Copyright © Agata Kołakowska, 2017

Projekt okładki

Zbigniew Larwa

Zdjęcie na okładce

© Julia Davila/Arcangel Images;

Willy06/Fotolia.com; anjelagr/Fotolia.com

Redaktor prowadzący

Anna Derengowska

Redakcja

Ewa Charitonow

Korekta

Mirosława Kostrzyńska

Dominika Stępień

ISBN 978-83-8097-911-6

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02-697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

Rozdział 1

Czwartek miał dopiero sześć godzin i dwadzieścia dwie minuty. Zasadniczo był więc istną obietnicą nowych początków i satysfakcjonujących wydarzeń.

Kalina obudziła się o godzinę za wcześnie, ale może to i lepiej. Przynajmniej skończyła śnić ten paskudny sen. Najgorsze było jednak to, że nie mogła otrząsnąć się z resztek koszmaru i po prostu zapomnieć o nim, wchodząc gładko w nowy poranek. Wiedziała bowiem na pewno, że w jakiejś formie jej sen powtórzy się na jawie, choć może nie w aż tak radykalnej formie.

Redaktor Tarski nie dzwonił już od tygodnia. W jego przypadku była to cała wieczność, zatem należało się spodziewać zmiany tego stanu rzeczy dosłownie w każdej sekundzie. Kalina wiedziała, że wypowie jej imię przeciągle, niczym karcący ojciec, po czym zapyta, czy ma dla niego jakieś nowiny. Może nie będzie, jak w jej śnie, zgrzytał przy tym zębami i syczał złowieszczo. A jej telefon nie zamieni się w jego głowę, krzyczącą przeraźliwie coś o przekroczeniu terminu i marnych ochłapach tekstu, jakie otrzymał dotychczas. Mimo to wizja kolejnej rozmowy, podczas której Kalina będzie wiła się jak piskorz, przygnieciona poczuciem winy i narastającą paniką, wcale nie umożliwiała jej rozpoczęcia dnia w dobrym nastroju.

Leżała nieruchomo, zapatrzona w sufit i wsłuchana w miarowy oddech męża. Zazdrościła mu, że śpi jak niemowlę. Ona najpierw długo w noc siedziała przy komputerze, próbując dokończyć piętnasty rozdział, lecz gdy przekonała się, że jej wypociny różnią się znacząco od tego, co zaplanowała, powlokła się zrezygnowana do łóżka. Przez wiele godzin usiłowała zasnąć, a gdy już się to udało, przyśnił się jej demoniczny Tarski.

Wiedziała, że o siódmej trzydzieści zadzwoni budzik, a mąż wstanie rześki i wyspany. Potem podwiezie Julkę do szkoły i pojedzie do pracy. Spędzi cały dzień w spokoju, udzielając kredytów klientom banku, w którym pracuje już dwunasty rok. Żadnych dylematów, wątpliwości, spełniania oczekiwań.

Nie żeby Kalina nie lubiła swojego zajęcia. Przeciwnie. Przepadała za nim. Od siedmiu lat była „niekwestionowaną krajową mistrzynią thrillerów”, jak donosiły media, a potwierdzały wyniki sprzedaży książek. Ostatnia jej powieść okazała się jednak klapą, co wprawiło w zdumienie wiernych czytelników, doprowadziło do ekstazy żądnych krwi recenzentów i przyprawiło o stan przedzawałowy wydawcę. Samą Kalinę dziwiło natomiast, że nastąpiło to tak późno. Od lat wszystko szło zadziwiająco gładko, myślała, a przecież w życiu nie ma tak dobrze. Tak przynajmniej zawsze powtarzała jej matka: „Pamiętaj, córeczko, zawsze spodziewaj się niespodziewanego”. Zatem się spodziewała, aż wreszcie dopadła ją niemoc twórcza.

Tyle że nazwanie rzeczy po imieniu w rozmowie ze zniecierpliwionym redaktorem nie wchodziło w grę.

Miarowy i spokojny mężowski oddech zaczął Kalinie działać na nerwy, więc wstała z łóżka, owinęła się grubym szarym szlafrokiem i wyszła z sypialni. Nie powinna nawet myśleć o kawie, bo ostatnio wlewała ją w siebie bezustannie, ale pośrodku sporej kuchni zadziałał odruch.

Włączyła ekspres i po chwili siedziała już z kubkiem latte przy jadalnianym stole, na którym piętrzyły się stosy zadrukowanych kartek i nabazgranych pośpiesznie notatek. Wszystko wskazywało na to, że autorka jest w ferworze tworzenia, podczas gdy tak naprawdę odzwierciedlało bałagan w jej duszy. Kalina westchnęła i ułożyła rozsypane kartki w równą stertę. Aby odsunąć od siebie przygnębiające myśli, zajrzała do lodówki, gdzie znalazła pieczarki i paprykę. Zrobię omlet, postanowiła. Może chociaż zadowolone uśmiechy rodziny sprawią, że poczuję się odrobinę lepiej?

Julia, jedenastoletnia córka Kaliny, szła dzisiaj na drugą lekcję, więc czasu było trochę więcej niż zwykle. Ale na ponure myśli, od których uciekała jej matka, nie było rady. Odpuściły, dopiero gdy usłyszała poranną krzątaninę na piętrze, zbyt głośne trzaśnięcie drzwiami łazienki i marudzenie domowników.

Pomysł, by na jakiś czas zmienić otoczenie, wpadł jej do głowy, gdy wrzuciła pokrojone pieczarki na rozgrzaną patelnię. Wiktor właśnie kończył się golić, a Julka krzyczała z pokoju, czy jej błękitny sweter jest wyprany, bo nie ma go w szafce.

– Sprawdź jeszcze raz! – odkrzyknęła Kalina.

Za obecność ciucha na półce dałaby sobie uciąć rękę, bo ostatnio zajmowała się obowiązkami domowymi z wielką gorliwością.

Wiktor pojawił się w kuchni zwabiony wszechobecnym zapachem. Dopinając guziki koszuli, zerknął na patelnię.

– A co to za święto? – zapytał.

– Mamy dziś więcej czasu, więc pomyślałam, że zrobię wam coś dobrego. – Kalina sięgnęła po drewnianą szpatułkę.

– Super! – Uśmiechnął się. – Zrobisz mi herbaty? – poprosił, odwieszając granatowy krawat na krzesło.

Kalina sięgnęła po czajnik.

– Posłuchaj… Chcę wyjechać na kilka dni – oznajmiła.

– Dokąd i po co? – Wiktor zmarszczył brwi.

– Potrzebuję spokoju do pisania.

– Spokoju? Przecież kiedy wychodzimy, masz cały dom dla siebie.

– Nie wiesz, jak to jest. Utknęłam. Myślę, że może zmiana otoczenia coś we mnie otworzy i popchnę ten tekst.

Wiktor spojrzał uważnie.

– Pewnie chcesz jechać do Sadkowa?

– Tam jest spokojnie. – Wzruszyła ramionami Kalina. – Poza tym to niedaleko.

– Nie lubię tego miejsca. Dobrze wiesz, dlaczego. – Jej mąż schował dłonie w kieszeniach spodni.

– Wiem. Ale o tej porze roku to wymarzone miejsce do pracy. Na początku listopada nie ma tam turystów. Lato skończyło się już dawno, a na narty jeszcze za wcześnie.

– I tak zrobisz, jak zechcesz. Choć dla mnie to niezrozumiała fanaberia.

Kalina milczała, zajęta rozbijaniem jajek.

– Dużo ci jeszcze zostało? – usłyszała.

Przygryzła wnętrze policzka. O postępach jej pracy więcej wiedział listonosz, który pojawiał się średnio dwa razy w tygodniu, niż jej własny mąż. Nie chciała absorbować Wiktora swoimi problemami, zwłaszcza że nie był on zaskoczony klapą ostatniej powieści. Mało tego, miał zapewne podejrzenia, dlaczego tak się stało, a Kalina nie chciała, by miał je także w tym przypadku. Zależało jej, by czuł, że teraz po głowie chodzi jej wyłącznie fabuła, bohaterowie i klimat. Co sobie pomyśli, gdy dowie się, że zdania, zamiast spływać wartkimi potokami spod palców, pojawiają się z trudem, jak wykuwane w kamieniu?

– Jeszcze trochę przede mną – odparła wymijająco.

Wiktor sięgnął po stojące na stole talerze i zajął się nakładaniem porcji przyrumienionego omletu. Zawołał córkę, która zjawiła się na dole ubrana w granatowe dżinsy i odnaleziony błękitny sweter.

– Swoją drogą, ten pensjonat powinien chyba przebranżowić się na dom pracy twórczej… – zauważył, podając Julce talerz.

– Daj spokój. – Kalina postawiła na blacie karton z sokiem pomarańczowym.

– No co? Skoro przyciąga tylu pisarzy… Ty, Chalicki.

– To raczej niewielu.

– Jak widać i dwoje czasem wystarcza – mruknął Wiktor, sięgając po sztućce. – Córuś, zapowiada się nam weekend tylko we dwoje – oznajmił.

Julka odsunęła sobie krzesło.

– Dlaczego? Wyjeżdżasz gdzieś, mamo?

– Na kilka dni. Muszę popracować w miejscu, gdzie nic mnie nie będzie rozpraszać. Wrócę w niedzielę po południu.

– Myślałam, że pójdziemy do kina! – jęknęła niezadowolona nastolatka. – Wiesz, na ten film, o którym ci mówiłam. Wszystkie koleżanki już były.

– Pójdziemy za tydzień. Albo wybierzcie się beze mnie.

Julka obrzuciła ojca krytycznym spojrzeniem. Sondowała, czy nadaje się na kompana akurat podczas tego seansu.

– To już lepiej za tydzień – oświadczyła zrezygnowana.

– Co to za film, że nie możemy pójść razem? – zdumiał się Wiktor, odkrawając kawałek omletu.

– Komedia romantyczna. Faceci nigdy ich nie rozumieją…

– To one są aż tak skomplikowane? Nie wiedziałem – roześmiał się.

Julka wywróciła oczami i spojrzała wymownie na matkę.

– A nie mówiłam?

– Nie wiedziałem też, że jedenastoletnie pannice wiedzą już tyle o męskiej naturze.

– Wystarczy zmysł obserwacji, tato – odcięła się Julka, poprawiając gumkę na długim czarnym warkoczu.

Kalina dodała jeszcze, że przygotuje przed wyjazdem gulasz na dwa dni, ale w weekend będą musieli zadbać o obiad sami. Kwestia żywienia zdawała się nie zajmować jednak ani córki, ani ojca.

Gdy Julka wychodziła z domu, taszcząc na plecach swój jak zwykle zbyt ciężki tornister, serce Kaliny ścisnęły wyrzuty sumienia. Nie chciała jej rozczarować i miała wielką ochotę na wspólny babski wypad do kina. Czuła jednak na plecach oddech Tarskiego. Bała się zawieść innych, a także, a może szczególnie, siebie.

Redaktor Maciej Tarski czuł ogromny zawód, że dziś dopiero czwartek. Znacznie lepiej znosiłby uczucie zniechęcenia i korek, w którym tkwił od pół godziny, gdyby to był piątkowy poranek. Może bym się tak jutro rozchorował?, pomyślał, wpatrując się w mokrą od deszczu szybę. Czerwone światło, na którym stał, malowniczo barwiło krople, które zastygały na moment, by w końcu spłynąć w dół i zostać pochwycone piórem wycieraczki.

Dzień nie zaczął się dobrze. Maciej wstał z bólem głowy, co mu się praktycznie nie zdarzało, i marzył wyłącznie o mocnej cierpkiej herbacie. Z szafki w niewielkiej kuchni, urządzonej w zdecydowanie nieskandynawskim stylu, raczej staropolskim, z silnymi wpływami jego byłej żony (w postaci takich szczegółów, jak haftowana w kwiaty firanka, kafelki z wiejską rodzajową sielanką i porcelanowe uchwyty szafek), wyjął ulubioną filiżankę z cieniutkiej, niemalże przezroczystej porcelany z misternie naniesioną sceną polowania. Choć był przeciwnikiem uganiania się za zwierzyną, a tym bardziej strzelania do niej dla rozrywki, nie mógł odmówić delikatnemu cacku uroku. Nawyk picia herbaty w porcelanie dobrej jakości zaszczepiła mu matka, która nie wyobrażała sobie, że można sprofanować napar banalnym kubkiem z fajansu. Choć Tarski nie miał w sobie nic ze snoba (wielu uważało inaczej), ulegał urodzie pięknych filiżanek, co zauważyłby każdy, kto miałby okazję zajrzeć do przeszklonej kuchennej szafki. Gospodarz trzymał w niej niezwykłej urody okazy sztuki ceramicznej, na które wydawał sporą część oszczędności.

Sięgnął po imbryczek z klasycznej kolekcji w kolorze kości słoniowej, nasypał do niego porcję earl greya. Sprawdził godzinę na równie klasycznym zegarze ściennym i wyciągnął rękę po stojący w pobliżu słoik z miodem. Nigdy nie uważał się za mistera zgrabności, ale gdy usłyszał dźwięk sunącej po blacie filiżanki, a potem obserwował jej lot ku zniszczeniu, zastanawiał się, jak może być takim niezgułą.

Brzdęk był przeraźliwy, porcelana rozsypała się na kawałki drobne jak mak.

– Kurwa! Nie! – ryknął Tarski na całe gardło, ale dzieło zniszczenia już się dokonało.

Na nic nie przydała się dalsza mało wysublimowana litania – mógł już tylko pójść po odkurzacz do małego pomieszczenia przy korytarzu, które służyło mu jako pralnia i przechowalnia wszystkiego. Klął bezcelowo przy akompaniamencie świstu rury ssącej i żałował utraty unikatu. Na dobre odeszła go ochota na herbatę, za to wzmógł się ból głowy.

Tak więc teraz, z nieznośnym łupaniem w potylicy i ze stratą w sercu, przemierzał drogę do firmy, pochłonięty myślami o tym, co by robił dzisiaj, gdyby nie musiał ślęczeć w biurze. Najpewniej leżałbym w łóżku, popijając czerwone wino, rozmarzył się. W chwilach gdy bywał przybity, dopadał go niebezpieczny nawyk sięgania po alkohol. Aż dziwne, że jeszcze nie trafiłem w szpony nałogu, zauważył, puszczając sprzęgło. A skręcając w lewo na skrzyżowaniu, stwierdził, że miałby ochotę pooglądać stare filmy Allena. Te, w których twórca nie skakał jeszcze jak rozhisteryzowany przewodnik po europejskich stolicach. A w przerwach między nimi by spał. Nie zajrzałby do ani jednej książki, choć przecież lubił czytać. Jednak gdy zajął się tym zawodowo, czasami bywało tak, że na samą myśl o książce dostawał drgawek. Na szczęście były to zdarzenia incydentalne.

Jako że żadna z jego fantazji nie mogła zostać wcielona w życie, zaparkował pod oszklonym biurowcem, w którym mieściło się wydawnictwo Master, jeden z liderów branży wydawniczej w kraju. Tarski pracował tu od piętnastu lat i choć czasami bywał w takim nastroju jak dzisiaj, wiedział, że nie nadawałby się do innej roboty. Miał nosa do książek, potrafił wyłuskać autora z potencjałem, umiejętnie lawirował pomiędzy ambicjami pisarzy a potrzebami rynku, trafiał do wyobraźni grafików, wiedział, jak wyciągnąć tekst z brakami. To właśnie on dziewięć lat temu, wśród setek propozycji wydawniczych, zauważył Kalinę. Jeśli nie liczyć jej talentu, bez którego rzecz jasna nic by się nie wydarzyło, znaczna część sukcesu autorki była jego dziełem. Dostrzegł w niej potencjał i mocno naciskał, by zainwestować w promocję debiutantki. Wydawnictwo nie rozczarowało się, a Tarski z roku na rok gratulował sobie wyczucia. Jednak wiedząc, że Milewska dostarcza im dobre teksty, które nie wymagają szczególnej interwencji redaktorskiej, nieco stracił czujność. Jej ostatnia powieść Mroczne podszepty wydała mu się nieco zbyt rozwlekła, przegadana, mniej intrygująca, lecz Kalina przekonała go, że czytelnik nie musi być przez cały czas trzymany za gardło.

– Chyba znasz mnie wystarczająco, by móc mi zaufać. – Spojrzała tymi swoimi ciemnymi szczerymi oczami podczas wspólnego obiadu, na który zaprosił ją, żeby porozmawiać o książce.

– To nie jest kwestia zaufania – odparł delikatnie.

– A czego?

Nie wiedział, co ma odpowiedzieć.

– Powiedz, gdybyś dostał ten tekst na mejla od nieznanego autora, zainteresowałbyś się nim? – nalegała Kalina.

– Pewnie – odrzekł.

– Sam widzisz! – Uśmiechnęła się zadowolona.

Ale to napisała Kalina Milewska. Tyle że nie ta Kalina Milewska, pomyślał Tarski. Zaraz potem jednak na stół wjechała jego ulubiona pieczona gęś w sosie żurawinowym, a jemu zrobiło się tak błogo, że wątpliwości nieco zmalały. A za chwilę Kalina zalała go takim potokiem argumentów, że kompletnie stracił czujność i nawet przyznał jej rację.

Kiedy zaczęły pojawiać się recenzje i pierwsze raporty sprzedaży, obiecał sobie solennie, że już nigdy podczas spotkania z autorem nie zamówi pieczonej gęsi. Staję się wtedy nieobiektywny, a nie płacą mi za miękkie serce, tylko za konkretne liczby w kolumnie przychodów, stwierdził.

Wjechał windą na siódme piętro; gdy tylko rozsunęły się drzwi, poczuł silny zapach kawy. To go pokrzepiło odrobinę. Recepcjonistka Marta nuciła coś pod nosem. Pracowała w wydawnictwie dopiero od dwóch miesięcy, ale trudno było wyobrazić sobie to miejsce bez niej. Rozjaśniała je szczerym uśmiechem, entuzjazmem i dowcipem. Jako urodzona optymistka miała dla każdego dobre słowo, nawet gdy na nie nie czekał.

– Dzień dobry, Macieju! Świetnie dziś wyglądasz – przywitała Tarskiego, oderwawszy się od podlewania jednej z czterech juk, które stały na szafce za jej biurkiem.

Kwiaty trafiły do firmy w wyniku szału zakupowego żony prezesa podczas urządzania w domu ogrodu zimowego. Nieco ją poniosło. Ogród podobno powstał, i to z całkiem niezłym efektem, ale zaraz potem siedziba wydawnictwa wzbogaciła się w zieleń. Prezes początkowo udawał, że to był jego pomysł, aby wszystkim przyjemniej się pracowało, ale w trakcie firmowego opłatka, kiedy wszyscy wypili trochę za dużo, prawda wyszła na jaw. Może i w biurze zrobiło się milej, lecz recepcjonistce przybył dodatkowy obowiązek.

Maciej nie był łasy na komplementy, bo wiedział aż za dobrze, jak wygląda, i zdawał sobie sprawę, że żadne słowa tego nie zmienią. W żadnym razie nie był brzydki, ale do bólu przeciętny. Ot, po prostu szatyn z grzywką zaczesywaną na bok, która układała się w miękką falę. Piwne, lekko podkrążone oczy, na nosie okulary w czarnej oprawie, pociągła twarz. Dość wysoki i szczupły, z ciałem nieskażonym wysiłkiem fizycznym, co przy jego trybie pracy nie było najlepszym rozwiązaniem. Nosił się zwyczajnie – sztruksowe spodnie, które kupował namiętnie tylko dlatego, że były wygodne, koszule w kratę, a na nie sweter bądź marynarka.

– Świetnie wyglądam? Dziwne. – Dotknął swojej twarzy. – Jeszcze mi się nie zdarzyło…

– Brednie. – Marta ponownie sięgnęła po konewkę. – Masz rozświetloną cerę, jak ktoś solidnie wypoczęty. Pewnie nie czytałeś po nocy, co?

Miała rację. Nie czytał.

– Nieważne, jaką mam cerę. Nie najlepiej się czuję. Głowa mi pęka. Masz jakieś proszki?

– Coś znajdę. Może zrobić ci kawy? Albo herbaty z sokiem malinowym? Przywiozłam od babci kilka buteleczek i trzymam w szafce na wszelki wypadek.

– Dzięki, poproszę tylko o tabletki. Jak zajmę się robotą, to może zapomnę o podłym samopoczuciu – rzucił Tarski, ruszając korytarzem do swojego gabinetu.

Lubił Martę, ale nieco przesadna uprzejmość dziewczyny irytowała go. Czy ona ma tak zawsze, czy może kiedyś źródło się wyczerpie?, pomyślał z przekąsem.

Zamienił kilka słów z mijanymi po drodze kolegami i z ulgą zamknął za sobą drzwi. Stał chwilę przy nich, jakby obawiał się wtargnięcia intruza. Spojrzał na swoje biurko – w miejscu, gdzie zazwyczaj opierał przedramiona, jasne drewno było nieco wytarte.

Od lat ten sam widok!, westchnął w duchu.

Okno po lewej wychodziło na tyły budynku, na parking usiany samochodami i wierzbową aleję wzdłuż biegnącej między kamienicami ulicy. Na biurku duży ekran, żeby nie oślepnąć od ciągłego czytania, i plastikowy stojak na dokumenty. Za plecami szafka wypełniona segregatorami, na podłodze piętrzące się koperty, wypełnione ludzkimi aspiracjami. Na blacie stał też telefon z nieco wytartymi klawiszami.

Czasami Tarski po prostu zdejmował słuchawkę i odkładał ją na bok, aby początkujący adepci sztuki pisarskiej nie przeszkadzali mu, wydzwaniając z pytaniem, czy tekst dotarł albo czy został już przeczytany. Dzwoniono też, aby dowiedzieć się, w jakiej formie go wysłać, choć przecież mieli dokładne wskazówki na stronie wydawnictwa. Gdy trafiał się dzień „infolinii”, jak go nazywał, nie dawało się pracować. Być może było to niegrzeczne i niekoniecznie pochwalane przez prezesa, jednak odkładanie słuchawki bywało jedynym rozwiązaniem, żeby skupić się na czymkolwiek.

Dzisiaj jednak Maciej sam musiał ją podnieść i wystukać numer, który znał na pamięć. Miał zadzwonić do Kaliny i zapytać o postępy w pracy. Tekst powinien być gotowy już miesiąc temu, ale ona poprosiła o wydłużenie terminu. Upoważniała do tego wieloletnia współpraca, więc nie było powodu, aby odmówić, tym bardziej że zdarzyło się to po raz pierwszy. W głosie Kaliny jednak podczas tamtej rozmowy pobrzmiewało coś nietypowego, coś, co wibrowało nerwowo i nie dawało spokoju. A że Tarski ufał własnej intuicji, wolał dzwonić do autorki od czasu do czasu i sprawdzać postępy. Nawet jeśli ją denerwował, lepiej było zszargać jej nerwy, niż nie dopilnować sprawy. Zwłaszcza że jej zapewnienia, że wszystko idzie dobrze, jakoś go nie uspokajały.

Kalina wyłączyła gulasz. Danie wyglądało apetycznie, więc nałożyła sobie sowitą porcję do miseczki. Postanowiła, że zaraz po jedzeniu spakuje się i ruszy w drogę, a tymczasem przeszła do salonu i usadowiła się na kanapie.

Gęsta potrawa z dodatkiem dyni była zdaje się tym, czego było jej potrzeba, bo poczuła nie tylko jej rozgrzewające działanie, ale i rosnącą w duszy nadzieję. Jadła, zapatrzona w krople deszczu rozbijające się na tarasie o ciemny gres. Pogoda była, że psa by nie wygnał, za to wymarzona do pisania.

Gdy odezwał się telefon, wiedziała, kto dzwoni. Ustawiła sobie na Tarskiego piątą symfonię Beethovena, żeby złowieszczy początek utworu wprawiał ją w odpowiedni nastrój. Odstawiła miskę z gulaszem na kanapę, czego nie powinna robić, bo jasna tapicerka przy byle nieostrożnym ruchu mogła ucierpieć, i zagapiła się na dzwoniącą na stoliku kawowym komórkę. Nie potrafiła zmusić się, by po nią sięgnąć, świadoma, że odroczenie rozmowy w czasie nic nie da.

– Cześć, Maciek!

Bardzo się starała, aby nie wyrwało się jej pełne znużenia westchnienie.

– Cześć. Dzwonię, żeby sprawdzić, co słychać u mojej ulubionej pisarki.

– Każdej tak mówisz, prawda?

– Skąd!

– Zapewne chcesz zapytać, jak książka? – Kalina chciała mieć to za sobą. – Mam dobre wieści.

– O! Skończyłaś?

– Nie aż tak dobre. Wyjeżdżam dzisiaj na przedłużony weekend. Zaszyję się na odludziu i będę pisać.

– Wiesz, że nie chcę cię popędzać, ale zapowiedzieliśmy cię na marzec…

– Nie chcesz, ale popędzasz. A ja dość słabo znoszę presję.

– Powiem ci, że ja też. Dlatego… – Tarski odpiął guzik kraciastej koszuli.

– Dlatego nie chcąc tracić ani chwili cennego czasu, powinnam już się zbierać. – Kalina weszła mu w słowo. – Chcę dojechać tam na drugą i rzucić się w twórczy wir.

– W takim razie, nie przeszkadzam. Owocnej pracy! I pamiętaj, więcej trwogi! Ostatnio zabrakło atmosfery napięcia i wyczekiwania.

– Tak, tak – odmruknęła.

Skąd Tarski ma wiedzieć, że trwogi, napięcia i wyczekiwania mam po uszy?, pomyślała.

Telefon sprawił, że poczuła całą sobą, że natychmiast musi coś zmienić. Że nie wytrzyma w domu ani chwili dłużej. Spakowała się w błyskawicznym tempie, narzuciła parkę w kolorze khaki, na stopy wsunęła ulubione brązowe sztyblety i wypadła z domu, jakby się paliło.

Zanim jednak otworzyła drzwi garażu, zobaczyła przy furtce listonosza.

– Dzień dobry, pani Kalino! – Pomachał.

Należał do tego typu ludzi, którzy zawsze są zadowoleni. Kalina sama chciałaby mieć tak pogodną naturę, ale niestety, była zanadto wrażliwa. Odbierała ludzkie zachowania i wszystkie wydarzenia bardzo intensywnie. Jeśli coś ją dotykało, to do szpiku kości, jeśli się cieszyła, to całą sobą. Zaś znajomy listonosz był jak niczym niezmącona pogoda gdzieś na południu Europy. Przewidywalny i zawsze słoneczny.

Podeszła do furtki.

– Dzień dobry, panie Wojtku. Co słychać?

– W porządku. Mam dla pani polecony. – Mężczyzna sięgnął do czarnej torby.

Zaciekawiona wyciągnęła rękę. Nie spodziewała się żadnych urzędowych pism. I słusznie, bo jak się okazało, bank z niewiadomych przyczyn przysłał stan konta za pokwitowaniem.

– Czy oni poszaleli? – bąknęła. – Jeden świstek, a tyle zamieszania!

– Niech pani zleci, żeby wysyłali zestawienie elektronicznie.

– Mam konto w archaicznym banku, zdaje się bardzo przywiązanym do zaprzeszłych form komunikacji…

– Czyli i ja jestem archaiczny? – Listonosz otworzył szerzej zielone oczy.

– Nie, skąd! – roześmiała się zakłopotana Kalina. – Nie to miałam na myśli.

– A jak idzie pani pisanie?

Pokiwała smętnie głową, dając sygnał, że nie ma ochoty o tym rozmawiać.

– Rozumiem, nie pytać – powiedział listonosz domyślnie.

– Przepraszam, nie jestem dzisiaj w najlepszym nastroju. Słabo spałam tej nocy.

– Za bardzo się pani przejmuje. Ten fragment, który mi pani przeczytała, był naprawdę dobry. Dopytuję, bo nie mogę się doczekać, kiedy będę mógł kupić książkę i dowiedzieć się, co dalej.

– Bardzo pan miły. Ale to nie jest takie proste.

– Domyślam się. W życiu nic nie jest proste, prawda?

Z takim stwierdzeniem nie sposób było się nie zgodzić. Kalina uśmiechnęła się nieco niemrawo, po czym wskazała na bramę garażową.

– Przepraszam, muszę się zbierać.

– Jasne. – Mężczyzna uniósł ręce. – Nie zatrzymuję pani. Do zobaczenia.

– Do zobaczenia, panie Wojtku.

Patrzyła przez chwilę, jak odchodzi, pogwizdując pod nosem, i pozazdrościła mu luzu.

Weszła do garażu, włożyła walizkę do bagażnika toyoty. Przypomniała sobie lipcowe popołudnie, kiedy poprosiła listonosza, by wysłuchał fragmentu jej powieści. Był szalenie zdziwiony propozycją, ale oznajmił, że to dla niego zaszczyt. A ona zwyczajnie potrzebowała opinii kogoś obcego i obiektywnego. Choćby i pana Wojtka, który najpewniej nie znał się na literaturze, ale mógł być potencjalnym czytelnikiem. Zaprosiła go na kawę. Gdy skończyła, orzekł, że tekst nadzwyczajnie go zaciekawił.

– Chętnie posłuchałbym dłużej, ale mam listy do doręczenia – powiedział.

– Nie mam więcej. – Kalina nerwowo podrapała się po skroni.

– Szkoda. Naprawdę jestem ciekawy, czy siostra bohaterki jest istotnie tak podejrzana, czy to intryga dla zmyłki.

– A jak by pan wolał?

– Ja? Ja nie mam nic do gadania.

– Mimo to jestem ciekawa.

– Sugeruje pani, że z nią będzie coś nie tak. Zatem lepiej byłoby, żeby okazała się w porządku.

Kalina zagryzła wargi.

– Nie tak to pani planowała? – zapytał listonosz. – No, mówiłem, że się nie znam.

– Nie… W sumie… – Zaplątała się, czując uderzenie gorąca. Skoro taki pan Wojtek od razu wyczuwa, po kim należy spodziewać się najgorszego, intryga nie była tak subtelna, jak myślała. – Dziękuję panu bardzo – powiedziała, gdy wstał z fotela. – Nawet nie wypił pan kawy – zauważyła.

– Bo tak mnie wciągnęło!

– Nie potrafi pan kłamać… – Pokiwała głową.

Pamiętała tamto zażenowanie. Co się ze mną stało?, myślała gorączkowo. Może chodzi o to, że nie mam już ochoty pisać podobnych książek? Że pragnę spróbować czegoś nowego. Chociaż eksploracja nowych terenów ostatnio zaprowadziła mnie na manowce… dumała, wracając do domu po komputer. Może jednak powinnam się trzymać starych utartych ścieżek, nawet jeśli droga jest nudna i nie czuję się na niej zbyt dobrze?

Włączyła radio w samochodzie głośniej niż zazwyczaj. Liczyła na kojącą moc muzyki.

Głowa Macieja przestała nieznośnie pulsować dzięki przyniesionej przez Martę tabletce.

Podczas rozmowy z Kaliną nie mógł oprzeć się wrażeniu, że najchętniej powiedziałaby mu, aby spadał na drzewo. Rozumiał ją. Pisanie pod presją na pewno nie jest komfortowe, mimo że sama doprowadziła do takiej sytuacji. Tak czy siak, nie miał wyjścia, musiał jej zaufać. Nie był wprawdzie najlepszy w obdarzaniu zaufaniem kogokolwiek, nawet samego siebie, ale ostatecznie, skoro doświadczona autorka twierdzi, że jedzie w głuszę, aby pisać jak szalona, nie ma podstaw, by jej nie wierzyć.

Skupił się na zadaniach na dziś. Chciał przekopać się przez przepełnioną skrzynkę mejlową. Planował zacząć od samej góry i zrobić tyle, na ile wystarczy mu czasu. Osoby, które skontaktowały się z nim akurat dzisiaj, miały wyjątkowe szczęście – dostaną odpowiedź tego samego dnia. Reszta pozostanie na samym dole listy nieprzeczytanych mejli. Nic nie wskazywało na to, że zmieni się to w najbliższym czasie, gdyż nowe wiadomości nadchodziły nieustannie.

Niechętnie patrzył na korespondencję zatytułowaną „Propozycja wydawnicza”. Losowo otworzył jeden mejl z bieżącą datą. Jeśli będę miał szczęście, już po pierwszym akapicie, ba, po pierwszym zdaniu, będę mógł zastosować formułkę: „Dziękujemy, ale nie jesteśmy zainteresowani”, pomyślał, uśmiechając się pod nosem i prześlizgując wzrokiem po tekście. Najwyraźniej los chce mi zrekompensować zbitą filiżankę, skonstatował.

O dziwo, mógł się nawet pośmiać, choć lata przepracowane w tym zawodzie znacznie przytępiły jego poczucie humoru. Ale brak podstawowych umiejętności władania językiem przestał go już zadziwiać. Tym razem miał do czynienia z erotykiem, choć wydawnictwo zastrzegało na swojej stronie, że nie przyjmuje tego typu propozycji. Historia opowiedziana była z punktu widzenia przyrodzenia głównego bohatera. No, nie można powiedzieć, że nie jest to nowatorskie, westchnął Tarski. Dodatkowo dość komiczne. Tyle że, sądząc po streszczeniu, autor pragnął uzyskać efekt raczej odwrotny.

Do wciśnięcia przycisku „drukuj” Maciej nie przyznałby się nawet na torturach. Wiedział, że tekstu nie przyjmie, ale postanowił wzbogacić swoją tajną teczkę z pozycjami na pocieszenie. Słaba literatura potrafiła poprawiać nastrój.

Dzień mijał mu lepiej, niż się zapowiadał: podpisanie kilku umów, odesłanie dwóch do konsultacji z prawnikiem, skoordynowanie redakcji kilkunastu powieści, korespondencja z autorami, którzy nadesłali plany kolejnych książek. Według niego dwa pomysły okazały się słabe, więc postarał się, by zachęcić pisarzy do ich zmodyfikowania.

W końcu zaczęło mu burczeć w brzuchu i zamarzyła mu się ciepła zupa. Najlepiej zawiesista, z dużą ilością ziemniaków… Lecz jeśli chciał zjeść cokolwiek, powinien się już zbierać, bo przed drugą był umówiony na mieście w sprawie poradnika motywacyjnego. Namawiał pewną dziennikarkę po przejściach do przerobienia własnych doświadczeń na książkę, która w dowcipnej formie wspierałaby ludzi na życiowych zakrętach. Dziennikarka, zdaje się, miała nie najlepszą opinię na temat poradników, lecz Tarski głęboko wierzył w przekonującą moc odpowiedniej zaliczki.

Podchodził do wieszaka po kurtkę, gdy odezwała się komórka. Wziął ją z biurka i spojrzał na ekran.

Była żona nie dzwoniła zbyt często. Jednak kiedy to następowało, nie była to przyjemna rozmowa.

– Halo? – Odebrał z nadzieją, że być może tym razem chodzi o coś innego, niż myśli.

– Jak… Jak mogłeś tak to spieprzyć?! – wycedziła niewyraźnie, acz dosadnie, była małżonka.

– Jowita, posłuchaj… – zaczął.

– To wszystko… To wszystko twoja wina!

Słowa plątały się karykaturalnie, więc Maciej wiedział, że piła. Zasadniczo nawet się nie zdziwił. Spróbował wydobyć informację, czy Jowita jest w domu, ale ona nie zamierzała mu jej udzielić. Była zainteresowana wyłącznie wydawaniem opinii.

Kiedy się rozłączyła, zadzwonił do Krzyśka.

– Cześć. Powiedz mi, gdzie aktualnie przebywa twoja partnerka?

– Dzwoniła – tamten bardziej stwierdził, niż zapytał.

– Tak.

– Pijana?

– Niestety.

– Wiesz… To już niedługo.

– Wiem. Dlatego pytam, czy jest bezpieczna.

– Tak – odparł ciężko Krzysztof. – Jest u swojej matki. I przepraszam cię za nią.

– To raczej ja powinienem przepraszać… – bąknął Tarski i czym prędzej rozłączył się pod pretekstem pilnego spotkania. Do ostatniej chwili mojego życia, dodał w myśli, sięgając po kurtkę.

Wyszedł z budynku na deszcz, który nie przestawał padać. Wzmógł się wiatr. Było zimno i nieprzyjemnie.

Nawet tego nie zauważył.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI