Tytuł oryginału
THE UNDERWRITING

Copyright © MM Project One, LLC, 2015
Copyright © 2017 for the Polish translation by Media Rodzina Sp. z o.o.

Projekt logotypu Gorzka Czekolada
Dorota Wątkowska

Projekt okładki
Ula Pągowska

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przedruk lub kopiowanie całości albo fragmentów książki — z wyjątkiem cytatów w artykułach i przeglądach krytycznych — możliwe jest tylko na podstawie pisemnej zgody wydawcy.

ISBN 978-83-8008-327-1

Media Rodzina Sp. z o.o.
ul. Pasieka 24, 61-657 Poznań
tel. 61 827 08 60
mediarodzina@mediarodzina.pl
www.mediarodzina.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer firmy Elibri.

Dla mapiszonów

ROZDZIAŁ PIERWSZY

TODD

Środa 5 marca, Nowy Jork

— Dupek z ciebie i tyle. — Już nie była czerwona, tylko blada, gdy wysuwała nogi spod kołdry.

Odtwarzając nocną trasę z salonu do sypialni, zbierała po drodze porozrzucane kilka godzin wcześniej ubrania. Todd sięgnął po pilota i włączył MSNBC w nadziei, że poranne skrępowanie utonie w hałasie. Nie cierpiał takich poranków.

Dziewczyna wróciła do sypialni, żeby poszukać bielizny w pościeli.

— Po prostu… — zaczęła i popatrzyła na niego. — Po prostu nie rozumiem, dlaczego zaangażowanie tak cię przeraża.

— Nie przeraża mnie — odparł zwięźle, udając zainteresowanie rozmową komentatorów dyskutujących o ostatnim skandalu w L. Cecil.

Chodziło o dwóch maklerów, którzy podobno z premedytacją wcisnęli nieświadomym inwestorom przewartościowane akcje za dwieście milionów dolarów. Todd wykrzywił się do telewizora — miał nadzieję, że afera nie wpłynie na jego premię.

Dziewczyna wsunęła spódnicę na wąskie biodra i zapięła stanik push-up. Miała niezły biust, ale zbyt grube uda i wyglądała na jedną z tych kobiet, które gwałtownie tyją po trzydziestym piątym roku życia. W dziesięciostopniowej skali atrakcyjności otrzymałaby ósemkę. Takie dziewczyny Todd lubił najbardziej — ósemki były naprawdę niezłe, ale i świadome, że daleko im do dziesiątek, więc bardzo się starały.

Teraz jednak, z rozmazanym eyelinerem i tłustymi blond włosami ledwie dobijała do szóstki.

— To co takiego by się stało, gdybyś zabrał mnie na kolację? — spytała cicho i znieruchomiała po raz pierwszy, odkąd wstała z łóżka.

— Po prostu nie o to w tym chodzi — odparł szczerze.

— Tylko o co? — powiedziała jeszcze ciszej, mnąc palcami pościel i czekając na odpowiedź, której wcale nie chciała usłyszeć.

— Posłuchaj, świetnie się bawiliśmy. Po co to psuć? — Mówił całkiem poważnie.

Dziewczyna zacisnęła zęby, a jej oczy zalśniły.

— Czyli jestem dziewczyną do pieprzenia.

Todd milczał. Musiał się zbierać do pracy.

— Wiesz, że studiowałam na Penn? Nie jestem jakąś kretynką. Pracuję w najlepszej kancelarii. Kogoś takiego jak ja zaprasza się na randkę, a nie na rżnięcie.

— Może i tak.

— To co, pójdziemy na kolację? — spytała z rozdrażnieniem.

— Nie szukam dziewczyny.

— Więc po co…

— Ty zaczęłaś — przerwał jej. Naprawdę miał tego dosyć. — Ty się ze mną skontaktowałaś, po pijaku, o drugiej w nocy w barze, a wcześniej umieściłaś swój profil na lokalizacyjnej aplikacji randkowej. Czego się spodziewałaś?

— Hook to narzędzie do poznawania ludzi. — Nie spuszczała z niego wzroku. — Masz na nim konto i prawdopodobnie jesteś normalny. Uważasz mnie za dziwkę tylko dlatego, że też się na nim zarejestrowałam?

— Nie mówiłem, że jesteś dziwką, tylko że wyszukałaś mnie późną nocą na bzykanie, i taki był układ.

— No tak, ale zdarzyło się to już czwarty raz — wytknęła mu.

Todd nie chciał jej ranić, nie miał jednak czasu na takie dramaty. Musiał się skupić na karierze — tuż po swoich trzydziestych drugich urodzinach był aż nadto świadomy, że zostało mu zaledwie dwanaście miesięcy na sfinalizowanie naprawdę poważnej transakcji w banku inwestycyjnym L. Cecil, jeśli chciał osiągnąć cel i zostać najmłodszym w historii dyrektorem generalnym w prestiżowej firmie na Wall Street.

— Zdążyliśmy się lepiej poznać. — Najwyraźniej nie zamierzała odpuścić. — Rozmawialiśmy o twojej pracy, ja opowiedziałam ci o rodzinie, a w zeszłym tygodniu spóźniłam się do kancelarii, bo wiem, jak lubisz poranny seks. — Jej usta drżały.

— O nic cię nie prosiłem.

Zaczerwieniła się, świadoma, że tak właśnie było.

— Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę. — Odwróciła się i, porzuciwszy poszukiwanie stringów, włożyła resztę ubrań.

Todd nie odrywał wzroku od ekranu. Komentatorzy zgodzili się, że choć maklerzy nie działali nielegalnie, wiedzieli, że sprzedają gówniany towar, więc wykazali się brakiem etyki i zasłużyli na grzywny. Argument był do dupy — rola maklera polegała na doprowadzeniu do transakcji. To inwestor decydował, czy warto pakować gotówkę w interes.

Todd zaczekał na trzaśnięcie drzwi wejściowych, po czym wstał z łóżka i zawlókł pod prysznic swoje prawie dwumetrowe ciało byłego zawodnika pierwszoligowej drużyny piłki wodnej.

Kwestia, czy zaprosić dziewczynę do siebie, czy iść do niej, nadal stanowiła dla niego zagadkę. Z jednej strony przestronny minimalizm kawalerki Todda gwarantował mu, że każda przyprowadzona tu kobieta będzie uprawiała z nim seks, nawet jeśli wcześniej udawała cnotkę; z drugiej strony zabawy na cudzym podwórku miały tę zaletę, że mógł zniknąć na własnych warunkach. Wczoraj należało iść do niej, bo wiedział, że będą się rżnąć, ale wypił w Money Bar o jedną tequilę z mineralną za dużo i nie myślał trzeźwo, kiedy pisał wiadomość na Hooku.

Ogolił się i włożył swój codzienny uniform — szyty na miarę garnitur, krawat Hermesa, skarpetki od Armaniego i mokasyny Gucciego. Za pomocą aplikacji Uber w komórce zamówił samochód i zanim ruszył na dół, z aprobatą zerknął w lustro.

Po wyjściu z apartamentowca zobaczył, że dziewczyna stoi przy drzwiach i dmucha w wyziębione przez marcowy wiatr dłonie.

— Chryste Panie — wymamrotał pod nosem.

Na jego widok ze skruchą przygryzła wargę.

— Przepraszam — odezwała się po chwili. — Naprawdę nie chciałam dramatyzować, po prostu uważam, że może być z tego coś więcej. Ja mogę być kimś więcej — jestem kimś więcej — niż tylko dziewczyną z kontem na Hooku.

Lekko oparł rękę na biodrze dziewczyny i cmoknął ją w policzek.

— W porządku — odparł. — Tyle że mam sporo na głowie i nie mogę sobie pozwolić na nic poza tym, co jest teraz między nami. Rozumiem, że chcesz czegoś innego, ale nie jestem w stanie ci tego dać.

Skinęła głową i wbiła wzrok w chodnik.

— Zobaczę cię jeszcze? — spytała cicho, nie podnosząc oczu.

— Nigdzie się nie wybieram — oznajmił wymijająco. — Złapać ci taksówkę?

— Nie. — Pokręciła głową. — Pójdę pieszo.

— Okej. No to przyjemnego dnia — powiedział życzliwie i uśmiechnął się do niej, mrużąc niebieskie oczy.

— Okej.

Ruszyła chodnikiem, a jej dziesięciocentymetrowe obcasy i potargane włosy były tego środowego poranka jak piętno nie lepsze od szkarłatnej litery.

Todd wsiadł do czarnej taksówki i przejrzał listę „Ulubionych” na Hooku. Jak miała na imię? Coś na A. Amy, Allison? No jasne, Amanda. Znalazł ją i szybko wykasował.

Zablokuj użytkownika?, spytała aplikacja. „Tak” kliknął.

Napisz opinię? „Nie”. Nie zamierzał dłużej marnować na nią czasu.

Służbowy blackBerry zabrzęczał mu w kieszeni, więc Todd zamienił go miejscami z iPhone’em, po czym przejrzał dwadzieścia sześć mejli, które przyszły w nocy. To były zwyczajne poranne sprawy: nowiny z rynku azjatyckiego, codzienna prognoza Forexu, mejl od Catherine Wiley, prezes działu bankowości inwestycyjnej, z oficjalnym stanowiskiem do przekazywania klientom, którzy będą się dopytywali o skandal transakcyjny w L. Cecil.

Nagle pojawił się mejl od Josh@hook.com.

TODD, postanowiłem wejść na giełdę. Chcę, żebyś Ty się tym zajął. JH

Todd omal się nie zakrztusił. Jeszcze raz przeczytał mejl i popatrzył na taksówkarza, jakby ten mógł zrozumieć wagę tego, co trzymał w dłoni jego pasażer. Serce Todda galopowało: Josh Hart zarządzał firmą Hook, tą od aplikacji, która nie tylko usprawniała życie intymne Todda, ale była też najbardziej pożądaną firmą w całej Dolinie Krzemowej. Pierwsza oferta publiczna przyniosłaby mnóstwo kasy wielu osobom, a poprowadzenie sprzedaży przez L. Cecil na pewno zagwarantowałoby Toddowi awans. Pieprzyć stanowisko dyrektora generalnego — taka transakcja wyniosłaby go do rangi szefa grupy.

Zjechał do podpisu w mejlu i wystukał numer Josha.

Gdy rozległ się sygnał, Todd spojrzał na zegarek i uświadomił sobie, że w San Francisco jest dopiero piętnaście po szóstej. Mimo to Josh Hart odebrał po trzecim dzwonku.

— Josh! — wykrzyknął Todd nieco zbyt entuzjastycznie. — Josh, mówi Todd, Todd Kent. Właśnie przeczytałem twój mejl… Wybacz, nieodpowiednia pora?

— W porządku. — Josh mówił jak automat.

— Posłuchaj… — Todd próbował się uspokoić.

Przypomniał sobie, kiedy ostatnio rozmawiał z Joshem Hartem — dwa lata temu w Las Vegas, na wystawie elektroniki użytkowej, kiedy spotkali się w klubie ze striptizem. Josh okazał się nerdem o ziemistej cerze, podkrążonych oczach i przyklejonych do czoła chłopięcych lokach. Miał na sobie bluzę z kapturem i spodnie khaki z zaprasowanymi zaszewkami. Todd zauważył go na drugim końcu sali i uznał, że facet, który przychodzi w takim stroju do klubu, musi być kimś ważnym. Natychmiast ruszył w jego kierunku, po czym zaprosił go do stolika. Josh patrzył na tancerki jak na kosmitki i wzdrygał się za każdym razem, gdy Todd próbował opowiadać o strategii finansowej i namówić go na współpracę z L. Cecil.

Pod koniec wieczoru Todd dał Joshowi wizytówkę i na tym kontakt się urwał. Najwyraźniej jednak trafił w punkt, skoro Josh napisał do niego dwa lata później z propozycją największego interesu w życiu ich obu.

— Chciałem się tylko dowiedzieć, co myślisz w związku z naszą współpracą w razie wejścia Hooka na giełdę — oświadczył w końcu Todd.

— Napisałem ci w mejlu. — Josh wydawał się zirytowany, jakby jedno zdanie aż nadto wystarczało do uruchomienia procedury emisji akcji. — Postanowiłem wypuścić akcje giełdowe Hooka i chcę, żebyś to ty był gwarantem. Mam zamiar zebrać miliard osiemset milionów dolarów przy czternastomiliardowej wycenie.

Todd zamrugał. Hook nadal nie przynosił zysków, a na Wall Street coraz częściej kwestionowano wartość aplikacji mediów społecznościowych. Z drugiej strony, kiedyś wątpili też w Facebooka, a cena jego akcji wzbiła się pod niebiosa. Pomyślał, że jeśli Facebook był wart sto pięćdziesiąt miliardów, wartość Hooka należało zapewne oszacować na ponad czternaście miliardów.

— Liczby wydają się w porządku. Zgodnie ze standardową procedurą należy przeprowadzić przetarg, w którym różne banki przedstawią ci swoje oferty, a wtedy…

— Nie chcę przetargu. Ty masz się tym zająć.

Przez głowę Todda przelatywało stado myśli — zawsze był przetarg. Czy w ogóle wolno pominąć ten etap?

— Świetnie. To znaczy, zaoszczędzimy mnóstwo czasu — dodał. — Pogadam z moim szefem, Larrym, bo będzie odpowiadał za…

— Nie — przerwał mu Josh. — Mówiłem, że ty masz się tym zająć. Ty.

— Co? Ja?

— Tak — potwierdził Josh. — To nie twoja działka? Nadzorujesz takie operacje, zgadza się?

— No tak. Pracowałem nad dziesiątkami debiutów giełdowych, ale to coś naprawdę poważnego, Josh, i jest wielu ludzi na wyższych stanowiskach, którzy… — Todd umilkł.

To, że Larry pracował w banku dłużej od niego, niekoniecznie oznaczało, że lepiej się nadawał do tej roboty. Larry miał czterdzieści pięć lat i żonę; co mógł wiedzieć o lokalizacyjnej aplikacji randkowej, której główni użytkownicy to byli millenialsi? Skoro trzydziestoletni Josh potrafił stworzyć Hooka, Todd bez wątpienia potrafi pokierować publiczną sprzedażą jego akcji.

— Tak — oznajmił do telefonu. — Mogę się tym zająć.

— Świetnie — odparł Josh. — Spotkajmy się tu jutro, żeby to sfinalizować.

— Jutro? — Todd się wyprostował. — Muszę przygotować umowę i… — Myślał gorączkowo, czego jeszcze potrzebuje. — I zebrać odpowiedni zespół.

— Zespół?

— Tak, musimy wtajemniczyć paru analityków i partnera z mojej grupy, plus kogoś, kto zna się na rynkach akcji, żeby doradzał w sprawie warunków rynkowych oraz objazdowej kampanii promocyjnej, i pewnie…

— Troje. Możesz wziąć maksimum trzy osoby.

Todd roześmiał się głośno.

— Josh, przy emisji tych rozmiarów będziesz potrzebował…

— Pozwól, że ci coś wyjaśnię, Todd. — Josh nie pozwolił mu skończyć. — Nienawidzę Wall Street. Wszyscy jesteście kretynami i zajmujecie się tylko wchrzanianiem się w procedury, żeby robić kokosy na niewydolności systemu, za którą sami odpowiadacie. Gdybym mógł zebrać miliard osiemset bez ciebie, tobym zebrał, ale nie mam czasu, bo właśnie tworzę firmę, więc ktoś inny musi zajmować się stroną finansową.

Toddowi opadła szczęka — dorastał w Kalifornii Północnej i wiedział, że informatycy nie lubią Wall Street, ale trzeba było mieć niezły tupet, żeby kwestionować prosperujący od setek lat system.

— Jak mówiłem, możesz wziąć trzy osoby do zespołu — ciągnął Josh. — Ale jeśli wybierzesz jakichś fiutów pod krawatem, zrywam umowę. Rozumiemy się?

— Jasne.

— To dobrze. Widzimy się w piątek.

— W piątek — przytaknął Todd. Przynajmniej miał dobę. — Spotkamy się w piątek. Bardzo się cieszę, że…

Usłyszał, że Josh się rozłącza i popatrzył na komórkę. Czy to się działo naprawdę?

— Jesteśmy na miejscu — oznajmił taksówkarz, kiedy Todd schował telefon.

Todd uniósł głowę i powrócił do rzeczywistości. Za oknem ujrzał główną siedzibę L. Cecil na Park Avenue. Od dziesięciu lat spędzał tu każdy roboczy dzień tygodnia, a także większość weekendów, poza corocznym dwutygodniowym urlopem wymuszanym na bankowcach przez urząd nadzoru w celu ograniczenia spekulacji z wykorzystaniem poufnych wiadomości. Szklany budynek wznosił się na wysokość czterdziestu dwóch pięter, a poranne słońce odbijało się w jego lustrzanych szybach. Mosiężne litery L. CECIL wisiały nad obrotowymi drzwi wejściowymi, osłoniętymi od strony ulicy ścianą przyozdobioną kwiatami. Wejście miało wyglądać przyjaźnie, jednak nie aż tak przyjaźnie, żeby przechodnie czuli się zaproszeni.

Napływający do budynku ludzie w garniturach wyciągali przepustki, a każdy z nich liczył na to, że właśnie dziś przytrafi mu się transakcja, dzięki której przeistoczy się z małej płotki w grubą rybę. Todd nagle zdał sobie sprawę z tego, że dzisiaj jest jego dzień — Josh może i był aroganckim kutafonem, ale miał zrobić z Todda jednego z najbardziej wpływowych bankowców inwestycyjnych w historii. O w mordę. To było coś.

NICK

Środa 5 marca, San Francisco

— Wiem, że nie lubisz rozmawiać o pieniądzach, ale jako dyrektor finansowy firmy czuję się w obowiązku poinformować cię, że nie mamy wyboru i musimy zgromadzić dodatkowy kapitał, jeśli chcesz zrealizować swoją wizję. — Nick Winthrop z determinacją wpatrywał się w lustro. — Stanowczo sugeruję, żebyśmy wystawili akcje w ofercie publicznej.

Próbując wyobrazić sobie reakcję Josha, zapatrzył się na swoje półnagie odbicie.

— Wiem, że nienawidzisz Wall Street — uprzedził wyimaginowane protesty prezesa. — Dlatego właśnie postanowiłem przygotować w Power Poincie prezentację z osiągnięciami każdej firmy i od razu wybrałem dziesięć najlepszych, które powinny stanąć do przetargu.

To była propozycja nie do odrzucenia. Nawet Josh Hart, geniusz komputerowy, który stworzył Hooka i chyba szczycił się brakiem głowy do interesów, w tym wypadku nie mógł polemizować z Nickiem. To oznaczało, że Nick musiał tylko zdobyć parafę Josha na decyzji o wejściu na giełdę, by móc dyskretnie zadzwonić do dziesięciu najlepszych bankowców inwestycyjnych na świecie. Wiedział, że wybrańcy będą podlizywali mu się przez kilka tygodni wyłącznie po to, by ich nazwiska pojawiły się na umowie, która zapewni Nickowi dochód z akcji w wysokości osiemdziesięciu pięciu milionów dolarów gotówką, a co więcej, zagwarantuje mu zasłużoną możliwość globalnego działania.

Nick niechętnie podjął pracę w Hooku. W 2004 roku ukończył Stanford i zatrudnił się w McKinsey & Company, najlepszej na świecie firmie doradczej w dziedzinie zarządzania, gdzie był wyróżniającym się pracownikiem. Odszedł stamtąd po trzech latach, żeby dołączyć do Dalton Henley Venture Partners. Tam trafił pod skrzydła Phila Daltona, jednego z najbardziej szanowanych inwestorów, specjalisty od kapitału wysokiego ryzyka z Doliny Krzemowej. Phil napisał list polecający do Harvard Business School, gdzie Nick został prymusem, co w praktyce oznaczało, że dołączył do śmietanki liderów świata biznesu.

Podczas nauki w HBS Nick napisał biznesplan dla aplikacji ApplyYourself, która mogłaby wywrócić do góry nogami cały rynek programów dla kandydatów na studia, typując prawdopodobieństwo przyjęcia na najwyżej cenione uczelnie w kraju. Firma miała zacząć od elitarnej Ivy League plus Stanford, podobnie jak Facebook, a potem objąć swoim zasięgiem wszystkie uniwersytety, by w końcu stworzyć także algorytmy prognoz dla rynku pracy.

Nick pokazał biznesplan Philowi Daltonowi, ten zasugerował mu jednak, żeby raczej ubiegał się o wakujące stanowisko dyrektora finansowego w Hooku. Nick się załamał. Był gotów zostać przedsiębiorcą, a nie dyrektorem finansowym firmy założonej przez kogoś młodszego, kto nawet nie studiował zarządzania.

Kiedy jednak poniósł pierwszą udaną klęskę (wszyscy przedsiębiorcy z prawdziwego zdarzenia muszą zaliczyć co najmniej jedno niepowodzenie), nie zdoławszy zgromadzić półtora miliona na rozruch, przypomniał sobie, że umiejętność adaptacji to jeden z istotnych elementów powodzenia w biznesie, więc skorygował swoją definicję prestiżu i już bez wahania przyjął stanowisko dyrektora finansowego wraz z półprocentowym udziałem w Hooku.

Gdy wiosną Hook zaczął zdobywać popularność i zgromadził ponad pięćset milionów użytkowników, jednocześnie przykuwając uwagę mediów na całym świecie, Nick doświadczył przypływu głębokiej wiary w istnienie boskiego planu dla jego skromnej osoby. Wiedział, że dzięki temu planowi zyska realny wpływ na globalną skalę i czuł w skrytości ducha, że znalazł się u progu kariery jednego z największych przywódców na kuli ziemskiej.

Nick odetchnął głęboko, skupił się i z podziwem popatrzył na mięśnie swojej klatki piersiowej. Pakiet CrossFit, który miesiąc wcześniej wykupił na Grouponie, naprawdę robił swoje. Wiedział, że dzięki ćwiczeniom będzie się świetnie prezentował, kiedy czasopisma zaczną mu robić zdjęcia na okładki. Z satysfakcją powiódł palcem po mięśniach ramienia i rzucił się na podłogę, żeby zrobić dziesięć pompek, tak dla lepszego efektu.

Było wpół do siódmej rano, jednak Nick czuł się zupełnie przytomny, gdy naciskał guzik na Nespresso, żeby zaparzyć mocną kawę. Posypał ją ekologicznym cynamonem z chińskiego cynamonowca, żeby ustabilizować poziom cukru we krwi — nauczył się tej sztuczki z The 4-Hour Body. Potem zajrzał do iPhone’a i sprawdził, czy w ciągu ostatnich dziesięciu minut Grace nie wysłała przypadkiem jakiegoś esemesa. Wiadomości nie było, ale powiedział sobie, że powinien się odprężyć. Tak wystrzałowa dziewczyna miała prawo się nie spieszyć. On również znał swoją wartość, więc mógł się na to zgodzić.

Żałował, że nie może jej powiedzieć o szykującej się operacji. Chciałby zobaczyć minę Grace, kiedy do niej dotrze, z jakim facetem się spotyka. Sprawa musiała jednak pozostać w ścisłej tajemnicy, dopóki prospekt emisyjny, stustronicowy dokument prawniczy ze szczegółowymi informacjami dla inwestorów nie trafi przed Komisję Papierów Wartościowych i Giełdy, a to mogło potrwać kilka miesięcy. Nick odnotował sobie w pamięci, żeby a conto sukcesu zarezerwować stolik w Garym Danko na wszystkie piątki maja.

Dopił espresso i wstawił kubek do zmywarki, po czym wytarł uchwyt ściereczką z lizolem, żeby usunąć ślady palców z nierdzewnej stali. Raz jeszcze sprawdził iPhone’a — dalej nic — i zapiął polar z logo Daltona Henleya, żeby pokonać krótki dystans do siedziby Hooka.

To była jego ulubiona pora dnia: informatycy nie wychodzili z budynku aż do wczesnych godzin porannych, a pracownicy kadr zjawiali się dopiero koło dziesiątej, więc niedawno wybudowane, nieskazitelne biuro na Embarcadero w San Francisco należało wyłącznie do niego.

Wyciągnął rękę do supernowoczesnego czujnika bezpieczeństwa przed wejściem do budynku, po czym wjechał windą na piąte piętro. Minął główną salę, gdzie pracowali programiści. Pełno tu było pluszowych zwierzaków, a barwne plastikowe piłeczki wysypywały się z basenu w kącie. Obok niego stał goryl naturalnych rozmiarów, pełniący również funkcję maszyny z helem, którym informatycy napełniali baloniki z okazji urodzin menedżerów, ale najczęściej po to, żeby być na haju.

Cała ta przestrzeń budziła niepokój Nicka. Postanowił, że przekształcenie jej we w miarę przyzwoite i profesjonalne miejsce pracy będzie jego pierwszym celem, gdy tylko zajmie się wprowadzeniem spółki na giełdę. Miał gdzieś, jak zareagują na to informatycy.

Dotarł do gabinetu w rogu i błyskawicznie się odprężył w nieskazitelnym otoczeniu własnej przestrzeni.

— Hej.

Zaskoczony Nick podniósł wzrok i ujrzał na progu Josha.

— O, witaj. — Przez chwilę się zastanawiał. — Co ty tu robisz?

— Programowałem — odparł Josh. Miał wielkie, ciemne wory pod oczami. Nerwowo szarpnął głową w prawo, po czym ponownie spojrzał przed siebie. — Straciłem poczucie czasu.

— Super.

Nick uśmiechnął się z aprobatą. Phil Dalton nauczył go również, że zawsze należy chwalić informatyków, którzy zatracili się w programowaniu. „Możesz nie rozumieć, co robią, ale z tych zarwanych nocy powstają wielkie rzeczy”, powiedział, a Nick umieścił tę wypowiedź w notatniku Moleskine, który nosił ze sobą do zapisywania mądrych rad.

— Będziesz mi potrzebny na spotkaniu o jedenastej w piątek — oświadczył Josh i odwrócił się, żeby odejść.

Cofnął się jednak, a jego głowa znowu drgnęła.

Nick nie miał pojęcia, co powoduje te nerwowe tiki założyciela Hooka, ale nauczył się je ignorować. Oznaczały one jednak, że Hookowi będzie potrzebna nowa twarz, gdy firma wejdzie na giełdę, a Nick był gotów pokornie podjąć się tej roli. Zgodnie z tradycją w HBS, wszyscy magistrowie zarządzania wrzucali po dziesięć dolarów do słoika, żeby ofiarować go tej osobie z roku, której portret pojawi się pierwszy na okładce „Wall Street Journal”. Nick nie wątpił, że wygraną ma w kieszeni. No i co, Stephenie Hartley? Kto teraz jest najlepszy?

— Przyjeżdżają ludzie z L. Cecil — oświadczył Josh bez dalszych wyjaśnień.

— Co? — Nick wychylił się ku niemu. — Dlaczego L. Cecil…

— Zajmą się wprowadzeniem nas na giełdę — odparł Josh. — Będą tu w piątek.

— O czym ty… — Nick pokręcił głową. — Nie ty o tym decydujesz, Josh. Ja jestem dyrektorem finansowym Hooka, a to jest decyzja finansowa.

Josh przyglądał mu się z uwagą.

— To moja firma.

— Częściowo. — Już o tym rozmawiali. — Masz zobowiązania wobec swoich inwes… — Umilkł, przypomniawszy sobie, że sam chciał publicznej emisji akcji. W tym momencie kłócił się tylko po to, żeby postawić na swoim, na co krzywo patrzono w szkole biznesu. — Istnieje określona procedura, Josh — dodał powoli i spokojnie. — Jestem dyrektorem finansowym i to ja powinienem to nadzorować.

— Wiem — oznajmił Josh. — I już nie chcę mieć z tym nic wspólnego

— Chodzi mi o to, że istnieje procedura wyboru banku — sprecyzował Nick. — Trzeba ogłosić przetarg, następnie banki składają oferty, a ty wybierasz najodpowiedniejszą…

— Dlaczego? — Josh nie spuszczał z niego wzroku.

Nick poczuł, że się rumieni.

— Ponieważ… — zaczął i umilkł. Nie mogli tak po prostu pominąć przetargu, no i banki powinny się im podlizywać. — Nawet gdybyś mógł to zrobić, L. Cecil byłby beznadziejnym wyborem. Oglądałeś wiadomości? Wszczęto dochodzenie w sprawie ich…

— Wiem — przerwał mu znowu Josh, a jego głowa drgnęła. — Właśnie dlatego to dobry wybór.

— Co? — Nick zmrużył oczy. L. Cecil nawet nie trafił na jego listę uczestników przetargu. — Skąd ci to przyszło do głowy?

— Bardzo zależy im na zrobieniu dobrego interesu. Potrzebują nas — oświadczył Josh, wyraźnie zirytowany, że musi się tłumaczyć. — Zawsze trzeba ustawiać się w pozycji władzy. Nie uczyli cię tego w tej twojej szkole biznesu?

Nick poczuł, że krew się w nim gotuje. Nie dość, że Josh zachowywał się arogancko w kwestiach komputerowych, to teraz na dodatek wcinał się w jego kompetencje.

— Szczerze mówiąc, w HBS zawsze… — zaczął, ale Josh nie dopuścił go do głosu.

— Facet, którego zatrudniłem, nie ma nic wspólnego ze skandalem.

— Jak to: facet, którego zatrudniłeś? Nie zatrudnia się…

— Nazywa się Todd Kent. Poznałem go dwa lata temu na wystawie elektroniki użytkowej — mówił dalej Josh. — On zajmie się całością.

— Todd Kent? — Nick poczuł, jak głos więźnie mu w gardle. — Todd Kent to bankowiec, którego wybrałeś?

— Znasz go? — Josh uważnie wpatrywał się w Nicka.

— Razem chodziliśmy do szkoły. — Nick poczuł łupanie w głowie. — Ma tylko licencjat, nie skończył zarządzania. Nie dostałby się na uniwersytet, jestem pewien — dodał odruchowo, ze złością.

— Dobrze. — Josh uśmiechnął się drwiąco. — Pogadacie sobie na spotkaniu.

Po wyjściu Josha do gabinetu Nicka wtoczyła się piłeczka komputerowców. Podniósł ją i zmiażdżył w dłoni, po czym cisnął z powrotem do pustego pomieszczenia.

TODD

Środa 5 marca, Nowy Jork

— Spieprzysz to i jesteśmy udupieni. — Tętnica na szyi Larry’ego pulsowała jak u pitbula.

— Wiem, stary. Rozumiem.

— Nie chodzi mi o to, że ty będziesz udupiony, bo gówno mnie obchodzi twój roczny raport. — Larry nieco się odprężył, gdy sobie przypomniał, że ma odrobinę władzy nad premią Todda, ale zaraz potem spiął się ponownie na myśl o tym, że podległy mu pracownik poprowadzi świetny interes. — Mówię o tym, że to ja będę udupiony, a także ta grupa i ten oddział. Kurwa, cały pierdolony bank będzie udupiony. — Urwał, żeby wziąć oddech, i znowu zaczął: — Jezu Chryste, ja pierdolę. Pierdoleni idioci z pierdolonej Doliny Krzemowej. — Todd słuchał go w milczeniu. — Wypad z mojego gabinetu, zanim urwę ci kutasa.

Zamykając za sobą drzwi, Todd z trudem stłumił śmiech. Biedaczyna, pomyślał.

Tego ranka, zanim wjechał na dwudzieste szóste piętro, gdzie pracował wraz z resztą grupy Technologia, Media i Telekomunikacja, nabrał przekonania, że nie wolno dopuścić Larry’ego do operacji wprowadzenia Hooka na giełdę. Josh miał rację: Todd Kent nadawał się do pokierowania tym zadaniem nie tylko dlatego, że był świetnym bankowcem. Przede wszystkim potrafił przekonać rynki, że firma Josha naprawdę jest warta czternaście miliardów dolarów. Bez względu na to, jak wielkie doświadczenie miał Larry, był już niemłody i właśnie się rozwodził, bo żona dowiedziała się o jego uzależnieniu od pornografii. Z pewnością nie na kimś takim zależało Hookowi.

Todd przedefilował dumnie przez piętro. Uśmiechał się przy tym z taką pewnością siebie, że każdy, kto się za nim oglądał — a oglądali się wszyscy — wiedział, że to właśnie on, Todd, zwyciężył w hałaśliwej potyczce słownej, której stłumione odgłosy dobiegały przed chwilą zza drzwi Larry’ego.

— Co zrobiłeś, że się tak wściekł? — zapytał Kal Taggar, drugi starszy zastępca kierownika działu w grupie, nie podnosząc wzroku, kiedy Todd zajmował miejsce w swoim boksie w segmencie na sześć miejsc.

— Kojarzysz Hooka?

— Jasne. Dlaczego? — spytał Kal, nadal wpatrzony w ekran komputera, na którym obstawiał drużyny na rozgrywki NCAA.

— Wchodzą na giełdę. — Todd umilkł, przewidując reakcję Kala na rewelację, którą zaraz ogłosi. — A Josh Hart chce, żebym to ja pokierował operacją.

Kal odwrócił się do niego z otwartymi ustami.

— Co to znaczy, że Josh Hart chce, żebyś to ty pokierował operacją?

— Chce, żebym odpowiadał za wszystko. Bez przetargu, i sam dobieram sobie zespół. Jedyny warunek to żadnych fiutów pod krawatem. — Todd pokazał cudzysłów.

— Znaczy się, Larry odpada? — roześmiał się Kal. — Jasna cholera — mruknął z mieszaniną niechęci i podziwu. — Ty pieprzony sukinsynu.

Todd wyszczerzył zęby. W tym samym momencie zadzwonił jego telefon.

— Todd Kent — powiedział radośnie do aparatu i wyprostował się lekko, gdy usłyszał głos po drugiej stronie.

— Todd, tu Harvey.

W L. Cecil był tylko jeden Harvey: Harvey Tate. Ten siedemdziesięcioletni kierownik wyższego szczebla swego czasu dowodził najważniejszymi transakcjami w dziedzinie bankowości inwestycyjnej na Wall Street. Słowa: „swego czasu” były w tym wypadku kluczowe. Teraz, jako starszy zastępca prezesa zarządu, siedział w wielkim narożnym gabinecie na czterdziestym pierwszym piętrze i spędzał czas na wygłaszaniu wyświechtanych frazesów i zgarnianiu bonusów za osiągnięcia, z którymi nie miał nic wspólnego.

— Harvey, miło cię słyszeć. — Todd przewrócił oczami i wyszeptał bezgłośnie: „Harvey Tate” do Kala, który uważnie się w niego wpatrywał.

— Słyszałem o umowie i chcę ci pogratulować — oznajmił Harvey.

— Bardzo dziękuję. — Todd był zdumiony, ale i pod wrażeniem.

Kierownictwo wyższego szczebla najwyraźniej uznało, że młody facet dobrze się sprawdzi przy wprowadzaniu Hooka na giełdę.

— Mam kilka pomysłów. Może wpadniesz do mnie i porozmawiamy?

Todd się zawahał. Zostało mu niespełna trzydzieści sześć godzin na zebranie zespołu, opracowanie planu pracy i sporządzenie umowy. Nie miał czasu na dogadzanie Tate’owi.

— Jasne — odparł. — Skontaktuję się z twoją asystentką, żeby umówiła mnie na przyszły tydzień.

Harvey był stary. Istniała spora szansa, że zapomni.

— Może być o dziesiątej?

Todd z irytacją zacisnął zęby. O jedenastej miał się spotkać ze swoją trenerką Morgan na trening, którego rozpaczliwie potrzebował, żeby oczyścić umysł przed czekającymi go obowiązkami.

— Jasne — usłyszał swój głos.

Po raz nie wiadomo który żałował, że matka wpoiła mu tak dobre maniery. Znacznie łatwiej by mu się żyło, gdyby był dupkiem.

— Świetnie. Do zobaczenia za godzinę.

— Bardzo się cieszę. — Todd przerwał połączenie. — Kurwa.

— Co? — Kal zajrzał do jego boksu.

Kiedy człowiek pracuje po szesnaście godzin na dobę, przez sześć dni w tygodniu, w boksie, który ohydnie zalatuje wczorajszym etnicznym żarciem na wynos, plotki są niczym narkotyk, a Todd właśnie stał się najbardziej pożądanym dilerem w firmie.

— Pierdolony Harvey Tate chce zostać moim mentorem.

— Ha! Oto korzyści z przejęcia wielkiego dealu — oświadczył Kal z ironią.

Neha Patel, pracująca tu drugi rok nadgorliwa analityczka, pojawiła się przy biurku Todda, zerknęła na papiery w swoich rękach, po czym wytrajkotała z prędkością stymulowaną adderallem:

— Mam tutaj komplet tego, o co prosiłeś, z uwzględnieniem dodatkowego fragmentu z zestawieniem wieloletnich dochodów dla analogicznych przedsiębiorstw medialnych, przy czym wydrukowałam wszystkie moje założenia. Na tym etapie jedyne, co moim zdaniem powinniśmy przedyskutować, to…

— Zaraz, zaraz. — Todd zamrugał. — Powoli, napaleńcu. Jeszcze nie piłem kawy.

— Zrobić ci? — zapytała odruchowo, patrząc na niego znad okularów.

Na brodzie miała zaschniętą ślinę, której najwyraźniej nie zauważyła po powrocie do biurka z pokoju wypoczynkowego. Większość analityków w ciągu tygodnia dwukrotnie sypiała w biurze, ale Neha dwa razy na tydzień w nim nie sypiała. Pragnęła zostać najlepszym analitykiem w historii L. Cecil i najwyraźniej nic nie mogło jej powstrzymać.

— Nie, Neha, dziękuję — odparł. — Ale co to za papiery?

— Informacje o Viacom, które kazałeś mi skompilować. — Jej głos brzmiał tak, jakby odtwarzała go z przewijanej w przyśpieszeniu taśmy.

Todd popatrzył na wydruki. Wiedział, że nie będą mu potrzebne przez najbliższe trzy tygodnie, może nawet wcale.

— Pracowałaś nad tym przez całą noc?

— Ucięłam sobie dwie drzemki po czterdzieści osiem minut — oznajmiła. — W fazę REM zapada się dopiero po pięćdziesięciu pięciu minutach, więc przy krótszym śnie człowiek nie jest tak bardzo zmęczony.

— Kiedy ostatni raz spałaś w domu?

— W piątek — odparła takim tonem, jakby nie było w tym nic dziwnego.

Właśnie taką postawę ceniono u analityków.

— Chcesz jechać do Kalifornii? — spytał Todd.

— Co?

— Wprowadzam na giełdę firmę Hook, tę spółkę od aplikacji randkowej. Mogłabyś zająć się analizą przy tym projekcie?

Jej obśliniona broda opadła. Neha miała okrągłą twarz upstrzoną trądzikiem — na sto procent gardziła makijażem i nigdy nie widziała na oczy pęsety.

— Chodzi ci o największe prywatne przedsiębiorstwo w Dolinie Krzemowej? — upewniła się. — To, za którym stoi Dalton Henley Venture Partners, które ma pięćset milionów użytkowników i dwieście pięćdziesiąt procent kwartalnego wzrostu?

Todd przyjrzał się jej uważnie. Interesowały ją tylko finanse, pewnie nawet nigdy nie skorzystała z aplikacji. To również ceniono u analityków.

— Właśnie o to — potwierdził.

— Żartujesz sobie? Pewnie, że chcę! — Neha ożywiła się jeszcze bardziej, gdy w pełni zrozumiała, o co chodzi. — Obiecuję, że będę sobie wypruwać żyły! Dziękuję. Dziękuję bardzo za zaufanie!

— Nie ma sprawy. — Todd się uśmiechnął. Jej zapał budził jego życzliwość. — Chcę, żebyś rzuciła wszystko inne i dziś wieczorem zebrała jak najwięcej informacji, no i sporządziła zarys planu pracy. Wylatujemy w piątek rano.

— Załatwione! Od razu biorę się do roboty! — Pogalopowała do swojego biurka jak trzylatka, której właśnie podarowano nowy zestaw klocków Lego.

Todd odwrócił się z powrotem do komputera i zauważył, że Kal nadal się w niego wpatruje.

— Co?

— Kutas z ciebie — oświadczył Kal. — Zabierasz nam najlepszego analityka?

— Wybacz, stary. — Todd wyszczerzył zęby. — Jak załatwisz umowę o wartości miliarda ośmiuset milionów dolarów, to obiecuję, że będziemy ciągnęli losy, kto bierze Nehę.

— Mniejsza z tym.

— Hej, ile to osiem procent od miliarda ośmiuset milionów? — Todd zastanawiał się na głos, ile firma zdoła wyciągnąć z interesu. — A ten tam, co wprowadził na giełdę Catalyst w zeszłym roku, jaką dostał premię? Pięć melonów? A przecież obsługiwał dwa razy mniejszą firmę…

Kal rzucił w niego długopisem, a Todd zarechotał. Już sobie wyobrażał pięć milionów na swoim koncie bankowym.

— Proszę. — Wręczył Kalowi kartę Equinox i wstał, szykując się na spotkanie z Harveyem. — Możesz iść na mój trening. Cycki Morgan cię pocieszą. I nie mów, że nie umiem grać zespołowo.

Mijając Kala, Todd poklepał go po ramieniu.

Dwudzieste szóste piętro pełne było rozgadanych bankowców inwestycyjnych. Analitycy i partnerzy, stojący najniżej w hierarchii firmy pracownicy, tłoczyli się przy trzech długich stołach pośrodku pomieszczenia, każdy przed komputerem o dwóch monitorach i terminalem Bloomberg. Po obu stronach biurek analityków znajdowały się boksy, w segmentach po sześć, gdzie siedzieli zastępcy kierowników działów. Dyrektorzy generalni zostali nagrodzeni za dziesiątki lat pracy w firmie małymi przeszklonymi gabinetami o oknach zewnętrznych, dzięki czemu anektowali całe światło słoneczne.

W drodze do windy Todd dla zabawy podliczał ludzi, którzy rumienili się na jego widok: mężczyźni dostawali po pół punktu, a atrakcyjne kobiety po dwa. Na trasie od biurka do windy zebrał osiem punktów, co stanowiło siedemdziesiąt dwa procent zaliczeń. A może osiemdziesiąt jeden. Nie miał pewności co do Sonji — trudno wyczuć, kiedy Hindusi się rumienią.

Drzwi windy się rozsunęły i Todd ujrzał za nimi Chada Hortona, tłustego maklera w różowej koszuli, oraz Tarę Taylor, zastępczynię kierownika działu rynków akcji, która gapiła się na swoje blackBerry.

— Hej, stary! Słyszałem wieści — oznajmił Chad i stuknął Todda w ramię.

Tara milczała, zatopiona w lekturze tego, co się wyświetlało na ekranie urządzenia.

— Pst… Nie tak głośno. Nie chcę, żeby ludzie Tary zaczęli walczyć o miejsce w moim zespole — powiedział Todd.

Tara uniosła głowę, a Todd czekał… Jest. Zobaczył rumieniec. Dziesięć punktów. A może dziewięć i pół — Tara była niczego sobie, ale do dziesiątki trochę jej brakowało. Plasowała się gdzieś na granicy. Podzielona na fragmenty już nie prezentowała się tak wystrzałowo. Co prawda miała świetne nogi i wąską talię, ale brakowało jej krągłości. Płaski tyłek i najwyżej miseczka B. Poza tym jej brązowe oczy były osadzone nieco za blisko, choć starała się to maskować odpowiednim makijażem. Miała jednak zbyt spiczastą brodę, a z tym nic nie dało się zrobić. Mimo to ogólnie wydawała się nie najgorsza. A co tam, niech ma dziesiątkę. Był dzisiaj wspaniałomyślny.

Tara uśmiechnęła się drwiąco i w milczeniu powróciła do czytania.

— Słyszałem, że wczoraj zafundowaliście sobie ostrą jazdę w nocy — kontynuował Chad. — Na dole wpadłem na Lou, wygląda jak żywy trup. Podobno położył się dopiero o świcie.

Co drugi miesiąc Lou Reynolds organizował zakrapianą imprezę dla analityków, którzy zdobyli dyplom w 2004 roku. Dwunastka z osiemdziesiątki nadal pracowała w banku. Towarzystwo nie było takie super jak znajomi Todda spoza pracy, ale wiedział, że jego obecność wiele znaczy dla Lou i że ten kiedyś z pewnością odpłaci mu się lojalnością, gdy Todd już będzie szefem.

— Ha — mruknął Todd. — Ja wyszedłem wcześnie.

Chad poufale trącił go łokciem.

— Wiem, dałeś nogę, ale przecież nie po to, żeby spać. Dawna dziewczyna?

— Tak — skłamał Todd.

Zdumiewało go, ale i pochlebiało mu, że ci faceci tak pilnie śledzą jego życie intymne. Kątem oka usiłował sprawdzić reakcję Tary i poczuł ulgę, gdy Chad wysiadł na następnym piętrze.

Todd odwrócił się do Tary i roześmiał.

— Faceci.

— No tak. — Tara uśmiechnęła się zdawkowo i wróciła do mejla.

Dwa razy ze sobą spali w wiosennym semestrze na Stanfordzie, kiedy on był na ostatnim roku, a ona na pierwszym. Najpierw poszli do łóżka przy okazji zaprzysiężenia nowych członków stowarzyszeń studenckich Pi Phi-SAE i towarzyszącej mu imprezie ślubowania ćwoków. To była ulubiona zabawa studentów, bo wszystkie dziewczyny przychodziły zrobione na Jessicę Simpson z Diuków Hazzardu — w szortkach, opalone natryskowo i wymalowane. Wszystkie poza Tarą. Pojawiła się w ogrodniczkach i ze sztucznymi zębami, które oszpeciłyby nawet Gisele Bündchen. Todd stał za barem i żartował z Tarą na temat jej uzębienia, a ona, mocno zalana, udając oburzenie, upierała się, że zęby są prawdziwe. Przekomarzali się ze sobą jakiś czas, potem Todd jeszcze przez pół godziny rozlewał piwo i zastanawiał się, co mądrego powiedzieć. Gdy w końcu wymyślił odpowiedni tekst, znalazł Tarę na parkiecie ze sztandarowym gejem bractwa SAE, Coreyem.

— Wybacz mi, Tara, ale nadal uważam, że te zęby są sztuczne — oświadczył Todd. — I chciałbym to udowodnić, usuwając je językiem.

Tara się roześmiała i popatrzyła na Coreya.

— Ulubieniec tłumów Tedd Kent chce mnie poderwać — powiedziała na tyle głośno, żeby Todd ją słyszał. — Chyba powinnam z nim iść, prawda? — Przy entuzjastycznej aprobacie Coreya (i kto powiedział, że geje nie nadają się do bractw?), odwróciła się do Todda. — W porządku, chodźmy. Ale zęby zostają.

I rzeczywiście, miała sztuczne zęby w trakcie pijackiego seksu, który uprawiali przy dźwiękach muzyki grzmiącej za drzwiami pokoju Todda. Gdy się obudził, Tary już nie było, ale zostawiła mu na biurku zęby i karteczkę z napisem: „Pamiątka”.

Sądził, że Tara się z nim skontaktuje, tak się jednak nie stało. W następnym tygodniu wpadł do budynku Pi Phi na lunch ze swoją przyjaciółką Nicole. Zauważył Tarę, ale udawała, że go nie dostrzega. W końcu usłyszał wypowiedziane od niechcenia: „No cześć!”, kiedy ruszył za nią do dystrybutora napojów.

— Cola light, co? — Wskazał szklankę, którą napełniała.

— Klasyczna, hm? — odparła i wróciła na swoje miejsce.

Tamtego wieczoru upił się i poszedł do jej pokoju. Otworzyła drzwi i stanęła przed nim w piżamie w kratkę. Obudził się rano w podwójnym łóżku i ujrzał długie, nagie ciało Tary wciśnięte między niego a ścianę. Na stoliku leżało opakowanie po prezerwatywie. Toddowi łupało w głowie, gdy powoli wstał, żeby napić się wody, i przy okazji zrzucił sfatygowanego misia.

— Dzień dobry — odezwała się Tara.

Siadając, wyciągnęła podkoszulek spod kołdry i go włożyła. Todd żartobliwie cisnął w nią pluszakiem.

— Ładny miś, pierwszaku — mruknął.

— Ha, dzięki. Mojej siostry.

— Dała ci go jako upominek z okazji wyjazdu na studia? — zapytał żartobliwie.

— Nie. Nie żyje.

Todd zamarł.

— O kurwa. Przepraszam.

— Nie twoja wina — odparła po prostu, wysuwając długie nogi spod kołdry, żeby go ominąć i włożyć coś na dolną część ciała. Na widok zmartwionej miny Todda dodała krzepiącym głosem: — Mam jeszcze jedną siostrę.

Wzięła do ręki kosmetyczkę z przyborami toaletowymi oraz ręcznik i ruszyła do drzwi, oznajmiwszy wcześniej, że musi się uczyć, ale jeśli on ma ochotę, może dalej spać. Todd nie wiedział, co zrobić, bo nie był przyzwyczajony do samotnego pozostawania w łóżku, a zresztą dotąd wydawało mu się, że wszystkie dziewczyny lubią się przytulać. Wobec tego poszedł sobie, zanim wróciła z łazienki, i na tym kontakt się urwał. Tydzień później Todd skończył studia i przeniósł się do Nowego Jorku. Pięć lat później zostali sobie ponownie przedstawieni przez Lillian Dumas, dyrektor generalną działu rynków akcji, która miała z Toddem na pieńku, odkąd zlekceważył jej umizgi na przyjęciu świątecznym i wybrał Suzie Tebow z działu relacji z inwestorami. Ledwie rozpoznał Tarę, umalowaną, w eleganckiej garsonce, z torbą od Longchampa. Najwyraźniej dopasowała się do standardów i wyglądała teraz jak profesjonalistka z Nowego Jorku. Poczuł ukłucie smutku na myśl o tym, że nawet ona stała się banalna.

— Ty pierwsza. — Przytrzymał drzwi windy, zastanawiając się, czy Tara nadal sypia z misiem.

— Dzięki. — Minęła go i poszła w prawo, a on w lewo.

Asystentka Harveya przez dwadzieścia minut przetrzymywała Todda pod luksusowym gabinetem, podczas gdy starszy zastępca prezesa zarządu zaśmiewał się do słuchawki. Czterdzieste pierwsze piętro mieściło się zaledwie piętnaście pięter wyżej niż to, na którym pracował Todd, ale stanowiło osobny wszechświat, pełen kosztownych dzieł sztuki i wielkich gabinetów przy zewnętrznych ścianach budynku, z widokiem na tętniące życiem miasto.

— Wybacz, że kazałem ci czekać — powiedział Harvey, gdy Todd w końcu został wpuszczony do przestronnego narożnego gabinetu. Uścisk dłoni Harveya był zaskakująco silny jak na człowieka o wzroście metr siedemdziesiąt. — Rozmawiałem ze swoim pośrednikiem w handlu nieruchomościami. — Porozumiewawczo pokręcił głową. — Kupuję nowy dom w East Hampton. W Southampton zrobiło się zbyt tłoczno. Nie uwierzyłbyś, kogo teraz przyjmują do Meadow Club.

— To chyba rozsądna decyzja — zauważył Todd neutralnie.

— Usiądź, proszę — polecił mu Harvey.

Rozparł się w fotelu z dłońmi na udach, stukając kciukiem o kciuk. Przez cały czas wpatrywał się w oczy Todda, który poczuł, że spinają mu się mięśnie karku i ramion, zupełnie jak kiedyś na widok drużyny przeciwników przed meczem piłki wodnej.

— Ehem — odchrząknął Harvey i poprawił się w fotelu, jakby już odkrył wszystko, co chciał wiedzieć. Położył ręce na biurku, które dzieliło go od Todda. — W twoim wieku służyłem w marynarce. Stacjonowaliśmy na Pacyfiku, gdzie dowodziłem załogą liczącą sto dwadzieścia osób, w większości starszych ode mnie. To się działo tuż po wojnie, a byliśmy tam po to, żeby ponownie wkraść się w łaski Wietnamczyków.

Todd wstrzymał oddech. Nie znosił, kiedy starcy opowiadali o swojej służbie w wojsku.

— Wielu moich ludzi lubiło wpadać do burdeli w mieście. To była tania rozrywka i ich odprężała, więc nie miałem nic przeciwko temu.

Siwiejące blond włosy Harveya, zaczesane do góry, odsłaniały wiecznie opaloną twarz. Nosił garnitur od Ermenegildo Zegny, wykrochmaloną białą koszulę i zapinki do mankietów od Cartiera. To był oldskulowy fiut pod krawatem.

— W końcu takiego jednego gościa, Pete’a, zmęczyły wyprawy do miasta, więc wybrał sobie ulubioną dziwę i ściągnął ją do koszar. — Harvey pokręcił głową, uradowany tym wspomnieniem. — Był z Princeton i uważał się za bystrego cwaniaka, a ona była tylko głupią kurwą, ledwie mówiącą po angielsku. Którejś nocy jednak wszedłem do gabinetu i przyłapałem ją na szperaniu w moich aktach.

Todd wyjrzał przez okno. Z szarych chmur sypały się pierwsze drobne płatki śniegu.

— Zabiłem ją — dodał Harvey. Todd natychmiast przeniósł na niego wzrok, a rozbawiony Harvey uśmiechnął się ze spokojem. — Władze aresztowały za to Pete’a. To wszystko była jego wina, więc pozwoliłem, żeby sprawiedliwości stało się zadość.

Todd poruszył się niespokojnie na krześle. Harvey nie przestawał się uśmiechać.

— Widzisz, Todd, Pete nie rozumiał, że pewne rzeczy nie są widoczne. Nie dostrzega się systemów, ale one istnieją i liczą się bardziej niż ty.

Todd wstrzymał oddech i ponownie ogarnęła go irytacja. O co właściwie chodziło?

— A dla systemu… — Harvey pochylił się ku niemu — …jesteś nikim. — Urwał, jak na zarozumiałego kutasa przystało, i znowu rozparł się w fotelu. — A teraz powiedz, kto trafi do twojego zespołu.

Todd z trudem powstrzymał zaskoczenie.

— Neha Patel będzie analitykiem, bo jest najlepsza w grupie i…

— Możesz mieć Beau za partnera — przerwał mu Harvey.

— Co takiego?

Beau Buckley, menedżer Harveya i kompletnie nieprzydatny partner, zawdzięczał swoją ugruntowaną pozycję temu, że jego ojciec miliarder był jednym z najważniejszych klientów firmy. Wszyscy wiedzieli, że Beau jest szykowany na wysokie stanowisko, co oznaczało, że cały czas spędzał na nawiązywaniu kontaktów towarzyskich, nie brudząc sobie rąk prawdziwą pracą.

— Rozmawiałem z Beau. Dobrze zna tę aplikację i interesuje się technologiami. Przyda mu się doświadczenie związane z tak znaczącą umową — oświadczył Harvey, ucinając dyskusję w zarodku.

— Z całym szacunkiem, Beau nie ma wprawy, a Josh chce, żeby zespół był jak najmniejszy…

— Lillian Dumas będzie odpowiedzialna za rynki akcji. — Harvey całkowicie zignorował protesty Todda. — Pomaga mi przy pracy nad strategią obsługi Doliny Krzemowej.

— W żadnym wypadku. — Todd uniósł ręce.

Nie dość, że Lillian nienawidziła go za to, że ją spławił trzy lata wcześniej, to jeszcze trzeba się było obchodzić z nią jak z jajkiem. Stanowiła żeńską odmianę fiuta pod krawatem.

— Dlaczego nie? — spytał Harvey spokojnie, ale lodowato.

— Bo to suka… — zaczął Todd, po czym natychmiast się poprawił. — Będzie krępowała Josha.

— Walory tej internetowej strony randkowej będą w większości sprzedawali mężczyźni. Potrzebujesz przynajmniej jednej dziewczyny w zespole.

— Mamy Nehę.

— Jest ładna? — spytał Harvey bez ogródek.

Todd umilkł.

— Tara — usłyszał nagle swój głos. — Tara Taylor może się tym zająć.

Harvey przyglądał mu się z uwagą.

— W porządku — powiedział w końcu. — Więc zespół gotowy.

— W porządku — powtórzył Todd, przetrawiając w myślach swoją propozycję.

Tara nie była chyba złym wyborem?

— Musimy sfinalizować sprawę na tyle szybko, żeby rozliczyć zyski jeszcze w drugim kwartale.

Todd uniósł brwi.

— Jest marzec — zauważył. — Żeby zdążyć rozliczyć zysk w drugim kwartale, musielibyśmy wprowadzić Hooka na giełdę przed połową maja. Wiesz, że taka operacja potrwa co najmniej trzy i pół…

— L. Cecil stanie przed sądem federalnym w ostatnim tygodniu maja — przerwał mu Harvey. — Trzeba załatwić kwestię wcześniej, żeby zapobiec negatywnej reakcji mediów.

— Nie można uzależniać publicznej emisji akcji od reakcji prasy.

Harvey spokojnie skrzyżował dłonie na biurku i zamarł w oczekiwaniu.

— W porządku — westchnął Todd. — Postaramy się zrobić to jak najszybciej.

— Kiedy masz zebranie zespołu?

— W piątek.

— Będę czekał na raport.

— Nie mam czasu na… — Todd urwał, wiedząc, że nie warto się bulwersować z tego powodu. Raport napisze Neha. — Jasne.

— I dobrze. — Harvey podniósł telefon, jakby dając w ten sposób sygnał, że spotkanie dobiegło końca.

Todd wstał. Czuł, że chociaż zdobył więcej punktów niż Harvey, to jednak przegrał mecz. Harvey był skończonym fiutem. Todd nie mógł się doczekać, aż sfinalizuje umowę i pokaże staremu, gdzie jego miejsce.

TARA

Środa 5 marca, Nowy Jork

— O mój Boże, uwierzycie, że George E. chodzi z jakąś totalną wieśniarą? Z jednej strony to niesamowite, że facet wart pierdylion dolarów spotyka się z normalnymi ludźmi, ale z drugiej, o Jezu, dziewczyna ma kompletnie przechlapane. Bo jest naprawdę nie-at-rak-cyj-na. — Meagan mówiła jak ktoś uzależniony od wsłuchiwania się w tembr własnego głosu.

Tara przerwała stukanie na klawiaturze i czekała bezradnie, aż Meagan wreszcie zamilknie.

— Pokaż — odezwał się lizusowskim tonem Julian.

Podjechał na krześle, żeby rzucić okiem na ekran monitora Meagan — w ten sposób wypełnił obowiązek młodszego pracownika, który powinien dbać o dobre samopoczucie zastępców kierowników działów.

— No nie? — zapytała Meagan.

— Uważasz, że te jego prace są naprawdę takie dobre?

— Jasne, że tak. Ostatnia poszła za siedemnaście milionów dolarów.

— Ale czy to dobra sztuka? — drążył Julian.

— Wartości sztuki nie da się zmierzyć obiektywnie. Pamiętasz, czego cię uczyłam o rynkach akcji? Percepcja tworzy rzeczywistość. Czy Facebook jest wart pół setki dolarów za akcję? Co to w ogóle znaczy? Rynek twierdzi, że jest, więc tak właśnie musi być. Rynek twierdzi też, że George E. powinien się spotykać z kimś o wiele ładniejszym niż ta dziewczyna.

Tara dałaby wszystko za skandal. Obecne naruszenia reguł sprzedaży przez firmę wzbudziły ogólne zainteresowanie, ale w rezultacie szefostwo skorzystało z okazji i poleciało po premiach pracowników. Życie Tary mogły uatrakcyjnić jedynie bankructwo, piramida finansowa albo ewentualnie fala masowych zwolnień. Pracowała w L. Cecil, odkąd skończyła Stanford w 2007 roku, kiedy rynki kwitły i wszyscy absolwenci lepszych uniwersytetów, którzy uzyskali średnią ocen 3,9, walczyli o miejsca pracy jako bankowcy inwestycyjni lub konsultanci do spraw zarządzania.

Jednak od tamtego czasu minęło siedem lat. Kryzys finansowy wyssał adrenalinę z Wall Street, a wraz z nią perspektywy awansu i bonusów emerytalnych. Teraz droga, która miała być właściwa, wydawała się… stagnacją. Tara robiła wszystko jak trzeba: pracowała, ćwiczyła każdego ranka, punktualnie zjawiała się w biurze i nigdy nie wychodziła pierwsza. Unikała glutenu, ograniczyła spożycie produktów mlecznych i nie jadała po dwudziestej pierwszej. Dzwoniła do rodziców raz w tygodniu i odkładała na emeryturę. Pilingowała skórę, niezbyt często, wycinała skórki, nie za głęboko. Depilowała bikini, ale nie całkowicie. Czytała „The New Yorkera” i wspierała niekomercyjne radio NPR. Nigdy nie zapominała, że trzeba wypijać szklankę wody na kieliszek wina. Dlaczego zatem nadal czuła się niespełniona? Jakiego poradnika nie przeczytała?

Może powinna poprosić lekarza o zwiększenie dawki lexapro.

Gdy zjawił się goniec z pudełkiem, Tara podniosła wzrok w nadziei na nie wiadomo co, po czym westchnęła, gdy się okazało, że paczka jest dla Meagan.

— O, fantastycznie — mruknęła Meagan, biorąc do rąk pudełko.

Tara ponownie skupiła uwagę na bieżącym raporcie, który pisała od godziny. Zdjęła buty pod biurkiem i rozcapierzyła palce na wykładzinie, żeby uwolnić się od egzystencjalnego kryzysu. Zastanawiała się, co słychać u Lori Pratt, która odeszła z L. Cecil, żeby zostać pisarką. Czy była teraz szczęśliwsza?

— A to co? — spytał Julian.

— To mój detoks — odparła Meagan, wyraźnie zadowolona z zainteresowania. — Od jutra przez pięć dni będę na samych sokach. Muszę zrzucić dwa i pół kilograma przed wyjazdem do Miami w następny weekend.

— Tak, koniecznie — zgodził się Julian.

— Co? — Meagan szeroko otworzyła usta.

Tara odwróciła się do niej dyskretnie. Meagan chciała usłyszeć od Juliana, że nie musi tracić na wadze, chociaż faktycznie przydałoby się jej zgubić parę kilogramów. Od pewnego czasu miała skłonność do opychania się żelkami, a w dodatku pracowała na tym samym piętrze, co zespół PR, średnio o piętnaście procent chudszy od przeciętnej. Gdy na łakomstwo nałożyło się obżarstwo w barze Luna, mierząca sobie metr sześćdziesiąty trzy Meagan rozrosła się o dwa rozmiary.

— Twierdzisz, że jestem tłusta? — spytała.

Julian natychmiast uniósł ręce w obronnym geście.

— Nie, nie, nie… Chodziło mi o to, że… Te dziewczyny w Miami są takie… idiotycznie chude, że mogę zrozumieć, dlaczego…

— Przynieś mi kawę, dobrze? — Meagan najwyraźniej postanowiła go ukarać. — Latte na chudym mleku, dwie pompki bezcukrowego syropu waniliowego i trzy słodziki. Tara, masz na coś ochotę?

— Nie, dzięki. — Tara uśmiechnęła się uprzejmie.

— Przy okazji, nie wiesz, czy Kelly Jacobson przyjęła ofertę?

— Będę z nią rozmawiała dziś wieczorem — odparła Tara.

Kelly była prymuską z grona letnich stażystów, wesołą i pogodną studentką ostatniego roku ze Stanfordu. Tara otrzymała zadanie „przekonania jej do przyjęcia oferty pracy”, gdyż obie studiowały na tej samej uczelni.

— Waha się między nami a kim?

— Chyba między nami a Google’em.

— Uch — skrzywiła się Meagan. — Po co pracować w Google’u? Wszyscy tam tyją na potęgę.

— Na pewno o tym wspomnę — oświadczyła Tara.

— Mówię poważnie, Tara. — Meagan nie spodobała się ta ironiczna uwaga. — Wiesz, że stoję na czele komisji rekrutującej letnich stażystów. Jeśli dziewczyna nie przyjmie propozycji, wyjdę na kompletną debilkę.

— Oczywiście — przyznała niechętnie Tara i odwróciła się do komputera, zadowolona, że akurat przyszła nowa wiadomość.

TERRENCE: Jezu, aż tu ją słychać.

Tara zerknęła na Terrence’a, który siedział trzy rzędy boksów dalej. Był najprzystojniejszą, najbardziej inteligentną osobą w L. Cecil, ale jako mulat i gej permanentnie znajdował się na marginesie. Wylądował w dziale relacji z inwestorami, ponieważ firma uważała, że Terrence najlepiej się jej przysłuży, prezentując swoje oblicze prasie i klientom, którzy na jego widok mieli nabrać przekonania, że L. Cecil jest otwarty na różnorodność.

Należał też do najbliższych przyjaciół Tary. Przyjaźniliby się w każdych okolicznościach, ale przygnębienie pracą zacieśniło ich relację.

Tara uśmiechnęła się do Terrence’a z oddali i odpisała:

TARA: Pójdę do piekła, jeśli powiem tej całej Kelly, że powinna pracować dla nas, nie dla Google’a?
TERRENCE: Przynajmniej mamy tu przystojniejszych facetów. TERRENCE: Chociaż dupków.
TARA: Skoro o dupkach mowa… Todd Kent wpakował się na mnie dziś rano w windzie.
TERRENCE: Nie sypiałaś z nim kiedyś?

Tara się zarumieniła. Czyżby mu o tym wspomniała?

TARA: Nie.

Najlepiej zaprzeczać.

TARA: Tak, raz.

Mogła ufać Terrence’owi.

TARA: Dobra, dwa razy. Ale na studiach. To nic dla mnie nie znaczyło.

Oczywiście, wtedy to coś dla niej znaczyło, bo straciła z nim dziewictwo na imprezie SAE, a on potem nie zadzwonił. Teraz jednak, dziesięć lat później, kiedy oboje dorośli i byli profesjonalistami, tamto stało się nieistotne.

TERRENCE: No jasne.

— Tara, do mojego gabinetu. Zaraz.

Tara popatrzyła na Lillian Dumas, która przemaszerowała obok w butach z cholewami do kolan, za luźnymi na jej chude jak patyki łydki. Było to poważne naruszenie reguł dotyczących oficjalnego biznesowego ubioru, ale wyższa kadra kierownicza przymykała oko na ten wybryk, gdyż buty bez wątpienia kosztowały fortunę.

Tara wsunęła pantofle na nogi, nagle zawstydzona tym, że były modne w poprzednim sezonie, i poszła za Lillian do przeszklonego gabinetu. Odpowiadały przed tym samym szefem grupy, jednak Lillian była dyrektorem generalnym i pracowała pięć lat dłużej w grupie rynków akcji, więc uważała się za zwierzchniczkę Tary.

— Zamknij drzwi. — Głos Lillian drżał. Tara wykonała polecenie i ruszyła do krzesła. — Nie siadaj.

Wystające obojczyki Lillian poruszały się, gdy ciężko oddychała przez zaciśnięte zęby. Stała z założonymi rękami w pozie, którą niedawno wyćwiczyła, żeby się popisywać czteroipółkaratowym brylantem podarowanym jej w końcu przez menedżera funduszu hedgingowego, z którym spotykała się już od trzech lat.

— Nie wiem, z kim spałaś — wycedziła. — Ale chyba masz świadomość, kogo okradasz.

Tara poczuła ucisk w brzuchu i zrozumiała, że ma kłopoty.

— Co…

— Hook postanowił wejść na giełdę. Jego szefowie chcą, żebyś to ty odpowiadała za rynki akcji.

— Co takiego? — Tara poczuła przypływ adrenaliny. — Kto… — zaczęła, ale Lillian nie dopuściła jej do głosu.

— Ja jestem dyrektorem generalnym w tej firmie, a ty dopiero co zostałaś zastępcą kierownika działu. Wiesz doskonale, że pracuję nad strategią obsługi Doliny Krzemowej. Josh Hart jest odnotowany w systemie pod moim nazwiskiem, i to już od roku.

Jedną z ulubionych rozrywek Lillian było umieszczanie kierowników lub potencjalnych kierowników wyższego szczebla świata biznesu w wewnętrznej bazie danych. Liczyła, że dzięki temu będzie zbierać laury, gdyby ci ludzie przypadkiem zostali klientami firmy.

— Miałam się z nim spotkać w przyszłym miesiącu — skłamała. — To powinna być moja operacja.

— Lillian, ja…

— Musiałaś z kimś spać. Z kim?

— Lillian, skąd w ogóle wiesz…

— Harvey Tate dzwonił do Steve’a. Na sto procent będziesz w tym projekcie, a ja mam się zająć twoją dotychczasową robotą. — Skrzywiła się. — Skąd Harvey Tate wie, kim jesteś? Uwiodłaś go? Błe. Przecież ma z siedemdziesiąt lat. — Lillian nagle zbladła i rozchyliła wyszminkowane usta. — Mój Boże, pieprzyłaś się z Toddem?

Wszyscy wiedzieli, że Lillian narzucała się Toddowi Kentowi na gwiazdkowym przyjęciu trzy lata temu, ale on ją odtrącił i wybrał dziewczynę z działu relacji z inwestorami, która pół roku później wyleciała z firmy, naturalnie za sprawą Lillian. Mimo że kalendarz Lillian był obecnie zapełniony w związku z planowaniem ślubu, nadal uważała Todda za swoją własność.

— Nie, Lillian. — Tara z niepokojem pokręciła głową. — Nie wiem, o czym mówisz. Po raz pierwszy o tym słyszę.

Lillian przeszyła Tarę ostrym spojrzeniem zielonych oczu. Była naprawdę olśniewająca: jedwabiste kasztanowe włosy okalały jej idealnie symetryczną twarz o delikatnych rysach, które wydawały się dziełem zdolnego artysty. Tara wręcz wyczuwała, że Lillian myśli o tym, czy to możliwe, że Todd, mężczyzna, który odtrącił jej fizyczną doskonałość, dał się uwieść przeciętnej dziewczynie w butach z poprzedniego sezonu. Lillian zmrużyła oczy, napawając się wadami Tary. W końcu odzyskała spokój i odwróciła się do komputera, najwyraźniej usatysfakcjonowana wnioskiem, że to wykluczone.

— No cóż — mruknęła, patrząc na ekran. — Cokolwiek się stało, nie uzyskasz ode mnie pomocy. I na pewno nie przysporzysz sobie przyjaciół. — Po raz ostatni skierowała wzrok na Tarę. — Poza tym wszyscy będą sądzili, że załatwiłaś to sobie przez łóżko. Nie ma innego wytłumaczenia.

Tara zignorowała tę uwagę.

— A więc Todd Kent…

— Powiedziałam, nie pomogę — warknęła Lillian.

— Okej. — Tara uniosła ręce w obronnym geście i odwróciła się do wyjścia.

Gdy zamknęła za sobą drzwi, niepokój ustąpił, a adrenalina uderzyła jej do głowy. Naprawdę miała uczestniczyć we wprowadzeniu akcji Hooka na giełdę? I w dodatku solo, bez pomocy ludzi z działu rynku akcji? Czy to w ogóle było możliwe?

Ta myśl ją otrzeźwiła. Tara miała wrażenie, że właśnie się ocknęła po długiej drzemce. Nie była w stanie uwierzyć, że właśnie zdarzyło się coś, co mogło wyrwać ją ze stagnacji.

Tylko co miał z tym wspólnego Todd Kent?

Skręciła za róg i zobaczyła, że Todd w własnej osobie siedzi przy jej biurku.

— Witaj ponownie — powiedział radośnie, okręcając się na krześle. Wskazał ręką szufladę, w której trzymała witaminy — najwyraźniej ją wcześniej otworzył. — Widzę, że lubisz proszeczki.

Wyciągnęła rękę, żeby zamknąć szufladę, ale Todd jej to uniemożliwił.

— Miłorząb, witamina B, biotyna, ostropest. — Uniósł jedną z fiolek. — Na co pomaga ostropest?

— To sylimaryna. Na kaca. — Wyrwała mu opakowanie i zamknęła szufladę, zanim zdążył znaleźć lexapro.

Nie wstydziła się, że bierze antydepresanty, i to od czternastego roku życia, ale Todd Kent nie musi o tym wiedzieć i wyciągać błędnych wniosków.

— Poważnie? No widzisz? Wiedziałem, że się przydasz przy tym projekcie.

— Miło mi, że już coś wniosłam — odparła. — Możesz mi wyjaśnić, co się dzieje?

— Z przyjemnością. Siadaj — powiedział, najwyraźniej zapomniawszy, że zajął jej krzesło.

Odwróciła się do Todda i oparła biodrem o biurko.

— Josh Hart wysłał mi rano mejl — zaczął Todd ze swadą osoby, która po raz enty opowiada tę samą historię. — Oznajmił, że chce wprowadzić Hooka na giełdę, oczekuje czternastomiliardowej wyceny i wpływów rzędu miliarda ośmiuset milionów. Nie życzy sobie przetargu i upiera się przy małym zespole bez żadnych dupków.

— I wybrał ciebie?

— Tak — oświadczył Todd z dumą, najwyraźniej nieświadomy sarkazmu w głosie Tary. — A ja wybrałem ciebie.

Tara oblała się rumieńcem. A więc rzeczywiście obecność w zespole zawdzięczała Toddowi.

— Dlaczego? — spytała wprost. — To znaczy, bardzo się cieszę i wiesz, że to dla mnie ogromnie ważne, ale nigdy nie uczestniczyłam w takich zadaniach samodzielnie, a Lillian uważa…

— Pieprzyć Lillian. Jesteś bystra, nie budzisz strachu i umiesz sobie radzić z maniakami komputerowymi. A zresztą twoja działka to nie fizyka kwantowa.

Tara milczała, zastanawiając się, który z fragmentów tej analizy jest najbardziej obraźliwy.

— Poza tym fajnie będzie razem pracować — dodał. — Zapowiada się mały zjazd absolwentów Stanfordu. Kojarzysz Nicka Winthropa?

— Nicka Winthropa, przewodniczącego samorządu studenckiego? — zapytała.

Nick był trzy lata wyżej w Stanfordzie. Kiedyś zjawił się w Pi Phi pijany, z bukietem kwiatów, które zerwał w różanym ogrodzie korporacji studentek, i uraczył Tarę napisaną przez siebie pieśnią, by w taki sposób zaprosić ją na bal organizowany przez Sigma Nu. Odmówiła.

— Taki potakiwacz. Uwaliliśmy go już pierwszego dnia naboru do bractwa.

— Tak, pamiętam go. — Nie dodała, skąd.

— Jest teraz dyrektorem finansowym Hooka. — Todd zaśmiał się na samą myśl. — Kiedy ostatnio go widziałem, usiłował przeforsować zakaz spożycia alkoholu w SAE, bo zaplanowaliśmy popijawę tego samego wieczoru, którego odbywał się jego koncert a capella. Nikt się nie zjawił, żeby posłuchać Brown Eyed Girl w wykonaniu Nicka.

— Oby nie miał ci tego za złe — mruknęła Tara.

— Niemożliwe. — Todd lekceważąco machnął ręką. — Kto by pamiętał, co się działo na uczelni?

Tara wpatrywała się w niego przez chwilę, chcąc się upewnić, że niczego nie sugerował. Todd miał rację. Po co rozpamiętywać fakt, że spali ze sobą w college’u? Od tamtego czasu poszła do łóżka z wieloma mężczyznami… No cóż, z siedmioma. Z ośmioma, jeżeli wliczyć w to… Wszystko jedno. Seks z Toddem nic nie znaczył, sprawa była zamknięta i nie miała nic wspólnego z wyborem składu zespołu.

— Tak czy owak, wylatujemy w piątek rano na spotkanie z Joshem, Nickiem i Philem Daltonem, ich superważnym zastępcą prezesa zarządu — dodał Todd, w końcu wstając.

— Kto jeszcze jest w zespole?

— Ty, ja, Beau Buckley i Neha Patel.

— Beau Buckley? — Latem współpracowała z Beau przy organizacji imprezy rekrutacyjnej. Był świetnym kompanem, ale nawet palcem nie kiwnął. — Potrzebujesz kogoś do imprezowania?

— To pomysł Harveya Tate’a. — Todd przewrócił oczami. — Nie przejmuj się, Neha ma pary za dwoje.

Odwrócił się, żeby odejść, a Tara się wyprostowała, chcąc go przepuścić. Nagle znaleźli się tak blisko siebie, że poczuła ciepło jego ciała. Todd przystanął, jakby i on zdał sobie z tego sprawę.

— Neha podeśle ci opracowanie. Spotkamy się w holu w piątek o siódmej — powiedział i ominął ją, kierując się do windy.

— Hej, Todd? Dzięki — powiedziała, kiedy się do niej odwrócił.

— Cała przyjemność po mojej stronie. — Mrugnął do niej i odszedł.

Tara poczuła mrowienie na skórze i zakręciło się jej w głowie. Z tego stanu wyrwał ją dźwięk telefonu.

— Szlag — zaklęła, gdy dotarło do niej, że nie zadzwoniła do Kelly. — Kelly! — wykrzyknęła do aparatu. — Jak się masz?

— W porządku. Znajdziesz chwilę na rozmowę?

— Tak, oczywiście. — Tara usiadła. — No i jak tam? Wiem, że zbliża się ostateczny termin, więc chciałabym wiedzieć, co postanowiłaś.

— Jestem już na dziewięćdziesiąt dziewięć procent pewna, co zrobię — oświadczyła Kelly zbyt otwarcie. — Bardzo podobało mi się lato i wiem, że sporo bym się nauczyła, ale po prostu… Szczerze mówiąc, ludzie powtarzają, że w bankach inwestycyjnych wiele zależy od hierarchii i choć wiem, że mam jeszcze dużo nauki przed sobą, to chcę czuć, że coś wnoszę od siebie i niekoniecznie czekać do czterdziestki, żeby uwierzyć we własne siły.

Terrence podszedł do boksu Tary, a ona dała mu znak, żeby poczekał.

— Doskonale wiem, o co ci chodzi, Kelly. Ale to nieprawda, że młodzi ludzie nie mają tu możliwości. — Mówiąc to, czuła jednak, że w jej wypadku to prawda. — Musisz zachować cierpliwość, ale jeśli ktoś ciężko pracuje, możliwości są naprawdę olbrzymie. Prawdę mówiąc, właśnie zostałam przedstawicielką działu rynków akcji przy ważnej emisji… a mam dopiero dwadzieścia osiem lat.

— Poważnie?

Tara spojrzała na strojącego głupie miny Terrence’a. Ze śmiechem odpędziła go ręką i po raz pierwszy od roku poczuła przypływ energii.

— Jak najbardziej — przytaknęła. — I daję ci słowo, że tu będziesz miała więcej do powiedzenia niż w Google’u, gdzie liczą się tylko informatycy.

— Ekstra! — Kelly wydawała się jeszcze bardziej rozemocjonowana niż Tara. — Na pewno zostaniesz następną Catherine Wiley.

— Chciałabym — roześmiała się Tara, myśląc przez chwilę o przebojowej kobiecie sukcesu, prezes działu bankowości inwestycyjnej. — Jeśli do nas przyjdziesz, będę pomagać ci najlepiej jak potrafię, dobrze? Chciałabym mieć przy sobie jeszcze jedną dziewczynę ze Stanfordu.

Zerknęła na Terrence’a, który udawał, że wymiotuje, i rzuciła w niego długopisem.

— Zostaniesz moją mentorką?

Tara umilkła. Nigdy tak o sobie nie myślała. Czy w ogóle była już w odpowiednim wieku, żeby zostać mentorką?

— No tak — odparła w końcu. — Skoro tak chcesz to nazwać.

— To chyba przesądza sprawę. Podjęłam decyzję!

— Fantastycznie, Kelly. Nie mogę się doczekać jesieni.

— A więc pójdziesz do piekła — oświadczył Terrence, kiedy się rozłączyła.

— Co? — Z miną niewiniątka spojrzała na jego uniesione brwi. — Kelly sądzi, że będę następną Catherine Wiley. Może ma rację?

— A ja się cieszę, że będziesz uprawiać seks.

— Nie będę. Todd ani trochę nie jest zainteresowany — dodała. — Ja zresztą też nie.

— No jasne.

Tara się obruszyła. Mówiła prawdę. Todd był typem playboya. Robiło się jej niedobrze na samą myśl o tym, z iloma dziewczynami się zapewne przespał.

— Zresztą i tak nie będzie czasu — dodała. — Sam wiesz, ile się dzieje w czasie takich operacji, a w zespole jest nas tylko czworo.

— Moim zdaniem złamiesz się na wyjeździe.

— Dziękuję, że pokładasz we mnie tyle wiary — burknęła.

Uśmiechnął się i popatrzył na nią łagodniej.

— Wiesz, że jestem z ciebie dumny.

— Dzięki, T.

— A teraz do roboty. — Obszedł boks i pocałował ją w policzek. — Jestem już spóźniony na ćwiczenia SoulCycle.

Tara powiodła za nim wzrokiem. Zbliżał się wieczór, więc reszta pracowników piętra zaczynała się rozchodzić. Odwróciła się do komputera. Jej dzień pracy dopiero się zaczynał, ale nie miała nic przeciwko temu.

KELLY

Środa 5 marca — czwartek 6 marca, Palo Alto

Kelly się rozłączyła i po raz ostatni spojrzała na dwa listy leżące na biurku w pokoju w akademiku. W pierwszym liście znajdowała się propozycja pracy w banku inwestycyjnym L. Cecil, drugi zawierał ofertę z Google’a.

List z L. Cecil był w kolorze beżowym, z wytłoczonymi literami, wydrukowany klasyczną czcionką. Wydawał się mieć odpowiedni ciężar i kaliber. List z Googla’a był na idealnie białym papierze, zwieńczony wielobarwnym logo firmy. Pod tekstem widniał odręczny podpis kierownika działu rekrutacji, który dorysował uśmiechniętą buźkę. List był utrzymany w lekkim tonie i nie wydawał się onieśmielający.

— W porządku. — Uniosła długopis. — Chwila prawdy.

Przygryzła wargę, przez chwilę koncentrując się na znaczeniu tego, że w ogóle jest tutaj, w akademiku Uniwersytetu Stanforda, i podejmuje tę decyzję. Dorastała w niezbyt przyjemnej części Brooklynu jako nieplanowane (ale darzone miłością) drugie dziecko nauczycielki ze szkoły państwowej oraz księgowego, który co prawda dobrze się zapowiadał, ale z powodu nawracającego alkoholizmu nie mógł nawet marzyć o karierze. Na życie Kelly wpłynęło wiele szczęśliwych zbiegów okoliczności. W trzeciej klasie trafiła na nauczycielkę, która zachęciła ją do zaliczenia dwóch klas w ciągu roku. W siódmej klasie spotkała nauczyciela, który skłonił ją do złożenia podania o przyjęcie do liceum Stuyvesanta na Manhattanie. W liceum odbyła rozmowę z odpowiednim doradcą, który wyjaśnił, że uniwersytet taki jak Stanford wcale nie leży poza jej zasięgiem. Na studiach opiekun studentów pierwszego roku zachęcił ją do wstąpienia do Pi Phi, gdzie poznała Renée, która stała się jej najlepszą przyjaciółką. Wysoko postawiony ojciec Renée, związany z Wall Street, pomógł Kelly wyjechać latem na staż do L. Cecil.

Tak, Kelly zdawała sobie sprawę, że los traktuje ją wręcz niesprawiedliwie łaskawie. Dlatego nie mogła sobie pozwolić na lekceważenie życiowych okazji.

Podpisała list z banku.

KELLY ZESZŁA po schodach Xanadu, dwupiętrowej starej kamienicy przy Mayfield Avenue, w której mieścił się akademik studentów Stanfordu. Odetchnęła głęboko, po czym wrzuciła kopertę do skrzynki pocztowej na dole klatki schodowej.

— Co wysyłasz?

Kelly odwróciła się do Robby’ego Goodmana, opiekuna studenckiego, który właśnie pojawił się w drzwiach wejściowych, dźwigając pod pachami dwa pudła Budweiser Light. Robby był wysoki i potężny, ale atletyczny, typowy rugbista, a zarazem misiek. Cieszyła się, że to właśnie jemu pierwszemu wyjawi nowinę, gdyż wiedziała, że go to uraduje.

— List do L. Cecil — odparła. — Przyjęłam propozycję pracy.

— Co ty, poważnie? — Robby wyraźnie się przygarbił. — To znaczy, że przeprowadzasz się do Nowego Jorku?

— Tak! — przytaknęła. — Nie mogę się doczekać.

Robby milczał, więc wskazując piwo w jego rękach, spytała:

— Szykujesz się do wieczornej imprezy?

— Tak — potwierdził. — Mamy nowych rugbistów. Zamierzamy się uchlać. Potem impreza przeniesie się do Theta Delt. Może wpadniesz? Pewnie urżnę się do nieprzytomności, ale powinno być fajnie.

— Idę na koncert w Shoreline, ale może wpadniemy po powrocie — zaproponowała, wiedząc, że Renée wolałaby umrzeć, niż znaleźć się na imprezie rugbistów w Theta Delt.

— Super — oznajmił, ale nawet nie drgnął, jakby miał coś jeszcze do powiedzenia. — Słuchaj, czy ty…

Przerwał mu sygnał Skype’a, a Kelly popatrzyła na zegarek.

— O, cholera, to mój brat! — Wbiegła po schodach, żeby odebrać. — Bawcie się dobrze wieczorem!

Dotarła do pokoju w samą porę, żeby zobaczyć na ekranie twarz brata. Charlie był jedenaście lat starszy i pracował jako międzynarodowy korespondent w Associated Press. Wiedziała, że jego szorstki wygląd, opalenizna i zielone oczy, z których emanowała inteligencja, musiały wydawać się dziewczynom atrakcyjne, ale i onieśmielające. Zakładała, że z tego powodu oraz przez nieustanne podróże nigdy nie związał się z żadną dziewczyną na stałe. Wiedziała jednak, jaki był pod tą swoją poważną maską. Dla niej Charlie był lubiącym wygłupy starszym bratem, który kiedyś dał się wymalować siedmioletniej siostrze, nauczył ją podnosić jedną brew, a kiedy dorosła, pokazał jej, jak się wymykać z domu po schodkach przeciwpożarowych, tak żeby nikt nie zauważył.

Był jej najlepszym kumplem, głównym powiernikiem i wielbicielem. Dlatego tak źle się czuła, wiedząc, że za chwilę będzie musiała go zawieść.

— I co postanowiłaś? — zapytał, gdy tylko pojawiła się na ekranie.

— Cześć — powiedziała. — Gdzie jesteś?

— W Stambule — odparł. — Co postanowiłaś?

— Zdecydowałam się na L. Cecil — wyznała. — Właśnie podpisałam ofertę.

Charlie milczał. Nienawidził Wall Street.

— I cieszę się z tej decyzji — dodała.

— Dlaczego? — zapytał.

Już to przerabiali, gdy przyjęła propozycję letniego stażu w banku. Naprawdę chciał do tego wracać?

— Bo dużo się nauczę i będę się obracać wśród inteligentnych ludzi. To otworzy przede mną wiele drzwi i zrobię coś ważnego.

Pożałowała tych słów już w chwili, gdy je wypowiedziała.

— Coś ważnego? — Dostrzegła błysk w jego oczach. — Będziesz pomagała bogatym korporacjom wzbogacić się jeszcze bardziej? To jest ważne?

— Nie chcę pracować w Syrii, Charlie. Przykro mi, jeśli z tego powodu uważasz mnie za złego człowieka.

— Ja też nie chcę, żebyś pracowała w Syrii. Po prostu wolałbym, żebyś robiła coś sensownego.

— To może być sensowne — upierała się. — Korporacje potrzebują pieniędzy do… — Umilkła, wiedząc, że nigdy nie wygra tej sprzeczki. — Przecież nie będę tego robiła do końca życia — powiedziała w końcu. — Mnóstwo ludzi pracuje tam tylko przez kilka lat, żeby potem zająć się czymś innym. W L. Cecil przechodzi się solidne szkolenie, spotyka wpływowych ludzi. Jeśli uznam, że nie robię nic istotnego, pojadę do Afryki czy gdziekolwiek i będę mogła zmienić więcej niż teraz.

— Wiesz, ilu ludzi to powtarza? Wessą cię, Kelly, a potem ni z tego, ni z owego uświadomisz sobie, że masz pięćdziesiąt lat i całe życie poświęciłaś jakiejś firmie, która…

— Mam dość biedy, Charlie — przerwała mu.

Charlie milczał. Oboje skończyli studia dzięki stypendiom i Kelly wiedziała, że czuł się z tego powodu równie niekomfortowo jak ona.

— Przynajmniej jesteś uczciwa — oznajmił w końcu.

— Nie zmienię się, Charlie, ani nie dam się wessać. Nie musisz się o mnie martwić.

— Jestem twoim bratem. Powinienem się martwić.

— No to znajdź sobie dziewczynę, żeby to nią się przejmować.

— Nie ma tu szczególnie wielu dziewczyn dla amerykańskiego ateisty.

— To dlaczego nie wrócisz? — spytała ostrożnie.

Przebywał na Bliskim Wschodzie od dwa tysiące dziesiątego roku. Początkowo to rozumiała, teraz jednak już coraz mniej.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki