Chcę spotkać w tym dniu

Człowieka, co czuje jak ja

Chcę powierzyć mu

Powierzyć mu swój niepokój

Chcę w jego wzroku

Dojrzeć to światełko, które sprawi,

Że on powie jak ja – jak ja…[1]

[1] Fragment piosenki Och, życie, kocham cię nad życie, z repertuaru Edyty Geppert, sł. W. Młynarski, muz. W. Korcz.

Czasami trzeba się znaleźć na skraju przepaści, by zrozumieć, co jest rzeczywiście ważne, by zrozumieć, o co w tym życiu naprawdę chodzi. Bo przecież nie o to, czy ma się mniej, czy więcej zmarszczek, czy tam przybyło, a tu ubyło, czy coś obwisło, a coś się podsunęło. Nie chodzi o stan konta, o wielkość domu, wypasioną furę, o to, by wciąż narzekać, bo to czy tamto się spieprzyło. Co tam porąbany szef, chandra bez powodu, rysa na szkle… Są większe upadki, istnieje mocniejszy ból.

O co więc chodzi? Może o to, by się do kogoś uśmiechnąć, napisać wiadomość, że się kocha. Potrzymać za rękę, porozmawiać, przytulić, powiedzieć, że będzie dobrze, upiec furę czekoladowych ciasteczek. Może chodzi o to, by być. Po prostu być.

PROLOG

W moim życiu było wiele takich dni, które wywracały świat do góry nogami. Ale ten jeden, szczególny, zmienił wszystko. Zmienił moje poukładane życie o sto osiemdziesiąt stopni…

Karolina westchnęła.

Od dawna już nie siadywała sama z kubkiem kawy na ławce i nie obserwowała ptaków wznoszących się do lotu. One są wolne, mogą szybować po niebie, dokąd chcą. Karolina chciałaby jeszcze kiedyś móc poczuć podobną swobodę. Zwykle nie miała czasu praktycznie na nic. A tego dnia pozwoliła sobie na wolne. Wolne od życia, jak powiedziałaby Mariona.

Kobieta obserwowała uśmiechniętych ludzi, biegające dzieci.

Od tylu lat nie znajdowała czasu na takie fanaberie. Tak, niekiedy sobie myślała, że ten czas tylko dla siebie to jej fanaberie. Niewielu ludzi ją rozumiało, jedynie ci, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji.

Na początku ciągle obwiniała siebie. Była przekonana, że to, co ich spotkało, jest jej winą. Teraz wiedziała, że zrobiła wszystko, co było w jej mocy, by Jasiek miał w miarę normalne życie.

To już sześć lat… – nie odrywała wzroku od ludzi. Zdrowych ludzi. – Tyle pięknych chwil razem, ale tyle też bólu, smutku, wyrzeczeń… Tak mało z tego życia dla mnie, ale to był przecież mój wybór. I dziś postąpiłabym tak samo – pomyślała. – Jestem odważna, prę do przodu, tylko czasem płaczę. Więcej się uśmiecham, choć miewam też gorsze chwile, kiedy gryzę poduszkę, kiedy mam ochotę uciec od wszystkiego…

Karolina zamknęła oczy.

Przypomniały jej się przeczytane gdzieś słowa: „Jedno dzisiaj jest warte więcej niż dwa jutra”. Jakże prawdziwe. Właśnie dzisiaj, teraz, uświadomiła sobie, jak bardzo jest szczęśliwa mimo choroby syna, mimo zmęczenia, mimo cierpienia. Bo to była miłość ociekająca cierpieniem – tak Karolina mogłaby opisać swoje życie z Jaśkiem. Ze swoim szczęściem. Chorym szczęściem.

ROZDZIAŁ 1

Karolina układała historyjki z gumy Donald w swoim tajnym pudełeczku, które dwa dni temu obkleiła złotkiem, kiedy do pokoju weszła mama.

– Mariona przyszła.

Dziewczynka wybiegła do przedpokoju.

– Cześć – uśmiechnęła się do przyjaciółki. Miały po tyle samo lat, ale Mariona była drobniejsza i niższa. Wyróżniała się porcelanową cerą i blond puklami, które spływały na ramiona. Karolina, dość wysoka, jak na swój wiek, i bardzo szczupła, szczyciła się oliwkowym odcieniem skóry i włosami w kolorze hebanu.

– Wyjdziesz na dwór? – zapytała Mariona.

– Pewnie.

Karolina włożyła buty plastiki, które wówczas były szczytem mody, i zawołała w stronę kuchni:

– Mamo, wychodzę.

Mama pojawiła się na korytarzu.

– Tylko wróć na obiad.

– A co będzie? – zapytała szybko dziewczynka.

– Mielone i surówka z kapusty.

Karolina przewróciła oczami.

– Dobrze. – A w duchu pomyślała: znowu?

Nie lubiła mielonych, wolałaby już placki ziemniaczane albo naleśniki, ale mama powiedziała jej ostatnio, że mięso też musi jeść, więc dziewczynka wolała nie wdawać się z nią w dyskusję.

Złapały się z Marioną za ręce i wybiegły na klatkę schodową. Przeskakiwały co dwa stopnie. Nie omieszkały też zadzwonić do sąsiada spod siódemki i puścić się pędem na dół. Kiedy usłyszały jego podniesiony głos, były już na parterze.

– Smarkule jedne! Kawałów im się zachciało. Dupy wam złoję! Słyszycie? Złoję wam dupy!

Dziewczynki dusiły się ze śmiechu. Sąsiad zamknął drzwi, a one wyszły na podwórko.

– Właściwie czemu zawsze do niego dzwonimy? – zapytała Mariona.

– Dla śmiechawy.

Jakby na potwierdzenie tych słów wybuchnęły śmiechem.

Mariona była najlepszą przyjaciółką Karoliny. Ich mamy poznały się na porodówce. Dziewczynki urodziły się jedna po drugiej. Dzieliło ich zaledwie kilka godzin. Znały się więc od zawsze. I jedna bez drugiej nie mogła żyć.

– Co robimy? – zapytała Mariona.

Karolina wskazała na grupkę dzieci, które grały w zbijaka.

– Eeee tam… – Mariona nie paliła się do gry. – Może w gumę poskaczemy?

Mama kupiła jej ostatnio kilka metrów różowej rozciągliwej taśmy.

– Cześć, dziewczyny! – Jakby spod ziemi wyrósł Arek. Największy osiedlowy rozrabiaka. Każdy go lubił, mimo iż psocił za dziesięciu.

Arek mieszkał na tym samym osiedlu, co dziewczyny, i miał młodszego brata, Jacka. Ich tato prowadził niewielką wypożyczalnię kaset video, dlatego też często cała paczka zbierała się u niego w domu, by oglądać nowości. Do paczki należeli jeszcze Mateusz i Piotrek.

– Cześć – odpowiedziały chórem dziewczynki.

– Co robicie?

– Właściwie nie wiemy.

– Chodźcie z nami na działki – wskazał ręką na Piotrka i Mateusza, którzy wisieli głowami w dół na trzepaku. – U Zagórskich są dobre śliwki.

Dziewczynki spojrzały na siebie z uśmiechem.

– Pewnie, że idziemy.

W piątkę ruszyli na działki. O tej porze mało ludzi było w swoich ogródkach. Zanim weszli do Zagórskich, ustalili, że to Mateusz będzie stał na czatach.

– Nic się nie martw, chłopie, dla ciebie też narwiemy – Arek poklepał go po plecach. – Jeśli kogoś zobaczysz, gwizdnij dwa razy.

Arek wspiął się na śliwę i już po chwili potrząsnął gałęziami. Owoce spadały na trawę, a dziewczynki i Piotrek wpychali śliwki do kieszeni i zrolowanych bluzek. Nagle usłyszeli krzyk Mateusza:

– W nogi! Uciekać!

Po chwili rozległo się ujadanie psa. Dzieci zaczęły biec w stronę siatki. Przeskakiwały sprawnym ruchem przez ogrodzenie. Część owoców wysypała im się z kieszeni. Śmiały się przy tym głośno, widząc, jak Zagórski z psem biegnie w ich stronę, wymachując patykiem. Jamnik ujadał.

– Gówniarze! Na szaber was zebrało?!

Uciekli. Zatrzymali się w pobliskim zagajniku, gdzie czekał na nich Mateusz.

– Ej! Miałeś gwizdać, jak tylko kogoś zobaczysz na horyzoncie – zwrócił się do niego Piotrek.

– Posrałeś się, jak zobaczyłeś starego Zagórskiego? – zapytał Arek.

– Yyyy… – Mateusz nie chciał wyjść przed dziećmi na mięczaka. – Zagórski wyrósł jak spod ziemi. I ten jego pies…

– Jamnika się boisz?

– W życiu! – chłopak wypiął dumnie pierś. – Krzyknąłem, żeby was ostrzec.

Mariona wyjęła śliwkę i wytarła ją w koszulkę.

– To dla ciebie – wręczyła ją Mateuszowi.

– Zakochana para, Jacek i Barbara… – zakpił zazdrosny Piotrek.

Dzieciaki zjadły śliwki, po czym stwierdziły, że zaschło im w gardle.

– Dzisiaj twoja kolej – Arek lekko uszczypnął w bok Karolinę.

Dziewczynka wiedziała, o co chodzi. Wstała, otrzepała tyłek i ruszyła w stronę bloku. Codziennie ktoś inny kupował ptysia. Dzisiaj padło na nią.

– Mamooo! – zawołała w stronę okna. Na nieszczęście mieszkała na czwartym piętrze. – Mamooo!

Kilka okien otworzyło się na oścież i pojawiły się w nich zatroskane matki, chcące sprawdzić, czy to nie ich dziecko woła tak rozpaczliwie.

– Mamoooo! – zawołała po raz kolejny dziewczynka.

W końcu i jej mama otworzyła okno.

– Słucham?

– Rzucisz mi kasę na ptysia?

Kobieta skinęła głową. Po chwili z okna sfrunęły pieniądze zawinięte w siatkę.

Mama zapakowała większą kwotę, niż córka potrzebowała.

Kochana mamusia – pomyślała z czułością dziewczynka. Kupiła oczywiście ptysia, a za resztę gumy Donald, oranżadkę w proszku i pralinki.

Chłopcy ucieszyli się, widząc ją obładowaną smakołykami.

– No to mamy wyżerkę – na dziecięcych buziach pojawiły się uśmiechy od ucha do ucha.

Spałaszowali wszystko ze smakiem, a potem zagrali w zbijaka.

Koło piętnastej Karolina usłyszała wołanie mamy.

– Obiad!

– Lecę! – dziewczynka wsadziła do buzi gumę i pobiegła w stronę bloku.

Nie miała ochoty na posiłek, ale wmusiła w siebie mielonego i ziemniaki. Mama była przecież dla niej taka dobra. Czasami ją wkurzała, jak każdy rodzic wkurza dziecko, ale i tak ją kochała.

Oczywiście Karolina miewała chwile, kiedy chciała spakować walizkę i uciec w siną dal, ale tak naprawdę nigdy by nie uciekła. Lubiła to miejsce, swoje osiedle, tych wszystkich ludzi wokół, nawet Zagórskiego i jego dziwacznego jamnika, a przede wszystkim swoją paczkę. Ich wspólne zabawy, jeżdżenie na desce i wrotkach. Pomykanie po mieście na gapę starym ikarusem. Mieli niezły ubaw, kiedy kontrolerzy chcieli ich złapać, a oni byli od nich szybsi.

Po południu dziewczynka wyszła na dwór. Wzięła ze sobą kredę. Mariona pojechała z rodzicami do babci, więc sama narysowała klasy i zaczęła w nie grać. Mogła iść po którąś ze swoich koleżanek, ale nie miała ochoty. One uważały, że są już za duże na takie zabawy.

Karolina wciąż czuła się dzieckiem. Miała dziesięć lat, ale wcale a wcale jej to nie przeszkadzało, by skakać w klasy czy grać w gumę. Zresztą Mariona była podobna do niej. Lubiły robić fikołki na trzepaku, chodzić do apteki po vibovit i zjadać całe opakowanie naraz. Wygłupiać się z chłopakami. Biegać z nimi na działki i bawić się w podchody.

– A coś ty taka zamyślona? – przy boku Karoliny, jak zwykle niespodziewanie, pojawił się Arek. – Gdzie Mariona?

– U babci. A gdzie chłopaki?

Arek wzruszył ramionami.

– Zobaczyłem cię z okna i przyszedłem.

Karolinie serce omal nie wyskoczyło z piersi. Bardzo lubiła Arka i ucieszyła się, że chłopak do niej wyszedł.

– Może pójdziemy na huśtawki? – zaproponowała, żeby ukryć zażenowanie.

Bujali się do dechy, a potem skakali z huśtawki na piasek.

– Kto by pomyślał, że dziewczyna mnie pokona – powiedział Arek, kiedy Karolina skoczyła sporo dalej od niego.

– No wiesz… – Karolina zachichotała. – Trenuję od wielu lat.

Wykonali jeszcze kilka skoków, powłóczyli się po osiedlu, a potem Arek zaproponował, żeby poszli do niego. Od razu się zgodziła. Lubiła spędzać z nim czas. Arek mieszkał z rodzicami w czterdziestopięciometrowym mieszkaniu, w bloku z płyty. Dzielił pokój z młodszym bratem, który ponoć był bardzo wkurzający.

– Dzień dobry – Karolina przywitała się z mamą Arka.

– Z dnia na dzień jesteś coraz ładniejsza – powiedziała kobieta. Karolina poczuła, jak oblewa się rumieńcem. – Przyniosę wam kompot i ciasto – dodała.

– Wchodź – Arek delikatnie pchnął dziewczynkę w stronę swojego pokoju. Pomieszczenie było długie i wąskie. Po prawej stronie stał regał, na jednej z szaf piętrzyła się wieża z puszek po coli. Zapewne kolekcja Arka. Miejsce pod oknem zajmowała wersalka, a obok drzwi stał rozkładany fotel.

Na tym właśnie fotelu leżał mały chłopiec i bawił się.

– Wypad stąd – powiedział Arek do brata.

– Ale ja się bawię – zaprotestował Jacek.

– Pobawisz się w pokoju rodziców.

Chłopiec zrobił naburmuszoną minę, a w jego oczach pojawiły się łzy.

– Ale ja…

– I to już!

Jacek zebrał swoje żołnierzyki, kopnął brata w piszczel, po czym pobiegł co sił w nogach do pokoju rodziców.

– Auuua! Ja ci jeszcze pokażę! – Arek wypadł za bratem.

Karolina usłyszała głosy dorosłych, pisk Jacka i wyjaśnienia Arka. Po chwili chłopak wrócił do pokoju.

– Czy ty to widziałaś?

Karolina skinęła głową.

– Gówniarz jeden! – Arek nie krył wściekłości. – Starzy mieli do mnie pretensje, mimo że to on mi sprzedał kopniaka. I te ich tłumaczenia, że jestem starszy i mądrzejszy…

– Nie chcę się wtrącać, ale to też jego pokój i on tu był pierwszy.

– Ale ja mam gościa.

Zamilkli na chwilę, bo w drzwiach pojawiła się mama Arka z tacą, na której stał talerz z ciastem, a także dwie szklanki i syfon.

– Stwierdziłam, że będziecie woleli napić się wody z syfonu z sokiem zamiast kompotu.

– Ja z miłą chęcią – Karolina uśmiechnęła się.

– Ja też.

ROZDZIAŁ 2

W wieku dziesięciu lat Karolina nosiła klucz na sznurówce. Jak ona się cieszyła z tego klucza! Mariona już od ósmego roku życia paradowała z kluczem na szyi zawieszonym na jaskrawozielonej tasiemce. Karolina nie. Jej mama przez wiele lat pracowała na nocną zmianę w szpitalu, była więc w domu o każdej porze dnia, co trochę denerwowało dziewczynkę, która chciała być tak samo samodzielna, jak jej przyjaciółka. Na szczęście w końcu nadszedł dzień, gdy mama stwierdziła, że będzie pracowała na zmiany, bo Karolina jest już na tyle dorosła, że może sama zostać w domu i podgrzać sobie obiad. Radość córki była ogromna. Zawiesiła klucz na pomarańczowej sznurówce i nosiła go niczym cenny medalion.

Dziewczynki wracały ze szkoły.

– Wpadniesz do mnie? – zaproponowała Mariona. – Mama zrobiła cały gar gołąbków.

– Jak masz gołąbki, to będę.

– Tylko najpierw odbierzemy Zuzkę z przedszkola.

Zuzka była młodszą siostrą Mariony. Cichą, spokojną dziewczynką, która nikomu nie wadziła.

– Pewnie.

– Możemy się też poprzebierać w mamine sukienki.

– Ja rezerwuję tę z cekinami, którą przysłała twoja ciotka z Ameryki.

– To ja tę fioletową.

Mariona z Karoliną lubiły przebierać się w ciuchy swoich mam. Szczególnie te, które dostawała mama Mariony od swojej siostry ze Stanów. Stroje były pstrokate i kolorowe. Dziewczynki malowały powieki perłowymi cieniami, a usta różową szminką, niekiedy na policzki nakładały też róż. Włosy układały sobie na gofrownicy. Wsuwały za duże buty na obcasach i marzyły o tym, że są damami z wielkiego świata. I tak się też czuły. Pięknie, dostojnie, z klasą.

Dziewczynki zdjęły z szyi klucze. Zaczęły zakręcać sznurkiem i rzucać w dal. Niestety, Mariona wyrzuciła swoje klucze tak wysoko, że zahaczyły o gałęzie drzewa.

– No to super – podsumowała dziewczynka.

Próbowały rzucać w zwisające klucze kamieniami i patykami, a nawet szyszkami. Nawet nie drgnęły.

– Wejdę na drzewo, a ty mnie ubezpieczaj – zarządziła Karolina.

Dziewczynka zaczęła wspinać się po pniu drzewa, ale buty jej się ślizgały i co chwila spadała.

– I co teraz? – zapytała trzęsącym się głosem Mariona. Karolina dostrzegła w oczach przyjaciółki przerażenie. – Za kilka minut muszę odebrać Zuzkę z przedszkola. Nie mam kluczy do mieszkania i…

Karolina zmarszczyła czoło.

– Biegnij po Zuzę, a ja polecę po chłopaków. Razem coś wykombinujemy. Zaczekaj z małą przed blokiem. Przyniesiemy ci klucze.

– Ale chłopcy mają solo na placu za szkołą.

– Mam to gdzieś. Trzeba zdjąć te klucze.

Mariona poszła po siostrę do przedszkola, a Karolina pobiegła na wspomniany plac, gdzie zebrała się już spora grupka dzieciaków. Arek miał się bić z jakimś chłopakiem, który szydził z jego mamy, ponieważ była woźną w szkole. Arek nigdy sam nie wywoływał awantur, ale zawsze i wszędzie stawał w obronie bliskich i przyjaciół.

– Arek! – zdyszana Karolina podleciała do chłopaka. – Klucze zawisły nam na drzewie. Mariona poszła po Zuzkę… – dziewczyna z trudem łapała oddech. – Nie mamy jak dostać się do domu – mówiła rozgorączkowana.

– Spokojnie – dotknął jej ręki.

– No, co tam, cienias? – chłopak, który miał się bić z Arkiem, zaczął kpić z niego.

– Idziemy – rzucił do Karoliny Arek, podnosząc z ziemi plecak.

– Pękasz? – dopytywał się tamten.

– Mam ważniejsze rzeczy do roboty niż obicie ci pyska – powiedział Arek, po czym złapał Karolinę za rękę.

– Przepraszam – wydukała Karolina. Wiedziała, że Arek jest honorowym chłopakiem i wolałby się teraz bić.

– No, co ty. Uratowałaś mnie przed laniem.

– Ty się tak dobrze bijesz, że pewnie byś wygrał.

– Tak myślisz?

– Ja to wiem.

W sobotę mama Karoliny urządzała imieniny. Już od rana krzątała się w kuchni. Karolina również została wezwana do pomocy. Pomagała kroić warzywa na sałatkę jarzynową. Tato upichcił nóżki w galarecie, flaczki i bigos. Mama planowała na tę uroczystość włożyć kombinezon ze srebrnego kreszu. Karolina kupiła mamie klipsy: długie, dyndające i świecące. Ona sama wiele by oddała, by włożyć na uszy takie klipsy. Przyglądała się mamie, kiedy ta się stroiła w łazience. Poprzedniego dnia była u fryzjera i zrobiła sobie „mokrą włoszkę”. Karolina obiecała sobie, że jak będzie dorosła, to też zrobi sobie „mokrą włoszkę”. Musiała przyznać, że jej mama wyglądała w nowej fryzurze jak milion dolców. Kobieta pokryła powieki srebrno-fioletowym cieniem, pędzlem nałożyła róż na policzki.

– No i jak? – zapytała córkę.

– Mamusiu, wyglądasz super.

Mama cmoknęła ją w policzek.

Na imprezę przyszło chyba ze dwadzieścia osób. Kobiety wyglądały pięknie w natapirowanych fryzurach, spryskanych mocno lakierem, w ostrym makijażu. Ciocia Jadzia, mama Mariony, założyła na tę okazję krótką sukienkę z poduszkami na ramionach i lycry. Te ostatnie to również marzenie Karoliny. Może dostanie pod choinkę?

Mama otrzymała całe naręcza gerberów i goździków, flaszkę dobrej wódki, czekoladę, kilka par rajstop i kawę. Karolina patrzyła na mamę i wiedziała, jak bardzo jest szczęśliwa. To był jej dzień.

Wszyscy dorośli przeszli do gościnnego pokoju. Na stół wjeżdżały po kolei nóżki w galarecie, sałatka warzywna, śledzik, ogóreczki, wódeczka i nalewka wiśniowa. Babcia przyniosła tatara i jajka w majonezie. Dodatkowo mama upiekła sernik, szarlotkę i jakieś takie nowomodne ciasto z kremem i galaretką.

Było ciasno i gwarno. Dzieciaki, tłoczące się w pokoju Karoliny, z krzeseł i koca zbudowały pociąg i bawiły się w najlepsze. A rodzice popijali wódeczkę, przegryzali śledzikiem, a potem śpiewali. Impreza na niecałych czterdziestu metrach kwadratowych nie ma sobie równych.

– Włodziu, grzybków donieś – instruowała mama tatę.

Tato podniósł się od stołu i poczłapał w stronę kuchni. Po chwili pojawił się z dwoma słoikami grzybków w occie.

– Włodek! – mama nie kryła oburzenia. – Słoiki będziesz na stół stawiał? Myślałam, że na talerzyk wyłożysz.

Ktoś się roześmiał, ktoś inny pokiwał głową.

Mama sama poszła do kuchni. Wróciła z talerzykiem, na którym, już elegancko, pyszniły się marynowane grzyby.

Po kilku godzinach mama Mariony zawołała dzieci do pokoju gościnnego. Dorośli byli już wstawieni. Z magnetofonu leciała muzyka. Pani Jadzia stwierdziła, że zrobi dla nich występ. Stanęła między pustymi talerzami na stole i zaczęła śpiewać wraz z Edytą Geppert:

– Uparcie i skrycie, och, życie, kocham cię, kocham cię nad życie…[2]

– Jezu, ale obciach – jęknęła Mariona.

– Eee, fajnie – pocieszyła ją Karolina.

Chłopaki rechotali. Tato Karoliny klaskał, wujek Mietek podkręcał wąsa.

– Zabawa trwa! – zawołała mama Karoliny, po czym sama wlazła na stół.

– O, nie. Co ona wyprawia? – Teraz Karolina była zawstydzona. Jej mama, nie zważając na nic, ryknęła na całe gardło:

Kocham cię, życie,

Kiedy sen kończy się, kończy się o świcie,

A ja się rzucam

Z nadzieją nową na budzący się dzień…[3]

Babcia podkręciła radio. Ktoś tańczył w kącie. Zabawa trwała w najlepsze.

– Tylko mi stołu nie rozwalcie – ryknął śmiechem tato i w tym samym momencie kobiety jak długie runęły ze stołu, pociągając za sobą obrus i puste talerze.

* * *

Karolina po latach wspominała te czasy z rozrzewnieniem. Wtedy nikt nie mówił o psychologach, ADHD i bezstresowym wychowaniu. Nieraz dostała ścierką po rękach, nieraz jakiś jej znajomy dostał pasem, ba – Mariona to nawet drewniakiem oberwała. To były czasy, kiedy dzieciaki biegały po podwórku od świtu do nocy, bawiły się w kałuży i piasku, a potem tymi samymi rękoma jadły kakaowe groszki i pralinki. I co najważniejsze, chodziły na wagary.

– Dziewczyny, idziecie na wagary? – zaproponował Arek.

– A co? Szykuje się jakaś klasówka? – Mariona była przerażona.

– Nie, ale dzisiaj fluoryzacja.

– O, Jezu, nie, ostatnio mało się nie porzygałem! – Piotrek zatkał sobie ręką usta i udawał, że zbiera mu się na wymioty.

– Co to w ogóle za specyfik leją na szczoteczkę? Syf nad syfy.

– Dobra, to kto idzie ze mną nad bajorko? – zapytał Arek.

– Ja.

– Ja też.

– I ja.

Jednogłośnie stwierdzili, że zrywają się z budy. Był ciepły, słoneczny, czerwcowy dzień. W takie dni, jak ten, szkoda było marnować czas w szkole, a tym bardziej jeżeli była fluoryzacja. W piątkę poszli nad pobliską sadzawkę.

Chłopaki przewiesili na gałęzi gruby sznur. Jedno dziecko łapało się liny, drugie, które stało za nim, mocno je popychało, tak, że ten, kto się huśtał, leciał do chmur, tak przynajmniej dzieciom się wydawało. A kiedy lina z małym osobnikiem znajdowała się nad bajorkiem, wtedy on ją puszczał i wskakiwał do wody.

– Arek, ty to masz pomysły – Mariona pochwaliła chłopaka.

– Do usług, dziewczyny.

Pół dnia bujali się na tym sznurze i skakali do brudnej sadzawki, dopóki Mateusz nie przeciął sobie nogi.

– Lecę po jego tatę – zawołała spanikowana Karolina, kiedy zobaczyła sączącą się z rany krew. Mateusza wychowywał sam ojciec, który pracował w pobliskim kiosku Ruchu. Mama Mateusza zmarła na raka kilka lat temu. Ojciec krótko go trzymał.

– Zgłupiałaś? – chłopak podniósł się do pozycji półsiedzącej. – Chcesz, żeby mi lanie spuścił?

– Za to, że sobie nogę rozciąłeś?

– Od kilku dni gderał mi nad uchem, żebym nie kąpał się przypadkiem w tej sadzawce, bo to się źle skończy.

– No i co teraz? – Karolina spojrzała na rozciętą stopę kolegi.

– Niech ktoś poleci do domu po bandaż – zadecydował Arek.

Karolina puściła się pędem w kierunku swojego bloku. Po drodze minęła starą Rumińską. Na powitanie powiedziała „cześć” zamiast „dzień dobry”. Tamta się oburzyła, ale dziewczyna nic sobie z tego nie robiła. Wbiegła do domu. Mama wróciła już z pracy.

– Cholera! – zaklęła dziewczynka pod nosem.

– O, dobrze, że już jesteś. Zaraz będzie obiad. Ziemniaki z maślanką. Zrobić ci też jajko sadzone?

– Mamusiu, nie teraz.

– Nie teraz? A kiedy?

Karolina weszła do łazienki. Podsunęła taboret pod szafkę, gdzie znajdowała się apteczka. Mama weszła za nią.

– Co robisz?

– Szukam bandaża.

– Bandaża? Co się stało?

– Nieważne.

– Karola, mów mi tu zaraz, co się stało – mama była zdenerwowana.

– Mateusz rozwalił sobie nogę. Szukam opatrunku.

– Ale gdzie? W szkole?

– Nie byliśmy w szkole.

– Dlaczego?

– Mamo, później ci to wytłumaczę. On mocno krwawi.

– Może trzeba zszyć ranę? Dlaczego chcesz mu pomóc na własną rękę? Gdzie on jest?

– Nad sadzawką.

– Dobrze. Idziemy po jego ojca.

– Mamooo – dziewczynka jęknęła. – Nie znasz starego pana Mietka? Zaraz spuści mu łomot. – W jej oczach pojawiły się łzy.

– Dobrze. Weźmiemy ze sobą gencjanę, plastry i bandaż. Zobaczymy, czy rozcięcie jest głębokie.

– My zobaczymy?

– Idę z tobą.

Po kilku minutach mama Karoliny była już nad sadzawką i opatrywała Mateuszową stopę.

– Masz szczęście, że to wszystko tak się skończyło.

– Dziękuję pani – burknął pod nosem zawstydzony chłopak.

– Do wesela się zagoi. A wy – zwróciła się do zebranych dzieciaków. – Macie zakaz skakania do sadzawki.

– To gdzie mamy skakać?

Mama Karoliny uśmiechnęła się pod nosem.

– Na razie to lepiej zrobicie, jak będziecie chodzić do szkoły.

Bardzo często dziewczynki spotykały się u Mariony i Karolina za każdym razem zachwycała się mieszkaniem przyjaciółki. Zanim tato odszedł od nich, wyremontował to lokum. Przedpokój obity był boazerią. Z sufitu zwisał żyrandol z błyszczącymi kryształkami. Podłoga wyłożona była świecącymi płytkami, a nie tak, jak u Karoliny, gumoleum. W pokoju gościnnym stał niemiecki narożnik, który kojarzył się dziewczynce z nowoczesnością. U niej w mieszkaniu w tym miejscu stała stara, skrzypiąca wersalka, okryta wełnianą narzutą. Ale najpiękniejszy był pokój Mariony. Jedna ściana oklejona była fototapetą z błękitnym morzem i palmami. Na szafie, od góry do dołu wisiały plakaty wyrwane z jakiejś młodzieżowej gazety, przyklejone taśmą. Mama Karoliny nie lubiła wprawdzie, kiedy córka obklejała szafę plakatami, ale Mariona się tym nie przejmowała. Zmieniała plakaty średnio raz w miesiącu.

Ciocia Jadzia, mama Mariony, była krawcową w teatrze. Przynosiła do domu najpiękniejsze kreacje, o jakich marzyła niejedna dziewczynka.

Dziewczyny kiedyś przebrały się w długie, świecące suknie z bufiastymi rękawami, włożyły buty na obcasie i chwiejnym krokiem poszły na bal, który odbywał się w kuchni. Włączyły kasetę. Złapały za dwa końce skakanki, ich prowizoryczne mikrofony, i zaśpiewały:

Odkryjemy miłość nieznaną

Przegonimy wiatr wesoły, co po fali gna

Poznaczymy kraj zakochanych – długość ta, szerokość ta

Miłowania głodni jak wilcy

Nauczymy się w tym kraju od pierwszego dnia

Słów, którymi mówią tubylcy

Szabadabada, szabadabada…[4]

Potem puściły sznur i tańczyły. Kiedy opadły już z sił, wypiły kompot z kryształowych kieliszków i zjadły najpyszniejszą napoleonkę, którą piekła niemal co tydzień babcia Mariony.

– Myślisz, że i my się kiedyś tak zakochamy? – zapytała Mariona przyjaciółkę.

– Jak?

– Tak, jak w tej piosence, jak wilki?

– Wilcy – poprawiła ją Karolina. – Nie wiem. Może.

– Chciałabym tak kochać… Szalenie i do utraty tchu – westchnęła dziewczyna.

– A ty chyba już się zakochałaś.

– Ja? W kim?

– W Mateuszu.

– Eeee. No, co ty.

– Ale on ci się podoba.

– Trochę. A tobie Arek.

– Arek? – Karolina prychnęła. Chociaż na samą myśl o chłopaku jakoś tak cieplej jej się zrobiło na duszy. – Arek to kumpel – stwierdziła, choć sama nie była tego do końca taka pewna.

– Akurat.

Najlepszą ucztę miały, kiedy do Mariony przychodziła paczka zza granicy od jej cioci. Przyjaciółka zawsze wtedy zapraszała do domu Karolinę. Czego w tej paczce nie było: banany, pomarańcze, czekolady, puszki coli…

Podczas jednej z takich „imprez” wpadli w odwiedziny chłopcy. Dziewczyny podzieliły się z nimi smakołykami. Wszystko było dobrze, dopóki chłopcy nie zaczęli się z nich śmiać.

– Co was tak śmieszy? – zapytała Karolina.

– Te wasze suknie – parsknął Piotrek.

– I te policzki różowe – wtrącił się Mateusz.

– Nie znacie się – żachnęła się Mariona.

– Może i nie. Chodźcie lepiej na trzepak – zaproponował Arek.

Dziewczyny spojrzały na siebie. Piotrek z Mateuszem zachichotali.

– Nie będziecie całymi dniami odgrywać księżniczek – skwitował Mateusz.

– Nam się podoba – oznajmiła Mariona.

Karolina znalazła się między młotem a kowadłem. Z jednej strony chciała jeszcze trochę poparadować w długiej sukni, z drugiej strony poszłaby z chłopakami na podwórko.

– Może jednak pójdziemy na trzepak? – nieśmiało zaproponowała Marionie.

Dziewczyna obrzuciła ją wrogim spojrzeniem.

– Skoro chcesz, to idź! – powiedziała naburmuszonym głosem.

– Daj spokój, chodź z nami – Mateusz szturchnął Marionę w bok. – Kupię oranżadkę w proszku.

– Przekonałeś mnie – dziewczyna uśmiechnęła się do kolegi.

Mateusz dotrzymał słowa i kupił pięć oranżadek w proszku, które zaraz zjedli ze smakiem. A potem zrobili zawody na trzepaku. Wygrywał ten, kto najdłużej wisiał głową w dół. Oczywiście zwyciężył Arek. Wisiał tak długo, że miał nie tylko czerwoną twarz, ale i szyję.

– Złaź już! – Karolina zaniepokoiła się o chłopaka.

O dziwo, posłuchał, a jej zrobiło się cieplej na sercu.

Później zagrali w zbijaka i w podchody, a koło wieczora rozeszli się do domów.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

[2] Fragment piosenki Och, życie, kocham cię nad życie Edyty Geppert.

[3] Fragment piosenki Och, życie, kocham cię nad życie Edyty Geppert.

[4] Fragment piosenki Odkryjemy miłość nieznaną z repertuaru Alicji Majewskiej, sł. W. Młynarski, muz. W. Korcz.

SPIS TREŚCI

Okładka

Karta tytułowa

Fragment piosenki

* * *

PROLOG

ROZDZIAŁ 1

ROZDZIAŁ 2

ROZDZIAŁ 3

ROZDZIAŁ 4

ROZDZIAŁ 5

ROZDZIAŁ 6

ROZDZIAŁ 7

ROZDZIAŁ 8

ROZDZIAŁ 9

ROZDZIAŁ 10

ROZDZIAŁ 11

ROZDZIAŁ 12

ROZDZIAŁ 13

ROZDZIAŁ 14

ROZDZIAŁ 15

ROZDZIAŁ 16

ROZDZIAŁ 17

ROZDZIAŁ 18

ROZDZIAŁ 19

ROZDZIAŁ 20

ROZDZIAŁ 21

ROZDZIAŁ 22

ROZDZIAŁ 23

ROZDZIAŁ 24

ROZDZIAŁ 25

ROZDZIAŁ 26

ROZDZIAŁ 27

ROZDZIAŁ 28

ROZDZIAŁ 29

ROZDZIAŁ 30

ROZDZIAŁ 31

ROZDZIAŁ 32

ROZDZIAŁ 33

ROZDZIAŁ 34

ROZDZIAŁ 35

ROZDZIAŁ 36

ROZDZIAŁ 37

ROZDZIAŁ 38

ROZDZIAŁ 39

PODZIĘKOWANIA

OD AUTORKI

Reklama 1

Reklama 2

Karta redakcyjna

Copyright © by Gabriela Gargaś, 2016

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2017

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcia na okładce: © Alexander Kuzovkov / Trevillion Images

Redakcja i korekta: SEITON, www.seiton.pl

Skład i łamanie: Graphito, www.graphito.pl

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-250-4

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl