(…)

Aż dnia pewnego biorą pochodnie,

w pochód ruszają, brzydcy i głodni.

„Chcemy Romea – wrzeszczą dziewczyny –

my na Kamienną już nie wrócimy”.

„My chcemy Julii – drą się chłopaki –

dajcie nam Julię zbiry, łajdaki”.

Idą i szumią,

idą i krzyczą,

amor szmaciany płynie ulicą...

…Potem znów cicho,

potem znów ciemno,

potem wracają znów na Kamienną.

– Kochankowie z ulicy Kamiennej,

Agnieszka Osiecka

1.

Lekarstwo działa. Pocałunek śmierci[1]

Szum.

Wszystko wydaje mi się szumem. Przeciągłym i narastającym.

Słyszę nierówne bicie własnego serca. Słyszę, jak przez sieć żył przelewa się krew. Zawodzenie syreny i wrzaski obcych ludzi. Bliskie i odległe zarazem. Docierają do mnie, niczym przez dźwiękoszczelną szybę. Trzask drzwi. Stukot kauczukowych kółek toczących się po wyłożonej płytkami podłodze, szybkie kroki, westchnienia aparatury – medycznej? – której złowrogi zaśpiew wibruje, zaś poszczególne akordy nakładają się na siebie, tworząc kakofonię. Zapach choroby i środków do dezynfekcji. Pod powiekami niepokojąco pulsuje światło. Jak z dyskotekowego stroboskopu. Tak przyjemnie z nim płynąć. I płynąć z tym szumem.

Czy to znaczy, że umarłam? Umieram?

Czy to znaczy, że coś poszło nie tak, plan zawiódł?

Szpital nie był w nim przecież ujęty. Szpitala miało nie być wcale. Tymczasem właśnie tu się znalazłam. Wiem to i nie wiem. Na pewno. Wszystko jest trochę nierealne, rozmyte, sztuczne jak teatralne dekoracje, jakbym znalazła się w jednym z tych banalnych seriali o lekarzach, które kiedyś oglądałam z nudów. Nieważne...To było przed. Teraz ciasne uniwersum zamknięte w moim ciele rozwarstwia się, rozpływa. Ktoś krzyczy: „Ewa, pani Ewo!”. Ktoś się głośno zastanawia: „Długo jest nieprzytomna?!”. Ktoś ordynuje: „Płukać, intubować, zgłębnik, szybko, szybko...!”.

To do mnie? O mnie?

Może powinnam im powiedzieć, że tu jestem, że wszystko słyszę, wiem i czuję, lecz jakoś nie chce mi się gadać. A może nie mogę? Członki mam jak z waty, to co na zewnątrz – ciało, szpital, ludzie w kitlach – przelewa się we mnie powoli, jak lepki waniliowy budyń. Jego gęsta masa wszystko zakleja. Zasklepia mi wargi, knebluje je bezsilnością. Zresztą dobrze mi tu. Dobrze tu, gdzie jestem. Przyjemnie, chociaż ktoś mną szarpie, rozbiera. Zrywa ze mnie ubrania. Dlaczego? Czy powinnam się wstydzić? Skończyłam czterdzieści jeden lat, czas wypłukuje resztki młodości z komórek mojej skóry, piersi opadają, brzuch staje się wiotki, chociaż ćwiczę, dbam o siebie, walczę ze wskazówkami i czasami nawet myślę, że wychodzę z tej walki zwycięsko. Ale to tylko myślenie życzeniowe, czas nie zwalnia. Aktu obumierania nie da się powstrzymywać w nieskończoność. Bruzdy, zmarszczki, rozstępy, przebarwienia. Niedyskretny blask świetlówek na pewno eksponuje niedoskonałości. Wydobywa na światło dzienne artefakty przemijania. Pozwala, żeby wszyscy zobaczyli to, czego wolałabym nie pokazywać. W moim wieku ciału służy wyłącznie ciepły płomień świec i lampka wina odbierająca ostrość spojrzeniu. A tu ani świec, ani chianti, a oni ściągają ze mnie wszystko. Zrywają. Bez pardonu. Wstydzę się? Nie, jednak wcale się nie wstydzę. Tu i teraz nagość nic nie znaczy. W ustach czuję coś twardego, plastikowego, duszącego. Kiedy to we mnie wkładali, odruchowo kasłałam. Przeszył mnie krótki, ostry ból. W gardle zasyczały rozgrzane węgle kaleczonych błon śluzowych.

Poddaję się wszystkiemu, co się ze mną dzieje, co ze mną robią. Niech robią... To nie ma najmniejszego znaczenia. Nie istnieje nic przed tą chwilą i nie istnieje nic poza nią. I ja sama też w pewnym sensie nie istnieję. Jakby mnie tu nie było, albo jakby było trochę mniej...

Są za to tamte oczy.

Bardzo wyraźne, niebieskie. Pruski błękit – tak zwykłam określać ich kolor. Chłodny. Chłodne spojrzenie. Paradoksalnie to wspomnienie mnie rozgrzewa. Rozpala od środka. Jest głęboko we mnie, wbite pazurami w podświadomość. Niepokoi i koi – jednocześnie. I on jest ze mną, jest przy mnie. On...?

Chociaż w głowie wciąż szum, krzyk, a w gardle chłód plastiku, w przełyku i dalej miękki gumowy dren, a w żołądku coś zaczyna bulgotać złowieszczo, jak przy zasysaniu ostatnich kropli drinka przez słomkę z dna szklanki. Wsuwanie rurki intubacyjnej we wnętrze ciała przypomina trochę gwałt – gwałt przez usta – odziera mnie z intymności, jest nieprzyjemne, bolesne. Nic już ode mnie nie zależy.

Położyli mnie na boku, chyba po to, żebym się nie zadławiła tym, co zaraz ze mnie wypłynie. Niewygodnie mi w tej pozycji, czuję się zbrukana, poniżona, jest mi zimno, skaj, którym obity jest stół, klei się do mojej skóry. I nikogo to nie obchodzi. Zresztą ów dyskomfort doprawdy nie jest ważny, nic nie jest ważne, tylko... Tamte oczy? Z jakiegoś powodu, którego już nie potrafię sobie przypomnieć, myśli wciąż uciekają w ich kierunku.

Tymczasem przez moje ciało przelewa się fala ciepła. Rzeka torsji. Rwąca. Wyrywa mi trzewia. Przywraca do rzeczywistości. Powietrze przesyca odór wymiocin, a ja na moment otwieram szeroko oczy, by po chwili znowu zanurzyć się pod powierzchnię ciemności połyskującej złowrogo, smoliście.

„Ewa... Pani Ewo... Jeszcze trochę”.

Dajcie mi spokój. Po co oni tak krzyczą?

Woda. Ciepła woda wypełnia mnie od środka. Rozdyma mnie. Mogłabym przysiąc, że zaraz coś mi w środku pęknie. Mój brzuch przypomina balon. Prezerwatywę w śmigus-dyngus; napełnioną ciepłą wodą i przetrawioną treścią żołądka.

I znowu wstrząsa mną spazm. Rzygowiny płyną po brodzie. Fizyczność jest taka paskudna. Niezbyt finezyjna – nazbyt ludzka. Dlaczego nie pozwalają mi zachować godności? Niechby jej pozorów jedynie. Dlaczego nie dadzą mi spokoju?

Dajcie mi spokój. Mam dość!

Nie dają. Męczą mnie. Pastwią się.

Na co to wszystko? Mam dość!

Tortura trwa w nieskończoność.

Trwa…

…

Wreszcie cisza. Wyciągają obce ciało z mojego ciała, wszystkie te rurki, dreny, plastik. Teraz już boli tylko trochę. Znośnie. Nieznośnie. Teraz jestem pusta w środku. Bardzo pusta. I wolna. Przekładają mnie na plecy. Wprawdzie już śpię, lecz zaraz zasnę jeszcze głębiej. Odpocznę. Jestem śmiertelnie zmęczona. Zapadam się głęboko w słodkie, miękkie nic. W pruskie spojrzenie. W jego spojrzenie. W niego. Jeszcze na chwilę.

[1] William Shakespeare, Romeo i Julia, tłum. Jerzy S. Sito, Polskie Media AMER.COM SA, Poznań 2002.

2.

Dzień ten fatalny więcej takich wróży;

Gdy się raz zacznie złe, zwykle trwa dłużej[2].

Powoli dochodzi dziewiąta, lecz skąpana w strugach deszczu ulica nadal świeci pustkami. Wzdłuż niej, w precyzyjnym urbanistycznym szyku, przypominając klocki domina, wyrasta szpaler czteropiętrowych bloków. Osiedle Wyzwolenia. Niegdyś zadbane, z placami zabaw i przystrzyżonymi trawnikami, należało do huty szkła, stanowiąc zaplecze mieszkaniowe dla pracowników. Po upadku zakładu przeszło w zarząd miasta i zaczęło popadać w ruinę, zmieniając się w przytulisko dla bezrobotnych malkontentów, którzy od dwudziestu pięciu lat, szukając sensu istnienia na dnie butelek, przerzucają odpowiedzialność za życiową porażkę na „tego złodzieja Balcerowicza”. Kto miał trochę oleju w głowie i jakiekolwiek zaskórniaki, już dawno stąd prysnął na inne osiedla, w inne rejony miasta. Tym, którzy zostali, robak wykolejenia wyżera mózgi i wątroby. Place zabaw rozkradziono na złom, trawniki zasłały butelki i psie kupy, a od śmierdzących uryną klatek po zmroku lepiej trzymać się z daleka. Nastroje mieszkańców i ich stosunek do świata idealnie oddaje krzykliwe graffiti widniejące na jednym z bloków, które głosi, że „wszystko to chuj”.

W tym niezbyt wesołym miejscu, w drzwiach jednej z klatek, pod eternitowym daszkiem, pojawia się kobieta. Niestara, choć zmęczona życiem, prawdopodobnie jest grubo po czterdziestce, a może i nie. Trudno stwierdzić. Przed laty musiała być bardzo atrakcyjna. Dzisiaj, przez mocny makijaż, zbyt krótką wyzywającą sukienkę i przepalone farbą blond włosy, wygląda ordynarnie, tanio, ale też – w pewien specyficzny sposób – smutno. Jak typowa dzidzia-piernik, zdetronizowana królowa balu, przechodzona cheerleaderka porzucona przez kapitana drużyny. Z jej wyzywającym emploi gryzie się pokaźnych rozmiarów medalik z Matką Boską spoczywający na pełnym dekolcie. Kobieta ma podpuchnięte oczy, jakby dzisiejszej nocy nie spała albo za dużo wypiła. A może jedno i drugie? Umalowane na różowo usta zaciska w niesmaku. Krzywi się na widok kaskad chlustających z rynien. Ogarnia pustym spojrzeniem spływającą deszczem ulicę. Przez zasłonę wody świat wydaje się jeszcze bardziej odpychający, nieprzyjazny, nieostry. Czubki drzew uginają się pod naporem wiatru. Chodnikiem meandruje dzika rzeka petów i śmieci. Przy studzienkach tworzą się obwódki z brudnej piany. Kobieta ogląda ów odstręczający spektakl z wyraźnym zniechęceniem. Chyba nie ma ochoty ruszać się spod klatki. Robi krok w tył, w stronę drzwi. Może jednak się rozmyśli i przeczeka załamanie pogody w środku? Łapie za klamkę, zastyga. Zatrzymuje się w pół gestu, w pół kroku. Waha się. Gęsta pokrywa chmur, które szczelnie wypełniają niebo, nie daje nadziei, że ulewa szybko ustanie. Niby czerwiec, a pogoda zupełnie do niczego. W telewizji mówili, że to front ze Wschodu – jak zwykle wina ruskich, którzy jak nie mgłę, to ulewę na ciemiężony naród polski sprowadzają – i że to co najmniej do jutra potrwa.

Ale ona wie swoje. To nie żaden pogodowy front, lecz potop. Prawdziwy boski potop. Gniew Najwyższego, który postanowił oczyścić to brudne miejsce z grzechu. Zmyć kurewstwo, które rozpleniło się w mieście, a szczególnie w tej dzielnicy. Ona to wie! Usłyszała w błogosławionym radiu z piernikowego miasta – miej je, Panie, w opiece – jedynym miejscu, gdzie jeszcze głoszą prawdę. Powiedzieli, że deszcz szybko nie minie, gdyż źle się dzieje w Narodzie Wybranym, więc Bóg litościwy ma swój plan!

Szkoda tylko, że zaczął go realizować właśnie dziś – nielitościwie i zupełnie bez pomyślunku – bowiem koliduje z jej własnym. A ona musi wyjść!

Diabli nadali.

Musi! Nie ma sensu dłużej zwlekać. Wzdycha więc, podnosi medalik do ust, całuje go z nabożnym szacunkiem, znacząc różowym stygmatem szminki, po czym otwiera parasol i opuszcza suche miejsce. Lawirując pomiędzy kałużami, szybko mija osiedlowy skwer i dociera do ulicy. Zmierza w stronę parku, oddalając się tym samym od centrum miasta i zostawiając za plecami Osiedle Wyzwolenia.

Przed nią rozpościera się teraz aleja klonowa. Aleja... Jednak drzewa tu mizerne, przykurczone, rachityczne, smutno zwieszają swe korony nad ulicą. Kobieta idzie szybko, nie rozglądając się na boki. Wokół wciąż żywego ducha. Jest sobotnie przedpołudnie, wiadomo, że wszyscy jeszcze na kacu leżą w chałupach. Jezdnią przemykają jedynie pojedyncze samochody. Jakieś kilkunastoletnie audi o pordzewiałych progach pobekuje przedśmiertnie wyziewami trawionego oleju – sprawia wrażenie, jakby w każdej chwili miało się rozpaść – i dostawczak z zakładów mięsnych Gołębiewskiego, oklejony wyblakłymi zdjęciami reklamowymi kiełbas i szynek, i radiowóz wracający z patrolu. Ale przechodniów brak. Ulewa przegoniła z parkowych alejek matki z wózkami, dzieciarnię, zazwyczaj palącą ukradkowo w krzakach, a nawet najtrwalszy element krajobrazu – meneli.

Po kilku minutach kobieta opuszcza park. Wzdłuż ulicy zaczynają wyrastać domy jednorodzinne. Wszystkie na jedno kopyto, upaćkane niemodnym cementowym barankiem. Vis-à-vis wznosi się gmach powiatowej komendy policji – to właśnie on stanowi jej cel.

Kiedy dociera na miejsce, jest trochę przemarznięta, a w jej czarnych szpilkach z imitacji skóry chlupocze woda. Jednak nie od razu wchodzi do środka. Przystaje przed schodami, pod daszkiem, tuż obok ustawionej w kącie popielniczki – zanim przestąpi próg komendy, nim powie, co ma powiedzieć i zrobi, co należy zrobić, musi koniecznie zapalić, uspokoić się, ochłonąć. To grzech zabijać rakotwórczym dymem ciało dane przez Stwórcę, lecz czasami jak człowiek musi... Dlatego i tym razem On na pewno jej wybaczy, wszak sytuacja jest wyjątkowa.

Próbując zapanować nad drżeniem dłoni, kobieta dobywa z torebki paczkę chesterfieldów i zapalniczkę. Wsuwa papierosa do ust i szybko go przypala. Zaciąga się. Delektuje się gryzącym smakiem tytoniu. Dym wypełnia jej płuca spokojem. Kobieta pali niespiesznie, wsłuchując się w krople uderzające o daszek nad wejściem. Patrzy w głąb ulicy. Tam, gdzie kończą się domki jednorodzinne, wyrasta żółto-czerwona hala sieciówki o nazwie „Owada”. Na parkingu sporo samochodów, widocznie coś rzucili w promocji. Po tym, jak zamknięto kino – ponoć nie opłacało się, bo teraz to wszystko w telewizji – hipermarket stanowi ostatni bastion życia miasta. Dalej, za blaszaną halą, już tylko resztki opuszczonej huty – ceglane kominy, baraki, dawny budynek biura, wybebeszony ze wszystkiego, co cenne, pozbawiony szyb, a nawet metalowych futryn. Na zarośniętych wysoką trawą szynach wąskotorówki nadal stoją pojedyncze wagoniki, które okazały się zbyt ciężkie, aby je ukraść.

I wreszcie pola. Pola po horyzont. Koniec miasta. Koniec świata. Koniec Alei Wyzwolenia.

Kobieta uśmiecha się drwiąco na myśl o nazwie ulicy. W zasadzie popękany wąski asfalt, obsadzony po obu stronach rachitycznymi klonami, tyle samo ma wspólnego z aleją, co i z wyzwoleniem. Nigdy nie przedefilowała tędy żadna armia, w pokazie siły nie przejechały czołgi, nie załopotały na wietrze flagi biało-czerwone i nikomu nie zakręciła się w oku łza wzruszenia na dźwięk Mazurka Dąbrowskiego. Chociaż, jak głosiła plotka: zaraz po wejściu czerwonoarmistów do miasta w czterdziestym czwartym, dowództwo urządziło sobie w jednym z domów stojących przy parku tymczasową kwaterę, a w niej ostrą popijawę. Samogon lał się wiadrami. Rozbawieni chłopcy w samych gaciach – chociaż byli i tacy, którzy twierdzili, że widzieli ruskich z gołymi dupami – pląsali do dźwięków harmoszki, obłapiając przy tym miejscowe dziewuchy. Niespotykana dotąd w bogobojnym mieście sodoma i gomora musiała się skończyć karą boską, czyli ciężkim kacem. I tak, na cały kolejny dzień, przyjaciele zza Buga zalegli pokotem w przydomowym ogródku, pomiędzy szczypiorem i boćwiną, oraz bezpośrednio na ulicy. Wtedy jeszcze Parkowej. Zaraz po wojnie, na cześć zwycięskiej armii, i aby przypochlebić się nowej władzy – a może z powodu prowincjonalnych kompleksów miejscowych prominentów, którzy marzyli, żeby z zabitej deskami dziury zrobić metropolię – zwyczajna ulica zamieniła się w aleję. Aleję Wyzwolenia! Kocie łby zalano asfaltem, posadzono drzewa. A ponad dwie dekady później, aby dodać miejscu powagi i splendoru, pobudowano dodatkowo przyczółek lokalnej praworządności – komendę milicji.

Niestety klony, pieczołowicie podlewane i nawożone przez bezpańskie burki, nie zdołały się rozrosnąć i zasłonić potworka wzniesionego bez polotu i fantazji w czasach gierkowskiej prosperity. Toteż przysadzisty budynek straszy z daleka kratami w oknach i poszarzałą elewacją, tu i ówdzie poznaczoną ciemniejszymi smugami zacieków. Na domiar złego, po latach do istniejącego gmachu doklejono przybudówkę. Szpetny nowotwór błyszczy teraz od frontu szkłem i stalą, nijak nie korespondując ze starą częścią. Komenda jest jak wszystko inne w mieście – zdaje się trwać w dysonansie. Kolejni urbaniści musieli dobrze brać w łapę, a przez to nic tu do niczego nie pasuje. Socjalistyczne bloki z wielkiej płyty wyrastają przy uliczkach z kocich łbów, które pokrywając się piaskiem wybiegają hen w pola i łąki, donikąd. Paździerz lat dziewięćdziesiątych puszy się przy rozdygotanych starością drewnianych chałupach. Nic nie trzyma się kupy. Wszystko jest jedną wielką dysproporcją. Dysfunkcją. Dysharmonią.

Kobieta wreszcie kończy papierosa. Mimo że tuż obok stoi popielniczka, niedopałek ciska w kierunku kałuży. Wzdycha z rezygnacją, ponownie całuje medalik, aż wreszcie przekracza próg komendy. W środku panuje niemal kompletna cisza. Tutaj też weekend. Tylko gdzieś z końca korytarza dochodzi szum rozmowy i dźwięki radia. Ktoś w głębi budynku się śmieje. Trzaskają drzwi...

Mundurowy, siedzący w dyżurce niedaleko wejścia, wgapia się tępo w monitor komputera. Pasjans? Facebook? Chłopak jest bardzo młody – niewiele starszy od syna kobiety – trochę przy tuszy, jego twarz szpecą księżycowe kratery, pamiątki hormonalnych wybuchów. Pewnie dopiero co skończył szkołę. Wygląda na znudzonego albo głęboko nieszczęśliwego, jakby znalazł się tu przez przypadek albo za karę. Prawdopodobnie wolałby spędzać sobotę gdzie indziej. Może z dziewczyną, jeśli takową posiada. A raczej nie posiada. Za to ma w sobie coś z lamy.

Na widok kobiety z ociąganiem odrywa się od ekranu i nieznacznie prostuje. Marszczy brwi.

– Słucham?

Głos ma dziwnie wysoki i piskliwy, jak panienka. Kobietę uderza złośliwa konkluzja, że z takimi warunkami dzieciak raczej nie ma szans na błyskotliwą karierę w policyjnym fachu. Pies, według niej, żeby wzbudzać strach i szacunek, musi mieć głos głęboki i męski, a do tego lekko zachrypnięty i przepity, jak – dajmy na to – Boguś Linda. O, tamten to ma chrypę. I aparycję zimnego drania. Tymczasem ten tutaj...? Lama-kastrat. Gdzie się podziali prawdziwi mężczyźni? Prawdziwi tacy...

– Słucham? – powtarza młody człowiek, a wraz z wysokim C w powietrzu zaczyna wibrować irytacja.

Kobieta postępuje krok naprzód, opiera dłonie na pulpicie. Kolor jej paznokci idealnie harmonizuje ze wściekłym różem warg. Nabiera powietrza – nadszedł ten moment. Ten moment! Mleko zaraz się rozleje. Słowa wywołają nieuniknioną lawinę wydarzeń. Efekt motyla. Wszystko potoczy się jak na filmie. A ona zostanie gwiazdą. Oczywiście wolałaby, żeby nie był to kryminał, czy raczej jakiś pikantny romans z Richardem Gere’em, ale w życiu nie można mieć wszystkiego.

A zatem kurtyna w górę!

– Chciałam zgłosić zaginięcie – mówi, może trochę zbyt kokieteryjnie modulując głosem, po czym milknie. Nie odrywając oczu od chłopaka, obserwuje jego reakcję.

Teraz musi nastąpić trzęsienie ziemi. Dzieciak powinien się poderwać na równe nogi i jąć ją wypytywać: co, gdzie, kiedy. Ale nic z tego. Siedzi, ślamazara, dalej na tyłku i patrzy na nią tym swoim rozmemłanym spojrzeniem lamy. I nawet powieka mu nie drgnie. Jakby co chwila ktoś mu zgłaszał zaginięcie. Czego ich uczą w tych szkołach policyjnych?

– Czyje zaginięcie? – pyta z flegmą.

Kobieta cała się w środku trzęsie, lecz próbuje nie dać tego po sobie poznać. Wydmuchuje powietrze z afektacją.

– Syna! Chciałam zgłosić zaginięcie syna. – Nieznacznie czerwienieje na twarzy.

Może teraz wreszcie gówniarz wybudzi się z otępienia?

– Dobrze. Proszę się uspokoić. Proszę sobie usiąść, o tam. – Wskazuje na drzwi, przy których ustawiono kilka składanych krzesełek. – Zaraz kogoś do pani poproszę.

Weź tu się uspokój, weź usiądź – kobiecie cisną się na usta nieparlamentarne wyrazy, ale posłusznie zajmuje miejsce na krześle. Jakiś respekt czuje przed władzą. Chłopak tymczasem chwyta za słuchawkę i wykręca numer. Czekając na zgłoszenie się rozmówcy, przygładza dłonią mundur na pękatym brzuchu. Po chwili zaczyna mówić. Kobieta bardzo chciałaby usłyszeć, co tam szepcze, jednak zasłonił usta dłonią. Po chwili odkłada telefon i rzuca w stronę rzędu krzeseł:

– Podkomisarz Baran zaraz panią przyjmie.

Baran?! Podkomisarz? Nawet nie komisarz? Cóż za rozczarowanie. Nie, zupełnie nie tak sobie wyobrażała tę chwilę. Że też w jej życiu wszystko musi być nie takie, jak sobie założyła. Nie takie, jak w serialach i filmach. Takie byle jakie.

[2] William Shakespeare, Romeo i Julia, tłum. Józef Paszkowski, Wydawnictwo Prószyński i S-ka, Warszawa 2001.

3.

W grze tu nienawiść wielka, lecz i miłość.

O! wy sprzeczności niepojęte dziwa!

Szorstka miłości! nienawiści tkliwa![3]

Spokój. Musi natychmiast odzyskać spokój! Rozkleił się jak baba, a to do niego niepodobne.

Gdy ratownicy wyszli z domu, sprzątnął wymiociny z podłogi, a później opadł na kanapę. Tę samą, na której ją znalazł. Od kilku minut trwa w jednej pozycji. Odrętwiały, niewidzącym wzrokiem wpatruje się w kartkę trzymaną w dłoni. Nie ma siły znowu jej przeczytać. Za pierwszym razem litery roztańczyły się na papierze, pociemniało mu przed oczami i niewiele zrozumiał z tego, co tam napisane. Może podejmie kolejną próbę, ale jeszcze nie teraz. Nie teraz... Nie tak łatwo się zmierzyć z prawdą, nie tak łatwo zebrać rozsypane myśli.

Zresztą jeżeli nawet uda mu się to przeczytać raz jeszcze, i ponownie, i znowu – aż słowa wgryzą się w pamięć – czy zrozumie więcej? Czy to się w ogóle da zrozumieć?

Powinien pojechać do szpitala, lecz przy nodze ołowiana kula niemocy, a w żołądku delirium strachu. Boi się, co zastanie na miejscu. Czy ją jeszcze zastanie? Musi więc chwilę poczekać, żeby powstrzymać, uspokoić wewnętrzny dygot. Drżenie dłoni. Łopot tego czegoś, co zwykle jest sercem, chociaż ona wykrzyczała mu wielokrotnie, że u niego znajduje się tam tylko próżnia... Tak czy inaczej, powinien ochłonąć, zanim usiądzie za kierownicą. Na dzisiaj starczy ofiar.

Powinien zrozumieć, co tu się właściwie stało. Nie czuje się winny.

No dobrze, trochę się czuje.

Jest winny.

Ale jak ona mogła to zrobić?

Potrzebowała pomocy i pomógł jej, jak potrafił. Bał się, że ona zrobi coś głupiego. Nie powinien był do tego dopuścić. Nie powinien był pozwolić, żeby wszystko zniszczyła, dlatego uprzedził fakty. Tak należało postąpić. Tak postąpiłby każdy na jego miejscu. Tak jest najlepiej. Czasami, w imię wspólnego dobra, ktoś musi odegrać rolę złego porucznika. Nie wziął jedynie pod uwagę, że Ewa tak się przejmie, że to dla niej takie ważne. A może właśnie wiedział i dlatego interweniował? Tym razem zabrnęła za daleko.

Miłość? Latami wmawiała mu, że nic podobnego nie istnieje. Że to puste słowo, niewiele znacząca mrzonka, lukrowane ciastko z krótkim terminem do spożycia. To fantom. Efemeryda o trwałości mydlanej bańki. Jest tylko tkliwa nienawiść. I przywiązanie trwalsze niż nienawiść. I system zachowań i codziennych rytuałów, który – chociaż co do zasady nudny – wygodny jest i bezpieczny. Uwierzył jej, zaoferował to wszystko. Czegóż chciała więcej?

I dlaczego nagle zmieniła zdanie? Zawsze była mądrą, rozsądną dziewczynką, a teraz ta pomroczność jasna. Choroba przenoszona drogą płciową. Jak wirus Zika. Ta cała miłość nic by Ewie nie dała, za to zaszkodziłaby im wszystkim.

Ale ona była głucha. Naiwna! Nagle uznała, że w życiowej rozgrywce główną rolę grają kiery, gdy tymczasem zawsze wygrywają piki. Wszyscy to wiedzą. Uważał, że ona także zna reguły. Zawsze twierdziła, że zna. A później zjawił się tamten. Wydawał się niegroźny. Na początku. Do czasu.

Szymon zrobił to, co należało zrobić. Właśnie tak! Zatem teraz musi zebrać myśli. Musi odzyskać panowanie nad sobą, policzyć do dziesięciu. Raz, dwa, trzy... Niechże ten cholerny deszcz wreszcie przestanie padać! Cztery, pięć...

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[3] Ibidem.

Copyright © by Katarzyna Zyskowska-Ignaciak, 2016

Copyright © by Wojciech Chmielarz, 2016

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Fabrizia Milia / Trevillion Images

Konsultacja medyczna lek. med. Łukasz Zyskowski

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-248-1

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Druk i oprawa: Abedik SA