Tytuł oryginału:

THE INHERITANCE

Redakcja językowa: Anna Wlaźnik

Projekt okładki: Magdalena Kuc

Zdjęcie na okładce: © viewgene /Shutterstock

Korekta: Beata Wójcik

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

© Katie Agnew 2016

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark).

Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku.

Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.

ISBN: 978-83-8015-337-0

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla Matta

Część pierwsza

Upadek

Chyba jestem syreną… Nie boję się głębin, a zatrważa mnie płytkie życie.

Anaïs Nin

Rozdział pierwszy

Hackney, Wschodni Londyn, 2012

Najdroższa Sophio,

Mam nadzieję, że zdołasz mnie niebawem odwiedzić. Tęsknię za Tobą potwornie, a w szpitalu doskwiera mi samotność. Spotykam się z Twoimi rodzicami, rzecz jasna – we wtorki i piątki, jak w zegarku! – ale ich towarzystwo nie dostarcza mi takiej rozrywki jak Twoje. Czy moje listy docierały do Ciebie? Rozumiem, że wy, młodzi, jesteście bardzo zajęci. Mam nadzieję, że adres, który podała mi Twoja matka, jest prawidłowy. Nigdy nie byłam w Hackney. Czy jest tam ładnie?

Jak wiesz, jestem bardzo chorą starszą panią i byłabym bardzo zadowolona, gdyby za sprawą mojego pamiętnika ktoś kiedyś dowiedział się, jak faktycznie przebiegało moje życie. Chcę, by ktoś wiedział coś więcej ponad to, co uchwyciły kamery i co mówili dziennikarze. Tutaj nie mam zbyt wiele do roboty i mogę się oddawać wspominaniu przeszłości oraz zapisywaniu historii, która w przeciwnym razie odeszłaby razem ze mną. Tak wiele się działo, zanim stanęłam w blasku jupiterów. I tak mało powiedziano o tym, co się wydarzyło później. Kiedy byłaś mała, zawsze chętnie słuchałaś moich opowieści, dlatego też ciebie wybrałam na odbiorcę moich zapisków. Zrób z nimi, co zechcesz, ale wiedz, że te słowa są wszystkim, co mi zostało po – w sumie – naprawdę wspaniałym życiu.

Mam nadzieję, że wszystko u Ciebie dobrze i że jesteś szczęśliwa, moja kochana Wnusiu.

Kocham Cię, jak zawsze, Babcia

– Zamierzasz wybawić staruszkę z opresji i pojedziesz się z nią spotkać? – zapytał Hugo, rozpierając się na niepościelonym, poplamionym kawą łóżku, jakby było to łoże z baldachimem w apartamencie w Savoyu.

W jednej ręce trzymał list od babki Sophii, a w drugiej francuskiego papierosa. W zasadzie korespondencja – trzeci list, który dotarł tu w ciągu dwóch tygodni – przypominała raczej nowelę. Hugo ściskał w eleganckiej dłoni liczne ręcznie zapisane strony. Sprawiał wrażenie podejrzanego typka, ale ten jego wygląd nie był tak do końca naturalny; uważnie go wypracował i przećwiczył przez lata. Strzepnął popiół do prowizorycznej popielniczki, która leżała pośród szpargałów, i przelotnie przyjrzał się sobie w lustrze. Gdyby przejawiał choć nikłe zainteresowanie aktorstwem, odniósłby niewątpliwie sukces.

– To twoja babka – rzucił dramatycznie. – Umrze niechybnie, a pragnę ci przypomnieć, że jest warta fortunę. Jak możesz ją ignorować?

Prychnął, dość krytycznie jak na kogoś, kto nie ma pracy, etyki zawodowej, kwalifikacji czy perspektyw.

Sophia go zignorowała i kontynuowała poszukiwanie na podłodze czarnego biustonosza. A przynajmniej udawała, że go ignoruje. Nie chodziło o to, że nie przejmowała się babką. Gdy była młodsza, łączył je silny związek, ale co miała robić? Jeśli wybierze się do szpitala, otworzy puszkę Pandory.

– Hugo – odezwała się wreszcie. – Moja babka była aktorką. Dostała Oscara za to, że była w tym dobra. No wiesz, w udawaniu. I nadal jest aktorką. Po prostu od lat nie pracowała. Niemniej tym się zajmuje. I zna się na tym. Odgrywa rolę zakochanej we mnie babci, żebym znalazła się obok jej łóżka. Wtedy będzie mogła przekonać mnie do pogodzenia się z rodzicami.

Być może to matka poprosiła babcię, żeby do niej napisała? Sophia nie zamierzała – i nie mogła – dać się wciągnąć w gierki babki. Dlatego też z uporem trwała w teraźniejszości i dalej szukała ubrań.

– Nie mogę się nad tym teraz zastanawiać – odparła, lekceważąco machnąwszy dłonią w stronę swojego najlepszego przyjaciela. Miała nadzieję, że wygląda na mniej zainteresowaną, niż była w rzeczywistości. – Nie mogę znaleźć cholernego biustonosza!

– Tego? – zapytał Hugo, ostrożnie podnosząc czubkami palców koronkową bieliznę z łóżka. Rzucił ją na podłogę u stóp Sophii, jakby to był jadowity wąż, który mógłby go w każdej chwili ukąsić.

– Właśnie tego. – Sophia się uśmiechnęła. Podniosła biustonosz i zapięła go na sobie. – Dzięki.

– Wróćmy do tematu – ciągnął Hugo, odwróciwszy wzrok od nagiego ciała Sophii ze zbolałym wyrazem twarzy. – Twoja babka. Leży w szpitalu przy St John’s Wood. Trzymaj. Tym razem dołączyła wizytówkę z nazwą oddziału, numerem sali i bezpośrednim numerem telefonu.

Cisnął wizytówkę w kierunku Sophii. Zignorowała ją.

– Wystarczy jeden krótki wypad do północnego Londynu, żebyś mogła sobie zagwarantować małą fortunę. Potem będziemy mogli wyrwać się na wakacje. Wschodni Londyn jest taki passé. Przyda nam się powiew świeżości. Odwiedźmy twoją babcię jutro. Poznajmy wszystkie rodzinne skandale, a przy okazji zaklepmy sobie obrzydliwie wielki spadek. No, Soph, co masz do stracenia?

Prawda była taka, że Sophia się bała – przerażały ją śmiertelna choroba babki, spotkanie z rodzicami, przeszłość i przyszłość. Jej babcia o tym wiedziała. Z jakiego innego powodu usiłowałaby zwabić Sophię do szpitalnego łóżka tajemniczymi wzmiankami o rodzinnych sekretach?

– W tej chwili myślę tylko o tym, żeby się wyszykować i trochę zabawić.

To nie do końca było prawdą. Sophia miała rozdarte serce między pragnieniem poznania opowieści babki i chęcią udawania, że jej rodzina nie istnieje. W pierwszej chwili odłożyła trzy listy na bok, zamknięte. Wystarczyło, że zerknęła na elegancki charakter pisma i znaczek pocztowy, by się zorientować, że zapoznanie się z treścią listów wywoła cierpienie. Nietrudno ignorować korespondencję w takim miejscu jak to, gdzie docierały jedynie ulotki lub ostateczne wezwania do zapłaty albo listy adresowane do poprzednich lokatorów, którzy dawno już dali nogę.

To Hugo otworzył wreszcie koperty. Ciekawość pokonała go przedwczoraj, kiedy to przyszedł trzeci list. Sophia zastała go zwiniętego na łóżku i pożerającego strony wzrokiem. Gdy weszła do pokoju, podskoczył jak kot przyłapany na wylizywaniu rondla. „Czy te listy były adresowane do mnie?”, zapytała, mimo że znała już odpowiedź.

Hugo przytaknął, a policzki mu się zarumieniły ze wstydu. Natychmiast przeszedł do defensywy: „Nie wyglądałaś na zainteresowaną otwarciem ich, a wydawało mi się, że niegrzecznie by było je zignorować…”.

„Uznałeś, że otworzysz czyjąś korespondencję i przeczytasz ją potajemnie? I to nie wydawało ci się niegrzeczne”, kontynuowała. Czuła się bardziej zraniona niż zła.

„To są listy od twojej babki”, oznajmił, wręczając jej w końcu plik kartek. „Uważam, że powinnaś je przeczytać. Są ważne. Babcia nie czuje się dobrze”.

Sophię dławiło w gardle, kiedy wzięła listy od Hugona. To jasne, że jej babka była chora. Po co by się z nią kontaktowała w innym przypadku? Po tym wszystkim, co się wydarzyło.

„Nie zamierzasz ich przeczytać?”, zapytał Hugo, gdy udało mu się nawiązać z nią kontakt wzrokowy. Z nietypowego dla niego śmiertelnie poważnego wyrazu twarzy wywnioskowała, że sprawa była niebagatelna. „Później”, odparła oschle.

Sophia przeczytała pierwszy list i pierwszą część pamiętnika babki tamtego wieczoru w łóżku. Zachciało się jej płakać, więc wcisnęła go do szuflady szafki stojącej przy łóżku. Poprzedniej nocy nie mogła spać i wydawało się jej, że listy wołają ją z szuflady. Przeczytała drugi, do ostatniego słowa i odniosła wrażenie, że zapada się w tunel jak Alicja w Krainie Czarów, że wciąga ją równoległa rzeczywistość, w której wszystko jest inne, mimo że ludzie wydają się znajomi. A teraz Hugo upierał się, że przeczyta jej trzeci list. Starała się rozpaczliwie tym nie przejmować, lecz gdy Hugo zaczął czytać, wszystko inne wydawało się stracić znaczenie.

– Podoba mi się to, jak mówi twój pradziadek – prychnął rozbawiony zza listu. – Zastanawiam się, czy przypadkiem nie jest bi?

– To możliwe. Uczył się w Eton – odparła Sophia, gdy dostrzegła możliwość przekierowania rozmowy z tematu jej rodziny na ulubiony temat Hugona, czyli jego samego. – Czy nie wszyscy etończycy są seksualnie dwuznaczni? – dodała, kiwając do niego znacząco.

– Nie jestem seksualnie dwuznaczny! – Hugo natychmiast połknął przynętę. – Jestem w stu procentach homoseksualny. Tamta dziewczyna to pomyłka. Głupi błąd, który popełniłem po pijaku. No i była chłopczycą, jeśli pamiętasz. Wyglądała jak chłopak. Słowo daję!

Sophia uśmiechnęła się szeroko. Bingo! Temat zmieniony. Poza tym uwielbiała denerwować Hugona. Od wczesnego dzieciństwa stanowiło to jej ulubioną rozrywkę. Hugo, syn byłej najlepszej przyjaciółki jej matki, zawsze kręcił się w okolicy. Na początku ją irytował. Był małym blondynkiem, o dwa lata od niej starszym, który plątał się za nią jak bezpański szczeniak. Łaził za nią po ogrodzie i twierdził, że pomaga jej szukać dobrych wróżek, podczas gdy ona chciała tylko uciec od wściekłego ojca lub melancholijnej matki i ukryć się na drzewie. Albo zakradał się do jej pokoju, gdzie ubierał nienagannie lalki, czesał im włosy i mył buzie. Czy nie rozumiał, że Sophia wolała, żeby jej lalki siedziały nagie i trochę zaniedbane?

Pamiętała, że traktowała go wówczas dość podle. Bez względu na to, ile razy by z niego drwiła, Hugo był wobec niej lojalny. Jeśli ojciec ją zbeształ (a on zawsze ją beształ), Hugo uśmiechał się do niej pocieszająco zza firanek długich rzęs. Jeśli mama odsyłała ją do pokoju, szedł na palcach za nią na górę, żeby dotrzymać jej towarzystwa. A gdy wdawała się w kłótnię z którymś z dzieci z sąsiedztwa, zawsze stawał po jej stronie, mimo że był chudy i wymuskany, i nie wiedział, jak odpyskiwać wyszczekanym dzieciakom.

Z biegiem lat, za sprawą swego upartego oddania, zdołał sobie stopniowo zjednać Sophię. W pewnym momencie irytacja ustąpiła tolerancji, ta przekształciła się z czasem w szczerą sympatię, a gdy wkroczyli w wiek nastoletni, ich rodziny zaczęły ich przezywać Potwornymi Bliźniakami. A teraz? Sophia uwielbiała Hugona. Nie potrafiła wyobrazić sobie życia bez niego u boku. Dla niej, jedynaczki, był jedynym bliskim człowiekiem – prawie bratem.

Ich matki pokłóciły się przed wieloma laty o to, która powinna kupić w danym roku bilety na finał Wimbledonu, ale Hugo i Sophia znali się jak łyse konie. I od czasu do czasu uciekali się do kradzieży, jeśli równocześnie nie dostawali kieszonkowego. Na szczęście w tej chwili w niełasce była tylko Sophia, więc żyli z pieniędzy rodziny Hugona. Żadne z nich nie uważało, żeby taki układ stanowił jakiś problem. Lecz żadne z nich nigdy nie musiało zarabiać na życie. A przynajmniej nie w prawdziwej pracy.

– Aha! Mam cię! – krzyknęła Sophia triumfalnie, wyławiając samotny czarny pantofel z pary dżinsów. – Musimy to oblać. Co mamy?

Hugo podał jej otwartą butelkę ciepłego prosecco.

– A więc? – zapytał nagle, rozplątując długie kończyny i klękając na łóżku.

– A więc co? – spytała Sophia, wciągając drugą pończochę.

– Czy odwiedzimy jutro twoją babkę? – naciskał.

Boże. Myślała, że udało się jej odwrócić jego uwagę.

– Jasne, że nie – prychnęła. – Nie bądź śmieszny. Za minutę idziemy na imprezę. Wiemy, że będzie raczej ostra i nie mamy szans pospać tej nocy. Jutra nie będzie, Hugo. Więc jaki sens ma snucie jakichkolwiek planów?

Wcisnęła się w najbardziej obcisłą czarną sukienkę, założyła ogromny pierścień z rubinem i zabójcze szpilki. Zebrała zmierzwione włosy na czubku głowy i upięła je w swego rodzaju kok. Spryskała fryzurę sporą ilością lakieru. Dla lepszego efektu pociągnęła oczy czarnym eyelinerem.

– Proszę – oznajmiła. – Gotowe.

– Jak ty to robisz, Soph? – spytał Hugo zdumiony.

– Co takiego? – zainteresowała się niewinnie.

– Tworzysz coś tak doskonałego z absolutnego chaosu! – wykrzyknął.

Uśmiechnęła się do niego – mimo że się z nią droczył, był nadal jej jedynym cheerleaderem – i poczęstowała się jego papierosem.

– Reszta też idzie? – zapytała, ruchem głowy wskazując drzwi ich współlokatorów, Bena i jego dziewczyny Amelii.

Hugo pokręcił głową.

– Powiedzieli, że nie chcą. Zamierzają zjeść curry i oglądać Strictly Come Dancing. Najwyraźniej robimy się za starzy, by chodzić po klubach.

Sophia wybuchnęła śmiechem, ale w jakimś stopniu się z nimi zgadzała. Gdyby miała lepsze zajęcie, któremu mogłaby się oddawać ze swoim chłopakiem, może też zrezygnowałaby z imprez.

– Gdy już dostaniesz pieniądze babki, powinniśmy przemyśleć kwestię przeprowadzenia się na zachód – oznajmił nagle Hugo. – Może do Notting Hill. Wiem, że East End jest podobno dzielnicą hipsterów, ale nigdy nie czułem się tu jak u siebie. Nie zrozum mnie źle, dobrze mi się tu mieszkało w czasie olimpiady. Wszyscy ci młodzi elastyczni sportowcy paradowali w obcisłych wdziankach. Jak tu nie lubić czegoś takiego? Ale teraz, gdy już pojechali do domów, zrobiło się tu trochę nudno. Rzekłbym nawet, że nijako. Według mnie ta impreza się skończyła, Sophes. Już mi się nie podoba. Chcę wracać do domu. Na zachód. Proszę. Powiedz, że możemy to zrobić. Szczerze mówiąc, czuję się trochę jak turysta, który przypadkowo znalazł się na linii frontu w czasie wojny domowej. Jest tu jak w Meksyku. Jeśli opuścisz rejon luksusowych kurortów, dostaniesz kulkę w łeb.

Sophia odsunęła powygryzane przez mole aksamitne zasłony i spojrzała na liściasty Victoria Park połyskujący w świetle ulicznych latarni. Z drugiego piętra georgiańskiej miejskiej rezydencji rozciągał się przepiękny widok. To była elegancka dzielnica Hackney. Sophia o tym wiedziała. Hugo jednakże wydawał się żywić przeświadczenie, że żyje w skromnych warunkach.

– Nie dostanę żadnych pieniędzy od babki, Hugo – powiedziała, żeby go łagodnie postawić do pionu. – Nie stać nas na przeprowadzkę. Kiedy ostatnio Ben poprosił nas o zapłacenie mu za wynajem? Nie znajdziemy w Londynie innej georgiańskiej rezydencji za darmo. Mamy szczęście, że tutaj mieszkamy. Dziwię się, że rodzice Bena nie wykopali nas stąd w czasie olimpiady. Pomyśl, ile kasy mogliby zgarnąć za wynajęcie tego domu! Powinniśmy być im wdzięczni, Hugo. Może dom nie jest idealny, ale mamy przynajmniej dach nad głową.

Budynek należał do przyjaciela Hugona ze szkoły, Bena – uroczego ćpuna o złotym sercu i ambicji leniwca – a raczej do jego rodziny. Zostawiła im go w spadku ekscentryczna ciotka buntujaca się przeciwko stylowi życia w Belgrave Square – mieszkała ze swoją kochanką, pisała wiersze, których nigdy nie opublikowano, i przygarniała przeróżne psy i koty. Po jej śmierci rodzina nie wiedziała, co zrobić z tym domem. Kto z jej członków chciałby zamieszkać w Hackney? Nie brakowało im pieniędzy, więc nie spieszyli się ze sprzedażą domu. Po upływie kilku lat, gdy Ben wykazywał nikłe zainteresowanie zamieszkaniem tutaj, z radością przekazano mu dom. Oznaczało to, że rodzina mogła przestać płacić za jego apartament w Kensington, a ponadto ukryć go po drugiej stronie miasta, gdzie nie będzie im codziennie przypominał o tym, jakim jest nieudacznikiem. Ben obiecał rodzinie, że wraz z przyjaciółmi odnowi stary dom, ale na razie przewijali się przezeń różni współlokatorzy i przygodne panienki, więc nikt jeszcze nie umył tu okien, o malowaniu ścian nie wspominając.

Trzypiętrowy budynek był jednym z nielicznych, których nie podzielono na mieszkania. I niemal na pewno tylko w nim nie było centralnego ogrzewania, a wszyscy mieszkańcy korzystali z jednej łazienki. Obskurne łuszczące się tynki stanowiły źródło wstydu dla reszty ulicy. Ścian wewnętrznych nie malowano od pięćdziesięciu lat i nadal chełpiły się one tapetami w psychodeliczne wzory z lat sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Szafki w przypominającej ruinę kuchni nie miały drzwiczek, a w obrzydliwej łazience brakowało prysznica (za to w obydwu pomieszczeniach było mnóstwo wilgoci i pleśni). Sophia, Hugo, Ben i Amelia dzielili dom z myszami, mrówkami, a także zaglądającymi tu sporadycznie szczurami.

Nikt z nich nie był ambitny. W każdym z nich nauczyciele dostrzegali niegdyś „potencjał”, ale dotyczyło to dawnych czasów. Teraz nie mieli nawet celu. Na szczęście każde z nich miało do dyspozycji – w przypadku Sophii nie było to już prawdą – fundusze powiernicze. Zawiedzione nimi rodziny rzuciły im z pańskiego stołu resztki, które pozwalały im żyć bez konieczności podejmowania pracy. Zrobiły to, by nie pojawiali się z prośbą w progach domów rodziców i nie przynosili im wstydu na oczach dobrze sytuowanych sąsiadów. Czasami odnosiło się wrażenie, że dom przy Victoria Park Road był miejscem, w którym umierał potencjał.

Współlokatorów nie łączyło w zasadzie nic oprócz wspomnień z dzieciństwa wypełnionego drogimi szkołami, kucykami, wakacjami, domami i samochodami. Poznali się, gdy byli o wiele młodsi i nadal pełni marzeń, ale z jakiegoś powodu skończyli tutaj, wyrzuceni na skraj wyższych sfer.

Sophia spajała tę grupę. Przynajmniej dawniej. Była ogniwem łączącym ich wszystkich. Amelia uczyła się razem z nią w Westonbirt. Sophia wychowywała się z Hugonem. Hugo poznał Bena w Eton. A na którymś z festiwali Sophia przedstawiła Benowi Amelię. Tego wieczoru Amelia porzuciła ją i wpełzła do namiotu Bena. Reszta, jak mawiają, jest historią. Byli uroczą parą, bardzo w sobie zakochaną i dopasowaną pod wieloma względami, także ze względu na powbijane tu i ówdzie kolczyki, ale było w nich coś smutnego. Sophia często myślała o nich, że się marnują. Nie tylko z powodu maryśki, którą palili. W innej rzeczywistości Ben i Amelia poznaliby się na uniwersytecie, zakochali w sobie, zrobiliby bajeczną karierę w City, byli już po ślubie i mieszkali w ładnym domu w Surrey, spodziewając się pierwszego dziecka. Czegoś takiego Sophia by im życzyła. Może jakaś jej część nadal pragnęła tego samego dla siebie?

Przełknęła gulę, którą poczuła w gardle. Zaskoczyło ją to. Starała się usilnie nie myśleć o tym, jak wyglądałoby jej życie, gdyby dokonała innych wyborów. Przeznaczała mnóstwo energii na budowanie „szczęśliwego wizerunku” i nienawidziła, gdy pojawiały się w nim jakieś pęknięcia. Zazwyczaj zachowywała swoje załamania na czas nocy, gdy nikt nie mógł ich widzieć.

Zmusiła się do radosnego uśmiechu i zapytała:

– Dobrze wyglądam?

– Wyglądasz bajecznie – odparł Hugo lojalnie. – Kojarzysz mi się ze skrzyżowaniem Holly Golightly z Amy Winehouse podczas zlotu „Playboya”.

– Może być – ucieszyła się Sophia. – Może powinnam założyć naszyjnik, skoro przywodzę na myśl Śniadanie u Tiffany’ego?

Szukała czegoś w pudełku po butach, które pełniło funkcję szkatułki na biżuterię. Trzymała w nim eklektyczny zbiór wykradzionych klejnotów rodzinnych, trofeów ze sklepów charytatywnych i targowiska Camden Market oraz znalezione w domach handlowych kopie kosztowniejszych wzorów. Wybrała krótki naszyjnik z pereł, który przypominał biżuterię Audrey Hepburn.

– Rany! Są prawdziwe? – zapytał Hugo. – Boskie.

– Nie bądź głupi – złajała go Sophia. – To plastik z Topshop z dwa tysiące trzeciego roku. Gdyby były prawdziwe, jeździlibyśmy po West Endzie moim ferrari, a nie cholerną Central Line. Możemy wychodzić, jeśli jesteś gotowy.

Hugo jeszcze raz przyjrzał się odbiciu w lustrze i ściągnął brwi.

– Nie podoba mi się ta koszula – oznajmił nagle. – Wygląda dobrze tylko przy opaleniźnie.

– Hugo! – upomniała go Sophia i opadła z powrotem na łóżko. – Wieki miną, zanim wybierzesz inną koszulę.

– Potrzebuję dwóch minut, słowo daję – obiecał. – Jak długo można się namyślać?

– Potrzebowałeś dwudziestu ośmiu lat, by postanowić, kim chcesz być, gdy dorośniesz – przypomniała mu Sophia, ale Hugo już wyszedł z pokoju.

Rozdział drugi

Lower East Side, Nowy Jork, 2012

Dominic oparł czoło o chłodną szybę taksówki, która w żółwim tempie sunęła Brooklynem. Pewnie na piechotę dotarłby szybciej do domu z lotniska Johna F. Kennedy’ego, gdyby nie miał ze sobą ciężkich bagaży i sprzętu. Opuścił terminal prawie godzinę temu. Jazda powinna trwać pół godziny, ale w nowojorskim City trwały właśnie godziny szczytu i ulice były zakorkowane. Gdy taksówka wlokła się po moście Williamsburg nad East River, Dominic poczuł, jak żołądek zaciska mu się z powodu nieprzyjemnego połączenia oczekiwania i strachu. Wreszcie wracał na Manhattan. Boże, jak bardzo tęsknił za tym miejscem! Lecz jak mógł się cieszyć z powrotu do domu, a równocześnie bać się tego, co będzie tu na niego czekało.

W radiu puszczano jakąś chwytliwą piosenkę R&B, której wcześniej nie słyszał. To pewnie był przebój tego lata. Zastanawiał się, co jeszcze przegapił podczas swojej nieobecności. Wszystko wyglądało tak samo jak wtedy, kiedy wyjeżdżał, tylko jaskrawobłękitne lipcowe niebo ustąpiło ołowianej październikowej mgiełce. Odczuwał dziwną, zaprawioną kroplą goryczy radość w związku z powrotem do rodzinnego miasta po tak długim czasie, tym bardziej że do wyjazdu doszło w traumatycznych okolicznościach.

Dom tęsknił za hałasem, znanymi zapachami, dumnymi kamienicami z elewacjami z piaskowca, ruchliwymi chodnikami, barwnymi postaciami i ciągłym przypływem adrenaliny. Tęsknił za psem, kolegami, telewizorem z szerokim ekranem, ulubionym barem, zimnym piwem i własnym łóżkiem. Ale czy tęsknił za życiem żonatego mężczyzny i swoją żoną Calgary? Od trzech miesięcy nie myślał w zasadzie o niczym innym. I wreszcie, w głębi amazońskich lasów deszczowych, przekonał sam siebie, że pogodził się z sytuacją. Wydawało mu się, że zrozumiał ten chaos, i nawet poczuł przelotną ulgę. Owszem, stracił wszystko, co dobre, ale też uwolnił się od tego, co złe, prawda? I z bezpiecznej odległości pojął w końcu, że jego przyjaciele mieli rację: związek z Calgary miał w sobie sporo złego. Spadły mu klapki z oczu i dostrzegł wyraźnie, że jego małżeństwo było dalekie od ideału.

Tak myślał jednak, gdy przebywał trzy tysiące mil od Lower East Side i mieszkania, które dzielił z Calgary od trzech lat. Teraz, gdy żółta taksówka wlokła się Delancey Street i zbliżała coraz bardziej do ich – jego – domu przy Orchard Street, motyle, które łaskotały go delikatnie w brzuchu, zamieniły się w drapieżne ptaszyska, które wymachiwały wściekle skrzydłami.

– Mieszka pan daleko przy Orchard? – kierowca zapytał jowialnie.

– Tuż za Rivington – odparł Dominic.

– Tak myślałem – odpowiedział kierowca, który uśmiechał się do niego ze wstecznego lusterka. – Tak mi się wydawało, że pan to powie. Domyślam się, że mieszka pan w jednym z tych nowych luksusowych bloków?

Dom poprawił się nerwowo na fotelu.

– Dlaczego tak pan mówi? – spytał.

Kierowca się zaśmiał.

– Te wojskowe buty i kilkudniowy zarost nikogo nie oszukają. Mieszka pan w Lower East Side i usiłuje być pan wyluzowany, inny od nadętych mieszkańców Upper East Side, więc ubiera się pan jak kloszard i mówi językiem ulicy, ale to i tak na nic. Na nosie ma pan ray-bany, na nadgarstku zegarek Tag, a plecak jest jakiejś znanej europejskiej marki. No i nikt nie jeździ po świecie z takimi aparatami fotograficznymi bez powodu, więc się domyślam, że pańskie mieszkanie jest wciśnięte pomiędzy hotelik i salon jakiegoś projektanta w jednym z tych obłędnych nowych budynków, które wyglądają jak zrobione z klocków do gry w jengę, i płaci pan za nie pięć tysięcy dolarów miesięcznie. Zgadłem?

– Rozgryzł mnie pan, kolego – odparł Dom, kurcząc się w środku. – Jeszcze jedna przecznica. Tuż za hotelem po prawej.

Kierowca skinął ze znawstwem i popukał się w głowę.

– Widzę wszystko ze swojej taksówki. Rozumiem Nowy Jork jak nikt inny. Znam tu historię każdego.

Może i było to prawdą. Niemniej Dom chciał wyjaśnić temu mężczyźnie, że się mylił. Chciał powiedzieć: „Posłuchaj, kolego, wywodzę się z Southeast Yonkers. Mam w połowie irlandzkie, w połowie włoskie korzenie i nikt z mojej rodziny nigdy nie miał kasy, odkąd opuścił pokład pieprzonego statku. Jesteśmy robotnikami z Cork z jednej strony i Neapolu z drugiej. Mój staruszek był mechanikiem, a matka przez czterdzieści lat zdzierała sobie palce do kostek jako szwaczka. Chodziłem do państwowej szkoły i ciężko harowałem, żeby dostać się na studia, za które dziwnym zbiegiem okoliczności płaciłem, pracując w trzech miejscach równocześnie. Co więcej, jestem dumny ze swoich korzeni. Lecz pewnego dnia poznałem dziewczynę z wyższej klasy, fajniejszą ode mnie i piękniejszą od jakiejkolwiek innej. Była mądra, odnosiła sukcesy i wiesz co? Zakochałem się. A gdy się pobraliśmy, zapragnęła tutaj zamieszkać. A ja chciałem ją uszczęśliwić. I dlatego tutaj się sprowadziliśmy. A teraz jej nie ma, a ja nadal tu mieszkam. Więc pogódź się z tym, bo ja, do cholery, muszę!”. Dominic został jednak wychowany na tyle dobrze, że tego nie powiedział. Trzymał język za zębami, uśmiechnął się serdecznie i dał taksówkarzowi solidny napiwek.

Gdy taksówka odjechała, Dom stał na chodniku przed budynkiem z bagażem i sprzętem leżącym na ziemi. To był chłodny jesienny wieczór w Nowym Jorku. Po długim locie, braku snu i zmianie temperatury umierał z zimna, ale nie mógł się zdobyć na to, żeby wejść do środka. Jeszcze nie. W chwili gdy wejdzie do budynku, cały ten koszmar, który wydawał mu się tak odległy w Ekwadorze, stanie się nagle bardzo, ale to bardzo realny. Postukał butami o chodnik, żeby odzyskać czucie w palcach, naciągnął wełnianą czapkę głębiej na uszy, zapiął puchową kurtkę pod zarośniętą brodę i przypalił papierosa. To stary, zły zwyczaj, do którego niedawno wrócił. Nie, to nie do końca było prawdą. To stare, złe przyzwyczajenie, do którego ostatnio przyznawał się od czasu do czasu. Od lat brał potajemnie dymki od kumpli, gdy Calgary nie było w pobliżu, a potem maniakalnie żuł gumę, żeby zamaskować zapach po powrocie do domu.

Wypalił marlboro w połowie, gdy dotarło do niego, że mógłby zapalić na tarasie na dachu, a nawet, o zgrozo, w mieszkaniu. I nawet nie musiałby otwierać okien. Pod nieobecność Calgary nikt nie będzie mu truł na temat złych przyzwyczajeń. Może robić, co zechce. Może czytać w łóżku przy zapalonym świetle grubo po północy. Może wpuszczać psa na kanapę. Może przyrządzić rybę bez konieczności wietrzenia całego mieszkania przed powrotem Calgary z pracy. Nie musi się codziennie golić (stąd jego niezbyt dizajnerski zarost). Nie musi już przepraszać za tatuaż na prawym ramieniu za każdym razem, gdy się rozbiera. To dlaczego tak bardzo się bał wejść do środka? Wziął głęboki wdech, zebrał swoje rzeczy i na zmęczonych nogach, z ciężkim sercem, wszedł do budynku.

– Dominic! Dominic! – zawołał portier Guido, który wybiegł zza recepcji i serdecznie uściskał Dominica. – Stęskniłem się za tobą. Tak się cieszę, że wróciłeś. Chyba trochę schudłeś. I wydajesz się bardzo zmęczony. Zbyt ciężko pracowałeś. Pozwól, że pomogę ci przy bagażach.

Dominic pozwolił, żeby Guido niósł najlżejszą torbę z aparatami. Był to raczej uprzejmy ukłon w stronę portiera, który lubił się czuć przydatny, niż rzeczywista potrzeba. Guido był dwukrotnie starszy od Dominica i o połowę mniejszy, a poza tym Dominic sam wyniósł swoje rzeczy z głębi ekwadorskiego lasu deszczowego. Na pewno udałoby mu się donieść je do windy. Mimo to miło było widzieć znajomą, przyjazną twarz Guida. Portier zawsze się kojarzył Domowi z jego włoskimi wujami z Yonkers.

– Jak było w Peru? – zapytał Guido z entuzjazmem.

– Świetnie, świetnie. Bardzo ciekawie – odpowiedział Dom. Nie miał sumienia poprawiać staruszka. – O wiele ciszej niż w Bowery!

– To pewne – stwierdził Guido, z wysiłkiem taszcząc torbę w stronę windy. – Cieszę się, że wróciłeś.

Uśmiechnął się do Dominica z sympatią. „Ważny temat” wisiał w powietrzu, ale żaden z nich nie chciał poruszyć go jako pierwszy.

– Czy… Hm… Często widywałeś Calgary? – zapytał w końcu Dominic, wpatrując się w swoje stopy. – Przychodziła tu, gdy mnie nie było?

– Raczej nie – odparł Guido przepraszającym tonem. – Według mnie nie wróci tu. Wyjechała. Zajrzała tu raz, może dwa razy, po tym, jak wyjechałeś w podróż. Od tamtej pory się nie pojawiała. Przesyłam jej korespondencję na adres w lepszej dzielnicy, który mi podała, jeśli chcesz wiedzieć, gdzie jest.

Dom pokręcił głową i wzruszył ramionami, jakby chciał powiedzieć, że nie dba o to, ale nikogo by nie oszukał. A więc wróciła na swoje ulubione tereny. Nic dziwnego. Mężczyźni stali w niezręcznym milczeniu w windzie, która dojechała na ostatnie piętro.

– Bardzo mi przykro, Dominicu – powiedział Guido łagodnie. – Wiem, że to twoja osobista sprawa i nie chcę być natrętny, ale zawsze byłeś takim miłym człowiekiem. Nie rozumiem, dlaczego twoja żona zrobiła ci coś takiego. Wydawaliście się idealną parą. Co się stało?

– To dość proste – wyjaśnił Dominic ze smutkiem. – Chciałem mieć rodzinę, a ona nie chciała mieć dzieci. To ja się pomyliłem, jak sądzę. Kiedy ją poznałem, robiła karierę, a ja byłem na tyle głupi, że mi się wydawało, że to się zmieni.

Guido posępnie pokręcił głową.

– To jest wielka tragedia – lamentował. – Moja najstarsza córka Isabella jest prawniczką, wiesz?

Dominic wiedział. Guido nigdy nie miał dość chwalenia się swoimi genialnymi dziećmi ani pokazywania mieszkańcom budynku fotografii swojego potomstwa. To była jedna z tych rzeczy, które Dom podziwiał w nim najbardziej – ową dumę z rodziny.

– Ma teraz trójkę dzieci! Nie śpi. Biedula jest wykończona, ale ma troje bambini i dobrą pracę. I jest szczęśliwa. Dlaczego Calgary nie zdecyduje się na to samo?

Dominic znowu nie znał odpowiedzi. Nie był pewien, czy sam rozumiał wytłumaczenie Calgary. Jak mógłby wyjaśnić to komuś innemu i nie brzmieć przy tym jak zgorzkniały porzucony eks? Zgorzknienie nie było w jego stylu.

– Tak czy siak, jest mi przykro – powiedział Guido. – Tylko to chciałem powiedzieć.

– Dziękuję – odparł Dominic, gdy drzwi windy otworzyły się na ostatnim piętrze. Mówił poważnie.

Guido truchtał korytarzem za Domem w kierunku drzwi mieszkania. Gdy Dominic szukał kluczy w kieszeni, Guido odchrząknął.

– Jest jeszcze coś – dodał nieśmiało. – Kiedy Calgary tu wróciła, zabrała… hm… zabrała ze sobą sporo rzeczy. Przyjechała furgonetką z ludźmi. Wynieśli meble, telewizory, lodówkę… Wydaje mi się, że mieszkanie może być…

Dominic znalazł klucz i przekręcił go w zamku.

– Zupełnie puste? – dokończył zdanie za Guido.

Otworzył drzwi i zobaczył pustą przestrzeń, która była niegdyś ich gustownie urządzonym mieszkaniem. Zostały tylko metry kwadratowe solidnej dębowej podłogi, gołe białe ściany i bardzo samotny, zniszczony skórzany fotel – znalezisko z pchlego targu jeszcze z czasów studenckich Dominica. Calgary go nie znosiła. Twierdziła, że ją razi i gryzie się z przedmiotami marki Wenger, Jacobsen i Panton, które „zgromadzili” – choć Dominik nie przypomina sobie, by miał cokolwiek do powiedzenia w kwestii wyboru mebli. Droczył się z nią i twierdził, że posiadanie w domu mebli „po przejściach” jest szczytem wyluzowania. Calgary odparła na to, że to ona czuje się jak po przejściach za każdym razem, gdy jej przyjaciółki muszą oglądać ten śmieć zagracający przestrzeń. Teraz jeszcze bardziej się ucieszył z tego, że się upierał, by zatrzymać swój ukochany skórzany fotel. Miał przynajmniej na czym usiąść.

Kiedy przechadzał się niepewnie po mieszkaniu przy akompaniamencie echa odbijającego się od pustych ścian, zauważył, że zostały mu też książki. Już nie stały w schludnych rzędach zorganizowanych według koloru grzbietów na dizajnerskim regale w stylu skandynawskim, ale były wszystkie: albumy o fotografii, sztuce i historii naturalnej, szwedzkie thrillery, kolekcje Hemingwaya, Fitzgeralda i Capote’a; leżały w zwichrowanych stosach na podłodze. No cóż, Calgary nigdy nie lubiła czytać, chyba że coś, co sama napisała, lub artykuły w „Wallpaper” czy „Vogue’u”. Najchętniej przeglądała zdjęcia w czasopismach, zwłaszcza te, na których się pojawiała. Podobało się jej to, że książki męża czyniły ją intelektualistką w oczach przyjaciół, którzy odwiedzali ich na kolacji, ale żadna z nich nie należała do niej i Dom nigdy nie widział, żeby którąś przeczytała. Twierdziła, że rujnują estetykę. Lecz jaki sens ma posiadanie książek, których się nie czyta?

Dominic rzucił torby obok stosów książek. Guido nieproszony poszedł za nim. Było to pewnie nieprofesjonalne zachowanie, ale Dom nie miał nic przeciwko temu. Drobny Włoch odstawił torbę, którą przyniósł, i stał z otwartymi ustami, ale w milczeniu, gdy Dominic zajrzał do kuchni (zniknęły lodówka, pralka i zmywarka), gabinetu (bez biurka, krzesła, komputera) i w końcu sypialni. Nie było łóżka, co nie zaskoczyło Dominica, zważywszy na fakt, że kosztowało fortunę i zostało sprowadzone z Niemiec, ale Calgary była na tyle uprzejma, że zostawiła materac. Kołdry i pościeli już nie. Szafy również zniknęły – ubrania oraz buty Doma leżały spiętrzone na podłodze. Dominic się pochylił i podniósł piłeczkę tenisową. Wrócił do salonu.

Guido zerknął na piłeczkę i przez chwilę Dominicowi się wydawało, że staruszek się rozpłacze.

– Nie – mamrotał. – Nie, nie, nie. Nie mogła być tak okrutna…

Dominic popatrzył na brudną zgryzioną piłeczkę w dłoni i się zaśmiał.

– Nie, Guido – powiedział i czule poklepał mężczyznę po ramieniu. – Nie zabrała Blondie. Nie ośmieliłaby się! Calgary wie, że mogę żyć bez kanapy, łóżka i plazmy, ale nigdy nie byłaby na tyle okrutna, żeby zabrać mi moje dziecko. Poza tym nie przepada za Blondie. Wątpię, by ją stąd zabrała nawet w czasie pożaru!

– No to gdzie ona jest? – spytał Guido, rozglądając się po mieszkaniu, jakby Blondie mogła się kryć w którymś kącie. Jakby była na tyle mała, żeby móc się gdzieś schować!

– Jest u mojego przyjaciela Dave’a. Pamiętasz go? To ten wysoki gość z rudawymi włosami, który zawsze dowcipkuje.

Guido przytaknął.

– Pamiętam go – przyznał. – Zawsze uśmiechnięty i opowiada kawały. Bardzo sprośne.

– Tak, to ten – potwierdził Dom. – Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi od czasów podstawówki. Blondie przeprowadziła się na Brooklyn do Dave’a, jego żony i ich dwójki dzieci. To świetna rodzina. Ich dom jest bardzo głośny, trochę chaotyczny, ale Blondie doskonale się tam bawiła. Chyba trochę przytyła. Przysyłali mi zdjęcia. Ellen dobrze gotuje, a dzieciaki rozpieściły Blondie, ale nic jej nie dolega. Pojadę po nią rano. Nie mogę się doczekać!

– To dasz sobie radę? – upewnił się Guido. – Sam tej nocy?

Dom skinął głową.

– Jasne. Mam gdzie usiąść i się przespać. Telewizję mogę oglądać w laptopie i mogę sobie zamówić pizzę. Nie jadłem pizzy od trzech miesięcy. Mógłbym zamordować za pepperoni. Może kupię sobie kilka butelek budweisera w sklepie. Czego więcej potrzebuje samotny facet?

– Kobiety – odparł Guido stanowczo. – Moja Alessia nadal jest wolna. Chciałbyś, żebym do niej zadzwonił?

Dominic uśmiechnął się szeroko, ale pokręcił głową. Alessia była najmłodszym z czworga dzieci Guida. I choć była niezaprzeczalnie śliczna, nadal studiowała i dopiero co skończyła dwadzieścia lat. Dominic przeszedł niedawno na złą stronę trzydziestki piątki i nie interesowały go nieletnie. Szczerze mówiąc, nie interesowały go chwilowo kobiety jako takie – Calgary go wyleczyła!

– Twoja córka jest piękna – zwrócił się do Guida – ale jest o wiele za młoda i niewinna dla takiego cynicznego starucha jak ja. Zostawmy ją studentom, dobrze?

Guido westchnął, najwyraźniej rozczarowany.

– Jesteś takim miłym człowiekiem, Dominicu. Powinieneś być szczęśliwy. Mężczyzna potrzebuje czegoś więcej niż psa.

Dom tylko się uśmiechnął i pokręcił głową. Nie był pewien, czy mógł się zgodzić z Guidem.

Portier opuścił puste mieszkanie, by wrócić na swoje miejsce w holu. Gdy zamknął za sobą drzwi, w mieszkaniu zapadła przerażająca cisza. Dominic nie pamiętał, że lokal był tak ogromny. Wyglądał znacznie przytulniej z meblami, żoną i psem. Prawdopodobnie teraz był dla niego za duży. Pomyślał o tym, że lokum jest zbyt duże (i zbyt drogie), kiedy Calgary przywiozła go tutaj, żeby mu pokazać nowy apartamentowiec. Uznał, że nie potrzebują aż tylu metrów kwadratowych dla nich dwojga. Myślał jednak, że będą sami we dwoje niedługo, więc nie widział problemu. Byli świeżo po ślubie i niebawem rodzina miała się powiększyć. Popełnił błąd, zakładając, że Calgary ma takie same przemyślenia, i radośnie podpisał umowę.

Może powinien wypowiedzieć najem mieszkania? Podobało mu się w Bowery i mieszkał na Manhattanie na tyle długo, że zaczął traktować to miejsce jak dom, ale reszta Nowego Jorku też mu się podobała. Mógłby się przeprowadzić na Brooklyn, żeby mieszkać bliżej przyjaciół, a może nawet do Yonkers, żeby być bliżej rodziny. Kurczę, poza Manhattanem stać by go było na dom z ogrodem. Czy Blondie nie byłaby zachwycona? Tylko czy Dom dałby radę mieszkać na Brooklynie obok tych wszystkich zadowolonych z siebie małżeństw? Albo w Yonkers, gdzie matka chuchałaby mu na kark i usiłowała go swatać ze wszystkimi córkami przyjaciółek, jak to robiła, gdy chodził do liceum? Uwielbiał swoich przyjaciół i ubóstwiał matkę, ale może byłoby lepiej, gdyby jako samotny facet został na Manhattanie. Przyszłość rozciągała się przed Dominikiem jak autostrada biegnąca przez pustynię. Nie było widać żadnych drogowskazów, żadnych zjazdów, tylko długą samotną drogę wiodącą Bóg wie dokąd.

Rozdział trzeci

Hackney, Londyn, 2012

Sophia pociągnęła kolejny łyk taniego musującego wina, zapaliła papierosa i starała się nie patrzeć na strony długiego, bardzo długiego listu rozłożone na poduszce obok. Z wahaniem, niemal wbrew sobie, podniosła kartki i wreszcie pozwoliła, by jej oczy pożarły słowa, które z takim trudem usiłowała ignorować.

Mayfair, Londyn, 1938

Nigdy nie zapomnę dnia, w którym ojciec zabrał mnie na Bond Street. To musiało być w 1938. Była jesień. Pamiętam, że liście leżały na ścieżkach w Hyde Parku i Niania łajała mnie podczas szybkiego marszu ze stacji metra do hotelu Papy za to, że rozkopywałam gnijące sterty nowiutkimi lakierkami. Powiedziała, że je zniszczę i że byłoby jej bardzo przykro w związku z tym, bo tak bardzo się starała, żebym ładnie wyglądała podczas spotkania z ojcem. Lakierki były czerwone i miały srebrne sprzączki. A ja miałam osiem lat.

Ten dzień bardzo się różnił od innych. Wtedy pierwszy – i ostatni – raz Papa zabrał mnie na zakupy. Świat stał na skraju wielkiej zmiany, ale ja byłam oczywiście błogo nieświadoma wydarzeń. Być może gdybym zdawała sobie sprawę z tego, jakim rzadkim i cudownym skarbem będzie ten dzień, cieszyłabym się nim wówczas jeszcze bardziej. Jednakże musiałam w jakiś sposób rozumieć jego znaczenie. No bo z jakiego innego powodu bym osłodziła to wspomnienie i zapakowała w złotko? Spośród wszystkich moich wspomnień to należy do jednych z najsłodszych.

W tamtych czasach nie widywałam Papy zbyt często. Był w moim dzieciństwie postacią peryferyjną, choć równocześnie nadzwyczaj szykowną i romantyczną. Mama też pozostawała daleka, ale w inny sposób. Gdy nie przebywałam w szkole z internatem w Westonbirt, mieszkałyśmy razem – w Beaumont House, przestronnej rezydencji zbudowanej w Wiltshire w 1705 roku i zamieszkiwanej od tamtego czasu przez rodzinę Papy (domyślam się, że obecnie znajduje się tam hotel), ale Mama była zawsze zajęta. Mama – albo lady Charlotte Beaumont, jak mówiła o niej reszta świata – prowadziła dom, chadzała do teatru w Bath, jadała lunche z przyjaciółmi i dość często grywała w tenisa. Była patronką lokalnego wiejskiego szpitala i robiła sporo dobrego. A przynajmniej tak informowali mnie pracownicy, gdy pytałam o to, gdzie jest. Miałam niańkę, mimo że w ciągu tygodnia przebywałam w szkole z internatem, a w domu nie było innych dzieci. Dopiero gdy sama zostałam matką, zrozumiałam, jak bardzo Mama uciekała od zajmowania się mną. Lecz wtedy zrozumiałam także, że miała powody, by tak postępować.

W weekendy w czasie sezonu Mama polowała. A poza sezonem jeździła konno z przyjaciółmi. Widzę ją wyraźnie, gdy o niej myślę: opiera się o ścianę stajni, trzyma w dłoni papierosa, a obok stoi jakiś urokliwy mężczyzna pochłaniający każde jej cierpkie słowo. Była naprawdę atrakcyjną kobietą, zawsze pełna gracji, wytworna i wypielęgnowana co do cala. Tak, widzę ją teraz, z czarnymi włosami połyskującymi pod jeździeckim toczkiem, z długimi nogami odzianymi w nieskazitelnie białe bryczesy i czarne buty wypolerowane do tego stopnia, że mogłaby podziwiać w nich swoje odbicie. Na jej karmazynowych ustach tańczy znaczący półuśmieszek. Być może ją śledziłam. Czasami to robiłam. Zawsze starałam się zmniejszyć dzielącą nas przepaść. Widziałam kiedyś, jak całowała się w altanie z dalszym krewnym Papy, Aubreyem. Z perspektywy czasu stwierdzam, że przyjaźniła się ze sporą grupą mężczyzn. Ale Papy tak często nie było w domu.

Byłam samotnym dzieckiem. Jedynaczką. Z emocjonalnie odległą matką i geograficznie odległym ojcem. Teraz dostrzegam, że ich małżeństwo stanowiło raczej biznesowy układ, a nie romantyczny związek, ale to były inne czasy i inny świat, nie mnie to osądzać. A w tych rzadkich chwilach, kiedy byli razem, wyglądali nadzwyczaj imponująco. Wydaje mi się, że ich małżeństwo sprawdzało się w ich przypadku, choć nie najlepiej oddziaływało na mnie. Wyrosłam na straszną popisywaczkę – wiecznie dawałam występy i śpiewałam piosenki w próżnym dążeniu do zwrócenia na siebie uwagi rodziców.

Bliższe relacje miałam z Nianią, psami i kucykami niż z którymkolwiek z rodziców, ale jako młoda dziewczyna bardzo ich podziwiałam z daleka, w szczególności Papę. Byłam zakochana po uszy w moim wyobrażeniu jego osoby, chociaż nie jestem pewna, czy kiedykolwiek znałam go na tyle, by móc kochać człowieka, którym faktycznie był. Szkoda, że go lepiej nie znałam. Wydaje mi się, że owego dnia w Londynie byliśmy najbliżsi możliwości zaprzyjaźnienia się.

Papa spędził część czasu za oceanem. Zazwyczaj wyjeżdżał w interesach. Nasza rodzina posiadała różne przedsiębiorstwa – fabryki kauczuku w Indiach, plantacje herbaty na Cejlonie, ranczo hodujące bydło w Argentynie, gorzelnię w Szkocji. Nie wiem, jak i dlaczego weszliśmy w ich posiadanie. Po prostu je mieliśmy. Rodziny takie jak nasza przez wieki były właścicielami ogromnych połaci obszarów należących do Commonwealthu. A potem nagle je straciliśmy. Ale to już inna historia. Papa spędzał część czasu za oceanem, ale wracał na krótko do Londynu, gdzie wzywał mnie, bym go odwiedzała. A kiedy Papa kogoś wzywał, trzeba było go słuchać. Był markizem, a oni działają po swojemu. Moja prywatna szkoła widocznie to rozumiała, bo Niania zabierała mnie i wsadzała do samochodu z szoferem w połowie porannych zajęć, w połowie tygodnia, w połowie semestru.

Zawsze się cieszyłam, gdy widziałam ją nieoczekiwanie. Przypuszczam, że czułam do niej to, co większość dziewcząt czuje do matek. Była młodsza od Mamy i choć jej brakowało Jej obycia, wytworności i elegancji, wydawała mi się równie piękna. Niania Miller była kobietą drobną i krągłą, o talii osy, z burzą blond loków. Policzki miała zawsze lekko zaróżowione, jakby zamierzała się zarumienić, a guziki jej bluzki zawsze toczyły bój z napierającym na nie obfitym biustem. Słyszałam kiedyś, jak Mama określiła ją mianem taniej lalki (syn ogrodnika Tony’ego wyjaśnił mi, że to znaczyło, że wyglądała jak seksowna pin-up girl), ale według mnie była podobna jak dwie krople wody do Betty Grable.

Przyznaję, że czasami wyobrażałam sobie, że Niania jest moją prawdziwą matką. W jej towarzystwie czułam się bezpieczna, kochana i wyjątkowa. Często mnie łajała, ale jeszcze częściej tuliła. A dobrym słowem obsypywała mnie równie często, jak pieszczotami. Zawsze nazywała mnie „swoim małym kochaniem”, nawet gdy byłam już dorosła i o głowę od niej wyższa.

Ogólnie rzecz ujmując, Niania była zrównoważoną, zasadniczą dziewczyną z zachodu kraju, ale wpadała w lekką panikę, gdy czuła presję czasu. Pamiętam, że musiałam się przebierać z mundurka w swoje najlepsze ubranie w rogu poczekalni na dworcu Bath Spa, zanim wsiadłyśmy do pociągu jadącego do Paddington. Niania stwierdziła, że nie mamy czasu iść do toalety dla pań. Potem całe wieki czekałyśmy, aż pociąg Brunswick Green jadący z Bristolu wtoczy się na peron.

Jako dziecko uwielbiałam podróże pociągiem. Jeździłam Latającym Szkotem i Cornish Riviera Express – pierwszą klasą, rzecz jasna. Lecz nie mogłam się doczekać końca tej podróży. Przyciskałam czoło do zimnej szyby i robiło mi się niedobrze od wpatrywania się w tory do chwili, gdy nie potrafiłam powiedzieć, czy jedziemy do przodu, czy – do tyłu. Zapamiętałam przebieg trasy zaznaczony na mapie wiszącej z tyłu drzwi wagonu i chciałam, żeby pociąg szybko odjeżdżał z kolejnych stacji – Chippenham, Swindon, Reading. Wreszcie pola, żywopłoty, jeziora i lasy angielskich wsi ustąpiły rzędom brudnych szeregowców z czerwonej cegły, a bladoniebieskie niebo robiło się coraz bardziej ponure i szare. Widziałam wielkie fabryki plujące czarnym dymem i drogi tak ruchliwe, że dziwiłam się, jak ludzie nie wpadają na nich na siebie nawzajem.

Zatrzymaliśmy się nieoczekiwanie na stacji Ealing Broadway. Wyjrzałam niecierpliwie przez okno i znalazłam się twarzą w twarz z dziewczynką w mniej więcej moim wieku. Siedziała na brudnym peronie razem z matką. Opierały się plecami o ścianę dworca, a przed nimi leżał odwrócony do góry dnem kapelusz. Dziewczynka była blada i chuda, ubrana w poprzecieraną sukienkę i sweterek, ale mnie najbardziej zszokowało to, że nie miała butów. Nawet pończoch! Stopy miała bose i prawie czarne od brudu. Uśmiechnęłam się do niej i nie zrozumiałam, dlaczego posłała mi gniewne spojrzenie.

– Dlaczego one tutaj tak siedzą? – zapytałam Nianię skonsternowana.

– Żebrzą, kochanie – odparła ze smutkiem. – Niektórzy ludzie mają tak mało pieniędzy, że muszą żebrać, aby móc kupić sobie jedzenie.

– Nie mają jedzenia? Och, jaka ona biedna! – wykrzyknęłam. – Nic dziwnego, że jest smutna. Nawet nie ma pończoch, a przecież dzisiaj jest tak zimno. Chciałabym rzucić jej moje nowe buciki przez okno. Tatuś na pewno nie miałby nic przeciwko temu. Przecież jest taki dobry dla biednych.

Spojrzałam na Nianię w samą porę, by dostrzec, że kręci głową, jakbym była głupia. Zostawiłam buciki mocno zapięte na stopach i siedziałam nadąsana do czasu, gdy pociąg obudził się do życia i zaczął powoli ruszać ze stacji. Jeszcze raz zerknęłam szybko w stronę małej żebraczki i rzuciłam jej ostatni uśmiech, żeby ją pocieszyć. Ku mojemu przerażeniu pokazywała mi język tak długo, aż pociąg odjechał na tyle daleko, że zniknęła mi z oczu. Pamiętam, że pomyślałam sobie, iż zasługuje na to, żeby być biedna i głodna, skoro ma tak okropne maniery!

W końcu wtoczyliśmy się na peron w Paddington. Stamtąd pojechałyśmy metrem. Niania powiedziała, że zbyt niebezpiecznie byłoby łapać taksówkę wśród tych wszystkich samochodów jeżdżących szybko ulicami Londynu. Niestety plan metra wyglądał potwornie skomplikowanie i Niania (która rzadko odwiedzała Londyn) trochę się pogubiła. W rezultacie wsiadłyśmy do pierwszego pociągu, który wjechał na pierwszy peron, na który weszłyśmy.

– Wydaje mi się, że to nie jest linia Bakerloo – szepnęła do mnie, gdy wjechałyśmy do tunelu. – Mam nadzieję, że się nie spóźnimy.

Okazało się, że jechałyśmy Circle Line. Niania zaczęła panikować, kiedy usiłowała zrozumieć plan wiszący w wagonie. Policzki się jej zaróżowiły, a wydatna dolna warga zaczęła drżeć. Na szczęście jakiś uprzejmy młodzieniec ubrany w modny garnitur zlitował się nad nami i nie pozwolił nam jeździć w koło do końca dnia. Zauważyłam, że uprzejmi mężczyźni – zarówno młodzi, jak i starsi – często ratowali Nianię z opresji. W końcu wysiadłyśmy na stacji Sloane Square, gdzie Niania spytała dżentelmena o drogę i pomknęłyśmy przez Hyde Park (tam ubrudziły mi się buciki), potem ulicą Park Lane do centrum Mayfair. Niania mamrotała po drodze: „Spóźnimy się, spóźnimy się…”, a ja jej nie pomagałam, dodając za każdym razem: „na bardzo ważną randkę”. Miałam zaledwie osiem lat i Alicja w Krainie Czarów była moją ukochaną historią czytaną przed snem. Pod pewnymi względami nadal jest!

Wreszcie dotarłyśmy do ulubionego hotelu Papy, Claridge’s przy Brook Street. Czułam, jak resztki gasnącej pewności siebie Niani ulotniły się do reszty, gdy weszłyśmy do majestatycznego foyer z czarno-białą wypolerowaną podłogą. Claridge’s był bardzo modnym miejscem, w tamtych czasach chętnie odwiedzanym, i roiło się w nim od eleganckich londyńczyków. Biedna Niania wydawała się kurczyć z każdym krokiem, gdy zmierzałyśmy w stronę recepcji i mimo że miałam zaledwie osiem lat, rozumiałam, że to jest mój świat, nie jej, więc ścisnęłam ją mocniej za rękę i zapewniłam ją, że wygląda przepięknie. To była prawda. Pamiętam jak przez mgłę, że włożyła na mundurek swój najlepszy wielbłądzi płaszcz, a jej blond loki kryły się pod granatowym kapelusikiem w kształcie hełmu. Nawet w tym wieku byłam już przyzwyczajona do przebywania w luksusowych hotelach i czułam się doskonale wśród ich stylowych gości, marmurowych podłóg i błyszczących żyrandoli.

Zrobiło mi się przykro na widok Niani informującej przepraszającym tonem mężczyznę w recepcji, że mamy się spotkać z lordem Beaumont. To był tylko pracownik hotelu i przeczytałam na jego plakietce, że nie miał nawet tytułu konsjerża! Dlaczego wydawała się tak onieśmielona? Jeszcze bardziej mnie rozdrażniło to, że mężczyzna zwracał się do mnie, a nie do Niani, mimo że to ona się do niego odezwała, a ja byłam tak mała, że ledwie mnie było widać zza pulpitu. Tamtego dnia po raz pierwszy zauważyłam, jaka Niania była młoda. Gdy tamten pracownik hotelu ją ignorował, wydawała się nawet bardziej dziecinna ode mnie.

– Panienka to zapewne lady Matilda – mężczyzna uśmiechnął się do mnie i uchylił kapelusza. – Spodziewaliśmy się panienki. Jego lordowska mość znajduje się w czytelni. Proszę tu poczekać. Kierownik hotelu zaraz do pań przyjdzie, żeby zaprowadzić panienkę do stołu ojca.

Zobaczyłam Papę, zanim mnie zauważył. Minęło kilka miesięcy, odkąd widziałam go ostatnio, ale to był na pewno on – siedział wygodnie na kanapie, przeglądał „Timesa”, skrzyżował wyprostowane nogi przed sobą, a w popielniczce na stoliku kawowym tliło się zapomniane cygaro. Był wysokim, postawnym mężczyzną, miał ponad metr osiemdziesiąt wzrostu. W Cambridge grał w rugby, ale – co Mama ciągle powtarzała – na szczęście nie zmasakrowali mu nosa. Miał gęste ciemne włosy, ostrzyżone krótko po bokach i zaczesane gładko do tyłu, w stylu Clarka Gable’a, i wiecznie był opalony za sprawą zamorskich podróży. Nadążał za modą, ale w żadnych innych kwestiach nie wykazywał pośpiechu. Był naprawdę spokojnym człowiekiem: zgodnym, łagodnym i łatwym w obejściu.

Dwanaście lat starszy od matki, ale zawsze od niej weselszy. Można było dostrzec w nim dziecko i nawet jeśli dyskutował na jakiś bardzo dorosły temat, jak polityka, historia lub jakie wino wypić do kolacji, wyobrażałam sobie, że w każdej chwili się wyrwie i zaproponuje zabawę w chowanego.

– Papo! – krzyknęłam na całą salę.

Odłożył gazetę i na jego przystojnej twarzy pojawił się serdeczny psotny uśmiech. Rozplątał nogi, wstał i rozłożył ramiona, żeby mnie objąć.

– Tilly! – zawołał, gdy rzuciłam się w jego objęcia. – Moja kochana mała Tilly!

Podniósł mnie i ścisnął tak mocno, że tweed jego marynarki podrapał mi policzek, a woń cygar i francuskiej wody kolońskiej załaskotała mnie w nos.

– Najmocniej przepraszam jego lordowską mość – powiedziała Niania, znowu się płaszcząc. – Nie znam najlepiej Londynu i obawiam się, że przez to zgubiłyśmy drogę.

– Spóźniłyście się? – zapytał Papa nonszalancko. – Nie zauważyłem. Nie ma pośpiechu. Mamy dla siebie całe popołudnie i wieczór.

– Musimy zdążyć na pociąg o siedemnastej – odparła Niania, rumieniąc się. – Matilda musi wrócić do szkoły przed zgaszeniem świateł.

– Nonsens! – żachnął się Papa i posadził mnie na kanapie. – Powinniśmy zostać tu na noc. Już zorganizowałem pokoje. Możecie pojechać porannym pociągiem.

Niania wydawała się przerażona nagłą zmianą planów.

– W szkole na nią czekają i nie mamy ze sobą żadnych rzeczy. Jej lordowska mość będzie się zastanawiała, gdzie jestem – powiedziała Niania, a jej twarz była już karmazynowa.

– Zadzwonię do szkoły i do domu. Chociaż wątpię, by jej lordowska mość mogła zauważyć cokolwiek po porze koktajlowej. – Papa się zaśmiał. – A jeśli chodzi o rzeczy dla was, proszę… – Papa wyjął portfel i wyciągnął z niego kilka banknotów. – Kup sobie i Matildzie wszystko, czego potrzebujecie. Pojedź taksówką do Selfridges i spraw sobie przyjemność. Spodziewam się, że dama znajdzie tam wszystko, czego zapragnie jej serce. W ogrodzie na dachu jest kawiarnia, więc jeśli zgłodniejesz lub poczujesz się zmęczona zakupami, idź tam. Zrób sobie wolne popołudnie. Zasługujesz na to.

Niania stała z otwartymi ustami w czytelni i z niedowierzaniem patrzyła na banknoty w dłoni, a jej policzki płonęły szkarłatem.

– Nie mogę tego przyjąć, proszę lorda – odparła i usiłowała zwrócić tacie banknoty drżącymi dłońmi. – To naprawdę za dużo.

– Bzdura. – Papa nie zgodził się z nią wesoło i zdecydowanym gestem wsunął ręce do kieszeni.

– Poza tym nie mogę przebywać w takim miejscu – ciągnęła Niania, rumieniąc się jeszcze bardziej. – Jest zbyt drogie, a ja mam na sobie mundurek. Ktoś mnie weźmie za pokojówkę!

– Co za banialuki! – sprzeczał się z nią Papa, nadal się uśmiechając. – To powinno wystarczyć także na śliczną sukienkę. I tak będziesz jej potrzebowała na czas dzisiejszej kolacji. Zjesz ze mną i Matildą w hotelu. Wszystko już ustalone. No i Tilly na pewno chce tu zostać, prawda, kochanie?

– Och tak, Papo, bardzo proszę – odpowiedziałam.

– Sama słyszysz – oznajmił Papa, siadając obok mnie. – Sprawa przesądzona. Idź do swojego pokoju, żeby się odświeżyć. Potem wsiądziesz do taksówki, pojedziesz do Selfridges na zakupy, a następnie przebierzesz się w jakąś uroczą nową suknię i spotkasz się z nami przy kolacji punktualnie o dziewiętnastej trzydzieści. I nikt nie weźmie cię za tutejszy personel, Nianiu Miller!

– Dobrze, wasza lordowska mość – powiedziała Niania, dygając grzecznie. Wreszcie się poddała. – Skoro tego pan sobie życzy.

– Zgadza się – potwierdził Papa. – A teraz zmykaj. Matilda i ja mamy sporo do nadrobienia.

Niania zrobiła naturalnie to, co jej kazano. Jak mówiłam, Papa był przyzwyczajony do stawiania na swoim.

Wypiłam popołudniową herbatę w towarzystwie Papy w czytelni – zjedliśmy przy tym kanapki z ogórkiem, szynką, jajkiem i rzeżuchą, biszkopt, czekoladowe eklery i rożki z dżemem i kremem – a potem tata oznajmił, że się wybierzemy na zakupy. Nie wiedziałam, że Papa robi zakupy. Zawsze wracał z podróży z cudownymi prezentami i choć często wyobrażałam sobie, jak się targuje na bazarach w Marrakeszu lub kupuje dywany w Konstantynopolu (lub Stambule, czy jak się teraz to miasto nazywa), nigdy nie widziałam na własne oczy, by to robił osobiście. Mieliśmy od tego ludzi.

Czułam się nadzwyczaj dumna, gdy tego dnia kroczyłam ulicami Londynu, trzymając ojca za rękę. Zwróciłam uwagę na to, jak ludzie na Niego patrzyli. Nie sposób było Go nie zauważyć. Był taki wysoki i modnie ubrany. Bezwiednie roztaczał wokół siebie aurę kogoś ważnego. Przypuszczam, że część przechodniów mogła go rozpoznawać. On i moja matka często byli fotografowani podczas przyjęć i ich zdjęcia pojawiały się w czasopiśmie „Tatler” i gazetach. Słyszałam, jak Mama mówiła, że Papa był „w tamtych czasach stałym bywalcem przyjęć w Londynie”. Powiedziała to z prychnięciem, co sugerowało, że tego nie pochwalała, i dodała pod nosem, że on nadal uważa się za kawalera, co zakrawało na lekką hipokryzję, zważywszy na tych wszystkich dżentelmenów, z którymi Mama udawała się na konne przejażdżki; dostrzegałam to nawet jako ośmiolatka. W każdym razie byłam dumna jak paw, gdy paradowałam Regent Street obok Papy w tamto rześkie jesienne popołudnie.

Najpierw zabrał mnie do Hamley’s i po co najmniej godzinnym zastanawianiu się kupił mi małego brązowego misia w okularach w drucianych oprawkach i z czerwoną muchą.

– Opiekuj się nim, to być może pewnego dnia będziesz mogła go dać swojej córeczce. Jak mu dasz na imię? – zapytał.

– To będzie misio Freddie, oczywiście! – odparłam.

Zaśmialiśmy się oboje, bo Papa miał na imię Frederick.

Kluczyliśmy powoli po Old Bond Street, od czasu do czasu przystając przed wspaniałymi witrynami sklepów i galerii. Kiedy dotarliśmy do New Bond Street, Papa oznajmił, że musi kupić prezent dla kogoś wyjątkowego. Z jakiegoś powodu, gdy odźwierny otworzył ciężkie wspaniałe drzwi Aprey i zaprosił nas do środka, kłaniając się ojcu, pomyślałam, że chce kupić prezent dla Mamy. Jakże byłam naiwna!

Nigdy wcześniej nie byłam w Asprey, chociaż słyszałam o tym sklepie. Uwielbiałam oglądać biżuterię matki – na co sporadycznie mi pozwalała, gdy ubierała się do wyjścia. Zasypywałam ją pytaniami, kiedy się malowała i wybierała strój na wieczór. Skąd pochodzi ten pierścionek, Mamo? Jaki to kamień, ten czerwony? Kto dał Mamie tę złotą barnsoletę? Czy ta brosza należała do Babci? Odpowiadała z roztargnieniem, bezceremonialnie, aż zaczynałam ją za bardzo irytować i odganiała mnie od toaletki jak jakąś natrętną osę krążącą nad jej martini. A potem dzwoniła po Nianię i prosiła, żeby mnie zabrała. Mimo to z biegiem czasu zdołałam zdobyć sporą wiedzę na temat eleganckiej biżuterii. Wiedziałam, skąd pochodziły różne pierścionki, tiary i naszyjniki oraz ile karatów miały obsadzone w nich brylanty, rubiny lub szmaragdy. Miałam też świadomość, że jeśli będę grzeczna, pewnego dnia będę być może mogła założyć któryś z nadzwyczajnych klejnotów Mamy. Dwie Jej ulubione ozdoby pochodziły z Asprey – wiedziałam, że ta firma wykonywała także królewskie klejnoty – dlatego też ucieszyłam się, gdy znalazłam się w sławnym salonie.

– Popatrz, Papo, jest taka sama jak twoja! – wykrzyknęłam i podbiegłam do dużej tekowej skrzyni wyściełanej błękitnym aksamitem. – Tylko że twoja jest trochę zniszczona i czerwona w środku.

Uwielbiałam kufer podróżny Papy. Kiedy widziałam, jak służący wnosili go do domu, oznaczało to dla mnie dwie rzeczy: po pierwsze, że Papa spędzi z nami trochę czasu, a po drugie, że w środku znajdują się prezenty dla mnie.

– Powinieneś sobie kupić coś takiego – dodałam, biorąc do ręki srebrną cygarnicę. – Masz tylko złotą, prawda?

– Och, chyba gdzieś taką mam – odparł Papa niefrasobliwie. – Poza tym znacznie przyjemniej jest kupować prezenty dla kogoś, nie sądzisz, Tilly? Zwłaszcza gdy ma się szczęście być w posiadaniu wielu pięknych rzeczy.

Na krótką chwilę wróciłam myślami do obszarpanej dziewczynki z dworca w Ealing Broadway, ale potem przypomniałam sobie to, jak pokazała mi język, i wyparłam obraz jej podartych ubrań i bosych, brudnych stóp. Słyszałam, jak Mama mówiła o biedakach z wioski, którzy zasłużyli na swój los, i uznałam, że łobuzica z Ealing należy do takiej właśnie kategorii. Cieszyłam się, że nie rzuciłam jej swoich błyszczących czerwonych bucików.

– Czy mogę pomóc jego lordowskiej mości, lordzie Beaumont? – zapytał ojca dżentelmen w średnim wieku ubrany w garnitur w tenisowe prążki. Lekko utykał, a mimo to poruszał się z wdziękiem tancerza.

– Panie Fitzroy, jak miło znowu pana widzieć – odparł ojciec jowialnie, z entuzjazmem ściskając dłoń starszego mężczyzny. – Bardzo chętnie obejrzałbym wasze damskie zegarki na rękę, jeśli można.

– Oczywiście, wasza lordowska mość. – Dżentelmen lekko się pokłonił i poprowadził ojca w górę schodów. – Naszym najlepszym specjalistą od zegarków jest Carter. Udzieli panu wszelkiej niezbędnej pomocy. Proszę za mną.

Papa zawahał się na chwilę i zerknął na mnie.

– To jest moja córka, lady Matilda – przedstawił mnie panu Fitzroyowi.

– Miło mi panienkę poznać, lady Matildo – powiedział mężczyzna i ukłonił mi się teatralnie.

Zachichotałam. Uznałam, że bardzo lubię pana Fitzroya. Nie przypominał nikogo, kogo bym znała. Był wyjątkowo elegancki, miał wypomadowane wąsy i pachniał orchideami. Miał niebywale długie i szczupłe palce, na lewym małym palcu nosił pierścionek z ogromnym rubinem. Widywałam naturalnie mężczyzn, którzy nosili sygnety i obrączki, ale nigdy nie widziałam czegoś tak ekstrawaganckiego jak ten rubin.

– Matilda uwielbia oglądać biżuterię matki – wyjaśnił Papa panu Fitzroyowi, puszczając do niego oko. – Sądzę, że z chęcią poogląda też pańskie klejnoty w czasie, gdy ja będę załatwiał sprawę na górze. Czy będzie pan tak miły i się nią zaopiekuje, Fitzroy? Może mogłaby to i owo przymierzyć? Jest trochę za młoda, by mieć naszyjnik z Asprey, niemniej nigdy nie jest za wcześnie, by zacząć planować przyszłość.

– Uczynię to z największą przyjemnością. – Pan Fitzroy się uśmiechnął. – Widzę, że lady Matilda odziedziczyła łabędzią szyję matki. Spodziewam się, że nasze naszyjniki będą bosko się na niej prezentować.

Pan Fitzroy poprowadził mnie ciemnym korytarzem do sali za ciężkimi mahoniowymi drzwiami. Gdy już znaleźliśmy się w prywatnym pokoju, przyglądał mi się bardzo uważnie z przechyloną na bok głową. Wyglądał na mocno skoncentrowanego.

– Lady Matildo, ile ma pani lat, panienko? Niech zgadnę. Hm… Dziesięć?

Zarumieniłam się jak Niania, bo jeszcze nigdy nikt nie dał mi więcej lat, niż miałam faktycznie (chociaż ostatnio gwałtownie urosłam).

– Mam tylko osiem lat i dziewięć miesięcy – odpowiedziałam panu Fitzroyowi trochę nieśmiało. – Skończę dziewięć pierwszego stycznia. Mama twierdzi, że zepsułam jej sylwestra w tysiąc dziewięćset dwudziestym dziewiątym roku.

– Na pewno żartowała. – Pan Fitzroy uśmiechnął się dobrotliwie. – Myślę, że przyjście panienki na świat uszczęśliwiło ją na cały rok.

Skwitowałam jego uprzejmość uśmiechem, ale lepiej niż pan Fitzroy znałam swoją matkę i jej zamiłowanie do imprez.

– Proszę mi mówić Tilly – zaproponowałam.

– Jak sobie życzysz, Tilly. – Znowu się ukłonił. – Jesteś zatem wielbicielką eleganckich klejnotów?

Przytaknęłam entuzjastycznie.

– Zatem czeka cię prawdziwa uczta. – Pan Fitzroy uśmiechnął się szeroko.

W tym momencie mój prawie doskonały dzień stał się jeszcze cudowniejszy. Przez godzinę siedziałam na aksamitnym szezlongu w małym prywatnym pokoju, sączyłam z kryształowej szklanki świeżą lemoniadę, a uroczy pan Fitzroy rozkładał na kanapie przede mną niezliczone bezcenne klejnoty. Posiadał niesamowitą znajomość rzadkich kamieni. Pokazywał mi rubiny z Birmy, szafiry z Cejlonu i szmaragdy z Egiptu. Pozwalał mi dotykać koron i tiar zamówionych przez europejskie rody królewskie, a ich piękno mnie porażało. Pokazał mi też naszyjnik, który zaparł mi dech w piersiach. Był to naszyjnik operowy składający się z siedmiu sznurów z bezcennych perskich pereł ze zdobnym złotym zapięciem, zamówiony przez indyjskiego maharadżę dla jego maharani (tak mi powiedział pan Fitzroy, a ja nie miałam powodu, żeby w to wątpić). Naszyjnik był skończony, ale jeszcze za niego nie zapłacono, jak mi wytłumaczył pan Fitzroy, puszczając do mnie psotnie oko, więc na razie był własnością Asprey w Londynie.

– Powinnaś go przymierzyć, Tilly – zasugerował i podniósł idealny naszyjnik z pereł, żebym mogła go podziwiać z bliska. – Jesteś taką piękną dziewczynką. Gdy będziesz starsza, twoją szyję zawsze powinna zdobić najlepsza biżuteria świata. I mam nadzieję, że nadal będę żył, aby móc ci pomagać ją dekorować!

Nadal pamiętam chłód pereł, które dotknęły mojej szyi, gdy pan Fitzroy zapiął złote zapięcie. Były zaskakująco ciężkie. Pamiętam też, że były dla mnie o wiele za długie. Operowy naszyjnik powinien sięgać do końca mostka, a w moim przypadku sięgał aż do talii. Lecz jakże urzekały mnie te perły. Według mnie były piękniejsze od wszystkich rubinów, brylantów i szmaragdów, które oglądałam tego popołudnia. Wieki całe przyglądałam się swojemu odbiciu, odwracałam się to w jedną, to w drugą stronę i podziwiałam się pod każdym kątem. Wzięłam sznur pereł do ręki i gładziłam doskonale gładkie, krągłe perły, zaskoczona tym, jakie były zimne.

– Czy widzisz, że są dokładnie takiej samej wielkości, a mimo to każda jest odrobinę inna od pozostałych? – zapytał pan Fitzroy. – Na zrobienie takiego naszyjnika potrzeba wielu lat. Każda z pereł jest prawie identycznej wielkości, idealnie symetryczna, błyszcząca i takiej samej barwy. Znalezienie doskonale okrągłej, wyjątkowo opalizującej perły w słomkowym odcieniu w ostrydze na dnie oceanu graniczy niemal z cudem. Aby zebrać trzysta osiemdziesiąt dziewięć…

– Ten naszyjnik składa się z trzystu osiemdziesięciu dziewięciu pereł? – zapytałam z wybałuszonymi oczami. – I każdą z nich znaleziono w ostrydze? W tym szarym guzowatym czymś, co jedzą dorośli?

Pan Fitzroy przytaknął śmiertelnie poważnie. Jego zamiłowanie do pereł było tak wyraźne jak połysk tych klejnotów.

– Każda z tych pereł to cud natury. Nieskazitelny klejnot powstały w mięczaku. Nie znoszę nowej branży pereł hodowlanych. Jest nienaturalna i obniża wartość prawdziwych dzieł sztuki, takich jak to – pociągnął nosem i pokręcił głową z dezaprobatą.

Rzecz jasna nie wiedziałam, czym są perły hodowlane, bo miałam zaledwie osiem lat i dziewięć miesięcy, ale pan Fitzroy wydawał mi się takim ekspertem w tej dziedzinie, że wstydziłam się przyznać do swojej niewiedzy. Zamiast tego zadałam bardziej oczywiste pytanie.

– Jak ostryga robi perłę? – dociekałam. – Przecież ostrygi są paskudne! Wyglądają ohydnie i smakują jak morze. Papa próbował mi wmusić jedną, gdy byliśmy w Kornwalii tego lata. Niewiele brakowało, a zwymiotowałabym na kremową suknię Mamy.

Pan Fitzroy się zaśmiał.

– Perła jest dziełem przypadku – powstaje, gdy do muszli ostrygi dostanie się intruz, na przykład miniaturowe ziarenko piasku lub jakiś mały pasożyt. Drażni on ostrygę, a ta w odpowiedzi otacza go workiem, który po jakimś czasie zamienia się w perłę. Rzadko się jednak zdarza, żeby perła była tak okrągła i doskonała jak te.

Z czułością musnął naszyjnik palcami i choć nie do końca rozumiałam jego słowa, spodobało mi się to, że te cudowne klejnoty były „dziełem przypadku”.

– A jak perły wydostają się na zewnątrz? – zapytałam z szeroko otwartymi oczami. – Jak trafiają tutaj, do naszyjników?

Oczy pana Fitzroya zabłysnęły z podniecenia.

– Moja droga, to jest w tym wszystkim najwspanialsze. Każdą z tych pereł własnoręcznie wydobył z dna oceanu nurek. Każdy nurek musi zebrać ponad tonę ostryg, żeby znaleźć jedną perłę. A spośród wszystkich pereł, które znajdzie w życiu, być może jedna lub dwie będą w połowie tak doskonałe jak te. A mimo to zdobyliśmy trzysta osiemdziesiąt dziewięć nieskazitelnych pereł niemal takiej samej wielkości, o takim samym połysku i odcieniu. Chyba nie dziwi fakt, że ten naszyjnik jest praktycznie bezcenny?

Wartość naszyjnika mnie nie interesowała. Miałam osiem lat, byłam rozpieszczona i nie znałam wartości pieniądza. Fascynowało mnie to, że te błyszczące perły wyławiano ręcznie spod wody w odległych egzotycznych miejscach.

– Kim są nurkowie? – spytałam zafascynowana. – Gdzie mieszkają?

– Jesteś bardzo dociekliwa, prawda, Tilly? – Pan Fitzroy się zaśmiał.

Żarliwie go przepraszałam. Mama zawsze mnie ganiła za zadawanie zbyt wielu pytań.

– Nie, nie. Nie chciałem cię skrytykować – zapewnił mnie, machając dłonią. – Powiem ci coś, co cię zadziwi. Poławiacze pereł żyją na całym świecie, nad Oceanem Indyjskim, Morzem Południowochińskim, Zatoką Perską, skąd pochodzą te perły, na wybrzeżach Wenezueli, Korei, Australii, Japonii. Najbardziej zdumiewające jest jednak to, że wielu z nich to kobiety, które nie dysponują nowoczesnym sprzętem do nurkowania, a mimo to zanurzają się na głębokość piętnastu, osiemnastu, a nawet trzydziestu metrów na jednym oddechu. Niektóre z tych dziewcząt są niewiele starsze od ciebie.

Patrzyłam na perły z niedowierzaniem, a ich piękno zdawało się mnożyć. Wydawało mi się, że usłyszałam właśnie najbardziej magiczną historię w życiu, i byłam nią urzeczona.

– Jak prawdziwe syreny? – zapytałam z szeroko otwartymi oczami.

– Tak – uśmiechnął się pan Fitzroy. – Jak prawdziwe syreny.

Przerwało nam pukanie do drzwi. Do pokoju wszedł Papa. Niósł małe, pięknie zapakowane pudełeczko, o którym myślałam, że jest prezentem dla Mamy.

– No proszę – powiedział, uśmiechając się szeroko. – Spójrz tylko na siebie, Tilly! Założyłaś niczego sobie naszyjnik!

– To jest naszyjnik operowy z siedmiu sznurów pereł – poinformowałam go z dumą. – A każdą z tych pereł podniosła z dna oceanu prawdziwa syrena.

– Doprawdy? – zaśmiał się Papa. – Niezmiernie cię kocham, skarbie, ale nie jestem pewien, czy stać by mnie było na kupienie go dla ciebie. Obawiam się, że musi ci wystarczyć twój miś.

– I tak nie mógłby być mój – zapewniłam go, nadal niewiarygodnie nieświadoma niebotycznej wartości biżuterii. – Zarezerwowano go dla indyjskiej księżniczki. Jej mąż kupuje go jej w ramach prezentu ślubnego. Poza tym jest dla mnie za długi. Aczkolwiek chciałabym pewnego dnia mieć naszyjnik z pereł, Papo. Może obrożę…

Tata wybuchnął głośnym śmiechem i odpalił:

– Lady Matildo, czasami przypominasz swoją matkę w niepokojącym stopniu. – Spojrzał na pana Fitzroya i dodał jowialnie: – Dziękuję, że zabawiał pan Matildę, Fitzroy. Teraz przynajmniej wiem, co jej kupić, gdy osiągnie pełnoletniość! Pora zdjąć ten naszyjnik, kochanie. Musimy wracać do hotelu – zwrócił się do mnie. – Niania będzie musiała cię wykąpać i przebrać przed kolacją, a wiesz, jak bardzo się przejmuje punktualnością.

Niechętnie przystałam na to, żeby pan Fitzroy odpiął naszyjnik, a gdy to robił, jeszcze raz zerknęłam na swoje odbicie. Pomyślałam w duchu, że chciałabym mieć pewnego dnia naszyjnik z pereł.

W drodze do hotelu Papa wziął mnie na barana, bo obcierały mnie nowe buciki. Obejmowałam go rękami za szyję, oparłam głowę na jego włosach i wdychałam znajomą woń brylantyny i wody kolońskiej. Chciałam wyryć sobie ten zapach w pamięci i zamknąć go z innymi ulubionymi wspomnieniami, w bezpiecznym miejscu, żeby móc do niego sięgać, gdy Papy nie będzie. Ból obtartych nóg skojarzył mi się z utykaniem pana Fitzroya. Zapytałam Papę, dlaczego mężczyzna chodzi w ten sposób.

– Fitzroy był kapitanem marynarki wojennej w czasie wojny światowej – wyjaśnił Papa. – Jego okręt storpedowali Niemcy, a Fitzroy został poważnie ranny.

– Biedny pan Fitzroy! – wykrzyknęłam i mocniej się przytuliłam do ojca. – To okropne!

Papa milczał przez dłuższy czas, zanim odpowiedział:

– Niektórzy ludzie są zdania, że niebawem wybuchnie kolejna wojna, jeżeli Hitler będzie dalej rozrabiał.

Słyszałam już o Hitlerze. Papa i jego kuzyn Aubrey (który nie zgadzał się z nim w żadnej kwestii z wyjątkiem urody mamy, jak się okazało) potwornie się pokłócili tej wiosny w czasie towarzyskiego meczu krykieta na trawie. Jeszcze nigdy nie słyszałam, żeby mój ojciec podnosił głos ze złości, i to wydarzenie mnie zszokowało. Nie rozumiałam większej części ich wymiany zdań, ale pojęłam, że mój ojciec nienawidził tego Hitlera, podczas gdy kuzyn Aubrey był jego wielkim wielbicielem. Nie pojmowałam, jak jakiś człowieczek z Niemiec może być powodem takiego zamieszania na boisku do gry w krykieta w Wiltshire. Temat jednak najwyraźniej zirytował Papę. W pewnej chwili wydawało mi się, że uderzy Aubreya w głowę swoim kijem. Nawet miałam nadzieję, że to zrobi, bo Aubrey zawsze wydawał mi się ohydny.

Mama pogorszyła sytuację, stając po stronie Aubreya i oznajmiając, że Unity i Diana Mitford twierdzą, że Hitler jest wysoce charyzmatyczny.

Papa opuścił boisko. Pobiegłam za nim, bo zdawałam sobie sprawę z tego, że wrócił do domu tylko na weekend, ale był tak zły, że poprosił, abym zostawiła go samego, by mógł się uspokoić.

– Myśli Papa, że powinniśmy wypowiedzieć Hitlerowi wojnę? – zapytałam go nerwowo.

– Wojna musi być zawsze ostatecznym rozwiązaniem – odparł łagodnie. – Miejmy nadzieję, że do tego nie dojdzie. Dotarliśmy do hotelu.

Zdjął mnie z pleców i postawił na chodniku.

– Ten, kto wbiegnie przez obrotowe drzwi ostatni, jest zgniłym pomidorem! – wykrzyknął.

Odrzuciłam głowę do tyłu i wybuchnęłam śmiechem, gdy ruszyłam za nim Brook Street w stronę wejścia do hotelu Claridge’s. Naturalnie pozwolił mi wygrać, a gdy wpadliśmy do foyer i z chichotem wzięliśmy się w objęcia, wszystkie myśli o wojnie się ulotniły. Na razie.

Kolacja tego wieczoru była urocza. Niania kupiła mi cudownie kanarkową sukienkę bez rękawów, a sobie wspaniałą, błękitną jedwabną suknię, która podkreślała jej krągłości. Pomyślałam, że jest jeszcze bardziej niż zazwyczaj podobna do Betty Grable. Zauważyłam, że Papa zaczął się do niej zwracać per Polly, a nie Nianiu Miller i przyłapałam się na tym, że z nadzieją myślałam, iż inni goście wezmą nas za rodzinę. A jakże cudną rodzinę stanowiliśmy! Z powodu tej myśli miałam poczucie winy i czułam się nielojalna wobec Mamy, ale i tak rozglądałam się po sali i z przyjemnością witałam pełne podziwu spojrzenia.

Poprosiłam Papę, żeby zamówił ostrygi, na wypadek gdyby w którejś była perła, ale w środku znajdowała się tylko szara rozmiękła breja. Zatkałam nos i przełknęłam jedną, bo Papa rzucił mi wyzwanie, a ja zawsze podejmowałam wyzwania! Smakowała równie ohydnie jak ta, którą zjadłam latem w Fowey. Oznajmiłam, że już nigdy więcej nie spróbuję ostryg.

– Ostrygi nadają się do tego, żeby szukać w nich pereł, a nie je jeść – oświadczyłam.

Papa potwornie mnie rozpieszczał i pozwolił mi zamówić wszystko, na co miałam ochotę. Razem z Nianią pił szampana, a ja sączyłam gorącą czekoladę z bitą śmietaną. Po kolacji Papa pozwolił mi jeszcze wypić coca-colę z baru. Gdy zamawiał napój dla mnie i martini dla Niani, do naszego stolika podszedł elegancki Amerykanin. Powiedział Niani, że jest „laleczką”, i zapytał, czy jest z kimś. (Co było raczej obraźliwe, zważywszy, że przecież była w moim towarzystwie!) Zanim Niania zdążyła odpowiedzieć, pojawił się Papa i w zasadzie odgryzł biednemu jankesowi głowę! Twarz Niani oblała się rumieńcem w takim samym odcieniu szkarłatu jak obicia foteli w barze!

Gdy Papa i Niania gawędzili, położyłam się na kolanach Papy i zasnęłam, upojona szczęściem. W pewnym momencie Papa albo Niania zanieśli mnie do pokoju, bo kolejną rzeczą, jaką pamiętam, było przebudzenie się o świcie i widok Niani zakradającej się do naszego pokoju w półmroku. Niosła buty w ręce i szła na paluszkach, żeby mnie nie obudzić. Udawałam, że śpię, ale widziałam wszystko: to, jak miała zmierzwione włosy i rozmazaną szminkę, jak jej piękna sukienka była wygnieciona. Dostrzegłam też wyraz twarzy będący dziwną mieszaniną przyjemności i bólu i zauważyłam również, jak zdejmowała z nadgarstka delikatny złoty zegarek. Pocałowała go i z zawstydzoną miną schowała go do pudełeczka z Asprey.

Chociaż pod pewnymi względami byłam potwornie naiwna, pod innymi nie było łatwo mnie zszokować. Kiedy przez lata szpiegowałam matkę i jej przyjaciół, napatrzyłam się na sporą dawkę hedonizmu i rozpusty. Nie kwestionowałam spraw, które mogłyby wywoływać niepokój u innych, bardziej rozpieszczanych dzieci. Oczywiście teraz wiem dokładnie, co się wydarzyło w sąsiednim pokoju, ale wtedy nie zepsuło to mojego idealnego dnia. Wydawało mi się to wręcz całkowicie naturalne. Patrzyłam na Nianię siedzącą bardzo długo na łóżku. Światło sączące się przez szczelinę w zasłonach obramowywało jej twarz, a ja się zastanawiałam, dlaczego po jej policzku spływa samotna łza, skoro spędziłyśmy tak cudowny czas w Londynie.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki