Kasey Michaels

Niezwykły debiut lady Thei

Tłumaczenie:

Małgorzata Hesko-Kołodzińska

PROLOG

Bitwa pod Champaubert, 10 lutego 1814 roku

Gabriel Sinclair na przestrzeni lat namówił swoich przyjaciół na wiele szaleńczych eskapad, których celem zawsze były dobra zabawa, emocjonujące przygody, a także chętne kobiety. To jednak nie tłumaczyło, dlaczego podążyli za nim tym razem. Czekały ich jedynie chłód oraz nuda.

Wszyscy zgodnie twierdzili, że czas wielkich bitew minął, zwłaszcza po tym, jak sojusznicze armie pokonały wojska Napoleona pod La Rothière. Bonaparte miał lada dzień abdykować i żołnierze już się cieszyli, że po jego upadku powrócą do domu.

– Gabe, czy zechciałbyś przypomnieć mi, dlaczego tu jesteśmy i narażamy kończyny na odmrożenie? – spytał Cooper Townsend, przyjaciel Gabriela, dopinając płaszcz. – Czyżby nasz rosyjski druh kazał nam obozować w nieodpowiednim miejscu?

– Już się zgodziliśmy w tej materii, jak mniemam. Wszyscy oni zachowują się tak, jakby wojna dobiegła końca – wymamrotał Gabriel.

Zmarszczył brwi, z uwagą studiując prowizoryczną mapę, którą narysował dzień wcześniej, gdy osobiście prowadził rozpoznanie okolicy. Nie chodziło o to, że nie ufał sprzymierzeńcowi Anglii – po prostu bardziej ufał sobie. Ponadto lubił wydawać rozkazy, a nie je wykonywać, więc nie był zachwycony, gdy polecono mu dołączyć do Rosjan.

– Zechciej rzucić na to okiem, Rigby – powiedział, podsuwając mapę pod nos Jeremiasza Rigby’ego. – Pięć tysięcy żołnierzy w kompletnej rozsypce, niemal całkiem opuszczonych przez Blüchera. Nasz gospodarz, wielce szanowny generał Ołsufiew, jeszcze nie rozesłał nawet połowy potrzebnych zwiadowców, a ci nieliczni, którzy wyruszyli w pole, tylko chowają się po krzakach i chrapią głośno jak niedźwiedzie.

– To na pewno nie ci, którzy dostali swoją porcję kopniaków, kiedy tylko tu przyszliśmy. – Cooper uśmiechnął się szeroko. – Od wielu dni nie miałem takiej uciechy.

Gabriel go zignorował.

– Jeden poważniejszy atak i Francuzi przedrą się przez nasze linie, a mamy za sobą tylko na wpół zamarzniętą rzekę – dodał.

– Niczego nie można zrozumieć z tej twojej mapy. – Rigby westchnął i odsunął zabazgraną kartkę. – A na głodnego trudno się myśli. – Mrugnął porozumiewawczo do Coopera. – Chętnie uraczyłbym się kęsem królika, jeśli mam być szczery. Skoro nie przyuważyliśmy ani jednego Francuza, może damy sobie spokój z tym całym absurdalnym patrolem, w który nas wciągnąłeś, Gabe, i urządzimy polowanie?

– Jeszcze na to za wcześnie, chłopcy. Nasz znajomy czarnowidz może mieć rację. Byłoby źle, gdyby jego przewidywania okazały się trafne, lecz dziwne rzeczy zdarzają się nieustannie.

Wszyscy skierowali wzrok na Darby’ego Traversa, który z braku lepszych zajęć leniwie obserwował okolicę przez lunetę.

– Daj mi to, to moje. Widzisz? Tutaj wygrawerowano moje imię, tuż pod imieniem mojego dziadka. Ta luneta to podarunek, który otrzymał, kiedy przybył z angielską misją dyplomatyczną na dwór rosyjskiej cesarzowej Elżbiety. Mieszkaliśmy tam przez kilka lat i właśnie w taki sposób tata zdołał… Tak czy owak, nie wyraziłem zgody, by ktokolwiek dotykał lunety.

– Chryste, Neville, jesteś gorszy niż rozpieszczony bachor, który walczy o swoje zabawki. – Gabriel westchnął, gdy ostatni uczestnik wyprawy zwiadowczej chwycił lunetę i się wyprostował, nim towarzysze zdążyli zareagować i pociągnąć go w dół za bryczesy. – Ty durna tyczko, dlaczego jeszcze nie pomachasz flagą, żeby bardziej rzucać się w oczy? Coś tam widział, Darby?

– Słońce odbijało się od metalu, co oznacza, że ktoś mógł zobaczyć refleksy na lunecie. Wydaje mi się, że widziałem rozbłyski. To wyglądało tak, jakby ktoś siedział wśród tamtych drzew po drugiej stronie pola, ze trzysta metrów stąd. Dostrzegłem błyski nie raz, lecz dwakroć, w różnych miejscach.

– To pewnie jeden z naszych patroli – powiedział Neville i przytknął lunetę do oka, jednocześnie regulując ostrość. – Wśród drzew, powiadasz? Nic nie widzę.

– Aż dziw bierze, że patrzy przez właściwy koniec – mruknął Darby i roztarł zgrabiałe dłonie.

– To nie było miłe, wstydź się. – Rigby skierował wzrok na Gabriela, po czym dodał scenicznym szeptem: – Zechciej mi przypomnieć, czemu uznałeś za stosowne brać na naszą wyprawę tego niedorostka o puchatych policzkach?

– Cóż, uznałem, że może się przydać, bowiem tylko on włada rosyjskim, a może się zdarzyć, że będziemy musieli pilnie przekazać wiadomość Ołsufiewowi. Z perspektywy czasu jednak przyznaję, że to nie był najlepszy pomysł… ale nie przejmuj się, w razie potrzeby przywiążemy go do słupka w jego namiocie, by się nie pałętał.

Młody Neville odgarnął niesforne czarne kosmyki z oczu. Wydawał się skonsternowany, lecz po chwili najwyraźniej podjął decyzję.

– Chcecie, żebym poszedł zdać relację generałowi, tak? – spytał. – Ale cóż takiego mam mu powiedzieć? Jak na razie nie widzieliśmy niczego z wyjątkiem kilku rozbłysków. Nie mamy pojęcia, czy to jeden z naszych patroli, czy też cała armia Napoleona szykuje się wśród tych drzew do ataku.

– Aż dziw bierze, ale chyba skłonny jestem zgodzić się z naszym młodzianem – oznajmił Gabriel. – Wygląda na to, że zuch przeczytał kiedyś jakąś książkę. Myles, jeszcze wyjdziesz na ludzi.

– Naprawdę? Hm, wobec tego… Już pędzę, żeby… Żeby co?

– Żeby postawić sztab na baczność i znaleźć starszego sierżanta Amesa, któremu zlecisz zebranie dwóch tuzinów doborowych zwiadowców. Następnie bezzwłocznie przyprowadzisz ich tutaj, żeby wysłuchali kolejnych rozkazów – wyjaśnił Gabriel znużonym tonem. – Zacznij od Amesa, potem szukaj generała. Dzięki temu do twojego powrotu starszy sierżant zdąży przygotować pluton. Zrozumiałeś, Myles, czy mamy ci to zapisać?

– Oczywiście, że zrozumiałem. Odznaczam się niebywałą inteligencją. Właśnie dlatego ojciec zdołał znaleźć dla mnie stanowisko adiutanta w sztabie generała, gdzie nic mi nie będzie groziło i… mniejsza z tym. Solidne angielskie wojsko na straży – oto, czego nam trzeba, żeby obronić się przed tymi przeklętymi żabojadami. Sprowadzę posiłki w niespełna dwadzieścia minut, słowo dżentelmena.

– Nie będzie miał prawa nazywać się dżentelmenem, dopóki jego cholerny pokojowiec, którego przysłał mu tatuś, nie uzna za wskazane golić go częściej niż dwakroć w miesiącu. Niemniej trzeba przyznać, że biega całkiem chyżo, o ile ma z góry i oddala się od wroga. Przydają mu się te nogi jak patyki – zauważył Cooper, patrząc, jak Myles Neville sadzi susy, z ich jedyną lunetą za pasem.

Gabriel również powiódł wzrokiem za chudym jak tyczka Mylesem, który nierówno przebierał nogami, jakimś cudem trzymając się prosto.

– Tak to bywa z ojcami o wygórowanych ambicjach – mruknął. – Tylko przez ojca Neville’a nasz oddział pozostaje tutaj, a nie z główną armią. Pomagamy niańczyć bobasa. Na Boga, jak ja nie cierpię starego Neville’a! Może nie trzeba było puszczać Mylesa samopas. Od razu widać, że wcale nie miał ochoty wyjeżdżać z Anglii. Jeśli wróci z choćby skręconą kostką do domu i swojego wpływowego ojczulka, wszyscy zapewne staniemy przed sądem.

– Może jednak należało go przywiązać do słupka w namiocie – powiedział Cooper. – Jak długo jeszcze będziemy czekać na tego młokosa, Gabe?

– Nie za długo. Tylko do jego powrotu z naszymi ludźmi. Spójrzcie na to z innej strony. Nawet jeśli Darby zobaczył jeden z naszych patroli, to przynajmniej na chwilę mamy spokój od Mylesa.

Cooper uśmiechnął się szeroko.

– Nie ma tego złego, jak powiadają – zauważył.

Z braku ciekawszego zajęcia wszyscy przykucnęli i wbili wzrok w drzewa, choć nawet Darby powątpiewał już w to, co rzekomo widział.

Gabe zdawał sobie sprawę, że przyjaciele podążyli za nim na wzgórze, gdyż praktycznie zawsze przejmował dowodzenie, i to już od dzieciństwa. Zastanawiał się, czy to dobrze, czy źle. Chwilowo wszyscy byli sobie równi stopniem i przed przydzieleniem do jednego, angielsko-rosyjskiego oddziału mieli podkomendnych. Sęk w tym, że mógł się mylić i wszystkim groziły konsekwencje samowoli, która przecież była jednoznaczna z deklaracją braku wiary w strategiczny geniusz rosyjskiego generała. Nie oddawali się jednak brawurowym szaleństwom. Tak doświadczeni żołnierze jak oni wiedzieli, co mówią, kiedy rozmawiali o możliwym ataku ze strony wroga.

– A jeśli mam rację? – spytał cicho.

– W jakiej sprawie? – Cooper ziewnął.

– W sprawie Napoleona i jego desperackiej potrzeby zwycięstwa. A jeśli on naprawdę jest tam wśród drzew?

– Ach, rozumiem, Coop – odezwał się radośnie Darby. – Nasz dobry druh zwątpił w siebie. Kiedyś musiał być ten pierwszy raz. Nie trap się jak stara baba, Gabe. Jesteśmy jednomyślni. A poza tym co mamy innego do roboty w tej przeklętej dziurze?

– Dzięki, Darby, za te umiarkowanie krzepiące słowa. Tak czy siak, jeśli on naprawdę czai się w tym lesie, to mamy bardzo mało czasu, żeby w razie czego stąd czmychnąć.

Cooper poklepał Gabe’a po plecach.

– Te drzewa po drugiej stronie pola są naprawdę daleko – powiedział. – A poza tym pamiętaj, co pisał Szekspir o lesie Birnamskim. Nie ma się co bać tych drzew, póki do nas nie podejdą.

Gabe cicho zachichotał.

– Właśnie. Wszyscy dobrze wiemy, jak taka brawura skończyła się dla Makbeta.

Rigby w końcu podniósł głowę, nadstawiając uszu.

– Na litość boską, przestańcie wreszcie omawiać Szekspira – jęknął. – Gdyby Darby nie zdał za mnie egzaminu, nadal byłbym zakopany w sztukach i sonetach, a wszelkie uciechy życia przechodziłyby mi koło nosa. Inna rzecz, że obecnie niewielu uciech zażywamy.

Cooper rozprostował nogi na lodowatej ziemi, jakby się szykował na dłuższe oczekiwanie.

– No i widzisz, Gabe – powiedział. – Lepiej skupmy się na obsobaczaniu tego przeklętego hrabiego Broxley. Cokolwiek mówić, to przez niego mimowolnie zostaliśmy niańkami dziedzica fortuny Broxleyów.

Wszyscy milczeli do czasu, gdy Rigby przewrócił się na plecy, uniósł nogę i energicznie rozmasował łydkę.

– Kurcz, u licha – burknął. – Powiadam ci, Gabe, to nie jest najlepsza pora roku na takie wyprawy. – Wyprostował się i ponownie skierował wzrok na skraj lasu. – Nic nie widziałem, nawet królika na kolację. Darby, staruszku, która godzina?

– Już prawie dziesiąta. Tkwimy tu jak kołki od dobrych dwudziestu minut.

Gabriel z uwagą rozejrzał się po okolicy, w myślach rozmieszczając żołnierzy, których miał przyprowadzić Neville. Doszedł do wniosku, że powinni czuwać co sto metrów, jako że mieli gdzie się schować.

– Powinien już być z powrotem – zauważył. – Miał dość czasu, by zawiadomić generała i przysłać tu Amesa.

Rigby parsknął śmiechem.

– Pewnie się zatrzymał, żeby zmienić kalesony – oświadczył. – Perspektywa bitwy tak go przeraziła, że zsikał się w gacie.

– Posłuchajcie. Pomijając doskonałe poczucie humoru Rigby’ego, czy zauważyliście, jak bardzo jest cicho? Nie słychać śpiewu ptaków ani szelestu drobnych zwierząt, biegnących przez zarośla. Nie tylko my wstrzymujemy oddechy w oczekiwaniu na to, co ma się wydarzyć.

– To cholerna cisza przed piekielną burzą – ocenił Cooper i uniósł głowę, jakby węszył w powietrzu. – Odwrót?

– Odwrót – zgodził się Gabriel.

– Czy ktoś już nie sugerował czegoś podobnego? – burknął Rigby. – Wiem, że myślałem o…

Rigby nie zdążył sprecyzować, o czym myślał, gdyż w tej samej chwili rozległo się trąbienie sygnałówki i spomiędzy drzew wystrzeliły dwa szeregi zaprawionej w bojach francuskiej kawalerii. Za galopującą konnicą ruszyła nieprzeliczona piechota z bagnetami na broni. Setki ptaków, które skrywały się w koronach drzew, jednocześnie wzbiły się pod niebo, zupełnie jakby wzięły udział w szarży.

Gabriel szeroko otworzył oczy ze zdumienia. Zastanawiał się, jaki dowódca rozpoczyna natarcie od szturmu kawalerii. Musiał to być desperat albo szaleńczo przebiegły taktyk, który nie waha się przed niczym i umie chytrze dostosować do sytuacji.

Wyglądało na to, że do boju ruszył sam Bonaparte. Gabriel zaklął pod nosem, zły na siebie za to, że nie wziął pod uwagę takiej ewentualności i naraził przyjaciół na niepotrzebne niebezpieczeństwo.

– Nawet nie wiesz, jak mnie to denerwuje, kiedy masz rację! – ryknął do niego Darby.

Szybko ściągnęli nieporęczne szynele i zarzucili plecaki, po czym zbiegli ze wzgórza w kierunku drzew, które oddzielały ich od obozu nad rzeką.

Angielscy żołnierze nie wyszli im naprzeciw. Nikt ich nie osłaniał, kiedy pędzili ku swoim liniom. Nie było starszego sierżanta Amesa ani szykujących się do boju rosyjskich oddziałów, nie pojawił się też Myles Neville. Jak okiem sięgnąć, wszędzie dymiły tysiące małych ognisk, w powietrzu zaś unosiła się przyjemna woń barszczu.

Słyszeli tylko tętent nadciągającej kawalerii oraz bojowe okrzyki Francuzów.

Czy wcześniejsze ostrzeżenie odmieniłoby przebieg tamtego dnia? Zapewne nie. Napoleon wiedział, że potrzebuje zwycięstwa, by podnieść rodaków na duchu i choć jego piechota nie należała do najlepiej wyszkolonych, a jej uzbrojenie pozostawiało wiele do życzenia, to jednak przewyższała wroga liczebnością w stosunku niemal cztery do jednego.

W niespełna godzinę łatwy triumf sprzymierzonych pod La Rothière zmienił się w żenującą klęskę pod Champaubert, co sprawiło, że Napoleon odbudował swoją pozycję i nabrał chęci do dalszej walki. Ponadto stracił tylko sześciuset ludzi, a przeciwników poległo blisko dwa i pół tysiąca. Jeszcze więcej trafiło do niewoli, w tym sam Ołsufiew.

Gabriel i jego przyjaciele jakimś cudem przetrwali rzeź, ale i oni nie uniknęli konsekwencji porażki. Cooper Townsend oberwał w bok, Jeremiasz Rigby zaś musiał prowadzić Darby’ego Traversa wyboistą ścieżką przy drodze, gdyż nieszczęsny Darby miał zabandażowane oczy.

– Na bok! Z drogi!

Zgodnie z wydanym chrapliwą francuszczyzną rozkazem długa kolumna jeńców chwiejnym krokiem zeszła w błoto, żeby zrobić miejsce dla kolejnego wozu.

Gabriel podniósł wzrok i zobaczył rosyjskiego generała oraz kilku jego oficerów, transportowanych pilnie strzeżonym wozem. Wyżsi rangą żołnierze najwyraźniej cieszyli się przywilejami także w niewoli.

– Gdzie bachor Broxleya? – krzyknął.

Wiedział, że Rosjanin nie rozumie ani słowa po angielsku, ale chwilowo nic go to nie obchodziło. W desperacji popędził za wozem, ciągnąc za sobą Coopera.

– Nie dam rady, Gabe – wydyszał Cooper. Czuł, że zaraz upadnie. – Widziałeś go? Bo ja nie.

– Widziałem, a jakże. Siedział tuż obok Ołsufiewa. Ktoś dał mu mundur rosyjskiego oficera.

– Więc teraz chroni go sam generał. Polityka i tyle, Gabe. Pieniądze i polityka. Lepiej daj sobie spokój.

Gabriel kipiał jednak wściekłością i miał wrażenie, że zaraz eksploduje. Coop być może umierał, Darby zapewne stracił wzrok w co najmniej jednym oku. Wielu ich towarzyszy gniło w błotnistej ziemi po tym, jak Francuzi ograbili ich z butów, broni, żywności i amunicji.

– Jak się spotkasz z tym swoim tatulkiem, powiedz mu, że go przeklinam za to, co się dzisiaj zdarzyło! – ryknął za odjeżdżającym wozem. – I ciebie przeklinam, przeklęty tchórzu!

Kolba francuskiego karabinu trafiła go w bok głowy. Gdy ocknął się w lodowatej kałuży, czaszkę rozsadzał mu ból, który potem wracał jeszcze przez niemal rok.

Niespełna dwa miesiące po zwycięstwie, którego już nigdy nie udało mu się powtórzyć, Napoleon został ostatecznie zmuszony do abdykacji i żołnierze mogli powrócić do domów.

Gabriel Sinclair i jego przyjaciele, Jeremiasz Rigby oraz Cooper Townsend, spędzali miło czas w klubie White’a, sącząc wino i łupiąc orzechy włoskie, kiedy zjawił się Darby Travers i z obrzydzeniem na twarzy cisnął na stół gazetę.

– Przeczytajcie to, moi mili – powiedział, rozsiadając się w fotelu. – Myles Neville właśnie został uhonorowany przez Rosjan za męstwo na polu bitwy oraz nieocenioną służbę dla generała Ołsufiewa, Mateczki Rosji oraz, jak mniemam, wszystkich stworzeń dużych i małych. Tutaj napisano o przyjęciu na jego cześć. Podobno dostał order, wyobraźcie sobie. Przeklęty hrabia Broxley zrobił ze swojego tchórzliwego synalka najprawdziwszego bohatera.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Cranbrook Chase, sierpień 1815 roku

Basil Sinclair, szósty książę Cranbrook, umierał, choć przy nim niczego nie można było być pewnym. Często pod byle pretekstem wracał chwiejnym krokiem do łóżka, kładł się i obwieszczał wszystkim zainteresowanym – czyli mało komu – że już długo nie pociągnie, bo pora przenieść się na tamten świat.

Nie zawsze jednak tak to wyglądało. Dwadzieścia lat wcześniej był szczęśliwie żonatym piątym synem, rozpieszczonym i opływającym we wszelkie dostatki za sprawą ojcowskiej sakiewki. Wolny czas, którego mu nie brakowało, wypełniał podróżowaniem w towarzystwie swojej prześlicznej połowicy Vivien.

Vivien i Basil, beztroscy, pełni życia poszukiwacze wrażeń, nie mieli żadnych zmartwień aż do śmierci Boswella, drugiego księcia, który odszedł na kilka dni przed swoimi sześćdziesiątymi urodzinami. Był zdrowy jak ryba, zawsze w skowronkach, zawsze pierwszy do hulanki, z jedną utrzymanką na wsi i dwiema w mieście. Ten oto czerstwy i zadzierżysty mężczyzna pewnego wieczoru prowadził do tańca pewną wyjątkowej urody pannę, gdy nagle znieruchomiał, powiedział coś, co zabrzmiało jak „Hep?”, wzniósł oczy ku niebu i… padł jak kłoda. Sytuacja była cokolwiek bulwersująca, niemniej każdy musiał przyznać, że Boswell solidnie użył życia i wziąwszy wszystko pod uwagę, jego zgon wcale nie był najgorszy.

Basil oraz Vivien oddali zmarłemu należny hołd i pogrążyli się w swoistej żałobie, czyli wybrali się do Afryki, żeby polować na wszystko, co ma cztery nogi i ogon, spokojni w przekonaniu, że środki na utrzymanie będą odtąd otrzymywali od najstarszego brata Basila.

I rzeczywiście, taki stan rzeczy trwał, dopóki Bennett, trzeci książę, na zaledwie pół miesiąca przed sześćdziesiątymi urodzinami, nie wybrał się na przejażdżkę bryczką po Hyde Parku ze swoją narzeczoną. W pewnej chwili książę wydał z siebie zdumione „Hep?”, przewrócił oczami i runął na żwir. Para wystawnych gniadoszy – leniwych i głupich, ale drogich – na szczęście szybko dała się okiełznać, choć próbowały galopować z wrzeszczącą narzeczoną księcia po krętych parkowych ścieżkach.

Basil dowiedział się o tym przykrym zdarzeniu niemal pół roku później i w milczeniu przygryzał wargę, podczas gdy jego ukochana Vivien głośno zachwycała się urodą Tadż Mahal. Nie mogła wiedzieć, że w umyśle jej męża zakiełkowało ziarenko wątpliwości.

Szesnaście miesięcy później Ballard, czwarty książę, właśnie miał zgarnąć pięć tysięcy gwinei wygranej przy stoliku karcianym, kiedy nagle zawahał się i wymamrotał coś, co zdaniem obecnych graczy zabrzmiało jak „Hep?”. Następnie przewrócił oczami i moment później padł twarzą na żetony.

Ballardowi brakowało zaledwie ośmiu dni do sześćdziesiątych urodzin.

– Niech zgadnę – powiedział Jeremiasz Rigby i uniósł rękę, żeby przerwać opowieść Gabriela. Obaj panowie siedzieli na ławce w ogrodach Cranbrook Chase. – Basil i Vivien bawili na księżycu, pogryzając zielony ser, kiedy dotarły do nich smutne wieści?

Gabriel uśmiechnął się, gdyż był człowiekiem niepozbawionym poczucia humoru, choćby wisielczego.

– Niezupełnie. Bawili gdzieś w Wirginii z wizytą u dalekiego krewnego mojej ciotki, która notabene właśnie wróciła stamtąd do domu ze względu na śmierć stryja Ballarda.

– Twój stryj, co oczywiste, nie pojechał z nią, gdyż jest zajęty umieraniem na piętrze domu.

– Nie pierwszy raz. Niemniej pozwól mi skończyć…

– Tak, na pewno jest jeszcze jakiś jegomość na literę „B”, prawda? Pierwszy książę nie zasypiał gruszek w popiele, a jego żona miała jeszcze więcej do roboty. Bronson? Bundy? Baldric? Powiedz, proszę, że wydał z siebie ostatnie „hep”, by nie rzec „hepnął” na kolanach Prinneya, a umrę szczęśliwy.

– Jego imię brzmiało Bellamy, a kiedy to się stało, właśnie przymierzał nowy strój. Jak głosi plotka, kamizelka miała być uszyta z atłasu w pomarańczowe paski, więc wyższe sfery przynajmniej nie musiały tego oglądać.

– Zamówił nowe ubranie na sześćdziesiąte urodziny?

Gabriel wstał i wygładził mankiety. Był wysoki, znacznie wyższy od swojego dość przysadzistego przyjaciela, więc kiedy mówił, prawie zawsze patrzył na niego z góry. Tym razem dodatkowo uniósł brew, udając dezaprobatę.

– Raczysz mi przypomnieć, kto opowiada tę historię? – spytał. – Owszem, do sześćdziesiątki brakowało mu czterech dni i na wieczór po urodzinach zaplanowano huczne przyjęcie w Cranbrook House przy Portman Square. Stryj Bellamy zamierzał dowieść, że nie ma żadnej klątwy.

Rigby zerwał się z miejsca.

– Och, dotąd o tym nie wspominałeś – zauważył z zainteresowaniem. – Jest jakaś klątwa? Kontynuuj, proszę. Nie ma to jak tajemnicza klątwa dla ożywienia nudnawego popołudnia.

– Zainteresowałem cię, co? Owszem, stryj Basil wierzy w istnienie klątwy. Gdy tylko się dowiedział, że jest dziedzicem – o ile się nie mylę, on i ciotka Vivien bawili wówczas w Wenecji – spakował manatki i odtąd oboje ukrywają się tutaj, w Cranbrook Chase. Stryj jest przekonany, że jego ojciec i bracia żyli zbyt intensywnie i rozrzutnie – czyli tak, jak wcześniej on i ciotka Vivien – a zazdrosny los wystawił im rachunek za trwonienie czasu i pieniędzy. Dlatego Basil zrezygnował z podróży, wina, śpiewu i przygody, no i z kobiet. Zdaniem ciotki Vivien – która niestety mówi wszystko z wyjątkiem tego, ile ma lat – to dotyczy także jej. Stryj najbardziej gryzie się teraz tym, że zbyt późno oprzytomniał i nie pożyje długo, bo jest skazany na, jak to ująłeś, „hepnięcie”.

– Rozumiem. Nie, właściwie nie rozumiem, ale mów dalej. Zaraz, zaraz… nim opowiesz resztę tej historii, zdradź mi, jak i kiedy umarł twój ojciec.

– Zadajesz to pytanie później, niż się tego spodziewałem, niemniej dziękuję za troskę. Mój ojciec również nie dożył sześćdziesiątki.

– Ha! Ty także korzystasz z życia, przyjacielu. Dlaczego więc nie ukrywasz się gdzieś ze swoim stryjem Basilem i nie śpiewasz psalmów?

– Mój ojciec podczas polowania przypadkowo postrzelił się w intymną część ciała, a przyjaciele mówili potem, że mimo najlepszych chęci nie zdołali założyć opaski uciskowej.

Rigby dyskretnie odkaszlnął, maskując uśmiech, a Gabriel równie dyskretnie zignorował ten gest.

– I, nim zapytasz, mój dziadek, brat pierwszego księcia, spokojnie odszedł we śnie w wieku osiemdziesięciu dwóch lat. Chyba jestem bezpieczny, więc mój problem wiąże się z tym, że stałem się jedynym spadkobiercą hipochondryka, który zaszył się w swojej sypialni, jakby to mogło go uchronić przed sześćdziesiątymi urodzinami.

– Oczekujesz zatem, że zaplanujemy przyjęcie dla uczczenia jubilata czy też stypę po pogrzebie?

– Ani jedno, ani drugie. Otrzymałem od ciotki Vivien liścik, a raczej pisemną informację o jej powrocie z Ameryki. Chce się ze mną spotkać, gdyż podobno przygotowała niespodziankę. Niech Bóg ma mnie w swojej opiece!

– Ta niespodzianka to coś niedobrego, jak mniemam?

– To zależy. Czy chciałbyś być zapewne jedynym dzieckiem w historii, w którego pokoju stał wypchany lemur, uśmiechnięty i ze szklanymi oczkami? Dodam też, że otrzymałem kolekcję krowich dzwonków ze Szwajcarii, kapelusz i tyczkę weneckiego gondoliera, a także dziwną białą szatę z Indii. Och, wzbogaciłem się również o bycze uszy i ogon z Hiszpanii. No i była jeszcze małpa, ale biedactwo zdechła w drodze. Szkoda, pewnie przypadłaby mi do gustu.

– Cóż, chętnie zobaczyłbym lemura przed udzieleniem ci odpowiedzi. Jak myślisz, co ciocia przywiozła z amerykańskiej dziczy? Widziałem rysunki absolutnie niezwykłych pióropuszów Indian. Pomyśl sobie, jakie zainteresowanie wzbudziłbyś w Londynie, gdybyś w takim nakryciu głowy wybrał się na spacer.

Gabriel popatrzył na Rigby’ego.

– Przypomnisz mi, dlaczego właściwie pozwoliłem ci iść ze mną? – spytał sceptycznie. – Nie ma z ciebie żadnego pożytku.

– Jestem tu po to, aby cię wesprzeć, kiedy będziesz bezczelnie okłamywał księżną, twierdząc, że mieszkasz w Londynie z powodu pewnej młodej damy, do której smalisz cholewki i której obiecałeś, że nie opuścisz stolicy na czas małego sezonu.

– A tak, teraz już pamiętam. Ale nie chodzi tylko o jedną damę. Pamiętaj, smalę cholewki do kilku panien. Jako ostatni i jedyny spadkobierca stryja uznałem, że muszę się ożenić i rozmnożyć. Na litość boską, nigdy nie mów, że chodzi o jedną dziewczynę, bo ciotka Vivien natychmiast zechce ją poznać. Ma być zadowolona, że wziąłem sobie jej radę do serca i postanowiłem sprokurować kilkoro własnych potomków.

– Jak na mój gust, teraz raczej powinieneś skupić się na czymś innym – mruknął Rigby.

– Mianowicie?

– Ponieważ raczej nie masz ochoty w najbliższym czasie przejmować tytułu księcia, spróbuj dopilnować, żeby stryj Basil obudził się cały i zdrowy dzień po sześćdziesiątych urodzinach.

– A jak mam to twoim zdaniem uczynić? Stryj Basil sądzi, że „hepnie” do listopada.

– W istocie, grozi mu „hepnięcie”, ale zastanówmy się, Gabe. Jeśli faktycznie wyzionie ducha przed sześćdziesiątką, będzie to znaczyło, że klątwa niewątpliwie wiąże się z książęcym tytułem.

– Jeszcze nikt nie wyciągnął takiego wniosku.

Rigby uśmiechnął się szeroko. Z lekko pucułowatą twarzą wyglądał jak rudowłosy cherubinek.

– Wyciągną, kiedy im to powiem – oświadczył. – Od lat nie słyszałem równie dobrej historii. Nie wspomniałeś jednak o pierwszym księciu. Czy i on „hepnął”?

Gabe czuł się coraz bardziej niezręcznie, a dobry humor Rigby’ego mu nie pomagał.

– Brał udział w gonitwie z przeszkodami i jego dotąd niezawodny wierzchowiec wyłamał się przed bramką z pięcioma poprzeczkami. Książę przeleciał górą.

– Może koń usłyszał „hepnięcie” i zdębiał. Z twojej miny wnioskuję, że to nie koniec opowieści.

– Pierwszy książę, o imieniu Bryam, za kilka dni miał obchodzić sześćdziesiąte urodziny.

Rigby szeroko rozłożył ramiona.

– No proszę. Klątwa Cranbrook. Z jej powodu musisz umrzeć punktualnie jak w zegarku, a twoje potomstwo czeka ten sam los. Żadna kobieta cię nie zechce, Gabe. Nie chciałbym rodzić ci dzieci.

– Bogu dzięki – burknął Gabe i przechylił głowę, słysząc terkotanie wjeżdżającego na podjazd powozu. – Chodźmy. Wygląda na to, że zjawiła się moja ciotka. Pamiętaj, jeśli powtórzysz jej choćby słowo z tego, o czym mówiliśmy przez ostatnie pół godziny, osobiście cię wypcham i zawieszę obok lorda Lemura.

– Nie dość że wciąż masz to nieszczęsne zwierzę, to jeszcze dałeś mu imię? Nie uważasz, że to trochę niepokojące? Mógłbym rzucić na nie okiem? – Rigby przyspieszył, aby nadążyć za długonogim Gabrielem, który zmierzał ku masywnemu gmachowi o nazwie Cranbrook Chase. – Tak czy siak, musisz utrzymać stryja Basila przy życiu przez co najmniej rok. Sam powiedziałeś, że nie spieszy ci się do przejęcia książęcego tytułu.

Gabriel zatrzymał się tak gwałtownie, że Rigby niemal na niego wpadł.

– W porządku, zrozumiałem – oznajmił. – Nie wierzę w klątwę, gdyż nie istnieje. Wszyscy książęta z mojego rodu pili i hulali jak kiedyś rzymscy cesarze, więc mogą mówić o szczęściu, że w ogóle pożyli niemal do sześćdziesiątki. Jedyny problem mojego stryja polega na tym, że pewnie zamartwia się na śmierć. A ja, twoim zdaniem, powinienem go samodzielnie uratować, choć nie mam pojęcia, jak to zrobić…

– Wcale nie samodzielnie – będę szczęśliwy, mogąc udzielić ci wsparcia. Poczytuję to sobie za obowiązek, gdyż to ja przystąpię do upowszechniania plotek o ciążącej nad twoją rodziną klątwie. A teraz chodź, koniecznie muszę zobaczyć, cóż takiego tym razem przywiozła ci ciotka.

– Cokolwiek to jest, możesz to sobie zatrzymać – powiedział Gabriel, kiedy wychodzili zza budynku, kierując się ku powozowi.

Nawet z tej odległości szybko rozpoznał drobną sylwetkę ciotki, której lokaj pomagał zejść po składanych schodkach. Jej gęste siwe włosy, zwinięte w długie dziewczęce loki, skojarzyły się Gabe’owi z kiełbaskami na wystawie w sklepie rzeźniczym. Głowę damy wieńczył jej ogromny, miękki kapelusz, zapewne wykonany z kilkunastu okrągłych warstw lawendowego jedwabiu. Jej suknia była utrzymana w podobnej kolorystyce i jeszcze bardziej ozdobna za sprawą cienkich, jedwabistych pasków materiału, które powiewały na wietrze. Spod dziwacznie skróconej spódnicy wystawały kostki oraz ciemnofioletowe buciki na obcasach, w odcieniu idealnie dopasowanym do barwy maleńkich kiści sztucznych winogron, przyszytych to tu, to tam do materiału.

– Księżna? – wyszeptał Rigby. – Kojarzy mi się z… Sam nie wiem z czym, ale na pewno z jakimś ciastkiem.

Gabriel jednak nie słuchał. Był zbyt pochłonięty widokiem jeszcze jednej nogi, wyłaniającej się z powozu, i to nogi kobiecej, zakończonej smukłą stópką, o niezrównanie kształtnej kostce. Nigdy nie widział tak urodziwej damskiej kończyny, a uważał się za doświadczonego specjalistę w tej materii.

W następnej sekundzie z powozu wyfrunął żółty słomkowy czepek, zręcznie przechwycony przez lokaja.

Dopiero wtedy młoda kobieta wysunęła drugą nogę i objawiła się w pełnej krasie. Zamarła na najwyższym stopniu i powoli powiodła wzrokiem dookoła, trzymając się drzwi. Jej rozpuszczone czarne włosy z nutą czerwieni lub złota poruszały się delikatnie na wietrzyku. Z profilu wyglądała idealnie. Miała prosty nos o intrygująco rozszerzonych nozdrzach, doskonale proporcjonalną brodę i kusząco obfity biust.

Gdy nieznajoma skierowała spojrzenie ku Gabrielowi, ujrzał jej pełne, różowe usta, których kąciki powoli uniosły się w uśmiechu. Na lekko złocistej skórze dostrzegł urocze piegi. Oczy damy wydawały się niemal równie czarne jak włosy. Gabriel nie wiedział, jak opisać jej brwi. Na pewno były grube i zaczynały się tuż ponad wewnętrznymi kącikami oczu, następnie zaś tworzyły niemal prostą linię i skręcały łukiem ku dołowi dopiero na skraju łuków brwiowych. Wyglądały jak czarne skrzydła, niepowtarzalne i fascynujące.

Gabrielowi przeszło przez myśl, że właśnie tak mogłaby się prezentować królowa-wojowniczka. W młodzieńczych latach poszedłby za nią na koniec świata i pewnie jeszcze wysmażyłby odę do jej brwi. Chwała Bogu, że był już starszy i mądrzejszy.

– Gabrielu! Jesteś! – zawołała jego ciotka i pomachała koronkową chusteczką. – Zbliżże się, no chodź tutaj. Nie guzdrz się, skarbełku! Spójrz, oto niespodzianka, którą ci obiecałam. Thea, pomachaj Gabrielowi!

– To ona? To ta twoja niespodzianka? Ta dziewczyna to niespodzianka, którą mogę sobie wziąć? – Rigby klepnął Gabriela w plecy tak mocno, że omal go nie przewrócił. – Doprawdy, pierwszorzędny z ciebie druh, skarbełku! Konie z tobą kraść!

ROZDZIAŁ DRUGI

Dorothea Neville szybko odwróciła głowę, jednocześnie opuszczając brodę. Wiedziała, że nie byłoby uprzejmie śmiać się z nieznajomych, choć jeden miał zabawnie osłupiałą minę, drugi zaś komicznie szczerzył zęby w uśmiechu. Nie powinna też zastanawiać się, o czym przed chwilą rozmawiali, choć nie wątpiła, że wymieniali uwagi na jej temat.

Niepotrzebnie zdjęła czepek i rozpuściła włosy. Rzecz w tym, że wiatr zza otwartego okna był zbyt kuszący, aby przejmować się zasadami przyzwoitości. W rezultacie była rozczochrana, rozwiana, a pomysł z rzucaniem czepka lokajowi raczej nie należał do najszczęśliwszych. Skąd jednak mogła wiedzieć, że w pobliżu znajdują się jacyś świadkowie?

Księżna na szczęście zawołała jednego z młodych dżentelmenów, nim Dorothea zdążyła żywiołowo zeskoczyć z dwóch ostatnich stopni składanych schodków, szczęśliwa, że znowu może rozprostować kości. Trudno było jej się dziwić, przecież przez ładnych parę godzin tkwiła zamknięta w powozie, z kolanami niemal przyklejonymi do brody.

Dorothea ostrożnie zeszła na ziemię, unosząc suknię tylko na tyle, żeby widzieć schodki. Następnie przystanęła na moment u boku księżnej i oddaliła się o metr lub półtora, gdyż w towarzystwie niskiej damy czuła się jak olbrzymka.

Księżna, choć przy kości, naprawdę była malutka, a Dorothea niebotycznie wysoka. Przewyższała wzrostem matkę, ojczyma i dwie przyrodnie siostry. Górowała nad nimi jak dojrzały dąb nad siewkami.

Mimo to nie zdarzało się jej garbić, pochylać czy zwieszać głowy w towarzystwie. Szczyciła się swoim wzrostem. Była przecież nieodrodną córką swego ojca, niezwykle wysokiego mężczyzny… Niewykluczone, że tyle samo wzrostu miał jeden ze zbliżających się teraz dżentelmenów. Obaj trzymali kapelusze w dłoniach, a ten wysoki pochylił się nad wyciągniętą ręką księżnej.

– Ciociu – odezwał się. – Witaj w domu. Książę jest na piętrze i umiera.

– Znowu? – Vivien zmarszczyła brwi. – Obiecał, że się powstrzyma pod moją nieobecność. Cóż takiego doskwiera mu tym razem? Plamy latają mu przed oczami? Nie uskarżał się na nie już od dłuższego czasu.

– O plamach nie wspomniał, lecz chyba napomknął coś o waporach. Obawiam się, że niezbyt uważnie wsłuchuję się w jego utyskiwania.

Księżna skinęła głową, a jej wielowarstwowy jedwabny czepek zakołysał się w przód i w tył.

– Nie musisz się tłumaczyć, skarbełku – odparła. – Mało kto go słucha.

Dorothea wymieniła spojrzenia z drugim dżentelmenem, bez wątpienia spoza rodziny. On również wydawał się zdumiony lekkością tej pogawędki. Gdy obdarzył ją uśmiechem, doszła do wniosku, że mogą się zaprzyjaźnić, więc odwzajemniła uśmiech.

– Ej, skarbełku. – Dżentelmen szturchnął przyjaciela łokciem. – Nie przyszło ci do głowy, żeby przedstawić mnie księżnej i… osobie towarzyszącej?

Teraz to obaj panowie wymienili spojrzenia, jednak bez uśmiechu. Wpatrywali się w siebie przez pełną zakłopotania chwilę, po czym krewny księżnej odwrócił się do niej i spytał, czy wolno mu przedstawić przyjaciela, baroneta Jeremiasza Rigby’ego.

Księżna wymamrotała coś uprzejmie, wyciągnęła rękę do Jeremiasza i odwróciła się do Gabriela.

– Panowie, z przyjemnością przedstawiam wam moją nową przyjaciółkę z Wirginii, ze wszech miar uroczą pannę Dorotheę Neville – powiedziała. – Dygnij pięknie na powitanie, moja droga, żebyśmy wszyscy mogli schronić się przed tym okropnym wiatrem, zanim mój czepek poleci w siną dal.

Thea spełniła jej prośbę. Uznała, że to będzie łatwiejsze niż branie sobie do serca wszystkiego, co powie księżna lub traktowanie jej słów jak obrazy. Jednocześnie wyciągnęła rękę na powitanie. Baronet, który stał bliżej, ukłonił się z namaszczeniem, po czym zrobił krok do tyłu. Gabriel musnął dłoń damy i ukłonił się zdawkowo, następnie zaś pokręcił głową, jakby chciał zaprzeczyć czemuś, o czym myślał.

– Panno Neville – powiedział, jednocześnie podsuwając ramię ciotce.

Rigby’emu nie pozostało nic innego, jak poprowadzić Dorotheę po marmurowych schodach do imponującego holu Cranbrook Chase.

Cóż za bufon, pomyślała, wpatrując się w plecy Gabriela. Wyjątkowo przystojny, ale wolałabym raczej, by okazał się ujmujący. Musimy nad tym popracować, skoro mam spędzać czas w jego towarzystwie.

W budynku z trudem powstrzymała się od wytrzeszczenia oczu na imponujący, kilkupiętrowej wysokości hol zwieńczony gigantyczną, przeszkloną kopułą, która wpuszczała do środka promienie słoneczne. Pomieszczenie było tak przestronne, że dałoby się w nim rozegrać mecz krykieta w towarzystwie widzów – po wyniesieniu mebli, naturalnie.

Architektura tych rozmiarów i urody nie była jej obca. W Wirginii nie brakowało posiadłości najrozmaitszych typów, a wiele z nich zbudowano w zgodzie z tradycją wielkich domów w Anglii, kultywowaną przez ich właścicieli. Za to nigdy wcześniej nie widziała niemal czterdziestu pozłacanych klatek o fantazyjnych kształtach i w rozmaitych rozmiarach, takich jak te, które wisiały tutaj – po kilka sztuk to tu, to tam. Każda z nich była pełna przeróżnych egzotycznych ptaków, wielobarwnych i niespotykanych. Thea ujrzała ptaki z oczami o nierzeczywistym wyglądzie, z dziobami jasnymi jak słońce, a do tego długimi i czarnymi jak heban. Pióra miały we wszystkich kolorach tęczy. Rzuciły się jej w oczy pomarańczowe, zielone i intensywnie niebieskie, czasem przerośnięte u ogona, czasem dziwnie sterczące na czubkach głów.

W wielgachnych mosiężnych donicach rosła istna dżungla nieznanych Thei roślin. Jedne charakteryzowały się zwisającymi pierzastymi liśćmi wielkości słoniowych uszu, inne miały wysokie pnie bez kory, obrośnięte czymś w rodzaju nietypowego gontu i zwieńczone gęstymi koronami rozbuchanej kolczastej zieleni. Thei udało się rozpoznać palmy, gdyż nie brakowało ich w Wirginii. Nigdy nie widziała bananowca, ale nie wątpiła, że właśnie nań patrzy, gdyż mniej więcej siedem metrów nad czarno-białą podłogą sterczały kiście małych zielonych owoców.

Co zdumiewające – może niekoniecznie w takim stopniu jak wszystko inne – na wysokości jednej trzeciej pomieszczenia wisiał dwustronny balkon. Thea doszła do wniosku, że to taras widokowy. I pomyśleć, że wcześniej uznała swojego ojczyma za dziwaka, gdyż po ostatniej wizycie w Anglii kazał pomalować koła w swoim landzie na kanarkowy kolor zgodnie z panującą w stolicy modą.

Nieopodal przedefilował paw, za nim dreptała szarawa pawica. W pewnej chwili imponujący ptak przystanął, zatrzepotał piórami, żeby się powachlować, i ruszył w dalszą drogę.

W tym otoczeniu krzątało się dwóch lokajów w liberii, zajętych nalewaniem wody i zbierających to, co pozostawiły po sobie pawie. Jedna z klatek była otwarta i zaglądał do niej służący. Najwyraźniej sięgał po coś, czego Thea wolała nie identyfikować. Dwa olbrzymie kominki stały naprzeciwko siebie w przepastnej sali, a pośrodku znajdował się…

– Wodotrysk? Wodospad? Ale przecież… to niemożliwe. – Thea wcale nie zamierzała powiedzieć tego na głos, jednak nie zdążyła ugryźć się w język.

Nagle zatęskniła za czepkiem, którym mogłaby się powachlować.

Jeremiasz Rigby pochylił głowę.

– Książę i księżna podobno wiele podróżowali i chętnie przywozili pamiątki z wojaży. Później może zechce pani spytać naszego skarbełka, czy nie byłby skłonny pokazać jej wypchanego lemura.

– Wypchanego? – Thea popatrzyła na najbliższą klatkę. Ulżyło jej, gdy ujrzała, że małe ptaszki, może papużki nierozłączki, z zapałem pocierają się dzióbkami. – Ale wszystkie te stworzenia tutaj żyją, prawda?

– Owszem, a biorąc pod uwagę, że wiele z nich to papugi, pewnie przeżyją nas wszystkich. Nawet nie wspomnę, jak często mój przyjaciel cieszy się z tego faktu.

– Żartuj e pan, prawda?

– Oczywiście. Obawiam się, że te wszystkie urocze ptaki trafią gdzie indziej, gdy Gabriel przejmie posiadłość.

– W istocie, nie pachnie tu najpiękniej. Wiem, że księżna pragnęła sprowadzić do Anglii parkę żurawi z naszych okolic, ale mój ojczym uprzedził ją, że te ptaki bardzo źle znoszą podróże i zapewne nie dotrą tu żywe.

Księżna, która podziwiała swoje okazy, najwyraźniej coś usłyszała, gdyż szybkim krokiem podeszła do Thei.

– To Basil stoi za tym wszystkim – wyjaśniła. – Gdy został księciem, poskarżyłam mu się na żałosny stan naszej przepełnionej ptaszarni, i oto rezultat. Zainspirował mnie dom mojego drogiego kuzyna w Wirginii, a konkretnie drzwi z przodu i z tyłu budynku, zapewniające latem przyjemne przeciągi. Basil kazał zlikwidować stary, duszny pokój, który kiedyś utrudniał przepływ świeżego powietrza, i dodał kilkoro przeszklonych drzwi z tyłu domu. Przy ładnej pogodzie często otwieramy je wszystkie. Pawie mają zwyczaj wywędrowywać, niemniej zawsze wracają.

Gabriel Sinclair w końcu uznał za stosowne przemówić.

– Ciocia zapomniała wspomnieć, że książę pozamykał klatki schodowe dopiero wtedy, gdy stało się jasne, że przypadkowo uwolnione ptaki mają skłonność do migrowania. Czy już się napatrzyliśmy? – Wskazał drzwi po prawej.

– Tak, tak, chodźmy na górę – zgodziła się księżna. – Chociaż powinnam natychmiast udać się do Basila.

– Da sobie radę – zapewnił ją Gabriel. – Przynajmniej przez następnych kilka miesięcy.

Księżna żartobliwie trzepnęła go w ramię.

– Ty niegrzeczny chłopcze! On nie umrze, niezależnie od tego, jak bardzo wmawia sobie prawdziwość tej niedorzecznej klątwy. A nawet jeśli rzeczywiście ma wyzionąć ducha, to nie pozwolę, aby zrobił to w ukryciu. Właśnie o tym chcę porozmawiać. Chodź, droga Theo, ty też masz w tym swój udział.

Gabriel spojrzał na nią w ten sam co poprzednio, niepokojący sposób. Thea doszła do wniosku, że wcale go nie potrzebuje. Postanowiła zrobić, co trzeba, i nie prosić o pomoc bratanka księżnej, niezależnie od jej zdania.

Raz jeszcze przyjęła ramię sir Jeremiasza. Jeden z lokajów pospieszył otworzyć podwójne drzwi, a Thea spojrzała na to, co kiedyś zapewne było imponującymi schodami, które zakręcały ku głównemu holowi, i posłusznie powędrowała na górę.

– Drzwi po lewej, panno Neville, prowadzą na pomost, który rozciąga się nad ptaszarnią i dociera do zachodniego skrzydła oraz bliźniaczych schodów – poinformował ją Gabriel. – Z prawej znajduje się wejście do wielkiego salonu. Ciotuniu?

– Wiem, że to wygląda strasznie, skarbełku, ale zaszła taka konieczność.

– Bynajmniej.

Thea musiała przyznać mu rację. Jeśli ktoś chciał mieszkać w dżungli, to powinien się do niej przeprowadzić. Zrobiło się jej żal młodego Sinclaira. Najwyraźniej dola spadkobiercy tytułu nie była aż tak godna pozazdroszczenia, jak mogłoby się na pierwszy rzut oka wydawać.

Gdy weszli do wielkiego salonu i Thea zajęła miejsce obok księżnej, uśmiechnęła się do Gabriela, po czym zdjęła rękawiczki i położyła dłonie na kolanach. Uznała, że powinni zapomnieć o niezbyt fortunnym początku znajomości i zacząć od nowa.

– Czy podróż przebiegła spokojnie? – spytał Gabriel, nieświadomy rozterek młodej damy.

Ha, najwyraźniej doszedł do tej samej konkluzji! – pomyślała. Mieli rozpocząć od punktu wyjścia.

– Podróż była wręcz cudowna, proszę pana – odparła. – Wypłynęliśmy z Wirginii na długo przed pojawieniem się ewentualnych wczesnojesiennych sztormów tropikalnych i szczęśliwie dotarliśmy na miejsce bez żadnych przygód.

Uprzejma, wyczerpująca odpowiedź. Tymczasem księżna już zdążyła zająć się podwieczorkiem, przyniesionym na tacy przez jednego z lokajów. Napełniła filiżanki herbatą, a potem poczęstowała wszystkich kanapeczkami z cienkimi plastrami ogórka.

– W istocie, bardzo szczęśliwie – przyznał. – Czy to pani pierwsza wyprawa do Anglii, panno Neville?

Tak, był zdecydowanie zainteresowany. Czyżby spodziewał się, że będzie mówiła z okropnym akcentem, przeciągając każdą sylabę, tak jak jej przyrodnie siostry?

– Owszem – oznajmiła.

Sir Jeremiasz popatrzył porozumiewawczo na przyjaciela, jakby obaj doszli do jakiegoś wniosku. Thea nie była tylko pewna jakiego.

– Ja tylko raz opuściłem Anglię – oznajmił i znów wymienił spojrzenia z Gabrielem.

Doszła do wniosku, że to bardzo nieuprzejme. Miała nadzieję, że księżna interweniuje i wyjaśni sytuację, ale starsza dama skupiona była na wrzucaniu kostek cukru do herbaty.

– Urodziłam się w Anglii, proszę pana – powiedziała Thea. – Mój brat również. Był starszy ode mnie, a mam dwadzieścia dwa lata. Zmarł zaraz po moich narodzinach. Tak czy owak, wyjechaliśmy z Anglii do Wirginii, która nie wiązała się ze smutnymi wspomnieniami. Mama była strasznie przygnębiona i obawiała się, że nigdy nie powrócę na londyński sezon, ale tata obiecał jej, że na pewno tak się stanie. – Popatrzyła na swoje ręce, przede wszystkim dlatego, żeby Gabriel Sinclair nie widział jej oczu. – Niestety, zmarł w drodze powrotnej do Anglii, gdzie miał załatwić ostatnią sprawę.

– Spotkały panią straszne tragedie. – Gabriel pokręcił głową. – Proszę przyjąć moje szczere kondolencje.

Thea poruszyła się niespokojnie i doszła do wniosku, że chyba powiedziała zbyt wiele, co wynikało z kłopotliwej sytuacji. Gdy była zdenerwowana, miała tendencję do trajkotania. Matka wciąż zwracała jej na to uwagę. Pewnie zemdlałaby na wieść, że jej córka wyjawiła swój zaawansowany wiek.

Księżna w końcu przestała mieszać herbatę.

– Mama Thei została moją bliską przyjaciółką, gdy odwiedziłam kuzyna w trakcie pierwszej wyprawy z Basilem do Ameryki – oznajmiła. – Podczas ostatniej podróży odnowiłyśmy przyjaźń. Nigdy nie miałam córki, ale czułam jej ból, gdy mówiła o obietnicy zmarłego męża, i rozczarowanie, że jej ukochana najstarsza córka nie doświadczy londyńskiego sezonu, na którym tak bardzo zależało i jej, i jej ojcu. Musiałam zaproponować, że zabiorę Theę do Anglii.

– I to jest niespodzianka dla mnie? – spytał Gabriel. – Obawiam się, że nie rozumiem.

– Och, skarbełku. Niespodzianka polega na tym, że będziesz przyzwoitką panny Neville, podczas gdy wszyscy, łącznie z Basilem, pojedziemy do Londynu na mały sezon.

– Wolałbym nie. – Gabriel wstał i ukłonił się Thei. Na jego przystojnym obliczu pojawił się nieumiejętnie skrywany gniew. – Jestem zrozpaczony, że nie mogę pani towarzyszyć, panno Neville, ale obawiam się, że mam już plany na najbliższą przyszłość. Otóż postanowiłem udać się na wybrzeże i utopić w oceanie. A teraz, za pozwoleniem…

– Ależ, skarbełku! – krzyknęła księżna.

Sir Jeremiasz Rigby plasnął dłońmi o uda i zaniósł się głośnym śmiechem.

Gabriel Sinclair nawet się nie zawahał. Wyszedł z pokoju, nie oglądając się za siebie, a Thea pomyślała, że jeszcze nie rozumie wszystkiego, co się wokół niej dzieje, i że tylko urocza siwowłosa staruszka albo kompletny idiota ośmieliłby się nazywać tego mężczyznę „skarbełkiem”.

Tytuł oryginału: An Improper Arrangement

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2015

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2015 by Kathryn Seidick

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2017

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Powieść Historyczna są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-2872-5

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Prolog

Rozdział pierwszy

Rozdział drugi

Strona redakcyjna