Alex Kava

Mroczny trop

Tłumaczenie:

Katarzyna Ciążyńska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Po plecach Amandy spływały strużki potu. Strąki włosów przylepiły się do czoła. W dusznym pokoju cuchnęło tłustą smażoną wieprzowiną. Zrobiło jej się niedobrze, ten smród nie pozwalał zapomnieć obrzydliwej mulistej zupy, która miała powlec ochronną warstwą gardło. Stała przed nią właśnie niewielka miska gęstej cieczy ze złotawymi okami tłuszczu na powierzchni.

– Zupa pomoże – przypomniał Leandro. – Zawiera specjalne lekarstwo. – Zawsze mówił łagodnym uspokajającym tonem. – Pomoże ci na gardło i ułatwi zadanie.

Amanda wiedziała, że miał rację. W minionym tygodniu, kiedy robiła to po raz pierwszy, nawet nie czuła, co przełyka. Miała podobne wrażenie jak u dentysty po znieczuleniu – jama ustna zupełnie zdrętwiała.

Mimo wszystko patrząc na pozostałe baloniki na porysowanym drewnianym blacie stołu, nie mogła się pozbyć mdłości, żołądek wciąż podchodził do gardła.

Poprzednim razem połknęła pięćdziesiąt jeden baloników. Leandro był z niej bardzo dumny. Wszystkich też pozbyła się bez problemu – to znaczy, że żaden przy tym nie pękł. Niestety ta część zadania nie okazała się tak bezbolesna, jak obiecywał. Amanda czuła jednak tak ogromną ulgę, że ból był bez znaczenia.

Tym razem, zanim ogarnęły ją mdłości, połknęła jedynie trzydzieści sześć baloników.

Leandro będzie nią rozczarowany. Zawdzięczała mu tak wiele, że nie mogła go zawieść. Okazał jej tyle dobroci.

Obserwowała go, kiedy napełniał ostatni balonik. Zapewniał, że korzysta wyłącznie z najmocniejszych na rynku prezerwatyw. Oczywiście, dodawał, że robi to dla jej dobra, gdyż jest mu wyjątkowo droga, a taki balonik z pewnością nie pęknie w żołądku.

Spytała kiedyś, co by się stało, gdyby jeden z baloników mimo wszystko się rozerwał. W odpowiedzi Leandro tylko machnął ręką, jakby opędzał się od much. Świetnie już znała ten powtarzający się gest, któremu zazwyczaj towarzyszyło jego ulubione powiedzenie: „Nie zadaje się takich pytań. Takie rzeczy zostawia się Leandrowi”.

Patrząc, jak szczupłymi palcami naciąga kondom na szklaną fiolkę, Amanda znów się zastanowiła nad konsekwencjami ewentualnego pęknięcia pakieciku. Czy dlatego teraz zrobiło jej się niedobrze, bo któryś właśnie pękł? Na samą myśl zadrżała, po czym siłą woli usiadła prosto, jak gdyby dzięki temu baloniki miały więcej miejsca w żołądku.

Uznała, że najlepiej o tym nie myśleć, i próbowała skupić uwagę na staranności, z jaką Leandro łyżeczką nakładał kokainę do kolejnych kondomów. Kiedy lateksowy czubek prezerwatywy osiągał średnicę od kilku do kilkunastu milimetrów, Leandro zawiązywał maleńki ciasny supełek. Potem ostrożnie tuż przy suple odcinał resztę kondomu, żeby uzyskać jak najmniejszy pakunek do przełknięcia. Kiedy w poprzednim tygodniu Amanda się temu przyglądała, Leandro wyjaśnił, że to także szczegół, który przez wzgląd na jej dobro traktuje z ogromną powagą.

Rozejrzała się po pokoju. Trzy dziewczyny, które też miały połknąć baloniki, i partnerka Leandra, stara kobieta o imieniu Zapata, nie zwracały na nią uwagi. Każda była skupiona na własnym zadaniu. Amanda nie mogła się nadziwić, że potężny Leandro, o mięśniach, które rysowały się pod T-shirtem, ma tak delikatne palce. Z całej mocy starał się ułatwić jej pracę, i za to jeszcze bardziej go kochała. Nie pozwoliłby, żeby stała się jej krzywda, więc nie będzie się przejmowała lekkim bólem żołądka.

Oblizała wciąż odrętwiałe wargi. Nie, nie wpadła w panikę, przypomniała sobie, że to skutek lekarstwa, które znajdowało się w zupie. Pewnie trochę leku zostało na wargach. Postara się o tym nie myśleć. Musi zachować spokój. Gdyby nie ta nowa dziewczyna, zapewne nie odczułaby dolegliwości. Tak, w tym momencie Amanda zdała sobie sprawę, że jej złe samopoczucie to wina tej nowej.

Od chwili, gdy ją tu wprowadzono, płakała; nie przestała płakać, jedząc tłustą zupę. To było żałosne łkanie, a potem ciche, ledwie słyszalne pochlipywanie. Gdyby nie irytujący, rwący się oddech, można by to zlekceważyć.

Dziewczyna była od niej o rok starsza. Amanda słyszała, jak Zapata mówiła do Leandra, że ta nowa ma piętnaście lat. A zachowywała się jak smarkula. Pewnie tylko udawała, by zwrócić na siebie uwagę Leandra, który właśnie przestał napełniać kondomy i podszedł do niej.

– Lucia – odezwał się łagodnie.

Położył rękę na plecach dziewczyny, jakby ją głaskał. Amanda wstrzymała oddech i nadstawiła uszu, kiedy Leandro pochylił się i szepnął coś Lucii. Wargami prawie dotykał jej ucha. Amanda nic nie zrozumiała, za słabo znała hiszpański. Nie omieszkała jednak zauważyć, że głos Leandra brzmiał tak, jakby dziewczynę zachęcał i namawiał. Jakby ją przekonywał, że wszystko będzie dobrze. Tym samym tonem zwracał się do Amandy.

Sięgnęła po kolejny balonik. Upuściła go na małe stojące przed nią naczynie i obtoczyła w tłustej mazi, wcale się nie przejmując, że brudzi sobie palce. Potem, nie spuszczając wzroku z Leandra, szybko włożyła balonik do ust. Nadal miała pozbawione czucia gardło, więc przełknęła pakunek bez problemu.

Wzięła kolejny i zgodnie ze wskazówkami Leandra postąpiła z nim dokładnie tak samo jak z poprzednim. Potem jeden po drugim połykała następne, a jej złość niczym tłok przepychała je dalej. Nudności powoli mijały. Podczas gdy Lucia z płaczem przełknęła dwa baloniki, Amanda połknęła kolejne sześć. Spojrzenie Leandra, który się do niej odwrócił, było dla niej nagrodą. Ze zdumieniem uniósł brwi, a potem się uśmiechnął. Ten uśmiech odmienił jego twarz. Zanim wyruszyli na lotnisko, w żołądku Amandy znalazły się dwa baloniki więcej niż w minionym tygodniu. Lucia, która nie przestała płakać, a teraz jeszcze trzymała się za brzuch, zdołała ich połknąć jedynie dwadzieścia pięć.

Amanda bez słów przekazywała tej nowej, że takim żałosnym zachowaniem nie zdobędzie względów Leandra, choć była bardzo ładna. Miała długie jedwabiste czarne włosy i oliwkową aksamitną cerę. Brudnoblond włosy Amandy przypominały tłuste strąki, a jej twarz obsypały piegi, które najchętniej zeskrobałaby ze skóry. Niezależnie od tego, ile baloników połknęła, i tak czuła zazdrość o tę nową. Na domiar złego martwiła się, że Leandro uzna tamtą za lepszą, bo była Kolumbijką, zaś Amanda tylko nieszczęsnym białym amerykańskim śmieciem. Tak o niej mawiała Zapata, nie zważając na połajanki Leandra. Ta stara dosłownie ziała chłodem. Była jak z lodu. Amanda wątpiła, by Zapata nadawała się do roli matki. Chociaż sama nie miała dobrego wzoru, bo rodzona matka wyrzuciła ją z domu i zabroniła tam wracać tylko dlatego, że nie zdołała utrzymać przy sobie faceta, który rwał się do Amandy. Matka przyłapała drania, jak przycisnął dziewczynę do kuchennego blatu.

Zamiast spytać, czy córce nic złego się nie stało, zamiast wykopać dupka za drzwi, kazała odejść Amandzie.

Zresztą wyszło jej to na dobre, nadeszła pora, by się stamtąd wynieść. Gdyby tego nie zrobiła, nie poznałaby Leandra, który traktował ją o wiele lepiej niż własna matka. On ją docenił. Kto wie, może po tym dniu także Zapata nareszcie pojmie, że Amandzie należy się szacunek.

Na razie stara wydzierała się na Lucię. Oczywiście znów po hiszpańsku. Amanda nie musiała rozumieć słów, by wiedzieć, że Zapata jest zniecierpliwiona. Potem pojawił się Franco i powiedział, że samochód czeka już przed domem, więc wszyscy chwycili za plecaki i ruszyli do drzwi.

Wszyscy prócz Lucii, bo ta teraz naprawdę się rozbeczała, mocno obejmując się ramionami w pasie. Po twarzy spływały łzy zmieszane z potem. Wyglądała na obolałą.

Amanda wlokła się do wyjścia, patrzyła i czekała, bo chciała usiąść w vanie obok Leandra. On jednak był wyraźnie skupiony na Lucii.

Nagle Lucia straciła przytomność i upadła na podłogę, uderzając głową o solidną nogę ciężkiego drewnianego stołu.

Amanda nie wierzyła własnym oczom. Czy Lucia udaje?

Zapata pokręciła głową i powiedziała coś do Leandra dziwnie cichym i spokojnym głosem. Leandro przeklął pod nosem.

Amanda nie mogła oderwać wzroku od Lucii. Gapiła się na nią jak zauroczona. Czekała, aż dziewczyna się poruszy, ale ta ani drgnęła, choć Leandro ją popchnął. Teraz już nie był delikatny, a brak reakcji Lucii tylko bardziej go zirytował. Zapata chwyciła go za rękę, nim znów potrząsnął Lucią.

– Nie da rady – stwierdziła Zapata. – Trzeba to wyjąć.

W tej samej chwili dostrzegła Amandę, spojrzała na nią zaskoczona. Amandzie zdawało się nawet, że przez moment widzi w oczach starej błysk paniki, lecz zaraz potem patrzyła znów jak zwykle, twardo i niewzruszenie. Podeszła do Amandy i gestem kazała jej wyjść. Dziewczyna jednak wciąż wlepiała wzrok w Lucię i stojącego nad nią Leandra.

– Musimy iść – powiedziała spokojnie Zapata, biorąc Amandę za łokieć. – Nie możemy się spóźnić na samolot.

Ścisnęła rękę dziewczyny i pociągnęła ją do drzwi. Amanda zdążyła jeszcze dojrzeć, że zza cholewki buta Leandro wyjął nóż. Cały czas pomrukiwał albo przeklinał Lucię. Amanda nigdy go takiego nie widziała. Zachowywał się, jakby nie zdawał sobie sprawy z jej obecności. Ze zniecierpliwieniem i złością zaczął przecinać ubranie Lucii. Chciał jej pomóc? Czy mógł ją uratować? Może jeszcze nie było za późno?

– Co on robi? – spytała Amanda.

– Nie twój interes – odparła Zapata, wbijając palce w ramię dziewczyny i ciągnąc ją za sobą.

Pchnęła ją za drzwi, ale nim Amanda znalazła się za progiem, zobaczyła, że Leandro znów wbija nóż. Tym razem w ciało Lucii. Teraz już wiedziała, co by się stało, gdyby w jej żołądku pękł jeden z baloników.

ROZDZIAŁ DRUGI

Pensacola Beach, Floryda,

nad Zatoką Meksykańską

Kiedy helikopter Straży Wybrzeża się przechylił, Ryder Creed zjechał kawałek na bok. Mocniej przytrzymał Grace. Drugą ręką z całej siły chwycił się skórzanego pasa, którym przypiął się do ściany. Grace była do niego przywiązana; jeden koniec nylonowej linki Creed przymocował do jej kamizelki, drugi owinął sobie wokół pasa. Choć Grace pierwszy raz leciała helikopterem, nie wydawała się ani trochę zestresowana.

Z kolei Creed miał w związku z tą podróżą złe przeczucia. Prawdę mówiąc, zaczynał żałować, że przyjął to zlecenie. Do tej pory żaden z jego psów nie latał helikopterem. Odnosił wrażenie, że wtulona w niego suka rasy Jack Russell terrier, która ważyła niewiele ponad siedem kilogramów, jest jeszcze mniejsza niż normalnie.

Ale Grace podchodziła do tego ze spokojem, chyba już przywykła do szumu śmigieł i traktowała ten nierówny lot jako część przygody. Przypatrywała się nieznanemu otoczeniu i wszystko obwąchiwała, niecierpliwie czekając na sygnał rozpoczęcia pracy. Gdy tylko Creed wkładał jej kamizelkę, wiedziała, że wybierają się do pracy. A Grace uwielbiała swoją robotę. To dlatego była tak świetnym psem poszukiwawczym. Charakteryzowała ją wrodzona dociekliwość. Im trudniejsza do rozwiązania zapowiadała się zagadka, tym bardziej Grace była podekscytowana.

– Nie takiego psa się spodziewałem – powiedział na powitanie komandor Wilson na widok Rydera Creeda na lądowisku dla helikopterów tuż przed startem.

Kiedy Wilson podawał mu „mustanga” – tak pieszczotliwie załoga helikoptera nazywała swoje pomarańczowe kombinezony – patrzył na Grace w taki sposób, jakby Creed wziął ją ze sobą przez pomyłkę. Nawet pozostali członkowie załogi – drugi pilot Tommy Ellis, mechanik Pete Kesnick i ratowniczka Liz Bailey – zerkali na nią z niedowierzaniem.

A przecież Straż Wybrzeża właśnie o nią prosiła. W minionym tygodniu Grace stała się bohaterką mediów, bo na międzynarodowym lotnisku Hartsfield w Atlancie wywąchała dwa kilogramy kokainy. Jakaś kobieta z Kolumbii wpadła na oryginalny pomysł zrobienia czekoladowych batoników nadziewanych kokainą. Udało jej się przejść odprawę i już wychodziła z hali lotniska, kiedy Grace odciągnęła Creeda z miejsca, gdzie akurat pracowali, i pognała za kobietą.

Dwa tygodnie wcześniej Grace wskazała worek marynarski z kartonem masła orzechowego, który właśnie jechał taśmociągiem z bagażami pasażerów samolotu American Airlines z Iquitos w Peru. Cały ranek sprawdzali zgłoszony do odprawy bagaż z przylatujących z zagranicy samolotów, kiedy Grace zwróciła uwagę Creeda na czerwono-czarny worek marynarski, który wyglądał na całkiem nowy. No i oczywiście we wszystkich słoikach masła orzechowego znajdowała się potrójnie zabezpieczona kokaina. Każdy z prawie kilogramowych słoików masła zawierał niemal pół kilograma narkotyku. Powiedziano Creedowi, że karton z dwunastoma słoikami ma wartość rynkową prawie milion dolarów.

No i nagle Creed i Grace zostali celebrytami. Właśnie przed dwoma dniami jechali na nagranie programu The View, który miał być nadany w tym tygodniu. Zawodowa partnerka Creeda, Hanna, odbierała prośby o kolejne wywiady, w Good Morning America i Fox and Friends. Oczywiście Grace przyjmowała tę atencję jak wszystko inne – jakby to był element jej codziennych przygód.

Creed miał na ten temat nieco inne zdanie.

Ciężko pracował na swoją prywatność, choć stworzył znaną na całym świecie firmę o nazwie K9. Z początku jeżył się na myśl o mediach. Aż Hanna go przekonała, że dzięki jego obecności w prasie i telewizji jego siostra Brodie może go odnaleźć.

– Rye – powiedziała Hanna, gdy jęknął na widok swojego kolejnego zdjęcia z Grace, tym razem na pierwszej stronie „USA Today”. – A jeśli Brodie żyje? A nuż cię zobaczy. Jeśli cię nie pozna, to przecież zna imię i nazwisko. Może to błogosławieństwo losu.

Cała Hanna, zawsze we wszystkim znajdowała dobre strony. Tam, gdzie Creed widział chaos, ona dostrzegała błogosławieństwo. Ale właśnie dzięki temu go uratowała. Przed siedmiu laty w wiecznie pijanym i agresywnym byłym żołnierzu piechoty morskiej, który w barze stawał do bójki z trzema przeciwnikami naraz, dojrzała jakiś potencjał. To było pod koniec jej zmiany w barze Waltera w Pensacoli na Florydzie.

Do tamtej chwili Creed nigdy w życiu nie miał do czynienia z wściekłą czarną kobietą, zwłaszcza taką, która wyraża swoją złość spokojnym kazaniem. Jej słowa otrzeźwiły go szybciej niż kiedykolwiek jakikolwiek musztrujący sierżant. Jakimś cudem skończył z mopem w ręce, sprzątając potłuczone szkło i rozlane piwo, zamiast w ciemnej uliczce z rozwaloną głową albo złamanymi żebrami.

To Hanna przekonała Creeda, by wykorzystał swoje umiejętności, które posiadł jako psi treser w jednostce piechoty morskiej, i założył własny biznes. Tamtej nocy została jego partnerką biznesową, powierniczką, doradczynią, jego rodziną. Zazwyczaj miała rację, nawet gdy nie chciał tego przyznać. Może i tym razem się nie myliła.

Przed piętnastu laty siostra Creeda Brodie zniknęła z parkingu przy drodze międzystanowej. Miała wtedy ledwie jedenaście lat, Creed zaś czternaście. Dotąd nie odnaleziono jej żywej ani martwej. Ta sytuacja doprowadziła rodziców Creeda do rozpaczy, jemu zaś kazała szybciej dorosnąć. Od tamtej pory wspomnienie owego jesiennego dnia, kiedy Brodie zniknęła z toalety na parkingu, nawiedzało go w snach i nie dawało spokoju za dnia.

To właśnie nieustające poszukiwanie siostry zainspirowało Creeda do stworzenia firmy K9 CrimeScents. Z czasem jej wartość liczyła się w milionach dolarów. Firma zatrudniała tuzin pracowników, mogła się pochwalić 20 hektarami terenów treningowych i listą oczekujących na usługi Creeda i jego psów.

Ilekroć brał udział w poszukiwaniu zwłok, w jego sercu tliła się nadzieja. W końcu niezależnie od tego, że Brodie zniknęła jako dziecko, istniała szansa, że przeżyła choć część z minionych piętnastu lat. Za każdym razem, gdy poszukiwania Creeda kończyły się znalezieniem jakiegoś ciała – małego dziecka, nastolatki czy młodej kobiety – istniał choćby cień szansy, że to właśnie Brodie. I zawsze, kiedy w rezultacie procesu identyfikacji okazywało się, że to jednak ktoś inny, Creeda ogarniała ta sama mieszanka ulgi i przygnębienia. Ulgi, bo może, może jakimś cudem siostra wciąż żyje. Przygnębienia, bo jeśli żyje, co to jest za życie?

Gdy początkowo rozpacz i desperacja, będące skutkiem poszukiwania zwłok, dosłownie go wykańczały, Hanna nalegała, by Creed zaczął szkolić niektóre z psów do akcji ratunkowych, potem dodała do tego tropienie ładunków wybuchowych i narkotyków. Właśnie dlatego przez kilka ostatnich tygodni był zmuszony do pracy polegającej na wykrywaniu narkotyków. Kiedy Hanna znajdowała go nieprzytomnie pijanego albo zauważała zbyt wiele wchodzących do jego mieszkania i wychodzących stamtąd kobiet, wiedziała, że Creed potrzebuje wytchnienia od poszukiwania zwłok. Gdyby nie zrobił sobie przerwy, zapach śmierci i fałszywe nadzieje kompletnie by go zamęczyły.

A zatem Creed oznajmił Hannie, że będzie tolerował zainteresowanie mediów tak długo, jak długo Grace się temu nie sprzeciwi. Oraz że weźmie jeszcze udział w kilku sprawach dotyczących narkotyków. Ale ten lot helikopterem przywoływał bolesne wspomnienia i teraz Creed żałował, że zgodził się na załatwione przez Hannę zlecenie.

Grace polizała go w rękę. Patrzyła na niego uważnie. Takim spojrzeniem zwykle dawała mu znać, że znalazła to, czego akurat poszukiwali. Grace należała do niewielu psów, które wykonywały rozmaite zadania. Wystarczyło, że Creed włożył jej odpowiednią kamizelkę i szelki, a ona już wiedziała, czego od niej oczekuje. Ale to spojrzenie było jakieś inne. Psy świetnie wyczuwają nastrój swojego właściciela, i Grace czuła, że coś jest nie tak. Była małym, ale niesamowitym psem. Trudno uwierzyć, że ktoś podrzucił ją jak śmieci na końcu podjazdu Creeda. Choć prawdę mówiąc, w ten właśnie sposób Creed wszedł w posiadanie większości swoich psów.

Kiedy przyprowadzał do domu kolejną znajdę, Hanna kręciła głową.

– Ludzie wykorzystują twoje dobre serce – mawiała.

Nikt nie rozumiał, nawet Hanna, że psy, które ratował Creed – te porzucone, bezwartościowe dla innych kundle – u niego rozkwitają i stają się najlepszymi psami do poszukiwań. Łączyła je z Creedem wyjątkowa więź, która z ich strony oznaczała nadzwyczajną lojalność. Dawał im drugą szansę i cel. W pewnym sensie one dawały mu to samo.

Teraz, przez wzgląd na Grace, musiał odsunąć na bok wywołane przez zapach diesla i szum śmigieł wspomnienia. Dla Grace to był pierwszy lot helikopterem, ale nie dla Creeda. Niemal od chwili, gdy wsiadł na pokład, wibracje maszyny wybijały rytm, który o mały włos nie zatrzymał bicia jego serca. Miał wrażenie, że w piersi coś mu eksploduje. Wyciągał szyję, by spojrzeć przez okno na szmaragdową wodę. Oddychał głęboko, żeby się uspokoić. Powtarzał sobie, że w dole znajduje się Zatoka Meksykańska, a nie duszący pył i skały Afganistanu.

W takich chwilach zdumiewało go, jak świetnie pamięta tamto miejsce. Co więcej, nikogo prócz siebie nie mógł za to winić.

To jego błąd.

Szukał sposobu na ucieczkę od życia i wpadł na pomysł, że piechota morska zabierze go daleko od jego problemów. Tymczasem odkrył istnienie gorszych rodzajów piekła niż to, które w sobie nosił.

– Już prawie jesteśmy. – Głos Wilsona znienacka zagrzmiał w kasku Creeda.

Creed podrapał Grace za uszami – w ten sposób mówił, że wszystko gra. W odpowiedzi wreszcie położyła łeb na jego nodze, lecz uszy wciąż miała postawione – dawała znać, że jej nie oszuka.

ROZDZIAŁ TRZECI

Na pokładzie jednostki pływającej Straży Wybrzeża Scout WMEC-630

Otaczały ich wzburzone wody, wiatr się wzmagał. Tak gładko wylądowali na pokładzie jednostki Straży Wybrzeża, że Creed był pod wrażeniem umiejętności Wilsona. Załoga jednostki już zatrzymała podejrzany statek rybacki. Statek o nazwie Blue Mist był wyjątkowej urody. Długi na ponad dwadzieścia jeden metrów mieścił, jak szacował Creed, ładunek co najmniej trzydziestu kilku tysięcy kilogramów ryb. Ale Straż Wybrzeża miała powód, by wierzyć, że tego dnia pod pokładem kryje się coś więcej.

Wilson już wcześniej wytłumaczył Creedowi, że od paru tygodni Straż Wybrzeża obserwowała Blue Mist. Zazwyczaj statek łowił mahi-mahi w Zatoce, płynąc drogą migracji ryb. Ostatnio jednak zaczął zapuszczać się na Morze Karaibskie, i to aż do wybrzeża Kolumbii. Nie byłoby to samo w sobie tak niezwykłe, gdyby tropiciel Straży Wybrzeża nie spostrzegł, że Blue Mist mija ogromne połacie gronorostów, pływających na powierzchni wody brązowawych wodorostów. A mahi-mahi tradycyjnie żywi się przyciąganymi do gronorostów stworzeniami.

Znalazłszy się teraz na pokładzie Blue Mist, Creed spojrzał w dół do luku towarowego. Był pod wrażeniem piękna ryb, nawet rzuconych jedna na drugą i stłoczonych. Ich boki połyskiwały złotem, niebieskim i zielenią, brzuchy miały białe i żółte. Były większe, niż się spodziewał, liczyły sobie około metra długości. Ich głowy różniły się kształtem i wielkością. Creed podejrzewał, że zależało to od płci. Większość z nich miała czoło zaokrąglone, u nielicznych unosiło się niemal pionowo w górę.

– Niegdyś mahi-mahi łapano w sieci przy okazji połowów tuńczyków i mieczników – rzekł Wilson, a Creed dopiero wówczas zdał sobie sprawę, że komandor do niego podszedł. Po drugiej stronie pokładu dwaj strażnicy wysłuchiwali pretensji mężczyzny z wydatnym torsem, w czapce z daszkiem, luźnych spodniach i białym T-shircie, najprawdopodobniej kapitana Blue Mist.

– Rybacy myśleli, że nam podpadli, bo próbowali łowić tuńczyki i mieczniki na sznur – ciągnął Wilson bez żadnej zachęty ze strony Creeda. – Teraz restauracje szaleją na punkcie mahi-mahi, także w Europie.

– Może ich luk towarowy był już pełny, kiedy mijali gronorosty – rzekł Creed, wyjmując z plecaka niezbędne przedmioty.

– Może. Ale po co w takim razie płynęli dalej na południe? – spytał Wilson.

Na szczęście Creed nie musiał się głowić nad odpowiedzią. Na swoje sportowe buty wciągnął gumowe wadery i założył przez ramię siatkowy worek z nylonowym paskiem. Nie rozumiał połowy rzeczy, które ludzie robią. To jeden z powodów, dla których wolał towarzystwo psów.

Wiedział za to, bez opowieści Wilsona, że pojawił się nowy kolumbijski kartel narkotykowy, który chciał zaznaczyć swoją obecność. Choque Azul, czyli Neonowy Błękit, działał od sześciu czy ośmiu miesięcy na dawnym szlaku przemytu narkotyków przez Zatokę. Porzucono go w latach dziewięćdziesiątych, kiedy łatwiej dało się przekroczyć granicę meksykańską z Teksasem czy Arizoną, niż przewieźć towar przez Zatokę.

Ostatnio jednak brutalne wojny między meksykańskimi kartelami Zetas i Sinaloas kazały Kolumbijczykom szukać nowych pomysłów na rozwój narkotykowego biznesu. Oryginalne próby z czekoladowymi batonikami czy słoikami z masłem orzechowym pozwalały tylko na drobne przesyłki. Za to domowej roboty łodzie podwodne i statki rybackie wykorzystywano do poważnych przewozów. Jeżeli Straż Wybrzeża nie myliła się co do Blue Mist, możliwe, że gdzieś na pokładzie znajdowała się kokaina. Najprawdopodobniej pod stertami mahi-mahi.

Creed nigdy dotąd nie szukał narkotyków na statku rybackim, i teraz, kiedy zapinał Grace kamizelkę, uświadomił sobie, że to nie będzie łatwe. Wilson musiał dostrzec jego wahanie.

– Założę się, że pan żałuje, że nie wziął większego psa – rzekł.

Grace machała ogonem i dyszała niecierpliwie, czekała na polecenie Creeda, by zabrać się do pracy.

– Duży nie zawsze znaczy lepszy – odparł Creed.

Potem, widząc wpatrzone w niego oczy Grace, poklepał się prawą ręką w pierś. Grace skoczyła mu w ramiona. Wsadził ją pod pachę, a potem do worka z siatki, który zwisał mu z ramienia. Przymocował jej szelki wewnątrz worka i trzymał go przy boku. W ten sposób Grace mogła wygodnie przemieszczać się nad ładunkiem, podczas gdy Creed brodził wśród śliskich ryb. Grace miała tylko węszyć, kiedy już da jej znak, czego ma szukać. O ironio, hasło oznaczające poszukiwanie narkotyków brzmiało: ryba.

– Szukaj ryby – rzekł do psa, czując, że coraz bardziej podniecona Grace wierci się w swoim siatkowym transporterze. Ale gdy Creed ruszył na dół, gdzie od razu uderzyła go ostra woń, zastanowił się, czy dla psa to zadanie nie okaże się zbyt przytłaczające.

Przez niemal pół godziny pracowali wedle swoich reguł. Kapitan statku rybackiego wciąż wrzeszczał na strażników, że jego „ryba psuje się na słońcu”. Grace wszystko obwąchiwała. Dwukrotnie jej oddech przyspieszył, ale nie dała sygnału. Creed starał się przesuwać sterty ryb, by dotrzeć do dna luku, ale tkwił w nich po kolana i było to jak kopanie dołka w sypkim piasku. Ryby natychmiast ześlizgiwały się z powrotem. Nigdy nie zobaczy dna.

Nagle Grace zaczęła się wiercić. Uniosła wyżej nos, oddychała tak szybko, jakby między jednym a drugim oddechem nie robiła przerw. Creed zwolnił kroku, nasłuchiwał i bacznie się przyglądał. Traktował małego psa, jakby był licznikiem Geigera.

W pewnym momencie Grace znieruchomiała. Creed przystanął. Pies znacząco spojrzał mu w oczy. To był ich sygnał, ich alarm. Ale zaraz potem Grace zrobiła coś, czego dotąd nie robiła: zaczęła skomleć, cicho skomleć, aż Creedowi włoski na karku stanęły dęba.

– Tutaj coś jest! – zawołał do strażników, którzy stali wyżej.

Spojrzeli na niego, nawet kapitan Blue Mist zamilkł.

Chwilę potem czterech mężczyzn w waderach kierowało się do luku transportowego. Nieśli coś, co wyglądało jak ogromne szufle, wielkości metr na metr. Tymi szuflami mogli odgarnąć na bok ryby i powstrzymać je przed ześlizgiwaniem się z powrotem na oczyszczone miejsce.

Nie spuszczał wzroku z Grace. Przyciągnął ją do siebie i wsunął rękę do siatki, żeby ją pogłaskać. Przestała skomleć, za to teraz się trzęsła. Pot spływał mu po plecach i czole od upału, a Grace drżała.

Creedowi się to nie podobało. Nigdy jej takiej nie widział.

Mężczyźni odgarniali sterty śliskich ryb, by dotrzeć do dna, aż wreszcie uderzyli szuflami w drewno. Choć Grace wpatrywała się w puste miejsce, nie przestawała się trząść.

– Nic tu nie ma – oznajmił jeden z mężczyzn i podniósł wzrok na Creeda. Potem wyciągnął szyję, by spojrzeć na Wilsona, który został na pokładzie powyżej. – Niczego nie znaleźliśmy.

– Może tym razem pański pies nie ma tyle szczęścia! – zawołał Wilson.

– Pod deskami – rzekł Creed, choć nie miał pojęcia, czy przypadkiem na Grace tak gwałtownie nie podziałał przytłaczający rybi zapach. Równie dobrze pod deskami mogło niczego nie być.

Mężczyźni spojrzeli na Wilsona, ale zanim ten odpowiedział, któryś z nich krzyknął:

– Jedna z desek jest obluzowana!

I nagle pozostali zaczęli wyciągać łomy z płóciennego worka, którego Creed nawet nie zauważył.

– Ostrożnie – powiedział ich szef.

Drewno zaskrzypiało. Grace znów zaczęła skomleć, wydawało się, że to zwolniło pracę mężczyzn, a jednocześnie dało się wyczuć ich zniecierpliwienie. Gwoździe poddawały się ze zgrzytem i piskiem. Dwie deski odskoczyły. Dopiero wówczas Creed zdał sobie sprawę, że Grace zamilkła, wciąż jednak słyszał cichy dźwięk, jakby ktoś nucił, a może cicho płakał. Ale to nie była Grace. Dźwięk dochodził spod desek podłogi.

Po kolejnym trzasku drewna jeden z mężczyzn oznajmił:

– Jasna cholera, tutaj ktoś jest!

ROZDZIAŁ CZWARTY

To były dzieci, zdaniem Creeda najstarsze miało trzynaście, może czternaście lat. Trzy dziewczynki i dwóch chłopców. Jeden z chłopców nie miał jeszcze dziesięciu lat. Po kolei wychodziły się powoli spod podłogi luku towarowego jak płochliwe zwierzęta, potrzebowały przy tym pomocy, a potem odskakiwały, mrugając, gwałtownie oślepione słońcem. Dziko rzucały wzrokiem dokoła, z jednej strony czekały na pozwolenie, z drugiej próbowały przewidzieć, co jeszcze czeka je podczas tej przerażającej podróży.

Dzieci były brudne, miały splątane włosy, bose stopy i siniaki. Niezależnie od rybiego smrodu Creed czuł na ich ubraniach woń potu i fekaliów. Jednak pomimo całego tego fetoru i brudu jedno było jasne. Nie stali przed nim mali Kolumbijczycy. To nie były dzieci przemycane z Ameryki Południowej do Stanów Zjednoczonych.

Teraz, w świetle dnia, gruba warstwa zanieczyszczeń nie zdołała tego ukryć. Pod brudem miejscami prześwitywały jasne włosy i biała skóra, tak jasna jak rybie brzuchy.

Wyglądało na to, że to mali Amerykanie.

Creed pamiętał słowa Wilsona, który mówił, że statek omijał łowiska, gdzie żyją i żywią się mahi-mahi, i z pełnym lukiem zdążał wciąż na południe, wypływając z Zatoki Meksykańskiej i zbliżając się do wybrzeża Kolumbii. Zwykle handlarze nielegalnym towarem przemycali ludzi do Stanów Zjednoczonych. Kiedy zaczęło to działać w obu kierunkach? Czy dostarczali ten ładunek do Ameryki Południowej?

Na pokładzie wszyscy zamilkli, nawet strażnicy, którzy pomagali dzieciom wyjść na pokład. Szukali przemycanej kokainy, a nie ludzi. A już z pewnością nie dzieci.

Wiatr ucichł, zupełnie jakby on także oniemiał. W ciszy Creed słyszał uderzające o kadłub fale. Kilka mew ośmieliło się zniżyć lot i zawisło w powietrzu, przyglądając się rybom. Nadal jednak dało się słyszeć smętne skomlenie, jakby przestraszonego czy rannego zwierzęcia. Ten sam dźwięk słyszał Creed przed oderwaniem desek. Pierwsza usłyszała go Grace, która wciąż przekrzywiała łeb i nasłuchiwała. Creed powiódł wzrokiem za jej spojrzeniem.

Ten dźwięk wydawał najmniejszy chłopiec.

Dzieciak był niski, miał kościste ręce i patykowate nogi. W jego oczach Creed dojrzał lęk, zastąpiony przez pustkę, która często jest następstwem szoku. Chudymi rękami ciasno obejmował się w pasie. Opuścił głowę i przykleił do piersi brodę. Nie sprawiał wrażenia przestraszonego czy zdenerwowanego. Po prostu wyglądał, jakby był nieobecny, jak pusta muszla. Gdyby nie jęk, który się z niego dobywał bez otwierania ust czy najdrobniejszego ruchu warg.

Pozostałe dzieci chyba tego nie zauważały. W ich oczach była ta sama pustka.

Strażnicy wymieniali spojrzenia. Creed pomyślał, że wyglądają na równie zagubionych i spłoszonych, jak dzieci. Wiedzieli, jak postępować z przestępcami, którzy zajmowali się przemytem. Ratowali ofiary z wywróconych do góry dnem łodzi i opiekowali się wyciągniętymi z wody. Zazwyczaj uratowani witali ich z radością. Te dzieci wciąż kuliły się ze strachu, jakby nie były pewne, czy mają do czynienia z wrogiem, czy z przyjacielem. Strażnicy trzymali się na dystans, nie chcieli ich traktować jak osaczonych zwierząt, powstrzymywali się przed jakimkolwiek bliskim kontaktem,. Bali się, że jeszcze bardziej je przestraszą.

Liz Bailey – ratowniczka ze Straży Wybrzeża, jedyna kobieta na pokładzie – w końcu przerwała ciszę. Pojawiła się nagle, brnąc przez śliską masę mahi-mahi. Nadal miała na sobie lotniczy kombinezon, lecz jego ostry pomarańczowy kolor nie przeraził dzieci, wręcz przeciwnie, patrzyły na nią jak zaczarowane. Creed musiał przyznać, że z krótkimi sterczącymi włosami i w okularach przeciwsłonecznych Liz wyglądała jak superbohater.

– Na pewno chętnie się czegoś napijecie – powiedziała do dzieci, wyjmując z plecaka butelki z wodą i napoje dla sportowców.

Creed stał najbliżej Bailey, podszedł do niej, by pomóc jej rozdać napoje. Zauważył, że ręce jej się trzęsą.

– Musicie się napić, bo jesteście odwodnieni – mówiła przyjaznym, uspokajającym głosem, choć z autorytetem matki; głosem, który nie zdradzał jej drżenia ani niepewności.

Dzieci jednak nadal stały nieruchomo.

Bailey podała napoje Creedowi, by je potrzymał, i znów sięgnęła do plecaka.

– Mam też batony proteinowe – oznajmiła.

Dzieci nie wyciągnęły rąk, zamiast tego zbiły się w ciasną kupkę. Najstarsza z dziewczynek patrzyła na Bailey, jakby wiedziała, że w jej plecaku nie ma absolutnie niczego, co poprawiłoby ich sytuację.

– Odwieziemy was do domów – rzekł wreszcie jeden ze strażników, który szuflą powstrzymywał ryby przed ześliźnięciem się z powrotem na miejsce, gdzie teraz stały dzieci.

Dzieci tylko na nich patrzyły. Żadne nie wykonało gestu, który wskazywałby na to, że chce skorzystać z poczęstunku Bailey, żadne nie zareagowało na słowa strażnika.

Creed poczuł, że Grace zaczęła się wiercić w worku z siatki, wiszącym u jego boku. Pewnie jedzenie, które Bailey wyciągnęła z plecaka, przypomniało jej, że wykonała zadanie, a dotąd nie została nagrodzona. Nie była jednak zainteresowana smakołykami, chociaż niektóre psy Creeda je lubiły. W nagrodę Grace dostawała ulubionego różowego gumowego słonika, który piszczał, i wiedziała, że Creed ma go przy sobie.

Szturchnęła go nosem. Creed wsadził rękę do nosidełka, żeby ją uspokoić, ale Grace to nie zadowoliło. Teraz pchała już całą głową, a na dodatek uderzała go łapą.

Wtedy dostrzegł ją najmłodszy chłopiec i szeroko otworzył oczy. Był wyraźnie przerażony. Creed się cofnął, nie chciał go przestraszyć jeszcze bardziej. Kiedy wpychał Grace głębiej do nosidełka, jedna z dziewczynek zapytała:

– Można go pogłaskać?

Zanim Creed odpowiedział, drugi chłopiec dodał:

– Jak się wabi?

– Gryzie? – spytała dziewczynka, która chciała pogłaskać Grace. Pytanie było instynktowne, wypływało z powtarzanych przez lata rodzicielskich poleceń i ostrzeżeń, żeby zawsze, nim zbliży się do obcego psa, pamiętała je zadać.

– To pana pies?

– Ile ma lat?

Wreszcie Creed się uśmiechnął i uniósł rękę, powstrzymując dalsze pytania.

– To mój pies – odparł. – Suczka. Nazywa się Grace. Nie wiem, ile dokładnie ma lat, bo kiedy ją znalazłem, była już dorosła.

– Gdzie pan ją znalazł?

– Schowała się w pełnym błota rowie na końcu mojego podjazdu. Ktoś ją tam podrzucił. Była ranna i głodna.

Patrząc na twarze dzieci, zgadywał, co myślą. Nie tak wiele różniło je od Grace.

Wtedy najstarsza dziewczynka stwierdziła:

– Założę się, że ona też się bała.

Creed skinął głową.

– Tak, była przerażona. Nie wiedziała, komu może ufać. Ale teraz już się nie boi. Możecie ją wszyscy pogłaskać, tylko powoli i delikatnie.

Nie ruszył się z miejsca, czekał, aż dzieci zdecydują się do niego podejść.

Najmniejszy z chłopców, który pierwszy dostrzegł Grace, powoli się zbliżył i wyciągnął brudną rękę, żeby Grace ją powąchała. Grace od razu polizała jego palce, a on zachichotał.

– Łaskocze.

I nagle Creeda i Grace otoczyła piątka dzieci, które po kolei, pamiętając o tym, by zachować ostrożność, pozwalały się Grace obwąchać, a potem polizać. Uśmiechały się, a nawet śmiały.

Creed spojrzał ponad głowami dzieci na Bailey i strażników. Nadal trzymali się na dystans i patrzyli na tę zaskakującą scenę, wszyscy jak jeden osłupiali i zachwyceni.

Tytuł oryginału:

Breaking Creed

Pierwsze wydanie:

Putnam Adults, Inc. New York, 2014

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Jacek Fronczak

Opracowanie redakcyjne:

Joanna Morawska

Korekta:

Sylwia Kozak-Śmiech

© 2014 by S.M. Kava

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2014

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B. V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-1104-8

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com

Spis treści

Strona tytułowa

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Rozdział trzeci

Rozdział czwarty

Strona redakcyjna