Alex Kava

Ostateczny cel

Mojej matce

„Wydawał się naprawdę dobrym człowiekiem – kiedy nie zabijał”.

Helen Morrison, lekarz, o Edzie Geinie w swojej książce „My Life Among the Serial Killers”

PONIEDZIAŁEK 18 MARCA

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Okolica Manhattanu w stanie Kansas, obok autostrady I-70

Wciąż żyje.

Na tym musi się skupić. Na tej myśli i na biegu.

Noah czuł zapach własnego potu, kwaśny i gryzący… I woń moczu. Nadal nie wierzył, że się zsikał.

Przestań myśleć. Biegnij! Biegnij!

I jeszcze smród wymiocin. Zwymiotował i zaplamił przód koszuli. W ustach czuł ostry smak. Żołądek nadal podchodził mu do gardła, ale nie mógł sobie pozwolić na to, by zwolnić. Jak mógłby zwolnić, gdy w głowie wciąż odbijały się echem wrzaski Ethana?

Przestań krzyczeć. Proszę, przestań!

– Nikomu nie powiem, przysięgam, że nie powiem.

Nawet teraz, w biegu, wargi Noaha się poruszały. Nieświadomie powtarzał te słowa w rytmie swoich kroków.

– Nikomu nie powiem, przysięgam.

Żałosne. Strasznie żałosne.

Jak mógł zostawić przyjaciela i uciec? Jest obrzydliwym tchórzem. Pomimo tej świadomości nie zwolnił. Nie obejrzał się przez ramię. W tym momencie był zbyt przerażony, by przejmować się tym, że jest żałosnym dupkiem.

Nagle w czoło smagnęła go gałąź.

Noah potknął się, ale utrzymał równowagę. Przez chwilę widział jak przez mgłę, w głowie czuł pulsujący ból.

Tylko nie upadnij, do jasnej cholery! Biegnij naprzód. Biegnij, biegnij!

Choć w głowie mu się kręciło i bał się, że się przewróci, nogi posłusznie wykonywały polecenie. Było bardzo ciemno, zbyt ciemno, by widzieć cokolwiek poza szarością i czernią. Gdzieniegdzie padały smugi księżycowego światła, od których tylko bardziej kręciło się w głowie. Teraz biegł z wyciągniętymi rękami, by mieć pewność, że nie wpadnie na kolejną nisko zwisającą gałąź.

Cały czas boleśnie smagały go drobne gałązki. Czuł spływające po twarzy i rękach strużki i wiedział, że to krew. Krew zmieszana z potem, od którego piekły go oczy. Językiem wyczuwał ją na wargach. Znowu zrobiło mu się niedobrze, bo wiedział, że część tej krwi nie jest jego.

O Boże. O Boże! Ethan, tak mi przykro. Tak mi przykro.

Nie zatrzymuj się. Nie oglądaj się za siebie. Nie możesz pomóc Ethanowi. Już za późno. Biegnij.

Mimo to odtwarzał sobie w myślach, w krótkich urywanych fragmentach to, co się wydarzyło. Nie powinni opuszczać szyby w oknie. Wypili za dużo piwa. Byli zbyt pewni siebie.

Cholernie głupi.

W pierwszy weekend przerwy wiosennej przed wyjazdem do domu ostro imprezowali. Właśnie ruszyli, kiedy Ethanowi zachciało się sikać. Teraz już nie żył. Gdyby żył, wkrótce by tego żałował.

Noaha paliło w piersiach. Nogi bolały. Nie miał pojęcia, dokąd biegnie. Ale poza tym, żeby biec jak najdalej i jak najszybciej, nic się nie liczyło. Las był gęsty, niezliczone drzewa i krzewy po kolana. Baldachim z wierzchołków drzew nad głową zasłaniał niebo, tylko od czasu do czasu przedzierał się przezeń promień księżyca, odkrywając przed Noahem w przebłysku fragment skalistego podłoża, kamienie, które groziły potknięciem.

I wtedy właśnie się potknął.

Nie wolno mi upaść. Nie wolno mi upaść. Proszę, nie pozwól mi upaść!

Wyciągnął na boki ręce i machał nimi jak pozbawiony kontroli wiatrak, a mimo to upadł boleśnie na twardą ziemię. Kolanami uderzył o kamień. Zadrapał skórę na łokciach. Nogi przeszył ból, lecz w głowie wciąż słyszał głos, który kazał mu wstać. Krzyczał na niego. Tyle że tym razem ciało nie posłuchało. Raptem usłyszał cichy, delikatny trzask i szelest.

Nie, to niemożliwe. Tylko sobie to wyobraził.

Potem usłyszał kroki. Ktoś szedł tuż za nim. Chrzęściły deptane liście. Trzaskały łamane drobne gałązki.

Nie, to niemożliwe.

Przecież powiedział Noahowi, że jeśli Noah nic nie powie, puści go wolno. Noah obiecał milczeć. Szaleniec przyrzekł mu to samo.

Znów kroki, teraz już blisko. Zbyt blisko, by były wytworem jego wyobraźni.

Dlaczego on nie pozwala mi odejść? Przecież dał słowo.

Czemu, na Boga, uwierzył szaleńcowi?!

Bo ten człowiek, kiedy zapukał do okna ich samochodu, wyglądał tak normalnie.

Jakimś cudem Noah się podniósł. Zachwiał się, lecz zignorował ból. Kazał nogom się ruszać. Z początku kulał, potem zaczął biec. Biegł szybciej. Biegł i sapał. W płucach miał ogień.

Szybciej.

Po twarzy spływały łzy. Jego uszu dobiegł wysoki przeszywający jęk, który odbijał się echem pośród drzew. Ranne zwierzę czy zwierz gotowy do ataku? Nieważne. Nic nie zrani go tak mocno jak ta bestia, która go ściga.

Nie powinni byli opuszczać szyby w oknie. Jasny szlag, Ethan!

– Który pierwszy? – spytał szaleniec z uśmiechem, który wyglądał jednocześnie jak łagodny uśmiech przyjaciela i jak uśmiech wariata. Miał oczy wilka, a był taki spokojny.

O Boże, zaraz potem pociął Ethana! Tyle krwi!

– Obiecuję, że nie powiem.

– Biegnij. No biegnij. Biegnij – mężczyzna mówił to normalnym, prawie kojącym tonem.

– No biegnij – powtórzył, kiedy Noah wciąż stał i gapił się na niego jak łania sparaliżowana reflektorami samochodu.

Teraz zdał sobie sprawę, że przeszywający jęk dochodzi z jego własnego gardła. Bardziej go czuł, niż słyszał. Dobywał się gdzieś z głębi i wibrował wzdłuż żeber, zanim wyrwał się z ust.

Musi zamilknąć, bo tamten go usłyszy i będzie dokładnie wiedział, gdzie on jest.

Biegnij. Szybciej!

Błoto wciągało bose stopy. Koszulę, dżinsy, buty i skarpetki – wszystko to oddał za wolność, tanio się wykupił. Wiedział, że na poobijanych podeszwach ma od ostrych kamieni otwarte krwawiące rany. Zamrugał, starał się powstrzymać palące łzy.

Nie myśl o bólu. To nic w porównaniu do tego, co spotkało Ethana.

Musi skupić się na biegu, nie na bólu. Nie na poranionej, posiniaczonej skórze.

Jak daleko ciągną się te lasy?

Musi tu gdzieś być jakaś polana. Biegł od parkingu przy autostradzie, ale musi tu gdzieś być coś innego niż drzewa. Może farma? Inna droga?

Już nie słyszał za sobą kroków ani trzasku łamanych gałązek, ani chrzęstu deptanych liści. Oddychał ciężko, serce mu waliło. Odrobinę zwolnił i wstrzymał oddech.

Nic.

Tylko lekki wiatr. Nawet ptaki ucichły. Czy szaleniec zawrócił? Zrezygnował? Postanowił dotrzymać obietnicy?

Może na dzisiejszy wieczór jeden mu wystarczył?

Noah zaryzykował i obejrzał się przez ramię. Wtedy właśnie trafił stopą na zwalone drzewo i padł jak długi, łokciami lądując w błocie i kamieniach. Z bólu zaszczękał zębami. Białe gwiazdy na niebie zamrugały, oświetlając pokaleczoną skórę dłoni.

Próbował się podnieść, ale upadł na kolana. Stopa, którą się potknął, paliła z bólu. Spojrzał na nią i skrzywił się. Skręcił nogę w kostce, lewa stopa układała się pod nienaturalnym kątem. Ale to nie z powodu bólu spanikował, tylko dlatego, że nie był w stanie się ruszyć.

Zamarł w bezruchu i znów wstrzymał oddech, tak jak potrafił. Nasłuchiwał. Czekał.

Tak cicho.

Żadnego szumu silników. Żadnych ptaków. Żadnego szelestu liści. Nawet wiatr zamilkł ze strachu.

Był sam.

Ogarnęła go wielka ulga. Ostatecznie więc szaleniec za nim nie pobiegł. Ostatnia fala adrenaliny odpłynęła. Osunął się z powrotem na ziemię. Siedział z wyciągniętymi przed siebie nogami, za słaby, by choćby dotknąć puchnącej kostki. W świetle księżyca nie rozpoznawał własnej stopy. Pęczniała jak balon, rany szerzej się otwierały. Wciąż rwał mu się oddech, ale serce zwolniło i złapało rytm.

Przetarł twarz ręką, po czym uprzytomnił sobie, że tylko maże krew krwią. Opuścił rękę i spojrzał na nią z bliska, przekonał się, że na grzbiecie dłoni ma oderwaną skórę.

Nie myśl o tym. To niska cena za wolność. Nawet na to nie patrz.

Rozejrzał się dokoła. Może znajdzie jakąś gałąź, długą gałąź. Podparłby się nią jak kulą, która przejęłaby na siebie ciężar dźwigany normalnie przez uszkodzoną stopę. Dałby radę. Wystarczy, że się skupi. Zapomni o bólu i skupi.

Lepszy ból niż śmierć, prawda?

Trzasnęła gałązka.

Noah nerwowo obrócił się w stronę, skąd dobiegł ten dźwięk.

Bez ostrzeżenia mężczyzna wyszedł zza drzewa i stanął w świetle księżyca. Spokojny, jakby tam stał calusieńką noc. Ani trochę nie zadyszany. Nikt by nie zgadł, że pokonał tę samą drogę przez gęsty i ciemny las, którą biegł Noah.

Szaleniec nawet nie fatygował się, by unieść rękę z nożem. Trzymał ją opuszczoną przy boku, na nożu wciąż widniała krew Ethana.

Uśmiechnął się i powiedział:

– Twoja kolej, Noahu.

WTOREK 19 MARCA

ROZDZIAŁ DRUGI

Za Sioux City w stanie Iowa, tuż za autostradą I-29

Do tej pory z błota w dole wydobyto jedną czaszkę. Agentka FBI Margaret O’Dell miała przeczucie, że jest ich tam więcej. Umyta do czysta przez poranną ulewę czaszka lśniła bielą, leżąc na czarnej piaszczysto-ilastej ziemi. Obok widniały trzy długie kości i rozmaitość mniejszych, także wykopanych z tego samego dołu. Maggie miała podstawy medycznego wykształcenia, więc bez trudu zidentyfikowała długie kości jako udowe. Zaznaczyła jednak, zwracając się do szeryfa Unissa:

– Nie jestem antropologiem.

Szeryf zamrugał powiekami, jakby chlusnęła mu w twarz wodą. Cofnął się o krok, jak gdyby chciał się odsunąć od Maggie albo od tego, co właśnie mu oznajmiła.

– Jeżeli pani się nie myli – rzekł i urwał, a jego jabłko Adama na przemian unosiło się i opadało. Zdawało się, że ma problem z przyjęciem tych informacji. W końcu podjął: – To by znaczyło, że mamy tu dwa ciała, a nie jedno.

– To tylko domysł.

– Słyszałem, jak pani partner mówił, że jest pani wykwalifikowanym ratownikiem medycznym czy coś takiego.

– To nie znaczy, że jestem ekspertem od kości, szeryfie. Wszystkiego się dowiemy, gdy dotrą tu prawdziwi fachowcy.

Powstrzymała się przed powiedzeniem szeryfowi hrabstwa, że na tej starej farmie może znajdować się nawet więcej ciał.

Szeryf Uniss był już dostatecznie podenerwowany, Maggie zauważyła nerwowy tik w kąciku jego lewego oka. Zresztą zdawało się, że cały drży i się wzdryga – przestępował z nogi na nogę, krzyżował i opuszczał ramiona, aż w końcu wsunął kciuki za pasek, bezskutecznie usiłując zapanować nad ciałem.

Nerwowymi ruchami przypominał stracha na wróble z „Czarodzieja z Oz”. Spod czapki wystawały mu siwe sterczące włosy. Ubranie poddawało się jednak dyscyplinie. Miał na sobie niebieskie dżinsy, które wyglądały na świeżo uprasowane, i flanelową koszulę w czerwono-szarą kratę. Z kieszeni na piersi wystawał mały notes i dwa długopisy. Pomimo błocka szaro-czarne kowbojskie buty szeryfa lśniły jak świeżo wypucowane.

Wcześniej szeryf powiedział agentce i jej partnerowi R.J. Tully’emu, że dotąd widział tylko „parę zmiażdżonych w wypadku samochodowym ciał”. Oznajmił to w taki sposób, jakby dawało mu to kwalifikacje do poprowadzenia sprawy prawdopodobnego zabójstwa. Co tylko wzmocniło przekonanie Maggie, że tego człowieka – nawet jeśli jest doskonale zorganizowany i ma jak najlepsze intencje – śledztwo dotyczące morderstwa zwyczajnie przerasta. Zwłaszcza jeżeli znajdą więcej ciał. Było zbyt wcześnie, by wiedzieć to na pewno, ale instynkt podpowiadał jej, że to może być to miejsce, którego od miesiąca szukała razem z Tullym.

Zerknęła na dwóch młodych zastępców szeryfa wspartych na zabłoconych łopatach na skraju dołu. W przeciwieństwie do szefa nosili brązowe uniformy z podwiniętymi rękawami koszuli. Kapelusze zostawili w samochodach. Bacznie przyglądali się ziemi, jakby spodziewali się, że wyskoczą z niej kolejne kości.

Jakieś piętnaście metrów za zastępcami szeryfa obok koparko-ładowarki firmy Bobcat czekali robotnicy budowlani, którzy trafili na to znalezisko. Mężczyźni mieszkali obok w jednym z zabudowań gospodarczych. Minionego dnia późnym popołudniem przypadkiem dokopali się czegoś, co uznali za stary cmentarz. Zburzyli już kilka budynków na farmie i właśnie zaczęli przygotowywać ziemię pod fundamenty nowego centrum informacyjnego rezerwatu przyrody.

Odnalezienie kości wstrzymało pracę..Towarzysząca im woń kazała im się cofnąć. Maggie zrozumiała, że to brygadzista zadzwonił do szeryfa, a ten – z nadzieją, że znajdzie proste wyjaśnienie – zatelefonował do dawnej właścicielki posesji i dowiedział się, że ta od dziesięciu już niemal lat nie żyje. Wykonawca jej testamentu po prawie dekadzie, gdy farma stała pusta, właśnie sprzedał ją rządowi federalnemu. Według szeryfa już do nich zmierzał, choć kiedy szeryf do niego zadzwonił, był prawie 500 kilometrów stąd i nie miał pojęcia, skąd wzięły się tam kości. Prawdę mówiąc, to wykonawca testamentu zasugerował, żeby zawiadomić władze federalne. W końcu to oni byli teraz właścicielami tego bałaganu.

A Maggie i agent Tully? Znaleźli się tam zupełnie przypadkowo.

Wcześniej tego ranka przylecieli do Omaha w związku z zupełnie innym śledztwem. Lot ze stolicy był koszmarny. Na samą myśl o błyskawicach i ulewie, na które natknęli się po drodze, żołądek wciąż podchodził Maggie do gardła. Nie znosiła latać, zwłaszcza gdy podróż przypominała jazdę górską kolejką, zaciskała palce tak mocno, aż knykcie jej pobielały, i miała nudności. Kiedy później zatrzymali się na stacji benzynowej, żeby zatankować, i w małym sklepiku zobaczyli domowej roboty pączki, Maggie kupiła tylko dietetyczną pepsi. Tully uniósł brwi, bo rzadko rezygnowała z pączków. Na szczęście po drugim ciastku przestał się nią przejmować.

Wiele tygodni spędzili razem w ciasnym biurze w Quantico albo w drodze. Jakoś udawało im się nawzajem tolerować swoje nawyki i dziwactwa. Maggie wiedziała, że Tully jest tak samo jak ona zmęczony przydrożnymi motelami i wynajętymi samochodami, przesiąkniętymi wonią cudzych perfum albo wody po goleniu i śmieciowego jedzenia.

Ich poszukiwania rozpoczęły się jakiś miesiąc temu po odkryciu obok podpalonego magazynu w Waszyngtonie porzuconego w alejce ciała kobiety. Ofiara, Gloria Dobson – żona, matka trojga dzieci, która pokonała raka piersi – nie była w żaden sposób powiązana z pożarem magazynu. Prawdę mówiąc, kilka dni wcześniej Dobson podróżowała z Columbii w stanie Missouri na konferencję handlowców w Baltimore, na którą nie dotarła.

Patrol stanowy z Wirginii znalazł jej samochód na parkingu przy drodze międzystanowej. W lesie za parkingiem Maggie i Tully odkryli towarzysza podróży Dobson, jej młodszego kolegę z pracy Zacha Lestera. W ciągu dziesięciu lat pracy jako agentka FBI Maggie widziała wiele bestialskich zbrodni, a jednak brutalność tego mordu i na niej, i na Tullym zrobiła wrażenie. Ciało Lestera porzucono pod drzewem. Odcięto mu głowę, tors przecięto, a wnętrzności rozwieszono na niższych gałęziach.

Nie chodziło tylko o charakter tych morderstw, ale także o to, że morderca bez najmniejszego trudu zabił Dobson i Lestera – silnych, zdrowych i inteligentnych ludzi w podróży służbowej. To właśnie przekonało agentów, że to nie była jego pierwsza zbrodnia. Ich szef, zastępca dyrektora Raymond Kunze, zgodził się z nimi i wyznaczył do zespołu do spraw seryjnych morderców drogowych.

Akcję podjęto kilka lat wcześniej, tworząc krajową bazę danych, gdzie zbierano, sprawdzano i udostępniano szczegóły dotyczące ofiar zbrodni popełnionych w pobliżu amerykańskich autostrad i dróg międzystanowych. Spore wyzwanie. W systemie znajdowały się już dane ponad pięciuset zamordowanych. Baza pozwalała funkcjonariuszom sił porządku publicznego sprawdzić, czy ciała odnalezione na terenie ich jurysdykcji mogą być w jakiś sposób powiązane z morderstwami popełnionymi w innych stanach.

Maggie zgadzała się z tym, że wiele z tych zbrodni to dzieło seryjnych morderców, którzy jeżdżą drogami międzystanowymi. Tully żartobliwie nazywał je rajem seryjnych zabójców. Parkingi dla samochodów osobowych i ciężarowych, które podróżnym zapewniały miejsce odpoczynku, stanowiły też idealny cel dla doświadczonych morderców. Choć większość z nich była dobrze oświetlona, zwykle otaczały je lasy czy inne pozbawione domostw tereny, więc łatwo i szybko dało się stamtąd uciec. W ciągu paru godzin sprawca mógł niezauważony znaleźć się na terenie podlegającym jurysdykcji innych władz.

Dzięki tej akcji w 2007 roku schwytano już jednego seryjnego mordercę. Bruce Mendenhall, kierowca ciężarówki zajmujący się przewozami na długich dystansach, został oskarżony o zabójstwo kobiety, którą zabrał z parkingu ciężarówek. Podejrzewano go o zabicie pięciu innych kobiet z czterech różnych stanów.

Brutalne zabójstwo Glorii Dobson i Zacha Lestera kazało im sądzić, że natknęli się na kolejnego seryjnego mordercę. Ale to był tylko jeden z powodów, dla których agenci wylądowali na Środkowym Zachodzie. Morderca zostawił mapę. Kiedy zakończyli śledztwo dotyczące podpaleń magazynów w Waszyngtonie, na spalonych szczątkach swojego kuchennego blatu Maggie odkryła mapę. Ktoś podłożył ogień pod jej piękny dom w stylu Tudorów, jej azyl. Patrick, brat Maggie, i jej psy o mały włos nie stracili życia w tym pożarze.

Ten morderca drogowy nie miał jednak nic wspólnego z podpaleniami. On tylko wykorzystał je dla swoich celów. Pożary magazynów dały mu okazję do podrzucenia w ich pobliże ciała Glorii Dobson. Ogień, który omal nie strawił domu Maggie, umożliwił z kolei naruszenie jej prywatności. Kiedy wszyscy opuścili już spalony budynek, morderca wszedł do środka i na granitowym blacie zostawił mapę, przyciskając ją kamieniem z wąwozu za podwórzem. Ta mapa była zaproszeniem do polowania, pewnej szczególnej gry.

Na prostym odręcznym rysunku falująca linia opisana jako „MissRiver” biegła równolegle do innej linii, która wyglądała jak autostrada międzystanowa ze zjazdami. Oznaczono tam wyłącznie kierunki: północ i południe, wschód i zachód.

Młody agent z laboratorium kryminalistycznego FBI, geniusz, jeśli chodzi o dane i systemy zarządzania bazą danych, Antonio Alonzo, odkrył, że MissRiver to rzeka Missouri, kiedy już wykluczył ewentualność, że mogłaby to także być rzeka Missisipi. Potem stwierdził, że linia oznacza ni mniej, ni więcej, tylko autostradę I-29. To zawęziło teren poszukiwań Maggie i Tully’ego do około tysiąca stu kilometrów i trzydziestu dwóch parkingów. Wciąż przytłaczający ogrom pracy.

Na mapie mordercy znajdował się też parking z dokładnie zaznaczonymi budynkami, miejscami piknikowymi i miejscami postojowymi dla samochodów osobowych i ciężarowych. Dokoła biegła droga w kształcie nerki, łącząc parking ze zjazdami z międzystanowej. Zawijasy – zdaniem Alonza oznaczające las – oddzielały parking od rzeki. Na drugim brzegu rzeki widniały kolejne esy-floresy – prawdopodobnie także tereny leśne – stopniowo zamieniając się w serię iksów, czyli zapewne inny teren.

Taka była teoria Alonza. Maggie podejrzewała, że iksy to miejsca, gdzie morderca porzucił ciała.

Za pomocą zdjęć ze stron internetowych kierowców ciężarówek i Google Earth Alonzo ograniczył liczbę interesujących ich parkingów do trzech w Iowa, jednego w Kansas i dwóch w Dakocie Południowej. Maggie i Tully dopiero od dwóch godzin byli w drodze, gdy Alonzo zadzwonił z informacją, że dzień wcześniej na farmie znaleziono ludzkie kości. Farma graniczyła na tyłach z parkingiem przy drodze międzystanowej. Jednym z parkingów na ich liście.

Maggie chciała jak najszybciej przekonać się, jak blisko farmy znajduje się ten parking. Może tylko niepotrzebnie jadą objazdem i tracą czas. Czaszka i kości udowe mogły się tam znaleźć z zupełnie innego powodu, zależnie od tego, jak są stare. Wiedziała, że kiedyś było to terytorium Indian. Sama farma miała prawie sto lat. Niewykluczone, że zbudowano ją na dawnym cmentarzysku Indian.

Mimo wszystko chciała to zobaczyć na własne oczy. Przeprosiła szeryfa i jego zastępców, rzuciła Tully’emu znaczące spojrzenie i zostawiła ich. Czarno-biały SUV szeryfa blokował długi podjazd. Jeden z zastępców siedział znudzony za kierownicą. Maggie słyszała rozmowę z radia. Skinęła mężczyźnie głową i zauważyła, że poruszył się wyczekująco, ale ona się nie zatrzymała. Szła dalej wzdłuż krzewów bzu, który dopiero zaczynał kwitnąć, ale już pachniał.

Nad jej głową zakrzyczały dzikie gęsi. Z trzech stron otaczał farmę gęsty zagajnik klonów, wiązów i topoli, osłaniając ją przed widokiem z drogi, a także tłumiąc wszelkie zewnętrzne hałasy. Gdyby nie jechali tu drogą międzystanową, Maggie nigdy by się nie domyśliła, że tak blisko farmy odbywa się ciągły ruch samochodów.

Za stodołą znalazła zarośniętą ścieżkę, która doprowadziła ją do lasu. Dopiero zaczęły się pokazywać pączki, wybuchając jasną zielenią na gołych czarnych gałęziach. Sosnowe igły i liście z minionej jesieni, teraz mokre i zbite w grudy, leżały na ziemi. Ostrożnie stawiała stopy, żeby się nie pośliznąć.

Ścieżka szybko zwęziła się i stopniowo pięła się w górę. Twarz Maggie smagały gałęzie, choć starała się je odsuwać. Cierniste pnącza drapały jej nogi przez spodnie. Słońce ledwie się tu przebijało. Jedynymi plamami koloru były ptaki – jasnożółte z rodziny ziarnojadów, czerwonoskrzydłe kosy, kardynały. Ich śpiew – wiosenna pieśń godowa – działał kojąco. Kiedy ostatnio razem z Tullym brnęli przez gęsty las podobny do tego, szli za śpiewem ptaków, które, zataczając koła, prowadziły ich do ciała Zacha Lestera.

Maggie wspięła się na polanę na szczycie wzniesienia. Poniżej między krzewami zygzakiem wił się strumień. Po drugiej stronie ciągnęły się lasy. Z góry widziała też wstęgę zapełnionej samochodami drogi międzystanowej. Teraz słyszała słaby, ale ciągły szum. Jej uwagę przyciągnął mieszczący się na dole parking.

Sięgnęła do kieszeni kurtki i wyjęła podrzuconą przez mordercę mapę, z którą się nie rozstawała. To była kopia, oryginał pozostał w ochronnym woreczku na dowody w laboratorium kryminalistycznym w Quantico.

Znała już na pamięć geometryczne kształty, równoległe i przecinające się linie. Uniosła rękę z kartką o wymiarach 20 na 28 centymetrów. Potem przeniosła wzrok na teren poniżej, przypatrując się bacznie. Nie wierzyła własnym oczom. Kiedy nagle coś zrozumiała, przeszedł ją dreszcz. Droga wokół parkingu tworzyła kształt nerki, tak jak na rysunku. Geometryczne kształty odpowiadały mieszczącym się poniżej budynkom i ławkom, i stołom piknikowym, nawet miejsca postojowe dla samochodów zostały na mapie dokładnie zaznaczone.

To było to. Pościg dobiegł końca. Właśnie do tego miejsca prowadził ich morderca.

– Maggie.

Wzdrygnęła się, choć R.J. Tully odezwał się szeptem. Ciężko oddychał, wiedziała, że to z nerwów, nie ze zmęczenia. Był w dobrej formie fizycznej. Czekała, aż wejdzie na sam szczyt i stanie obok niej.

Uniosła mapę i wskazała na teren poniżej.

– To jest to – oznajmiła.

Tully tylko zerknął. Przetarł twarz dłonią, Maggie widziała, że zacisnął zęby, nim powiedział:

– Może to koniec gry, ale koszmar dopiero się zaczyna. Znaleźliśmy czarny worek na śmieci. – Spojrzał jej w oczy i dodał: – Myślę, że w worku jest ciało.

ROZDZIAŁ TRZECI

Maggie widziała tylko fragment worka na śmieci, który wystawał spod góry ziemi. Pomimo błota i smrodu czarna folia wciąż lśniła jak nowa. W drodze powrotnej Tully wyjaśnił, jak wytropił ohydny smród, który przekonał go, że może tam leżeć ciało, chociaż większą część worka wciąż przykrywała sterta ziemi.

Maggie od razu zauważyła, że miejsce pochówku – jeśli tym właśnie było, rzecz jasna – wcale nie znajdowało się blisko dołu, w którym znaleziono czaszkę i kości. Nieforemny kopiec ziemi usypano na skraju lasu, co najmniej trzydzieści metrów od farmy.

– Wczoraj rano przekopaliśmy ten teren – oznajmił brygadzista. – Myśleliśmy, że to tylko śmieci. Tak to śmierdziało. Nie zastanawialiśmy się nad tym. Na wsi wielu ludzi zakopuje śmieci, zamiast je spalić. Tworzą własne wysypiska. No to daliśmy temu spokój.

– Nie wydało wam się dziwne, że nie było tu żadnych innych śmieci? – spytał Tully.

Brygadzista, który przedstawił się jako Buzz, wzruszył ramionami. Nosił nasunięty nisko na czoło kask, a okulary lustrzanki nie pozwalały zobaczyć, czy jest zatroskany, czy tylko zniecierpliwiony niespodziewaną przerwą w pracy.

Szeryf i jego zastępcy, a także ekipa budowlańców stali wokół sterty ziemi wysokiej na ponad dwa metry i szerokiej na jakieś cztery i pół metra. Sprzęt budowlany poorał ziemię, zostawił w niej między innymi głęboki na metr rów ze śladami pazurów. Jednak Tully wydawał się przekonany, że mają do czynienia z miejscem zbrodni, i kazał mężczyznom się odsunąć.

Prosił, by stanęli w odległości przynajmniej trzech metrów od tego miejsca, co Maggie uznała za pozbawione sensu. Wszelkie ewentualne dowody i tak już zostały zniszczone, przekopane, zmyte. W tej chwili kilka dodatkowych śladów stóp nie zrobi wielkiej różnicy. Poza tym żaden z mężczyzn nie wykazywał ochoty, by zajrzeć do worka. Wydawali się bardziej przestraszeni niż zaciekawieni.

Tully wyjął z kieszeni lateksowe rękawiczki, zdjął sportową kurtkę i podał ją partnerce.

– Co robisz? – spytała.

– Chcę tylko sprawdzić.

– Nie powinniśmy zaczekać? – chciał wiedzieć szeryf Uniss.

Tully obejrzał się na niego.

– Na kogo? Na FBI?

Kątem oka Maggie dojrzała, że twarz szeryfa poczerwieniała.

– Może to tylko śmieci – rzekł Tully, podwijając rękawy koszuli. – Chce pan zadzwonić do mobilnego laboratorium kryminalistycznego, żeby to otworzyli i znaleźli czyjeś cuchnące odpadki?

Nikt mu nie odpowiedział. Młodszy zastępca szeryfa przeniósł ciężar ciała na drugą nogę. Maggie widziała na jego twarzy zakłopotanie. Znała tę minę. To było jego pierwsze morderstwo. Pierwsze ciało. Trudno się nie ekscytować, jednocześnie próbując ukryć szok i nudności. Chwycił się za brodę, rzucając wzrokiem dokoła.

Zaskoczyło ją natomiast zachowanie Tully’ego – zupełnie do niego niepodobne. Z nich dwojga to on był tym uważnym, który się nie spieszy. Zawsze czekał na odpowiednie władze, przestrzegał zasad. To Maggie często działała bez zastanowienia.

Co prawda podzielała jego niecierpliwość. Może to tylko przypadek, że parking przylegał do tej posesji, ale równocześnie dokładnie odpowiadał mapie. Należy też wziąć pod uwagę, że od prawie dziesięciu lat farma stała pusta. Od ponad trzech tygodni poszukiwali miejsca, gdzie morderca grzebał swoje ofiary. Czuła, że Tully ma dość czekania. Ta ziemia należała obecnie do rządu. Podlegała zatem ich jurysdykcji.

Kiedy zerknął na nią przez ramię, nie powiedziała ani słowa. Czekał, aż go powstrzyma, ale ona też chciała wiedzieć, co znajduje się w worku. Skinęła głową.

Poruszał się ostrożnie, oceniał sytuację, zastanawiał się, jak najlepiej się do tego zabrać. W zasadzie miał tylko dwie możliwości: wejść w wypełniony błockiem rów i sięgnąć worka od spodu albo wspiąć się na stertę ziemi. Wybrał to drugie.

Wyglądało na to, że jeśli Tully zrobi jeden niewłaściwy ruch, zjedzie w dół. Miał już worek na wyciągnięcie ręki, kiedy nagle się pośliznął i omal nie stracił równowagi. Uniósł nogę, prawy but zatonął w błocie. Maggie słyszała, jak Tully jęknął, ale nie zrezygnował. Był już dość blisko, wystarczyło, że się pochyli i sięgnie wybrzuszonego worka.

Jeszcze wyżej podwinął rękawy koszuli. Potem wyciągnął rękę w rękawiczce i delikatnie odgarnął grudę ziemi. Chwilę zaczekał, jakby się spodziewał, że worek sam się otworzy. Maggie spojrzała na mężczyzn, od robotników budowlanych po zastępców szeryfa. Zdawało się, że wszyscy wstrzymali oddech. Żaden ani drgnął.

Tully odgarnął kolejną grudę, potem następną. Potężna pecyna stoczyła się z kopca, odsłaniając większą część czarnego worka. Oddarty fragment folii się odchylił.

Tully sięgnął ostrożnie. Nagle odskoczył, gdy z worka wysunęła się stopa. Z palców zwisała pomarańczowa skarpetka.

Maggie słyszała, że kilku mężczyzn głośno wciągnęło powietrze, patrząc, jak w ciągu kilku sekund blada skóra zamienia się w ciemnoczerwoną. Już widziała to niesamowite zjawisko, które czasami zachodzi, kiedy zamknięte rozkładające się zwłoki zostają nagle wystawione na kontakt z powietrzem i słońcem. Sprawiało to wrażenie, jakby martwe ciało wracało do życia, jakby ten ktoś usiłował zrzucić skarpetkę i wydostać się z worka.

– Teraz już chyba możemy wezwać techników – rzekł Tully.

Wtedy usłyszała, że ktoś wymiotuje. Nie odwracając się, wiedziała, że to młody zastępca szeryfa. W końcu znalazł swoją pierwszą martwą ofiarę.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Na obrzeżach Manhattanu w stanie Kansas, w pobliżu autostrady I-70

Noah nie miał pojęcia, jak długo leżał pod tą sosną. Teraz dopiero zauważył, że jest bardzo blisko tyłu niewielkiego ceglanego budynku. Słyszał gdzieś szum urządzeń elektrycznych i samochodów, choć wszystkie dźwięki dochodziły stłumione, jakby miał w uszach watę. Oddychał nierówno i chrypliwie. Bolało go w piersi, jakby nadal biegł. Jego serce galopowało, nie chciało zwolnić i złapać normalnego rytmu. Cokolwiek to znaczy.

– Eleanor, tu jest jakiś młody człowiek.

Noah wciąż leżał skulony jak płód w łonie matki. Słyszał głos, ale nawet nie próbował zobaczyć, czy osoba, która wypowiedziała te słowa, jest blisko ani czy mówi właśnie o nim.

Proszę, żeby mnie nie zauważył. Niech sobie idzie.

– Chyba krwawi.

No to wpadł.

Brakowało mu siły, żeby się dalej przeczołgać, zniknąć z widoku. Nie był w stanie się czołgać. W ogóle nie mógł się ruszyć, jego mięśnie się poddały. Pamiętał tylko, że gdy ostatnio usiłował usiąść, bolało nie do zniesienia. Więc zwinął się w kłębek, jakby chciał się stać niewidoczny. Zmaleć, zniknąć. Światło dnia zastąpiło ciemność. Po zimnej nocy zrobiło się ciepło. Umysł Noaha się wyłączył. Był zmuszony go wyłączyć.

– Nie, nie podchodź, Eleanor.

Ten mężczyzna znajdował się niedaleko, choć trzymał się w bezpiecznej odległości.

– On nie ma nawet ubrania.

To tamten je zabrał. Wszystko zabrał.

- Dobry Boże, tyle krwi. Oj, chyba jest poważnie ranny.

Noahowi brakowało siły, żeby powiedzieć mężczyźnie, że to nie jego krew. To krew Ethana. Albo tego, co zostało z Ethana.

Nie myśl o tym. Nie wolno ci o tym myśleć. Przestań o tym myśleć, oddychaj, tylko oddychaj.

– Zadzwoń pod dziewięćset jedenaście, Eleanor.

Nie, zostawcie mnie tu w spokoju.

Noah próbował odciąć się od głosu mężczyzny. Gdzieś w górze zaskrzeczał jastrząb. Wiatr zaszeleścił w gałęziach. Zaszczebiotały, zaćwierkały jakieś inne ptaki. Nie potrafił ich nazwać. Spadały liście. Noah łapczywie wyłapywał wszystkie dźwięki, byle tylko nie słyszeć wrzasków Ethana.

ROZDZIAŁ PIĄTY

– Gdzie jest najbliższe biuro FBI? – Tully spytał Maggie.

Dołączyła do niego na szczycie kopca ziemi. Oboje stali po kolana w błocie. Z tej odległości smród był wszechogarniający, choć przesunęli się i wspięli nieco wyżej, by patrzeć na worek z góry i stać pod wiatr. Szeryf, jego zastępcy i ekipa budowlana trzymali się na dystans, po drugiej stronie rowu. Cofnęli się nawet nieproszeni. Dzięki temu nie słyszeli też wymiany zdań między agentami.

– Chyba w Minneapolis, to jakieś cztery do pięciu godzin stąd – odparła Maggie po krótkim namyśle. – Nie wydaje mi się, żeby w Iowa czy Dakocie Południowej było jakieś biuro terenowe.

– Najbliżej jest chyba Omaha. Znasz tam kogoś?

Pokręciła głową.

– Nie w biurze FBI. Ale mają tam pierwszorzędne laboratorium kryminalistyczne.

Stali obok siebie tak blisko, że jej ramię ocierało się o ramię partnera. Byli jakieś półtora metra ponad powierzchnią ziemi ze świetnym widokiem na otaczający teren. Maggie rozglądała się bacznie, oceniając wielkość farmy. Rozkopanie całego terenu byłoby trudnym zadaniem. A nie brała jeszcze pod uwagę lasów i brzegu rzeki za granicami farmy. Wiedziała, że Tully myśli dokładnie o tym samym.

– Ile tu jeszcze jest ciał twoim zdaniem? – spytał w końcu.

– Możemy się mylić, uważając, że właśnie tu porzucał ciała.

– Poproszę Alonza, żeby przysłał tu ekipę z psami – rzekł, jakby jej nie słyszał.

– Nie sądzę, żeby skarpetka należała do ofiary.

– To znaczy?

– Wygląda na nową, jest zbyt czysta. – Zauważyła na skarpetce linię załamania, jakby niedawno wyjęto ją z opakowania. Gdyby ktoś nosił ją w bucie, załamanie by zniknęło. – Czy ostatnio nie znaleziono ciała w pomarańczowych skarpetkach?

– Sprawa FBI?

– Nie, nie nasza. – Maggie usiłowała sobie przypomnieć. Przed oczami wyobraźni pojawiło się inne ciało, pomarańczowe skarpetki, las… i nagle zdała sobie sprawę, gdzie to było. – Pokazywali w telewizji – stwierdziła. – Jakiś reporter doprowadził patrol stanowy z Wirginii do ciała w lesie. Widziałeś to?

Tully przesunął do góry okulary i potarł skroń.

– Staram się nie oglądać policyjnych reality show.

– To nie był reality show. Nadali to w wiadomościach, jakieś trzy, cztery tygodnie temu. Reporter mówił, że dostał cynk, który doprowadził go do tego miejsca. Nie pamiętam, czy był tam świadek.

– Sądzisz, że te dwie ofiary są powiązane?

Maggie nie wierzyła w przypadki. Zastanawiała się, czy drań posunął się do tego, żeby kupić pomarańczowe skarpetki. Czy to jest znak szczególny? Nie przypominała sobie jednak, by Gloria Dobson, kiedy znaleźli jej ciało, miała na sobie jakiekolwiek skarpetki.

– Poproś Alonza, żeby sprawdził pomarańczowe skarpetki w bazie danych – rzekła. – I niech odszuka jak najwięcej informacji o tej kobiecie, którą znaleźli w Wirginii.

Tully zanotował to sobie na skrawku papieru.

– Sądząc z wyglądu skóry, ciało nie zaczęło się rozkładać – stwierdził. – Jak myślisz, długo tu leży?

– Standardowo na świeżym powietrzu ciało rozkłada się po tygodniu. W wodzie po dwóch, a pod ziemią po ośmiu.

– To straszne, że potrafisz to wszystko tak wyrecytować.

Maggie się uśmiechnęła. Nie była z tego dumna. Nie dość, że przechowywała w pamięci takie koszmarne szczegóły, to w każdej chwili potrafiła je odtworzyć.

Nagły poryw wiatru otworzył foliowy worek. To wystarczyło, by dojrzała w środku jakiś ruch. Oblała się zimnym potem i skrzywiła. Co gorsze, Tully to zauważył.

– Czerwie – powiedziała niemal szeptem przez zaciśnięte zęby. Nienawidziła czerwi. – Przyspieszają proces gnilny.

Czy morderca celowo rozerwał worek, świadomy, że czerwie utrudnią identyfikację ciała?

– Musimy sprowadzić mobilne laboratorium, zanim zapadnie zmierzch – rzekł Tully.

Spojrzała na stojących poniżej mężczyzn. To naturalne, że podzielą się z innymi dzisiejszym odkryciem.

– I dodatkową ochronę – dodała.

– Już się robi. – Schodząc z pagórka, wyjął z kieszeni spodni telefon komórkowy.

Maggie została na miejscu. Smród już jej tak nie przeszkadzał, nie patrzyła na trzepoczący na wietrze fragment folii. Zamiast tego lustrowała wzrokiem okolicę. Szeryf powiedział, że poprzednia właścicielka zmarła przed dziesięciu laty. Czy farma cały ten czas była pusta? Jeśli tak, skąd morderca o tym wiedział? Czy po prostu szczęście mu dopisało, czy miał jakiś związek z tym miejscem?

Słońce prażyło, chmury odpłynęły. Temperatura nie była zbyt wysoka, ale przynajmniej nie musieli się martwić, że spadnie więcej deszczu. Raptem uwagę Maggie przyciągnęło słońce odbijające się od jakiejś szklanej powierzchni. Budynki farmy znajdowały się około trzydziestu metrów dalej, ale coś kazało Maggie spojrzeć w tamtą stronę.

Serce jej na moment zamarło.

Zasłoniła ręką oczy przed słońcem. Na pewno się pomyliła, a jednak zaczęła schodzić z kopca ziemi, nie spuszczając wzroku z budynku.

– Szeryfie – powiedziała, obchodząc rów i stając obok niego, żeby nie podnosić głosu. – Czy ktoś ma klucze do tego domu?

– Wykonawca testamentu.

– Mógłby pan do niego zadzwonić i dowiedzieć się, jak daleko stąd się znajduje?

– To znaczy w tej chwili?

– Tak, w tej chwili. Robotnicy muszą wrócić do zabudowań gospodarczych. Powoli, proszę dopilnować, żeby nikt nie biegł.

– To znaczy w tej chwili?

– Tak.

Zostawiła go, nim zadał więcej pytań. Z zadowoleniem patrzyła, jak każe robotnikom odejść i wybiera numer w komórce. Zbliżyła się do Tully’ego i zaczekała, aż zakończy rozmowę.

Potem spokojnie oznajmiła:

– W tym domu ktoś jest.

Tytuł oryginału:

Stranded

Pierwsze wydanie:

Doubleday, a division of Random House, Inc. New York, 2012

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Jacek Fronczak

Opracowanie redakcyjne:

Joanna Morawska

Korekta:

Małgorzata Narewska

© 2012 by S.M. Kava

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-0625-9

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Poniedziałek 18 marca

Rozdział pierwszy

Wtorek 19 marca

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Rozdział piąty

Strona redakcyjna