Copyright © Patrycja Gryciuk, 2017

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadzący: Patryk Mierzwa

Redakcja: Kinga Gąska

Korekta: Agnieszka Czapczyk / panbook.pl

Projekt okładki: Katarzyna Borkowska

Fotografia na okładce: © Elle Moss/Trevillion Images

ISBN 978-83-7976-647-5

CZWARTA STRONA
Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Moim Rodzicom.

Najwspanialszym Rodzicom na świecie.

Kochają mnie bardzo, więc jest szansa, że wybaczą mi tę książkę.

Ludzie tacy jak my, wierzący w fizykę,

wiedzą, że różnica między przeszłością,

teraźniejszością a przyszłością

jest tylko uparcie obecną iluzją.

Albert Einstein

Cała literatura o miłości to, jak dotąd, tylko wspaniałe gówno. Cóż to ma wspólnego z miłością. Boże mój drogi. Chciałbym cokolwiek przeczytać o sobie i o swoich uczuciach, kiedy leżę dwudziestą noc bez snu i patrzę w sufit. Wszystko, co na ten temat napisano, jest mdłe jak miedź przy słońcu.

Marek Hłasko, Ósmy dzień tygodnia

Jeśli pisać o miejscu, to o tym autentycznym.

Jeśli pisać o domu, to o tym prawdziwym.

Jeśli pisać o miłości, to o tej, co trwa wiecznie.

CZĘŚĆ I

PRZEDTEM

1

Są rzeczy i wydarzenia, których nie pamiętam. Wiem jednak, że w brzuchu mamy było nas dwoje.

Ona chciała dać mi na imię Remigiusz, ale kiedy okazało się, że jestem dziewczynką, nazwała mnie Patrycją. W domu wszyscy wołali na mnie Pati. Wychowałam się częściowo w Legnicy, w wielodzietnej rodzinie, a częściowo we Francji, w Gourdon, u mojej ciotki. Polskę opuściłam dla miłości jako młoda dziewczyna i nigdy nie wróciłam do kraju. Z zawodu jestem nauczycielką, ale piszę też książki. Od dłuższego czasu zastanawiam się, czy mogę napisać kolejną powieść z narracją w pierwszej osobie. Czy mogę stworzyć bohaterkę, przez której papierowe życie wyrzucę z siebie wszystko to, co tkwi we mnie, pod skórą, w zepsutym wnętrzu? Czy jestem w stanie po raz kolejny stanąć w świetle reflektorów, zakrywając się kilkoma słowami, a potem z nich się tłumaczyć? Czy w ogóle mam na to ochotę? Bo wolno mi jeszcze być sobą pod przykrywką fikcyjnej postaci. Mną w rzeczywistości i mną w tych zdaniach, które znajduję, żeby opisać to, co mnie spotkało i wciąż dotyka. Ale czy da się to rozdzielić na prawdę i fałsz? Na fikcję i rzeczywistość? Nie. Nie da się, bo wszystko się miesza, wzajemnie przenika, traci wyrazistość.

Kiedy ktoś pyta mnie o wiek, potrzebuję chwili na zastanowienie. Wcześniej wiedziałam od razu, teraz mam z tym kłopot. Liczę. Lata lecą za szybko. Gubię się w rachunku. Mam wrażenie, że zatrzymałam się w pewnym wieku i utknęłam w tamtym czasie. Ale gdy patrzę w lustro, nie poznaję siebie. To nie ja. Bardzo nie ja. Chcę mieć dwadzieścia sześć lat, a urodziłam się przecież w 1978 roku. Tak przynajmniej twierdzi mój paszport.

Myślałam o tym długo, bo i tęskniłam za nim długo. Za tym mężczyzną, często nieobecnym, ale tak bardzo mnie kochającym. Za jedynym. Aż wreszcie stwierdziłam, że skoro wszyscy opisują teraz tylko prawdziwe historie albo przynajmniej fabularyzowane, ale oparte na faktach, to i ja powinnam. Odszukałam go wczoraj w czeluściach internetu i wkroczyłam powoli, ale pewnie, w jego teraźniejszość. Otworzyłam rozdział, który dawno temu oboje uznaliśmy za zamknięty. Marnix. Chcę być jego przyszłością. Albo przynajmniej chwilą, skoro przyszłość ma się jednak ku końcowi. Sceną zamykającą fabułę, jak na filmie tuż przed końcowymi napisami. Żałosne, wiem. Ale czasami wszechświat stara się nam coś powiedzieć. Albo to my, przekornie, chcemy na siłę odpowiedzieć na dręczące nas pytania wbrew wszelkiej logice.

Marnix i ja urodziliśmy się tego samego dnia, miesiąca i roku, o tej samej godzinie. No, prawie o tej samej. Marnix zgrabnie opuścił łono matki o dwudziestej trzeciej dwadzieścia, a ja zapierałam się i musieli mnie wyciągnąć kleszczami sześć minut później, po wyjęciu Roberta – mojego brata bliźniaka. Zaistnieliśmy daleko od siebie, w innych krajach, różnych kulturach i językach. Jednak po siedmiu latach spotkaliśmy się. Ale o tym potem.

Dziś, po upływie trzydziestu ośmiu wiosen, postawiłam wszystko na jedną kartę. Wyłącznie do niego mogłam wysłać tę wiadomość, bo tylko on mógł ją zrozumieć. Albo przynajmniej nie uznać mnie za wariatkę po jej lekturze. Wiedziałam, że będzie czytał kilkakrotnie. Być może nawet na głos. Brzmiała tak:

Tacy po prostu są ludzie. Taka jestem ja – i się nie zmienię. Nie ma na to szans. Czasu nie ma. Możesz o mnie myśleć, co chcesz, mówić, co chcesz. Już się nie zmienię, już mi nie przejdzie. Przecież mnie znasz. Może być jedynie gorzej.

Trzeba było częściej trzaskać mi drzwiami przed nosem. Trzeba było mniej mnie słuchać. Trzeba było wybrać jego.

Znienawidzisz mnie przez te słowa, jeżeli już nie znienawidziłeś przez wszystkie wcześniejsze. Miało być odkupienie win, a jest ostatni gwóźdź do trumny. Wszystko jedno. Możesz odpuścić. I mnie. I sobie. Bo czasu nie ma.

Spotkaj się ze mną. Daj mi trzy dni. Proszę.

Notatka wyszła niczym wyrwany z kontekstu fragment słabo napisanego listu, choć ważyłam każde słowo. Długo zastanawiałam się, czy powtórzyć „już się nie zmienię”. Czy odczyta to jako błąd wynikający z pośpiechu, czy jako zamierzony zabieg mający wzmocnić to stwierdzenie? W końcu Marnix jest inteligentny. Wie, że nie rzucam słów na wiatr i każdy wyraz ma znaczenie, bo kocham pisać. Są nawet tacy, którzy nazywają mnie mistrzynią słów! Zostawiłam więc. Potem chciałam jeszcze trochę zredagować, żeby uniknąć wielokrotnego powtórzenia czasownika „być”, bo pewnych rzeczy autorce już trzeciej książki nie wypada, ale nie znalazłam ani sił, ani czasu. Przecież to nie idzie do druku. Następnie przystąpiłam do realizacji mojego planu.

Przypomniałam sobie lądowanie na plaży, kiedy maszyna kołuje wśród niebieskich fal, a gorące powietrze bucha prosto w twarz zaraz po wyjściu z kołnierza. Teraz jadę wynajętym autem z lotniska w Nicei. Droga zajmuje mi dwie godziny. Nie spieszę się. Jadę powoli, aż w końcu docieram do celu. Zatrzymuję się zaraz za pierwszą bramą, a właściwie za miejscem, w którym wcześniej była. Pozostały po niej dwa kamienne murki po bokach szerokiej ścieżki. Ani śladu po żeliwnej furtce. Silnik gaśnie i cichnie. Nie puszczam kierownicy i przez chwilę gapię się przed siebie. Odpalam papierosa. Wysiadam, dalej idę pieszo. Zaraz za zakrętem widzę dwa znajome domy: mój i jego. Tak, dom jest teraz mój, już od lat, ale nie miałam wcześniej odwagi tu przyjechać.

Wróciłam do Gourdon, malowniczo zawieszonego na skale Lazurowego Wybrzeża, dokąd w dzieciństwie przyjeżdżałam co roku. Do dużego domu z kamienia, którego nierówne ściany zawsze pozostają zimne, nawet w lecie, kiedy panują upały. Tak naprawdę chata nie znajduje się w samym miasteczku, ale niecałe dwa kilometry od niego. Na posesję jedzie się krętą nieutwardzoną drogą, prosto w rzadki las świerków i cykające w nim głośno bataliony świerszczy. Kiedyś dom wydawał mi się ogromny. Teraz jest po prostu normalny, a w środku nawet mały. Jakby się skurczył. Dachówki, których czerwień już dawno wyblakła od słońca, w cudowny sposób nadal trzymają upał na zewnątrz. Wnętrze wita przyjemnym chłodem. Zawsze lubiłam to miejsce, ale teraz, po latach, wydało mi się przez chwilę obce. Biorę głęboki oddech i popycham skrzypiące drzwi mojego dawnego pokoju. Promienie słońca przebijają się przez szpary w drewnianych okiennicach, tworząc migotliwą grę światła. Dokładnie tak, jak wtedy, podczas magicznych trzech godzin. Staję w progu i patrzę na ścianę.

Jedyną rzeczą, jaką zabrałam z domu Malwiny po jej śmierci, jest obraz o świątecznej tematyce, namalowany niewprawną ręką kogoś z rodziny Claude’a. Widać na nim przebraną za śnieżynkę młodą damę zawieszającą girlandę na bożonarodzeniowej choince. Paradoks polega na tym, że z ciemnych kolorów na płótnie bije jasne światło. Nie znam się na malarstwie, ale ten efekt robi na mnie wielkie wrażenie. Proporcje są zachwiane, a szczegóły malarz potraktował niedbale. Jednak gdy patrzę na tę scenkę, widzę szczęśliwie spędzone w tym domu wieczory. Podobno nikt nie lubił tego obrazu, dlatego trafił do piwnicy. Kiedy go znalazłam, zapytałam, czy może zawisnąć w moim pokoju. Ciotka Malwina zgodziła się i tak to wątpliwe dzieło sztuki przez lata miałam przed oczami. Teraz pozostało po nim wyblakłe miejsce na tapecie. Bezmyślnie zostawiłam płótno w Nowym Jorku. Wielka szkoda.

Klucz ciąży mi w kieszeni. Wyjmuję go, żeby w końcu nie przepadł. Najpierw ląduje na stole, potem na lodówce, ale tak natrętnie rzuca się tam w oczy, że mam ochotę schować go z powrotem do kieszeni spodni. Kluczyk jak z bajki: w górnej części zaokrąglony, jest smukły i elegancko zakończony u dołu. Wygląda, jakby strzegł jakiejś baśniowej tajemnicy albo odkrywał przez lata zatajaną prawdę. Dostałam go od Marnixa w dniu naszych siódmych urodzin. Nie powiedział, skąd ma ten klucz ani do czego służy. Potem twierdził, że znalazł. Ale okazało się, że zwinął go mojej ciotce. Otwiera skrzynię stojącą w piwnicy, gdzie Malwina trzymała pamiątki z Polski. Na szczęście miała zapasowy.

Dziś po przyjeździe od razu idę na dół i wkładam klucz do zamka, do którego pasuje, ale w ostatniej chwili cofam rękę. Zamkniętą skrzynię taszczę na górę i stawiam w centralnym miejscu salonu. Wpatruję się w nią. Nie mam odwagi jej otworzyć, więc moje patrzenie pewnie trochę się przedłuży.

Samotne spanie w domu w lesie, który zawsze był pełen ludzi, też okazuje się wyzwaniem. Słuch mi się wyostrzył. Słyszę tupanie mrówek i pająków. Rozbudzona wyobraźnia nie pozwala mi zasnąć. Każe warować z szeroko otwartymi oczami. Czuwam więc. Nie śpię wcale.

2

Ciotka Malwina, poprzednia właścicielka domu i siostra mojego ojca, wyjechała do Francji kilka dni przed stanem wojennym i już nie wróciła do Polski. Wyszła za mąż za Francuza, Claude’a, z którym całe życie pracowała w polu, zrywając płatki wonnych kwiatów. Jakkolwiek by to romantycznie brzmiało, praca ta nie należała do lekkich. W ich życiu nie brakowało jednak niczego oprócz dzieci, które razem z rodzeństwem w pewnym stopniu im zastępowałam.

Wcześniej, w przedpokoju tego domu, w starej szafie z ciemnego drewna Claude i Malwina przechowywali pomidory. Dwie szerokie szuflady, starannie wyściełane gazetami, wysuwano z namaszczeniem. Tam pękate bulwy z ogrodu nabierały kolorów. Różowiały powoli w chłodzie i spokoju, wypełniając świeżym zapachem całe wejście. Najpierw czarowały dojrzewaniem, potem zachwycały słodyczą. Dziś przedpokój cuchnie pleśnią i starością, a w szufladach fruwają skrawki starych gazet. I nic nikogo nie zachwyca.

Na doprowadzenie domu do stanu używalności mam trzy tygodnie. Ale od przyjazdu snuję się bez celu i nie potrafię zrobić nic pożytecznego. Na pewno niczego tu nie zmienię. Chcę trochę posprzątać, poukładać. Na razie chodzę i oglądam. Macam kryształowe okrągłe klamki pomalowanych na biało drzwi, które od początku kojarzą mi się z zamkowym wnętrzem. Często natykam się na zapomniane przedmioty, które niespodziewanie wywołują zdziwienie jak niebieska, robiona na szydełku chusta. Znalazłam ją pod łóżkiem w sypialni ciotki i wujka. Przyłożyłam do twarzy, żeby sprawdzić, czy pozostał na niej zapach Malwiny, jednak tylko woń kurzu zaświdrowała mi w nosie. Inne rzeczy wydają mi się zupełnie obce i zastanawiam się, czy aby na pewno należały do kogoś z rodziny. Do pokoju Roberta nie wchodzę wcale.

*

Czasami budzę się w środku nocy i chce mi się płakać z samotności.

Odpowiedź Marnixa na wiadomość wysłaną po dziewięciu latach niekontaktowania się brzmiała tak:

Nawet nie wiem, od czego zacząć.

Pomijając pytania, co u Ciebie i skąd masz mój adres e-mailowy, napiszę wprost:

o co chodzi?

Rozpoczęliśmy zatem mailowe negocjacje, które miały na celu sprowadzenie go do Gourdon na aż trzy dni. Te ostatnie trzy dni, które nam zostały. Wiedziałam, że nie będzie łatwo. Marnix ma rodzinę: żonę i dwójkę małych dzieci. Ma też poważną pracę, albo taką, która wygląda na poważną. W dodatku całe to jego cudowne życie toczy się teraz w Amsterdamie. Jakim argumentem miałabym go niby przekonać, żeby z dnia na dzień rzucił wszystko i przyleciał do Francji? Nie licząc cyrku na pogrzebie Malwiny, ostatni raz widzieliśmy się dziewięć lat temu i nie rozstaliśmy się w najmilszych okolicznościach. Nie utrzymywaliśmy kontaktu. Nigdy nie odpowiedział na żaden z moich dwustu czternastu listów. Szanse były więc niewielkie, żeby nie powiedzieć znikome. I choć „zerowe” wydaje się tu najodpowiedniejszym słowem, podjęłam tę próbę. Odważyłam się, nie myśląc o tym, co będzie dalej. Po prostu nie mam ochoty pluć sobie w twarz, że tego nie zrobiłam czy przynajmniej nie próbowałam. Argument sam się niespodziewanie pojawił. Nieoczekiwany. Nieproszony. Nie wiadomo skąd, ale kolosalny. TEN argument. Nic innego tak nie motywuje, jak TO. Zaczęłam więc działać. Natychmiast. Bo czasu coraz mniej. Bo na każde „witaj” przypada jedno „żegnaj”. Teraz wreszcie szykuję się na jego przyjazd.

Są chwile, gdy wolałabym martwym widzieć Cię.

Nie musiałabym się Tobą dzielić, nie, nie[1].

Przez początkowe lata mojego życia nic specjalnego się nie działo. Nie pamiętam pierwszego dnia przedszkola. Nie pamiętam białych podkolanówek ze zdjęcia ani pierwszych kłótni z moimi braćmi, a domyślam się, że kłóciliśmy się sporo. W ogóle mało pamiętam z wczesnego dzieciństwa, bo staram się nie spoglądać wstecz. W pamięci utkwiły mi jakieś drobiazgi. Na przykład kolor taksówki, którą mama wróciła z porodówki na Jaworzyńskiej z najmłodszym bratem, Krzysiem, zwanym Chudym. Ja i Robert mieliśmy wtedy cztery lata, a Jan był ośmiolatkiem. W trójkę staliśmy w oknie i czekaliśmy na nich, patrząc na padający za szybą śnieg. Podjechali pod dom żółtym samochodem właśnie wtedy, kiedy jeszcze przez ostatnie cztery minuty miałam nadzieję, że wracają z siostrą. Od tego momentu kolor żółty kojarzy mi się z wielkim rozczarowaniem. I aż dziw bierze, że te duże koperty z wynikami badań ze szpitala nie są żółte. Pamiętam też, jak pierwszy raz jadłam śmietankowe lody z budki koło parku. Inne zdarzenia, oficjalnie ważne, raczej rzadko zostawały w mojej pamięci. Jednak bez problemu przypominam sobie dzień, w którym poznałam Marnixa.

Pierwsze wakacje w Gourdon spędziłam w 1985 roku. Ach, co to była za wyprawa! Wyjazd za granicę napełnił nas radosnym oczekiwaniem. Ale najpierw było kombinowanie, żeby załatwić paszporty w komunistycznym kraju. Następnie trochę nadludzkich umiejętności, by zmieścić nas wszystkich do szpanerskiego poloneza caro. Na początku udawało się to raz w roku, potem częściej. Gdy wyjeżdżałam jako sześciolatka, nie wiedziałam, co mnie czeka. Spodziewałam się chyba wszystkiego, ale to, co zobaczyłam na miejscu, przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Francuzi mieli gumy balonowe, lalki Barbie i spódnice na tiulach. Oficjalnie, normalnie w sklepach. I jeszcze do tego palmy rosnące wzdłuż szerokich, oblanych słońcem bulwarów. Nie chciałam stamtąd wyjeżdżać.

Szóstego lipca 1985 roku w ogrodzie Malwiny pojawił się czekoladowy placek z bitą śmietaną, malinami i świeczkami urodzinowymi. Byliśmy ubrani na biało i mój ojciec utrwalił tę chwilę, robiąc nam pamiątkowe zdjęcie. Na pierwszym planie stolik z tortem, tuż za nim Robert i ja. Drugi plan to moja mama z Chudym na rękach, ciocia Malwina z mężem, obok roześmiany Janek. Dalej widać zerkającą w naszym kierunku parę. Pierwszy raz na zdjęciu urodzinowym nikt nie patrzy na tort. Moja twarz, na fotografii z profilu, jest poważna. Nieruchome, otwarte usta potwierdzają zdziwienie, jakie maluje się w moich oczach. Patrzę na niego. Robert też. On stoi o krok dalej i z osłupieniem wpatruje się w nas. Niepokój i napięcie emanują z naszych dziecięcych twarzy. Patrycja, Robert i Marnix. Tak się poznaliśmy. Rodzice postanowili wyprawić nam wspólne urodziny, oczywiście nie pytając nas o zdanie. Nie dość, że na co dzień wiodłam nader konfliktowe życie z trzema braćmi i dzieliłam urodziny z bliźniakiem, to jeszcze teraz dochodził wakacyjny sąsiad. Tego dnia nastąpił więc swego rodzaju koniec świata, co doskonale zostało utrwalone na tej, bardzo dla mnie teraz cennej, fotografii.

[1] Katarzyna Nosowska, Piotr Banach, Zazdrość, w: Hey, Fire, Izabelin Studio, 1993.

TERAZ

DZIEŃ PIERWSZY

18

Jestem gotowa. Wszystko już czeka. Jest tak, jak to zaplanowałam. No prawie. Poza jednym małym szczególikiem. Nie mam paliwa. Niech to szlag jasny trafi! Rezerwa świeci się od wczoraj. Miałam zatankować, wracając z zakupów, i zapomniałam. Nie wiem, czy dojadę do La Colle-sur-Loup, gdzie znajduje się najbliższa stacja benzynowa. Co robić? Ryzykować? Jechać przez Grasse? Do Châteauneuf też pewnie nie starczy. Cholera, jak mogłam nie zatankować?! Chodzę w kółko po podwórku. Muszę coś wymyślić, i to szybko, inaczej się spóźnię albo utonę we własnym pocie. Przed domem Magnusa stoi jego wielka terenówka. Moja ostatnia szansa, żeby tego wszystkiego nie zawalić.

Pukam. Oczywiście nie otwiera. Dzwonię, walę z całej siły w te ogromne drzwi. Nie odpowiada. Mam dosyć jego głuchoty. Śpi z zatyczkami w uszach, które rano zapomina wyjąć? Nie. Obraził się. Nie mam odwagi zejść do piwnicy, rozmawiać z nim, a już tym bardziej go o coś prosić. Oddycham głęboko. Myślę. Czy mam coś do stracenia? Zdecydowanie nie mam. Podchodzę do jego auta. Szyby są spuszczone, a kluczyki wiszą w stacyjce. Jest też klima i skórzane siedzenia. Bazgram na kartce zwięzłe wyjaśnienie, które zostawiam mu na progu. Tak miało być. Wszechświat pożycza mi wypasioną toyotę rzeźnika. Biorę, wsiadam i odjeżdżam z piskiem opon. Niech się dzieje, co chce. W podzięce upiekę ciasto dla niego i dla dzika.

Lotnisko, gdzie setki razy wpadaliśmy sobie w ramiona. Znów stoję tu sama, w gąszczu zniecierpliwionych podróżujących. Zestresowana i spocona, mimo że jestem wcześniej, aby uniknąć paniki. Ale ona jest i tak. Wiedziałam, że będzie, dlatego nałożyłam podwójną dawkę supermocnego, zakupionego specjalnie na tę okazję antyperspirantu, którego reklama zapewniała o suchych pachach przez czterdzieści osiem godzin. Jakbym się szpachlowała cementem. Klima w aucie chodziła na maksa. Ale niestety, nie te pachy, nie w tej sytuacji, nie w tym mieście. Płynę. W końcu lot z Amsterdamu oznaczono na zielono: wylądował. Puls mi przyspiesza. Podnoszę się z krzesła i podchodzę bliżej, choć wiem, że minie jeszcze dobre dwadzieścia minut, zanim się pojawi. Zależy, czy nadał walizkę, na którą będzie musiał czekać, czy przyleciał tylko z bagażem podręcznym. Znając go, na trzy dni przyleciał z podręcznym. No, chyba że wziął gitarę. Mam cichą nadzieję, że tak. Nie. Tak naprawdę to mam głośną, wrzeszczącą nadzieję, że ją zabrał. Po trzydziestu minutach nerwowego przestępowania z nogi na nogę powoli zaczynam w to wszystko wątpić, aż w końcu wpadam w panikę. Zmienił zdanie. Nie ośmielił się. Nabrał mnie. Wystawił do wiatru. Nie przyleci, ale nie wiedział, jak mi o tym powiedzieć. Zrobił mnie w balona. Śmieje mi się teraz w oczy. Nie uwierzył, że naprawdę tu jestem, i chcę się spotkać. Że czekam. Nie uwierzył w TO. Robię wszystko, żeby się nie denerwować, żeby powstrzymać łzy. Ale na to już za późno. Jestem wściekła. Jestem przerażona. Mam ochotę rzucić się na ziemię, krzyczeć, drzeć się, ile sił w płucach. Aż nagle wychodzi. Rozgląda się. Jest. On tu naprawdę jest.

W sekundzie wszystko wraca do mnie jak bumerang. Melodie, szepty, słowa. Tęsknota, radość i rozpacz. Wszystko razem, jakbym nie mogła się zdecydować, a przecież wybieram miłość. Łapię oddech i ocieram łzy, przez ułamek sekundy zastanawiając się, czy chociaż wodoodporny tusz to wytrzyma, bo antyperspirant dawno się poddał. Prostuję plecy. Podążam za nim wzrokiem. Wydaje mi się, że na mnie patrzy, ale chyba mnie nie widzi. Tak jak myślałam, nie poznaje mnie. Normalne. Nie przypominam już tej dziewczyny z przeszłości. Wyglądam zupełnie inaczej. Sto razy gorzej. Tysiąc razy gorzej. Jestem otyła, mam zmarszczki i siwe włosy. Biorę więc głęboki wdech i silę się na uśmiech, podnosząc rękę. Macham lekko. Jego oczy wracają i nagle mnie widzą.

To niesprawiedliwe. Marnix Lanteri wygląda tak samo pociągająco i młodo jak dziewięć lat temu. Nic się nie zmienił. Jest wysoki, szczupły i przystojny. Dalej nosi dłuższe włosy, tak jak ja od wczoraj, do ramion. Ubiera się jak kiedyś. Jeansy i modny T-shirt. Na ramieniu ma plecak, a w ręku… W ręku nie ma nic. I to jedyna rzecz, jaka razi mnie w tym pięknym obrazku, który mam przed oczami, kiedy zbliża się do mnie ten Marnix bez gitary.

Wpadam w jego ramiona i wybucham płaczem, którego paskudnie się wstydzę.

– Hej, nie płacz. – To są jego pierwsze słowa od dziewięciu lat, skierowane do mnie. Bo pogrzebowego wrzeszczenia na siebie sześć lat temu przecież nie liczymy. „Hej, nie płacz!” wiruje mi w głowie, aż zdaję sobie sprawę, że to nie słowa, a jego głos zwala mnie z nóg i mam wrażenie, że stoczę się na ziemię i nie będę miała siły się podnieść. Będzie musiał mnie nieść, a nie da rady. Ale nie. Trzyma mnie. Trzyma mocno. W końcu udaje mi się wydukać:

– Chodźmy!

Szukanie samochodu na parkingu zajmuje nam kilka minut, bo nie od razu przypominam sobie, że nie przyjechałam peugeotem. Mózg mi się rozjeżdża i nie mogę się skupić. W końcu znajduję auto Magnusa. Zbliżamy się, stajemy oboje przed bagażnikiem, który otwiera się na polecenie automatycznego pilota, żeby Marnix mógł schować swój bagaż. Takie luksusy! Powoli ukazuje się nam jego zawartość. Patrzę i przestaję oddychać. Magnus Heilbron wozi w aucie strzelbę. Poluje na swoje ofiary, żeby móc potem je kroić na stole w piwnicy. Marnix wzdycha głośno. Spoglądamy na siebie bez słowa. Widzę, że chce o nią zapytać, ale chyba nie wie jak. Jakkolwiek na to patrzeć, przyjechałam po niego uzbrojona.

– To pożyczony samochód – dukam w końcu.

– Od kogo pożyczasz samochód z dubeltówką?

– Od faceta, który kupił twój dom.

Na krótką chwilę odwraca wzrok w stronę lotniska. Chce zawrócić. Boi się. Bierze mnie za nieobliczalną wariatkę. Nie dziwię mu się. Też bym tak zareagowała. Jeśli zechce uciec, będę go gonić.

– Kto to taki?

– Magnus Heilbron. Amerykanin. Rzeźnik, fryzjer pasjonat i najwyraźniej strażnik Teksasu. Nie znasz go?

– Jeszcze nie. Ale już nie mogę się doczekać spotkania.

Podnosi brwi. Marszczy czoło. Nie odpowiadam. Wsiadamy do auta i ruszamy.

Przez większość drogi nikt nic nie mówi. Zasycha mi w gardle na amen. Zerkamy na siebie co chwila. Odwzajemniam jego ciepłe uśmiechy. Patrzy na mnie.

– Nic się nie zmieniłaś. – Kłamie.

To nic. Biorę. Bezwstydnie i zachłannie. Oczywiście, że biorę każdy moment, łykam każdy komplement. Nawet ten maksymalnie naciągany. Każdą spędzoną z nim sekundę, jaką się dzieli i mi hojnie daje. Nie oglądam się za siebie. Nawet tego nie żałuję. Dziwne, bo całe życie wolałam dawać. Teraz idę najwyraźniej w nowym kierunku. Co robi z człowiekiem umieranie! Kiedy terenówka zaczyna się wspinać w górę i aura staje się przyjemniejsza, zjeżdżam na parking. Jest tu piękny widok. Wiem, że zna to miejsce tak samo dobrze, jak ja. Wyłączam silnik. Stajemy nad przepaścią koło drogi. Powoli wciąga powietrze, obserwuje horyzont. Przeciąga się. Żebra przebijają mu przez koszulkę. Nie mogę się na niego napatrzeć. Nagle podchodzi, bierze mnie w ramiona i mówi mi dwa centymetry przed nosem:

– Dzień dobry, Pati. – Jego usta lądują na moich.

Czekałam na to „dzień dobry” lat dziewięć. Albo i sto. Nawet nie wiem ile. Za długo czekałam i teraz, kiedy je słyszę i czuję, nie wiem, co z nim zrobić. Pachnie tak samo. Ma te same miękkie usta. Zapamiętuję je więc, wykuwam w pamięci razem z obrazem, z całą otoczką, z tym spojrzeniem, na później. Na te wszystkie niedobre dni, kiedy będzie mi go brakowało. Na ciemność w pokoju. Na ten moment, kiedy trzeba będzie ostatni raz podnieść słuchawkę telefonu. Na umieranie. I chcę mu odpowiedzieć, ale mi nie wychodzi. Nie widzieliśmy się sześć lat, a on mnie całuje. Nie odpisywał na moje listy, a mnie całuje. Nie odbierał telefonów, a całuje. Ma rodzinę, a ja jestem gruba i śmierdzę. On całuje. Robert przeze mnie nie żyje. Mam białą kopertę, a go całuję. Chowam twarz w jego szyi. W tym miejscu, gdzie zaczynają się kościste ramiona. Nie odrzuca mnie. Obejmuje i ucisza. Wstydzę się.

– Kiedy byłeś tu ostatni raz? – Zaczynam skrupulatnie przygotowaną serię pytań.

– Wtedy, co ty. Na pogrzebie.

– Nie wróciłeś potem?

– Nie.

– Dlaczego?

– Po co miałbym wracać?

Dziewięć lat od naszego rozstania. Dziewięć lat czekania, dziewięć lat zgadywania jego rzeczywistości i wymyślania, gdzie jest i co robi. Dziewięć lat niepewności, złości i darcia szat. I taki dialog. Taka rozmowa na powitanie. Nic się nie zmienił. To jest właśnie mój Marnix.

– Czytałeś moje książki? – Pytanie numer dwa z bardzo długiej serii. Specjalnie dla niego przetłumaczyłam książki na francuski i wysłałam elektronicznie już jakiś czas temu. Nie odezwał się nawet wtedy, ale wiem, że je dostał, bo e-mail nie wrócił.

– Nie. – Replikuje bez cienia wstydu, współczucia czy zażenowania. Nawet jego ton niczego nie udaje. Jest mi trochę przykro. Staram się to ukryć i pytam, maskując uczucia możliwie neutralnym głosem:

– Dlaczego?

– Bo boję się, że napisałaś w nich o nas.

Ma prawo się bać. I dlatego pewnie nie spodoba mu się moja odpowiedź:

– Ta książka dopiero powstaje.

– To o czym były te poprzednie?

– O niczym.

Śmieje się.

– A ta jest o czymś? – Uśmiech nie opuszcza jego twarzy. Najwidoczniej dla niego to bardzo lekki temat.

– Ta jest o tobie i o mnie – wyjaśniam i jest mi lżej.

– Denerwujesz się, bo nie wiesz, co o niej pomyślę albo co inni o niej napiszą?

Pisanie to przecież jedna wielka prowokacja. Jednostronna i prywatna perspektywa. Mój punkt widzenia, ubrany w moje słowa. Wiem to i prowokuję, więc mam to, na co zasługuję. Ale uśmiecham się szeroko, bo nie o to tak naprawdę chodzi. Żebym miała tylko takie problemy! Umieram. Wszystko inne jest zupełnie nieważne, bo umieram. Rozdwojone paznokcie nieważne, plama na kanapie i przypalony garnek też. Strajki na kolei, ceny chleba i długie upały. Wszystko naprawdę staje się nieistotne. Umieram. Liczy się obecność tych, których kocham. Bo nie ma czasu, bo reszta to ledwie pył w oku, ziewnięcie kota sąsiada, śnieg, kiedy czekasz na wiosnę, a ja przecież umieram. A potem i tak będzie mi obojętne. Chcę jednak, żeby wiedział, że o nas piszę.

– Nie. Nie denerwuję się – przyznaję.

Jadę i staram się skupić na drodze, żeby nas nie zabić. Zmuszam się do przypomnienia sobie pierwotnego planu, który tak pieczołowicie przygotowywałam od miesięcy, ale jego obecność zupełnie mnie rozprasza. Jest piękny jak dzień. Przystojny jak noc. Znam go na pamięć. Nieodpowiedzialnie i niezrozumiale kocham każdy milimetr tego istnienia. I nagle na naszej drodze pojawia się sznur samochodów. Hamuję powoli, aż w końcu zatrzymuję w kolejce. Przy wjeździe do Gourdon policja ustawiła blokadę, a ja jadę kradzionym samochodem, w dodatku z bronią. „Zawróć”, podpowiada rozum, ale zamiast to zrobić, gapię się na pasażera.

Ruszam. Powoli posuwam się w tej zakręconej kolejce. Za mną czeka kilka samochodów. Na drugim końcu czteroosobowy patrol policji sprawdza dokumenty i każe otwierać bagażnik. Leżymy.

– Co robimy? – pytam zniechęcona.

– Nie wiem. Powiedz mi raz jeszcze: czyje to auto?

– Tego gościa, który kupił twój dom, Magnusa.

– Pożyczył ci?

– Sama pożyczyłam – mówię ciszej, bo robi mi się głupio.

– To znaczy?

– No, wzięłam. W moim nie było dość paliwa, a nie chciałam się po ciebie spóźnić. Nie miałam jak zapytać o zgodę właściciela, bo zapadł się pod ziemię. A że kluczyki były w stacyjce, to sam rozumiesz… – Chyba nie rozumie, a może i tak, bo uśmiecha się i kiwa głową, mierząc mnie wzrokiem.

– Oj, Pati…

– No co miałam zrobić? Poza tym zostawiłam mu notkę na progu. Wyjaśniłam, że pożyczam auto i wrócę za cztery godziny.

– Czyli czujesz się rozgrzeszona.

– Nic mu nie będzie. – Macham ręką. – Być może nawet nie zauważy. – Marnix spogląda na mnie badawczo. Teatralnie kontynuuję więc ten naciągany monolog. – Martwię się tylko o tę broń. Jeśli każą nam otworzyć bagażnik, to koniec. Noc spędzimy na komisariacie. W Cipières zaginęło dziecko. Wszędzie go szukają. Założę się, że to dlatego wszystkich sprawdzają.

Marnix spogląda nerwowo w kierunku patrolu.

– Zawróć – mówi. Patrzę na niego zdziwiona. On też się boi?

– Już nie mam jak.

Nieubłaganie zbliżamy się do policjantów. Staram się wymyślić jakąś historyjkę w razie rewizji, ale nic prawdopodobnego nie przychodzi mi do głowy. Wszystko przez niego. Przez to, że tak bardzo tu jest. Przez te kościste nadgarstki o smaku orzechów z ogrodu i te cudne elfie uszy. Auto przed nami zjeżdża na bok. Dwóch funkcjonariuszy zabiera się do sprawdzania pojazdu. Trzeci policjant podchodzi do nas i puka głośno w zamknięte okno. Spuszczam szybę. To Yannik.

– A, to ty. – Lustruje mnie, nie pasażera. – Skąd wracasz?

– Z Nicei.

– Wszystko w porządku? – pyta i spogląda teraz na Marnixa. Zastanawiam się, czy go rozpoznaje, bo nic nie mówi. Ten wita się skinieniem głowy. Musi go pamiętać, przecież dopiero co o nim wspominał. Ale w sumie to oni chyba za bardzo się nie lubili.

– Tak. Co się dzieje?

– Szukamy Cassy Plume – anonsuje, rozglądając się po pustych tylnych siedzeniach.

– Rozumiem.

Ktoś trąbi z tyłu.

– Możesz jechać – dodaje i puszcza nas wolno. Oddycham z ulgą.

19

Dojeżdżamy do domu. Magnusa nie ma na zewnątrz. Parkuję auto dokładnie tam, skąd je wzięłam i zostawiam kluczyki w stacyjce. Kartka, którą mu zostawiłam na progu leży nietknięta. Zabieram ją i chowam do kieszeni. Marnix wyskakuje z pojazdu i pewnym krokiem podchodzi do wejścia swego dawnego domu. Naciska na klamkę, po czym dotyka drewnianej powierzchni drzwi. Zamknięte na cztery spusty. Stoi tak chwilę, po czym cofa się i patrzy na całość. Okiennice szczelnie przykrywają okna i nie da się zajrzeć do środka. Przeszłość pozostaje wewnątrz, nieosiągalna, zamaskowana. Musi tam zostać, taka jest kolej rzeczy.

– Byłaś w środku? – Spogląda na mnie zaintrygowany i zastanawiam się, jak mnie widzi. Tak jak wtedy czy teraźniejszą? A może on mnie w ogóle nie widzi. Tak jak ja nie widzę Magnusa, nawet kiedy na niego patrzę.

– Tak.

– I jak?

– Inaczej. Chcesz się przekonać? – proponuję, przypominając sobie o szpitalnej czystości domu. Przytakuje. – Spróbujemy jutro rano, teraz najwidoczniej go nie ma.

Do domu Malwiny wchodzi jak do siebie. Obchodzi pospiesznie parter, wygląda do ogrodu, uśmiecha się nerwowo, a potem poważnieje i pyta, czy może iść na górę.

– Pewnie.

Ruszam, żeby mu towarzyszyć, jednak przed schodami zwalnia i zatrzymuje mnie gestem dłoni.

– Sam pójdę.

– Jak chcesz – szepczę. Wolałabym, żeby poczekał z tą wizytą do jutra albo chociaż do wieczora. Jednak nie mogę go zatrzymać. Dobrze wiem, że musi tam wejść. Ja już tam byłam.

Czekam. Długo go nie ma i zaczynam się w końcu niepokoić. Staję przy schodach i jak ten dzik na ścianie nastawiam uszu.

– Marnix? – wołam wreszcie, a mój głos dzwoni mi w głowie. Od lat go nie wołałam. No, chyba że we śnie. Melodia jego imienia niespodziewanie uwalnia motyle z mego brzucha. Stoję i śmieję się na głos. Sama nie wiem, z czego. Pierwszy raz od bardzo dawna. Marnix nie odpowiada. Pewnie mnie nie słyszy. Mam wielką ochotę tam iść, ale się powstrzymuję. Wracam do salonu i siadam w fotelu. Słyszę jego kroki nad głową: powolne, wybite z rytmu. Zwiedza, chodzi, błądzi po jego pokoju. Muszę przestać o tym myśleć. Przypomnieć sobie, co mam robić dalej. Skupić się. Wbijam wzrok w skrzynię, którą mamy wspólnie otworzyć wieczorem. Klucz z niej nie wystaje. Jeszcze tego mi brakowało! Gdzie on jest?! Podrywam się i rzucam na ciężkie wieko. Zamknięte. Szukam klucza na ziemi, dookoła skrzyni, wszędzie, gdzie mógłby być, gdyby wypadł z zamka. Nie znajduję go, więc zwiększam zasięg obserwacji. Teraz wzrokiem skanuję całą podłogę, potem resztę pomieszczenia. Klucz zniknął! Jak teraz wrócimy do wspomnień?

Po dwudziestu minutach, przerażona brakiem klucza, nie wytrzymuję. Już cały parter przewróciłam do góry nogami. Martwię się, więc postanawiam sprawdzić, co Marnix robi na górze. Drzwi do pokoju Roberta są otwarte. Zbliżam się i coś mi to przypomina. Nie mogę uciec od tamtego widoku. Pamiętam światło, ciszę, upał i zapach. I jedynie myśl, że to Marnix tam teraz jest, pozwala mi kroczyć dalej, choć mam wrażenie, że się cofam. Dwa kroki do przodu, jeden do tyłu. Drżę z przerażenia, przechodząc przez próg. Nikt tam nie wisi. On leży na podłodze, z czerwonymi oczami i ze wzrokiem wbitym w jeden punkt. Nie widzi, że nad nim stoję. Kładę się obok i teraz oboje leżymy na skrzypiącym parkiecie. On patrzy na sufit, a ja na niego.

– Co robisz?

– Sprawdzam, czy pamiętam.

– I co?

– Jakby to było wczoraj. On siedział przeważnie tu, a ja tam. – Wskazuje kierunki ruchem głowy. Wzdycha. – Pamiętam wszystko dokładnie. Zbyt dokładnie…

Leżymy tak chwilę. Chcę go złapać za rękę, ale nie mam odwagi. Chcę go całować i się z nim kochać. Ale on nie odrywa wzroku od tej drewnianej belki. Jak długo jeszcze? Jak długo mój brat będzie stał między nami?

– Kochałeś go? – pytam w końcu, choć nie powinnam. Choć znam odpowiedź.

– Tak. – Wciąż zerka na na ten punkt u góry.

– Jak bardzo? – Nalegam.

– Bardzo.

– Kiedy zorientowałeś się, że z jego strony to więcej niż przyjaźń? Że jest gejem?

Spogląda na mnie w końcu. Duma przez moment, uśmiecha się delikatnie i szepcze, patrząc mi w oczy:

– No co ty? Zawsze o tym wiedziałem. Ty nie?

Zastanawiam się, od jakiego momentu Robert wiedział, że jest homoseksualistą. Czasami myślę, że od urodzenia. Albo może od tej samej chwili, kiedy ja wiedziałam, że jestem heteroseksualna. W dniu naszych siódmych urodzin, kiedy poznaliśmy tego, który nas poróżnił. Pamiętam jego pierwszą i ostatnią rozmowę z naszą mamą na ten temat. Siedzieliśmy przy kuchennym stole i odrabialiśmy lekcje. Mieliśmy wtedy osiem lub dziewięć lat.

– Jak to się robi, żeby się z kimś ożenić? – Robert zaczął rozmowę.

– Kiedy ludzie się kochają i są razem szczęśliwi, mężczyzna prosi kobietę o rękę i jeżeli ona się zgodzi, to biorą ślub. Dlaczego pytasz, kochanie? – Uśmiech nie schodził z jej twarzy.

– A jeżeli mężczyzna chce się ożenić z mężczyzną, to jest tak samo? Kto kogo prosi o rękę?

– Mężczyzna z mężczyzną? – Radość spłynęła nagle z jej różanych policzków. Zawahała się chwilę, ale trwało to krótko, ułamek sekundy zaledwie, zanim odpowiedziała: – Nie, kochanie, tak się nie da. Ślub jest tylko dla kobiety i mężczyzny.

– Ale dlaczego? – Nalegał.

– Bo tak jest i koniec. – Jej głos przybrał surowy ton. I koniec.

Bardzo nie lubiliśmy tego końca…

Nagle coś innego przyciąga uwagę Marnixa. Spod łóżka Roberta wyciąga czarną gitarę. Zdziwiony siada i zdmuchuje z niej kurz.

– Co ona tu robi?

– A co ma robić? Tak jak ja: czeka.

Zagra mi tę melodię, która mnie uleczy? Zrobi to, na co czekałam tyle lat? Spełni moje marzenie i da mi odlecieć? Już teraz, od razu, bez proszenia, nalegania, pytania? Nie. Nie tak szybko. Bierze ją, podnosi się i wystawia rękę w moim kierunku.

– Chodź! – mówi. No to idę.

Na dole dopada mnie nieprzyjemna woń. Zawsze jak przyjeżdżam do Gourdon, mój nos wariuje. Bogactwo aromatów rozstraja jego spokojne z natury usposobienie. Zapach perfum, bagietek i francuskich serów sprawia, że robię się wrażliwa na wszystko, co wyczuwam w powietrzu. Od kiedy pojawił się Marnix, coś mi podejrzanie śmierdzi w salonie.

– Czujesz?

– Co?

– Ten odór. – Robię skwaszoną minę.

– Gdzie? Tu?

– Sama nie wiem, gdzieś tu w pokoju. Nie potrafię zlokalizować jego źródła.

Marnix przez chwilę przemieszcza się po salonie, wciągając głośno powietrze nosem, niczym pies myśliwski.

Nic nie czuję – wyrokuje.

A może to ja tak ciągle śmierdzę, mimo że się myłam, i w końcu to wyczuwam?

Otwiera okna, żeby wywietrzyć. Ugotujemy się wieczorem, myślę, ale z drugiej strony muszę pozbyć się tego okropnego zapachu. Nie gra na gitarze. Zostawia ją w salonie. Chce jechać do Perfumowanego Źródła i to najlepiej na rowerze. Nie udaje mi się go przekonać do ponownej kradzieży toyoty. Wpada do garażu i wyciąga nasze stare rowery. Są w opłakanym stanie. Trudno uwierzyć, że jeszcze działają. Po chwili jedziemy tam, gdzie wydarzyło się dużo ważnych rzeczy. Wysiłek fizyczny jest dla mnie nie do zniesienia. Duszę się. Na miejscu odgrywamy zaplanowany scenariusz. Bierze mnie za rękę i prowadzi wszędzie tam, gdzie już byliśmy. Śmieje się z mojego krzesła. W końcu siadamy przy pojemnikach na wodę i patrzymy na widok między górami. Wspominamy. Tam też mnie obejmuje, więc wtulam się w niego z całą mocą.

Dlaczego gra ze mną w tę grę? Dlaczego postanawia tak dobrze odgrywać wyznaczoną mu rolę? Oboje wiemy, że to nie ma sensu, że za dwa dni wróci do siebie i więcej się nie zobaczymy. Nie boi się konsekwencji? Mogę przecież znów do niego pisać, dzwonić, nagabywać! Wie, że nie na długo. Może dlatego sobie na to pozwala. A może on też tego potrzebował i czekał na to jeszcze bardziej niż ja? Dopadły go wyrzuty sumienia?

Na kolację przygotowałam ratatouille i żeberka baranie na grillu. Moje jedyne popisowe danie. Na deser miętowy sorbet ze świeżymi malinami, dawną specjalność Malwiny. Uśmiecha się, gdy widzi stół zastawiony porcelanowymi talerzami. W końcu jest dobra okazja, żeby ich użyć. Cieszę się. Ja nie jestem głodna. Pewnie niczego nie przełknę. Za to bardzo chce mi się pić i palić.

– Czego się napijesz?

– Rosé piscine, jeśli masz.

– Mam.

Napełniam dwie szklanki, lód i wino. Siadamy przy stole. Wyciągam moje cienkie papierosy.

– W dodatku palisz.

– W dodatku do czego? – Uśmiecham się wrednie, jakbym chciała się na nim za coś odegrać i sama się temu dziwię.

– Do całej reszty. Tym się nie wyleczysz.

Nie chcę podejmować tego tematu. To zakazane. Mieliśmy udawać, że go nie ma. Ale się pojawił, więc postanawiam go zakończyć:

– Ja w ogóle się nie wyleczę, kochanie.

– Nawet nie próbujesz.

– Zgadza się. – Przytakuję zbyt sztucznie i odpalam papierosa.

– Dlaczego? – Bierze mnie za rękę.

– Bo to nie ma sensu.

– Nie ma żadnej nadziei?

– Nie ma. – Suche policzki, ale to już ostatni dzwonek. Musimy zacząć rozmawiać o czymś innym, inaczej się rozpłaczę. Dlatego dodaję od razu, nie pozostawiając mu czasu na odpowiedź: – Dziękuję, że przyjechałeś. To dla mnie naprawdę dużo znaczy.

– Też byś to dla mnie zrobiła.

Nagle jego twarz się zmienia. Rozprasza się. Wzrok zatrzymuje się na szybie kuchennego okna. Marszczy brwi i pyta:

– Kto to?

Puszczam jego dłoń, podnoszę się i spoglądam w tę samą stronę. Magnus stoi i gapi się na nas ze zdziwioną miną. Kiedy nasze spojrzenia spotykają się, kiwa z niedowierzaniem głową, po czym odwraca się i odchodzi. Co jest grane?

– To Magnus, właściciel toyoty z dubeltówką – ogłaszam spokojnym tonem.

– Kawał faceta z niego.

– Kawał.

– Jaki on jest? – dopytuje, kiwając się na krześle.

– Skąd mam wiedzieć? Czy wyglądamy na przyjaciół? – Dziwię się, że, podobnie jak Janek, on też szybko ocenia naszą znajomość.

– Nie znacie się?

– Znamy, ale mało. Dziwnie się zachowuje.

– To znaczy?

– Znika gdzieś na całe noce albo ukrywa się w piwnicy.

Rozmawiamy do późna. Wspominamy szczególnie długo czasy z Robertem. Płaczemy. Nie pytam o jego rodzinę. Nie pytam o teraźniejszość. Nie mam odwagi. On też o tym nie mówi. W środku nocy odprowadzam go do pokoju Janka, gdzie przyszykowałam mu łóżko. Dziękuje i zamyka drzwi. Idę do siebie, kładę się i zasypiam w sekundzie, szczęśliwa i przerażona jednocześnie. Śni mi się, że jestem na aukcji mebli Malwiny. Ludzie oglądają każdy stolik i krzesło. W powietrzu czuć kurz. Wszystkie meble mają przyczepioną cenę wywoławczą. Chodzę i oglądam. Zaczynam spoglądać na metki, powiewające na cieniutkich niteczkach w rytm podmuchów mroźnej klimatyzacji. I wtedy okazuje się, że na każdej jest napisane to samo: „Co łaska”. Wpadam w szał i zaczynam biec, krzycząc, że ich wszystkich nienawidzę. W napadzie złości uderzam ciałem o kuchenny kredens i niechcący zwalam całą porcelanową zastawę z różyczkami. Naczynia Malwiny z hukiem rozbijają się o posadzkę. Budzę się z krzykiem, spocona i zastanawiam, skąd ten sen. Mam gdzieś meble, talerze, a tym bardziej pieniądze. Marnix, obudzony moimi wrzaskami, przychodzi do mnie i się przytula.

– Tęskniłem za tym zapachem – mamrocze.

– Jakim?

– Twoim.

Zasypia w rytm westchnień mego podziwu. Śpi, a ja czuwam, wącham go i kosztuję. Pachnie i smakuje niezmiennie. Na mojej skórze ciarki, na jego mech. Miłość to jednak zabawna sprawa. Nieskończona wraca nieproszona. Zostaje na zawsze. Trwa i trwa. Nie ustaje. Daje mi co łaska. Biorę bez grymaszenia i dziękuję.

Patrzę, jak miesza się to, czego nie ma, i to co jest.

A potem kiedy mówię wprost, milczysz i odwracasz wzrok.

Tysiąc wypitych razem kaw, głupi myślałem, że cię znam.

W rzucaniu kamieniami słów znowu przegrywam trzy do dwóch.

Chociaż jak syreny budzą mnie o tobie sny,

jedno wiem na pewno: nie chciałbym bez Ciebie…[17]

[17] Artur Rojek, Syreny, w: Artur Rojek, Bartosz Dziedzic, Radek Łukasiewicz, Składam się z ciągłych powtórzeń, Kayax Production & Publishing, 2014.

DZIEŃ DRUGI

20

Otwieram oczy. Nie ma go. Zastanawiam się, czy to sen, czy jawa. Marnix rzeczywiście tu jest? Wypijam łyk kawy i nastawiam uszu, bo wydaje mi się, że coś usłyszałam. Próbuję to zlokalizować. Kiedy kończę zimny napój, już wiem, że to dźwięk gitary. Wstaję i nogi same mnie do niego niosą. Siedzi w fotelu, gra. Staję boso na progu i spoglądam w jego stronę. W sekundę moje spojrzenie zostaje odwzajemnione. Zdradziły mnie pewnie skrzypiące drewniane schody. Przerywa, uśmiecha się, a ja nie mogę się nadziwić, że to on.

– Gitara to był pomysł Roberta. Nigdy wcześniej ci tego nie mówiłam, a chcę żebyś wiedział.

– Wiem – oznajmia zadowolony.

– Od kogo?

– Od niego.

Chryste Panie!

– To czemu nic nie mówiłeś?

– Miałem dość waszych kłótni. Poza tym, co to za różnica, czyj to był pomysł? Najważniejsze, że trafiony.

Już mam do niego podejść i spytać, dlaczego przerwał granie, jednak stwierdzam, że rozsądniej będzie pójść najpierw pod ten okropny prysznic. Tym bardziej, że znowu czuję ten ohydny fetor.

– Umyję się i zaraz schodzę – zapowiadam. Kiwa głową i rozsiada się w fotelu, zakładając nogi na skrzynię bez klucza. Szarpie struny. Przysiadam na chwilę na schodach i w ukryciu przed nim rozkoszuję się dźwiękami gitary. Nie widzi mnie stąd, więc mogę płakać, ile chcę.

Grzyb, zardzewiałe sitko i wanna bez zasłonki. To przeżycie mam już za sobą. Po osuszeniu powodzi na podłodze pozostaje nałożyć trochę cementu pod pachy. Potem biały klej na szczoteczkę do zębów. Po pracach remontowych schodzę do kuchni, w której Marnix robi śniadanie. Jajecznica. Nie jadłam jej całe wieki.

– Nie rzucił ci się w oczy mój klucz? – Zaczynam.

– Jaki klucz? – pyta, nie przestając mieszać jajek na patelni.

– Ten od skrzyni w salonie. Ten, który mi dałeś na urodziny. Pamiętasz?

– Jasne. – Uśmiecha się. – Nie, nie widziałem. Zginął dawno czy teraz?

– Był tu jeszcze wczoraj rano, kiedy jechałam po ciebie na lotnisko, a potem już nie. Nie wiem, jak mógł zniknąć. Nie rozumiem. Przecież jakby spadł, to leżałby obok, a go nie ma.

– Szukałaś?

– Tak.

– Co jest w skrzyni?

– Jakieś pamiątki po nas.

– Sterta białych kartek udających listy, które wysyłałem ci latami? – Zadaje pytanie i nie potrafię ocenić, czy żartuje, czy mówi poważnie. Chyba jednak za długo się nie widzieliśmy. Straciłam dar czytania w jego twarzy i bardzo mnie to zasmuca.

– Pewnie coś w tym stylu – rzucam.

– Zachowałaś je?

– Oczywiście. – Podnoszę na niego wzrok, bo pytanie wydaje mi się niedorzeczne.

– Po co?

– Żeby pamiętać na starość. Nie wiedziałam wtedy, że starości nie będzie.

– Chcesz zachować gładkie stopy! – dodaje z przekorą. A ja nie mogę uwierzyć, że to mówi.

Miałam nie poruszać tematu. Wybawia mnie pukanie do drzwi. Spodziewam się Magnusa, ale to nie on stoi na progu. Nieznajomy.

– Dzień dobry. Organizujemy piesze poszukiwanie zaginionej Cassy Plume na terenach otaczających Gourdon i Perfumowane Źródło. Zna pani tę okolicę? Nie chciałaby pani pomóc? – mówi jednym tchem. Chcę się zastanowić. Odwracam się w stronę Marnixa, który ruchem głowy daje mi do zrozumienia, że powinniśmy dołączyć do mieszkańców.

– Znam te tereny jak własną kieszeń. Kiedy zaczynacie?

– Teraz.

Nie tak zaplanowałam nasz dzień, ale po piętnastu minutach przygotowań ruszamy razem w umówione miejsce. Jeżeli Marnix chce pomóc szukać małej Cassy, to ja też. Kiedy już opuszczamy podwórko, kątem oka widzę, jak Magnus wychodzi z domu i wsiada do swojej toyoty. My idziemy pieszo. Mija nas na drodze, ale nie zatrzymuje się. Chyba wziął sobie do serca moją prośbę o prywatność. I bardzo dobrze. Zbiórka jest na polanie przed starym miastem. Jest nas ze dwadzieścia osób. Myślałam, że będzie więcej. Yannik Legrand stoi po drugiej stronie drogi i wita mnie z daleka ruchem ręki. Pozdrawiam go i patrzę na Marnixa. Ciekawe, czy go dostrzegł.

– To Yannik? – zagaduje.

– No. Wiedziałeś, że jest policjantem?

– Tak. Poza tym widzieliśmy go na tym patrolu przy wjeździe do miasta wczoraj. Zapomniałaś? Poszedł w ślady ojca.

– No rzeczywiście. Dziwne, nie? Yannik policjantem.

– Teraz przynajmniej ktoś go czasem musi słuchać.

Szturcham go łokciem, brakuje jeszcze, żeby inni nas usłyszeli. Kilka kroków od nas stoi zamyślony Brunon. Magnus też tu jest, ale daleko ode mnie, i udaje, że patrzy w drugą stronę. Po paru minutach starszy Legrand, najwyraźniej dowodzący tym zgromadzeniem, ożywia się i wspina na ławkę. Zaczyna przemawiać, przywołując wszystkich do siebie. Ludzie cichną i zbliżają się do mówcy, który z braku profesjonalnego nagłośnienia wykrzykuje donośnym głosem:

– Dziękujemy wszystkim za tak liczne przybycie. Policja przeczesuje teren od trzech dni, ale że nie ma wystarczającej liczby funkcjonariuszy, razem z rodziną Plume prosimy was o wsparcie. Znacie te miejsca. Wiecie, jak się po nich poruszać, bo większość z was tu się urodziła i wychowała. Cassy nie ma od czterech dni, ale policja nie znalazła jeszcze żadnych śladów porwania czy zabicia dziewczynki. Dlatego wciąż mamy nadzieję, że dziecko się po prostu zgubiło i błądzi gdzieś samo, wystraszone i głodne, po lasach. Podzielimy się na trzy grupy. Każdą z nich będzie dowodzić mężczyzna w odblaskowej pomarańczowej koszulce. Ta osoba ma też przy sobie najnowsze zdjęcie zaginionej dziewczynki, jeżeli nie wiecie czy nie pamiętacie, jak wygląda Cassy Plume. Mamy także żółte koszulki dla wszystkich pozostałych uczestników poszukiwań. Spotykamy się tu o trzynastej na godzinną przerwę i piknik, który z serca, na koszt właścicieli, został przygotowany przez Oberżę Gourdon. Kochani, znajdziemy ją! A teraz w drogę!

Nie mogę się doczekać pikniku przygotowanego z dobrego serca przez ludzi, którzy o mnie plotkują. Magnus już gada z dwoma mężczyznami. Na razie nikt nie zauważył obecności Marnixa, wygląda na to, że wszyscy są skupieni na małej. Jak trzylatka mogłaby przeżyć cztery dni sama w naturze? Bzdura! Ja bym nie przeżyła. W naszej grupie większość osób to mężczyźni. Przed samym wyjściem w teren wciskam się w za mały wściekle żółty podkoszulek, podobny do tych, jakie noszą zwycięzcy etapów Tour de France. Los się ze mnie śmieje. Nigdy w niczym nie zwyciężyłam, a już tym bardziej nie mam sylwetki sportowca. Wyglądam w nim jak parówka wciśnięta w plastikową odblaskową torbę na przecenach. Dziewczynka ze zdjęcia kogoś mi przypomina, i chyba nawet wiem kogo, a Magnus z daleka wrogo łypie na mnie okiem. Nie wygląda na zadowolonego. Odwracam się i ignoruję go.

– Słuchaj, to jest bardzo podejrzane. – Zaczynam do Marnixa, kiedy jesteśmy już w lesie.

– O czym mówisz?

– O moim sąsiedzie.

– Dlaczego?

– Powiedział mi, że się tu przeprowadził, bo się rozszedł z żoną. Ale nie chce powiedzieć dlaczego.

– I to ma być podejrzane? Mówiłaś, że mało się znacie. Dlaczego więc miałby ci się spowiadać ze swojego rozwodu czy innych rzeczy?

– No niby tak, ale w jego kuchni, na lodówce było zdjęcie małej dziewczynki.

– Połowa ludzkości posiadająca lodówki ma dziś na nich zdjęcie kogoś bliskiego.

– Ale…

Przerywa mi i pyta:

– Może to jego siostra albo córka. Pytałaś o dzieci?

– Nie odpowiedział, gdy pytałam o rodzinę. Ale tak teraz myślę o tej zaginionej Cassy i tej blondyneczce ze zdjęcia… – Mam wrażenie, że są do siebie podobne. Ale czy wszystkie małe dziewczynki z blond kucykami nie wyglądają tak samo?

– Nie wiesz, kto jest na tej fotografii u Magnusa?

– Nie mam pojęcia. Gdy zapytałam o dziewczynkę ze zdjęcia, naburmuszył się, że to nie moja sprawa. A potem zdjęcie zniknęło. Podczas ostatniej wizyty znalazłam w jego szafie małą różową sukienkę. To trochę dziwne, nie uważasz?

– Pati, co ty robiłaś w jego szafie? – Zadaje złe pytanie.

– W naszej szafie. – Poprawiam go.

– Nie zmieniaj tematu, podobno się nie znacie! – Podnosi teraz głos i przypomina mi tego młodego, zazdrosnego Marnixa, któremu musiałam się kiedyś ze wszystkiego tłumaczyć. Nawet z niczego. Na myśl przywołanego wspomnienia mam ochotę się uśmiechnąć, ale tego nie robię, bo wiem, co pomyśli. Że bywam u Magnusa w sypialni. A nie bywam przecież.

– Znamy tylko trochę. Ale to długa historia. Chodzi mi o to, że w jego domu jest nienaturalny porządek, a w tej szafie była zwinięta w kłębek i wepchnięta w głąb sukieneczka!

– Co to znaczy nienaturalny porządek? Sprzątasz u niego?! – Śmieje się.

– No taki przesadny porządek. Wszystko zawsze na swoim miejscu, nic się nie wala po podłodze, po krzesłach… Wszędzie czysto. Zero kurzu! No który facet tak sprząta, co?

– Może gość lubi porządek?

– Albo ma na tym punkcie bzika.

O chorobliwym czyszczeniu i wietrzeniu auta nawet nie wspominam. Widział zresztą. Powinien zrozumieć mój niepokój. Tymczasem mi dogryza:

– Ludzie mają różne zboczenia.

– Wiem. Ale to jednak dziwne.

– A może od początku pomaga policji w poszukiwaniach? Stąd u niego zdjęcie i ubranie zaginionego dziecka?

– Przestań. Nie wiemy, kto jest na tej fotografii. Poza tym to nie pies śledczy, tylko budowlaniec!

– Mówiłaś o tym wszystkim policji?

– Nie.

– No to może powinnaś, skoro cię to niepokoi.

– Może. Ale to jeszcze nie koniec. On coś trzyma w piwnicy.

Marnix znów się zatrzymuje i tym razem w jego spojrzeniu dostrzegam kpinę. Nabija się ze mnie.

– No dawaj, co ma w piwnicy?

– Nie wiem, ale na pewno coś, co śmierdzi.

– Pedant czegoś nie posprzątał? – Wybucha śmiechem, który podziwiam ukradkiem i który na moment mnie leczy.

– Na to wygląda – odpowiadam, kiedy jego spojrzenie sprawdza, czy go słucham.

– Skąd to wiesz?

– Bo stałam pod jej drzwiami i odór był nie do zniesienia.

– To trzeba było sprawdzić!

– Nie odważyłam się, ale myślę, że on tam był, bo coś wydawało dosyć głośne dźwięki, jakby ktoś walił czymś twardym.

– Pati, masz halucynacje czy już tak wielką wyobraźnię pisarską, że płata ci figle?

Cholera wie, myślę, ale duma nakazuje mi wygłosić z wyrzutem w głosie:

– Nie wierzysz mi!

– No jak mam uwierzyć? – Wybałusza na mnie oczy. – Opowiadasz coś, co jest żywcem wyjęte z amerykańskich seriali. Stoisz pod drzwiami, czujesz smród i nie pukasz, nie wchodzisz! Szperasz mu po szafach, a twierdzisz, że się nie znacie. Jak ja mam to rozumieć?

– Tak, że się wystraszyłam i wróciłam do siebie. Samotna, chora kobieta w domu uzbrojonego rzeźnika!

– Jak mogłem zapomnieć o strzelbie! – Teraz już zrywa boki.

– Sam widziałeś.

– Słyszysz się? – Nie czekając na moją odpowiedź, odwraca się i rusza w drogę. Czuję się tak, jak jakieś piętnaście lat temu, bo wkurza mnie dokładnie tak samo, jak wtedy. Mam wrażenie, że pozostajemy na tym samym poziomie konwersacji, jakbyśmy w ogóle nie dorośli. Może nie dorośliśmy. Idziemy jeszcze kawałek w ciszy, aż stwierdzam, że muszę się zatrzymać. To nie na moje nogi.

– Marnix, poczekaj. Nie mogę tak szybko…

Zatrzymuje się i staje przede mną. Patrzy na mnie zaniepokojonym wzrokiem.

– Usiądź!

Dyszę jak pies z zaprzęgu na mecie, tyle że nie przebiegłam nawet stu metrów. Szłam dwadzieścia minut po płaskim. Siadam na skale i próbuję złapać oddech. Nienawidzę się. Nienawidzę tego ciała i tego, co się z nim dzieje.

– Jak jest w tym domu? – Marnix stawia niespodziewane pytanie.

– Jak? Inaczej. Przerażająco czysto i pachnie nowością. Zupełnie nie tak, jak kiedyś. Wszystkie ściany są przeraźliwie białe. Nie podoba mi się. Z wyjątkiem twojego pokoju. Tam wszystko jest tak, jakbyś ciągle w nim mieszkał.

– Serio?

– Meble, rzeczy, wzmacniacze, gitary. Dlaczego to zostawiłeś? I kiedy to w końcu stamtąd zabierzesz?

Myśli przez chwilę, patrzy na niebo. Potem przemawia ściszonym głosem, ale pewnie:

– Nie wracam do przeszłości. Postanowiłem, że tak będzie lepiej. Trzeba wszystko wywieźć na wysypisko.

– Gitary też? – Aż się podnoszę z wrażenia. Koniec świata. Znowu.

– Gitary też – wyznaje, bierze mnie za rękę i w ciszy ruszamy w dalszą drogę. Zmiany w jego życiu nie są duże, one są kolosalne. Zastanawiam się, czy na pewno chcę się o nich dowiedzieć.

Robimy przerwy częściej niż inni. On skacze jak sarenka, ja się ciągnę jak żółw. Ale nie taki normalny, zdrowy, pełen życia żółw, ale żółw kaleka albo żółw po przejściach. Jestem powolna, mokra i sapię. W końcu oddzielamy się od naszej grupy z powodu tej mojej niedołężności. Naprawdę nie nadążam. Jest mi gorąco i słabo. Jest mi wstyd, bo mój organizm zachowuje się, jakbym miała sto lat. Siadam na ziemi i chce mi się płakać. Podaje mi butelkę wody. Chwilę tak siedzimy, aż pyta:

– Czy ty mnie nadal kochasz?

Zna mnie i mimo że nie widzieliśmy się tak długo, jestem pewna, że wie o mnie wszystko. Nie rozumiem, po co pyta. Nie byłam gotowa na tę stratę i nigdy nie będę. Jest napędem mego tętna. Krąży we mnie niczym życiodajna krew w ciele. Nie mogę go oszukać. Dlatego nawet nie próbuję.

– Przecież znasz odpowiedź.

Zna i dlatego bierze mnie w ramiona i ściska mocno. Pyta, bo mi pewnie nie wierzy. A tak bardzo chcę, żeby w końcu uwierzył. Zaklinam go. Czaruję, świadomie omamiam. Z całych sił. Daję wszystko, niczego w zamian nie biorę.

– Pati, nie żyj dla mnie. Żyj dla siebie. Korzystaj z życia. Bądź sobą – szepcze.

– Jestem sobą. Już bardziej sobą być nie mogę.

– Myślę, że możesz. – Całuje mnie. Odpływam i nie chcę, żeby przestał. – Przepraszam – mówi, kiedy nasze usta się rozdzielają.

– Za co? – Marszczę czoło.

– Za wszystko.

– Wybaczam. – Choć nie do końca jestem pewna co. Potem dodaję: – Łatwo ci to przychodzi. Nie widzieliśmy się przez tyle lat, a ty zachowujesz się, jakbyśmy ciągle byli razem albo rozstali się dwa dni temu. Nie zastanawiasz się? Nie zadajesz pytań? Nie boisz? Sporo ryzykujesz. – Rzucam mu kłody pod nogi. Chcę, żeby dobrze wiedział, co robi.

– Nie tego chciałaś, ściągając mnie tutaj?

Nie odpowiadam. Robi to z litości. Wiem i bardzo mi z tym źle. Poza tym trochę mnie zaskoczył tą konwersacją. Planowałam ją na ostatni dzień i to nie byłam pewna, czy w ogóle nastąpi. Życie po raz kolejny uczy mnie, że nie warto planować. Ciesz się chwilą. Żyj dniem dzisiejszym. Liczy się tu i teraz. A tu TO. Milczę, a on wyjaśnia:

– Wszystkie ważne pytania zadałem sobie, zanim zdecydowałem się na ten przyjazd. Wierz mi, nigdy tak długo nad niczym nie myślałem. Za i przeciw. Czy warto? Czy to coś da? Czy aby na pewno ci to pomoże? Domyślanie się, o co ci tak naprawdę chodzi… To wszystko było trudne, ale mam to już za sobą. Podjąłem decyzję i jestem. Teraz jestem po prostu sobą. Jestem tu dla ciebie. I nie na pół gwizdka.

I jest sobą bardzo pięknie. Nie ma zmarszczek. Ja mam. Ja mam siwe włosy, on nie. U mnie cienie pod oczami, a jego policzki są rumiane. I dużo mnie, kiedy jego tak niewiele.

– Kochałeś mnie kiedykolwiek? Tak na serio – pytam jeszcze.

– Oczywiście, że kochałem. Najbardziej na świecie. Zawsze.

21

Poszukiwania Cassy nie przynoszą spodziewanego rezultatu. Nie zostajemy na pikniku, bo Marnix i tak pewnie nie mógłby niczego zjeść. Wracamy do domu Malwiny i od wejścia jej duża skrzynia rzuca mi się w oczy. Gdzie się podział ten klucz? Nie mam jednak siły, aby ponownie przeszukiwać cały dom. Sprawdzam jedynie kieszenie. Nic z tego.

– Co słychać? Jak sobie radzisz? – Janek dzwoni do mnie po południu, w momencie kiedy wychodzimy z Marnixem do ogrodu. Wracam więc do domu, żeby z nim porozmawiać.

– Jest okej. Jest dobrze, nawet lepiej, niż myślałam. Serio.

– Cieszę się. Bardzo się cieszę. Masz pogodny głos.

– Nie uwierzysz, jak ci powiem, z kim tu jestem od dwóch dni. – Prawie chichoczę, promienieję szczęściem. Po drugiej stronie absolutna cisza. Nie myślałam, że jeszcze kiedykolwiek będę szczęśliwa. Nawet w takich okolicznościach, wiedząc, że zostało nam zaledwie paręnaście godzin razem, a mnie pewnie parę miesięcy w ogóle… Ale teraz, przez ten krótki moment, jest dobrze. Naprawdę dobrze.

– Co?

– Kto, a nie co? – Poprawiam go zadowolona.

– Dobrze, kto? – Zadaje pytanie, a w jego głosie wybrzmiewa początek irytacji, której nie rozumiem.

– Marnix Lanteri tu jest… Jest ze mną w Gourdon od dwóch dni. Rozmawiamy, wspominamy… Czy to nie wspaniałe? – I znowu słyszę, jak wymawiam jego imię. Wypowiadam je na głos, a nie w myślach. Dźwięk głosek odbija się od ścian i wiruje mi w głowie. Mam od razu ochotę je powtórzyć, bo zabrzmiało nad wyraz pięknie, czysto i prawdziwie.

– Pati, błagam. Nie zaczynaj!

– Nie zrobiłam nic głupiego. Przysięgam. Marnix przyjechał tu z własnej woli.

Znowu dwie sylaby zadźwięczały śpiewnie w moich uszach.

– Przestań! Weź się w garść – prosi, ale podekscytowana nie daję mu dojść do słowa, prawie że krzycząc teraz do telefonu:

– To długa historia i tak naprawdę to ściągnęłam go tu, bo jak wiesz, mam powód. I to poważny. Ale nie będę teraz o tym rozmawiać, bo Marnix czeka na mnie w ogrodzie. Oddzwonię do ciebie jutro wieczorem. Wszystko ci opowiem – szczebioczę podniecona niczym mała dziewczynka, która ukrywa się w szafie podczas zabawy w chowanego.

– Ile to jeszcze będzie trwało? Niszczysz sobie życie, nie rozumiesz tego? – W głosie mojego brata pobrzmiewa napięcie. Ignoruję to.

– Przysięgam, wszystko ci wyjaśnię. Obiecuję. A teraz muszę kończyć. Oddzwonię, okej?

Nie odpowiada. Rzuca słuchawką. Wiem, że ma mi za złe, że skontaktowałam się z Marnixem. Wie, co to dla mnie oznacza, ile już się przez niego nacierpiałam. Może nawet wie, że Marnix ma rodzinę, i myśli, że chcę ją rozbić. Nic w tym stylu. Chcę pomóc. Jemu i sobie. Zakończyć to po ludzku, raz na zawsze, żeby umierać w spokoju. Ale Janek nie może przecież o tym wszystkim wiedzieć. To nic. Wyjaśnię mu potem. Odkładam słuchawkę i ruszam do ogrodu, gdzie czeka na mnie Marnix. Miłość mojego życia. Nie chcę go tracić po raz kolejny. A muszę. Pocieszyć się mogę jedynie tym, że ten raz jest tym ostatnim. Nawet ostatecznym.

Chwyta za gitarę. Gra. Boję się odezwać, żeby nie przestał. Obserwuję go bez słowa z mojego leżaka i zastanawiam się, co takiego jest w tej muzyce, że nie da się jej zapomnieć, że ma się ją latami w głowie. Marzyłam o tych dźwiękach. Jak widać, marzenia czasami się spełniają.

Nagle zaprasza mnie do swej prywatnej przestrzeni. Tej intymnej – między nim a gitarą. Idę więc, siadam tyłem i opieram się o niego. Plecy przyjmują znajomą formę jego klatki piersiowej. Zapomniałam, że jest taki twardy. Lubię tę skałę. Zanurzam się w niej z przyjemnością, tak głęboko, jak tylko da się zatopić w skale. Kiedyś robiliśmy to często, ale dzisiaj nie wiem, jakim cudem jeszcze tam się mieszczę. Po chwili wychyla się znad moich ramion, przysuwa instrument, który lgnie do mnie ciasno. Słyszę pierwsze nuty, znane na pamięć wersy, ukochane teksty, sekretne wyznania. Jestem w jego muzyce, a ta jest wszędzie. Tonę i dobrze mi z tym. W końcu wieloryby lubią wodę.

Świetliki i ćmy krążą gdześ nad naszymi głowami. Na gapę słuchają koncertu jakich mało. Na niebie tysiąc gwiazd, jasnych i błyszczących. Tylko w tym miejscu widać je tak dobrze. Cała droga mleczna przygląda się temu, co ma miejsce teraz w tym ogrodzie.

Ręce mu w końcu drętwieją i musi przestać. Albo skończył mu się repertuar. A może noc nam się kończy? Widzę ciemność i chłód niepewnie wślizgujące się do ogrodu. Nie ma już muzyki, ale jesteśmy my. A może na odwrót? Łapię jego dłoń i kładę na mojej. Na palcach nie dostrzegam ani zgrubień, ani zadrapań. Nawet skóra, która w tym miejscu zawsze była u niego grubsza od ciągłego szarpania strun, teraz wyróżnia się delikatnością. Wygląda na to, że długo nie miał w ręku gitary. Dziwne. Przecież kocha na niej grać. Całuję więc każdy palec. Tak jak za pierwszym razem. Muskam i liżę. Celebruję. Smakuje jak zawsze: jak nasz tort urodzinowy.

Nie napiszę więcej o naszej intymności, bo nie chcę, bo nie potrafię, nie znajduję odpowiednich słów. Bo po tych wszystkich zapisanych stronach już wiele z niej nie zostało. Całe życie patrzyłam, jak się z niej obdzieramy. Najpierw on piosenkami, potem ja książkami. Jej resztki zostawię dla siebie, na później, na ten moment, kiedy będą mi ostatnim pocieszeniem, wspomnieniem miłości. Kiedy już tylko to mi zostanie.

Jakiś czas temu znalazłam w internecie jedną z tych list, które wyliczają, co i jak należy robić, aby być szczęśliwym. Punkt pierwszy brzmi tak: „Poślub właściwą osobę. Ta decyzja zdeterminuje dziewięćdziesiąt procent twego życiowego szczęścia lub nieszczęścia”. Szkoda, że porada, jak należy żyć, nie wpadła w moje ręce dziesięć lat temu. Ale najgorsze jest to, że teraz, kiedy on tu ze mną jest i jest mi dobrze, zaczyna mi się chcieć żyć. Czy właśnie tego pragnę? Zakochać się w nim ponownie na zabój? Na śmierć? Przecież brakuje na to czasu. Ale teraz mam chociaż wybór. Mogę umierać na TO albo z miłości. Wybieram umieranie z miłości. W pojedynkę oczywiście, bo wiadomo, że jego mieć przy sobie na dłużej nie mogę.

– Dlaczego przez dziewięć lat niczego nie napisałeś? – pytam wreszcie.

– Bo cię nie było – odpowiada najzwyczajniej na świecie.

Wracamy do domu. W nocy jemy makaron bezglutenowy z sosem pomidorowym i kozim serem. Naprawdę obrzydliwe. Nawet nie staram się udawać, że mi smakuje. Ale to nic. I tak nie jestem głodna. Nalewa mi czerwonego wina i spoglądając na mnie ze zmartwioną miną, zaczyna:

– Pati, co się dzieje?

Jak to, co się dzieje, myślę. Umieram, a on jeszcze pyta!

– Co masz na myśli? – Upewniam się jednak.

– Dlaczego tak wyglądasz?

– Jak?

– No nie myjesz się, nie czeszesz, nie dbasz o siebie? Wyglądasz jak szkielet.

– Strajkuję – obwieszczam i szyderczy uśmieszek sam się wyrywa. Francuzi to naród strajkujący. Powinien zrozumieć. Nie myję się, bo mycie oznacza dbanie o siebie. Nie dbam, bo nie dano mi szansy na wyzdrowienie. Nie jem, bo nie jestem głodna.

– Co robisz? – pyta z niedowierzaniem, więc tłumaczę:

– Wkurza mnie to wszystko. Po co mam się myć? Po co mam dbać o siebie, o to ciało? Przecież ono mnie zupełnie oszukało. Postanowiło, że mnie uśmierci, zadecydowało za mnie, nie dało żadnej szansy ratunku! A ja mam jeszcze się starać?

– Dlaczego tak mówisz?

– Bo to prawda.

– Nie. To ty panujesz nad swoim ciałem, a nie ono nad tobą. To ty możesz się postarać, żeby coś z tym zrobić. A nie robisz nic. Nie rozumiem. Takiej chudej cię jeszcze nie widziałem. Zjedz coś, bo mnie naprawdę martwisz. – Jego wzrok wbija się w moje oczy i przez chwilę waham się, co odpowiedzieć. Ja chuda? Wydawało mi się, że jestem wielorybem. Nie mogę jeść. Nie pamiętam, jak to się robi.

– No właśnie. Nie rozumiesz. Więc lepiej nic nie mów. Albo powiedz mi, dlaczego się rozstaliśmy. Dziewięć lat temu. Dlaczego mnie zostawiłeś? – Zastygam na moment, bo sama nie wiem, czy dobrze robię, ale muszę zmienić temat, bo napoczęty makaron zerka na mnie z talerza. Może Marnix ma rację, mówiąc, że nie należy wracać do przeszłości.

– Tak wyszło.

Milczę. Analizuję dźwięk po dźwięku, sylabę po sylabie. Szydzi ze mnie?

– Sama wiesz – dodaje.

Nie. Nie wiem i chyba w sumie nawet nie chcę tego wiedzieć, już nie chcę sobie przypominać. Żałuję, że zapytałam. Nie wierzę w to. Po prostu w to nie wierzę. Tak wyszło?! Marnix kłamie. Poniża mnie. Cierpię i cierpieć będę. Los mnie okłada po głowie. Bez przerwy. Nie ustaje. Kiedy przestanę nadstawiać drugi policzek?

Przez dłuższy czas siedzimy w uporczywej ciszy i wpatrujemy się to w noc, to w siebie. Mimo wszystko doceniam tę chwilę, jej każdy moment. W końcu powraca mi na myśl Cassy, rozpoczynam więc nową rozmowę:

– Myślisz, że to dziecko rzeczywiście się zgubiło i krąży gdzieś po lesie?

– Szczerze? Nie. Tyle ludzi, policji, helikopter i nic. Znaleźliby ją już przecież. Martwą czy żywą.

– No to co się z nią stało?

– Ktoś ją porwał i ukrywa. – Kradnie mi papierosa, zaciąga się raz i oddaje.

– W okolicy?

– Pati, skąd mam to wiedzieć? Wyglądam na porywacza dzieci? – Wypuszcza dym w moją stronę.

– Nie. Ale gdybyś miał kogoś porwać i go schować, to gdzie byś to zrobił? – Zadaję pytanie i sama się zastanawiam. Z Marnixem najchętniej schowałabym się w szafie.

– W piwnicy! – Ożywia się i uśmiecha.

– Nie nabijaj się ze mnie. Mówię poważnie.

– Najciemniej pod latarnią. Czy w Cipières jest jakieś opuszczone miejsce?

– Chyba nie. Ale u nas jest: zamek.

– Zamek nie jest opuszczony, a niezamieszkany. To różnica.

Skąd to wie? Przecież dopiero co przyjechał.

– Z tego, co wiem, to nikt go na stałe nie pilnuje. Kiedyś była tam wystawa dzieł sztuki, ale potem posiadłość przejął nowy właściciel i zamknął wrota na cztery spusty.

– Myślisz o tym samym, co ja? – rzuca po chwili namysłu. Oczy mu błyszczą i już wiem, że coś knuje. Chce tam iść. Podobno przykładny mąż i odpowiedzialny ojciec dwójki dzieci. Do zamku, ze mną, nocą!

– To nie ma sensu. – Spoglądam na niego z dezaprobatą.

– Oczywiście, że ma. – Uśmiecha się.

– Chyba nie mówisz poważnie…

– Idziemy!

Nocna wyprawa przepełnia mnie wspomnieniami, głównie z czasów świętej trójcy. Kiedyś wybraliśmy się po kryjomu do lasu na szukanie nocnych zjaw. Po piętnastu minutach spanikowani wróciliśmy biegiem do domu, przerażeni stadem dzików idących nocą do rzeki.

– Pamiętam, jak kłóciliście się z Robertem o magnetofon… – Zaczyna, kiedy przedzieramy się przez wysuszone krzewy. Szyszki i igły wbijają mi się w stopy. Co za pomysł iść w sukience i sandałach? Jemu też się zebrało na wspomnienia. – On chciał słuchać Europe, a ty Madonny. Pamiętasz?

– Tak. – Uśmiecham się. – A mój tata Queen.

Śmieje się.

– I tego gościa z wąsami w kapeluszu.

– Niemena.

– Właśnie: Niemena! A pamiętasz plakat Madonny, który razem kupiliśmy?

– Niebieski, do True Blue. Pamiętam. Ciągle go mam, ale już nie wiem gdzie.

Po dwudziestu minutach docieramy pod stare mury. Zamek oczywiście jest zamknięty. Wokół spokój i cisza. Obchodzimy go dwa razy, staramy się zaglądać we wszystkie dostępne zakamarki, ale nic nie rzuca się nam w oczy. Padają baterie w mojej latarce. Zrezygnowani wracamy do domu dobrze znaną ścieżką. W połowie drogi Marnix niespodziewanie chwyta mnie za ramię.

– Chodź tu! – mówi i przyciąga do siebie. Podchodzę, żeby wpaść prosto w jego ramiona. Przytula mnie, całuje, a ja się nie bronię. Chcę go jeszcze bardziej niż on mnie. Zapominam o wszystkim, o całej wrogiej rzeczywistości. Plecy oparte o drzewo, w świetle księżyca wodzę za nim wzrokiem, kiedy przemieszcza usta po moim ciele. Zdejmuje mi majtki i wtedy słyszę czyjeś kroki.

– Słyszałeś? – Upewniam się po chwili.

– Co? – Z trudem odrywa wargi od moich ud.

– Ktoś tu jest – szepczę, kiedy podnosi się z kolan.

– Cicho! Nie ruszaj się!

Oboje zastygamy i nasłuchujemy podejrzanego odgłosu.

– Idzie tu – mówi nagle. Sprawdzam, która godzina. Trzecia nad ranem. Kto chodzi po lesie o tej porze?

– Chodź! – rozkazuje i bierze mnie za rękę. Ruszamy. Idziemy szybko, zdenerwowani. Znamy drogę, choć las w nocy chwilami wydaje się nieznany. Przyspieszamy kroku, kiedy odgłos się zbliża i jestem prawie pewna, że to człowiek. Zwierzyna nie biega za ludźmi, raczej ucieka w drugą stronę. Chce mi się śmiać, ale Marnix, poważny, przyspiesza kroku, skręca w złym kierunku, może chce go zgubić. Zaczyna biec. Na ślepo, ciągnięta za rękę, podążam za nim. Sytuacja naprawdę zaczyna wydawać się komiczna, bo zamiast rzucać się do ucieczki, powinniśmy zapytać, kto idzie. Jak ten ktoś w ogóle nas widzi, skoro nie ma latarki? Jak może nas śledzić?

– Marnix, a może to Cassy? – pytam zdyszana.

– Zwariowałaś? Takim krokiem? I się nie odzywa?

– Może się boi? Poczekaj, zawołajmy ją! – Proponuję i ciągnę go za rękę, żeby się zatrzymał, ale właśnie wtedy słyszymy dźwięk odbezpieczania broni palnej. Ktoś chce do nas strzelać?!

To stawia mnie na nogi. Zrywam się do biegu i mknę przez las na pamięć, odgadując drogę. Nie zatrzymuję się, nie oglądam za siebie. Mimo sprintu przez suche gałęzie ręka Marnixa pozostaje zapleciona wokół mojej. Nie rozmawiamy, nie krzyczymy, uciekamy. Biegnę, aż do utraty tchu i obdartych kostek. Potykam się. Upadam. Marnix mnie zbiera. Ciągnie za sukienkę. Ratuje. Pospiesza.

– Szybciej! – krzyczy.

Jeszcze parę metrów, jeszcze kilka kroków. Przebieram mechanicznie nogami, ale zadyszka mnie dogania. Muszę zwolnić, nie dam rady, chcę się zatrzymać, ale ukochany mi nie daje. W końcu wbiegamy na nasze podwórko. Zwalniamy wreszcie. Zatrzymujemy się przed moim domem i patrzymy za siebie. Dyszę jak parowóz. Zaraz umrę na tym progu, w jego ramionach.

– Co to było? – pyta zziajany.

– Nie mam pojęcia. – Z trudem łapię oddech.

– Myśliwy?

– Może mój sąsiad? – Spoglądam na dom Magnusa, ciemny i pozamykany.

– Raczej nie. Nie ma jego samochodu.

Tajemniczy kłusownik nie dopada nas w domu. Nie widzimy go, nie słyszymy. Znika tak samo szybko, jak się pojawił. Czatujemy na niego jeszcze chwilę w środku, sprawdzamy każde pomieszczenie. Wszystko boli mnie tak bardzo, że nie mogę już dłużej utrzymać się w pionie. Opadam na kanapę i zasypiam od razu. A we śnie to ja trzymam jego głowę na kolanach. To moja ręka gładzi jego włosy i to moje, a nie jego usta, szepczą słowa pocieszenia, efemeryczne formułki jak z kruchej porcelany. To ja zapewniam, przysięgam, zarzekam. Ja rozczulam. Kłamię jak z nut, że będzie dobrze. I to mnie, a nie jemu, robi się po tym obrzydliwym kłamstwie niedobrze. Wszystko, błagam, tylko nie koniec.

Walczyłam o niego, bo nikogo innego nie chciałam. Modliłam się o nas długo, bo mi zależało. Wyuczonymi, skostniałymi słowami: „Aniele Boży, stróżu mój, ty zawsze przy nas stój”. Wszystko na nic. Nic nie wymodliłam, niczego nie wywalczyłam. A zapotrzebowanie na miłość nigdy nie maleje. Nigdzie i u nikogo. Jak już zdasz sobie sprawę, że zostało ci tak mało czasu, zaczynasz wreszcie myśleć inaczej. Zaczynasz trzeźwo patrzeć na sprawę. I działasz. Natychmiast.

Dlaczego go tu ściągnęłam? Po co to wszystko? To proste. Przez parę szalonych sekund wierzyłam, że mogę cofnąć czas i naprawić to, co zepsuliśmy. I że wszystko będzie dobrze. Tak jak wtedy. Skończyło się na tym, że dostałam jedyną szansę, żeby go przeprosić. Więc przeprosiłam.

– Marnix, przepraszam cię. Przepraszam kochanie.

Nie wiem, czy słyszał. Spał twardo, wtulony we mnie, na kanapie. Oddychał tak miarowo, spokojnie i tak cicho. Prawie bezszelestnie.

A może jednak zostanie?

DZIEŃ TRZECI I OSTATNI

22

Dźwięk dzwonów z kościoła w Gourdon wyrywa mnie ze snu. Kawa na stoliku już na mnie czeka, choć nie pamiętam, żebym ją przygotowała. Na śniadanie kasza jaglana z malinami i migdałowym mlekiem. Jem. Naprawdę jem, a on mnie pilnuje. Chce mi się płakać, nie odzywam się. Marnix, wpatrzony to we mnie, to w skrzynię, którą widać z daleka w salonie, też milczy.

Zaraz go nie będzie. Zaraz mnie nie będzie. Myśl o tym mnie nie opuszcza. Mam ją zakodowaną gdzieś na tyłach i obojętnie, jak bardzo mi tu z nim dobrze, to i tak wiem, że zaraz nieodwołalnie nastąpi koniec. Najpierw nasz koniec, potem mój koniec. I to uczucie, i ta wiedza wszystko psują. Więc patrzę na niego jeszcze chwilę, zanim inni mi go zabiorą, pożegna się i wyjedzie. Oddycham nim, żeby zapamiętać zapach jego ciała. Co będzie jutro? To też wiem aż za dokładnie i tak bardzo tego nie chcę, jak nigdy niczego w życiu jeszcze nie chciałam.

Będę leżeć i się roztapiać w tym okropnym upale. Bez ruchu, ślamazarnie, sukcesywnie.

Niech zostanie więc, niech będzie tu ze mną do końca! Będę błagać, nie odpuszczę. Mogę poddać się chorobie, Bogu i pogodzie, ale nie kolejnemu rozstaniu. Bo jak się kogoś naprawdę kocha, to się nie poddaje. Nigdy i wobec niczego.

Muszę zadzwonić do Yannika. Opowiedzieć mu o nocnej ucieczce przez las, ale najpierw tam wrócić i znaleźć moją bieliznę. Jak policja szukająca Cassy na nią się natknie, będę miała problemy. Po śniadaniu wracamy z Marnixem w to samo miejsce, chodzimy pół dnia po lesie, ale niczego nie znajdujemy. Tak jak mała Cassy, moje białe bawełniane majtki zapadły się pod ziemię. Wracamy do domu bez niczego.

Spoglądam na zaniedbany ogród Magnusa, kiedy zniechęceni brakiem rezultatów poszukiwań, leżymy z Marnixem na werandzie. Ani dziecka, ani gaci. Ogród jest naprawdę w nieładzie. Zastanawiam się, jak jego właściciel to znosi. To musi być dla niego trudne przeżycie. Prowadzi tu chyba jakieś prace. Nabieram odwagi i…

– Chciałabym, żebyś ze mną został do końca. – Wykładam karty na stół. Nagle. Teraz. Sama się sobie dziwię. Powietrze schodzi ze mnie powoli. Cisza. Uchyla usta, ale nie odpowiada. Daję mu więc chwilę, żeby się zastanowił. Bo poprawna odpowiedź jest tylko jedna i oboje ją znamy.

– Nie mogę.

Zabiera mi papierosa. Pali go przez chwilę. Spogląda na mnie. Marszczy czoło.

– Wiem – odpowiadam i myślę. Wiem. Dobrze to wiem. I on też. Ale przecież chodzi o miłość. Tu wszystko może się zdarzyć. A nie dzieje się nic.

– Widzimy się ostatni raz – dodaje. Z czułością wyciąga rękę w moim kierunku i gładzi mi policzek. Zamykam oczy. Jednak kilku łzom udaje się przedrzeć przez zaciśnięte powieki. Spływają teraz złotym brokatem. Gardzę nimi. Niech płyną.

– Masz rację – szepczę. – W takim wypadku, jeżeli masz mi coś wyznać, to mów. To ostatnia szansa.

Bierze głęboki oddech. Chcę usłyszeć, że mnie uwielbia albo chociaż, że ciągle jestem dla niego ważna, że żałuje. Zerkam z niepokojem, kiedy zaczyna poważnym tonem:

– Byłem w kostnicy i widziałem jego ciało, wiesz.

– Jak to? Po co? Kiedy? – Siadam prosto na leżaku i obserwuję uważnie jego twarz. Wiadomo, o kim mówi. Nie muszę pytać.

– Nie wiem. Chyba chciałem go jeszcze raz zobaczyć. Po dwóch dniach jakoś…

– I wpuścili cię? – Moje zdziwienie sięga zenitu. On wydaje się zupełnie opanowany.

– Wpuścili.

– Dlaczego nigdy mi o tym nie powiedziałeś?

– Nie wiem. Chyba się bałem. – Milknie, a po chwili dodaje: – To nie był dobry pomysł. Naprawdę tego żałuję.

Marnix zawsze miał z Robertem swój ekskluzywny, własny kontakt, inny od reszty rodziny. Bardzo tę relację pielęgnował i strzegł jak oka w głowie. Jak się okazuje, nawet po jego śmierci. Czuję się z tą wiadomością nieswojo. Jakby mnie oszukał. Myślałam, że znam całą przeszłość na pamięć. Że wszystko zostało przez nas wyjaśnione, przerobione i przemaglowane tysiące razy. Może jednak nie? Znów czuję ten znajomy gorzki smak w ustach. Nie chcę już o tym rozmawiać. Nie lubię, kiedy ktoś bliski coś przede mną ukrywa. Źle mi się to kojarzy. I od razu wraca jedno z moich wspomnień z dzieciństwa, z Legnicy, kiedy wróciłam do domu pełnego krzyków Roberta. Kłócił się z rodzicami. Widziałam, jak biegnie do drzwi i ucieka, zostawiając je otwarte. Nie było go dwa dni. Dwa długie dni i jeszcze dłuższe noce. Umierałam ze strachu. Odwiedziła nas policja i nauczycielka. Nie podzielili się ze mną informacjami. Aż w końcu wrócił na poważną rozmowę z rodzicami, na którą też nie dostałam zaproszenia. Nie rozmawialiśmy o tym. Gdzie i dlaczego wtedy uciekł? Mogę się jedynie domyślać. Robert po raz pierwszy coś przede mną zataił, miał swoją pierwszą tajemnicę. Poczułam się wtedy zdradzona.

– Mnie możesz zaufać.

– Ale w jakiej sprawie?

– No, że wolisz facetów. – Złapałam się na tym, że mimo bezpiecznego zacisza naszego pokoju, ściszyłam głos.

– Ale tobie to akurat nie muszę, bo ty i tak przecież wiesz. – On też zaczął szeptać. Lubiłam naszą konspirację. Razem w ukryciu przed całym światem. Brakowało tylko francuskiego szpiega.

– Chodzi ci o rodziców?

– O nich też.

– To o kogo, konkretnie?

– O cały kurewski świat. Pati, nie widzisz, jak u nas jest… – Jego spojrzenie przeszyło mnie na wylot. Cierpiał.

– We Francji jest inaczej. – Zasugerowałam, spuszczając wzrok.

– Może odrobinę. Poza tym nie jesteśmy we Francji.

– Możemy być. Po maturze. Chyba nie masz zamiaru zostać całe życie w kraju, w którym inne jest rozumiane jako złe?

23

Nie wiem, jak i kiedy minął nam ostatni wieczór. Gdzieś między moją migreną a jego ramionami i kąpielą w Le Loup. Noc zaskoczyła nas znienacka i teraz już trwa. Nie śpię. Marnix leży obok i oddycha spokojnie, więc skrycie się zastanawiam: a może by tak przestać umierać? Przeciwstawić się temu wszystkiemu, zacząć walczyć, nie dać się? Zaryzykować i rozpocząć leczenie. Próbować dla nas, dla niego. Może została mi jakaś jedna jedyna szansa? Może jednak warto? Po cichu, w tajemnicy przed wszystkimi…

Wystarczyło kilka uśmiechów i nut, przekazanie kilku niedorzecznych myśli, garść słodkich słów, jego soczystych wyrazów, a już zrodziła się we mnie nadzieja. Ba! Wystrzeliła jak z procy. Wybiła się i wznosi się teraz z szybkością światła jak sztuczne ognie w sylwestrową noc na rozgwieżdżonym niebie. W końcu wybucha złotym konfetti i zalewa blaskiem czarny sufit sypialni. Nabieram powietrza do oporu i zatrzymuję na moment, aż zaczyna opadać tym złotym brokatem, który zakręcił mi w głowie. Powoli osiada miękko i bezszelestnie na naszych policzkach, poduszkach i prześcieradle. Nie. Bez sensu. Przecież Marnix musi wracać do swojej rodziny. Powiedział, że nie może zostać. Lekarz również wyraził się jasno. Bliżej mi do śmierci niż do życia. Nie chcę kolejnej klęski ani następnego nieporozumienia. Nie wytrzymam tego. Nie dam rady.

Rozstania bywają zazwyczaj trudne. Ale rozstanie z pierwszą miłością jest nie do zniesienia. To zupełnie zbija z tropu. Wtedy, w wieku trzydziestu lat, byłam zagubiona. Nie umiałam być sama. Teraz, po dziewięciu latach osobno, nasze jutrzejsze rozstanie sprawia, że wolałabym umrzeć już teraz. Na kilka godzin przed. Bo to będzie rozstanie ostateczne. Nie chcę tego przeżywać. Nie chcę widzieć, jak odchodzi. Nie chcę tej ostatniej rozmowy. Nie zniosę jej. Chciałabym umrzeć w tym momencie, z nim obok, z jego ciepłą skórą przylepioną do mojej, pod lepkim prześcieradłem. Ale nie umieram. Do samego cholernego końca będę tu tak leżeć.

– Co będzie dalej? – pytam przy ostatnim śniadaniu, bo chcę wiedzieć. On pije kawę. Ja na niego patrzę. Dziś nawet kawa mi nie wchodzi. Nie odpowiada. Wzrusza ramionami. Tak bardzo wymownie. Co to w ogóle jest? Co ma oznaczać to całe wzruszanie ramionami? To jakiś tajemniczy kod mężczyzn? Trzeba maszyny odszyfrowującej, żeby go złamać? – Muszę napisać tę książkę? – dodaję.

– Nie, nie musisz – odpowiada najspokojniej na świecie i patrzy mi zielono w oczy. Myślałam, że zielony to kolor nadziei, a tu raczej melodramat.

– Czy coś się stanie, jak jej nie skończę? Albo jak nie wszystko uda mi się wyjaśnić? – Analizuję i zastanawiam się, dlaczego zaczynam płakać. Tak się starałam, żeby się nie rozkleić.

– Nic. Zupełnie nic. Czytelnicy to inteligentni ludzie. Domyślą się. Poza tym na końcu i tak nic nie zostaje, więc kto by się przejmował…

– Nic? Nic nie zostaje?

Chyba nie takiej odpowiedzi się spodziewałam.

– Tak, dokładnie: jedno wielkie nic. – Kończy, jakby sam miał się zaraz skończyć. W świetle poranka jego policzki wydają się zapadnięte, a wyjazd na lotnisko nieuchronnie już krąży nad naszymi głowami.

– Wielkie czy może małe?

Nieudana próba rozładowania emocji wyrywa się przekornie. Uśmiecham się przez łzy, ale on pozostaje poważny. Za poważny jak na Marnixa, którego znałam całe życie.

– Skoro to nic, to nie istnieje. – Cichnie wolniej niż powinien, a ja zamieram i wpatruję się w jego szkliste spojrzenie.

Był i go nie ma.

Wybaczam mu. Przebaczam. Świadomie zapominam. Przepraszam.

Nie. Nie. Nie i nie.

Jak to się stało, że pustka tak szybko wypełniła moje życie? Dlaczego nie śmiech, radość czy nadzieja, a właśnie pustka rozprzestrzeniła się najszybciej? W ogóle nie lubię tego słowa: pustka. Nie dość, że nic w nim nie ma, to jeszcze udaje małą dziewczynkę jak kostka czy pestka. Puste to takie. Marnix wyjechał. Nie ma go. Jestem sama i nie udaje mi się zasnąć. Męczę się całą noc, aż w końcu poddaję się i wstaję nad ranem. Jest duszno, otwieram okna. Idę do kuchni, a tam stoi granatowy kubek. Bo co innego może robić kubek? Okazuje się, że może jeszcze przypominać o kimś i wywoływać emocje. Nie zostawiłam go tu specjalnie. Nie wystawiłam na wystawę. Stoi tu od wczoraj, a na dnie zaschły ostatnie krople wypitej w pojedynkę kawy. Wącham, ale już nim nie pachnie. Teraz go umyję i postawię na suszarce, bo skończyłam z miłością. Skończyłam z kochaniem i czekaniem. Z oszukiwaniem i wybaczaniem też. To koniec. „Nie chcę już więcej kochać, cierpieć, czekać ani wierzyć w rzeczy, których nie potwierdza życie”[18], napisał Marek Hłasko. I miał rację.

Nie ściągnęłam go tu, żeby mu psuć życie. Nie chciałam żadnej zemsty, problemów, nie chciałam wracać do tego, co było. No może trochę, naprawdę troszeczkę. Nie ściągnęłam go tu, żeby namawiać go, aby do mnie wrócił. Ani po to, żeby się z nim kochać i sprawić, żeby znów mnie kochał. Nie będę kłamać. Myślałam o tym. Tak, wyobrażałam sobie to wszystko i brałam pod uwagę wszelkie scenariusze. Ale nie taki był mój cel. Nie po to się z nim spotkałam, choć dałabym wszystko, żeby znów był mój i żebym mogła budzić się w jego ramionach. Przez ten bardzo krótki czas, jaki mi został. Czułam się winna, że zabieram mu aż trzy dni. Trzy dni tylko dla mnie, dla nas. Na tyle dałam poszaleć mojemu ja. Nie mogłam sobie odmówić. Nie umiałam. To było minimum. Tyle mu zabrałam. Tyle sobie dałam. Ściągnęłam go tu, żeby się z nim pożegnać. A teraz zostało mi czekanie na finał.

(…) Co z nami będzie?

Za oknem świt.

Tak nam dobrze mogło być.

Gdy Ciebie zabraknie i ziemia rozstąpi się: w nicości trwam.

Gdy kiedyś odejdziesz, nas już nie będzie i siebie nie znajdziesz też.

Zatańcz ze mną jeszcze raz.

Chce chłonąć każdy oddech Twój.

Co z nami będzie?

Uwierz mi: tak jak ja nie kochał nikt.

(…) W salonie wśród ciepłych świec już nigdy nie zbudzisz mnie.

Już nigdy nie powiesz mi, jak bardzo kochałeś mnie[19].

[18] Marek Hłasko, Ósmy dzień tygodnia, Wydawnictwo Elf, 2006.

[19] Edyta Bartosiewicz, Ostatni, w: Edyta Bartosiewicz, Szok’n’Show, Izabelin Studio/Polygram Polska, 1995.

CZĘŚĆ II

POTEM

24

Miewam takie dni, kiedy wyrzuty sumienia mnie nie opuszczają. Oddech mam wtedy niespokojny.

Nie słyszę deszczu, ale czuję jego zapach. Budzę się później i pierwszy raz od dawna jest mi zimno. Może dlatego, że spałam nago. W końcu pada, a nawet leje. Otwarte okno sypialni uderza o framugę w rytm podmuchów wiatru. Idzie burza. Nie wiem, która jest godzina, ale na dworze już jasno. Parkiet pod oknem całkowicie zalany, wstaję więc, żeby je zamknąć, choć mam ochotę zostawić otwarte na oścież, bo w końcu jest czym oddychać. Wdycham tę świeżość powoli i głęboko, do przepony, do dna żołądka, i dalej do jelit, tam gdzie lęk i skrucha. Choć może ja już niczego tam nie mam? Wyrzuty sumienia zżarły mnie od środka, a to co zostało, dokończyło TO. Teraz nie ma we mnie nic. Jestem pusta. Przydałby się nawet jakiś przeciąg, żeby mnie wywietrzyć. Zmiana aury sprawia, że mam ochotę zejść na dół i zrobić śniadanie. Komu? Nie wiem. Ale udaje mi się przez chwilę o nim nie myśleć. Nad ranem, kiedy nie mogłam spać, w kuchni też zostawiłam uchylone okno, więc i tu się wywietrzyło; pachnie teraz mokrym lasem. Chcę wyjść na dwór i wziąć prysznic w deszczu. Na złość starej łazience poczuć krople wody spadające prosto z nieba na moją skórę. Włączam ekspres do kawy i zbliżam się do parapetu. Na zewnątrz duża sylwetka przyciąga mój wzrok. Magnus. Stoi w deszczu i gapi się wprost na mnie. Wychodzę do niego spokojna. Tkwi nieruchomo jak posąg, a woda spływa po nim strugami. To musi być cudowne uczucie. Podchodzę, staję naprzeciwko i zalewa mnie ta sama fala. Błyska i grzmi w oddali. Moja ostatnia burza, myślę i zamykam oczy. Ostatnia zawierucha, gorączka, żar i afera. Dwoje samotnych ludzi. Mój sąsiad nic nie mówi, może dlatego, że nie mam na sobie ubrania, więc strzelam wreszcie:

– Masz siekierę albo jakiś dobry tasak?

– Mam – odpowiada, pociągając nosem. Wpatruję się w niego, ale się nie rusza, a jego twarz zalana jest deszczem. Lub łzami. Kicham raz, drugi, trzeci. Ściąga swój mokry podkoszulek i wkłada mi go przez głowę, kiedy podnoszę ramiona. Prowadzi mnie do siebie. Zdejmuje zielone gumowce jeszcze na werandzie i wchodzi do domu w skarpetkach.

– Buty ci przemokły – rzucam w stronę jego nagich umięśnionych pleców. Chcę go ostrzec, żeby nie dostał zawału serca, jak zobaczy mokre ślady na wypolerowanej posadzce. Odwraca się:

– Do czego ci ten tasak?

Patrzy na podłogę, a potem z grymasem niezadowolenia znów na mnie. Wiedziałam, że to mu się nie spodoba. Znam go coraz lepiej. Pan Proper.

– Do rąbania.

Robi zdziwioną minę, ale o nic więcej nie pyta. Za to go lubię. W myślach pewnie już planuje dezynfekcję całego pomieszczenia.

– Jest w piwnicy. Zaraz przyniosę.

Znika, a ja stoję i słucham deszczu uderzającego w szyby. Myślę o piwnicznej krypcie. Jego koszulka klei się do mnie i kapie z niej powoli. Magnus będzie miał co sprzątać. Nagle słyszę, jakby z kimś rozmawiał. Nastawiam uszu, ale cichnie. Może się przesłyszałam. Może gada do siebie. Teraz dochodzi do mnie jakiś zamęt, coś upada, coś się szamoce. Potem znowu cisza i wreszcie jego bose zbliżające się kroki. Nie przynosi ze sobą smrodu, który stamtąd pamiętam, ale zapach środka dezynfekującego.

– Proszę. – Wyciąga rękę, a w niej trzyma siekierę z lśniącym ostrzem i dużą drewnianą rączką. – Jest ciężka, uważaj. Potrzebujesz pomocy?

– Jeszcze nie wiem. Jak coś, to dam ci znać.

Pewnie by się ucieszył, gdybym go teraz poprosiła, żeby mi odciął głowę. Z pewnością zaprosiłby mnie do piwnicy, bo tu zapaćkałabym mu ściany. Jednak muszę się jeszcze zastanowić. Biorę narzędzie w obie ręce, odwracam się i kiedy otwiera mi drzwi, dodaje:

– Wszystko w porządku?

– Nie.

Odpowiedzieć „nie” na takie pytanie? To takie niefrancuskie, a już tym bardziej nieamerykańskie. Ale jakże szczere i prawdziwe. Takie polskie. Wychodzę boso na mokre kamienie. Wiem, że patrzy za mną, jak wracam do siebie.

W domu przebieram się w suche ubranie i schodzę do salonu. Skrzynia stoi jak stała, ale leży przy niej teraz ta ogromna siekiera. To wnętrze oddycha wspomnieniami, dlatego tak tu ciągle śmierdzi. Przeszłość i teraźniejszość mieszają mi się na co dzień. Nie wiem, co jest, a co było. Trzeba samemu rozeznać się w czasie. Połapać się w tym wszystkim. Wiem, że niczego już nie będzie. To przynajmniej jest pewne. I w paradoksalny sposób mnie uspokaja. Nie zniosłabym większego zamieszania. Tego całego planowania. Rozumiem, co mnie czeka, i coraz bardziej cenię tę wiedzę. Albo tak mi się wydaje.

Ponownie otwieram wszystkie okna, znowu robię przeciąg. Wietrzę. Wicher hula mi w domu. Wreszcie coś się tu dzieje. Przedmioty spadają. Drewniane drzwi trzaskają. Prawie tak samo głośno jak kiedyś. Dochodzi do mnie, że znajdę w skrzyni coś zakazanego. No, może w pewnym sensie. W każdym razie coś, z czym będę się bała obcować. Coś niechcianego i drażniącego, jak piwniczny smród. Chodzę wokół niej przez chwilę i przyglądam się. Jednak tchórz ze mnie. Włączam radio, żeby choć na moment zagłuszyć myśli. Dźwięk jest nieczysty. To pewnie przez burzę. Ciągle nie odnaleziono Cassy, a długo wyczekiwany deszcz zaraz ustanie. I nagle już wiem. Magnus się nie uśmiecha. On się w ogóle nie śmieje.

Zapalam papierosa i wypatruję sąsiada w oknie. Kiedy przestaje padać, wychodzi na ganek z miotłą. Szary mop wystaje momentami przez drzwi – myje podłogę. Ale to nie wszystko. W końcu wynosi odkurzacz i czyści nim samochód. Na bagażnik poświęca bite dwadzieścia minut. Nie ogarniam tego, ale po dłuższym namyśle coś mi zaczyna świtać. Magnus dba o czystość, żeby nie pozostawić po sobie śladów. Nie ma włosów, bo nie chce ich zostawić na ciele ofiary. I, jak każdy zabójca, bierze aktywny, udawany udział w jej poszukiwaniach. On się nie rozwiódł, on zabił żonę i nigdy nie przestał zabijać. Teraz porwał malutką Cassy i szykuje jej to samo. Potem będzie ktoś inny. Ktoś następny…

Nagle wpada do mnie jak burza. Zamieram. Zatrzymuje się przed stołem, przy którym siedzę, i zastanawiam się, jak to się stało, że go nie widziałam, kiedy szedł w kierunku domu. Czy mam moje myśli wypisane na twarzy, że tak intensywnie mi się przygląda?

– Posadziłem róże i dwa krzaki mi zostały. Chcesz?

– Jeśli nie chcesz ich u siebie… – Kiwam głową, patrząc na przemoknięte liście rośliny, którą trzyma w zakrytej ogrodniczą rękawiczką dłoni.

– Nie będę robić następnego rzędu, bo nie będzie pasowało.

Nie odpowiadam. Nie wiem, co powiedzieć, bo nie pojmuję. Nie rozumiem. Kwiaty to rzecz naturalna, nie powinny rosnąć w rzędzie! Co za różnica, gdzie się je posadzi? Poza tym, kto sadzi jakiekolwiek rośliny podczas ulewy? Magnus chyba czyta w moich myślach, bo dodaje: – Ogród to ważna rzecz. Bez względu na pogodę.

– No to posadź je u mnie.

– Gdzie?

– Obojętnie – mamroczę, ale widząc jego reakcję, pospiesznie dodaję: – To znaczy tam, gdzie będzie pasowało! – Według twego maniackiego zmysłu przestrzeni i porządku, dodaję już w myślach. Wzdycha i zamiast iść do ogrodu, gada dalej:

– Musisz coś jeść.

Patrzę na niego zdziwiona. Dlaczego się o mnie troszczy? Chce mnie podtuczyć przed zabiciem? Znana bajka. Krzywię się.

– To co mam teraz zjeść? – bełkoczę wściekłym tonem. Mam ochotę go zabić, zrobić dobry użytek z jego siekiery.

– Cokolwiek.

Nie mogę. Nie wytrzymam tego dłużej. Już nawet nie chodzi o to, że nie jestem głodna. Na sam widok jedzenia robi mi się niedobrze. Jak mam więc jeść? A on nalega:

– Proszę.

– Nie… – Wstaję od stołu. Jednak nogi się pode mną uginają i opadam ciężko na podłogę. Uderzam o nią biodrem. Zwijam się z bólu. Podnosi mnie, bierze na ręce.

– Jedziemy do szpitala – oznajmia pewnym tonem.

– O nie, tylko nie to… – Próbuję się bronić, ale nie mam jak. Nie panuję nad własnym ciałem.

Nie słucha mnie i wnosi do auta. Tego czystego, pachnącego nowością. Tego ze strzelbą w bagażniku. Chcę wysiąść, ale kręci mi się w głowie. Zamykam oczy, żeby nie widzieć drogi. Jest mi niedobrze i w końcu wymiotuję żółcią na tę wypolerowaną tapicerkę pachnącą cytrynową choinką. Trzymam się deski rozdzielczej, bo tak mną rzuca. Boję się spojrzeć na kierowcę. Pewnie ma ochotę wypchnąć mnie teraz z rozpędzonego samochodu. Sama się zastanawiam nad wyskoczeniem, od kiedy ruszyliśmy.

– Oddychaj! – rozkazuje mi przejęty i otwiera okno. Wychylam głowę i widzę drogę, a przecież tego nie chcę. Jeszcze z tysiąc zakrętów i już Clavary wita mnie swym ohydnym znajomym wejściem. Czyściec. Pogotowie.

Mieć więcej czasu. Nie siedzieć w tej poczekalni. Nie wpatrywać się w jej brudną posadzkę. Nie zgadywać linii lamperii na wytartej ścianie. Nie oddychać powietrzem z ołowiu. Nie chcę. Być już tam. Być białą stroną, piórkiem na wietrze bez trajektorii lotu. Upijać się jego muzyką do nieprzytomności – tego chcę.

Ale tu ludzie w białych kitlach próbują mnie zatrzymać na dłużej. Nie zgadzam się. Ważą mnie. Pięćdziesiąt sześć kilogramów. Jeszcze nigdy tyle nie ważyłam. TO mnie wysuszyło i zmieniło. Wreszcie nie muszę się odchudzać. Wszystko na mnie wisi, a moja skóra przypomina rozciągnięty worek. Jest sucha i wiotka niczym papier. Wymuszają na mnie kroplówkę. Magnus czeka na korytarzu. Wychodzimy stamtąd po trzech straconych godzinach i wypisie na żądanie. Mam gorące żyły, w których płynie rozrzedzona krew. Przez cały ten czas zastanawiam się, czy naprawdę nie skorzystać z umiejętności Magnusa i nie poprosić go o zakończenie cierpień. Ułatwić mu sprawę, skoro najwyraźniej i tak mnie chce. W końcu profesjonalista wykona wszystko, jak trzeba, a ja nie będę się męczyć, liczyć dni i godzin agonii. Problem w tym, że gdybym miała być jego „klientką”, wtedy nikt inny nie dowie się prawdy o poprzednich ofiarach. Trudna decyzja.

A co będzie, jeżeli się mylę? Popadam w paranoję i nie mam racji, jak twierdzi Marnix? On zawsze jest bardzo ostrożny. Potrafi obserwować ludzi. Nigdy nic podejrzanego nie umyka jego uwadze. A Magnus nie wydał mu się podejrzany. Muszę rozwiać wszelkie wątpliwości, a do tego potrzebny jest mi dowód. Nie pozostaje mi nic innego, jak go sprawdzić. Na kogo poluje mój sąsiad?

– Jak w pracy? – Staram się cokolwiek od niego wyciągnąć.

– Dobrze.

– Gdzie masz teraz budowę?

– Na zamku.

– W Gourdon?

– Tak. – Zerka na mnie zdziwiony, jakbyśmy rozmawiali o tym po raz setny.

– I jak idzie?

– Powoli. Zaraz tam będę jechał. – Spogląda na zegarek.

– Ale zaraz będzie wieczór.

– Pracujemy wieczorem, czasami do nocy, jedynie wtedy da się jakoś wytrzymać te pustynne temperatury. – Wyciera spocone czoło. Tak mu tu gorąco, a przecież jest z Teksasu. W samochodzie z mojej winy też jest upał. Klima wyłączona, jedziemy z otwartymi oknami, żeby przegonić smród moich wymiocin, których na szpitalnym parkingu próbował pozbyć się papierowymi ręcznikami. Bezskutecznie.

To z powodu pracy znika z domu wieczorami. Chyba jednak mam za dużą wyobraźnię. Dlaczego więc intuicja podpowiada mi coś innego? Chyba naprawdę powinnam zacząć się leczyć, tyle że nie na TO, ale na głowę.

– Obiecaj mi, że zjesz kolację. Mam gazpacho, sam robiłem. – Rzeźnik-kucharz rzuca mi błagalne spojrzenie. Czuję się z nim dziwnie i postanawiam skłamać, potulna jak baranek:

– Obiecuję.

– Co powiedział lekarz? – dopytuje po chwili ciszy.

– To, co zawsze. On nigdy nie ma dla mnie nowych wieści.

– Chcesz o tym pogadać? – Zerka na mnie, odrywając wzrok od drogi.

– Nie.

Robi niezadowoloną minę, a ja zwijam się w kłębek na skórzanym siedzeniu. Szykuję się na wizytę w jego piwnicy.

Nie śpię. Znowu.

25

Kiedy warkot silnika toyoty niknie wreszcie za zakrętem, staję przed domem i odczekuję jeszcze moment. Po chwili jestem przed jego drzwiami. Niestety, zamknął je na klucz. Nie pomyślałam o tym wcześniej. Wychodzi na to, że będę musiała tam wejść, kiedy i on będzie w środku. Wracam do siebie. Tymczasem robi się parno i z zadowoleniem odkrywam, że na noc znów zapowiedziano burzę. Czekam, aż Magnus wróci z pracy. Robię podejście do zimnej zupy, którą mi przyniósł po powrocie ze szpitala. Pachnie ładnie, ale nie udaje mi się jej spróbować. Apetyt opuścił mnie chyba na zawsze.

Amerykanin każe mi warować do północy, kiedy w ogrodzie szeleje wiatr i pioruny. Specjalnie zostawiam zapalone światło, by widział, że nie śpię. Próbuję wymyślić dobrą wymówkę, żeby do niego pójść, kiedy słyszę zbliżający się samochód. To teraz. Idę. Trochę się boję. Albo bardzo. I sama nie wiem czego.

– Przepraszam, że cię nachodzę o tej porze, ale widziałam, jak podjechałeś, i postanowiłam skorzystać z okazji.

– Coś się stało? – pyta zaniepokojony.

– Potrzebuję twojej pomocy. Z tą siekierą. – Staram się nie dukać, choć słyszę, że głos mi drży.

– To znaczy? – Nerwowo ociera twarz z deszczu.

– Możesz do mnie przyjść?

Prowadzę go do salonu i ręką wskazuję skrzynię.

– O to chodzi.

Obserwuje ją z daleka, ale na razie nie podchodzi.

– Chcesz ją porąbać na kawałki?

– Nie – uśmiecham się – tylko otworzyć.

– A klucz?

– Zniknął.

– Jak to zniknął? – Spogląda na mnie badawczo i w końcu zbliża się do skrzyni. Kuca przy niej i zaczyna ją dokładnie oglądać. Dotyka jej boków, wieka, próbuje otworzyć, przewrócić na bok zdziwiony jej ciężarem.

– Nie wiem. Może on go zabrał… – odpowiadam, ale bardziej sobie niż jemu.

– Ten, który złamał ci serce? – pyta po chwili namysłu i mam wrażenie, że jest podenerwowany. Jakie serce?, myślę, ale mówię coś innego:

– Kto?

– Marnix – oznajmia pewnie.

– Dlaczego tak myślisz?

– Wydaje mi się to oczywiste.

– Nie mówiłam ci, jak ma na imię. – Zaczynam się niepokoić.

– Mówiłaś. Z tysiąc razy, od kiedy się znamy. Dziewięć lat minęło, a ty nie przestałaś o nim myśleć. Skąd miałbym to wszystko wiedzieć, jak nie od ciebie? – Milczę, więc dodaje: – To jak było z tym sercem?

– To ja mu je złamałam. Mojego już dawno wtedy nie było… Mój brat… Pamiętasz? Wspominałam ci chyba o nim. – Daję się wciągnąć w wyjaśnienia i od razu tego żałuję. Niczego mu nie opowiadałam. Nie wie tego ode mnie. Przez dłuższą chwilę Magnus przygląda się z bliska metalowemu zamkowi. Chyba mnie nie słucha.

– Zanim się tu pojawił, klucz był, a potem nagle hokus-pokus i go nie ma… Miał powód? – Niby pyta, ale jakby nie oczekiwał odpowiedzi.

– Przyniosę coś do picia. – Unikam wyjaśnień i chowam się w kuchni. Co mam mu powiedzieć? Zastanawiam się, jak to rozegrać. Chyba obrałam złą taktykę. Skąd wie, kim jest dla mnie Marnix? Widział nas, jak się tulimy w ogrodzie? Ludzie w Gourdon gadają? Wpatruję się w otwartą lodówkę, aż w końcu dociera do mnie, że nie mam już wina ani piwa czy choćby soku. Zostaje tylko woda z lodem.

– Nie będziemy tego rąbać siekierą, mam lepszy pomysł. Jutro otworzymy to drutem – oznajmia, kiedy wreszcie pojawiam się z napojami.

– Potrafisz?

– Spróbuję. Możesz poczekać do jutra?

Kto wie, ile czasu mi zostało, ale zapewniam: – Jasne – i podaję mu szklankę zimnej wody. – Masz przy sobie jakieś klucze? – pytam później, niby od niechcenia.

– Po co?

– Może któryś pasuje?

– Niemożliwe. Zmieniłem w domu zamki, poza tym to bardzo stary mechanizm. Żaden nowy klucz tego nie otworzy.

– Mam szczęście do takich rzeczy. – Kłamię i wyciągam do niego otwartą dłoń. Nawet nie drgnie. Patrzy na mnie z ironią, po czym widząc, że nalegam, w końcu wyciąga pęk kluczy z kieszeni jeansów. Niezadowolony. Podenerwowany.

– Powodzenia!

Rzuca nimi, ciska w moją stronę, ale udaje mi się je złapać w locie. Trzy różnej wielkości klucze zebrane na breloczku ze zdjęciem małej dziewczynki. Zanim którykolwiek wypróbuję, przyglądam się fotografii z bliska, po czym spoglądam na ich właściciela i bezczelnie inwigiluję:

– Kto to?

– Gerda.

– Gerda?

– Moja córka. – Urywa i pije, jakby umierał z pragnienia. Znam te techniki uniku. Jestem ich mistrzynią. Stary, mnie nie nabierzesz. Bezlitośnie walę z grubej rury:

– To ta mała roześmiana blondyneczka ze zdjęcia na lodówce?

– To ona.

– To dlaczego nie ma jej tu z tobą?

– Bo pewnie spaceruje teraz z twoim bratem. Tam u góry.

– Rozumiem.

– Może i rozumiesz…

– Była chora? – Próbuję złapać jego spojrzenie, ale on lustruje podłogę.

– Nie. Była na drodze złego kierowcy.

– A jej matka?

– Dalej mieszka w domu przy tej drodze. Ja już nie mogłem.

– Przykro mi.

Bum. No i wszystko jasne. Zamykam się. Nie wiem, co powiedzieć. Przestaję za nim wodzić wzrokiem i skupiam się w końcu na lodzie pływającym w szklance. W trzy sekundy w pokoju robi się zimno. I to wcale nie za sprawą burzy szalejącej na dworze. Magnus oddycha szybciej, niż ma to w zwyczaju. Mam dreszcze i jak nic się nie zmieni, to zaraz zacznę dzwonić zębami. Dłonie już mi drżą i nie potrafię tego ani wyjaśnić, ani opanować. Chcę herbaty z cytryną i miodem, takiej, jaką tato robił mi w dzieciństwie.

– Herbaty? – pytam.

– Chętnie – odpowiada i tak jak ja cieszy się, że zmieniamy temat.

Magnus jest inteligentny. Domyślił się wszystkiego: kim jest Marnix, który spędził tu trzy dni, i w jakim celu go ściągnęłam. Chyba nie doceniłam jego umiejętności kojarzenia faktów. Za mało się znamy. Szkoda, że już nie ma czasu, żeby poznać się lepiej. Kiedy gotuję wodę, pyta, czy może rozpalić ogień w kominku, w którym od lat nikt nie palił. Pozwalam, a potem pijemy herbatę w cieple płonącego drewna.

– Zrób mi kawę – proszę go, zasypiając nad ranem na kanapie w nagrzanym salonie. To była nawet przyjemna noc. Spokojna, z cichymi rozmowami o niczym.

– Teraz? – Zadaje pytanie zdziwiony.

– Tak, teraz. Proszę.

– To chyba nie jest dobry pomysł. Teraz powinnaś spać. Zrobię jutro rano.

– Nie, jutro będzie za późno – bełkoczę, starając się nie rozbudzić. Tak bardzo chciałabym zasnąć.

– Na co?

– Nie zasnę bez kawy przy łóżku – wyjaśniam z grymasem, bo zaczyna mnie denerwować, że muszę mu to tłumaczyć.

– Słucham?

– Muszę mieć filiżankę kawy obok, kiedy rano się budzę. Inaczej w ogóle nie wstanę. – Otwieram i wytrzeszczam na niego oczy. Dziękuję! Odechciało mi się spać.

– Ale przecież jutro rano będzie zimna!

Nie możemy się dogadać, a przecież cały czas mówię w jego języku.

– To nic. Zawsze pierwszą piję zimną.

Budzę się przed południem. Na szczęście na szafce nocnej czeka na mnie zamówiona kawa. Jest mocniejsza niż zwykle. Przyjemnie orzeźwia. Piję, ale nie wstaję. Prawie cały dzień spędzam w łóżku, nie mam siły nic robić. Jest za gorąco. Na dworze ponad czterdziestostopniowe piekło i trudno uwierzyć, że wczoraj padało. Mogę tylko rozmyślać i wspominać. Mam mało czasu, mam dużo czasu. Ilość czy jakość? Marnix jak co dzień zagnieżdża się w mojej głowie. Brakuje mi go, bardzo. Dałam mu tyle, a on zniknął. Mówią, że czas zabliźnia rany. Nie w moim świecie. Po tylu latach wciąż umieram z tęsknoty na myśl o nim. Wciąż go kocham, tak jak na początku. Jak od naszych siódmych urodzin. Marnix wie o mnie wszystko. Pewnie wie nawet o schowanym w kieszeni spódnicy zgniecionym kawałku papieru. Czuję, że wie. Dlatego nigdy nie mówiłam, nie pytałam, bo nie muszę i on też nie. Nie ma więc sensu chcieć kogoś innego. Szukać miłości gdzie indziej. Nie ma niczego lepszego. Byliśmy szczęściem absolutnym. Dlaczego wszystko się skończyło?

Przed wyjazdem na lotnisko dałam mu mój numer telefonu zapisany na kartce papieru. Podziękował. Wziął ją do ręki, po czym wyrzucił, kiedy odwróciłam głowę. Znalazłam go potem w koszu na śmieci. Wie, jak się czuję, co jest grane i że będę za nim tęsknić do samego końca, ale stwierdził, że nie zadzwoni. Wie, że koniec już bliżej niż dalej. Wszystko wie. Ale nie podniesie kurewskiego telefonu i nie wykręci numeru. Nie będzie słuchał, jak umieram. Przykro mi z tego powodu. Z drugiej strony taką mieliśmy przecież umowę: trzy dni i koniec. Ale kiedyś przecież obiecał, że będzie mnie pilnował. Miał wodzić za mną oczami! Masować stare stopy. To gdzie jest teraz, do cholery, jak go potrzebuję?

Mam za to jego głos. Na płytach CD. Mam go też na dwóch filmikach, które Jan zarejestrował swoją kamerą w barze podczas jego pierwszego koncertu w Nicei. Potem przegrał mi je na płytę DVD. Nie odtwarzałam jej od lat. I na razie nie mam zamiaru. Nie jestem gotowa. YouTube’a też wolę nie sprawdzać.

Na starym mieście, dwie przecznice od placu Pałacu Sprawiedliwości, był bar Le Tapas la Movida, którego toalety swego czasu wygrały internetowy plebiscyt na najbrudniejsze we Francji. Smród, kiła i mogiła. Bywaliśmy w nim na początku studiów, bo właśnie tam odbył się pierwszy koncert Marnixa, podczas którego, dla śmiechu, pomalowaliśmy sobie powieki brokatem. Dwie sale: jedna z barem, druga ze sceną tak wąską, że goście stali dwadzieścia centymetrów od zespołu. Psuła się klimatyzacja. Latem bywało tam pięćdziesiąt stopni i więcej dymu papierosowego niż powietrza. Pamiętam shoty z wódki lub tequili za dziesięć franków, sprzedawane na metry. Drink Magiczna Mikstura będący mieszanką kilku najmocniejszych alkoholi z dodatkiem syropu owocowego, którym wszyscy wymiotowali na schodach Pałacu Sprawiedliwości o dwudziestej drugiej pięć. Dokładnie pięć minut po zakończeniu happy hour trwającej najdłużej w mieście, po której młodzież opuszczała lokal, robiąc miejsce starszym i bardziej doświadczonym bywalcom. Potem szło się na Promenade des Anglais, żeby ostatecznie zasnąć na plaży.

Marnix grał tam kilka razy, aż wypatrzył go łowca talentów z Londynu. Później wszystko potoczyło się błyskawicznie. Od tamtej chwili był jak wystrzelony z pistoletu pocisk. Znał swój kierunek i nic ani nikt nie było w stanie go zatrzymać. Wzbijał się z szybkością światła. Kariera i muzyka. To było najważniejsze. W Le Tapas bywaliśmy już rzadziej i bez brokatu. Ale za te metry shotów teraz oddałabym wszystko. Albo i więcej.

Brakuje mi nawet tego, że już go nie śledzę jak szpieg, że nic nie wiem o jego teraźniejszości, nowym życiu. Nie wiem, co się stało z jego karierą. Może siedzi, nic nie robi i żyje z tantiemów? Nie zapytałam, nie odważyłam się, a on sam nie mówił. Tak chyba jest lepiej. Nam też się nie udało. Czy mam sobie wmawiać, że tak miało być? Że tak ktoś to wymyślił? Mam akceptować? Nie potrafię. Nie chcę. Nie umiem. Surowy los porozstawiał odświętne talerze z porcelany. Każdemu przydzielił jeden. Ciągle coś na niego nakłada, ale nie wszystkim to samo. To znowu coś zabiera, niespodziewanie odejmuje od ust. Jak ktoś ma dużo złych rzeczy, to mu czasem dorzuci coś dobrego. A za miłość płaci się najwięcej. Czasami podwójnie, aż do gołego dna. Potrafi obedrzeć ze skóry. Z mojego talerza kiedyś się wylewało, a teraz jest na nim pusto.

W nocy znowu jest ciepło. Temperatura spadła zaledwie o kilka stopni, a o świeżości, jaką na moment przyniósł wczorajszy deszcz, wszyscy już zdążyli zapomnieć. Budzi mnie nieznany dźwięk. Jednak dosyć szybko go rozpoznaję. Słyszę, jak ostrze łopaty wbija się opornie w piaszczystą ziemię i wynurza się z niej gładko. Miarowo, jak na komendę, napędzane przez sprawne, wyćwiczone ramiona. Nasłuchuję, bo dziś noc jest wyjątkowo głucha, jakby stłumiona. Ptactwo śpi, owady też ucichły. Cała okolica przysłuchuje się temu dźwiękowi. Cały las słucha. Podnoszę się w końcu i wyglądam przez otwarte okno. O czwartej nad ranem Magnus przekopuje ogród.

26

Decydować, zmieniać zdanie, robić. Znajdować rozwiązania, wychodzić z trudnych sytuacji, umieć pocieszać tych, co w potrzebie, byłoby dobre. Ale ja już niczego nie robię i o niczym nie decyduję. Jestem – i to bycie bardzo dużo mnie kosztuje. Dlatego rozważam jego zakończenie. Mam dosyć tego bezsensownego trwania. Chcę umrzeć. I mam nadzieję, że Magnus mi w tym pomoże.

To jest moja szansa. Wygląda na to, że jeszcze chwilę będzie zajęty w tym ogrodzie. Najlepszy moment, żeby sprawdzić, co ukrywa w piwnicy. Narzucam na siebie ostatnią czystą koszulę i boso ruszam po cichu w kierunku jego domu. Na wszelki wypadek biorę ze sobą telefon komórkowy.

Nie muszę walczyć z zamkiem, drzwi są otwarte, a przedpokój oświetla mała lampka. Jakby na mnie czekał. Schody prowadzące do piwnicy toną w szarościach. Gorącymi stopami wyczuwam ich zimny kamień. Schodzę coraz głębiej, bezszelestnie, na bezdechu. Popycham ciężkie drzwi i wsuwam się do wąskiego korytarza, w którym już kiedyś byłam. Gdzie twarde ramiona Marnixa objęły mnie i przywarłam do wilgotnej ściany na kilka ostrych posunięć biodrami. Trochę dalej leżakowały wina i szampany. Pamiętam nasze pierwsze wspólne picie szampana. Takiego wyjątkowego, bardzo wytrawnego, z czarną etykietą, którego jego ojciec przechowywał kilka butelek na specjalne okazje. Wydanie pierwszej płyty było jedną z nich. Wciąż pamiętam jego kolor i bąbelki, jakbym miała ten zadziwiający smak ciągle na języku i nawet wiem, co wtedy powiedział:

– Każdy kieliszek szampana powinno pić się tak, jakby był to twój ostatni w życiu napój: w skupieniu, z wdzięcznością i szacunkiem.

Nie tak go piłam.

Wygląda na to, że nic się tu nie zmieniło. Jest chłodno i wilgotno. Niski sufit. Robi się coraz ciemniej, aż dochodzę do drugich drzwi, które staram się otworzyć. Te są nowe, stalowe i ciężkie. Muszę użyć siły, żeby je uchylić. Z pomieszczenia wyłania się jaskrawe światło. Oślepia mnie przez chwilę, aż w końcu przyzwyczajam się i wchodzę do środka. Sala jest całkiem nowa, a wystrój ma szpitalny. Ani śladu po drewnianych półkach z winami. Jest za to wylana podłoga, zabezpieczone ściany i nawet minitoaleta z ubikacją i umywalką. Jak w przyszpitalnym hotelu. Na środku wielki, metalowy stół, a nad nim jarzeniowe lampy. Obok coś w rodzaju stalowej małej wanny. To jest sala operacyjna. To nie hotel. Czyjeś kroki dudnią na schodach. Chowam się.

Nigdy nie lubiłam całkowitej ciemności. Zawsze mnie przerażała. Od śmierci Roberta kojarzy mi się z zamkniętą gwoździami trumną. Niestety, wychodząc, Magnus zgasił światło. Trudno. Ale mam przecież telefon. Najważniejsze, że udało mi się schować za otwartymi drzwiami jednej z metalowych szaf, obok czegoś, co przypomina amerykańskie lodówki. Nie widział mnie i zostawił tu samą. Skulona w kłębek przy ścianie nasłuchuję, czy nie wraca, i próbuję przypomnieć sobie, co mój wzrok zdążył zarejestrować. Widziałam metalowe puste pojemniki, narzędzia ogrodowe i rzeźnicze. Noże, tasaki, pilniki i piłki. Na podłodze stały chyba kanistry i pojemniki z chemikaliami. Ogromny stół był pusty. Cassy tu nie ma.

Komórka oświetli mi drogę. Muszę sprawdzić, co jest w tych plastikowych kontenerach, a potem się stąd wydostać. A przynajmniej spróbować, choć szanse mam małe. Wyraźnie słyszałam pracę zamka, kiedy Magnus zgasił światło i zatrzasnął drzwi. Naciskam na aparat i słabe światełko rozjaśnia wszechobecną czerń. Niemal jednocześnie mój telefon zawiadamia o krytycznym stanie baterii. Zapomniałam go naładować. Mam mniej czasu, niż myślałam. Lokalizuję butle z nieznanymi cieczami i zbliżam się do nich po cichu. Komórka gaśnie. Po omacku próbuję namierzyć papierową etykietę, zanim znów włączę aparat i skorzystam z jego światła, żeby przeczytać skład na opakowaniu. Liczę do trzech i zaczynam. Chromianka. Wodorotlenek potasu. Mój Boże! I co z tego, że czytam. Nie mam pojęcia, co to jest i do czego służy. Nigdy nie byłam dobra z chemii. Nawet tego nie zapamiętam, a nie mam gdzie zapisać. Jakby był tu Robert, toby wiedział. Ale go nie ma. To bez sensu. Lepiej zachować baterię telefonu na później. Po omacku dochodzę do drzwi. Zamknięte, nawet nie drgną, kiedy staram się na nie napierać. Zmęczona, siadam na ziemi i zastanawiam się, co dalej robić. I myślę, jakie to niesamowite, że wyobrażam sobie perspektywę na jakiekolwiek dalej.

Nie wiem, ile czasu spędzam w piwnicy, ale chyba dużo. Robi mi się zimno i zaczynam odczuwać głód. Z drugiej strony, to może być zaledwie kilka godzin, a jestem głodna, bo nie pamiętam, kiedy ostatnio jadłam. Nie widziałam tu niczego do jedzenia. A teraz w tej ciemności nie ma szans, żebym cokolwiek znalazła. Kiedyś rodzice Marnixa trzymali tu skrzynki z owocami z ogrodu. Marzy mi się jabłko albo choć morela. Za pomidora z szuflady Malwiny dałabym wiele. Magnus nie wraca i zastanawiam się, czy to dobrze, czy źle. Jak stąd wyjdę? Co mu powiem? Telefon pika. Każe się podłączyć do ładowarki. Nie mam. Ostatnia szansa, żeby go użyć. Wiem, że to ryzykowne, ale chyba powinnam do kogoś zadzwonić. Myślałam, że ostatni telefon w życiu wykonam do Janka, tymczasem dzwonię na policję. Wybieram siedemnaście. Nie da się. Nie ma zasięgu, a przy drugiej próbie telefon się poddaje. Ja, wbrew wszystkiemu, trwam nadal. Chciałam, żeby Magnus skrócił moje cierpienia? No to mam nauczkę: nieludzko przedłużoną, do samego końca, czystą paranoję.

Zapominam czasami. Miewam nawet całkowite zaćmienia słońca. Myślę, zastanawiam się, czekam. Wyobrażam sobie wszystkie scenariusze. Te najgorsze też, czyli że umieram tu nie na TO, a z głodu, na koniec do pary z jakąś inną jego ofiarą. Być może nawet dzieckiem, które będę musiała uspokajać i pocieszać. Tego ostatniego nie dam rady zrobić. To mnie stresuje najbardziej. W końcu odczuwam senność i zmęczenie, ale ze strachu nie udaje mi się zasnąć. Próbuję przemieszczać się i rękoma odkrywam wiele nowych, ostrych przedmiotów. Niektóre potrafię zidentyfikować, inne nie. Czas mija.

Zawiodłam Roberta. Pozwoliłam mu odejść, a teraz żałuję, a teraz umieram. Sama, tak jak on był wtedy sam. A może ze śmiercią staje się wyłącznie oko w oko. Bez świadków? Samemu?

W sumie jest tu chłodno, cicho i przyjemnie. Prawdopodobnie powinnam to potraktować jak jakiś rodzaj ćwiczeń przed drewnianą skrzynką dwa metry pod ziemią. Najgorsza jest ta ciemność. Wydawało mi się, że wzrok się do niej przyzwyczaił, jednak nie widzę naprawdę niczego. Żadnych cieni ani konturów. Nie ma tu okien, więc dzień nie różni się od nocy. Bo domyślam się, że już świta. Żebym chociaż mogła znaleźć tę toaletę i zrobić do niej siku. Staram się przypomnieć sobie, gdzie jest, ale zdążyłam się w tym wszystkim pogubić, przemieścić kilka razy. Idę po omacku, nie mogę wytrzymać. Dotykam ściany, staram się obejść półki. Na jednej z nich wyczuwam coś włochatego i niechcący, z przerażeniem, zwalam to na podłogę. Spada i uderza głucho o posadzkę, toczy się dalej jak kanciasta piłka. A ja nie mogę się oprzeć myśli, że to czyjaś głowa, więc drę się wniebogłosy. Nie mogę przestać. Już mi wszystko jedno, już mam dosyć. Ciepły mocz spływa mi po nogach. Chcę stąd wyjść. Ale nikt mnie nie słyszy. Nikt nie przychodzi. Ani na ratunek, ani żeby mnie dobić. W końcu się uspokajam, bo gardło mam zdarte, i udaje mi się dojść do łazienki. Na toaletę już niestety za późno, ale za to w kranie jest woda. Piję. Lodowata, nigdy nie smakowała tak wybornie.

W ciemności siedzę skulona na ziemi i tęsknię za Marnixem. Bardziej niż powinnam. Wspominam tę ostatnią chwilę, kiedy się widzieliśmy, kiedy odwiozłam go na lotnisko. Przez caluteńką drogę nie zamieniliśmy ani słowa. Głębsza cisza to już chyba tylko ta grobowa. Byłam na niego wściekła, że mnie zostawia, że nie wziął nawet numeru telefonu. Zapomniałam o naszej umowie, o tym, co obiecałam w negocjacyjnym e-mailu jemu i sobie. Chciałam, żeby został, choć wiedziałam, że to niemożliwe. Żeby mnie kochał. Na zawsze i bez względu na wszystko, tak jak ja jego. Wszystko na nic. Podjechałam więc pod drzwi terminalu i, bez wyłączania silnika, kazałam mu iść. Nie żegnałam się. Nie wysiadłam. Nawet na niego nie spojrzałam. Porzuciłam na chodniku jak psa i odjechałam. Nie patrzyłam za nim i nie machałam. Ja samolubna. Ja zła. Ja niewdzięczna i głupia. Ja pozostawiona przez niego na nieuchronną zagładę. Ja sama. Teraz dużo bym dała, żeby mnie trzymał za rękę, żebym chociaż mogła słyszeć jego kroki, jak się oddalał. Te kroki. Tylko tyle. Ale zagłuszył je warkot silnika samochodu. Jest zatem cisza. Leżę na zimnej podłodze, ale wyobrażam sobie, że to nasz materac z akademika. I że wymieniam z nim oddechy. Raz on, raz ja. I mam wrażenie, że leżę z nim tu już od tygodnia. Jestem głodna, wykończona i przerażona umieraniem w samotności. Zaczyna mnie to doprowadzać do szału, jestem kłębkiem nerwów. Przewidziałam wszystko, ale nie to, że będę zdychać w czarnej piwnicy jego domu.

Nagle budzę się na zimnej posadzce toalety. Skóra mnie swędzi, gardło pali. Przełykam wilgotne powietrze. Ciągle żyję zatem. Nie wiem, ile czasu tu siedzę, musiałam zasnąć albo zemdleć, ale teraz mocne światło zmusiło mnie do otwarcia powiek. Magnus wrócił. Wchodzi na chwilę do pomieszczenia, bierze coś i wychodzi. Nie widzi mnie. Jarzeniówkę zostawia włączoną. Staram się unieść, ale nie mogę. Nogi odmawiają mi posłuszeństwa, światło oślepia. Zbieram wszystkie siły, skupiam się i podnoszę wreszcie. Kulejąc, posuwam się w kierunku schodów i kątem oka widzę na ziemi wypchanego puchacza. To ta wyimaginowana przeze mnie głowa. Odruch wymiotny na widok ptaka przypomina mi, że powinnam uciekać. Na schodach nadsłuchuję, czy nikogo nie ma, i uruchamiam tryb atlety. Krok po kroku. Stopień po stopniu, byleby ku górze. Ostatkiem sił wspinam się noga za nogą, aż robi mi się słabo. W końcu padam na kolana i z bólem czołgam się na samą górę. W przedpokoju zupełnie opadam z sił i zsuwam się na wypolerowany parkiet. Zapach pasty do podłóg drażni mi nozdrza. Nie dojdę. Nie dam rady. Robi mi się ciemno przed oczami. To już chyba wreszcie mój długo wyczekiwany koniec.

Magnus mnie cuci.

– Patrycja! Co się dzieje? Źle się czujesz?

– Nie mam siły. Jestem chora. – Wymyślam na poczekaniu, choć nie mijam się przecież z prawdą. Kuca przy mnie i dotyka dużą ręką mego czoła. Na jego twarzy widzę przerażenie.

– Gdzie byłaś? Od dwóch dni cię szukałem!

Dwa dni! Dwa dni w jego ciemnej piwnicy, a jak dwa tygodnie, myślę, ale odpowiadam:

– W domu. Chowałam się przed upałem… Błagam, zabierz mnie do szpitala.

Nic nie mówi. Bierze mnie na ręce i z jego ruchów wyczytuję, że stara się być delikatny i czuły. Niesie mnie do samochodu. Ma ciepłe ramiona i przez moment jest mi w nich dobrze, prawie bezpiecznie. Czuję się lekka jak piórko. Widocznie taki jest finał: dobry i pełen ulgi. Ale zanim usadowi mnie w aucie, zanim rzuci mi niespokojne spojrzenie i odpali silnik, spoglądam na jego ogród. Wszystko wygląda normalnie. A w miejscu, w którym wtedy kopał pod płotem, ziemia jest wyrównana.

Szpital Clavary po raz pierwszy wydaje mi się zbawieniem. Przyjmują mnie i od razu zabierają na salę. Kiedy tracę Magnusa z oczu, ściskam za rękę jedną z pielęgniarek:

– Macie tu telefon? Muszę zadzwonić.

– Potem, kochana, potem.

Mija jeszcze trochę czasu, zanim podłączona do aparatury, z igłą w żyle leżę wreszcie w zaciszu mojego szpitalnego pokoju. Jest ciepło, jest duszno, ale dobrze. Chcę dzwonić na policję, jednak od razu zasypiam. Kiedy się budzę, jest wieczór, a Magnus siedzi przy łóżku i patrzy na mnie. Wygląda na załamanego.

– Jak się czujesz? – pyta cicho i bierze moją dłoń w swoje ręce. Wysuwam ją wystraszona. Spuszcza oczy, ale tylko na moment.

– Lepiej. Długo tu siedzisz?

Staram się trochę unieść, ale wszystko mnie boli. Opadam więc jak kukła, bez życia. Gdyby mnie zaatakował, to nawet nie miałabym siły się bronić, a nikogo innego nie ma w zasięgu wzroku. I sama już nie wiem, czy chcę żyć, czy umierać.

– Nie, dopiero co przyjechałem.

– Nie musisz… – Zaczynam, ale mi przerywa:

– Wiem, że nie muszę. Chcę. – Akcentuje ostatnie słowo. Wbijam w niego wzrok. Kim jest ten mężczyzna i czego tak naprawdę ode mnie oczekuje?

– Chcesz się zagłodzić na śmierć? Masz anoreksję czy raka? I choć raz nie opowiadaj bzdur. Nie zasługuję na to.

– Masz mój telefon? – Zmieniam kurs, aby uniknąć odpowiedzi. Jestem zła. Doprowadza mnie do szału. Chcę, żeby sobie poszedł. Przeraża mnie i denerwuje.

– Wyjaśnisz mi czy nie? – Nalega stanowczo, nie odpowiadając na moje pytanie.

– Niczego nie muszę ci wyjaśniać.

Przewraca oczami, wstaje ciężko i zawiedziony patrzy na mnie jeszcze przez chwilę. W końcu rusza w kierunku drzwi. Mój przyspieszony puls zaczyna się uspokajać. Kiedy już stoi przy wyjściu, odwraca się i mówi:

– Mylisz się co do mnie. Bardzo się mylisz.

Nie odpowiadam, patrzę w kierunku okna, nie na niego. Zamyka cicho drzwi z drugiej strony. Oddycham. Z trudem podnoszę się na łóżku i sięgam po szpitalny telefon. Wykręcam numer. Czekam.

– Komenda policji. Słucham.

– Dzień dobry. Nazywam się Patrycja Gryciuk i chciałabym coś zgłosić. Chodzi o zaginięcie małej Cassy z Cipières.

– Proszę mówić.

27

Nie palę, bo papierosy śmierdzą. Nie palę, bo Marnix nie chciał, żebym paliła. Nie palę, bo nauczyciel nie powinien przecież palić. Bo mam TO, poza tym w szpitalu nie wolno. Nie palę. Nie palę. Ale tak bardzo mi się chce.

Po dwóch dniach wreszcie mnie wypisują. Mogę wrócić do domu, ale nie mam jak. Nie mam samochodu, nie mam telefonu ani pieniędzy. Nie mam też siły, żeby iść na piechotę. Trzydzieści trzy kilometry pieszo? Niewykonalne. Nie jestem pewna, czy dałabym radę przejść chociaż jeden. Przyjechałam tu w koszuli nocnej, bez dokumentów, bez niczego i tak teraz stoję przed szpitalną recepcją. Boso. Pielęgniarka pyta, czy przyjedzie po mnie ten duży mężczyzna, który u mnie był. Nie, odpowiadam, i zatapiam wzrok w pierwszej stronie Nice-Matin, która leży na krześle.

– Znaleźli tę małą?

– Ciągle nie, ale piszą, że kogoś zatrzymali w tej sprawie. Nie podają kogo, bo nie ma jeszcze oficjalnych zarzutów. Co za historia… Chce pani do kogoś zatelefonować albo zamówić taksówkę? – Zadaje pytanie, ręką wskazując szpitalny aparat. Kiwam przecząco głową. Nie wie, że nie mam do kogo dzwonić, bo jedynego ewentualnego kandydata na szofera wydałam przedwczoraj lokalnej policji. Sterczę tam jeszcze przez parę minut z miną męczennicy, aż w końcu kobieta lituje się nade mną:

– Gdzie pani mieszka?

– Przy wjeździe do Gourdon.

– Mogę panią podrzucić. Wracam do Gréolières, ale dopiero wieczorem, po pracy.

– Poczekam w takim razie. I tak mi się nie spieszy. Dziękuję.

Uśmiecha się. Jest naprawdę miła, a ja nie mam wyjścia. Mam za to cztery godziny do zabicia, zanim ona skończy dyżur.

Wychodzę przed szpital, na parking. Gorąco daje mi mocno w twarz. Stoję chwilę przed wejściem i obserwuję widok. Dużo się tu nie zmieniło. Trochę zieleni, sporo samochodów i niebieskie niebo. Słońce piecze i nie chce przestać, zaraz roztopi wszechobecny czarny beton. Zero wiatru, mało powietrza. Strażnik proponuje mi papierosa. Biorę, odpalam, kiedy zbliża rękę z zapalniczką. Zaciągam się powoli, delektuję i jak zwykle muszę usiąść na krawężniku, bo kręci mi się w głowie. Dym wiruje mi między półkulami mózgu. Jest dobrze. Tak właśnie musi wyglądać raj, panie i panowie!

Do domu wracam dobrze znaną drogą. Z pielęgniarką rozmawiamy o upale. Martwię się, jak wejdę do siebie. Nie mam kluczy. Wychodząc do Magnusa nocą, zostawiłam chyba drzwi otwarte. Chyba… Każę się wysadzić na uboczu, nie chcę, żeby podjeżdżała pod nasze domy. Spogląda na mnie z zaciekawieniem, kiedy wskazuję ręką, gdzie ma się zatrzymać. Jest zdziwiona i próbuje o coś zapytać, ale nie pozwalam na to. Szybko wysiadam z auta i dziękuję za pomoc. Odjeżdża powoli, spoglądając na mnie w lusterku swojego starego samochodu. W wymiętolonej koszuli nocnej idę naszą drogą, na której błoto z ostatnich opadów zdążyło się już zeschnąć na pustynny pył i piasek. Za zakrętem widzę na podwórku dwa policyjne wozy i znaną mi zarzyganą toyotę, której nienawidzę.

Ogród Magnusa jest rozkopany. Cały: wszerz i wzdłuż. Ogrodzony policyjną taśmą. Drzwi jego domu są otwarte na oścież. Staram się przejść niezauważona, skradam się do siebie i cieszę, że mogę się wreszcie schować. Klucz niepotrzebny, mój dom stoi otworem. Nikt nie wita mnie radośnie, a dzik ma spojrzenie wbite w to samo, co zawsze, miejsce na schodach. Pięć minut później leżę w wannie. Odmaczam się w jej głębokich wodach razem z odpadającymi kawałkami rdzy. Boję się wyjść, nawet spojrzeć przez okno. Boję się tej prawdy, którą znam i której nie chcę. Żeby tak już była noc, żeby wszyscy poszli sobie do domu. Muszę się czymś zająć, aby czas mi szybciej minął. Zebrać się w sobie i nie siedzieć tak, czekając na śmierć, bo zwariuję. Nie wytrzymam tego dłużej. Żebym chociaż znała datę upływu terminu mojej ważności, byłoby łatwiej, ale nie znam. Muszę coś wreszcie zrobić. Muszę skończyć pisać tę książkę, zanim głowa odmówi mi posłuszeństwa. Zanim się tu ugotuję z gorąca i zeżrą mnie wyrzuty sumienia. Czas wszystko zakończyć i stawić czoła przeszłości. Niestety, ktoś puka do drzwi. Policja. Muszę otworzyć.

Yannik najpierw wzdycha na mój widok, a dopiero potem się wita. Muszę przypominać śmierć we własnej osobie.

– Jak się czujesz? – Na wstępie zadaje standardowe, znienawidzone przeze mnie pytanie.

– Dobrze, dziękuję. – Kłamię odruchowo.

– Mogę wejść? – Jest w środku, zanim skończy pytać.

Wchodzimy do kuchni. Nie proponuję mu niczego do picia, bo nic nie mam. Sam nalewa sobie wody z kranu. Proszę go o papierosa, ale właśnie mu się skończyły.

– Dziękuję, że do nas zadzwoniłaś.

– To chyba normalne. Jestem przekonana, że to on… Znaleźliście ją? – Przechodzę od razu do sedna sprawy.

– Nie.

– Ale to on?

– Nie wiem. Śledztwo jest w toku. Ale tak między nami, to on mi się wydaje niewinny.

Opadam ciężko na siedzenie. Zapada cisza, podczas której chcę, żeby mówił mi, co wie, ale on zamiast tego rozgląda się po całym pomieszczeniu. Siada w końcu na kuchennym krześle, bierze do ręki szklankę i zaczyna:

– Wiesz, że Heilbron jest taksydermistą?

– Nie wiem nawet, co to znaczy.

– Wypycha skóry zwierząt.

– Skąd to wiecie?

Puchacz, myślę. Myśliwy nocą!

– Znaleźliśmy u niego trzy eksponaty. Piwnicę przerobił na warsztat. Tych chemikaliów, o których mówiłaś przez telefon, używa się między innymi właśnie przy preparacji zwierząt. Jest profesjonalistą. Robi to całe życie. Zeznał, że to pasja po ojcu. – Kiwa po mądralińsku głową i wypija duszkiem wodę. Stół, narzędzia, lodówka, umywalka, chemikalia – wszystko do wypychania zwierząt. Jest niewinny. Jak mogłam pomyśleć inaczej?! Skompromitowałam się.

– A to nocne kopanie w ogrodzie? – Próbuję ratować twarz.

– Zakopywał to, co zostało z jelenia, którego upolował parę dni wcześniej – robi pauzę i bierze głęboki oddech – i czego nie zdołał lub nie chciał zjeść. Przeszukaliśmy cały teren. Nic tam nie ma. W domu też nie.

– Strzelba jest pewnie myśliwska? – dodaję zawiedzionym tonem.

– Tak. Legalna, ale nie ma na nią pozwolenia. Pożyczył od znajomego. Niby, że złożył już wniosek dla siebie, ale czeka na dokumenty o niekaralności. Zanim przyjdą ze Stanów, trochę to potrwa, więc mieliśmy pretekst, żeby potrzymać go parę godzin i przepytać jeszcze raz. Analizujemy ślady krwi znalezione na folii, którą woził w torbie w bagażniku, ale pewnie wyjdzie, że to zwierzęca.

– A co z żoną? Wiecie, że jego córka nie żyje?

– Tak zeznał, ale sprawdzenie tego też zabierze sporo czasu.

Znów zapada cisza, podczas której wpatruję się w Yannika, a on wbija wzrok w kuchenny stół. Boję się mówić o zgubionych w lesie majtkach, choć może powinnam. Nagle podnosi na mnie oczy i pyta, a jego palce nerwowo uderzają w blat:

– Nie masz nic przeciwko, gdybym się tu trochę rozejrzał? – Wstaje.

– Nie – mówię prawie szeptem i potwierdzam dodatkowo ruchem głowy. Przechodzi do przedpokoju, zagląda tu i tam, niczego nie dotykając. Patrzy na wypchaną głowę dzika. Potem idzie do salonu. Woła mnie.

– Co jest w tej skrzyni? – Spogląda na mnie wrogo.

Gdybym to wiedziała…

– Nie wiem – odpowiadam szczerze i widząc jego zdziwioną minę, dodaję od razu: – Rodzinne pamiątki.

– Mogę?

Kuca i chwyta za wieko, zanim zdążę cokolwiek odpowiedzieć. Otwiera kufer bez najmniejszego problemu. Krzywi się i zaledwie po kilku sekundach wiem dlaczego. Dochodzi do mnie zapach. Skrzynia strasznie śmierdzi.

– Jak to zrobiłeś?! – Wybałuszam oczy i doskakuję do niego. Siekiera Magnusa, która leżała obok, zniknęła.

– Normalnie – mówi zdumiony moim nagłym ożywieniem. – A co?

– Była zamknięta. Próbowaliśmy ją otworzyć…

– My? Jacy my? – dopytuje się.

– Magnus i ja.

– Magnus tego dotykał?

– Tak.

– W jakim celu?

– No przecież mówię! Zgubiłam klucz. Oglądał z bliska i obiecał, że spróbuje na drugi dzień drutem.

– Na drugi dzień?

– Wtedy była już noc i był zmęczony.

Cisza.

– Czy was coś łączy? – Patrzy mi prosto w oczy.

– Czy to jest przesłuchanie?

– Przepraszam. – Spuszcza wzrok. Gotuje się we mnie. Wszyscy myślą tak samo.

– Skrzynia była zamknięta, a teraz podchodzisz i otwierasz ją bez problemu. Nie rozumiem. – Wzdycham.

– Ktoś ją otworzył podczas twojej nieobecności.

Nie odpowiadam. Myślę. Kto inny mógłby to zrobić, jak nie on? Drutem. Sama go o to poprosiłam przecież!

– Magnus ma klucze do twojego domu?

Mam już tego dosyć.

– Nie. Na litość boską, zawsze zostawiam otwarte!

Widzi, że jestem spięta. Przestaje mówić i zagląda do środka.

– Mogę?

– Proszę.

Chce mi się wymiotować, więc wstrzymuję oddech. Wnętrze kufra jest duże, głębokie i prawie puste. Dobiega z niego okropny zapach. Szpitalny obiad powoli mi się cofa. Na dnie papiery, a w plastikowym worku – skórzany pasek. Zatykam usta rękoma. Najszczelniej, jak mogę. Obiad musi zostać. Yannik zakłada rękawiczki z lateksu i z grymasem zniesmaczenia wyciąga kopertę. Obraca ją w dłoniach. Znam ją doskonale. Bardzo dobrze ją pamiętam, bo nie tak dawno stałam się jej właścicielką. Sporo mi namieszała w życiu. I dziwi mnie to, że tu jest i że trochę pożółkła. Jej biel zawsze siliła się na niewinność, ale ja wiem, że tak naprawdę oznaczała niepodważalny i bezdyskusyjny wyrok. Może płomienie palonego w tamtym tygodniu kominka ją wysuszyły? Wreszcie przybrała właściwy kolor: żółty, kolor rozczarowania. Nie muszę jej otwierać, bo wiem, co jest w środku. Jednak Yannik tego nie wie. Skinieniem głowy pyta mnie o pozwolenie. Przez moment przegląda kartki, jest ich kilka, po czym spogląda na mnie speszonym wzrokiem i podając mi je, mówi:

– To chyba należy do ciebie. Przepraszam, nie chciałem budzić starych demonów.

Znów nachyla się nad drewnianym pojemnikiem. Zatyka nos i przerzuca delikatnie inne papiery, czyta, odrzuca, po czym wyciąga długi włos. Z kieszeni spodni bierze plastikowy woreczek i wkłada do niego swe znalezisko.

– Co robisz? – Zastanawiam się na głos.

– Zawiozę to do laboratorium, tak na wszelki wypadek. Z tego, co pamiętam, w tej rodzinie nie było nikogo o blond włosach.

Patrzę na niego w osłupieniu i nawet nie wiem, o co zapytać, tak bardzo wydaje mi się to niedorzeczne.

– Okej. To ty tu jesteś gliną, nie ja.

Nie odpowiada. Rozgląda się jeszcze chwilę, przegląda resztę dokumentów, na dłużej przy niczym się nie zatrzymuje, po czym rusza w kierunku wyjścia.

– Masz mało czasu, żeby przygotować mu jakieś sensowne przeprosiny. Magnus Heilbron najprawdopodobniej nie ma z tym nic wspólnego. – Rzuca i wychodzi.

Ja w ogóle mam mało czasu. I obojętnie, ile ciast bym mu upiekła i jak bardzo przepraszała, tego mi nie wybaczy. Nawet mu się nie dziwię. Ja też sobie tego nie wybaczam. Yannik Legrand zostawia mnie stojącą nad drewnianą przepaścią z kopertą w ręku. Jestem w piekle. Znowu.

Nagle słyszę, jak wszystkie auta odjeżdżają. Na podwórku zostaje samotna toyota. Wychodzę na dwór. Widzę, jak Magnus krząta się koło domu. Wypuścili go. Udaje, że mnie nie widzi, wracam więc do siebie. Szukam słów, jakie będą w stanie wyrazić moją skruchę, ale nie znajduję niczego, co odpowiadałoby poziomowi mojej wpadki. Jem kaszę jaglaną na wodzie i czekam, aż tu wpadnie. Przychodzi w końcu i puka jak zwykle. Otwieram, zapraszam go do środka, ale zostaje w progu.

– Przepraszam – mówię i brzmi to naprawdę kiepsko. Nie odpowiada. Z kieszonki koszuli wyciąga moją rozładowaną komórkę i podaje mi ją. Po chwili sięga do tylnej kieszeni jeansów i daje mi białe majtki, które zgubiłam, będąc z Marnixem w lesie.

– To chyba twoje.

Otwieram usta i tak zastygam. Nie wiem, od czego zacząć. Widzi to i niespodziewanie mnie ratuje. Po raz kolejny zresztą. Dlaczego? Po co? Ale daje, to biorę. Bo nie mam siły się tłumaczyć.

– Nie musimy wiedzieć o sobie wszystkiego – ogłasza, widząc moją przerażoną minę.

Dzięki Bogu, nie musimy.

– Dziękuję.

– Proszę – odpowiada i odchodzi.

Zastanawiam się, czy sam znalazł telefon i majtki, gdzie i kiedy, i dlaczego mi to teraz wszystko oddaje. Ale w sumie co za różnica? Wykorzystuję ostatnią szansę:

– Magnus, naprawdę mi przykro, że nasłałam na ciebie policję. Nie wiem, jak to wytłumaczyć. Nie wiem, co jeszcze powiedzieć – wołam za nim. Nie zwalnia kroku i mówi bez odwracania się:

– Myślałem, że pisarze znają się na słowach!

– Ja chyba nie… Proszę, wybacz mi – błagam, ale już jest na schodach. Nawet nie wiem, czy mnie jeszcze słyszy. Idzie do siebie pewnym krokiem. Wchodzi do domu i zamyka za sobą drzwi, zostawiając mnie w progu z całą winą. Mam ochotę zapaść się już pod tę ziemię. Im szybciej, tym lepiej. Ale niestety ciągle tu stoję.

Jak mogłam tak o nim pomyśleć? Skąd mi to wszystko przyszło do głowy? Dlaczego po prostu go nie zapytałam? Mam świra. Mam za dużą wyobraźnię. Nie kontaktuję, wymyślam bzdury. Ranię tym innych i wpędzam w niepotrzebne tarapaty. Tak robiłam Marnixowi, i tak robię Magnusowi. Co ze mnie za człowiek, co za bestia? I czy to się kiedyś skończy? Czas na odkrycie prawdy. Wracam do dokumentów ze skrzyni. Otwieram. Jak papier może tak cuchnąć?

28

U lekarza płakałam tylko raz, ale za to porządnie. Na początku starałam się płakać najciszej jak się da i wycierałam łzy. Nie wyszło. Szlochałam. Potem ogarnął mnie taki wstyd, że już nigdy więcej się nie rozkleiłam i nie rozkleję. To ja dostałam krótką piłkę, ostry policzek od życia, a nie on. Ale to właśnie ja poczułam się tym płaczem upokorzona.

Gdybym wcześniej wiedziała, że tak szybko się skończę, może zrobiłabym coś inaczej. Ale nie o mnie na tym świecie chodzi, więc nie zmieniam niczego. Marnix też nie chciał niczego zmieniać. Chciał, żeby wszystko było normalne i zwyczajne, jak wcześniej. Miał rację, choć kto jak kto, on mógł od życia wymagać czegoś więcej.

Spoglądam na śmierdzące papiery: wszystko się zgadza. Wszystko, oprócz trzech rzeczy: daty, zapachu i właściciela. Dokumenty ze szpitala w Grasse, z 2008 roku, wyniki badań i potwierdzenie diagnozy na TO są na nazwisko:

MARNIX LANTERI

Już nigdy.

Już koniec.

Już ostatni raz. Tak zupełnie ostatni.

Kładę się i leżę. Nic nie robię. Znowu. Chuj z tym wszystkim. Mam dosyć. Mam to gdzieś. Chcę krzyczeć. Próbuję myśleć o czymś innym. Zastanawiam się, co robiłam prawie trzydzieści lat temu o tej samej porze. I od razu widzę, jak leżymy z Robertem i Marnixem w moim łóżku, a Malwina opowiada nam bajkę na dobranoc.

– To o czym ma być dzisiaj bajka? – pyta swoim ciepłym głosem.

– Taka, żebyśmy się bali – podpowiada uśmiechnięty Marnix.

– Najlepiej, żebyśmy nie mogli po niej spać całą noc! – Robert podbija. Chowam się pod prześcieradłem. Już się boję.

– Na pewno? – Malwina udaje grobową powagę.

– Na pewno, na pewno! – odpowiada zadowolony Robert. Wyściubiam nos. W pokoju jest ciemno, blady księżyc daje niewiele światła. Puchacz pohukuje gdzieś w oddali. Marnix mruży oczy.

– Przypowieść o zielonej wstążce?[20] – Ciotka zadaje pytanie, a my odpowiadamy chórem:

– Tak! Prosimy!

Leciało to mniej więcej tak:

Pewnego razu była sobie dziewczynka o imieniu Jenny. Jenny była jak wszystkie inne dziewczynki, z jednym małym wyjątkiem: zawsze nosiła zieloną wstążkę zawiniętą wokół szyi. W jej szkole był chłopiec o imieniu Alfred. Alfred lubił Jenny, a Jenny lubiła Alfreda.

Pewnego dnia Alfred zapytał:

– Dlaczego zawsze nosisz tę zieloną wstążkę?

– Nie mogę ci powiedzieć – odpowiedziała Jenny. Ale chłopiec nalegał:

– Ale dlaczego zawsze masz ją na sobie?

– To naprawdę nie jest ważne – stwierdziła Jenny.

Kiedy Jenny i Alfred dorośli, zakochali się w sobie i wzięli ślub. Po ślubie Alfred zaproponował:

– Teraz, kiedy już jesteśmy małżeństwem, musisz mi powiedzieć, o co chodzi z tą zieloną wstążką!

– Musisz jeszcze trochę poczekać – prosiła Jenny. – Powiem ci, jak przyjdzie odpowiedni moment.

Lata mijały. Alfred i Jenny zestarzeli się. Pewnego dnia Jenny zachorowała. Lekarz powiedział jej, że niedługo umrze. Wtedy zawołała Alfreda do swojego łóżka.

– Alfredzie – zaczęła – teraz mogę wyjawić ci sekret mojej wstążki. Odwiąż ją i wtedy się przekonasz, dlaczego nie mogłam powiedzieć ci o niej wcześniej.

Powoli i delikatnie Alfred rozwiązał wstążkę, a wtedy głowa Jenny odpadła. Koniec.

Przerzucam kartki w dłoniach. Sprawdzam trzy razy, ale nie chce być inaczej.

MARNIX LANTERI

Nie mogę jednak uwierzyć. Usta rozchylają się w zamyśleniu. Ręka trzymająca papier opada mimowolnie. Mrugam powiekami z ołowiu. Zaciskam je i próbuję zapanować nad wszechświatem. Głowa się wypełnia. Patrzę w prawo. Mur. W lewo. Mur. Stopy już mokre. Jest ciasno. Tracę orientację. Pokój wypełnił się wodą po sam sufit, a ja nawet tego nie zauważyłam. Muszę się odbić od dna, od drewnianej podłogi, żeby wypłynąć na powierzchnię i nabrać powietrza. Inaczej się tu utopię.

Telefon! Szukam ładowarki. Biegnę na górę, wracam na dół. Znajduję. Podłączam i próbuję przypomnieć sobie kod zabezpieczający. Po co w ogóle się go wpisuje? Mam w końcu. Dwa, zero, zero, osiem. Działa. Dzwonię w środku nocy. Nie jestem pewna, kiedy i o czym ostatni raz rozmawialiśmy, i bez przywitania się zaczynam:

– Janeczku, powiedz mi całą prawdę.

– Jaką prawdę? – pyta zdezorientowany. Obudziłam go.

– O mnie, o nas. Jestem chora?

– Na co?

– Nie wiem, na co…

Zastanawia się chwilę, wzdycha głośno.

– Nie jesteś chora. To Marnix był chory – odpowiada w końcu pewnie i spokojnie, tak jakby był przekonany, że ma rację. Też mi pocieszenie. W telefonie cisza.

– Umieram?

– Nie umierasz. To on umarł.

Pogubiłam się. Zgubiłam w rzadkim lesie. Zapuściłam się tak daleko w głąb, że ani światło księżyca, ani latarka nie wskażą mi drogi. Trzeba mi jarzeniówki. Albo nawet halogenów z błyszczącego nowością stadionu Allianz Riviera. Potrzebuję światła, żeby wyjść na prostą. Stanąć na nogi.

Jak to umarł? On umarł? Marnix umarł? Drążę:

– Kiedy?

– Dziewięć lat temu.

– Gdzie?

– W szpitalu.

– Na co?

– Na nowotwór.

Marnix umarł. Teraz potrzebuję tlenu, bo mam wrażenie, że go nie ma. Sapię do słuchawki, próbuję oddychać głęboko, nabrać powietrza, ale coś mnie blokuje. Coś przeszkadza, poddusza. W końcu wybucham niekontrolowanycm śmiechem, a zaraz potem płaczem. Janek cierpliwie wysłuchuje. Długo. Nie rozłącza się, nie przerywa. I nagle wydaje mi się, że ja już to wiem, że zawsze wiedziałam, tylko na chwilę zapomniałam.

– Byłam z nim? Powiedz mi tylko, czy byłam przy nim, jak umierał… – Chcę się upewnić. Dukam przez łzy. Dławię się nimi.

– Byłaś. Oczywiście, że byłaś. Zawsze z nim byłaś.

– Do końca?

– Do samego końca. Siedziałaś z nim na łóżku w szpitalu Clavary, a potem nie chciałaś oddać go do kostnicy. Musieliśmy…

– Wystarczy. Przestań już. – Chciałabym się uspokoić, ale się nie da. – To dlaczego tego wszystkiego nie pamiętam? Dlaczego tego nie wiem, skoro tam byłam? – Widziałam. Siedziłam przecież w pierwszym rzędzie!

– Podświadomość potrafi czasem wymazać traumatyczne wspomnienia z pamięci – mówi to tak, jakby był lekarzem.

– Jak mogłam zapomnieć?

– Zdarza się. Tak wyszło.

Jezu.

– Zapomniałam i już sobie nie przypomnę – wyrokuję.

– Pozostaje zdjęcie – oznajmia Janek, jakby na pocieszenie.

– Zdjęcie?

– W kuchni, w Gourdon.

– A to… To o niczym nie świadczy.

– Spójrz na nie, może ci się przypomni – prosi.

Idę do kuchni i się na nas gapię. Na naszą świętą trójcę. Modlę się. Zaklinam rzeczywistość. Chcę nas z powrotem.

– No jestem. Stoję i patrzę na niego zamiast na tort.

– Mówię o zdjęciu schowanym w szufladzie.

– Jakim zdjęciu? – Budzę się.

– Otwórz szufladę ze sztućcami, powinna tam być fotografia zrobiona przeze mnie waszym polaroidem, w szpitalu. Dwa dni przed… – Janek jeszcze coś mówi, ale nie słyszę już co. Bo tego słowa nigdy nie słyszę. Ale jednak do mnie dotarło i uderzyło. Bardzo trafnie i mocno.

Wraca oddech, zrywam się do stołu. Rzucam się do szuflady, tak jakbym to jego, a nie zdjęcie miała tam znaleźć. Machając rękoma, wyrzucam połowę srebrnej, ciężkiej zastawy na podłogę. Huczy, wali, hałasuje. Grzmi. I znajduję. Pośród sczerniałych widelców i noży wyblakłe małe zdjęcie. Kuchenne światło jest takie słabe, więc żeby lepiej widzieć, przysuwam fotografię bliżej twarzy. Dostrzegam nasze kontury. Pokój szpitalny w Grasse. Rozpoznaję go od razu i wącham jego lepkie, gorące powietrze, które zalegało tam godzinami. Czuję ten zapach, znam go. Jestem nim wypełniona pod sam korek.

Jest upał. Wczesny wieczór albo późne popołudnie. Siedzę na łóżku, na zgniecionym, przepoconym prześcieradle. A on leży, trzymając głowę na moich kolanach. Zgięty, słaby, kościsty. Obejmuje mnie jednym ramieniem, a drugie splata się z moim. Nachylam się. Ma przymknięte oczy i uśmiech na ustach. Coś do mnie szepcze. Albo mówi… Co? Nie wiem. Ale odpowiadam. Też z uśmiechem, jednak udawanym. Włosy zwisają mi na jego zapadły policzek i trzymam dłonią tę piękną twarz. Jesteśmy szczęśliwi. Jesteśmy razem.

– Jesteś tam? – pytam cicho do słuchawki.

– Jestem. – Janek odpowiada zmęczonym głosem. Jest cierpliwy. Milczymy chwilę, aż w końcu mój mózg zaczyna normalnie funkcjonować.

– Nie było go tu tydzień temu?

– Nie było. Od dziewięciu lat go nie ma, kochanie.

– A na pogrzebie Malwiny?

– Rzuciłaś się z pięściami na jego ojca. Myślałaś, że to on…

– A gitary?

– Kazałaś zostawić w jego pokoju.

– Rozumiem.

Słyszę, jak Janek ziewa. Po chwili pyta czułym głosem:

– Ile razy on ci będzie tak umierał? Jak długo jeszcze będziesz się tak męczyć? Kiedy pójdziesz na jakąś terapię i zaczniesz wreszcie żyć? To już dziewięć lat.

Nie odpowiadam, bo on mi umiera każdego popołudnia, codziennie, i co tydzień, i co miesiąc. Bez przerwy. Zawsze.

A na zdjęciu to ja trzymam jego głowę na kolanach. To moja ręka gładzi jego włosy i to moje, a nie jego usta, szepczą słowa pocieszenia, efemeryczne formułki jak z kruchej porcelany. To ja zapewniam, przysięgam, zarzekam. Ja się rozczulam. Kłamię jak z nut, że będzie dobrze. I to mnie, a nie jemu, robi się po tym obrzydliwym kłamstwie niedobrze. I taki właśnie jest prawdziwy koniec.

Jest pusto, bo go nie ma. Właśnie tak, jak tu. Jak na kartkach bez słów, które przez lata zwał listami.

Na końcu pamiętnika z 1993 roku znajduje się opis Marnixa niczym dane techniczne w instrukcji obsługi. Data urodzenia, znaki szczególne, waga, wzrost, a potem lista upodobań. Ulubione danie: pizza. Romantyczny zgrywus! Ulubiony kolor: czarny. Kolor oczu: zielony. Wzrost: 1,90 m. Kolor gitary: czarny. Kolor serca: czerwony. Jakiego koloru jest Marnix teraz?

Chmury będą ganiać się po niebie. Matka Cassy będzie odchodzić od zmysłów. W Le Tapas będzie się lało wino. W lesie zabrzmi kwiczące krii popielic. W zamku w Gourdon będzie straszyć cisza. I pomyśleć, że byłam tam sama nocą. I mimo że wydawało mi się, że jestem z nim, że biegniemy razem i że mnie potem ciągnie, to uciekałam sama. Zdjęłam majtki sama. Przez trzy dni rozmawiałam ze sobą w domu i w ogrodzie. Dwa razy pojechałam na lotnisko w Nicei! Sama. Boże… Słodki Boże… Nawet jego żonę i dzieci zmyśliłam. Amsterdam! Odejście, rozstanie… Wymyśliłam to wszystko, a potem w to uwierzyłam.

Wy też?

Gdyby Marnix tu był, przeczytałby tę książkę. W tym miejscu zrobiłby pewnie przerwę. Zamyśliłby się na chwilę. Albo rozmyślałby nad nią przez kilka dni. Analizowałby pewnie każde napisane tu słowo. Porównywałby zdania do rzeczywistości, moje opisy, jego uczucia, nasze wspólne czasy. Ale go nie ma.

Bo przecież po Marnixie została tylko pustka. Tak jak i po nas. I ani na trzy dni, ani nawet na trzy sekundy się nie odnaleźliśmy i już się nie odnajdziemy. I do tego muszę się przyzwyczaić. Do tego niczego, do sytuacji ostatecznej. Szczególnie do niej. Wybór nie jest prosty, ale zadecydowałam: żyję.

I biorę odpowiedzialność za każdy czyn i każde słowo. Nawet za moją subiektywną perspektywę przebiegu zdarzeń.

29

Cały wieczór siedzę i knuję. Muszę się rozmówić z Magnusem. Zrobiłabym dla niego ciasto, ale nie mam jajek. Rozważam nawet prysznic, ale szybko mi przechodzi. Książka. Myślę więc o książce. Muszę ją skończyć. Jednak nie da się rozpocząć nowego rozdziału, jak się nie zakończyło poprzedniego. Ani w powieści, ani w życiu. Nie idzie mi. Nie potrafię. Nie umiem się zmusić, bo sprawa z Magnusem nie daje mi spokoju. Jak mam go przeprosić? Przypomniały mi się trzy godziny ciszy Malwiny. Ale z nim się tak nie da. Nie jesteśmy przecież parą. Nie będziemy się kochać. Co mogę zrobić, żeby się z nim pogodzić? Żeby mi wybaczył? W bierki grać z nim przecież nie będę. Magnus nie opuszcza domu. O dwudziestej na podwórko wjeżdża czerwony skuter z dwoma pizzami i zgrzewką piwa. Wychodzi na to, że mój sąsiad nigdzie się nie wybiera. Chciałabym iść z nim porozmawiać, ale nie umiem.

Wieczorem, żeby się czymś zająć, robię listę zakupów. Udaję przed sobą, że muszę jechać do sklepu, bo nie zostało mi nic do jedzenia, a wychodzi na to, że jeszcze trochę mi tu zleci. I że to jest ważne. Sprawdzam stan konta przez internet i widzę, że Janek znów zrobił mi przelew. Starczy na jakieś dwa tygodnie. Wstyd mi i czuję się z tym źle, ale nie widzę innego rozwiązania. Niech to też stanie się ważne. Nawet obiecuję sobie, że jutro usiądę jednak do tekstu, postaram się go skończyć jak najszybciej. Gdyby tak ludzie przestali nielegalnie kopiować książki w internecie… Bardzo ważne. Wmawiam sobie. I w ogóle w to nie wierzę.

Nagle na zewnątrz rozlega się nieznany hałas. Wstaję, wychodzę przed dom. Magnus przez górne okno wyrzuca sprzęty na podwórko. Wzmacniacz fendera właśnie rozbił się z hukiem na wysypanej kamyczkami drodze. Zaraz za nim stary olfaktometr i drewniany taktomierz. Teraz leci mikrofon z zaplątanymi kablami, dwie statuetki – nagrody muzyczne, które dostał. Następne fruwają płyty kompaktowe, kasety i winyle. Straploki, paski i kapodastry. Słuchawki. O mały włos nie dostałam w głowę stalowym kamertonem.

– Magnus, przestań! – krzyczę, ale on nie ustaje. Deszcz kabli, następnie pudełko plastikowych piórek rozsypujących się na trawie i w końcu struny, potem fiolki próbek perfum z laboratorium jego taty. Serce mi zamiera, bo czekam na gitarę. Wołam go, ale nie słyszy, nie przestaje. Wbiegam więc do jego domu, pokonuję korytarz, schody, wpadam do pokoju.

– Przestań! Natychmiast przestań, słyszysz?! – drę się. Odwraca głowę. Wbija we mnie wściekły wzrok, kiedy patrzę na niego i próbuję złapać oddech. – Co robisz? – pytam resztkami tlenu. Chyba się uduszę. Ten sprint mnie zaraz zabije.

– Miałaś to zabrać, obiecałaś, że się tego pozbędziesz, a to dalej tu jest! Jak mam tu wysprzątać? – Ma donośny zwierzęcy głos i okropnie się go boję. Udaje mi się jednak odpowiedzieć:

– Chcieliśmy przyjść, kiedy Marnix tu był, ale wyjechałeś. Nie było jak.

– Nigdzie nie wyjechałem, byłem tu cały czas i nikogo u ciebie nie widziałem.

– Jak to nie widziałeś? – Zwalniam oddech i silę się na grzeczny ton: – Marnix spędził tu trzy dni. Widzieliśmy cię, więc i ty musiałeś widzieć nas. – Żongluję frazesami i nagle dociera do mnie, że to wszystko nieprawda. Że to nonsens. Zmyśliłam to przecież. Mam na to dowód. Trzymałam ten papier w ręce. Janek potwierdził. Muszę się do tego w końcu przyzwyczaić. Ale teraz, jak ja to odkręcę?

Nie odpowiada, patrzy na mnie z niedowierzaniem i zatrzymuje się. Przestaje zbierać kartki z nutami. Zapada cisza. Obserwuję go, spoglądam na straty. Wszystko porozwalane leży na podłodze. Kable plączą się pod moimi nogami, dwa futerały po gitarach leżą na środku, otwarte i puste. Niczym trumny czekające na nieboszczyków. Czuję, że zaraz oboje w nich skończymy. Magnus siada na skórzanym krześle, które stoi tam od wieków, i ociera czoło z potu. Wzdycha, po czym przemawia spokojnym tonem:

– O co w tym wszystkim chodzi? Co się z tobą dzieje, dziewczyno? – Ma dziwną minę. Nie wiem, czy to złość, czy zawód. Żebym chociaż wiedziała, jak mu to wytłumaczyć. Gram na zwłokę:

– Myślałam, że to ty mi powiesz.

Teraz patrzy na mnie ironicznie. Po chwili zastanowienia kontynuuje:

– Żyjesz w książkach czy w rzeczywistości?

– Co?

Zastanawiam się, kto tu jest świrem. Ja czy on? Wypada na mnie, ale to on dalej bredzi:

– Przerasta mnie to, już nic nie rozumiem. Nie wiem, co mam dalej… Co ty tu w ogóle robisz?

– A ty? – Zdezorientowana odrzucam piłkę w jego stronę.

– Ja? – Dziwi się, ale odpowiada z pewnością: – Żyję. A przynajmniej próbuję. Ale ty, to nie wiem…

Spoglądam na niego i poddaję się. Kapituluję, bo już nie mam siły. Szepczę:

– Ja umieram. Pasuje?

Nie odpowiada, patrzy mi prosto w oczy i zastanawiam się, co jest w tym odważnym spojrzeniu. Stoję tak jeszcze chwilę, po czym chwytam za czerwoną elektryczną gitarę i wychodzę. Moja dłoń zjeżdża po gładkiej drewnianej poręczy schodów, zerkam na nią i wiem, że kościste palce Marnixa chwytały się jej kiedyś nieskutecznie. Wracam do siebie. Łzy płyną. Jest mi smutno, jest mi źle. Magnus mnie nie zatrzymuje, a Marnix podobno nie żyje. Ja wcale nie umieram. Ja tylko płaczę i kłamię.

Raz jeszcze sprawdzam dokumenty ze szpitala. Marnix Lanteri. To ciągle jego nazwisko jest na tym papierze. Marnix, a nie Patrycja. Lanteri, a nie Gryciuk. Nie chce być inaczej. On nie żyje. Teraz rozumiem, że nie mogę wszystkiego. Są rzeczy, na które nie mam wpływu. Nie władam światem, choć przez prawie czterdzieści lat tak mi się wydawało. Nawet nie panuję nad własną pamięcią. W ogóle nie jestem ważna. W dodatku nie będę żyć wiecznie. Co oznacza, że nie jestem nieśmiertelna ani nawet długodystansowa, skoro ostatnie dziewięć lat minęło jak mrugnięcie powieką. Wstyd się przyznać, ale nawet tego nie zauważyłam. Byłam tak bardzo skupiona na przeszłości, że teraźniejszość ominęła mnie wielkim łukiem i dalej mknie gdzieś obok, zataczając kręgi zapomnienia. Jutro staje się od razu wczoraj, nie przechodząc przez stację dzisiaj. Co robiłam przez te dziewięć lat? Udawałam, że TO się nie stało. I to było moim głównym zajęciem.

Wszystko kiedyś minie. Minąłeś już ty. Teraz mijam ja. Przeminę w końcu jak wszyscy. Inni będą się zaczynać, trwać chwilę, nikt jednak nie przetrwa na zawsze. Ale od teraz moje przemijanie jest świadome. Teraz już wiem, bo pamiętam. Teraz to dziś. Dziś to teraz. I wszystko sobie nareszcie przypominam.

Dokładnie pamiętam tę ciszę przed burzą: błogie uczucie spokoju i spełnienia, niedocenianej radości, niezauważonego szczęścia, które widzisz dopiero wtedy, gdy go nie ma. Branie miłości, bo się należy. Nie, nie należy się. Nic nikomu. A potem pamiętam, że było TO, ale tego przecież nie pamiętam. Wiem, że kiedy minęła złość i rozpacz, do pokonania został jeszcze żal. Zamknęłam się w swojej skorupie i bezsensownie w niej trwałam. Nie z wyboru, nawet bardziej wbrew sobie. Po prostu nie umiałam inaczej. Dni mijały. Cholerne dni mijały. Ale to nie byłam ja, to Marnix zachorował.

I jak to wszystko nazwać słowami, skoro zapominasz nawet, jak się nazywasz? Bo TO jest prawdziwe, bo TO jest dookoła, ale przecież nigdy u ciebie, prawda? Aż do tego momentu, kiedy niemożliwe puka do twoich drzwi, bez zaproszenia ani uprzedzenia wprasza się po chamsku z brudnymi buciorami i ogłasza, że przyszło właśnie do ciebie. I zostaje.

Przy takiej diagnozie lekarz nie mówi, ile masz czasu. Nie podaje daty twojej śmierci. Nie chce, bo może się pomylić. Mówi tylko, czy jest możliwe leczenie, i jakie. Tu możliwości leczenia nie było, bo TO było już wszędzie.

– Mówimy o tygodniach, miesiącach czy latach? – Zaryzykował podczas wizyty u onkologa.

– Myślę, że o miesiącach, ale mogę się mylić. W jedną i drugą stronę, niestety.

– Ile?

– Rok to bezpieczna odpowiedź.

Chciałam krzyczeć, żeby ktoś coś zrobił. Jak to – nie możemy go uratować?

*

TO jest złem. To jest czymś, czego nikt nie chce. Czym jest TO? Co to jest? To ta choroba, która pojawia się znikąd i bez znaków ostrzegawczych. Bez czasu na rozbieg czy ochłonięcie. Rach-ciach i jest. Rach-ciach i koniec. I tylko krzyk w głowie zostaje. Napiszę to jeden jedyny raz, więc uważajcie: to rak. Stało się. Napisałam i wymiotuję teraz tym słowem. Teraz już mogę. Nie muszę trzymać fasonu jak na pogrzebie Roberta. Nikogo tu nie ma. Skręca mi żołądek tak samo gwałtownie, jak wtedy, kiedy duża, biała koperta dotarła nieoczekiwanie w nasze młode ręce. Tak samo kiedy wepchnęłam na dno kieszeni małą zwiniętą karteczkę. Lub jak wtedy, kiedy rozrzucałam z niej konfetti na drodze. Nigdy więcej nie użyję tego słowa i nigdy nie chcę go już usłyszeć. Nie zedrę na nim gardła. Nie przecisnę nawet. Nie wypowiadajcie go przy mnie, bo usunęłam je z mojego słownika. Pstryk! I już go nie ma.

Pamiętam skrzypienie schodów, kiedy szłam do pokoju Roberta, i nieład, jaki tam zostawił. Wiem, kto rzucił pierwszą garść ziemi do dołu. Widzę dokładnie, jak Marnix idzie na czworakach na ten przeklęty pogrzeb. Skoro więc jestem taką mistrzynią w zapamiętywaniu, dlaczego nie pamiętałam, jak odchodził ten, którego kochałam najbardziej na świecie? Dlaczego w ogóle nie rozumiałam, że odszedł? Że umarł?

Wmówiłam sobie, że to się nie stało. Ale stało się.

30

Po diagnozie Marnix nie walczył wcale. Nie dbał o siebie. Nawet nie próbował. Nie zaczynał. Zabronił rozmawiać o chorobie, a tym, którzy wiedzieli, nakazał milczeć i zachowywać się tak, jakby nic się nie stało. Wychodziło mi to uszami od samego początku. Mój świat się zawalił, a on chciał, żebym udawała, że wszystko jest w porządku. Żył tak, jakby nie wiedział, że jest chory. Nie brał pod uwagę żadnej terapii alternatywnej, żadnej innej konsultacji, drugiej opinii. Nic. Planował wakacje, koncerty, spotkania. Udawał i był w tym mistrzem, jakby to robił całe życie. Chwilami nawet ja, chyba z rozpaczy, dawałam się na to nabrać. Korzystał, ile się dało. Jadł, mył się, czesał, ubierał. Grał na gitarze, żartował ze znajomymi i chodził na wino. Do czasu oczywiście.

Bo w końcu go złapało. Dopadło po zmroku, niespodziewanie, na ulicy. Szybciej niż się tego spodziewaliśmy. Kiedy ktoś, kto całe życie był chudy jak patyk, traci nagle dużo na wadze, to nie można tego już nazwać chudnięciem. To jest po prostu znikanie w oczach. Paracetamol na wszystko. Łykał go coraz więcej. Potem jakieś apteczne mieszanki. Garściami, zakazane dawki, aż leki przestały zupełnie na niego działać. Wtedy dopiero wrócił do lekarza. Ten jednak powiedział, że mocniejsze prochy dostanie jedynie wtedy, kiedy zdecyduje się położyć w szpitalu. Nie skorzystał.

W trzy tygodnie stałam się ekspertem. Miałam dużo pytań, mało odpowiedzi. Potajemnie zadzwoniłam do mojej koleżanki, która jest onkologiem, i zapytałam o możliwości, jednak nawet ona powiedziała mi tylko prawdę. Później nie było już kogo pytać, może z wyjątkiem Boga. Ale on, jak na bóstwo przystało, zbył mnie wymownym milczeniem.

Raz mieliśmy długi i dziki atak śmiechu. Ostatni.

Raz próbowaliśmy się kochać w pocie czoła. Ostatni.

Raz wypiliśmy razem dwa szampany. Po jednym na głowę. Ostatnie.

I potem ja też byłam chora. Z nim, po tych nieszczęsnych szampanach z czarną etykietą. Jednak rozstój jelit trwał za krótko i znów niby tylko on cierpiał. A wydawało się, że to ja bardziej potrzebuję pomocy. Nie mogłam się z tym uporać. Nie radziłam sobie z diagnozą, z całą tą nową sytuacją. Przerosła mnie zupełnie, wybuchła we mnie jak wciśnięty pięścią do gardła i połknięty na siłę granat. To ja wymiotowałam. Ja płakałam. Ja krzyczałam i nie mogłam przestać, w dodatku kryjąc się przed nim z tym wszystkim, udając, że się trzymam. Przestałam być sobą, żeby było, jak chciał. A on był spokojny. Siedział i grał na gitarze. Jakby od razu się z tym pogodził, jakby nie rozumiał, co to oznacza. Zaakceptował TO. Jak? Nie wiem.

Uczyłam się przemilczać jego milczenie. Zatajać. Nie planować. Nie płakać. Nie pocieszać. Kłamać. Udawać, że się nie boję, że to wszystko zniosę. Najtrudniejsze zadanie na świecie. Ale się podjęłam. Miałam inne wyjście?

Któregoś dnia Bianka, dziewczyna, która swego czasu wyznała w upojeniu alkoholowym, jak bardzo jest w nim zakochana, zapukała do drzwi mieszkania, które wynajmowaliśmy przez ostatnie lata w Nicei. Marnix leżał na łóżku, starając się zapomnieć o bólu, który wiercił mu dziury w mózgu. Otworzyłam.

– Przepraszam, że tu przychodzę, ale… Jest Marnix?

– Idź stąd i nie wracaj więcej. Skąd w ogóle masz ten adres? – Byłam oburzona. Taka sytuacja i jeszcze ona! Co za dużo, to niezdrowo.

– Muszę go zobaczyć – poprosiła cicho.

– Nie musisz.

– Co z nim? Wiem, że coś jest nie tak.

– Bzdury. Skąd ci to przyszło do głowy? – zapytałam, a wtedy rzuciła tym kobiecym spojrzeniem, które wszystko tłumaczy. Nie mogłam jej powiedzieć prawdy. Marnix zabronił. Nie chciałam się z nią użerać, bo mieliśmy tak mało czasu. – Idź już.

– Widziałam go. Nie wyglada dobrze. Daj mi chwilę. Powiedz mu, że tu jestem – nalegała.

– Nie. – Próbowałam zamknąć jej drzwi przed nosem, ale zablokowała je butem.

– Błagam…

– Wynocha! – syknęłam i popchnęłam ją w stronę korytarza. Odskoczyła. Jej szkliste spojrzenie śniło mi się jeszcze długo potem.

– Kto to był? – zapytał, gdy do niego wróciłam.

– Nikt – odpowiedziałam.

Ostatnie sześć tygodni było ciężkie. Baterie mu siadły. Przygasł. Przestał funkcjonować. Jego lśniące zazwyczaj włosy stały się matowe, a spojrzenie ospałe i zamyślone. Palce, które latami śmigały po gryfie gitary, teraz zwisały nieruchomo z mojej zaciśniętej dłoni. Nie pomagało muskanie ich wargami ani szepty. Nic już nie pomagało. I nagle nie wiedziałam, co robić. Po prostu nie miałam zielonego pojęcia. Wróciliśmy do Gourdon, do jego dawnego pokoju. Tam bezpowrotnie opadał z sił. Nie wychodził na zewnątrz, nie śpiewał i nie grał. Zapach i kolor jego ciała uległy zmianie. I znów, dokładnie tak jak kiedyś, leżeliśmy na jego łóżku, w tym gorącu, nieseksualnie przyklejeni jedno do drugiego w niemocy. Wychodziłam wyłącznie po to, żeby zapalić.

Potem Marnix przestał jeść.

Raz próbowałam go wykąpać, kiedy nie mógł już dojść do łazienki o własnych siłach. Przez ten okropny upał zapach potu stał się trudny do zniesienia. Przetransportowałyśmy go z jego matką na kocu ciągniętym po podłodze. Ściągnęłam mu bokserki, unikając jej spojrzenia. Razem próbowałyśmy go podnieść i delikatnie włożyć do wanny pełnej piany, ale wyślizgnął nam się i wpadł do wody z wielkim pluskiem.

– Utopicie mnie tu – wyszeptał z uśmiechem, kryjąc zażenowanie sytuacją.

– Powinnyśmy zawołać lekarza. Powinieneś zacząć się leczyć. – Wymsknęło mi się w strachu, z tej rozpaczy, ze zmęczenia i od razu tego pożałowałam. Miałam nie namawiać.

– Nie mów mi, jak mam umierać – odpowiedział i zanurzył się w letniej wodzie.

Kazał mi obiecać, że go nie oddam do szpitala. Obiecałam. Głupia, obiecałam. Zła, wypalona i zbuntowana. Jednak na dwa tygodnie przed końcem jego ojciec zadecydował, że tam będzie mu lepiej, i wezwał karetkę. Matka wahała się jeszcze, jednak się zgodziła. Do ostatniej minuty błagałam, żeby to odwołali. Zrobiło się tak gorąco, że w domu nie było po prostu czym oddychać. Myśleli, że w szpitalu mają klimatyzację. Mają, ale nie na paliatywnej.

Z piętra znosiło go dwóch pielęgniarzy. Stałam wyżej i patrzyłam, jak uważają, by nosze nie obijały się o ściany na schodach, i wtedy dotarło do mnie, jak bardzo się skurczył. Zrobił się kościsty jak nigdy dotąd. Jakiś taki drobny i mały. Dwudziestodziewięcioletni mężczyzna wyglądał jak nastolatek. Już prawie się nie ruszał. Przyzwyczaiłam się do tego znienawidzonego widoku bezruchu. Nie miał siły się sprzeciwić. Poddał się, choć wymachiwał przez chwilę ręką, jakby chciał się złapać poręczy i zaprotestować. Jedną ręką. Po cichu. Pozwoliłam na to. Naprawdę pozwoliłam. I nie mogę sobie tego wybaczyć.

– Ręka! – zawołał pielęgniarz i wtedy zerknęłam z nadzieją na jego matkę, która stała niżej i kazała go przytrzymać.

– Ciii… – Starała się go uspokoić, gładząc mu włosy. A on tylko podniósł na nią gasnące oczy. I gdy o tym myślę, chcę umrzeć, żeby nigdy więcej nie przypominać sobie tego spojrzenia odartego z nadziei. Już wiedział. Już wtedy zrozumiał, że nie wróci.

To było jego pożegnanie z domem. Z Gourdon. Ostatnie.

Zsunęłam się i opadłam ciężko na schody. I ja zobaczyłam początek końca, choć nie chciałam się do tego jeszcze przyznać. Do końca udawałam. Do samiusieńkiego końca. Żeby nie chodzić na czworakach, żeby nie wyć, żeby uszanować jego bezsensowną wolę, przez którą nie wolno mi było rozpaczać. Wmawiałam sobie, że to nieprawda, że los się odwróci, że wyzdrowieje. Nie wiem, jak i dlaczego, ale nie wierzyłam w jego umieranie. To było nierealne, za szybkie, niespodziewane. Lekarze dali mu rok życia, a już po trzech miesiącach byliśmy w szpitalu. Kochaj mnie, kochaj. Całuj mnie, całuj…

Najgorsza w szpitalu jest cisza. Na paliatywnym w Grasse oprócz ciszy był jeszcze wykańczający upał. Wilgotne powietrze pomieszane z zapachem moczu i umierania. Zalegająca w gardle ohyda. Kazał przynieść sobie gitarę. Tę czarną, pierwszą, którą mu podarowaliśmy na dwunaste urodziny. Nie miał siły na niej grać, ale podobało mu się, że stoi w rogu szpitalnego pokoju. Po jakimś czasie poprosił mnie, żebym położyła ją obok niego. Przez kilka minut szarpał struny jedną ręką, aż zeszły się salowe, żeby go uciszyć. Potem zabrałam ją do domu Malwiny i schowałam pod łóżkiem Roberta. Teraz już wiem dlaczego.

Pewnego dnia któraś z pielęgniarek przyszła do sali z jedną z jego płyt i zapytała, czy Marnix może ją podpisać. Wyrzuciłam ją za drzwi, plując jej w twarz i bijąc pięściami.

31

Rano pukanie do drzwi zastaje mnie w salonie. Spałam na ziemi ze zdjęciem ze szpitala w ręku. Ktoś przyszedł, dzwoni. Muszę to wszystko schować. Wrzucam do skrzyni i zamykam ją pospiesznie.

– Postanowiłaś jeszcze trochę pożyć? – Magnus, niczym samiec alfa, stoi z naprężoną klatą i dwiema ogromnymi łopatami.

– Przepraszam… – Zaczynam, bo jest mi niezmiernie głupio. Nie wiem nawet, od czego zacząć. Trochę mnie onieśmiela. Przypominam sobie nasze ostatnie spotkanie.

– Za co znowu?

– Za wszystko. Za to, że niesłusznie nasłałam na ciebie policję, i za… – Jak to nazwać? Jak zakwalifikować wczorajszą kłótnię w pokoju z instrumentami? Zacinam się. Na szczęście nie czeka na końcówkę zdania. Pociąga nosem i mówi:

– Ja właśnie w tej sprawie. Przez ciebie mój ogród jest w opłakanym stanie. Idziemy! Chyba że masz inne plany.

Nie mam. Podaje mi jedną z łopat. Chwytam i ręka ugina mi się pod jej ciężarem. Nie czeka na odpowiedź. Odwraca się i odchodzi, więc ruszam za nim.

Kopię. Grabię. Wyrównuję. Przerzucam ziemię. Z kupki na kupkę. Z dołka do dołka. Wyżej, niżej. Za siebie. Padam z wycieńczenia. Chce mi się pić, jestem głodna. Dyszę. Chcę odpocząć, ale Magnus Wielki woła:

– Jeszcze nie koniec!

Męczę się. Zatrzymuję i zaczynam od nowa. Czuję wszystkie mięśnie. Jestem wykończona. Upadam na kolana i nabieram ziemię w dłonie. Przerzucam ją z miejsca na miejsce. Rzucam garściami. Wpycham do ust, gryzę zębami. Jest sucha i sypka. Chciałabym się nią udusić, ale da się przełykać. Krztuszę się tylko, brudzę. W mózgu powstaje milion połączeń neurologicznych na sekundę, by móc zrozumieć jedno zdanie, a ja nie pamiętałam, że Marnix nie żyje. Nie mogę tego pojąć, ani sobie wybaczyć. To niemożliwe. To mi się nie mieści w głowie.

Czternaście dni trwałam w niemocy. Na noc jeździłam do domu, w dzień byłam z nim. Nie mogłam znieść porannego wchodzenia do jego sali, sprawdzania, czy jeszcze tam jest. Ale dopiero na cztery ostatnie doby pozwolili mi już stamtąd w ogóle nie wychodzić.

Nasze trzydzieste urodziny przespaliśmy w szpitalu. Jego ostatnie. Ostatnie razem.

Nie chciał respiratora. Kiwał przecząco głową, gdy mu go zakładali. Kazałam zdjąć. Potem widziałam, jak się dusi i sama miałam ochotę wetknąć mu tę maskę na twarz siłą, ale ręce nie posłuchały. Po następnym leku duszności zmalały, żeby w końcu ustać zupełnie. Jednak kiedy widok jego ciała skręcającego się z bólu stał się nie do wytrzymania, przyłożyłam usta do jego ucha i wyszeptałam, jakby to o mnie chodziło:

– Morfina, błagam.

Prawie niezauważalny ruch warg pozwolił mi odgadnąć niemą odpowiedź, bo dźwięku już nie było. Dałam znak pielęgniarce i po chwili wreszcie wyglądał, jakby nie cierpiał. A jak było naprawdę, tylko on wiedział. Ja nie wiedziałam i już się nie dowiem. Położyłam się obok i tak czekaliśmy na śmierć. Szkoda, że morfina nie należy się czuwającym przy chorych. Potrzebowałam jej wtedy jak nigdy wcześniej, żeby zatrzymać ból, zatrzymać wszytsko, przestać czuć.

W pewnym momencie, w bezradności zapytałam jego matkę, która siedziała na korytarzu i gapiła się w ścianę:

– Co mam robić?

– Módl się. Więcej nic nam nie pozostało – odpowiedziała. Ona nigdy nie płakała. Może przy nas się trzymała. Modlić się? Ale do kogo?

Gdy było już tak źle, że gorzej nie mogło, nagle usiadł na łóżku i zapytał trzeźwym, spokojnym cichym głosem:

– Kiedy to się w końcu skończy?

– Nie wiem – wyznałam oszołomiona tym nagłym przypływem sił i dźwięku. Może cudownie ozdrowiał na moich oczach? Zdziwiona wstałam, żeby wezwać jego rodziców.

– Nie – poprosił jednak, czytając w moich myślach. Nie zawołałam.

Potem opadł i leżał bez ruchu, ciężko oddychając. Do sali wszedł Janek. Stał i patrzył na nas z przerażonym wyrazem twarzy. Żeby już był koniec, pomyślałam. Następnie pojawiła się pielęgniarka. Popatrzyła i przejechała palcem po grzbiecie jego nosa. Nawet nie otworzył oczu. Chwyciła kościstą dłoń, rzuciła okiem na paznokcie. Kazała go unieść tak, żeby nie leżał na płasko. Usiadłam więc na łóżku i z pomocą Janka wzięłam go w ramiona, żeby jakoś siedział. Żeby żył. Żeby mnie nie opuszczał. Zrobił się taki lekki. Po chwili wróciła z jego rodzicami i z lekarzem, który zawyrokował:

– Od tej chwili nie ma już powrotu. Pożegnajcie się.

Ofiarujesz wszystko, całą siebie, całą swoją miłość. I nie wystarcza. Dlaczego?

W chwili bez powrotu poczułam się, jakby moją głowę zaciśnięto w imadle niemocy i miałam ochotę umrzeć z nim, bo to było nie do zniesienia. Powiedziałam sobie dość – chciałam przestać wreszcie udawać i zacząć głośno rozpaczać, ale nie potrafiłam. Patrzyłam na niego, głaskałam, ściskałam w ramionach, tak żeby TO mi go nie zabrało. Za szybko, za wcześnie. Skóra na jego stopach nie była nawet pomarszczona. Raczej blada, przezroczysta, z drobną siateczką niebieskich cienkich żyłek. A potem były trzy godziny ciszy. Trzy godziny, żeby się z tym pogodzić. Prawie tak, jak kiedyś, według metody mojej kochanej ciotki. Prawie…

*

Myślałam, że umiera się w jakichś skrajnych konwulsjach i krzykach, skręcając z bólu. Nie. Umiera się po cichu. Umiera się w ciszy. Na mój kolejny szept on po prostu nie otworzył oczu. I gdyby nie to, że ręka mu nagle opadła bezwiednie, w ogóle nie zorientowałabym się, że to już to. Był tak samo ciepły, spocony i przylepiony do mnie, jak chwilę wcześniej. Oczy zamknięte, usta uchylone. Oddech tak płytki, że nie zauważyłam, kiedy zanikł zupełnie. Tak jak Roberta, jego też nie ratowali. Ja go nie ratowałam. Już nie. Bo jak kogoś naprawdę kochasz, to go uwalniasz. Tak mówiła Malwina. Uwolniłam go zatem, wbrew sobie, po cichu, bo nie dano mi wyboru. A potem byłam już sobą. I wolno mi było wreszcie wymiotować.

Jedyne bezpieczne miejsce na Ziemi: ty.

I wącham cię i chowam się w tobie. ty.

Patrzę na ciebie. Uważaj, mam cię na oku.

Pilnuję i czekam na dobry moment. ty.

Przeczekuję wszystkie wylane bez ciebie łzy.

Przyszło spełnienie marzeń: spędzone w muzyce dni.

A tęsknię za godzinami ciszy,

gdy wreszcie twe rzęsy o me policzki wystukują rytm.

Nad ranem czekasz na mnie ty.

I kawa, i naga skóra. Cała ty.

Pamiętam, jak wodziłem za tobą wzrokiem.

Teraz zachłannie zatapiamy się w zmroku.

Czas zaskoczył znów mnie.

Szacuję, liczę dni, bo bez ciebie nic.

Nie chcę dalej sam iść.

Kochaj mnie, kochaj. Całuj mnie, całuj.

Bądź ze mną. Tylko ty.

Wszystkie długie spędzone w muzyce dni.

Tęsknię za godzinami ciszy,

gdy wreszcie twe rzęsy o me policzki wystukują rytm.

Marnix Lanteri, Godziny ciszy

32

Siedzę na tarasie. Słyszę świerszcze, muchy i pszczoły. Śpiew ptaków. I tylko motyle fruwają bezszelestnie. Skrzydła motyli pokryte są futrzanymi łuskami, które raz uszkodzone, nie odrastają. Pachnąca kolorowa sierść, posypana cukrem pudrem. Maczam kawałki chrupiącej bagietki w oliwie z oliwek rosnących w Gourdon i popijam lekkim różowym. Mogłabym to jeść co wieczór. Tak smakuje południe Francji i taki ma zapach: intensywny, niepowtarzalny, przepyszny. Patrzę, jak zachodzi słońce, a w moim kieliszku lód rozbija się o cienkie ścianki. Gra dobrze mi znaną melodię. I nagle mam tyle czasu, którym nie potrafię się jeszcze cieszyć. Nie wiem dokładnie ile, bo nikt przecież tego nie wie, ale czuję, że dużo. Tyle, że nie wiem, co z nim będę robić.

– Jak książka? Kończysz? – dopytuje Magnus. Chyba wreszcie mi wszystko przebaczył. Kamień z serca.

– Jak wyjdę z niej cało, to będzie cud – odpowiadam, bo naprawdę jestem już blisko końca. Uśmiecha się i zaprasza mnie do siebie.

– Opowiesz mi, jak się wypycha zwierzęta? – pytam w jego kuchni i nie mogę się nadziwić, że to mówię. Jak można robić coś tak okropnego? Staram się pogodzić z faktem, że mój sąsiad jest myśliwym.

Rozmawiamy długo. Tłumaczy mi wszystko cierpliwie. Staram się zrozumieć, jednak łapię się na tym, że go nie słucham. Skupiam się na jego twarzy. Teraz go dopiero zauważam. Ma ciemne oczy, grube rzęsy i brwi. Jest przystojny. Później to on pyta mnie o przeszłość, więc w końcu mu opowiadam. Trochę. Fragmenty. Prawdę. Staram się unikać detali. Czasami mi wychodzi.

Po pogrzebie Marnixa, który przetrwałam z dala od cmentarza, zawodząc pod prześcieradłem zamknięta w jego pokoju, nie mogłam dojść do siebie. Do szpitala jeździłam jeszcze przez kilka dobrych tygodni. Już go tam nie było, ale nie mogłam tego pojąć. Najpierw pokój stał pusty, ale potem zajął go inny pacjent. Wszyscy mnie tam znali i próbowali wytłumaczyć, ale nie docierało. Prosili, żebym nie przyjeżdżała. Nie słuchałam. Aż któregoś dnia ochrona wyrzuciła mnie za drzwi. Pamiętam wyraz twarzy mężczyzny, który wyprowadził mnie na zewnątrz pod rękę, na ten sam parking, na którym paliłam z nim papierosa kilka dni temu.

– Gdzie zaparkowałaś samochód? – zapytał, kiedy byliśmy już na zewnątrz.

– Nie pamiętam.

– A jaki to?

– Nie wiem.

– Ktoś cię tu, dziecko, przywiózł?

– Nie. Chyba nie. Przyszłam na piechotę.

– To wracaj do domu. Jego tu nie ma i nie będzie.

Stał i patrzył za mną, jak oddalam się w stronę drogi. W głowie dudniło mi: „Nie będzie”.

Gdybym mogła, wzięłabym to wszystko na siebie. TO też. Umarłabym za niego. Ale tak się nie da. Dlatego jedyne, co mogłam zrobić, to umrzeć z nim. I to właśnie uczyniłam: kiedy on umarł, ja też zniknęłam.

Po jego śmierci wszystko się zmieniło. Stoczyłam się, poleciałam na samo dno, dlatego wiem, że tam nic nie ma. Jest twardo, ciemno i zimno. Można sobie poleżeć, a potem już tylko się podnieść. Niektórym udaje się nawet odbić, to zależy, jak długo spadali. Jeżeli zdecydujesz pozostać na dnie, umierasz. Ja spadałam długie dziewięć lat, podczas których zmieniło się dla mnie wiele albo i wszystko. I nie mam tu na myśli rzeczy oczywistych, takich jak smutek, żałoba czy depresja. Strata chęci do życia, pracy, przyjaciół. Myślę na przykład o tym, jak moje ciało zareagowało na tę nieodwracalną zmianę. Najpierw zupełnie o nim zapomniałam. Przestałam je żywić, dbać o nie. Parę tygodni później przypominałam już ukochanego przed śmiercią: przeraźliwie chuda, straszyłam wyglądem. Po paru miesiącach nastąpiła wielka zmiana. Zaczęłam zajadać smutek. Wszystko, co było w stanie na chwilę oderwać mnie od troski, lądowało w moim żołądku. Mój mózg zaczął wysyłać błędne sygnały. Pomylił rozpacz z głodem. W ciągu ośmiu miesięcy przytyłam osiemnaście kilogramów. Tyle że nie byłam w ciąży ani się nie rozchorowałam, jak podejrzewali niektórzy. Po prostu jadłam za nas dwoje.

Proces tuczenia jest zaskakujący. Człowiek się przepoczwarza. Nie poznajesz sama siebie. I to okropne uczucie przejedzenia po każdym posiłku, które sprawia, że masz ochotę wymiotować i nienawidzisz się, ale nic z tym nie robisz. Dalej karmisz bestię. Najgorszy jest moment, kiedy uda zaczynają się o siebie ocierać podczas chodzenia. To sprawiło, że przestałam czuć się kobietą. Przestałam w ogóle być sobą. Patrzyłam w lustro i widziałam kogoś innego.

Przez kilka lat mieszkałam i pracowałam w różnych krajach. Potem z dnia na dzień porzuciłam pracę w szkole. Pieniądze szybko się skończyły, a pisanie książek to niezbyt dochodowe zajęcie. Musiałam wrócić do rodziców. Przemieszkałam w Legnicy prawie dwa lata. Zdarzały się takie poranki, kiedy marzyłam, aby poczuć cokolwiek innego niż ból. Chociażby strach. Potem to już nawet nie były poranki, ale popołudnia. Budzenie się po południu jest gorsze od bezsenności, bo potęguje poczucie zmarnowanego czasu. Od przypadku do przypadku waletowałam u Janka i jego rodziny w Warszawie. Jego żona z trudem to znosiła, ale kto by się jej dziwił. Moja depresja pogłębiała się z dnia na dzień, ale nie chciałam słyszeć o leczeniu. Nawet wydawca błagał mnie, żebym zaczęła coś z tym robić, bo książki w końcu zaczęły się sprzedawać i warto byłoby, żebym wykorzystała ten moment i zajęła się ich promocją. Pisała więcej, regularnie. Na próżno. Ułożyłam sobie inny plan. Mieszkałam u Janka pięć miesięcy. O cztery za dużo. W końcu ubzdurałam sobie pojawienie się mojej białej koperty i zadecydowałam, że to dobry moment na powrót do Gourdon, gdzie dla nikogo nie byłabym ciężarem. Nikomu nie przyznałam się do fantazji powstałych w mojej głowie. Jan miał nadzieję, że biorę się w końcu za siebie. Pomógł mi napisać CV i list motywacyjny, żebym od razu po przyjeździe do Francji zaczęła szukać pracy. Zorganizował mój wyjazd, bilety, ubezpieczenie, wynajął auto. Umówił mnie nawet na dwie rozmowy wstępne w prywatnych szkołach. Później dzwonił do mnie, żeby zapytać, jak mi idzie, czy są jakieś szanse na pracę. Ale nie chciałam go słuchać. Tak bardzo byłam pochłonięta moją wyimaginowaną rzeczywistością, moim obłędem, organizowaniem wszystkiego, całej tej maskarady…

Gdybym tylko wcześniej otworzyła tę cholerną skrzynię. Zaoszczędziłabym trochę cennego czasu. Nie opróżniłam jej jeszcze. Nie wyjęłam wszystkiego. Zaplanowałam, że to zrobię, już teraz nie mam wymówek, ale potrzebowałam krótkiej przerwy na ochłonięcie. Żeby uspokoić relacje z sąsiadem, żeby się wyciszyć, zrozumieć, że mam czas. Że nie umieram i że Marnixa już naprawdę nie ma.

I pomyśleć, że jeszcze parę dni temu szukałam odpowiedzi na pytanie, jak to się stało, że się rozstaliśmy. Kto odszedł? Teraz zastanawiam się, jak to jest rozstać się z kimś w normalniejszych okolicznościach. To znaczy, gdy dwoje ludzi rozdziela nieporozumienie albo nagle zdają sobie sprawę, że już się nie kochają, nie chcą być ze sobą? Rozstają się tak normalnie, po ludzku, jak wszyscy. Zrywają ze sobą, rozwodzą się, odchodzą. Albo gdy jedno chce, a drugie nie. Czy myślisz wtedy, że może spotkasz go w sklepie, na ulicy, na imprezie? Żyjesz tą nadzieją? Może kiedyś jeszcze wasze drogi się skrzyżują? Kto wie, być może jeszcze się zejdziecie? Może chociaż będzie okazja, by pogadać o tym przy kawie. Wyjaśnić niewyjaśnione. Przeprosić czy podziękować, powspominać przy lampce wina. Może jutro albo za trzy tygodnie czy za dwadzieścia lat. Za sto nawet… To musi być piękna wizja szansy, której nie mam i nigdy nie miałam.

Przez dziewięć lat czekałam na niego, jakby miał zaraz wrócić. Czekałam na gęsią skórkę na widok zielonych oczu i umięśnionych ramion. Ale nigdy go nie zobaczę, nie spotkam nawet przypadkiem ani nie wypiję z nim kawy. Jego już nie ma. I ta świadomość przytłacza mnie, wbija w ziemię, odbiera wszystko, co mam. Tak bardzo mi go brakuje. Nie potrafię sobie z tym poradzić. I nie wiem, czy kiedykolwiek mi się uda. Przez dziewięć lat uczyłam się wytrzymywać tę ciszę. Teraz wybucha w mojej głowie.

I mam ochotę go pobić za to, że zabrał mi tyle życia, a nawet go w nim nie było. I tego też nie mogę zrobić. Marnix. Marność. Motyl. Maki, puste listy, bańki mydlane. Przemijanie. Ulotność. Nietrwałość. Syn marnotrawny. Marny. Słaby. Wymizerowany. Martwy.

Za tydzień są nasze urodziny. Piszę „nasze”, choć ze świętej trójcy jedynie ja będę je obchodzić, bo tylko mnie przypadł przywilej starzenia się. Robert pozostał szesnastolatkiem, Marnix na zawsze ma trzydzieści lat. A ja? Szóstego lipca stuknie mi trzydzieści dziewięć. Zaraz potem będzie czterdziestka. A potem pięćdziesiątka, osiemdziesiątka, kto wie, może nawet setka czy więcej. Sto lat bez niego nie wydaje się zapowiedzią szczęścia, ale i tak czuję ulgę. Mam przed sobą nową perspektywę i to dziś dodaje mi skrzydeł.

Janek zapowiedział się z wizytą urodzinową. Przyleci bez rodziny. Na cmentarz pójdziemy razem, bo sama nie dam rady. Podobno Marnix jest pochowany w tym samym grobie, co Robert. Razem szaleją w ciemności i z naszej trójki wyłącznie mnie oślepia poranne słońce.

Dziś rano obudziłam się bez strachu. Wstałam bez zimnej kawy i nawet wzięłam prysznic. Mam wrażenie, że wracam do normalności, choć cały czas zastanawiam się, czy to prawda, że nie jestem na TO chora. Magnus przywiózł mi paliwo do peugeota i mogłam spokojnie wyruszyć na zakupy. Plan na dziś: gotować i pisać. Jedno i drugie przychodzi mi powoli, uczę się na nowo smakować i wyrażać. Ale to już jakiś początek. Zapraszam Magnusa na kolację. Przynosi mi prezent.

– Co to jest? – pytam, bo choć nieowinięty w papier, trudno się domyślić jego przeznaczenia.

– Żyrandol.

– Żyrandol?

– Sam zrobiłem. Z jelenich rogów.

– Piękny! – Kłamię i nie wiem dlaczego. Powrót do rzeczywistości najwyraźniej oznacza powrót do obłudy. Żyrandol jest brzydki i nigdy w życiu nie powieszę go w moim domu. Za żadne skarby! Co za nieuczciwa konkurencja dla dzika! Jednak widząc dumną minę estety, dodaję: – Naprawdę zrobiłeś go sam?

– Pewnie. Trochę roboty, ale warto. Robi wrażenie, co nie?

Oj, robi! Nie odpowiadam. Kiwam głową. Słów mi brakuje.

– Ile par rogów tu jest? – dukam wreszcie.

– Trzy.

– Znalazłeś je?

– Dwa to zrzuty, a jednego odstrzeliłem. Sezon jest.

– Zabiłeś dla mnie jelenia? – szepczę z niedowierzaniem. Trofeum czy ofiara?

– Tak.

– Dziękuję. – Reaguję, bo tego chyba ode mnie oczekuje.

– Same ósmaki, w dodatku uperlone – dodaje z zadowoleniem. Zadziera nosa. Nie wiem, o czym mówi, ale udaję znawcę, żeby znów czasem nie zaczął mi tłumaczyć. Zastanawiam się, gdzie schowam to paskudztwo, co z nim zrobię. Myśliwy, zaciekawiony, łypie na mnie okiem. Widzi, że nic nie mówię, pyta zatem:

– Chcesz, żebym ci go zawiesił?

– Jasne. – Udaje mi się nawet przywołać niezły uśmiech.

– Gdzie?

– W salonie.

Natychmiast bierze się do roboty. Idzie do siebie, przynosi torbę z narzędziami. Staję w rogu pokoju i zastanawiam się, dlaczego mu na to pozwalam. Chyba muszę sobie odpuścić. Rozluźnić się wreszcie. Kto by się przejmował głupim żyrandolem, jak ma się całe życie przed sobą? Magnus musi na coś stanąć, żeby dosięgnąć sufitu, rozgląda się i widzi skrzynię.

– Mogę? Chyba wytrzyma?

– Powinna.

Podjeżdża nią na sam środek salonu, wspina się i robi swoje. Dzik na nas zerka z przedpokoju, nastawia uszu, obserwuje. Ja również przyglądam się temu wszystkiemu i ćwiczę psychiczną równowagę i wyciszenie. Taka jestem! Nic mu nie powiem!

Potem jemy kolację. Magnus jest miły, nawet ciekawy. Proszę go, żeby opowiedział mi trochę o Gerdzie, ale nie chce. Obserwuję go i słucham. Planuje w ogrodzie zasadzić winorośl. Zawiózł próbki gleby do analizy, żeby sprawdzić, czy miejsce się nadaje. Nie rozmawiamy o policyjnej wpadce, o moich głupich podejrzeniach. Chciałabym zobaczyć jego uśmiech, więc staram się opowiedzieć dowcip, ale mi nie wychodzi. Potem pomaga mi znieść naczynia do kuchni, a przed wyjściem zamyślony spogląda na mnie dziwnie. Zastanawiam się, czy nie moglibyśmy zostać przyjaciółmi, skoro już tu jest, nie jest mordercą małych dzieci, tylko jeleni, i nie czyta moich książek. Może sprezentuję mu nawet tę zasuszoną głowę poczciwego dzika. W końcu żegna się i wychodzi, a ja bez słowa wracam do salonu.

Pod żółtym światłem jelenich rogów postanawiam raz na zawsze skończyć z tym rozmyślaniem i rozprawić się z przeszłością. Wiem, że na dnie skrzyni jeszcze coś zostało. Teraz to wyjmę, obejrzę, przypomnę sobie i przeanalizuję, żeby jutro zacząć wszystko od nowa.

*

Chyba jednak mi się nie uda. Wszechświat lubi mnie zaskakiwać i nie przestaje wyciągać niespodzianek z rękawa. Pierwszą rzeczą, na którą się natykam, jest odręcznie napisany list. Niebieskim długopisem, drukowanymi literami, na kartce wyrwanej z zeszytu z francuskimi liniami. Taki jak ten, którego drugi koniec wypadł z chłodnej ręki Roberta i który, płacząc, rozrzuciłam jako konfetti na drodze. List, którego nigdy nie zapomniałam. Nie wiedziałam, że miał drugą część:

NIE MOŻEMY BYĆ RAZEM.

KOCHAM CIĘ JAK BRATA, A NIE TAK, JAKBYŚ CHCIAŁ.

BO TAK KOCHAM TYLKO TWOJĄ SIOSTRĘ. NAD ŻYCIE!

ZROBIŁBYM DLA NIEJ WSZYSTKO, ŻEBY BYŁA SZCZĘŚLIWA I BEZPIECZNA.

ONA JEST WSZYSTKIM, CZEGO PRAGNĘ.

I NIC NA TO NIE PORADZĘ.

NIE UMIEM TEGO LEPIEJ UJĄĆ, TAK PO PROSTU JEST.

A MOŻE PO PROSTU…

I po raz kolejny okazuje się, że jest inaczej, niż myślałam. Tym razem jednak nie chodzi o moją wybujałą wyobraźnię czy płatającą figle pamięć. Od dwudziestu trzech lat się myliłam. To nie Robert napisał ten list. To Marnix! Marnix do Roberta. I on też przez czternaście lat żył pewnie ze świadomością, że mój brat popełnił samobójstwo po jego przeczytaniu. Czternaście lat strachu i wyrzutów sumienia. Czternaście lat prób zdobywania odwagi, która nigdy nie przyszła, żeby mi o tym powiedzieć. Przez dwadzieścia trzy lata myślałam, że Robert popełnił samobójstwo przeze mnie, że byłam jedyną winną, jak napisano na skrawku kartki, który znalazłam. A on, Marnix, to wszystko wiedział.

Kto i dlaczego to tu włożył? Dlaczego list został przerwany na pół? Czy któreś z nas było bardziej winne śmierci mojego brata? A może wygraliśmy ten konkurs ex aequo? Wspólnie, czyli razem. On myślał, że to przez niego, ja myślałam, że to przeze mnie. Dwa zmarnowane życia, nadwyrężone sumienia. A prawda? Być może leży w plastikowym, przezroczystym worku obok moich nóg. I teraz się do niej zabieram.

33

Skórzany pasek, na którym wisiał Robert, ma doczepioną papierową etykietkę z policyjną pieczątką. Obok cztery zadrukowane kartki. Czytam.

Świadek Marnix Lanteri, urodzony 6 lipca 1978 roku w Grasse, zamieszkały przy 245, Allée des Tulipes w Nicei, zgłasza się na policję dobrowolnie w dniu dzisiejszym, tj. 26 kwietnia 2008. Chce złożyć wyjaśnienia w sprawie samobójstwa Roberta Gryciuka, urodzonego 6 lipca 1978 roku w Legnicy (Polska) i zmarłego tragicznie (przez powieszenie) 16 sierpnia 1994 roku w Gourdon.

Protokół zarejestrowany na taśmie przez Brunona Legranda i spisany przez Laurence Fito-Michou.

*

Marnix Lanteri (M.L.) – W ten dzień, to znaczy 16 sierpnia 1994 roku, napisałem do Roberta list. Chciałem mu go zostawić w jego pokoju.

Brunon Legrand (B.L.) – Co było w liście?

M.L. – W liście było wyjaśnienie. Wyznanie raczej.

B.L. – Jakiego typu? Pamiętasz dokładnie, co napisałeś?

[Świadek mocno kaszle.]

M.L. – Tak. Mam ten list przy sobie.

B.L. – Możesz mi go pokazać?

M.L. – Tak.

[Świadek wyciąga zgniecioną kartkę papieru. Jej dolny fragment jest oderwany. Papier ma zniszczony aspekt. Treść napisana niebieskim długopisem, lekko spłowiałym, drukowanymi literami, po francusku: „Nie możemy być razem. Kocham Cię jak brata, a nie tak, jakbyś chciał. Bo tak kocham tylko Twoją siostrę. Nad życie! Zrobiłbym dla niej wszystko, żeby była szczęśliwa i bezpieczna. Ona jest wszystkim, czego pragnę. I nic na to nie poradzę. Nie umiem tego lepiej ująć, tak po prostu jest. A może po prostu…”. W tym miejscu list się urywa.]

B.L. – Gdzie reszta?

M.L. – Zaraz wyjaśnię. Daj mi opowiedzieć.

B.L. – Mów powoli.

M.L. – Kiedy wszedłem do jego pokoju, okazało się, że Robert tam był. Zobaczył mnie z kartką w ręku i zapytał, po co przychodzę. Był zły i wzburzony. Cały się trząsł. Nie chciał ze mną za bardzo rozmawiać.

B.L. – Wiesz, co go tak zdenerwowało?

M.L. – Wiem. Jakieś dwadzieścia minut wcześniej nakrył mnie ze swoją siostrą. Całowaliśmy się.

B.L. – Imię i nazwisko siostry?

M.L. – Patrycja Gryciuk.

B.L. – To go zdenerwowało? Był zazdrosny o Patrycję?

M.L. – Nie. Był zazdrosny o mnie. Chciał, żebyśmy byli parą, on i ja. Robert był gejem i kochał się we mnie.

[Świadek chowa głowę w dłoniach. Robi krótką przerwę. Oddycha z trudem.]

B.L. – Jesteś homoseksualistą?

M.L. – Nie. Chodzi o to, że byliśmy bardzo blisko, bo byliśmy przyjaciółmi.

B.L. – Ty i Robert?

M.L. – Tak. I Patrycja z nami. W trójkę.

[Świadek długo kaszle.]

B.L. – To co się w końcu stało?

M.L. – Powiedziałem mu, że przyszedłem mu wyjaśnić. Bo to było już duże nieporozumienie. I że myślałem, że go nie będzie, więc napisałem list. Chciał go przeczytać. Zawahałem się, czy mu go dać, dać ten list, i powiedziałem, że skoro tu jest, to możemy porozmawiać, zamiast czytać. I zaczęliśmy, ale skończyło się na kłótni. Oskarżył mnie o to, że przez ostatnie lata nie potrafiłem się zdecydować, czy być z nim, czy z jego siostrą. Niby. To była nieprawda. Nigdy nie rozważałem homoseksualnego związku. Jestem hetero. No ale on wydawał się tego nie rozumieć. Powiedział mi, że jestem tchórzem i boję się przyznać do prawdy. Że od początku udaję kogoś innego, kogoś, kim nie jestem. Bez sensu przecież. Nie? W pewnym momencie zażądał ode mnie tego listu. Podobno się jąkałem i nie umiałem mu wytłumaczyć. W końcu wyrwał mi kartkę z ręki. [Świadek ma atak kaszlu.] Przeczytał na głos i zaczął się nabijać, aż w końcu histerycznie śmiać. Zdenerwowałem się. Miałem dosyć. Chciałem mu zabrać list, ale on nie chciał go oddać. Śmiał się na głos. Wymachiwał nim w powietrzu. Podszedłem i wyrwałem mu papier z dłoni. Ale trzymał go tak mocno, że list przerwał się na dwie części. Wtedy Robert wpadł w szał i rzucił się na mnie.

B.L. – Możesz powtórzyć dokładnie, co się stało w tym momencie?

M.L. – Kiedy kartka papieru się przerwała, Robert rzucił się na mnie. To on zaczął. Doszło do szamotaniny i w pewnej chwili chwycił za mój pasek od spodni i go odpiął. Jakby zaczął się do mnie dobierać. Nawet nie wiem, kiedy i jak. To się działo bardzo szybko. Próbowałem go powstrzymać, ale szarpał za niego coraz bardziej.

B.L. – Za co?

M.L. – Za pasek.

B.L. – I co było dalej?

M.L. – Wkurzyłem się jeszcze bardziej i go odepchnąłem. Upadł i przestał się ruszać. Zorientowałem się, że upadając, uderzył głową o drewniany róg.

B.L. – Jak uderzył?

M.L. – Tyłem głowy, jak upadał, o łóżko. Bo ono stało nie tam gdzie zawsze.

[Świadek wstaje z krzesła. Gestami odgrywa scenę upadku i uderzenia. Potem przez chwilę chodzi po sali przesłuchań i kaszle.]

B.L. – Popchnąłeś go? Dlatego poleciał w tamtą stronę?

M.L. – Tak. Dosyć ostro. Chyba nie zdawałem sobie sprawy z mojej siły. Byłem wkurwiony.

B.L. – I rozbił sobie głowę?

M.L. – No właśnie nie. Nic nie było widać. Żadnej krwi. Nic takiego. Na początku myślałem nawet, że może udaje. Że zaraz otworzy oczy i zacznie się śmiać. Wiele razy się wygłupialiśmy przecież. Nie takie numery mi robił, jak się biliśmy…

[Świadek siada na krześle.]

(B. L. ) – Biliście się?

(M. L. ) – Tak dla zabawy. Jak wszyscy, nie? Uwielbiał to. On zawsze zaczynał.

B.L. – I co było dalej?

M.L. – Nie otworzył oczu. Już w ogóle się nie ruszył. I zacząłem go cucić. Potem robiłem mu masaż serca i oddychanie usta-usta. Długo. Aż opadłem z sił. I wtedy do mnie dotarło.

B.L. – Co?

M.L. – Że nie żyje. Że ten upadek… to uderzenie go zabiło. I wtedy się przeraziłem. [Świadek bardzo długo kaszle.]

B.L. – Byliście sami?

M.L. – Tak. Jego rodzina była na targu, a moi na plantacji.

B.L. – Co zrobiłeś później?

M.L. – Zdjąłem mój pasek od spodni, który Robert próbował mi zerwać kilkanaście minut wcześniej, i powiesiłem go na nim.

B.L. – Na twoim skórzanym pasku?

M.L. – Tak. Nic lepszego nie miałem pod ręką, a on był w szortach. I pomyślałem, że jakby co, to są już na nim odciski jego palców. Na tym pasku, znaczy się.

B.L. – Sam to zrobiłeś?

M.L. – Sam.

B.L. – To nie takie proste. Pasek jest dosyć krótki, a ciało denata musiało być ciężkie.

M.L. – Nie wiem, jak to zrobiłem, ale zrobiłem. Nie pamiętam dokładnie. Jego łóżko stało jakoś tak inaczej niż zwykle. Było przesunięte na środek pokoju, pod skrzyżowanie belek stropowych zamiast przy ścianie i to okazało się bardzo pomocne. Miałem na czym stanąć.

B.L. – Ktoś przestawił łóżko?

M.L. – Tak.

B.L. – Kto?

M.L. – Nie wiem. Pewnie on. Wyglądało, jakby robił przemeblowanie. Jak wszedłem do pokoju, to przy nim siedział.

B.L. – I co robił?

M.L. – Chyba szukał czegoś pod materacem. Nie mogę sobie tego dokładnie przypomnieć.

B.L. – Ale jesteś pewien, że to ty? Że to zrobiłeś, że go powiesiłeś?

M.L. – Tak. Tego jestem pewien.

B.L. – I nikt ci nie pomagał?

M.L. – Nie.

B.L. – Dlaczego zdecydowałeś się, żeby upozorować samobójstwo?

M.L. – Bo się przeraziłem, że zostanę oskarżony o jego śmierć. A to był wypadek.

B.L. – Myślałeś, że groziło ci oskarżenie o nieumyślne spowodowanie śmierci i dlatego nie zawołałeś o pomoc? Nie zadzwoniłeś po pogotowie?

M.L. – Tak. [Świadek przerywa opowiadanie na moment, po czym mówi dalej, cichym głosem.] Pomyślałem o tym. Ale on już nie żył. Już było za późno, bez żadnej wątpliwości. On nie umierał dwie godziny. To trwało sekundę. I potem było już za późno. Naprawdę. Przysięgam.

B.L. – A potem?

[Świadek zastanawia się chwilę nad odpowiedzią.]

M.L. – Dostawiłem łóżko do ściany, tak jak zawsze stało. Postawiłem obok niego krzesło, że to niby na nim stawał i uciekłem, kiedy usłyszałem, że jego rodzina wraca autem. Z targu.

B.L. – Byłeś na tyle świadomy, że pomyślałeś o tym, na co policja będzie zwracać uwagę i przestawiałeś meble, ale nie miałeś wystarczającej światłości umysłu, żeby zadzwonić po pomoc?

M.L. – Byłem w jakimś amoku. Ja tego nie robiłem, to moje ręce robiły. Same.

[Świadek obserwuje swoje dłonie. Milknie. Płacze.] Może podjąłem złą decyzję? Nie wiem… Może by go uratowali? Od czternastu lat się nad tym zastanawiam. Codziennie. Dzień w dzień.

B.L. – No dobrze. A co z drugim kawałkiem listu? Mówiłeś, że kartka się przerwała.

M.L. – Najpierw o nim zapomniałem. Wróciłem tam po kryjomu dwie noce później i szukałem, ale nie znalazłem. Byłem nawet w kostnicy i pytałem o rzeczy, jakie z nim przywieźli. Jednak nigdy nie znalazłem tego zgubionego kawałka. Nie wiem, co się z nim stało.

B.L. – Było coś na nim napisane?

M.L. – Tak. Było.

B.L. – Pamiętasz co?

M.L. – Coś w rodzaju, że jego siostra wie, że ją kocham, i że może lepiej będzie, jak ona z nim porozmawia, bo pewnie będzie wiedziała lepiej, jak to wytłumaczyć. Ona jest dobra w słowach. Ale dokładnie nie pamiętam.

B.L. – Siostra wie, co naprawdę się stało?

M.L. – Nie. Nikt nie wie.

[Świadek ma atak kaszlu, prosi o coś do picia. Dostaje szklankę wody. Pije.]

B.L. – Czemu od razu nie powiedziałeś prawdy?

M.L. – Człowieku, ja miałem wtedy szesnaście lat… Bałem się.

B.L. – Czego?

M.L. – Że nikt mi nie uwierzy. A czego innego miałbym się bać?

B.L. – To dlaczego mówisz o tym teraz, skoro już dawno po sprawie i nikomu nigdy nie udało się dowieść, że to nie było samobójstwo?

M.L. – Bo to ważne, żeby ludzie znali prawdę. Jak to naprawdę było.

B.L. – Jacy ludzie? Kogo masz na myśli?

M.L. – Jego rodzinę. Jego rodziców, braci, siostrę… Wszystkich, którzy od początku myślą, że on się powiesił. To nie fair. To nieprawda. Robert chciał żyć, on nie był samobójcą. Muszą to wiedzieć. Należy im się. Szczególnie Patrycji. Jestem jej to winien.

B.L. – Dlaczego w takim razie nie powiesz im sam?

M.L. – Lepiej, jak się dowiedzą od was, jak mnie już nie będzie.

B.L. – Może to by ci pomogło, jakbyś opowiedział im o tym sam, teraz.

M.L. – Pomogło w czym?

B.L. – W oczyszczeniu sumienia. W ozdrowieniu…

M.L. – O to właśnie chodzi, że ja już nie wyzdrowieję. Ani z raka, ani z tego.

Protokół spisany na Komendzie Głównej Policji w Grasse 26 kwietnia 2008 roku w obecności Marnixa Lanteri, podkomisarza Brunona Legranda i protokolantki Laurence Fito-Michou.

Ja też już nigdy z tego nie wyzdrowieję.

Popchnął go. Wziął i go popchnął. Normalnie. On go, kurwa, popchnął! Jak tysiąc razy robił wcześniej. Tyle że ten raz był tym ostatnim.

Gotuje się we mnie, wrze, iskry lecą. Odtwarzam drugą część listu z pamięci. Dopisuję na dole kartki małymi literami. Patrzę na całość. I co to zmienia? Czy TO coś zmienia? Przecież on nie umarł na TO, a na wyrzuty sumienia. Skupiam się. Pamiętam ten jego przeklęty kaszel. Dusił się. I w końcu rozumiem, skąd te wszystkie smutne piosenki. Skąd niekończąca się ochota korzystania z życia, z każdej jego minuty. W wieku szesnastu lat zrozumiał jego kruchość. Jeszcze szybciej i lepiej ode mnie. A ja zgięłam się wpół i tak leżę. Złamana, załamana i półżywa. Wyczerpana tym wszystkim i przytłoczona. Nawet dzik wydaje się wzdychać z niedowierzaniem. Chcę tu Roberta, chcę Marnixa. Żywych. Ale nie chcę dotykać tego paska. Chyba nie chcę wiedzieć tego wszystkiego. Jednak już za późno. Już teraz wiem. Jak wypchany dzik: nie mogę na to przymknąć oka. Jedna dobra wiadomość: Robert mnie nie zostawił. Żaden z nich nigdy mnie nie zostawił.

NIE MOŻEMY BYĆ RAZEM.

KOCHAM CIĘ JAK BRATA, A NIE TAK, JAKBYŚ CHCIAŁ.

BO TAK KOCHAM TYLKO TWOJĄ SIOSTRĘ. NAD ŻYCIE!

ZROBIŁBYM DLA NIEJ WSZYSTKO, ŻEBY BYŁA SZCZĘŚLIWA I BEZPIECZNA.

ONA JEST WSZYSTKIM, CZEGO PRAGNĘ.

I NIC NA TO NIE PORADZĘ.

NIE UMIEM TEGO LEPIEJ UJĄĆ, TAK PO PROSTU JEST.

A MOŻE PO PROSTU…

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ODPOWIEDZIĄ JEST PATI.

PATI WIE I ROZUMIE.

I BĘDZIE WIEDZIAŁA RÓWNIEŻ, JAK TO WYTŁUMACZYĆ.

34

– Kupiłem bilet. – Janek zapowiada się przez telefon, dzwoniąc do mnie następnego ranka.

– Na kiedy?

– Na szóstego lipca.

To już za tydzień, myślę.

– Cieszę się. Słuchaj, mam pytanie, czy ty wiesz, co jest w tej dużej skrzyni, w której Malwina trzymała pamiątki z domu? – Przygotowuję sobie teren do trudnej rozmowy.

– To ona tam jeszcze stoi?

Może rzeczywiście nie wie.

– Stoi.

– Masz klucz?

– Nie mam.

– No to, niestety, ci nie pomogę. Może jak przyjadę… – mówi radośnie i zadaje pytanie: – Co w ogóle robisz? Jak książka?

– Dobrze. Została mi praktycznie sama końcówka.

– O czym to jest?

– O wszystkim. Głównie o nas. Cieszysz się?

– Raczej boję. – Śmieje się. – Nadal piszesz książki po polsku na francuskiej klawiaturze i potem dopisujesz polskie znaki?

– Nadal – przyznaję zawstydzona i dodaję: – I ciągle sześcioma palcami.

– Szalona – wzdycha. – Kocham cię, wiesz?

– Wiem. Wiem. Ja ciebie też, braciszku. Ja ciebie też…

Już się żegnamy, już mam się rozłączyć, jednak nie mogę dłużej czekać. Zaczynam.

– Wiedziałeś o tym, że śmierć Roberta to nie było samobójstwo? – W słuchawce cisza. Domyślam się, co ona oznacza, więc po chwili pytam dalej: – Kto jeszcze wiedział?

– Wszyscy – oznajmia wreszcie. Ma smutny głos.

– Wszyscy? – Upewniam się i robi mi się słabo. Siadam, gdzie stoję. – Mama też?

– Skąd to wiesz?

– Z policyjnego dokumentu, z jego zeznania.

– Było w domu?

– Tak.

Janek wzdycha, po czym zaczyna:

– Po pogrzebie Marnixa do Claude’a i Malwiny przyszedł znajomy policjant. Ojciec Yannika. Opowiedział im o jego zeznaniach i dał im kopię protokołu. Zrobił dokładnie to, o co prosił go Marnix dwa miesiące przed śmiercią. Później Malwina opowiedziała o wszystkim naszej mamie i jego rodzicom, bo oni też nie wiedzieli. Nikt nie wiedział.

– Dlaczego Malwina to zrobiła? Żeby pogrążyć Marnixa? Żeby był winny?

– Nie. Nie o niego tu chodziło. – Reaguje zdziwiony moimi słowami.

– A o kogo? – pytam i ryczę.

– O matkę, której od lat serce krwawi, bo żyje z przekonaniem, że jej dziecko było tak nieszczęśliwe, że odebrało sobie życie. Nie rozumiesz tego? – Janek jest poirytowany.

– Ale Roberta nam to i tak nie wróciło.

– Nie wróciło, ale mama wreszcie zrozumiała, że to nie jej wina. Że to był nieszczęśliwy wypadek. To chyba dobrze, nie?

– Tak – szepczę i myślę o tych czternastu latach, przez które myślała inaczej. – Dlaczego mi nie powiedziałeś?

– Nie było z tobą wtedy kontaktu. Miałaś ciężki moment… Potem uciekłaś do Hiszpanii. Poza tym wszyscy uznaliśmy, że tak będzie lepiej. Dla ciebie – kończy, ale po chwili jeszcze dodaje: – To był wypadek. Pamiętaj o tym. Nie zapomnij, proszę…

Mój ciężki moment trwa już dziewięć lat. I zapominam o tym.

Kiedyś kostki do grania na gitarze walały się tu wszędzie. Teraz jedna leży na dnie skrzyni prawdy. Biorę ją, dotykam. Są na niej przecież odciski jego palców. Chucham na nią, jak na znalezioną szczęśliwą monetę. Niech przyniesie mi szczęście, bo mi go bardzo potrzeba, bo zaczynam od nowa. Marnix i Robert odeszli, ale mnie nie zostawili. Razem szaleją pewnie teraz u góry. Jak dawniej: muzyka, wino i pogaduchy do rana. Muszę sobie radzić bez nich. Zamykam kufer raz na zawsze i znoszę go do piwnicy. Niech tam zostanie.

Marnix jest białą kartką. Pustą stroną. Wolnym miejscem na papierze. Motylem. Tą małą plastikową kostką w mojej kieszeni. I już teraz pamiętam, co powiedział mi na łóżku w szpitalu. Wyszeptał do mnie: Je te suivrai des yeux. To były jego ostatnie słowa, zanim TO mi go zabrało. „Będę za tobą wodził oczami”. Zawsze się zastanawiałam, czy to oznacza, że będzie mnie pilnował i nie spuści ze mnie wzroku. Pewnie tak, skoro Roberta nie dopilnował. Odpowiedziałam mu, że go uwielbiam. Usłyszał, bo wargi drgnęły mu w kącikach ust. Dzięki Bogu, że drgnęły. Potem zapisałam jego słowa na odwrocie tego zdjęcia z szuflady. Żeby ich nigdy nie zapomnieć. Zapomniałam jednak, ale już tego nie zrobię. Obiecałam to sobie. Bo nie chodzi przecież o to, jak spadasz, ale jak się podnosisz.

A potem nastała wielka pustka. A potem jutro i następne, i jeszcze kolejne jutra. Dziewięć lat ciszy. I jednak trzeba było wstać. Bo jakimś cudem zachciało mi się w końcu jeść, a dobijanie się do drzwi przez bliskich było już nie do zniesienia. Wstałam więc. Bo jak długo można tak siedzieć i patrzeć w ścianę? Całe popołudnie i wieki całe. Chciałoby się istnieć wiecznie, a jest się chwilę. Niewielu udaje się na zawsze pozostać młodymi. Niech im ziemia lekką będzie. Pod moimi butami ziemia jest twarda, wysuszona na pył, na pustynny piasek. A w duszy istna udręka. Ale to ja, a nie oni, budzę się rano głodna.

Po 2008 roku zaczęłam pisać książki. Mój ukochany Marnix jest w każdej z nich i zawsze będzie, mimo że żadnej nie zdążył przeczytać. Dziś mierzę sto siedemdziesiąt sześć centymetrów wzrostu i mało ważę. Włosy mam brązowe, w tym dużo siwych. Oczy zielone. A on? Marnix ma wzrost długości piosenki i wagę ciężaru znaczenia jej tekstu. Włosy sięgają mu do ramion, ciemne, rozwiane przez ciepły wiatr na nicejskiej plaży. Oczy patrzące na mnie z góry. Zielone.

*

Zmarnować dziewięć lat? Tylko ja to potrafię. Czasu cofnąć się nie da. A szkoda, bo zmusiłabym się do życia wcześniej. Otrząsnęłabym się szybciej, żeby nie trwać w nicości. Tyle lat zmagania się z tożsamością i przynależnością, lata wstydu i udawania kogoś, kim nie jestem i nigdy nie byłam. Zmuszania się, żeby dogodzić i przypodobać się innym. Zachowaniem, książkami, dobrym akcentem. Wagą! Walczyć o akceptację. Stop. Koniec. W wieku trzydziestu ośmiu lat jestem sobą i u siebie. Piszę, jak piszę. Ważę, ile ważę. Jestem w Gourdon i jest mi tu dobrze. I już się nie zmienię. Zaczynam więc od nowa. Uczę się codziennie, uczę się całe życie, uczę się teraz. Na błędach oczywiście. Uczę się wypowiadać trudne słowa: rak, rak, rak, pasek, pasek, pasek. Konfetti. Zaczynam nowe. Obym się nie spóźniła. I dlatego muszę przestać się cofać, bo tamtych lat nikt mi już nie wróci. Podążyć wreszcie przed siebie, w linii prostej, w kierunku wskazówek zegara. Iść do przodu i nie oglądać się za siebie. Muszę się wyrwać przeszłości.

Kąpię się. Zmywam to wszystko z siebie i palę. Do woli. Bardzo dużo i do cna palę!

Magnus budowniczy znosi belki i narzędzia na podwórko. Patrzę na niego. Chcę takiego seksu, przy którym on będzie spocony, a ja będę mogła sobie pokrzyczeć. Bo nie mieszkam już w akademiku, bo nie ma obok dzieci, rodziców, sąsiadów. Bo wszystko mi wolno, bo jestem wolna, bo jego już nie ma. Kiedy znika w domu, szykuję się wreszcie. Biorę zimny prysznic, ale ochłodzenie trwa zaledwie kilka minut. Jest gorąco. Patrzę w lustro. Czeszę się i maluję rzęsy. Po raz pierwszy od… Od dawna. No dobra. Lepiej nie będzie. Idę. Widzi i wychodzi do mnie. Bez słowa łapię go za rękę i prowadzę do niego, na górę. W jego domu, w tym pokoju, nowe łóżko stoi dokładnie tam, gdzie stało tamto łóżko. Wszystko wyrzucił, wymalował, posprzątał, odświeżył. Po pomieszczeniu z gitarami nie ma śladu. I w tym samym miejscu obejmuję nogami innego mężczyznę. Tego wielkiego człowieka, który spadł mi z nieba. I myślę, że mi go tu przysłali, żeby o mnie dbał, żeby mnie chronił i kochał. Jego dłonie są ogromne, silne, kanciaste. Uścisk jednej z nich wystarczyłby, żeby zgnieść moją twarz. Jednak zamiast tego dotykają mnie delikatnie, głaszczą i pieszczą. Dłonie Magnusa są dla mnie miłe. Dobrze mi z nim i ufam mu nagle bezgranicznie, szalenie. Chcę zaczynać z nim od nowa, wypłynąć wreszcie na powierzchnię. Mam już głowę nad krawędzią, więc może się uda. Kochaj mnie, kochaj. Całuj mnie, całuj.

Patrzy mi w oczy i prosi:

– Obiecaj, że mnie nigdy nie zostawisz. Obojętnie, co się wydarzy.

Zaskakuje mnie, ale obiecuję. Choć nie powinnam.

– Nie zostawię – szepczę.

Zamyka oczy, ale i tak widzę, że płacze. Nie mam odwagi zapytać dlaczego. Olbrzym robi się kruchy. Niespodziewanie mieści się w mojej dłoni. Obsypuję go pocałunkami. Udało mi się znaleźć kogoś, kto wydaje się jeszcze bardziej samotny i zagubiony ode mnie. Podłość losu nie zna granic.

– Ładna jesteś, wiesz – mówi do mnie potem prostymi słowami.

– Mam same zmarszczki i pełno siwych włosów. Nie widzisz?

Uśmiecha się. Wreszcie się uśmiecha. Do twarzy mu z tym.

– Chcę wiedzieć, skąd pochodzi każda najmniejsza zmarszczka na twojej twarzy. I który kłopot odpowiada za każdy siwy włos. Opowiesz mi?

– Postaram się, ale potrzebujemy dużo czasu, bo to długa historia.

Chyba zaczynam się łapać na te jego proste słowa.

– Mnie się nie spieszy – odpowiada spokojnie i gładzi moją szyję.

– A ty kiedy coś mi o sobie opowiesz? – Próbuję szczęścia.

– Jak przyjdzie właściwy moment.

Dziś ojciec Yannika przyszedł uporządkować mój ogród. Wyrywał, obcinał i grabił cztery godziny. Musiałam siłą odciągać go od pracy. Teraz pijemy zimną lemoniadę na tarasie. Zaczyna:

– Kto ci posadził te róże pod płotem?

– Mój sąsiad, Magnus. Ładne, prawda?

– Tak. Wygląda na to, że się przyjęły.

– To dobrze. Mogłam mu powiedzieć, żeby dał je bardziej na środek, prawda?

– Nie, to róża pnąca, więc pod płotem będzie jej dobrze. Musi się o coś opierać i wspinać. Musi mieć pomoc.

– Rozumiem.

Ostre słońce praży nie do wytrzymania. Nie lubię ciągnących się bez końca popołudni, bo Marnix odszedł właśnie w tym najgorętszym momencie dnia, gdy usta wysychają z pragnienia i wszyscy z niecierpliwością wyczekują chłodu wieczoru. A ten tak odległy.

– Mogę pana o coś zapytać? – Wydobywam z siebie cichy głos.

– Oczywiście, dziecko.

– Znalazłam zeznanie Marnixa o wypadku mojego brata. – Słowo „wypadek” w zestawieniu z „moim bratem” pachnie jeszcze nowością. Spoglądam badawczo na mojego rozmówcę. Nie rusza się. Nie reaguje, więc kontynuuję: – Wtedy, jak przyszedł dobrowolnie do was na komendę i opowiedział, jak to naprawdę było. Taki komputerowy wydruk z odręcznymi podpisami. – Robię przerwę, bo mam wrażenie, że mnie nie słucha. Mylę się jednak, bo pyta:

– I co chcesz wiedzieć?

– Był tam pan?

– Byłem. Dlatego na końcu jest mój podpis.

– Na początku jest informacja, że zarejestrowano to też na taśmie.

– Taka jest procedura. Za zgodą świadka nagrywa się całe zeznanie. No, chyba że świadek woli poczekać na adwokata, ale on nie chciał. Przyszedł i chciał to opowiedzieć i zapisać, a potem przekazać Malwinie i twoim rodzicom.

– Zastanawiam się, jak to możliwe, że wcześniej się to nie wydało. Mam na myśli fakt, że Robert umarł inaczej niż sądziliśmy. Nikt nie zrobił sekcji zwłok?

– Rodzina nie chciała. Malwina błagała, żeby go zostawić w spokoju. Poza tym nikt wtedy nie miał wątpliwości, że Robert się powiesił. To mała dziura. Wszyscy się przecież znamy. Wiedzieliśmy, że miał powody, że ukrywał swoją preferencję seksualną. Był młody. To były inne czasy. Lekarz sądowy znalazł na nim kilka stłuczeń, w tym to z tyłu głowy, ale cała rodzina jak jeden mąż, zeznała, że twój brat i chłopak ciągle się szamotali. Młody Lanteri miał tych siniaków nawet więcej niż denat. Ty też to powiedziałaś. Nie pamiętasz?

– Pamiętam. Tak. To Robert zawsze zaczynał. – Zamykam oczy i przypominam sobie te wszystkie chwile, kiedy go zaczepiał. To był chyba jego jedyny sposób na cielesną bliskość z ukochanym.

– A potem, po śmierci Marnixa, skotaktowaliśmy się z twoimi rodzicami. Kiedy dowiedzieli się prawdy, odetchnęli z ulgą. W pewnym sensie. Nie chcieli ekshumacji. Uszanowaliśmy ich wolę.

– Czy policja ma jeszcze tę taśmę? – Wznawiam rozmowę po chwili zamyślenia.

– Na pewno leży w archiwach. Dlaczego pytasz?

– Mogłabym mieć do niej dostęp?

Zastanawia się.

– Można napisać prośbę do prokuratora o udostępnienie. Jak dobrze ją umotywujesz…, że jesteś z rodziny… Mieliście ślub?

– Ja i Marnix? – pytam i myślę. Podpisywać papiery? Po co, skoro cały wszechświat wiedział, że jesteśmy sobie przeznaczeni?

– No a kto?

– Nie. Nie mieliśmy. Ale chodziło przecież o śmierć mojego brata.

– No tak. Z dobrą motywacją powinno się udać.

Były policjant milknie, a ja zastanawiam się, co mogłabym napisać w liście motywacyjnym.

– Dlaczego chcesz odsłuchiwać te nagrania, skoro wszystko masz spisane słowo w słowo? – Brunon przerywa moje rozmyślania.

– Bo… – Waham się, aż w końcu pozwalam sobie na szczerość: – Cudownie byłoby jeszcze raz usłyszeć jego głos. I nie w piosence, ale taki naturalny…

Starszy pan spogląda na mnie z politowaniem. Dopija swój napój, po czym wyznaje:

– Nie chcesz tego słuchać, wierz mi. Kaszlał tak bardzo, że myślałem, że mi się tam udusi. A dokument, który masz u siebie, trzeba było drukować trzy razy. Kiedy podsunąłem mu pierwszą kartkę do podpisu i kazałem, by najpierw wszystko przeczytał, zwymiotował na nią. Czytając drugi egzemplarz, ryczał jak dziecko. Był purpurowy i rozpalony. Zamazał połowę strony. Dopiero trzecia wersja nadawała się do podpisania. On naprawdę nie miał wtedy szczęśliwego głosu. Daruj sobie, dobrze ci radzę.

Daruję. Odpuszczam sobie i jemu. Rozgrzeszam nas, bo zaczynam od nowa, zanim dopadnie mnie amnezja. Wychodzę do ludzi i patrzę im w oczy. Wącham. Kiedy ponad dwadzieścia lat temu po raz pierwszy zwiedzałam fabrykę Galimard, musiałam wyjść w połowie wizyty. Od mocnego zapachu kręciło mi się w głowie. Teraz aromat perfum jest wciąż intensywny, ale wytrzymuję. Odkrywam to miejsce na nowo. Lazurowe Wybrzeże pachnie ostro kwiatami, owocami morza i serami. W sklepie w Gourdon na półkach z mydłami króluje kolor lawendy. Potem jedziemy z Magnusem na ostrygi do Cannes. Spacerujemy po plaży. Patrzymy na statki. Chciałabym wyruszyć w rejs dookoła świata. Sprawdzić, czy aby na pewno Marnixa gdzieś tam nie ma. Upewnić się, że nie gra na gitarze, nie patrzy na coś zielonymi oczami. Nie spija beze mnie pysznego wina. Może kiedyś, jak moje książki będą w twardej oprawie, będę miała za co…

Czas mnie oszukuje. Bawi się ze mną w ciuciubabkę. Raz go dużo, raz mało. Teraz wszystko zwalnia. I nie wiem, czy mam biec, czy odpoczywać. Zrywać się do sprintu? Żyć szybko i łapczywie czy mądrze i powoli? Kończyć tę książkę czy przedłużać w nieskończoność? Dopisywać fragmenty tak, aby zachować określone przez kogoś jako właściwe proporcje? Tak jakby życie miało równe części i zarówno działo się w wyznaczonym rytmie, jak i przerywało w odpowiednim momencie. A przecież często kończy się nagle i niespodziewanie. Może więc ta książka też powinna tak właśnie się skończyć? Wczoraj byłam dzieckiem, dziś jestem kobietą. Miałam być młoda całe życie. Co się z tym, do cholery, stało? Lekarz mówi mi, że mam amnezję dysocjacyjną i że pewnie znów kiedyś mi to wróci. Jest na to hipnoza, są leki, ale czy aby na pewno nie mam ochoty przeżywać tego raz jeszcze? Nie. Bo nie mogę w nieskończoność patrzeć, jak umiera ten, którego kocham, i jak zjeżdża do ziemi trumna mojego brata. Nie mogę i nie chcę. Słucham jego piosenek. Wspominam nas i Roberta. Wszystkie dobre chwile. Celebruję pamięć o nich. Te wszystkie poranki, kiedy budziłam się, żeby być z jednym. Wszystkie wieczory, żeby trwać z drugim. Tu, właśnie w tych domach. Wcześniej ciągle tęskniłam za tym miejscem i teraz jest moje, a nie cieszy. Fioletowe poranki nad polami lawendy i moczenie stóp w Le Loup popołudniami są już na zawsze wpisane w moją historię. Wspominam nasz śmiech, miłość i ściśnięte dłonie. Oddycham lasem, oddycham różą majową i słucham świerszczy. Jestem u siebie. Sprowadzam resztę rzeczy z Nowego Jorku, z Legnicy, z Nicei. Urządzam się na nowo. Obraz nawet wrócił. Młoda dama znów ubiera choinkę na ścianie mojej sypialni. Jest tam, gdzie powinna, gdzie jej miejsce, tak jak ja, tutaj. Staram się, bo mama zawsze do mnie woła:

– Pati, wyprostuj się!

To prostuję plecy. Naginam rzeczywistość. Stawiam się do pionu. Życia nie da się przeżyć raz jeszcze, ale można nadać mu nowe znaczenie i wykorzystać te dni, które nam zostały. Tak jak robił to mój ukochany. Wreszcie pojęłam jego wielką lekcję. Będę korzystać. Będę żyć. Obiecuję!

Sielanka trwa od pięciu dni. Jem. Śpię. Jest mi dobrze. Magnus to kochany człowiek. Może uda mi się go nawet zachęcić do czytania książek. Jestem okropna. Nawet jak kogoś lubię, to od razu chcę go zmieniać. Nie powinnam, przecież Magnus nieczytający książek to Magnus, jakiego znam najlepiej. Może tamten byłby całkiem inny? Może byśmy się nie dogadali?

Zadzwoniłam do jednej ze szkół, którą znalazł dla mnie Janek, i po czterech dniach z samego rana idę na rozmowę kwalifikacyjną. Cieszę się, że w końcu coś się dzieje, że jest jakiś nowy początek. Czuję się lepiej. Nie mam już tych wszystkich dolegliwości, które podświadomie przejęłam po Marnixie. Nie boli mnie głowa, nie cierpię. Cała prawda o przeszłości dochodzi do mnie powoli. Staram się o tym za dużo nie myśleć. Zaczęliśmy porządkować rzeczy po Marnixie, które Magnus zniósł do garażu. Część z nich wyrzucę, resztę komuś dam lub sprzedam. Założę się, że ma jeszcze jakichś fanów, których zainteresują ręcznie pisane nuty ich idola. Czarną gitarę zostawiam sobie. Magnus zawiesił ją na ścianie w moim salonie. Tym samym, w którym wiszą jelenie rogi. Nie podobało mu się, kręcił nosem, ale nic nie powiedział. Jak mój wypchany dzik. Jest małomówny. Najczęściej milczy i zajmuje się czymś w ogrodzie. Nie pali, ale przypala mi papierosy. Zostawia mnie samą, kiedy widzi, że zaczynam pisać. Nocą jeździ do pracy w zamku, a ja nabijam się z niego, że pewnie tam straszy.

W przeddzień moich urodzin odczuwam jednak niepokój. Od rana jestem nerwowa. Magnus znika na cały dzień, nie powiedziałam mu o jutrzejszym święcie. Chciałabym, żeby tu wszyscy byli: rodzice, Robert i Chudy, Malwina z Claude’em i Marnix. Ale będziemy tylko my: ja i Janek. Starszy brat przylatuje jutro, z nim będzie mi raźniej. Mam ochotę świętować, bo jest co. Jak nigdy wcześniej, szykuję więc jedzenie i ciasto. Kręcę się w kuchni od rana, z książką kucharską Malwiny, zaaferowana. Dzwonię do mamy. Rozmawiamy. Zauważa we mnie pozytywną zmianę i jest nam obu lżej.

Powieść już skończona. Zrobiłam ostatnie poprawki i po południu wysłałam ją e-mailem do Poznania. Magnus wrócił z bukietem jasnoróżowych róż i wręczył mi go, kiedy przyszłam do niego wieczorem.

– Z jakiej to okazji? – pytam, zanurzając nos w ich miękkich płatkach.

– Dziś rano powiedziałaś, że skończyłaś książkę. To skończyłaś czy nie skończyłaś?

– Skończyłam.

– No to jest dobra okazja!

– Bardzo dobra. Dziękuję.

Zbliża się i całuje mnie delikatnie w usta.

– Zostaniesz dziś na noc? – szepcze mi do ucha.

– Jak chcesz, to zostanę.

– Oczywiście, że chcę.

Zostaję.

[20] Zielona wstążka – amerykańska przypowieść ludowa o europejskich korzeniach.

6 LIPCA RANO

35

Przeciągam się leniwie. Ogromne ramię Magnusa doskonale zastępuje poduszkę. Tak dawno nie budziłam się z kimś, na kogo mam ochotę popatrzeć. Tak dawno nie budziłam się z kimkolwiek!

– Zapomniałem – mówi, kiedy otwiera oczy.

– O czym?

– O kawie na noc.

– To nic.

– Naprawdę?

– Jestem w stanie podnieść się bez niej. Choć najlepiej wstaje mi się po tym, jak zjem śniadanie w łóżku z jakimś przystojniakiem.

– Rozumiem. – Całuje mnie w czoło. Spogląda na zegarek. – Jak mają być croissanty, to musisz poczekać.

– Poczekam – odpowiadam zalotnie i się uśmiecham.

Wstaje, bierze czyste ubrania z szafy i znika na dole. Po chwili słyszę odjeżdżający samochód. Dawno nikt mnie tak nie traktował. Zaczynam czuć się chciana, a może nawet kochana. Bo uwielbiana to już pewnie nigdy nie będę. To się zdarza tylko raz. Czekam na niego i rozmyślam. Przedstawię go dziś Jankowi. Jednak nie mam zamiaru mówić mu o naszej zażyłości. Jeszcze nie teraz. Jeszcze nie wiem, co z tego będzie. Wolę być ostrożna, bo Janek może szybko wygadać się rodzinie.

Nagle słyszę dźwięk mojego telefonu. Komórka jest w kieszeni spodni, które leżą gdzieś na podłodze. Rozglądam się, ale ich nie widzę. Zaglądam pod łóżko. Są tam zaplątane w jeansy Magnusa, których pozbywał się wczoraj w przyspieszonym tempie. Szarpię za kołtun ubrań i dokopuję się do wibrującego telefonu. Chwytam i odbieram.

– Patrycja?

– Tak, to ja. Kto mówi?

– Yannik.

W tym momencie z naszych zaplątanych ubrań coś z donośnym dźwiękiem wypada na podłogę. Wychylam się. Patrzę. Klucz. Znam go. Poszukiwany od dwóch tygodni klucz od mojego kufra. Wypadł i leży.

– Jesteś tam? – Yannik dopytuje się zdziwiony.

– Jestem.

– Mam dla ciebie interesującą informację.

– O co chodzi? – dukam, nie spuszczając wzroku z klucza.

– O twojego sąsiada.

– Mów!

– Nigdy nie miał żony. Przynajmniej nie ma na to żadnych dokumentów.

– A dziecko?

– Jeszcze nie znaleźliśmy.

– To dlaczego tak twierdzi?

– Nie wiem. Ale to jeszcze nie wszystko. – Na jego słowa serce zaczyna bić mi szybciej. – Pamiętasz ten włos, który znalazłem w twojej skrzyni w salonie?

– Pamiętam.

– On należy do Cassy.

– Co? – Zasycha mi w gardle i chcę, żeby zmienił odpowiedź. Niestety, nie zmienia.

– To, co słyszysz.

– Co to może oznaczać?

– Jeszcze nie wiem, ale najprawdopodobniej ktoś, kto ją porwał, majstrował przy twoim kufrze. Albo robiła to sama Cassy.

Chciałabym coś odpowiedzieć, ale nie potrafię. Klucz od omawianego kufra leży przed łóżkiem i nie wiem, co z nim zrobić. Skąd tu się wziął? Pytam sama siebie, choć od razu domyślam się odpowiedzi. Wypadł przecież z jego spodni. W końcu odzyskuję głos:

– Ile ta Cassy ma lat?

– Trzy.

– Myślisz, że zmieściłaby się do tej skrzyni?

– Myślę, że tak.

Cichnie na moment, aż w końcu pyta: – Słuchaj, jesteś teraz u siebie? Możemy przyjechać? Musimy zabrać skrzynię. Pewnie jest w niej sporo włókien i dowodów. Trzeba wszystko przebadać.

– Możecie.

Siedzę na łóżku i nie mogę przestać wyobrażać sobie skulonego ciałka tej małej dziewczynki, zwiniętej, przygarbionej, wepchanej do dużej drewnianej skrzyni. Klucz. Magnus. Cassy. Smród w salonie. Chyba powinnam stąd uciec i to jak najszybciej. Za późno. Słyszę już jego kroki na schodach. I obiecuję sobie jedno: za nic w świecie nie zejdę do ciemnej piwnicy. Przysięgam: za nic!

– Jestem – mówi radośnie i popycha drzwi nogą. W rękach niesie dużą tacę. Ciepła kawa, mleko, cukier. Croissanty i czerwona róża. Spogląda na mnie i poważnieje.

– Coś jest nie tak?

– Nie. Wszystko w porządku. – Próbuję zamaskować przerażenie.

– Masz minę, jakby coś się stało. Ktoś dzwonił? – Rzuca okiem na moją komórkę, którą ciągle ściskam w dłoni. Tak mocno, że posiniały mi palce.

– Janek… Będzie tu dzisiaj.

Lata powtarzania kłamstw wreszcie się na coś przydają.

– O której?

– Wieczorem.

Podchodzi, kładzie tacę na ziemi, po czym rzuca okiem na podłogę. Na spodnie. Na sto procent widzi klucz. Nie może być inaczej. Leży na środku jak na scenie. Po prostu rzuca się w oczy. Magnus wraca wzrokiem do mnie i pyta najspokojniej w świecie:

– Kawy?

– Proszę.

Siada obok i podaje mi ciepłą filiżankę. Kulę się. Uspokajam kłębiące się myśli. Jak się skupię i nad sobą zapanuję, to może się uda. Zaraz będzie tu policja. Siedzimy tak w ciszy. Magnus patrzy na ścianę i siorbie kawę. Szczęka mu dziwnie pulsuje. I nagle moja komórka znów zaczyna dzwonić. Podskakuję i wylewam pół gorącego napoju na pościel. Na wyświetlaczu widzę, że to Yannik. Wyłączam. Nie odbieram. Mój kochanek spogląda na mnie podejrzliwie.

– Przepraszam. Zaraz to posprzątam.

– Nie trzeba.

– Trzeba.

– Kto dzwonił? – Zadaje pytanie i w tym samym momencie chwyta za aparat. Nie odpowiadam, a on wyświetla ostatnie połączenie. Wybiera numer i słucha. Nie ruszam się. Patrzę na niego. Modlę się. Jest skupiony. Wyłącza telefon i spogląda na mnie niezadowolony. Chcę wstać, chcę uciec, podnoszę się powoli. Ale łapie mnie za ramię i cedzi przez zaciśnięte zęby, przygniatając do mokrego łóżka:

– Siadaj. Zjemy tutaj.

Trzęsą mi się ręce i chyba nie potrafię się opanować.

– Tęsknisz za nim? – dodaje.

– Za kim?

– Wiesz, za kim. Przyznaj się, że za nim tęsknisz.

Nie wiem, co powiedzieć, bo obojętnie, co powiem, nie spodoba mu się. Ale muszę go jakoś przetrzymać, żeby dać czas Yannikowi. No, chyba że skłamię, ale wtedy mi nie uwierzy. Już mnie jednak trochę zna. Nierozważnie byłoby ryzykować. Chcę, żeby mi ufał, bo tylko wtedy może uda mi się żywej wydostać z tego pokoju.

– Myślę o nim czasami. Nawet tęsknię od czasu do czasu. No, ale nie daj się zwariować. Mówimy o kimś, kto nie żyje od dziewięciu lat. – Przybieram możliwie najlżejszy ton. Zerkam na niego, ale nie odrywa oczu od ściany. No dawaj! Odpalaj! Strzelaj! Jestem gotowa. Znam to na pamięć. – Przepraszam, nie wyrażam się chyba zbyt jasno… – dodaję. Spogląda na mnie wreszcie.

– Ale o kim ty mówisz?

– O Marnixie, a o kim?

– W dodatku kłamiesz! – Podnosi głos. Jest naprawdę rozzłoszczony.

– O co ci chodzi? Kogo masz na myśli?

– Tego glinę, który ciągle się koło ciebie kręci. Myślałaś, że jestem ślepy? Że nie widzę?

– Yannik?!

Nabieram powietrza i je zatrzymuję. Naprawdę nie wiem, co powiedzieć. On jest jednak prostakiem. Niczego nie rozumie…

– Nie musisz mi nic tłumaczyć. Po prostu wstań i wyjdź. Nie chcę cię tu więcej widzieć – rozkazuje mi z zaciśniętymi pięściami. Boję się. Wysuwam się z łóżka i sięgam po ciuchy rozrzucone po podłodze. Zakładam je najszybciej, jak mogę. Magnus jest spięty. Jego twarz drży nerwowo i unika mojego wzroku. Stoi i nic nie mówi. Chwytam klucz, pokazuję mu go. Jak igrać z ogniem, to na całego.

– A klucz?

– Co klucz?

– Skąd go masz?

– Znalazłem! – wrzeszczy.

– I nic mi nie powiedziałeś?!

– Zapomniałem – krzyczy niezadowolony. Robi się purpurowy. – Bierz go i znikaj!

Chce mi się płakać, ale się powstrzymuję. Biorę klucz i chowam do kieszeni. Kiedy już ruszam w kierunku drzwi sypialni, słyszymy samochód wjeżdżający na podwórko. Jeden, a zaraz za nim drugi. Magnus wygląda przez okno, nie odsuwając firanki.

– Policja. Tak jak mówiłem… I to w większym gronie. To z pewnością do ciebie. Wiedziałem. – Kończy teatralnym tonem i odwraca głowę w moim kierunku. Trzęsę się, ale tym razem nie ze strachu. Raczej z przejęcia. A może dlatego, że jest mi przykro, bo miałam rację.

– Nie, kochanie. To twoi goście – zapowiadam, mierząc go wzrokiem.

6 LIPCA WIECZOREM

36

– Nie dałaś się, siostra! – Janek wznosi toast.

– Dałam, ale na szczęście przybyłeś na czas.

Jeszcze nie mogę uwierzyć, że to prawda. Żyję!

– W ostatniej chwili… – Wzdycha i pije wino.

– Czy to nie cud, że postanowiłeś przyjechać wcześniej i zrobić mi niespodziankę? Gdyby nie to, nie wiadomo, jakby się wszystko skończyło… Najlepsza niespodzianka na świecie, braciszku.

– To Robert.

– Co Robert? – Spoglądam na niego zdziwiona.

– Pamiętasz, jak zawsze organizował ci niespodzianki w poranek waszych urodzin? Wpadał do twojego pokoju nad ranem, żeby być pierwszy z życzeniami. – Rzeczywiście. Teraz mi się to przypomina. – Postanowiłem, że ukradnę mu pomysł.

– I jeszcze, żeby mi wszystko pochować i poprzestawiać. Dzięki za przypomnienie. – Zamyślam się. Janek też. Wracam do tamtych chwil, do poranków, kiedy wskakiwał na moje łóżko, krzycząc: „Wszystkiego najlepszego!”. Budził cały dom, a czasami nawet dwa, bo od 1985 roku wszystkie nasze urodziny świętowaliśmy tutaj.

Dzwonek do drzwi. Moi kolejni wybawiciele przychodzą na zasłużoną kolację. Brunon i Yannik. Dziś rano wpadli do domu Magnusa razem z Jankiem. Gdyby nie ta dwójka, już może by mnie nie było. Potem cały dzień spędziliśmy razem na komisariacie. Krew znaleziona na folii w aucie rzeźnika należy do Cassy. Tak jak włos ze skrzyni. Nie wiem, jak Magnus mógł to przeoczyć. Jak to w ogóle wszystko zrobił?

– Co zeznał? – pytam, kiedy siedzimy w kuchni, wpatrując się w deser. Wolę myśleć, że nikt już nie jest głodny, a nie, że źle gotuję.

– Że przekopaliśmy nie ten ogród, co trzeba – mówi Yannik.

– O mój Boże…

Będziemy szukać. I musimy cię jutro znów przesłuchać. Przykro mi – odpowiada i przeciera zmęczone oczy.

Kopcie pod różą.

Spogląda na mnie i dodaje:

– Tam zaczniemy.

– Przyznał się?

– Tak.

– Ile dostanie?

– Nie wiem. Papiery ze Stanów przyszły czyste. To dosyć dziwne śledztwo. Poza tym nie wolno mi rozmawiać z tobą o szczegółach. Dowiesz się w swoim czasie.

– Rozumiem.

Oddycham z ulgą, ale tylko częściową. Przepraszam towarzystwo i wychodzę przed dom. Nie wpadłam w las świerków. To one na mnie wpadają. Otaczają swoim zapachem i piskami popielic. Nie zapomniałam ich nigdy, choć wychodzi na to, że pamięć mam selektywną. Przed drzwiami leży żyrandol z jelenich rogów. Kazałam go dzisiaj zdjąć. Jutro go gdzieś wywiozę. Daleko stąd. Noc jest przyjemna i wsłuchuję się w cykanie świerszczy. Pamiętam, jak Marnix stał tu kiedyś z nowiutkim beżowym gibsonem i śpiewał mi pod oknem, bo się na niego obraziłam. Serenada za serenadą. Tak doradziła mu moja ciotka. Zadziałało. I choć moja głowa jest przepełniona myślami o nim, nie mam już ani odrobiny jego smaku na języku. Zapach na poduszce wyparował i ciemne długie włosy na szczotce też zniknęły. Jego już po prostu nie ma. Tak jak Roberta i Malwiny. Z kieszeni wyjmuję nasze zdjęcie ze szpitala. Patrzę na nie i piję za pamięć, za miłość, za życie. Bo tyle mogę.

I każde jego złe słowo do mnie wypowiedziane, głośno w złości czy cicho w rozczarowaniu, zakorzeniło się w mojej głowie na zawsze. Pamiętam je wszystkie, ich dźwięk i znaczenie. I dziś wybaczam mu każde z nich, każdą ich melodię i sylabę, bo już umiem. Bo już mogę.

Ojciec Yannika pojawia się u mego boku z kieliszkiem czerwonego wina.

– Da się ściągnąć tego dzika ze ściany w korytarzu? – Zaczynam.

– Wszystko się da, ale po co? Malwina nie byłaby z tego zadowolona.

– Nie lubię go. Denerwuje mnie. Mam wrażenie, że ciągle się na mnie gapi.

– Dziwisz się? Nudzi mu się pewnie…

Uśmiecham się.

– Ciekawe, kto go ustrzelił – wzdycham.

– Tak się składa, że ja – odpowiada i zanurza usta w winie. Spoglądam na niego z zaciekawieniem i decyduję:

– To niech wisi.

Stoimy w ciszy. Patrzymy na gwiazdy. Po chwili odzywa się:

– Już teraz wiem, kto miał zapasowy klucz do skrzyni.

– Tym razem to ja – odpowiadam półgłosem i w końcu rozumiem ciężką wagę tego posiadania i jego konsekwencje. – Ale kto tam to wszystko włożył? – dodaję.

– Malwina. I w dodatku kazała pochować się z tym kluczem. Zapytałem, co jest w kufrze i kto ma drugi klucz, ale nie chciała powiedzieć. Parę tygodni przed śmiercią, na jej prośbę, przywiozłem pasek i zachowaną część listu od Marnixa.

– Czy to normalne, że odzyskała te rzeczy? Nie były dowodami w sprawie? – Zastanawiam się. Nie znam się na prawie, ale wydaje mi się to dziwne.

– Jak już wspominałem, śledztwo zostało umorzone bardzo szybko. Poza tym powiedzmy, że byliśmy przyjaciółmi długiej daty. Umierającemu trudno odmówić. Zastanawia mnie tylko ten drugi kawałek listu, o którym mówił Marnix. Na pewno go nigdzie nie ma? Chyba nie zapadł się pod ziemię.

– Może rozpłynął się w powietrzu? – Gadam bzdury, wpatrując się w Wielki Wóz na czarnym niebie. Nocne niebo Gourdon jak zwykle jest pełne gwiazd. Chcę raz na zawsze zamknąć ten rozdział, żeby jutrzejszy dzień był pierwszym w moim życiu, kiedy o tym nie pomyślę.

– Może… Albo zapytajmy dzika, może on coś widział. – Brunon Legrand wzdycha i uśmiechając się lekko, obejmuje mnie ramieniem. Widział wszystko, a może nawet więcej. Brunon to rozumie. Teraz oboje spoglądamy w górę. Patrzymy na nich. A oni? Pewnie spoglądają na nas.

Magnus Wielki. Magnus tajemniczy. Magnus małomówny. Zamknięty w sobie. Ogromny, a taki maluczki. Trudno mi w to uwierzyć. Gdzie prawda, gdzie fałsz? Co wydarzyło się w jego życiu, że tak się pogubił? Co jest w jego skrzyni, co pod ciężkimi powiekami? Skąd brak uśmiechu i serce z kamienia, na które dałam się nabrać? Nie wiem. Przez Gerdę? Może. Nie tłumaczę, nie usprawiedliwiam, nie rozumiem. Ciężko mi z tym, nie ukrywam. Czy to dlatego, że po tym wszystkim chciałam uwierzyć, że znów potrafię z kimś być? Ojciec Yannika mówi, że nie powinnam się obwiniać. Że to dzięki mnie go złapali. Ale jak tego nie robić, skoro tyle dni patrzyłam na ten kufer i bałam się do niego podejść? Jestem dobra w obarczaniu się winą, mam wieloletnią wprawę. Tym razem jednak muszę się tego pozbyć, inaczej znów spadnę na dół, a nie chcę. Myślę o nim, siedzącym w ciemnej więziennej celi, ale przez krótki moment. Myślę o Cassy, długo. Nie zamierzam jednak dumać nad tymi miesiącami, bo przecież muszę zaczynać od nowa. Rano wstaję więc silna. Silniejsza niż wcześniej, niż wczoraj. Zastanawiam się tylko, co z domem Marnixa. Chciałabym go kupić, ale nie mam za co. Może powinnam wziąć się w końcu poważnie za pisanie?

I żyli długo i szczęśliwie.

Nie.

A gdy mnie sen zmorzy, zakradnij się i pozbaw mnie twarzy.

Powoli zedrzyj skórę, uwolnij mnie od rysów tych przeklętych.

A z gliny ulep mi kobiety prostej twarz.

I nową daj tożsamość. Nauczę się, nauczę jej na pamięć (…)[21].

37

Szesnastego sierpnia 1994 roku wpadłam do domu Malwiny zziajana. Nie z gorąca i biegu, ale z podniecenia. Nie mogłam się opanować. Musiałam to z nim skonfrontować. Jak szalona biegałam po wszystkich piętrach i pomieszczeniach. Góra, dół. Szukałam go. Wołałam. Bez skutku.

– Widziałaś Roberta?

– Kręcił się tutaj – powiedziała mama, szykując koszyk na kuchennym stole. Tato siedział obok i skręcał stare radio.

– Gdzie on może być? – Zastanawiałam się głośno, ale nikt mi nie odpowiedział.

Za drugim razem popędziłam na górę jeszcze szybciej niż za pierwszym. Nie było go. Nigdzie. Widział nas. Wie. Już wie na pewno. Na sto procent, bez żadnych wątpliwości, jak wtedy, gdy tylko się domyślał. Teraz wreszcie wszystko jest jasne. Oprócz tego, gdzie się podział. Robercie, musimy pogadać. Robercie, wszystko ci wytłumaczę. Beksa, gdzie jesteś?

– Widziałeś Roberta? – To samo pytanie zadawałam każdemu napotkanemu domownikowi.

– Nie – odpowiadali.

Chudy tylko wzruszył ramionami.

– Mógłbyś odpowiadać, jak ktoś cię o coś pyta? – Dorzuciłam stanowczym głosem starszej siostry i otworzyłam kolejne drzwi. Krzysio spojrzał na mnie spode łba. Wycofał się, schodząc bokiem schodów i ocierając o ścianę. Powoli, tak żeby nikt go nie zauważył. Lubił wtapiać się w tło.

– Co się dzieje? – Głos Malwiny dobiegł mnie z dołu.

– Szukam Roberta – wykrzyczałam, wznosząc ręce w teatralnym geście.

– Przecież przed chwilą był na podwórku. – Spojrzała na mnie zaciekawiona. – Coś się stało?

– Nie, nic – skłamałam.

– Jedziemy na targ w Grasse. Jak chcesz jechać, to się szykuj – zawołała mama.

– Zaraz schodzę – rzuciłam, wracając do jego pokoju. Skoro był na podwórku, to może poszedł do Marnixa. Dobrze, niech sobie to wyjaśnią razem, po męsku. Jak facet z facetem. Zatrzasnęłam drzwi. Usiadłam na łóżku i zastanawiałam się, jak mogłaby wyglądać ta ich rozmowa. Wyobraziłam sobie Roberta chodzącego w kółko, nerwowo po pokoju, i Marnixa siedzącego spokojnie w fotelu z gitarą w ręku, wyznającego mu, że to mnie ostatecznie wybiera. Burza i spokój. Złość i opanowanie. Ja wybranką. Ja królową. Ja jego jedyną. Na wieki wieków. Amen.

– Pati! Idziesz? – Głos mamy wyrwał mnie z zamyślenia.

– Już schodzę! – odburknęłam.

Wkurzył mnie tym swoim zniknięciem, to ze mną powinien najpierw pogadać. Tchórz. Beksa. Pajac! Teraz pewnie mnie znienawidzi, myślałam. Co dalej? Jak teraz będziemy żyć pod jednym dachem?

– Patrycja! Jedziemy!

– Idę! – odkrzyknęłam i podniosłam się. Rozpierała mnie energia. Pozytywnie naładowana zwycięstwem nad bliźniakiem uśmiechnęłam się i zaczęłam przesuwać jego łóżko. Powoli, z całej siły. Jak Kuba Bogu, tak Bóg Kubie. Słaba wersja jego wieloletniego dowcipu. Najsłabsza na świecie… Nagle wyjący klakson samochodu zagłuszył turkot silnika. Musiałam się spieszyć. Wszyscy czekali. Poduszkę upchałam do szafy, a śmierdzące tenisówki postawiłam na parapecie za oknem. Chwyciłam jeszcze leżącego na szafce gameboya i schowałam pod materac. Moja ręka napotkała tam śliski papier. Zdjęcie Marnixa grającego na gitarze zrobione moim polaroidem, który dostałam na Gwiazdkę rok wcześniej. Wsunęłam je do kieszeni. Marnix Lanteri już był mój. I na zdjęciu, i w realu. Nie jego, tylko mój. Wyłącznie mój. Rozpierała mnie duma. Z uśmiechem zwycięzcy, wychodząc z pokoju, odwróciłam się jeszcze i rzuciłam okiem na całość. Łóżko Roberta stało teraz na samym środku, odkrywając zakurzoną podłogę przy ścianie. Moje na wierzchu. Wkurzy się, jak to zobaczy, pomyślałam zadowolona, i pędem zbiegłam po schodach. Jak na skrzydłach. Zjechałam z gracją, ostatni kawałek ześlizgując się gładko po poręczy niczym zjawiskowy łabędź. Wpadłam do auta Claude’a niczym wiatr burzowy. Zakochana, pewna siebie i szczęśliwa.

Ruszyliśmy.

– Znalazłaś go? – zapytała mama, spoglądając na mnie z uśmiechem, i przeczesała mi ręką włosy.

– Nie. – Oderwałam wzrok od migoczących w słońcu choinek przy drodze.

– Pewnie jest gdzieś z Marnixem.

– Pewnie tak. – Wzruszyłam ramionami.

[21] Katarzyna Nosowska, Piotr Banach, Gdy mnie sen zmorzy, w: Hey, ?, Izabelin Studio, 1995.

SZEŚĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ

38

Długa przerwa. W pokoju nauczycielskim sadowię się na kanapie w ulubionym rogu przy oknie i z dala od krzyków dzieci delektuję się chwilą upragnionej ciszy. Jak zwykle nikt się nie przysiada, kawę piję więc w samotności. Każdy ze swoim smartfonem chowa się w innym kącie. Niektórzy wdają się w dyskusje o pracy. Za oknem mokro i szaro. Wczorajszy numer „Nice-Matin” leży na szklanym blacie ławy, który od dawna straszy zaschłymi śladami po kawie i herbacie. Gazeta rzuca mi się w oczy. Błaga, żeby ją wziąć do ręki. Ulegam i czytam artykuł z pierwszej strony.

„Zarzuty nieumyślnego spowodowania śmierci oraz zacierania śladów i dowodów przestępstwa usłyszał mieszkający w Gourdon obywatel Stanów Zjednoczonych, Magnus H. (43 l.) Przebywający od sześciu miesięcy w areszcie tymczasowym w zakładzie karnym w Grasse Amerykanin ostatecznie przyznał się do śmiertelnego postrzelenia trzyletniej Cassy Plume dwudziestego trzeciego czerwca tego roku. Dziś odbyło się pierwsze posiedzenie sądu w tej sprawie.

Dwudziestego drugiego czerwca po godzinie czternastej Cassy zaginęła w okolicach swego domu na skraju lasu. Policja po kilkunastu godzinach od zaginięcia dziewczynki rozpoczęła kroki śledcze i wspomagana ochotnikami z regionu prowadziła skrupulatne poszukiwania dziecka przez ponad trzy tygodnie. W tym czasie komenda policji w Grasse otrzymała informację o możliwości popełnienia przestępstwa od chcącej zachować anonimowość mieszkanki Gourdon. Ten kluczowy element skierował uwagę śledczych na pierwszego i jedynego podejrzanego w sprawie: Magnusa H. Początkowo, z braku dowodów, po przesłuchaniu i rewizji jego miejsca zamieszkania, mężczyzna został jednak zwolniony. Tydzień później, po laboratoryjnej analizie znalezionych na miejscu śladów, oraz pojawieniu się nowych elementów w sprawie, policja ostatecznie wytypowała go na sprawcę.

Przy drugim zatrzymaniu oskarżony przyznał się do spowodowania śmierci dziecka. Magnus H. zeznał, że podczas nocnego polowania na zwierzynę (działając na legalnej licencji myśliwskiej i z zarejestrowaną bronią, należącą jednak do kogoś innego, przyp. red.) w okolicach Cipières, wystrzelił w kierunku poruszającego się w ciemności celu, będąc przekonanym, że widzi sarnę. Doświadczony myśliwy oddał jeden strzał, który trafił dziecko w klatkę piersiową. Ofiara poniosła śmierć na miejscu. Pechowy strzelec zeznał policji, że po odkryciu swojego »łupu« doznał szoku i działał pod wpływem emocji. Nie poinformował policji o nieszczęśliwym wypadku. Przez ponad tydzień ukrywał zwłoki dziewczynki w swoim domu, jak również przez trzy dni w domu swojej sąsiadki (bez jej wiedzy, przyp. red.), następnie zakopał je w ogrodzie tej ostatniej. Przy drugim zatrzymaniu Magnus H. wskazał miejsce wypadku i lokalizację ukrycia zwłok funkcjonariuszom prawa. Zlecona przez prokuraturę sekcja zwłok dziewczynki i badania biegłych potwierdziły zarówno tożsamość dziecka, jak i prawdopodobieństwo wersji zdarzeń przedstawionej przez podejrzanego.

Jak ustaliła policja, Magnus H. z zawodu budowlaniec i doświadczony taksydermista z zamiłowania, dwa lata wcześniej stracił trzyletnią córkę w wypadku samochodowym, którego nie był sprawcą. Od tego czasu cierpi na zdiagnozowaną depresję, na którą leczy się farmakologicznie. Matka dziecka, żyjąca z nim sześć lat w konkubinacie, opisała oskarżonego jako ciepłego, dobrego i spokojnego człowieka, który załamał się po śmierci córki. Magnus H. opuścił Stany Zjednoczone w styczniu tego roku w celu rozpoczęcia nowego etapu w życiu. W lutym zarejestrował firmę budowlaną, która wykonywała prace remontowe w zamku w Gourdon. Mężczyzna zakupił też dom w okolicach miasteczka. Wcześniej niekarany, Magnus H. jest opisywany przez pracowników jako spokojny, zamknięty w sobie, ale uczciwy i wyrozumiały pracodawca. Jego proces rozpoczął się dziś rano w Sądzie Rejonowym w Grasse. Biegli sądowi ocenią, czy śmierć dziecka była rzeczywiście wynikiem nieszczęśliwego wypadku. I przede wszystkim, czy po tragicznym zdarzeniu oskarżony działał w afekcie, czy z premedytacją, nie zawiadamiając odpowiednich organów ścigania i ukrywając zwłoki dziewczynki. Za te czyny zatrzymanemu grozi kara do dziesięciu lat pozbawienia wolności”.

*

Po Gerdzie Heilbron nie zostało nic oprócz czerwonych plam na murze domu. Rozpędzone auto wystrzeliło jej małe ciałko w górę, skąd spadło i rozbiło się o twardą ścianę. Od strony rodzinnego salonu z kominkiem. Przez otwarte okno jej kawałki wpadły nawet do środka, do kuchni i pokoju. Krew była wszędzie. Trzeba było długo sprzątać. Ojciec nie miał jak jej przytulić, ani nawet pochować, bo nie było czego.

Ciałko Cassy przygotował jak trzeba. Godnie. Umył, uczesał, ubrał. Przytulił i opłakał. Włożył do drewnianej trumny. Ułożył wygodnie, wygładził materiał. Zakopał. Potem posadził różę na jej grobie. Wiem to, bo ktoś mi o tym mówił. Nie pamiętam kto, ale pewnie ktoś znajomy.

Wydarzyło się to w mojej miejscowości, a ja o niczym nawet nie słyszałam. Niektórych ludzi naprawdę spotykają wielkie nieszczęścia. Biedna Gerda, biedna Cassy, biedny Amerykanin. Tyle łez, zmarnowanych żyć, myślę. Dzwonek! Robi mi się zimno. Spoglądam przez okno, dzieciaki, szamocząc się, wbiegają do budynku i od razu moje rozmyślania dryfują w innym kierunku. Dużo przyjemniejszym. Wzdycham głośno z uśmiechem na ustach, dopada mnie dreszczyk emocji. Wiem, co będę robić przez cały tydzień – szykować się. Już nie mogę się doczekać. Już odliczam. Już nim prawie oddycham. Marnix będzie tu za kilka dni.

Już teraz wiem, że dni są tylko po to,

By do Ciebie wracać każdą nocą złotą.

Nie znam słów, co mają jakiś większy sens,

Jeśli tylko jedno – jedno tylko wiem:

Być tam, zawsze tam, gdzie Ty[22].

KONIEC

[22] Jacek Skubikowski, Zawsze tam, gdzie Ty, w: Lady Pank, Zawsze tam, gdzie Ty, ZPR Records, 1990.

Pani Patrycjo, a dlaczego nie Piotrek, Jacek czy Paweł? Imiona jakieś niepolskie, miejsca obce. Dlaczego tak mało polskości w tych pani książkach? I jeszcze te wszystkie brzydkie słowa…

Bo tak mało Piotrka, Jacka i Pawła we mnie. Lata wchłaniania pierogów, kopytek, makowców, śpiewania Pana Tik-Taka i wlewania w siebie wódki, a w żyłach ciągle tylko wino. Nie jestem językową rasistką, żeby wybierać same ładne słowa, i na przekór wszystkim dopiero się rozkręcam. Mam brzuch wypełniony mięśniami, płuca cholernie lepkim powietrzem, a dłonie pękają mi od konfetti. Jestem, kim jestem. Spełniam się, spełniam. I już się nie zmienię.

Dziękuję:

Magikowi za miłość, wino, pola lawendy, zakręcające drogi i piekielnie gorące noce. François Gallagher za sekrety Gourdon. Claire za nową piłkę na polanie. Katce za zimną kawę. Asi za głowę nad krawędzią. Tomkowi za żółtą taksówkę. Nico za bar w Nicei. Dominice i Kruchemu za śnieżną popitkę. Audrey za tryb atlety. Annemarie za holenderskie imię. Floriane za dobre karty. Chłopakowi bez imienia za spojrzenia. Czwartej Stronie za wiarę we mnie, wsparcie i cierpliwe czekanie. Przyjaciołom i rodzinie za pierwsze czytanie i czepianie się: Rodzicom, Monice Przyborowskiej, Ivonie Bagdiul, Joannie Tofil, Klaudii Bryle, Joannie Dziubek, Urszuli Smorawskiej, P.B., J.B., Pawłowi Mądremu i Grzegorzowi Nowakowi. Mamie za prowadzenie domu, żebym miała czas na szukanie synonimów i skreślanie słówek. Kindze Gąsce za profesjonalizm. Katarzynie Nosowskiej, Edycie Bartosiewicz, Arturowi Rojkowi, Lady Pank i Jamesowi Bayowi za inspirujące piosenki. Czytelnikom, recenzentom i blogerom za czytanie i pisanie o moich książkach.

Pati