ogień. Płomienie przypomniały jej kolorowe ilustracje bram piekła w katechizmie, z którego uczyła się religii w szkole. Piekła, gdzie trafiają gwałciciele i zabójcy. Gdzie zło spotyka kara. To nie jest miejsce, do którego spieszą ci, których kochamy, i skąd nie wracają.

Nie po raz pierwszy zastanowiła się, jak ojciec, a teraz jeszcze Patrick, był w stanie biec w szalejący ogień, podczas gdy instynkt nakazywał ucieczkę.

Wiedziała, że to strach przed stratą kolejnej ważnej dla niej osoby – strach ściskający żołądek – wywołał ostatnie koszmarne sny. Lęk i niepewność zakłócały sen, który przychodził pomiędzy regularnie powtarzającymi się okresami bezsenności. Diagnoza była prosta. Ostatnie koszmary spowodowało to, że z Maggie zamieszkał Patrick, który niezwykle przypominał ojca. A także, oczywiście, nowa, niebezpieczna praca brata, która ich ojca kosztowała życie.

Tej nocy, przez moment, kiedy Patrick stał w kuchni i podniósł na nią wzrok – tuż przed tym, nim o mały włos nie rozwaliła mu głowy – Maggie uderzyło jego podobieństwo do ojca. Thomas O’Dell był tylko sześć lat starszy niż Patrick teraz, gdy wbiegł do płonącego budynku, i taki na zawsze zapisał się w pamięci córki, dwunastoletniej wówczas dziewczynki.

Takie to proste. Podstawy psychologii.

Maggie już się właściwie przyzwyczaiła do nocnych koszmarów, jednego z powodów swojej bezsenności. Może wykonując określony zawód, nie powinna oczekiwać, że choć raz porządnie się wyśpi. Zarabiała na życie, ścigając morderców, a żeby ich złapać, czasami musiała wejść w ich skórę, wyobrazić sobie, co czują i myślą, zajrzeć im w głąb duszy.

Dawno temu jej mentor, zastępca dyrektora Kyle Cunningham, własnym przykładem uczył ją, jak sobie z tym radzić. Wyspecjalizował się w kategoryzowaniu i szeregowaniu. Każdy zabójca i każda ofiara mieli w jego umyśle osobną szufladkę, oddzielał ich od siebie, a także od emocji i wspomnień, jakie w nim budzili.

Był mistrzem porządkowania życia, rozdzielania różnych jego aspektów. Takim mistrzem, że kiedy zmarł, Maggie sobie uświadomiła, jak niewiele wie o jego prywatnym życiu. Dziesięć lat z nim pracowała, podziwiała go i szanowała, ale nigdy się nie dowiedziała, czy Cunningham i jego żona mają dzieci, czy trzymają w domu jakieś zwierzęta albo na przykład jakie jest ich ulubione miejsce na wakacyjne wyprawy. Teraz, kiedy go już nie było, nie mogła go zapytać, co zrobić, kiedy któraś z jej szczelnie zamkniętych szufladek zaczyna przeciekać. Jak powstrzymać przelewanie się zawartości szufladki do podświadomości? Przez miniony rok usiłowała zapobiec zalaniu snu koszmarami. A teraz znów Patrick i podpalacze…

Wzięła głęboki oddech i wielkim wysiłkiem woli opuściła bezpieczne wnętrze samochodu. Zapięła pasek kurtki i wsunęła ręce głęboko do kieszeni, żeby nie zmarzły. Wciąż pamiętała okropne zimno i wilgoć z poprzedniego pożaru. Jej ubranie śmierdziało dymem, choć włożyła ochronny kombinezon.

Jeszcze gorsze było przemoknięcie, stopniowe, po trochu. Nigdy nie przyszło jej do głowy, że prowadząc śledztwo w miejscu podpalenia, poczuje się, jakby znalazła się w deszczu popiołu i lodowatej wody połączonej z pianą. Wszystko to skapywało z wypalonych szkieletów budynków. Z krokwi, które ledwie się trzymały, i fragmentów sufitów zaprzeczających prawu grawitacji. Przypominało to błądzenie po ciemnych wnętrznościach umierającego stworzenia, które wciąż jęczy, syczy i krwawi.

Nie, nie bała się widoku krwi. Niejeden raz była nią zbryzgana, uwalana, przewracana w niej, a nawet czuła, jak wypływa z niej własna krew. W końcu miała do czynienia z mordercami i terrorystami. Badała ich motywy – żądzę władzy, zemstę, chciwość, seksualne zaspokojenie.

Ale podpalenie? To było jej pierwsze doświadczenie z podpalaczem i miała problem z ustaleniem motywów osoby, która celowo podkłada gdzieś ogień.

Wezwano ją tu, podobnie jak Tully’ego, jako specjalistę od profili przestępców. Do końca tego nie rozumieli, ale szef w minionym roku wysyłał ich na dosyć dziwne misje. Maggie domyślała się, że w grę wchodzi polityka. Dla zastępcy dyrektora Raymonda Kunzego polityka zawsze była ważna. Przysługa, spłata długu, jakaś ustawa, którą trzeba przepchnąć, albo skandal wymagający zatuszowania. Nigdy nie sądziła, że będzie pracowała dla człowieka, którego nie tylko nie szanuje, ale któremu także nie ufa.

Na pierwszy rzut oka wydawało się, że mają do czynienia z typowym seryjnym podpalaczem. Wybrał magazyn i wzniecił pożar w środku nocy, gdy nikogo tam nie ma. Właśnie dlatego Tully i Maggie sądzili, że podkłada ogień, żeby zwrócić na siebie uwagę. I mieć z tego frajdę. Tak naprawdę nie chce nikomu zrobić krzywdy. Lubi przyglądać się wywołanemu chaosowi i cieszy go poczucie władzy, jakie to daje.

Wybrał kolejny budynek magazynowy. A jednak tej nocy było inaczej. Racine powiedziała, że jest ciało. To wszystko zmienia.

Maggie szła powoli, przyglądała się temu, co się tam działo, z odległości, próbowała objąć wzrokiem cały teren. Starała się uspokoić i zapanować nad instynktem, który kazał jej stamtąd uciekać. Dosłownie zmuszała swoje ciało do marszu w stronę ognia, wbrew sygnałom, które wysyłał organizm – od przyspieszonego pulsu po rwący się oddech. Już czuła gorączkę płomieni, co wcale nie pomagało.

Niemal natychmiast poczuła zapach dymu, który nasilał się z każdym krokiem. Słyszała gwałtowny syk, trzask i uderzenia, kiedy płomienie stopniowo pochłaniały budynek, którego resztki waliły się na ziemię. Przypominało to dźwięki przy wycinaniu drzew – lekki trzask, potem świst i wreszcie łomot.

Działające na nerwy widoki, dźwięki i zapachy.

Skup się na pracy, powiedziała sobie. Obserwuj. Szukaj śladów, jakie mógł zostawić.

Szła teraz przez pusty teren budowy. Buldożery, zębate koparki, wywrotki i ciężarówki w tym pejzażu wyglądały nie na miejscu. Przenosiła wzrok z jednego sprzętu na drugi. Wszystkie były pogrążone w ciemności i opuszczone na noc. Na tablicy jakiś metr od chodnika znajdowała się informacja, że powstaje tutaj siedziba czegoś, co nazywa się „Dom spotkań”. Nawet gdyby nie dostrzegła napisu drobnym drukiem: „w porozumieniu z Departamentem Mieszkalnictwa i Urbanistyki”, odgadłaby, że w sąsiedztwie magazynów, gdzie przebywa sporo bezdomnych, budowano zapewne kolejne schronisko. Na razie widniało tam kilka betonowych bloków i sprzęt budowlany w rozmiarze XXL i kolorze żółtym.

Szła dalej ulicą, zerkając w boczne uliczki i bramy. Podniosła wzrok na zardzewiałe schody przeciwpożarowe i instynktownie prawą ręką sięgnęła pod kurtkę. Jej dłoń trafiła na skórzaną kaburę przypiętą ciasno po lewej stronie. Położyła palce na kolbie rewolweru, zaglądając do zaparkowanych przy krawężniku pojazdów.

Była już blisko ognia, syk płomieni zdominował nocną ciszę. Ruch samochodowy został skierowany inną trasą. Ulica opustoszała. Żadnych głosów ani kroków. Za ciemnymi oknami Maggie nie dostrzegła żadnych sylwetek, żadnego ruchu, z zamkniętych na noc magazynów nie dobiegał żaden dźwięk. Wszyscy, którzy znaleźli się w tej okolicy, gromadzili się za żółtą taśmą otaczającą miejsce zbrodni kilkadziesiąt metrów dalej. Prawdę mówiąc, nie dostrzegła tam żywego ducha, a jednak przystanęła w pół kroku. Powoli obróciła się wokół własnej osi.

On tam był.

Czuła na sobie czyjś wzrok. Tak jej mówił szósty zmysł. Instynkt. Nie potrafiłaby tego racjonalnie wytłumaczyć.

Stała kompletnie nieruchomo i znów zaczęła przyglądać się budynkom. Patrzyła na drzwi i okna. Czy stamtąd ją obserwuje? Podniosła wzrok na dach. Spojrzała na pusty plac budowy, który właśnie zostawiła za sobą. Nie widziała żadnego ruchu ani cienia. Nie słyszała kroków.

– Hej, O’Dell!

Ktoś z tyłu ją zawołał. Gwałtownie odwróciła głowę i zobaczyła Julię Racine, która przeszła pod żółtą taśmą i szła w jej stronę. Maggie ani drgnęła, przeniosła spojrzenie w innym kierunku, nie była gotowa opuścić pustej ulicy.

Kątem oka dojrzała cień odrywający się od słupa latarni. Cień ruchu, nic więcej. Teraz nie miała już pewności. Czasami przez to pulsowanie w skroniach widziała niewyraźnie.

To wkurzające. Ale to minie. Musi minąć, przekonywała się Maggie. Na pewno nie pozwoli, żeby Julia Racine cokolwiek zauważyła.

Tytuł oryginału:

Fireproof

Pierwsze wydanie:

Doubleday, a division of Random House, Inc. New York, 2012

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor serii:

Jacek Fronczak

Opracowanie redakcyjne:

Joanna Morawska

Korekta:

Małgorzata Narewska

© 2012 by S.M. Kava

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-0162-9

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.