Pieprz się, Leslie.

Zawsze wszystko rujnujesz, ale tego nie zniszczysz.

Uwaga: NIE jesteś Leslie, którą mamy na myśli. Serio. Nie jesteś nią. Przyrzekamy. Chodzi nam o zupełnie inną Leslie. Nie znasz jej i nigdy o niej nie słyszałaś. Słowo harcerza, jak babcię kochamy!

WPROWADZENIE

Nazywam się Kline Brooks.

Ukończyłem Harvard.

Jestem prezesem zarządu i dyrektorem generalnym Brooks Media.

Firmy wartej trzy i pół miliarda dolarów.

Jestem też diabelnie przystojny. Skąd wiem? Dwa lata z rzędu byłem królem licealnego balu.

Poza tym jestem wysoce inteligentny. Dowód? Za pomocą magicznych paluszków mogę na twoich oczach ułożyć dowolną kostkę Rubika.

Jestem także certyfikowanym mistrzem kobiecych orgazmów. Palcami, językiem, fiutem sprawię, że krzykniesz: „Szczytuję!”, nim zorientujesz się, że zdjąłem ci majtki zębami. I nie przeżyjesz ze mną półorgazmu, wyciskającego ci z gardła żałosne jęki czy kompromitujące piski. O, nie. Mówię tu o sensacyjnym odczuciu podkurczającym palce u stóp, wyginającym plecy, wstrząsającym ciałem, dzięki któremu będziesz krzyczeć i się trząść, gdy uderzy na tyle intensywnie, że niemal stracisz przytomność.

Zainteresowana?

Powinienem wspomnieć, że mój fiut jest wystarczająco śliczny, by uwiecznić go na fotce? Nie mówię o jakimś piętnastocentymetrowym kutasiku. Mam na myśli dużego, gładkiego, twardego penisa, który cieszy się na myśl o czekającej go robocie.

A może właśnie cię zniesmaczyłem? Masz mnie teraz za Casanovę teoretyka, który jest hańbą dla swojego gatunku? Za cieniasa, który nazajutrz nie zadzwoni? Dupka, który będzie pisał do laski późno w nocy, by wpadła na szybki numerek, ale nie zabierze jej na prawdziwą randkę? Tak, dokładnie wiesz, o jakim typie faceta mówię. O idiocie, który daje kobiecie znać, że woli do końca życia zostać singlem, niż zmagać się z gównianymi regułami randkowania.

Cóż, nie jestem tym gościem.

Mówię to, co myślę i robię to, co mówię. Nie zwodzę. Dzwonię nazajutrz. A jeśli jestem zainteresowany, zabieram kobietę na randkę. Otwieram przed nią drzwi. Odsuwam krzesło. I przenigdy nie zrobiłbym z siebie napalonego gnojka, który wysyła zdjęcia swojego członka – no chyba że właściwa kobieta będzie o nie błagać.

Wniosek? Jestem dżentelmenem. Preferuję monogamię. Mieszkam w Nowym Jorku, gdzie się umawiam i pieprzę, niejednokrotnie kilka razy tę samą kobietę. Ostatnie kilka lat spędziłem, unikając lasek polujących na bogatego męża, ale udało mi się mieć kilka dziewczyn na dłużej. Szukałem określonego typu, chociaż muszę przyznać, że ostatnio nie wkładam w to już tyle wysiłku. Wolę skupiać się na firmie – budować i prowadzić biznes nie tylko dla siebie, ale również dla ludzi, którzy ciężko dla mnie pracują.

Ale zjawiła się Georgia Cummings.

Jest zadziorna, piękna i pyskata, co zauważa każdy, kto znajdzie się w jej otoczeniu, więc wolę raczej skupić się na jej osobowości niż na kasie.

Nie wiem, dlaczego wcześniej jej nie zauważyłem.

Nie wiem, dlaczego dostrzeżenie jej zajęło mi tak wiele czasu.

Od dwóch lat miałem ją przed nosem jako dyrektorkę działu marketingu.

Może nie powinienem tak bardzo zatracać się w pracy. A może ona nie chciała być zauważona.

Bez względu na powód, potrzeba było aż jednej inspirującej decyzji, by ta niezwykła kobieta wstrząsnęła moim światem.

Nie byłem na to przygotowany.

I z pewnością nie spodziewałem się, że powali mnie na pieprzone kolana.

Ten miły człowiek, wierzący w prawdziwą miłość na tyle, by zbić fortunę na portalu randkowym?

Tak, to właśnie ja.

A ta historia?

Cóż, opowiada o nas.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

GEORGIA

Auaaa, moje oczy! Chryste Panie, moje oczy!

Istnieją w życiu rzeczy, które, raz zobaczone, nie dadzą się zapomnieć. Nie znikną ani za sprawą wybielacza… ani kwasu wylanego prosto na siatkówkę, ani też po trzech godzinach przeglądania idealnych porno GIF-ów w sieci… do diabła, nawet lobotomia nie usunęłaby tych obrazów z mózgu.

Na nieszczęście miałam za sobą nie jedno, nie dwa, ale całe cztery niszczące dzień zdjęcia. Mówiąc szczegółowo, fotografie penisów. I szczerze mówiąc, ten ostatni nie był nawet godny uwieczniania. Nie z bliska. Ani nawet z daleka, gdyby brać pod uwagę jego rozmiar. To konkretne zdjęcie w każdej kobiecie wzbudziłoby pytanie „dlaczego”. Dlaczego? Dlaczego ktoś chciałby się chwalić, że jest właścicielem czegoś takiego?

Był to gremlin pośród rodzaju męskich członków – jak i powód, dla którego moja noc stała się jeszcze gorsza. Miałam spędzić miły wieczór przed telewizorem z moją przyjaciółką i współlokatorką Cassie, ale zmienił się on w koszmar, zawierający włosy łonowe, pomarszczone jądra i niezbyt atrakcyjną żołądź.

Wystukałam odpowiedź na klawiaturze telefonu.

TAPRoseNEXT (23:37): To twój fiut? Serio? SERIO?

TapNext była najnowszą i najlepszą aplikacją dla singli, dzięki której mężczyźni i kobiety mogli się poznawać, rozmawiać i, daj Boże, umawiać się na kolejne randki. Ogólnie rzecz ujmując, była to lepsza alternatywa od włóczenia się po barach czy klubach. Chociaż dla mnie miało to ten sam efekt – uprzejme zduszenie ekscytacji (uwaga, sarkazm) wywołanej propozycją jednorazowego numerku z jakimś przypadkowym kolesiem w jego mieszkaniu, piekielnego kaca i poznania gości o dziwnych imionach jak Stanley czy Milton, wysyłających nocą przez następny miesiąc zaproszenia do ponownego odwiedzenia ich łóżek. Zawsze ignorowałam te zaczepki.

Na wizytówce mam napisane: Dyrektor Marketingu w Brooks Media. To poważny tytuł dla kogoś dopiero rozpoczynającego swoją karierę, ale zapracowałam na to. Harowałam ciężej niż ktokolwiek w moim dziale, pomogło również to, że człowiek zajmujący wcześniej moje stanowisko został zwolniony dyscyplinarnie, po tym jak aresztowano go przy podwożeniu prostytutki jednym z firmowych samochodów. Nadal nie mogę pojąć, dlaczego korzystał z samochodu w tym mieście. Poważnie, w Nowym Jorku nawet dziwki jeżdżą taksówkami.

Ponieważ TapNext jest własnością Brooks Media, łatwo zrozumieć, dlaczego dobrze ją znałam i chciałam, by odniosła sukces. Przy zatrudnieniu postawiono warunek – każdy niezamężny pracownik musiał stworzyć sobie profil w tej aplikacji. Wszyscy zostali zachęceni do jej używania oraz zdawania prawdziwych relacji na temat swoich doświadczeń. Dane przypisane do każdego profilu były pilnie strzeżone i zamknięte na klucz w kadrach, więc odpowiedzi na portalu pozostawały anonimowe.

Tłumaczenie: Nie martw się, TAPRoseNEXT, twój szef nie ma pojęcia o twoich perwersyjnych rozmówkach.

Początkowo wydawało mi się to dziwaczną polityką prowadzenia interesu, ale po dwóch latach pracy w Brooks Media, uświadomiłam sobie, że mój profil w aplikacji TapNext był cholernie dobrym sposobem na prowadzenie badań i zdobycie innowacyjnych pomysłów marketingowych.

Moja komórka dała znać o odpowiedzi.

BAD_Ruck (23:38): …

Czy on mi właśnie wysłał wielokropek? Serio?

TAPRoseNEXT (23:38): Kod czerwony – zbok na horyzoncie!

Nie dostałam odpowiedzi, ale nie powstrzymało mnie to przed pisaniem.

TAPRoseNEXT (23:39): Czy już żaden z Was nie wie, jak rozpocząć rozmowę? Jezu.

Cassie westchnęła obok.

– Przestań tak walić w tę komórkę, Ciporgia! Próbuję oglądać program American Ninja Warrior, a ty całkowicie psujesz mi klimat.

Zignorowałam ją, nadal skupiając się na wymazaniu wstrętnego obrazu z mózgu.

Zerknęła mi przez ramię, nim zdołałam schować komórkę.

– Wow. Wow. WOW. Wstawiłaś moje zdjęcie na swoim profilu?

Stała na nim pochylona, z głową pełną ciemnych włosów, widoczną w świetle rozstawionych na boki gładkich, kremowych nóg. Jej krocze też prawie załapało się na tę fotkę.

– Zemsta, Cassciołku.

– A co niby takiego zrobiłam, że zasłużyłam na wstawienie mojej fotki na tym twoim portalu dla zdzir?

Uniosłam brew.

– Mam wybrać tylko jeden powód?

– No dawaj, podaj coś. Nic na mnie nie masz.

– Drugi rok studiów. Powiedziałam, byś nie wrzucała tamtych fotek na fejsa, ale czy mnie posłuchałaś? Oczywiście, że nie.

Wyszczerzyła zęby w uśmiechu.

– Ach, tak! Pamiętam je. Uważałam, że wyglądałaś wtedy wyjątkowo uroczo.

– Miałam głowę w kiblu.

– Ale miałaś takie zajebiste zdezorientowane spojrzenie. – Ponownie zerknęła na mój telefon, jej szare oczy skupiły się na zdjęciu poniżej. – Jezus Maria, co to jest? Kuśka Quasimodo?

Wstałam z kanapy i zaczęłam chodzić przed telewizorem.

– Dostałam dziś cztery zdjęcia fiutów, Cassciołku. Cztery!

Cassie się skrzywiła.

– No i? Liczyłaś na pięć?

Moja mina była mieszanką oburzenia i szoku.

– No wiesz – wyjaśniła – żeby wypełnić wszystkie dziury i jeszcze zostają dwa do rączek. – Pokazała, co ma na myśli łatwym do odgadnięcia gestem, dopasowanym do jej słów. – Chociaż nie jestem pewna, czy chciałabym się tak zabawiać z Fallusem z Notre Dame. – Rzuciła okiem na moją minę i zaniosła się śmiechem. – Przecież nie jesteś cnotką, chociaż teraz taką grasz.

Jęknęłam, poddając się, sadzając tyłek z powrotem na kanapie i zakrywając twarz dłońmi.

– Dobrze byłoby, żeby ten profil pomagał mi w badaniach. Mam nieuzasadnione przeczucie, że powinno to wyglądać nieco bardziej profesjonalnie.

Pokręciła głową i uśmiechnęła się, kładąc stopy odziane w niedopasowane skarpetki na oparciu kanapy.

– Muszę przyznać, że ten fiutek jest paskudny, ale Georgie, pracujesz dla firmy, której produktem jest aplikacja TapNext, a nie dla Białego Domu.

Minęła chwila ciszy, po czym jednocześnie wybuchłyśmy śmiechem, a ja uniosłam pytająco brwi.

– Porównujesz TapNext do Białego Domu?

– Masz rację – zgodziła się. – Kiepska analogia. Tam zapewne jest dużo więcej zdjęć fiutów. – Olbrzymi, złośliwy uśmieszek odmalował się na jej twarzy, gdy chwyciła za pilota.

– Cassie… – Wycelowałam w nią palcem, ale było za późno. Stała już na ławie, używając go jako mikrofonu.

Moja przyjaciółka, kiedy miała odpowiedni nastrój, potrafiła sparodiować każdą piosenkę. I wcale nie robiła tego po cichu. Nie było mowy, by w słowniku Cassie znaleźć wyraz „spokój”. Śpiewała, jakby była Adele na rozdaniu nagród Grammy.

– Zatytułowałam ten utwór Miłość w Białym Domu – zapowiedziała Cassie.

Jęknęłam, ale w duchu nie mogłam się doczekać, by usłyszeć, co znów wymyśliła. Przypomnijcie sobie, jak zabawna była Kristen Wiig w Saturday Night Live. Dokładnie tak zachowywała się Cass.

– Praktykantka w garsonce, szybko znalazła moje gacie… Praktykantka w Białym Domu, przeleciała mnie, że ojacie… – śpiewała na cały głos. – Dziewczyna oszalała na punkcie mego ciała… – Pstrykała, kołysała biodrami, wypinała cycki, dosłownie szła na całość. – Podejdź do prezesa, na kolanach, mała…

Wystarczyła jedna zwrotka, bym zapomniała o straszliwym zdjęciu. Zeskoczyłam z kanapy i pociągnęłam przyjaciółkę na podłogę. Krzyczała, ja się śmiałam, a pięć minut później wróciła na ławę, by dokończyć swoją niedorzeczną piosenkę:

– Powiedz zdziro… Powiedz zdziro…

Musiałam przyznać, że śpiewałam wraz z nią.

Dużo później, gdy owinęłam się kołdrą i zaczęłam zasypiać, popadając w niebiańską fazę REM, wyrwał mnie z niej dźwięk komórki. Jęknęłam, powoli opuszczając objęcia Morfeusza. Boże, nadszedł czas, by dokonać w życiu kilku poważnych zmian. Na przykład zmienić ustawienia powiadomień w aplikacji TapNext w moim telefonie. Mogłam to zrobić albo zamordować nadawcę wiadomości, a byłam osobą, która wolała raczej zanurzyć mały paluszek w basenie, by sprawdzić temperaturę wody, niż rzucać się do niego na główkę.

Przecierając twarz, zmusiłam się do otwarcia oczu i porwałam komórkę leżącą na antycznym stoliku nocnym. Ledwo powstrzymałam się, by nią nie rzucić, aż rozbiłaby się na miliony kawałeczków. Na szczęście mój zdrowy rozsądek nie był tak zaspany jak reszta i podpowiedział mi, ile pracy musiałabym włożyć w naprawę skutków tak impulsywnej decyzji.

Musiałabym sprzątać, iść na zakupy, przerzucić dane… o rany.

Tak, pieprzyć to.

BAD_Ruck (2:09): To NIE mój fiut.

To nie jego fiut?

Co, u licha ciężkiego i wszystkich świętych?

Nie. Nie! To nie jest dobry czas na takie pierdoły.

Nie. Nie będę odpowiadać.

Krawędzie mojej poduszki poderwały się ku górze, gdy wcisnęłam w nią twarz zaraz obok ręki. Miałam jutro tyle roboty, więc nie zamierzałam użerać się jeszcze z BAD_Ruckiem i jego skłonnością do robienia sweet fotek własnego krocza oraz dawania niezrozumiałych odpowiedzi.

Skupiłam się na zaśnięciu, przekonana, że sen nie opuści mnie aż do chwili, gdy o poranku słońce wstanie zza horyzontu. Przekierowałam energię do swojego wewnętrznego zen, nucąc ku błogiej nieświadomości. Mogłam też złapać za wibrator i zająć się jednoosobowymi ćwiczeniami.

Na szczęście z łatwością udało mi się zasnąć. Nie musiałam sięgać, gdzie wzrok nie sięga.

Następnego dnia, kiedy przygotowywałam się do pracy, postanowiłam dać BAD_Ruckowi prztyczka w nos. Wyplułam pianę do umywalki, przepłukałam usta i zakręciłam kurek z wodą. Wróciłam do pokoju, wzięłam telefon leżący na stoliku nocnym i wysłałam kuśce gremlina odpowiedź.

Masz, co chciałeś, koleś.

ROZDZIAŁ DRUGI

KLINE

TAPRoseNEXT (7:03): Więc to fiut kogoś innego? JESZCZE GORZEJ. Zagrożenie – poziom: KOSMOS!

– Dzień dobry, panie Brooks.

– Dzień dobry, Frank – odparłem, odrywając spojrzenie od masakry na ekranie mojego telefonu na wystarczająco długo, by popatrzeć w jego szczere bursztynowe oczy, nim rozsiadłem się na miękkim skórzanym siedzeniu lincolna.

Pieprzony Thatch.

Przysięgam, że jeszcze bardziej pogorszył to, co i tak było już cholernie wkurzające. Gdyby nie miał smykałki do podwajania pieniędzy, zapewne już dawno wywaliłbym go na zbity pysk.

Prosto na dno oceanu, przywiązując cegły do nóg.

Oczywiście miała rację. Wysyłanie zdjęcia czyjegoś fiuta było o wiele gorsze niż posłanie jej fotki swojego własnego.

Zwłaszcza tego.

Trzy sygnały oczekującego połączenia wwierciły mi się w ucho, nim jego zaspany głos zmusił skacowane usta do wyduszenia:

– Halo?

– Fiut, Thatch? Serio? – zapytałem natychmiast, uciskając nasadę nosa, by odeprzeć od siebie ból głowy.

Żadna ilość krążącego jeszcze w żyłach alkoholu nie była w stanie powstrzymać go od parsknięcia śmiechem. Z każdym chichotem jego głos stawał się coraz mniej ochrypły, więc kiedy przestał się śmiać, brzmiał już zupełnie normalnie:

– To ty używasz mojego zdjęcia na swoim profilu, gościu. Postąpiłem więc fair, puszczając do niej tego gargulczego kutasa.

Gargulczy kutas. W dziesiątkę. Pomarszczona gałka, karzeł, siny – wszystko to pasowało do jego opisu. Zostawiłem komórkę na barze, nie pilnując jej uważnie przez dwie cholerne minuty, a temu dupkowi w jakiś sposób udało się wysłać jedno z najgorszych pornograficznych zdjęć jakiejś biednej – a teraz już niewidomej – kobiecie.

– Ten profil był zemstą za to, co ty mi zrobiłeś.

– A cóż takiego ci zrobiłem? – zapytał nad wyraz rozbawiony.

– A któż to może wiedzieć? – przyznałem, wpatrzony w mijane wieżowce, kręcąc głową. – Nie potrafię tego zliczyć.

– Więc lepiej się wkręć, K. Użyj nieco życia, na litość boską.

Wschodzące słońce odbijało się od tafli szkła w górnej części jednego z budynków, rozświetlając się tęczą na szybie mojego samochodu.

– Żyje mi się całkiem dobrze – polemizowałem.

– Jasne – parsknął, szydząc. – Pozdrów ode mnie Waltera.

W ten sposób Thatch nazywał mnie „kociarą”.

– A weź się pieprz! – rzuciłem, na co odpowiedziała mi cisza. Odsunąłem telefon od ucha i zobaczyłem, że się rozłączył. – Mam go w dupie – wymamrotałem pod nosem, w jakiś sposób skupiając tym na sobie więcej uwagi Franka niż wtedy, gdy krzyczałem.

– Proszę pana?

– Spokojnie, Frank – urwałem na chwilę i spojrzałem przez szybę. – Nie znasz przypadkiem żadnego płatnego zabójcy, co?

Spojrzałem przed siebie, przygotowany na jego reakcję.

– Ee – mruknął z wahaniem, zerkając to na drogę, to na mnie w lusterku wstecznym. – Nie, proszę pana.

Pokręciłem głową i uśmiechnąłem się, a z mojego gardła wymknął się krótki chichot.

– Dobrze. To dobrze – powiedziałem, gdy parkowaliśmy przed moim budynkiem.

Pociągnąłem za klamkę i pchnąłem drzwi butem.

– Panie Brooks – zaprotestował jak zwykle Frank, bo chciał wysiąść i mi pomóc, ale nie potrafiłem wysiedzieć, by czekać aż obejdzie samochód i przytrzyma mi drzwi, gdy sam miałem zdrowe ręce i mogłem to zrobić bez problemu.

Uśmiechnąłem się w odpowiedzi, patrząc mu w oczy w lusterku, zanim zdążył wysiąść, po czym wyskoczyłem na ulicę.

– Miłego dnia, Frank. Zobaczymy się o szóstej.

Trzasnąłem drzwiami, zapiąłem marynarkę i niespiesznie postawiłem na chodniku przed budynkiem dwadzieścia głośnych kroków.

Nowojorczycy przewijali się wokół mnie, kontynuując swój życiowy maraton, który zaczął się w chwili, gdy otworzyli oczy. Taka właśnie była atmosfera tego miasta – aktywni i całkowicie skupieni ludzie. Nikt nie poświęcał nikomu czasu, ponieważ ledwie miał go trochę dla siebie. A mimo to, każdy z nich nadal zarzekałby się z własnej woli, że mieszka w najlepszym mieście na całym świecie.

Złapałem za metalową klamkę i rozejrzałem się po lobby budynku Winthropa, siedziby Brooks Media, zauważając, że zarówno pracownicy recepcji, jak i ochrona robili wszystko, by wyglądać na zapracowanych, podczas gdy nic tak naprawdę się nie działo.

Przygryzłem wargę, by się nie roześmiać. Nigdy nie byłem szefem, który rządziłby żelazną pięścią i nie przyszłoby mi do głowy, by powiedzieć coś złego lojalnym pracownikom, którzy porywali na gwałt zszywacze, by wyglądać na zajętych.

Jednak stanowisko prezesa firmy tej wielkości samo w sobie było zastraszające, bez względu na to, czy tego chciałem. I, czasami, niezamierzone konsekwencje były poważniejsze niż samo działanie.

– Dzień dobry, Paul.

Mężczyzna skinął głową.

– Brianie.

– Panie Brooks.

Guzik windy zaświecił, nim zdążyłem go wcisnąć – byłem pewien, że to kolejna pomoc od nadgorliwych pracowników – i rozległ się dzwonek, oznajmiający przybycie na parter kabiny, która w mniej niż sekundę rozwarła swoje błyszczące drzwi.

Bez słowa wszedłem do środka, posyłając ludziom uśmiech. Wiedziałem, że cokolwiek powiem, wywoła to stres lub niepokój, nawet pomimo wysiłków, by stało się wręcz odwrotnie. Dla większości ludzi szef nigdy nie będzie w stanie zostać przyjacielem – bez względu na to jak miłym byłby gościem. Najlepsze, co mogłem z siebie dać, to rozpoznać, zaakceptować i uszanować to.

Oparłem się pośladkami o tylną ścianę, gdy drzwi zaczęły się zamykać, po czym wsadziłem ręce głęboko do kieszeni spodni, by przypadkiem nie otrzeć kilkakrotnie twarzy.

Rzadko przesadzałem z alkoholem, więc nie miałem kaca, ale wybryki Thatcha, zarówno te doświadczane osobiście, jak i w sieci, dosłownie mnie wyczerpały. Nie żebym nie uważał gargulczego kutasa za śmiesznego – ponieważ tak było – ale to jedna z tych rzeczy, która bawi, jeśli nie przydarza się tobie.

Właściwie i w tym przypadku prawdą było to, że większość kawałów Thatcha stanowiło torturę.

Zarówno kierunek moich myśli, jak i waga komórki palącej w dłoń sprawiły, że wbrew zdrowemu rozsądkowi wyciągnąłem ją z kieszeni.

Najechałem palcem na ikonkę aplikacji TapNext.

Jednym szybkim dotknięciem mogłem pogorszyć już i tak złą sytuację.

Ekran rozjaśnił się, kiedy aplikacja się połączyła, od razu, gdy tylko mój kciuk nawiązał kontakt ze smartfonem.

BAD_Ruck (7:26): Wbrew temu, co może oznaczać ten gargulczy kutas, przyrzekam, że NIE jestem seksualnym prześladowcą.

Ściskając mocno telefon, zawstydzony, wielokrotnie postukałem się nim po czole.

– Zajebiście genialne.

Powinienem był to olać. Odpuścić. Cholera, nawet nie znałem tej kobiety, na litość boską, ale nie potrafiłem się powstrzymać. Nie mogłem pozwolić, by osoba ukrywająca się na moim fałszywym profilu randkowym została w ten sposób zapamiętana.

Tutaj oto spoczywa ten człowiek. Zapamiętany będzie jako seksualny prześladowca, nękający innych przez internetową aplikację za pomocą niefortunnego zdjęcia genitaliów.

Winda uniosła się gładko na piętnaste piętro, gdzie rozsunęły się drzwi, bym mógł wysiąść. Za nimi stała moja recepcjonistka, czekając ze stosem wiadomości, niewątpliwie ostrzeżona o moim przybyciu przez pracowników znajdujących się jakieś pięćdziesiąt metrów poniżej.

Schludne, konserwatywne ubranie okalało jej sześćdziesięcioośmioletnią sylwetkę, siwiejące ciemne włosy miała upięte w kok. Jej uśmiech na widok młodszego o trzydzieści cztery lata „szefa” był szczery, choć zabarwiony latami mądrości i doświadczenia. Jeśli chodziło o infrastrukturę i pracę wewnętrznego biura, ona tu dowodziła.

Uniosłem kąciki ust, przez co zmarszczyły się kąciki moich oczu.

– Dzień dobry, urocza Meryl.

Cmoknęła.

– Lepiej niech pan smali te cholewki do kogoś innego, panie Brooks. Być może jest wcześnie, ale wystarczy mi już cukru na cały dzień.

– Rany. – Skrzywiłem się, chwytając za serce, jakbym naprawdę cierpiał. – Zraniłaś mnie. – Jednak uśmiechnąłem się i puściłem do niej oko. – I jestem Kline. Mów mi Kline, na litość boską.

– Dziesięć lat. Każdego dnia ta sama rozmowa – wymamrotała.

– Kryje się w tym pewien morał, Meryl, i myślę, że ma to coś wspólnego z nagięciem się do mojej woli. – Ostrożnie wziąłem z jej rąk pocztę i szturchnąłem ją lekko łokciem. – Jestem konsekwentnie wytrwały.

– Ja także – odparła.

– Jakbym nie wiedział.

– Na górze znajdują się cztery pilne informacje od potencjalnych inwestorów, poniżej jest kilka ważnych kwestii z działu informatycznego – zawołała za mną, gdy ruszyłem przed siebie.

Pokręciłem głową. Potencjalnym inwestorom zawsze się spieszyło.

Zatrzymałem się na chwilę i spoglądając przez ramię, zapytałem:

– A dlaczego przekazujesz mi wiadomości od informatyków?

Normalnie takie rzeczy przechodziły przez moją asystentkę.

– Ponieważ mogę – odparła, nie podnosząc wzroku znad biurka. – I ponieważ Pam została w domu z chorym dzieckiem.

Pokiwałem głową, rozumiejąc, i przygryzłem wargę, by powstrzymać się od śmiechu.

– Ach, a wszyscy wiemy, że jedyne miękkie miejsce w całym twoim ciele zarezerwowane jest dla dzieci.

– Dokładnie – potwierdziła stanowczo, patrząc na mnie znad okularów.

Ponownie skierowałem się do swojego gabinetu, ale nie skończyła mówić.

– Ale niech się pan nie martwi…

Cholera. Wszystko, co wychodziło z ust Meryl, a zaczynało się od słów „Niech się pan nie martwi”, oznaczało, że naprawdę powinienem się martwić. I to mocno.

– Leslie przyszła, by ją zastąpić.

Pokręciłem głową. Nie wiedziałem, czy z niedowierzania, czy raczej z niechęci, ale cokolwiek to było, nie potrafiłem powstrzymać tego uczucia.

Oczy Meryl zaczęły błyszczeć.

– A ponieważ zatrudnił ją pan osobiście i w ogóle, pomyślałam, że nie będzie pan miał problemu, by na cały dzień wziąć ją bezpośrednio pod swoje doświadczone skrzydła.

Kurwa.

Na krótką chwilę odchyliłem głowę z jękiem, nim pogratulowałem sobie dnia w piekle, i ruszyłem po raz wtóry do gabinetu.

Noga za nogą, człapałem ku przeznaczeniu, wiedząc, że poza samym sobą, mogłem mieć pretensje wyłącznie do swojej rodziny. Ale tak naprawdę nie powinienem ich winić. Byłem dorosły, miałem swój biznes, zarządzałem swoim pieprzonym życiem. To moja decyzja, by zatrudnić tę trzpiotkę – Leslie – bez względu na to, czy dyktował mi to obowiązek, czy też nie.

Mimo to…

– Kurwa.

– Dzień dobry, panie Brooks – powitała mnie, kiedy tylko wyszedłem zza rogu. Ostatnia sylaba mojego nazwiska połączona była z chichotem.

Boże, bolało.

Jej oczy były jasne, usta pełne, a łokcie przyciśnięte do piersi. Czarne włosy miała natapirowane i wylakierowane, kilka loków spływało na ramiona, kończąc się niemal przy trzymanych przy piersiach szpiczastych paznokciach. I niemiłosiernie pieprzyła mnie spojrzeniem, z każdym moim krokiem przyszpilając mnie coraz bardziej.

Przywołałem uśmiech na twarz, starając się, by wyglądał na prawdziwy. Była naprawdę miła – tylko nie miała w sobie za grosz elegancji, której szukałem u kogoś, kogo chciałem na kochankę czy przyjaciółkę.

– Chodź, Leslie. – Nakazałem gestem, odwracając się od niemal całkowicie odsłaniającego piersi, i zupełnie nieodpowiedniego w biurze dekoltu. Skierowałem się prosto do swojego gabinetu z efektywnością, którą Cynthia, moja szefowa kadr, z pewnością by doceniła.

Szef we mnie chciał nakazać jej, żeby się zakryła. Mężczyzna wiedział, że nie będę w stanie tego zrobić, nie otwierając przy tym drzwi do pozwu o molestowanie seksualne. Takie sytuacje aż prosiły się o sąd.

– Popracujesz dzisiaj ze mną – ciągnąłem, podchodząc prosto do swojego biurka, ściągając marynarkę, by powiesić ją na haku z tyłu po prawej. – Proszę – zaoferowałem, kiedy nic nie powiedziała ani się nie ruszyła, wyciągając wiadomości od potencjalnych inwestorów, które podała mi Meryl niecałe pięć minut temu. – Zanieś to Deanowi i poproś, by wykonał kilka wstępnych telefonów. Może mi umawiać rozmowy na popołudnie, gdyby któryś z tych oferentów okazał się dość wiarygodny.

Mruganie sztucznymi rzęsami nałożyło się na puste spojrzenie.

Potrząsnąłem nawet odrobinę dokumentami, ale nadal nie zareagowała.

No tak. Proste słowa.

– Poproś Deana, żeby zadzwonił do tych ludzi. Będzie wiedział, czy warto z nimi dalej rozmawiać, a jeśli uzna, że tak, powiedz, że po południu mam czas.

– Robi się! – powiedziała, puszczając do mnie oko, podskakując i obracając się, by w końcu wybiec z mojego gabinetu.

Nie byłem jasnowidzem, ale co do jednego mogłem mieć pewność – wieczorem będę musiał zrobić przystanek po drodze do domu i zaopatrzyć się w dodatkową butelkę szkockiej.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Tytuł oryginału: Tapping the Billionaire

© 2016, Max Monroe

Copyright for the Polish edition © 2017 by Wydawnictwo FILIA

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany z jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2017

Projekt okładki: Olga Reszelska

Zdjęcie na okładce: © EdwardDerule/iStock

Przekład: Katarzyna Agnieszka Dyrek

Redakcja, korekta, skład i łamanie: Editio

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-259-7

Wydawnictwo FILIA

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl