Redakcja

Anna Seweryn

Projekt okładki

Dariusz Kocurek

Korekta

Urszula Bańcerek

Wydanie I, Chorzów 2017

Wydawca: Wydawnictwa Videograf SA

41-500 Chorzów, Aleja Harcerska 3c

tel. 32-348-31-33

office@videograf.pl

www.videograf.pl

Dystrybucja wersji drukowanej: DICTUM Sp. z o.o.

01-942 Warszawa, ul. Kabaretowa 21

tel. 22-663-98-13, fax 22-663-98-12

dystrybucja@dictum.pl

www.dictum.pl

© Wydawnictwa Videograf SA, Chorzów 2016

tekst © Przemysław Piotrowski

ISBN 978-83-7835-589-2

Ukochanym rodzicom. Dziękuję, za wszystko.

Prolog

Gruz, pył i zgnilizna. Zgnilizna na polach, na farmach, na ulicach miast. Zgnilizna, która wypełnia nasze serca i dusze. Wszyscy brodzimy w niej po pas, wyrwać się nie sposób. Jest wszędzie, otacza nas cuchnącym pierścieniem, żywi się resztkami naszej energii, wysysa ostatnie ludzkie odruchy.

To jest mój świat. Mroczny, plugawy i zły do szpiku kości. Ponury jak ściernisko przed burzą, surowy jak ostrze samurajskiego miecza, podły jak ojciec gwałcący swoje dzieci. Dlatego jeśli jeszcze nie podjęliście ostatecznej decyzji, szczerze odradzam lekturę, bo po niej już nigdy nie będziecie tacy sami. Poznanie przyszłości to dar, który równie dobrze może okazać się przekleństwem. Klątwą, która już po raz trzeci rzuciła ludzkość na skraj zagłady. W otchłań najczystszego, pierwotnego zła…

Mam na imię Jakub Krystian Polak, ale mówcie mi Kuba. Mam trzydzieści trzy lata i najchętniej już dawno strzeliłbym sobie w łeb. Niestety, nie mogę. Trwa wojna i jeśli chcecie poznać moją historię, dobrze się nad tym zastanówcie, bo już nigdy nie zdołacie o niej zapomnieć. Matkę zgwałcono i zarżnięto jak świnię, broniącemu ją ojcu odrąbano głowę, moja kobieta udusiła się po tym, jak oblano ją żrącym kwasem. Jest jeszcze Anna, właściwie Ania, moja młodsza siostra. Żyję dla niej i w zasadzie tylko dla niej. Mógłbym powiedzieć, że dla wszystkich kobiet, dzieci, starców, dobrych ludzi, którzy nie chcą poddać się tej okrutnej tyranii. To jednak byłyby tylko puste słowa, może nawet zwykłe kłamstwo.

Ania jest dla mnie wszystkim i będę bronił jej do ostatniej kropli krwi. Nie pozwolę, aby kiedykolwiek wpadła w brudne łapska tych chorych skurwysynów. Oni są jak zaraza, jak rak podstępnie rozwijający się w zdrowym ciele, zajmujący kolejne komórki, perfidnie żywiący się nimi. Nie znają litości, nie wiedzą, co to współczucie, w ich języku nie istnieje słowo „miłosierdzie”. Ich księga im tego zabrania, ich Bóg im na to nie pozwala. Dla nich jesteśmy tylko świniami.

Nie wiem, czy ktoś z was kiedykolwiek widział wojnę na własne oczy. Niektórzy może, większość pewnie nigdy nie miała styczności z trupem. Świstające kule, huk wystrzałów, nawoływania przełożonych zagrzewających do walki, w końcu heroiczny bój z nieprzyjacielem — pewnie większość właśnie tak sobie ją wyobraża. Kiedyś pewnie mielibyście rację, wojna zawsze miała w sobie jakąś romantyczną głębię, przyciągała ludzi jak magnes, potrafiła wyzwalać w nich pokłady nieprawdopodobnych emocji. Na lekcjach historii nasi zawsze byli tymi dobrymi, źli prędzej czy później przegrywali. Ta wojna jest inna, po stokroć plugawa. Nie my ją wywołaliśmy, ale to my jesteśmy pierwszym bastionem oporu wobec wszechogarniającego zła. Zła pierwotnego, które po raz pierwszy może zapanować nad całym znanym nam światem. Przez długie lata karmiło się naszą dobrocią i naiwnością, aż jego siepacze w końcu ruszyli mordować. Spod ich ostrzy nie uchodzą nawet niemowlęta…

Nie mam zamiaru was umoralniać ani tym bardziej mówić, co jest dobre, a co złe. Tego nie osądzi nawet sama historia, bo zadecyduje zwycięzca, jeśli w ogóle pozostanie po nas cokolwiek prócz radioaktywnego pyłu. Ta wojna to nie tylko bitwa narodów czy cywilizacji. To rozstrzygający bój pomiędzy dobrem i złem, Bogiem i Szatanem, miłością i nienawiścią. Rozstrzygający i nieodwołalny. Armageddon. Sąd ostateczny.

Nie wiem, czy chcę dotrwać końca, pewnie nikomu z nas nie będzie to dane. Ludzkość straciła kontrolę, spuściła ze smyczy najgorsze koszmary. Bestie ruszyły na żer, gotowe na okrucieństwa, jakich nie jesteście w stanie sobie nawet wyobrazić. Nie dają mi wyboru. Muszę wypuścić swoją. Niech nasyci się krwią wrogów.

KUBA

19 sierpnia 2023 roku, La Manga, Hiszpania

To była chyba najpiękniejsza noc w moim życiu. Długa, gorąca, wypełniona szalonym i namiętnym seksem z moją cudowną Nawal. Kochaliśmy się na dachu hotelu Londres, z którego roztaczał się cudowny widok na rozdzielony wodami Morza Śródziemnego z jednej strony i Morza Mniejszego z drugiej, długi na piętnaście kilometrów i wąski na zaledwie kilkaset metrów półwysep o dźwięcznie brzmiącej nazwie La Manga. Ciepłe podmuchy bryzy muskały nasze nagie ciała, zgiełk bawiących się na ulicach ludzi tylko podsycał zmysłową atmosferę. Gdy zasypialiśmy, słychać było już tylko szum fal, a na bezchmurnym niebie skrzyły się tysiące gwiazd oplatających księżyc w pełni.

Czułem, jak wypełnia mnie miłość. Nigdy czegoś podobnego nie doświadczyłem, ale po raz pierwszy w życiu zrozumiałem, że do kobiety można czuć coś więcej niż tylko pożądanie. Pomimo młodego wieku posiadłem ich już kilkanaście, ale z żadną z nich nie miałem zamiaru wiązać się na stałe. Poprzednia, czarnoskóra Boliwijka o imieniu Birginia, którą poznałem podczas jednej z imprez w pobliskiej Murcji, była cudowna, ale prócz bajecznego seksu i swoistego szacunku nie czułem do niej nic więcej. Vicky, bo tak w skrócie mówili do niej przyjaciele, lub gatita czy morenita, jak zwracałem się do niej ja, pozwoliła mi odkryć zupełnie nowy wymiar tego, co można robić z kobietą w łóżku. Była też cudowną, dobrą i wierną osobą, która zasługiwała na prawdziwe szczęście. Odszedłem, bo wiedziałem, że nie będę w stanie jej go ofiarować. Była o sześć lat starsza, miała siedmioletniego syna. A ja? Wiecznie balujący student, który w głowie miał niewiele więcej niż kilka zwojów mózgowych nastawionych jedynie na trzy rzeczy: laski, trening i imprezy do samego rana. Chłopaka nawet polubiłem, czasem prosiła mnie, abym pod jej nieobecność się nim zajął, zdarzało się pomóc mu w odrabianiu lekcji, raz nawet zabrałem go na mecz. Nie widziałem jednak swojej przyszłości z Vicky. Powiecie, że byłem egoistą, i nie będziecie się mylić. Do tej pory byłem cholernym egoistą. Ona w pewnym momencie chyba uwierzyła, że coś z tego może być, dla mnie było to tylko osiem miesięcy nasyconych namiętnymi uniesieniami. Ten układ musiał się w końcu wyczerpać. To było zbyt piękne, a życie rzadko składa się jedynie z chwil cudnych i upojnych. Dziś wiem, że jest wręcz przeciwnie, że życie to pasmo bólu i cierpienia.

To jednak jeszcze nie był ten czas, choć już wtedy nic nie mogło zatrzymać ponurego przeznaczenia. Nie przywiązywałem więc do tego specjalnej wagi i brałem z życia garściami to, co najlepsze. Pożegnałem się z Vicky i na wiosnę wyruszyłem do La Mangi, imprezowej mekki wybrzeża Costa del Sol, niemal w całości wypełnionej hotelami, knajpami i dyskotekami. Studenckie życie Erasmusa nie było łatwe, kasy brakowało niemal zawsze, więc trzeba było dorobić trochę w miejscu, gdzie napiwki od angielskich i niemieckich turystów pozwalały uciułać trochę grosza na następny rok. Tak wylądowałem za barem hotelu Londres, a w nim poznałem moją obecną miłość, dziewczynę prosto z marokańskiej pustyni, śliczną i tajemniczą Nawal.

Pierwszy raz ujrzałem ją w tej głupiej białej koszulce z koronkowym kołnierzykiem. Miała na sobie czarną spódnicę do kolan, która doskonale podkreślała jej kształtne pośladki, wieńczące długie i niesamowicie zgrabne nogi. Kręcone blond włosy — tak, blond, bo zupełnie niepotrzebnie je wtedy farbowała, co dość szybko zdołałem wybić jej z głowy, tym bardziej że efekt przypominał kolor wyjałowionej sierści lisa — opadały na jej ramiona i jędrne piersi. Podkreślone brązową — to było połączenie jakiegoś czerwonego, brązowego i… ech, jestem facetem i nie znam się na kolorach — szminką pełne usta dosłownie jakby prosiły, aby do nich przylgnąć i zatopić się w rozkoszy ich całowania. To jednak, co zrobiło na mnie największe wrażenie, to jej oczy. Duże, nie, wielkie, wręcz ogromne oczy błyszczały jaskrawą zielenią, mieniły się jak dwa dorodne szmaragdy w promieniach zachodzącego słońca i od pierwszego wejrzenia mnie zniewoliły. To jedno spojrzenie — nieco kokieteryjne, odrobinę czarujące i kuszące, a jednocześnie tak naturalne i swobodne — dosłownie ścięło mnie z nóg. Dosłownie, bo idąc w kierunku baru, zamyśliłem się i zahaczyłem o podwyższenie, przez co z impetem grzmotnąłem o bar i oszołomiony osunąłem się na podłogę. Wtedy ona podbiegła i przyłożyła do guza, rosnącego z prędkością błyskawicy tuż nad skronią, kilka kostek lodu. Pamiętam te urocze zielone oczy, jedwabiste włosy na moich policzkach i ten śmieszny koronkowy kołnierzyk. Pierwszy dzień w pracy miałem z głowy i drżałem, żeby szef nie wyrzucił takiego fajtłapy. Ech, w sumie nie bałem się zwolnienia, ale tego, że mogę stracić możliwość codziennego przebywania z cudem natury, który spowodował, że mój upadek stał się tym, czym dla wielu ludzi jest ta cienka czerwona linia, po przekroczeniu której już nie ma możliwości powrotu.

Zakochałem się. Zakochałem się bez pamięci, zupełnie odleciałem, straciłem kontrolę, poczułem słynne motyle w brzuchu. Jak szalone fruwały i rozbijały się po całym moim ciele, a ja po prostu pielęgnowałem moje uczucie z każdą minutą, godziną, każdym kolejnym dniem.

W końcu, po prawie miesiącu podchodów, Nawal mi uległa, a ja pocałowałem ją po raz pierwszy. Nigdy nie zapomnę tej chwili. Był późny wieczór, tuż przed północą. Właśnie skończyliśmy pracę i wypiliśmy po drinku w towarzystwie przyjaciół. Alkohol dodał mi odrobiny odwagi i wychodząc z lokalu, zaproponowałem jej spacer po plaży, na co — przy mojej wewnętrznej i nieopisanej wręcz radości — ochoczo przystała. Szliśmy tak wzdłuż brzegu, brodząc stopami w rozbijających się falach, rozmawialiśmy o pracy, potem o życiu, planach na przyszłość. W końcu usiedliśmy i wpatrując się w gwiazdy, umilkliśmy. To był ten moment, kiedy musiałem zaryzykować, więc z duszą na ramieniu dotknąłem jej dłoni. Nie oponowała, zamiast tego delikatnie zakleszczyła swoje palce na moich i spojrzała na mnie tymi wielkimi szmaragdowymi oczami, jakby chciała mnie prześwietlić, a raczej przewertować moją duszę kartka po kartce. Dopiero po kilku sekundach, które trwały dla mnie prawdziwą wieczność, odważyłem się ją pocałować. Odwzajemniła pocałunek, a potem namiętnie kochaliśmy się na plaży przez całą noc. Świat zawirował…

To było blisko pół roku temu, a ja dziś kochałem ją jeszcze mocniej. Wczoraj wieczorem Nawal powiedziała mi, że jest w trzecim miesiącu ciąży, a ja przyjąłem tę nowinę z wielką radością. Nigdy bym nie przypuszczał, że mogę tak zareagować na wiadomość o tym, że dziewczyna nosi w brzuchu moje dziecko, przynajmniej nie teraz. Gdy jednak usłyszałem to z jej ust — a muszę dodać, że widziałem w jej oczach niepokój, jak ją przyjmę — moje serce zabiło do niej, a w zasadzie do nich dwoje, jeszcze większą miłością. Po prostu kochałem ją ponad wszystko, ona była mi przeznaczona, z nią chciałem spędzić resztę życia, wychowywać wspólnie dzieci i się zestarzeć. Cudowne, absolutnie wyjątkowe i niepowtarzalne uczucie. Oddałbym za nią życie.

Dzisiejsza pobudka była jak zwykle cudowna i — jak to Nawal miała w zwyczaju — zaskakująca. Sen przeobraził się w jawę, a może to jawa rozbujała senne wizje… W każdym razie ocknąłem się w momencie, gdy już niemal dochodziłem w ustach mojej ukochanej. Jakimś cudem udało mi się nie wybudzić do momentu, aż moim ciałem wstrząsnęły gwałtowne, niezwykle przyjemne spazmy i po chwili maksymalnego napięcia znów bezwładnie opadłem na rozłożony koc. Poczułem, jak ciepło wypełnia moje żyły, a kilka podmuchów morskiej bryzy próbuje nieco schłodzić rozgrzane zmysły. Po chwili spod koca wysunął się kruczoczarny pukiel kręconych włosów, następnie dwa szmaragdy i wydatne usta. Nawal z delikatnym, nieco trudnym do rozszyfrowania uśmiechem położyła głowę na mojej piersi i objęła tors prawą ręką.

Cudowna kobieta…

Leżeliśmy tak w milczeniu przez kilka następnych minut, czułem na szyi jej gorący oddech, na ciele aksamit skóry, kręcone kosmyki delikatnie łaskotały moje ramię. Tarcza słońca leniwie zaczęła unosić się nad horyzontem, a jego promienie wkrótce oświetliły nasze zmęczone, choć szczęśliwe twarze. Tak, byłem wtedy szczęśliwy, byliśmy oboje. Myślę, że czuła się przy mnie bezpieczna, przynajmniej w tej magicznej chwili. Jej serce biło mocno, jakby chciało wyrwać się z piersi, niemal słyszałem jego kolejne uderzenia. Nie ze strachu, a z miłości. Cieszyło mnie to, przepełniało męską dumą i dziwnym uczuciem, którego nigdy wcześniej nie doznałem. Jakbym od tej chwili stał się jej obrońcą, opiekunem i strażnikiem w jednej osobie. Ich obrońcą…

W tym krótkim momencie — zupełnie nie wiem, dlaczego przyszło mi to do głowy — zapragnąłem się jej oświadczyć. Gdybym tylko miał pierścionek, najlepiej taki z wielkim zielonym szmaragdem, który doskonale pasowałby do koloru jej oczu, jestem niemal pewny, że bym to wtedy uczynił. Nie byłem jednak przygotowany na taką ewentualność i zdecydowałem, że zrobię to przy najbliższej okazji. Nie żebym się przestraszył, a tym bardziej spanikował. Po prostu chciałem, aby ten moment był idealny, żeby Nawal poczuła się jak prawdziwa księżniczka, którą zresztą od zawsze dla mnie była. Cudem natury, boskim darem, na który nie zasłużyłem, ale który został mi ofiarowany, aby zmienić moje marne i puste życie.

Dziś bardzo żałuję, że tego nie zrobiłem. Wtedy ta historia może potoczyłaby się zupełnie inaczej…

— Wolałbyś chłopca czy dziewczynkę? — spytała znienacka, ale nie musiałem się długo zastanawiać.

— Syna — odparłem bez namysłu. — Później możemy zmajstrować córkę — dodałem żartobliwie i pocałowałem ją w usta.

Wtedy po raz pierwszy poczułem ukłucie strachu na myśl o tym, co nas czeka. O odpowiedzialności. Wciąż byłem jedynie biednym, choć zakochanym po uszy studentem, nie miałem ani pewnej pracy, ani konkretnych perspektyw na przyszłość. Co prawda znałem się na programowaniu i tworzeniu stron internetowych, dzięki czemu już teraz potrafiłem od czasu do czasu podłapać jakąś fuchę, ale żeby poważnie myśleć o tym, jak o źródle utrzymania dla mojej rodziny, trzeba było skończyć studia, zaliczyć magisterkę w Polsce, a potem znaleźć stałą i pewną pracę. Wypadałoby też przedstawić Nawal rodzicom, wcześniej oświadczyć się, w końcu wziąć ślub.

Ten nagły nawał myśli nieco mnie przytłoczył, ale nie zepsuł doskonałego nastroju. Zawsze potrafiłem sobie poradzić, więc i tym razem wszystko powinno się jakoś ułożyć. Chyba najbardziej obawiałem się tego, jak przedstawię rodzicom tę nowinę. Mama, choć miała swoje lęki, potrafiła jeszcze podejść do tematu rozsądnie. Gorzej wyglądało to z ojcem, który od lat był zatwardziałym islamofobem i na każdym kroku podkreślał, że „ciapuchy, kozojebcy czy turbaniarze” zaleją Europę i prędzej czy później powstaną przeciw nam, rdzennym mieszkańcom kontynentu. Szczerze nienawidziłem u niego tego zaściankowego podejścia, ale akceptowałem i traktowałem jako formę strachu przed nieznanym i niezrozumiałym, bo jedyny kontakt z wyznawcami islamu ojciec miał w zasadzie tylko w Berlinie, gdzie rzeczywiście stali się już stosunkowo sporym problemem, zajmując blisko połowę miasta i sporadycznie domagając się wprowadzenia prawa szariatu. Pomijając od lat mieszkających tam Turków, byli to w głównej mierze imigranci z najbardziej zacofanych religijnie Iraku, Afganistanu czy Pakistanu, a na ich podstawie nie można było oceniać całej społeczności. Sam miałem w życiu do czynienia z setkami muzułmanów i wiedziałem, że zdecydowana większość z nich jest zupełnie normalna, a salaficcy ekstremiści, głoszący chęć powrotu do religii przodków, to jedynie margines. W każdym razie przedstawienie ojcu przyszłej synowej mogło nastręczyć pewnych problemów, bo choć Nawal mówiła mi, że jest muzułmanką jedynie z urodzenia i hołduje raczej laickiemu podejściu do życia, to jej śniada cera i południowe geny musiały spowodować, że wnuk lub wnuczka będą bardziej „egzotyczni”. Według słownika mojego ojca miał być w połowie „ciapuchem”…

Odrzuciłem tę myśl, bo widok rozczarowania na twarzy ojca był w tej chwili ostatnim, jakiego potrzebowałem. W sumie to gówno mnie to obchodziło. Musiał zaakceptować Nawal i przywyknąć do tego, że będzie jego synową, która urodzi mu wnuka lub wnuczkę. Aż takim zacofanym burakiem, który nie byłby w stanie zaakceptować wyboru swojego syna, to chyba nie był. Taką przynajmniej miałem nadzieję.

Nawal wciąż leżała na mojej prawej piersi, na lewej rysując paznokciem jakieś sobie tylko znane wzory. Czułem bicie jej serca i miałem nieodparte wrażenie, że nie jest do końca pewna — i tu nie potrafię tego jednoznacznie ocenić — mojego do niej uczucia czy ogólnie intencji, jakie mną kierują, powiedziałbym, że byłem w stanie zwietrzyć nawet nutkę strachu.

— Nigdy mnie nie skrzywdzisz? — Jej pytanie trafiło niemal w sedno tego, co wyczuwałem, wsłuchując się w jej płytki oddech i szybko bijące serce, choć muszę przyznać, że mimo wszystko się go nie spodziewałem.

— Nigdy, Nawal — odrzekłem i przycisnąłem ją do siebie nieco mocniej. — Kocham cię i zrobię wszystko, abyś była ze mną szczęśliwa. A każdemu, kto będzie chciał mi cię odebrać, to…

Nie pozwoliła mi dokończyć, tylko położyła palec wskazujący na moich ustach i szepnęła do ucha, że mi ufa i mnie kocha. Motyle znów rozłożyły w moim brzuchu swoje kolorowe skrzydła, a do krwi chlusnęło tsunami błogiej serotoniny. Kilka głębokich pocałunków spowodowało, że znów byłem „gotowy”, ale gdy niechcący oparłem rękę o blachę pokrywającą dachowy wywietrznik w kształcie grzybka, oparzyłem się.

— Chodźmy do pokoju, bo zaraz się tu usmażymy jak dwa kurczaczki — rzuciła z uśmiechem Nawal, ostatnie słowo wymawiając po polsku, jedno z tych, które wyjątkowo śmieszyło ją w moim, jak to mówiła „sza-sza-szym” języku.

Fakt, że słowo „kurczak” i „kutas” w języku hiszpańskim brzmią niemal tak samo (pollo — kurczak, polla — kutas) miał swój dodatkowy wydźwięk, a zdecydowanie nie miałem zamiaru usmażyć sobie narządu, który tak bardzo ceni sobie każdy facet.

Słońce już przypiekało nasze policzki i najlepszym rozwiązaniem było zejście z dachu, który już wkrótce nagrzałby się jak patelnia na pełnym ogniu. Tym bardziej że mogliśmy sobie pofolgować, gdyż załatwiłem u szefa dwa dni wolnego, abyśmy mieli możliwość choć trochę nacieszyć się tą wspaniałą nowiną. Tym, co pozwoliło mi podjąć ostateczną decyzję, był fakt, że brakowało wina i — od wczorajszego wieczoru Nawal już nie piła alkoholu — ananasowego soku, aby choć trochę zwilżyć spierzchnięte od słońca i tysięcy pocałunków usta.

Moja szmaragdowa królowa raz jeszcze ścisnęła mój będący w pełnej gotowości członek i z zalotnym uśmiechem ruszyła w stronę nadbudówki, gdzie znajdowały się schody do wnętrza hotelu. Jej jędrne pośladki rytmicznie zafalowały w takt zmysłowych kroków, a ja raz jeszcze pomyślałem, jakim jestem szczęściarzem. Chwyciłem pustą butelkę po winie oraz zgnieciony wcześniej karton po soku i po chwili potruchtałem za targającą pod pachą koc Nawal.

***

Znów się kochaliśmy, a gdy w końcu targnęły nami spazmy potężnego orgazmu, opadliśmy na łóżko i ciężko dyszeliśmy. Patrzyłem w sufit i starałem się nie myśleć o niczym, po prostu delektować się tym cudownym i wyjątkowym stanem „po”. I byłem bliski ideału, gdyby nie jedna myśl, która kołatała mi się po głowie już od jakiegoś czasu, a dziś zaatakowała ze zdwojoną siłą. Sam nienawidziłem podejmować tego typu tematów zaraz po seksie i bardzo ceniłem Nawal za podobną skromność w tych chwilach, ale w pewnym momencie po prostu mi się wymsknęło.

— Dlaczego nigdy nie mówisz o swojej rodzinie? — wypaliłem zupełnie znienacka tonem, który zaskoczył nawet mnie samego. — Pytam, bo zawsze unikasz tego tematu i…

— Cśśś… — Nawal tylko przyłożyła palec do ust, dając mi do zrozumienia, że tym razem ja spaliłem moment.

Nie wiem, czy wyczuła moją dociekliwość i zrozumiała, że łatwo nie odpuszczę, ale po krótkiej chwili głęboko westchnęła i odwróciła głowę w moją stronę, rzucając spojrzenie, jakiego jeszcze z jej strony nie uświadczyłem. Jej wielkie zielone źrenice rozszerzyły się, jakby właśnie otwierały wrota do najgłębszych zakamarków jej duszy.

— Nie mówiłam o rodzinie, bo nie chcę mieć z nią nic wspólnego — rzekła w końcu i sięgnęła po chudego, mentolowego papierosa.

Na szczęście po chwili dotarło do niej, że nie jest jedyną, która wciągnęłaby trujący dym, i odłożyła go luzem na szafkę. Fakt, że popalała, był chyba jedyną wadą, jaką w niej dostrzegłem, bo byłem zaciekłym przeciwnikiem tego głupiego nałogu. Tym razem może nawet pozwoliłbym jej po niego sięgnąć po raz ostatni, bo czułem, że to, co chce mi powiedzieć, będzie dla niej trudne. Cierpliwie czekałem, aż się otworzy, choć poczułem lekkie ukłucie, gdy dostrzegłem, jak zadrżały jej dłonie. W końcu oparła głowę o prawą rękę, odrzuciła wadzący jej kosmyk kruczoczarnych włosów i raz jeszcze spojrzała mi głęboko w oczy.

— Naprawdę chcesz się tego dowiedzieć? — upewniła się, jakby usłyszała pytanie, które — tak mi się przynajmniej zdawało — zadałem jej w swoich myślach.

— Chcę, Nawal. Kocham cię, nosisz teraz moje dziecko. Chcę wiedzieć, skąd pochodzisz, kim są twoi rodzice i rodzeństwo. Nawet myślałem, aby wybrać się w twoje rodzinne strony, aby ich poznać i…

— Mam nadzieję, że nigdy nie poznasz ani mojego ojca, ani moich braci. Nie chciałbyś tego, uwierz mi.

— Ale zrozum… Męczy mnie to i nie rozumiem… Powiedz, czy oni zrobili ci coś złego?

— Nie, na szczęście nie zdążyli, ale tylko dlatego, że moja ciotka pomogła mi uciec, gdy chcieli zabrać mnie do sąsiedniej wioski, gdzie… — Jej głos załamał się, a szmaragdy zaszkliły się i rozbłysły długo skrywaną tajemnicą. — Oni chcieli mnie oszpecić, Kuba, chcieli mnie wyciąć… to znaczy… wy na to mówicie „obrzezać”.

Po jej policzku spłynęła pierwsza łza, a zaraz potem kolejne. Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, otarła je wierzchem dłoni, a gdy postanowiłem ją przytulić, powstrzymała mnie i odruchowo odsunęła się. Poczułem złość, jeśli nie powiedzieć gigantyczne wkurwienie. Oczywiście nie na moją ukochaną, a na tych bydlaków, którzy o mało nie okaleczyli mojego szczęścia. Gdyby znaleźli się w zasięgu mojej ręki, to chyba rozszarpałbym ich na kawałki.

— Nawal… Nie chcę, żebyś płakała, i jeśli…

— Skoro już zaczęłam, to usłyszysz wszystko. — Nawal nie pozwoliła mi dokończyć, a jej szmaragdowe oczy nabrały wyjątkowo smutnego wyrazu. — Ten horror chodzi za mną od lat i… — Przerwała i osunęła się na poduszkę w czerwone kwiaty. — Wiesz, że nikomu o tym dotąd nie mówiłam?

Milczałem. Uznałem, że właśnie milczenie będzie najlepszą odpowiedzią na jej pytanie, jednocześnie pozwoli jej opanować emocje i rozpocząć skrywaną przez lata ponurą historię z dzieciństwa. Nagle poczułem, że wcale nie jestem pewien, czy chcę ją usłyszeć. Przestraszyłem się, ale już było za późno. Nawal rozpoczęła swoją opowieść, która już wkrótce miała przywołać najgorszy z koszmarów.

— Urodziłam się w szałasie, gdzieś na pustynnym pograniczu Maroka, Algierii i Mauretanii, w jednej z berberyjskich rodzin zamieszkujących te nieurodzajne i jałowe ziemie. Dodajmy bardzo religijnych, bo na tamtych terenach islam jest zakorzeniony wyjątkowo mocno, z wszystkimi jego surowymi prawami i nakazami. Nie wiem, na ile interesowałeś się tym tematem, ale mówiąc „surowymi”, mam na myśli prawo koraniczne, czyli boskie prawo szariatu…

Nieznacznie kiwnąłem głową na znak, że rozumiem, o czym mówi, choć wkrótce miałem się przekonać, że tak naprawdę nie miałem o tym zielonego pojęcia. Nawal wzięła głęboki oddech i na chwilę zamknęła oczy. Głośno przełknęła ślinę i kontynuowała:

— Dorastałam w skrajnej biedzie i do dziewiątego roku życia praktycznie nie miałam kontaktu z nikim prócz ojca, matki, trzech braci i dwóch ciotek, z których jedna mieszkała w Marrakeszu, a druga w Hiszpanii. Gdy skończyłam dziesięć lat, ojciec zaczął zapraszać do mojego namiotu mężczyzn. I od razu cię uspokoję, nie musisz się martwić, bo nic mi nie zrobili. Nie zgwałcili, nie molestowali, nawet nie mogli dotknąć. Przynajmniej do czasu aż mnie poślubią. Pewnego wietrznego dnia przyszedł okropny, pomarszczony jak kora starego drzewa mężczyzna, do którego ojciec mówił Abdul. Nie miał oka i prawie żadnych zębów prócz jednej groteskowo sterczącej czarnej dolnej jedynki. Jemu jednemu pozwolił się do mnie zbliżyć na odległość pozwalającą poczuć ten ohydny smród wydobywający się z jego ust, coś jak mieszanina gnijącego mięsa, taniego tytoniu i kału. Od razu się rozpłakałam, przez co później dostałam tęgie lanie…

Nawal naciągnęła poszewkę pod samą szyję, ukrywając pod nią jedną z wystających piersi, jakby bała się, że za jej obnażenie może spotkać ją z mojej strony kara. Znów zamknęła oczy i mocniej niż zwykle zacisnęła powieki. Miałem dziwne wrażenie, że oddala się ode mnie, tak jakby całą sobą wędrowała przez czasoprzestrzeń, aby zaraz znaleźć się w swoim namiocie, gdzieś na odległej pustyni. Znów wzięła głęboki oddech.

— Ojciec ofiarował mnie temu mężczyźnie, a w zasadzie sprzedał za cztery kozy i dwa wielbłądy. Tak to się robi w miejscach takich jak to, w którym się urodziłam. Nie wiem, ile ten facet mógł mieć lat, przynajmniej z pięćdziesiąt, choć tamten klimat szybciej wyciąga życie z ciała i wyglądał na wiele więcej. Był jednak zamożny, z dobrego klanu, już miał trzy żony. Wsławił się również walką z niewiernymi, czym zasłużył sobie wśród lokalnych mieszkańców — i nie tylko — na wielki szacunek. Podobno osobiście ściął aż dwudziestu dwóch i choć samej liczby nie jestem pewna, to wykorzystując ich nieuwagę, podejrzałam jego aparat, w którym chwalił się ojcu zdjęciami i filmami z egzekucji, jakich dokonał. Uwierz mi, że były przeokropne, a u takiej dziewczynki jak ja, która kompletnie nie znała życia, wywołały totalny szok. W moich oczach od pierwszego kontaktu był potworem, ale teraz zamienił się w bestię z najgorszych koszmarów. Jak się okazało, nie myliłam się, bo przed zaślubinami postawił jeden warunek. Musiałam zostać poddana pełnemu obrzezaniu…

Nawal wciąż patrzyła w sufit, jakby obawiając się mojego spojrzenia, które, zanim się zorientowałem, nagle przysłoniła cienka warstwa łez. Nie mogłem nad tym zapanować, choć bardziej były wyrazem złości i gniewu niż smutku i współczucia. To było egoistyczne podejście, bo zdawałem sobie sprawę, że powinienem skupić się na dramacie mojej ukochanej, tymczasem przed oczami wciąż miałem zwizualizowaną twarz tego okropnego starucha, którego — gdyby tylko wpadł w moje łapska — rozerwałbym na strzępy gołymi rękoma.

— Data zaślubin została wyznaczona na kolejną pełnię księżyca, która miała nadejść za trzy tygodnie. Mama próbowała mi wytłumaczyć, co mi zrobią i dlaczego muszę poddać się temu tradycyjnemu obrządkowi, ale byłam zbyt przerażona, aby móc o tym słuchać. Płakałam dzień i noc. Nie raz i nie dwa dostałam za to lanie od ojca i gdyby nie pewien zbieg okoliczności, zapewne dziś żyłabym strasznie okaleczona i skazana na łaskę i niełaskę tego starego zwyrodnialca. Na szczęście dzień przed planowanym wycięciem moich narządów w odwiedziny przybyła ciotka Fatima z Marrakeszu. Raz lub dwa razy w miesiącu przyjeżdżała i dowoziła nam trochę „miastowych” rzeczy i jedzenia. Gdy mnie ujrzała, od razu wyczuła, że coś jest nie tak i wykorzystując nieobecność ojca, wypytała mnie o powody mojego smutku, jeśli nie powiedzieć, skrywanej pod nikabem rozpaczy.

— Ona cię uratowała… — Byłem przekonany, że wypowiedziałem te słowa tylko w swojej głowie, ale chwilę później Nawal spojrzała na mnie, jej oczy zdradzały wielkie podniecenie i nagły przypływ nadziei.

— Tak, pod osłoną nocy zabrała mnie najpierw do Marrakeszu, a potem wysłała do drugiej ciotki, która od lat mieszkała w Maladze. Ona się mną zajęła, ale… — Zamilkła na moment, minimalnie zadrżał jej podbródek. — …krótko później dowiedziałam się, że ciocia Fatima nie żyje, a ja z drugą ciocią i czworgiem kuzynostwa musimy uciekać. Ukryłyśmy się w Madrycie, a po kilku latach przeprowadziłyśmy do Murcji, w której mieszkamy do dziś.

Nie powiem, żebym poczuł się, jakbym został zdzielony obuchem w łeb, ale historia mojej ukochanej mnie przytłoczyła. Teraz Nawal patrzyła na mnie swoimi szmaragdowymi oczami, jakby szukała zrozumienia i wsparcia. Łzy znów napłynęły jej do kącików, a ja w przypływie potężnych emocji mocno ją przytuliłem. Przywarła do mnie i wtedy coś w niej pękło — rozpłakała się jak dziecko. Gdy po kilkudziesięciu sekundach nieco się uspokoiła, a ja poluzowałem uścisk, oderwała głowę od mojej piersi i ponownie wbiła we mnie swoje szmaragdowe spojrzenie.

— Obiecaj, że mnie nigdy nie skrzywdzisz, Kuba. Obiecaj, proszę… — Jej ton był niemal błagalny, a ona wydała mi się krucha i bezbronna jak drobny listek targany porywistym, jesiennym wichrem.

— Obiecuję, Nawal. Kocham cię, kocham dziecko, które w sobie nosisz, i zrobię wszystko, abyście oboje byli bezpieczni i szczęśliwi — odparłem bez chwili wahania. — Nie pozwolę, aby ktokolwiek i kiedykolwiek was skrzywdził — dodałem i kilkakrotnie pocałowałem ją w usta i czoło, a następnie znów mocno przytuliłem.

Poczułem jej nieopisaną uległość. Tego ranka oddała mi się bezgranicznie.

***

Na śniadanie zjedliśmy grzanki z przecierem pomidorowym, szynką pata negra i oliwą z oliwek. Kawa bon bon pozwoliła stanąć na nogi po wyczerpującej nocy i miłym, choć równie trudnym poranku, a niewiele później uraczyliśmy się sokiem z niesamowicie słodkich hiszpańskich pomarańczy. Gdy tak odpoczywaliśmy i cieszyliśmy się wolnym czasem na hotelowym balkonie, do apartamentu weszli Michał ze swoją dziewczyną Moniką. Mieli akurat dwuipółgodzinną przerwę, więc była sposobność, aby omówić plany na dzisiejszy wieczór. W końcu taka okazja nie zdarza się często.

— Nie za dobrze wam? — spytał Michał, który od liceum miał ksywę „Afgan”, bynajmniej nie z powodu swojego pochodzenia, gdyż był rodowitym góralem ze Szklarskiej Poręby i moim bliskim przyjacielem. Miał jednak nieco południowe rysy, stosunkowo ciemną jak na Polaka karnację i bardzo gęsty i twardy zarost, co pozwoliło przykleić mu taką a nie inną łatkę. Co jednak najważniejsze, to właśnie on namówił mnie na tę uniwersytecką wymianę, za co już dziś mogłem mu po stokroć dziękować, gdyż dzięki niemu poznałem moją ukochaną Nawal.

— Po takiej nocy człowiek musi odpocząć… — sugestywnie odparłem i rzuciłem uśmiech, który mówił wszystko to, co miało być dodane w domyśle.

— Nic już nie mów, bez szczegółów, proszę. — Michał uniósł rękę i pokazał Nawal, że ma zakręconego i nieco głupkowatego faceta.

Gdy z Moniką zrzucali z siebie firmowe ciuchy i przebierali się w luźniejsze, my ustalaliśmy, czy wiadomość o ciąży przekazać im już teraz, czy może dopiero wieczorem. Zdecydowaliśmy, że powiemy przy kolacji.

Chwilę później do nas dołączyli. Michał miał na sobie jedynie krótkie ciemnoniebieskie spodenki, a Monika dwuczęściowy, dodam bardzo seksowny, strój kąpielowy i luźną białą koszulkę z dużym, wiązanym dekoltem. Oboje prezentowali się bardzo zgrabnie i doskonale się uzupełniali. On — wysoki, dobrze zbudowany, ciemnooki brunet, ona sporo niższa i filigranowa blondynka z czarującym uśmiechem i niebieskimi oczami.

Monika włożyła na głowę wielki słomiany kapelusz i zaczęła kokietować swojego chłopaka. Znałem ją jeszcze dłużej niż Michała, choć zawsze traktowałem jako swoisty dodatek do starego druha Krzyśka — od nazwiska ksywka „Figur” — który był jej starszym bratem. Niestety, wybrał zupełnie inne życie i w ostatnich latach nasze drogi dość mocno się rozeszły. Bardzo ją lubiłem, była piękna i — co nie zawsze idzie w parze — diabelnie inteligentna, choć dla mnie kompletnie aseksualna, gdyż od zawsze traktowałem ją jak siostrę mojego przyjaciela.

— Idziecie z nami na plażę? — spytała, wciąż prężąc się przed Michałem. Zanim zdążyłem odpowiedzieć, jej facet burknął, że szczerze mówiąc, to wolałby zostać w chłodnym apartamencie. — Ewentualnie mogę pójść na basen — dodał i osunął się na rattanowy fotel.

— Nie chciałbyś nasmarować tego jędrnego i seksownego tyłka olejkiem? — Monika zalotnie wypięła pośladki i kusząco nimi potrząsnęła.

Michał zerknął na nie łapczywie, a potem na mnie i kiwnął głową, co miało oznaczać: „Idziecie z nami?”.

— Idziemy. W ogóle dziś chcemy świętować — rzuciłem i chwyciłem kolano wylegującej się w bikini na balkonowym leżaku Nawal. — Chodź, mój ty kwiatuszku — to słowo znów wymówiłem w języku polskim, gdyż kwiatuszek był po kurczaczku kolejnym, które wyjątkowo ją bawiło. — Mamy misję namówić Michała i Monikę na nocne szaleństwa.

Gdy wstawaliśmy, Michał z Moniką już bezceremonialnie się obściskiwali. Pomyślałem, czy kochają się tak mocno, jak ja z Nawal. W sumie byli ze sobą już prawie pięć lat…

***

Plażowanie było krótkie, ale intensywne, gdyż Michał z Moniką musieli wkrótce wracać do pracy, aby przygotować nakrycia, a następnie obsłużyć gości hotelowych podczas obiadu. Ostatecznie ustaliliśmy, że wyjdziemy w miasto tuż po kolacji. Co prawda oboje musieli następnego ranka zerwać się do pracy już o szóstej rano, ale na La Mandze tego typu problemy nie istniały. W najlepszym wypadku człowiek przespał się kilka godzin, w najgorszym z marszu brał szybką kąpiel, przebierał się i szedł do roboty, a nockę odsypiał w przerwie po śniadaniu. Była krótka, ale nie mieliśmy problemu z szybkim wróceniem do formy, a godzinka lub półtorej godzinki snu szybko stawiało nas na nogi. Nie pierwszy i z pewnością nie ostatni raz. O ile Monika mogła wrócić do apartamentu wcześniej i wcale bym się o to na nią nie obraził, o tyle Afgan nie miał wyjścia i miał pić ze mną do samego rana. Szczerze mówiąc, nie mogłem doczekać się, gdy w końcu przekażę mu tę wspaniałą wiadomość. Korciło mnie już na plaży, ale ostatecznie ugryzłem się w język.

Dochodziła godzina pierwsza, a słońce na niebie prażyło niemiłosiernie, tym bardziej że nie przeszkadzała mu nawet najmniejsza chmurka. W końcu Michał i Monika musieli wracać do restauracji, a my uznaliśmy, że lepiej nie wystawiać się na tak silne promienie, zresztą Nawal nie lubiła się opalać i na plażę chodziła ze mną tylko dlatego, że dla mnie była to czysta przyjemność. W sumie nigdy jej o to nie spytałem, ale miałem wrażenie, że chyba nieco wstydzi się swojej ciemniejszej karnacji. Wiecznie schowana pod parasolem, wręcz unikała słońca, rzadko też wchodziła do wody. Zamiast bikini, które idealnie podkreślałoby jej zmysłowe kształty, zazwyczaj zakładała na siebie koszulkę bądź zwiewną sukienkę — które zresztą również bardzo lubiłem, bo moja ukochana we wszystkim wyglądała cudownie — najbardziej skąpe ciuszki szykując dla mnie na wieczór lub noc. Wówczas bywało, że zakładała jedynie strój kąpielowy, jakąś spódniczkę i szpilki, czasem sprawiając tym, że gapiło się na nią pół knajpy lub dyskoteki, w której akurat przebywaliśmy. Byłem dumny, że ten skarb należy tylko do mnie, ale jednocześnie podobne sytuacje doprowadzały mnie do zdrowej zazdrości. Nigdy nie wypominałem jej jednak tego, jak się ubiera. Po pierwsze, za każdym razem dawała mi do zrozumienia, że to ja jestem jej jedynym mężczyzną, po drugie, czułem, że mnie kocha, a po trzecie, grzechem byłoby zasłaniać przed światem taki cud natury. No i w końcu — choć to najbardziej przyziemny powód — na La Mandze prawie każda kobieta wyglądała wyzywająco, wszak mieszkaliśmy i pracowaliśmy w stolicy szaleństwa i rozpusty wybrzeża Costa del Sol.

Do wieczora było jednak jeszcze sporo czasu i musieliśmy sobie go zorganizować jak najlepiej. Postanowiliśmy, że dziś nie będziemy skąpić grosza na przyjemności i na początek poszliśmy do uroczej kawiarenki nad samym brzegiem morza, o nazwie Cafe del Sol. Ja zamówiłem kawę z mlekiem, a Nawal ulubioną bon bon, następnie uraczyliśmy się przepysznymi lodami, ja o smaku stracciatelli, czekolady i wanilii, a ona truskawki, pistacji i mango. Rozmawialiśmy o dziecku, marzyliśmy, cieszyliśmy się tymi cudownymi chwilami, które było nam dane przeżywać. Gdy na nią patrzyłem, czułem się naprawdę szczęśliwy. Miała na sobie jedynie błękitne bikini i wielkie okulary przeciwsłoneczne, jej czarne, kręcone włosy przy mocniejszych podmuchach unosiły się na wietrze, a ona wolną ręką zagarniała kosmyki. W drugiej trzymała topniejącego loda, który raz za razem niknął pomiędzy jej pełnymi, ciemnoczerwonymi i cholernie ponętnymi ustami. Moimi ustami, moimi i tylko moimi. Tak mi się przynajmniej wówczas zdawało…

Gdy wyszliśmy z kawiarni, wybraliśmy się na długi spacer po upstrzonej setkami sklepików centralnej części półwyspu i kupiliśmy sobie kilka drobnostek. Nawal wybrała jakąś designerską bransoletkę i obcisły biały top z numerem dziewięćdziesiąt pięć na piersiach, a ja niebieską koszulę z motywami surferskimi i bordowo-kremowe spodenki w kratę. Zadowoleni z zakupów, zaszliśmy jeszcze do restauracji Maria del Mar, gdzie zamówiliśmy dwie paelle, dla mnie oczywiście klasyczną z kurczakiem, a dla Nawal z owocami morza, za którymi ja nie przepadałem, żeby nie powiedzieć dosadniej: po prostu ich nie lubiłem. Postanowiłem, że już od tego momentu zacznę świętować i nie odmówiłem sobie dwóch drinków Cuba Libre, które w ten tropikalny dzień szybko uderzyły mi do głowy, dzięki czemu poczułem delikatny, przyjemny szmer, który zapowiadał jeszcze bardziej relaksujący wieczór. Zwykle Nawal zamówiłaby sobie orzeźwiające mojito, ale tym razem — z czego nie omieszkałem się trochę ponabijać — musiała zadowolić się jedynie zimną cytrynadą z dodatkiem mięty. Jak by nie patrzeć, czekało ją jakieś półtora roku bez kropli alkoholu — kolejne sześć miesięcy ciąży i następne sześć do dwunastu podczas karmienia piersią.

Opuściliśmy lokal z pełnymi brzuchami i w znakomitych humorach. Skwar nie był już tak uciążliwy, słońce nie prażyło tak okrutnie, a temperatura spadła do dwudziestu dziewięciu stopni Celsjusza. Od morza wiała przyjemna bryza, która niosła ze sobą bukiet zapachów śródziemnomorskiej roślinności, której jako facet rozróżniać do tej pory nie potrafiłem ani trochę. W każdym razie unoszący się w powietrzu aromat był niezwykle przyjemny, świeży i ożywczy, pozwalał przywołać same miłe wspomnienia i doskonale nastrajał przed nieuchronnie zbliżającym się wieczorem, który mieliśmy zamiar spędzić w towarzystwie moich — teraz już także Nawal — przyjaciół.

Wracając do hotelu, wybraliśmy drogę wzdłuż piaszczystego brzegu, który wciąż był okupowany przez setki plażowiczów. Nie przeszkadzali nam jednak, choć raz musiałem się uchylić przed piłką, która wypadła z kółka grających w wodzie turystów. Szliśmy tak przez około pół godziny, trzymając się za ręce jak para zakochanych po uszy nastolatków, śmiejąc się, ściskając i sporadycznie całując. Byłem… byliśmy w siódmym niebie.

Gdy w końcu skręciliśmy w kierunku skrzydła hotelu Londres, mieszczącego się przy zatoce oddzielającej półwysep od stałego lądu, wskazówki na tarczy zegarka wyraźnie poinformowały, że wybiła godzina siódma. Prawdopodobnie musieliśmy niedawno minąć się z Michałem i Moniką, którzy poszli do pracy, mieliśmy zatem prawie trzy godziny do momentu ich powrotu. To oznaczało, że mogliśmy sobie jeszcze trochę pofolgować, był czas na szybki seks, chłodną kąpiel i gorącą kawę. Brugal już chłodził się w zamrażarce, podobnie pepsi w lodówce. Musiałem jeszcze tylko wycisnąć świeży sok z ananasa i cytryny, ewentualnie pomarańczy, tak w razie czego, żeby był większy wybór przy robieniu drinków. Plan był prosty — przed wyjściem wychylić flaszkę rumu, a następnie ruszyć na podbój roztańczonej La Mangi i bawić się do białego rana. W końcu okazja była niepowtarzalna. Przecież wkrótce miałem zostać tatą…

W drzwiach minęliśmy się z dwoma Arabami, z którymi zostaliśmy zakwaterowani przez pracodawcę w jednym z apartamentów, zanim nie postanowiliśmy wysupłać symbolicznej opłaty i zamieszkać z dziewczynami. Tunezyjczyk Hamza wyglądał na typa po czterdziestce, choć w rzeczywistości miał zaledwie trzydzieści jeden lat. Bardzo religijny, zawsze ze swoim czerwonym dywanikiem do modłów pod ręką, był całkowitym przeciwieństwem swojego ziomka Mustafy, który w naszym gronie dorobił się ksywy „Różowa Koszula”. Mówił, że wierzy w Allaha, ale jego nauki miał głęboko w dupie. Nie stronił od wysokoprocentowego alkoholu (choć popijał pod stołem, bo w jego mniemaniu Allah wtedy nie był w stanie dostrzec grzechu), popalał trawkę i nigdy się nie modlił, a przynajmniej nikt z nas go na tym nie przyłapał. I ten jego kiczowaty styl… Ubierał się jak gwiazda estrady lat osiemdziesiątych, obwieszał się grubymi jak palec łańcuchami z tombaku i miał dwa złote zęby. Jak by nie patrzeć, Hamza i Mustafa tworzyli kapitalny i prześmieszny duet. Na początku nawet się dogadywaliśmy, ale z każdym kolejnym dniem wychodziły różnice naszych kultur, które w codziennym życiu były coraz trudniejsze do pogodzenia. Pomijam fakt, że gdy zabrakło papieru toaletowego (z którego wcześniej namiętnie korzystali), po prostu przestali go używać, że nie sprzątali i wiecznie zostawiali w kuchni okropny syf — to wszystko byłbym jeszcze w stanie przeżyć. Nasze relacje ochłodziły konkretnie dwie rzeczy. Po pierwsze, z ust Hamzy usłyszałem coś, co dość mocno nadszarpnęło mój stosunkowo tolerancyjny stosunek do muzułmanów, a po drugie, nie mogłem znieść ich pogardliwych spojrzeń na Nawal, które doprowadzały mnie do szału.

Dlatego po blisko trzech miesiącach mieszkania z Hamzą i Mustafą oraz Hiszpanami Gabrim i Carlosem (ich obu akurat bardzo lubiłem) wyprowadziliśmy się z Michałem i zamieszkaliśmy wspólnie z dziewczynami, które również opuściły swój dotychczasowy apartament. Jak się okazało, było to doskonałe posunięcie, gdyż w końcu mogliśmy żyć na własnych zasadach, a poza tym kilka dni później do pracy przyjęto kolejnych czterech Arabów: Algierczyka, dwóch Marokańczyków i Libijczyka, którzy od początku wydali mi się jeśli nie wrogo do mnie nastawieni, to przynajmniej niezbyt otwarci i przyjaźni. Na szczęście nie miałem z nimi zbyt często kontaktu, gdyż pracowali w drugiej, mniejszej restauracji, po robocie też nie musiałem oglądać ich wiecznie ponurych twarzy. Gorzej, że czasami obowiązki zmuszały do tego Nawal i choć nigdy mi się nie poskarżyła, to w korytarzach plotkowano, że odzywali się do niej oschle, nieżyczliwie i z pogardą. Gdy próbowałem poruszyć z nią ten temat, rzuciła krótko, żebym zapomniał o sprawie, bo jest przyzwyczajona, a kultury wbijanej im do głowy od urodzenia nie wybiję, ot tak, po jednej rozmowie, ba, nawet gdybym stłukł ich na kwaśne jabłko i zamknął na tydzień w ciemnej celi z tysiącem jadowitych pająków. Zaufałem jej i dałem sobie spokój, choć każdy z nich był cherlawym typkiem i z osobna mógłbym przemielić ich na papkę. W każdym razie odpuściłem. Nie było sensu.

Do mijających nas Hamzy i Mustafy wciąż pozostała mi jednak jakaś słabość i zawsze mówiliśmy sobie hola, czasem nawet byliśmy w stanie pogadać na stołówce czy przy hotelowym basenie. Przywitaliśmy się, choć odruchowo przepuściłem obu po mojej prawej stronie, gdzie nie było Nawal. Wiedziałem, że czuje się w ich obecności niepewnie, a właściwie po prostu źle, dlatego podświadomie zawsze starałem się trzymać ją z dala od jej muzułmańskich ziomków. Wtedy po raz kolejny pomyślałem, że chyba przesadzam. Czy już zamieniałem się w jakiegoś islamofoba?

Nie byłem pewny, czy tylko mi się zdawało, czy rzeczywiście któryś z nich znów burknął pod nosem słowo, które tak doskonale już znałem. Słynne sharmouta, czyli po arabsku kurwa, dziwka, szmata, słyszałem już wielokrotnie, ale starałem się nie myśleć o tym w ten sposób, raczej na siłę tłumaczyłem sobie to nadużywaniem „mięsa”, tak jak ja czasem zbyt często korzystałem z naszego rodzimego kurwa, które jako jedyne słowo było doskonale zrozumiałe dla wszystkich Hiszpanów, Ekwadorczyków, Kolumbijczyków, Argentyńczyków, Anglików, Włochów, Koreańczyków i Arabów, z którymi pracowałem. I które też kilkakrotnie wprowadzało zamieszanie wśród moich obcojęzycznych koleżanek, przez co czasami musiałem się z Michałem gęsto tłumaczyć. Próbowałem się oszukiwać, że sprawa z sharmouta wygląda tak samo, choć w głębi serca wiedziałem, że mówią to tylko wtedy, gdy widzą mnie w towarzystwie Nawal.

Najwyraźniej się nie przesłyszałem, bo ukochana mocniej ścis- nęła moją dłoń i pociągnęła mnie w kierunku schodów. Znaliśmy się zaledwie pół roku, ale czytała moje emocje jak otwartą książkę. Czasem nie zdążyłem jeszcze o czymś pomyśleć, a ona już mnie powstrzymywała bądź — w zależności od sytuacji — zachęcała do działania. Cudowna kobieta.

Gdy wkładałem klucz do zamka, Nawal objęła mnie z tyłu i delikatnie dmuchnęła, a następnie musnęła językiem rozpalony kark. Zanim otworzyłem drzwi, już ściskała w dłoni mój twardy jak kamień członek. Chwilę później znów namiętnie się kochaliśmy.

***

Nie byłem nawalony, ale miałem już lekko w czubie. Butelka ciemnego brugala, którą wypiliśmy przed wyjściem z apartamentu, zrobiła swoje, gdyż tym razem drinki były rozlewane na trzy, a nie jak zazwyczaj na cztery osoby. Wtedy też wydało się, że Nawal jest w ciąży, co niezmiernie ucieszyło naszych przyjaciół, a Monika nawet pogroziła Michałowi palcem, że od dziś odstawia tabletki, bo nie chce być w tyle.

Nasz kolejny przystanek, który właśnie opuszczaliśmy, słynna, rozbrzmiewająca rytmami gorącej salsy i bachaty Punta Cana, pozwoliła nam rozgrzać ciała i umysły oraz uwolnić całą gamę targających mną emocji. Latynoskie rytmy polubiłem jeszcze za czasów Vicky, która wciągnęła mnie w swoje południowoamerykańskie towarzystwo, a które zresztą bardzo, ale to bardzo polubiłem.

Przeciskając się przez schody pełne skąpo ubranych dziewczyn i grupek wypacykowanych turystów, czułem, jak cały mój organizm paruje. W środku dyskoteki było gorąco, klimatyzacja, jeśli w ogóle działała, to chyba specjalnie na najniższych obrotach, aby wytworzyć specyficzny, ociekający seksem klimat rozgrzanych niemal do czerwoności ciał. Koszula kleiła mi się do pleców, serce waliło jak dzwon Zygmunt i choć bawiłem się w środku doskonale, ucieszyłem się, gdy w końcu mogłem nabrać w płuca świeżego powietrza. Najwyraźniej Nawal również potrzebowała nieco odsapnąć, bo na ramionach i karku skrzyły się kropelki potu, a włosy, szczególnie u nasady, były mokre. Wyglądała jeszcze bardziej seksownie niż zwykle. Młoda mama mojego dziecka…

Gdy w końcu przecisnęliśmy się przez niewielki plac, usiedliśmy na murku oddzielającym plażę od promenady. W świetle migających tysiącami kolorów reklam i wszędobylskich ekranów przewalały się tłumy turystów łaknących dzikiej, wręcz orgiastycznej zabawy. Pomiędzy nimi krążyli naganiacze z ulotkami w dłoniach, przy wysepkach zieleni swoje pozycje zaczęły zajmować prostytutki. Młodzi mężczyźni z butelkami i puszkami z piwem krążyli od lokalu do lokalu, wydzierając się wniebogłosy, podobnie grupki roznegliżowanych i wyglądających na wyjątkowo łatwe kobiet, najczęściej Brytyjek lub Niemek. Od czasu do czasu można było dostrzec jakąś parę lub dwie, choć te najczęściej uciekały od zgiełku głównej promenady i w świetle księżyca spacerowały po plaży.

My też długo nie wytrzymaliśmy. La Mangę z wszystkimi jej dobrodziejstwami poznałem już kilka miesięcy temu i nocne, rozpasane do granic możliwości balangi tego słynnego kurortu nie robiły już na mnie żadnego wrażenia, a nawet bardziej męczyły, niż bawiły. Jedno spojrzenie na Nawal wystarczyło, abyśmy zrozumieli się bez słów. Też miała dość.

— Idziemy odsapnąć na plażę, co wy na to? — spytałem miziających się Afgana z Salsetą (Monika dorobiła się takiej ksywy, gdy w murcjańskim lokalu o nazwie La Clave, podchmielona, wskoczyła na bar i odtańczyła salsę, wzbudzając aplauz nie tylko męskiej części gości).

— Noc zapowiada się na długą. Możemy wziąć po zimnym piwku i posiedzieć — odparł Michał.

— Tym bardziej że mamy księżyc w pełni — dodała Monika. — Uwielbiam księżyc w pełni, jest taki romantyczny, prawda, Misiek? — westchnęła i uwiesiła się na szyi partnera.

Przeskoczyliśmy na drugą stronę murku i nasze stopy natychmiast ugrzęzły w chłodnym piasku. Ściągnąłem sandały, wziąłem od Nawal jej szpilki i ruszyliśmy w stronę spokojnego morza, które srebrzyło się odbitym blaskiem księżycowej tarczy i tysięcy migoczących gwiazd. Plaża była stosunkowo szeroka i już po chwili odgłosy „Sodomy i Gomory” zaczęły cichnąć, a gdy dotarliśmy do wody, niemal zupełnie oddały pole szeptom rozbijających się o brzeg fal. Gdy w końcu rozłożyliśmy się tuż przed granicą mokrego piasku, pociągnąłem łyk zimnego piwa. Poczułem, jak delikatny powiew morskiej bryzy połechtał moje policzki i szyję, kątem oka dostrzegłem, jak uniósł w górę kilka pukli kręconych włosów Nawal. Zapatrzyła się w morze.

— Jaki macie plan? — zapytał znienacka Michał.

Szczerze mówiąc, nie miałem ochoty teraz o tym rozmawiać, bo po pierwsze, jeszcze nie miałem żadnego, a po drugie, to nie było miejsce i czas na tego rodzaju dysputy.

— Co dokładnie masz na myśli? — dopytałem, dając sobie chwilę na znalezienie odpowiedzi, która wcale nie była taka oczywista. Nagle poczułem też pewien dyskomfort, miałem wrażenie, jakby to pytanie zadała Nawal, a tylko padło z ust mojego przyjaciela.

— No, wiesz… Lato wkrótce się skończy. Potem ostatni rok na UCAM-ie, który zleci wyjątkowo szybko. Co później? Chcesz, a w zasadzie powinienem zapytać, chcecie jechać do Polski?

— Chciałabyś zamieszkać w Polsce, Nawal?

Przerzuciłem odpowiedzialność na moją księżniczkę. W sumie właśnie zdałem sobie sprawę, że nigdy jej o to nie zapytałem, tak naprawdę nigdy na poważnie nie rozmawialiśmy o wspólnej przyszłości. Tej prawdziwej, dorosłej, z wyrzeczeniami, problemami dnia codziennego, rutyną, która zapewne przyjdzie prędzej czy później.

— Jeśli mnie zechcesz… — odrzekła i nie odwracając wzroku od horyzontu, delikatnie uśmiechnęła się.

— Uuu… Nawal chce ci chyba coś przez to powiedzieć. — Afgan wyraźnie zaczął nas podpuszczać.

— Nawal wie, że ją kocham — uciąłem, nie chciałem wchodzić na tematy zaręczyn, ślubu i temu podobnych.

Pragnąłem się oświadczyć, ale jeszcze nie teraz. Najpierw musiałem przegryźć w sobie jej ciążę i zabezpieczyć plan na najbliższą przyszłość.

— Okej, okej. To jasne jak słońce. W każdym razie my chyba jednak wracamy do Polski. Gospodarka się poprawiła, oboje znamy języki. No i wiesz… będziemy u siebie.

— Nie podjęliśmy jeszcze decyzji — dorzuciła zaczepnie Monika. — W sumie to ja bym jeszcze gdzieś pojechała…

Zaczęli się przekomarzać, a ja myślami byłem już przy najbliższej przyszłości. Nie wiem dlaczego, ale właśnie teraz zaczęły do mnie docierać wszystkie aspekty związane z tym, że będę ojcem. Przecież Nawal wkrótce będzie musiała zrezygnować z pracy, a ja od października będę mógł robić tylko na pół etatu. Urodzi na wiosnę, tuż przed ostatnimi egzaminami, do tego czasu trzeba się jakoś utrzymać. Co prawda parę tysięcy euro miałem odłożone, ona pewnie też, ale głupio byłoby się wypompować z kasy i wracać do kraju z pustym portfelem. No i jeszcze rodzice… Jak oni to przyjmą? Wypadałoby ich w końcu poinformować, a oni przecież nawet nie wiedzą, że mam dziewczynę Arabkę…

Nie wiem, czy Nawal wyczytała myśli z mojej twarzy, czy po prostu miała jakiś szósty zmysł, ale gdy zaczęły nachodzić mnie te wszystkie wątpliwości, poczułem jej ciepły dotyk na swojej dłoni. Zacisnęła swoje długie i smukłe palce na moich, jakby chciała dodać mi otuchy. Przyjąłem ten gest i znów poczułem motyle w brzuchu. Spojrzałem na nią, Nawal wciąż patrzyła w morze, jej oczy nabrały teraz nieprawdopodobnego głębokiego koloru ciemnozielonego szmaragdu, w którym odbijało się srebrzyste światło księżyca. Pomyślałem, że wygląda jak bogini i cały ten ciężar zniknął jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Nagle poczułem pewność, że damy radę. Że czeka nas cudowna przyszłość, że nasza miłość przezwycięży wszystkie problemy. Ta kobieta dawała mi nieprawdopodobną siłę…

— Jeszcze będzie czas, aby o tym pogadać, choć nasze plany teraz zdeterminuje mały Kubuś albo… hm… Kubinka? — zażartowałem, powoli podnosząc się i otrzepując piasek ze spodenek i koszulki.

— Chyba Kubanka — podchwyciła żartobliwie Monika. — Jak będzie córa, to będzie tańczyć salsę, jak ciocia.

— Dobra, wstajemy. Badulake czy Havana?

— Najpierw Badulake, a potem Havana. — Afgan nie dał nam wyboru.

Gdy otrzepywaliśmy się z piasku, ujrzałem, jak Nawal dyskretnie wytarła dłonią kącik lewego oka. Pocałowałem ją w szyję i delikatnie położyłem dłoń na jej brzuchu. Poczułem, jak moje oczy się zaszkliły, ale ukryłem to. Ruszyliśmy dalej świętować.

***

Gdy opuszczaliśmy Havanę, byłem już solidnie pijany. Nie zataczałem się specjalnie mocno, tym bardziej nie „peplałem”, ale czułem, że rum już konkretnie uderzył mi do głowy. Michał był chyba w jeszcze gorszym stanie, bo w drodze do hotelu dwa razy musiałem wyciągać go z przydrożnych krzaków. Szliśmy poboczem ulicy prowadzącej przez plac budowy osiedla dla najbardziej nadzianych turystów, usytuowanego niecały kilometr od centrum i drugi od naszego hotelu. Dokoła było niemal pusto, ale najwyraźniej wyglądaliśmy na tyle kiepsko, że dziewczyny nie chciały się do nas przyznawać i wyprzedziły o kilkadziesiąt metrów, od czasu do czasu wołając tylko, abyśmy przyspieszyli kroku. Pamiętam, jak po pijaku mówiliśmy sobie z Michałem, jakimi jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, jak się kochamy i w ogóle jesteśmy megazajebiści. Jednym słowem klasyczne męskie pieprzenie na bombie, finalna faza przed walnięciem się spać i obudzeniem następnego dnia z potężnym kacem. Nie pierwszym i nie ostatnim w życiu.

Gdy mijała nas jasna furgonetka, nie zwróciłem na nią specjalnej uwagi. To był bardzo poważny błąd. Mój wzrok przykuła dopiero w momencie, gdy z piskiem opon zahamowała tuż obok naszych kobiet. Instynktownie przyspieszyłem kroku, a po kilku sekundach zacząłem biec. W tym czasie z pojazdu wyskoczyło już czterech mężczyzn, którzy zaczęli wykrzykiwać coś po arabsku. Adrenalina spowodowała, że nagle poczułem się niemal zupełnie trzeźwy. Byłem pewny, że nie są przyjaźnie nastawieni, a gdy w ręku jednego z nich błysnął stalowy pręt, poczułem, jak serce podchodzi mi do gardła.

— Uciekaj, Nawal! — wrzasnąłem, biegnąc co sił w nogach, ale moja ukochana stała, jakby zamieniła się w słup soli.

Z tyłu słyszałem biegnącego Michała, który też coś wykrzykiwał. Nie wsłuchiwałem się jednak, mój wzrok i wszystkie pozostałe zmysły zostały nakierowane na tę jedną niewielką postać, która nosiła w łonie moje dziecko.

— Zostawcie je, skurwysyny! — krzyknąłem ponownie, gdy jeden otwartą dłonią uderzył Nawal w twarz, a drugi złapał Monikę za włosy i powalił na ziemię.

Usłyszałem rozpaczliwy pisk dziewczyny Michała, Nawal pomimo tego, że została spoliczkowana, milczała.

Dotarłem do pierwszego z mężczyzn. Nie zdążyłem nawet zarejestrować długiego i błyszczącego ostrza w jego dłoni i nie bacząc na konsekwencje, jakimś cudem unikając zranienia, staranowałem go. Obaj upadliśmy na ziemię, siła uderzenia była na tyle duża, że nóż wypadł mu z ręki i przeturlał się po ulicy kilka metrów dalej. Widziałem gniew w jego głęboko osadzonych, ciemnych jak najczarniejsza noc oczach, zepsute i wyszczerzone zęby, spomiędzy których kipiała ślina, jak u wściekłego psa. Przez następne kilka sekund szamotaliśmy się, przeciwnik był szczupły, ale bardzo silny. W pewnym momencie udało mi się uwolnić z jego uścisku i kilkukrotnie uderzyłem go pięścią w twarz, która natychmiast zaczęła broczyć brunatną w tym półmroku krwią. Chciałem jak najszybciej odszukać wzrokiem Nawal, więc gdy nadarzyła się okazja, przytknąłem przedramię do jego szyi i uniosłem głowę. Zdołałem tylko dostrzec, że moja ukochana leży na ziemi, a jakiś stary Arab pastwi się nad nią, okładając ją czymś, co przypominało kij lub pręt. Gdy próbowałem zerwać się w jej kierunku, światło ulicznej lampy przysłonił jakiś cień i poczułem, jak moja głowa niemal odrywa się od kręgosłupa. Zadzwoniło mi w uszach, jakbym wsadził ją do wnętrza kościelnego dzwonu, obraz zawirował i bezwiednie osunąłem się na twardy asfalt. Krew zalewała mi oczy i chwilę później zwymiotowałem. W idiotycznej niedorzeczności pomyślałem, że to cholerny wstyd porzygać się przy ludziach.

Zanim straciłem przytomność, zdołałem dostrzec Afgana, który pada na ziemię pod ciosami dwóch brodatych mężczyzn. Próbowałem jeszcze złapać oddech, ale chwilę później nastała ciemność.

***

Obudził mnie chlust wody. Była zgniła i cuchnąca, jakby stała w wiadrze bardzo długi czas. Wtedy przyszedł ból głowy, jakiego nie doświadczyłem chyba nigdy w życiu. Napierdalała mnie z taką mocą, jakby ktoś z sadystyczną lubością wwiercał mi w skronie wiertła grubości palca. Krew pulsowała i wyciekała z rany, w ustach czułem jej słodki i metaliczny smak. Nagle do mnie dotarło…

Nawal!

Uniosłem głowę, ale wtedy dostałem kopniaka prosto w nos. Usłyszałem, jak chrupnęła kość i kolejny napad bólu przeszył moje ciało. Jęknąłem, wtedy kolejna fala wody chlusnęła na moją twarz.

— Dobrze ci teraz, niewierny psie? — syknął mężczyzna łamaną angielszczyzną, miał spuchnięte wargi, a pod nosem przyschniętą krew. — Świnia, brudna pierdolona świnia. Odrąbiemy ci łeb i nabijemy na płocie naszego domu, niech Allah nas poprowadzi!

— Allahu Akbar! — rozbrzmiało kilka kolejnych głosów.

Z trudem uniosłem głowę, spodziewając się kolejnego ciosu, ale tym razem nie nadszedł. Nieco zamazany obraz zaczął się wyostrzać. Leżałem na brzuchu, w jakiejś zatęchłej ruderze, zza zasłoniętych okien przebijały promienie słońca. Ręce i nogi miałem spętane, czułem, jak więzy wpijają mi się w skórę. Byłem bezbronny jak dziecko. Wtedy ujrzałem moją ukochaną.

— Kuba… — rzekła drżącym głosem. — Przepraszam cię, kochany. — Nawal chlipała. — To wszystko moja wina. Przepraszam i…

Brodaty staruch nie pozwolił jej dokończyć i zamaszyście ją spoliczkował, a potem wypluł z siebie kilka zdań po arabsku. Nawal wykrzyczała mu coś w odpowiedzi, ale nie byłem w stanie zrozumieć co. Co mnie uderzyło najbardziej (prócz całej tej beznadziejnej sytuacji, w której się znajdowaliśmy) — mówiła do niego, jakby już wcześniej się znali. Mężczyzna chwycił ją za włosy i znów wymierzył kilka siarczystych uderzeń. Obróciłem się na bok, ale nie byłem w stanie zerwać pętających mnie więzów. Napiąłem wszystkie mięśnie i zakląłem jak szewc, ale oczywiście nie mogło to nic zmienić.

Dopiero wtedy dojrzałem leżącego tuż obok Michała, jego ręce i nogi również były skrępowane plastykowymi opaskami, w usta wciśniętą miał brudną szmatę. Leżał na brzuchu, z jego nosa sączyła się mieszanina śluzu i krwi, oczy wyglądały, jakby pękły mu wszystkie naczynka, czerwone jak u dzikiego zwierza. Wpatrywał się w jeden punkt, odruchowo powiodłem tam wzrokiem. Obraz był straszny…

Rozciągnięta na stole i przywiązana za nadgarstki do jego narożników leżała na brzuchu Monika. Jej sukienka była porwana, posklejane blond włosy zwisały niemal do brudnej podłogi, na rękach widać było głębokie otarcia, rozłożone uda i pośladki były naznaczone ogromem siniaków i krwiaków. Po wewnętrznej stronie nóg spływały cienkie strużki krwi.

Coś ścisnęło mi żołądek tak mocno, że omal nie puściły mi zwieracze. Opanowałem się jednak, musiałem od podobnego losu uchronić Nawal. W tej chwili nie było miejsca na współczucie, należało działać.

— Kim jesteście? — wydukałem po angielsku, ból wciąż rozrywał mi głowę.

— Zamknij się… — wyrwał się ten, który przed chwilą kopnął mnie w nos, ale pomarszczony staruch w tradycyjnej arabskiej galabii nie dał mu dokończyć.

Warknął coś w swoim dialekcie i pewnym gestem dłoni zastopował go. Podszedł do mnie i kucnął w odległości zaledwie kilkudziesięciu centymetrów.

— Zabrałeś coś, co należało do mnie, niewierny psie. Nazywam się Muhammad Chalil Abi Rabi’a, a to moi synowie: Muhammad, Jusuf, Ossama i Amir. — Słowa te wypowiedział bardzo spokojnie stosunkowo dobrą angielszczyzną, w jego brunatnych oczach wyczuwałem jedynie lód. — Zbezcześciłeś honor mojej córki, obcując z nią jak z brudną świnią. Teraz ona też jest świnią, rozumiesz, poganinie? Zrobiłeś z niej świnię, brudną maciorę, która na dodatek nosi w sobie świńskiego bękarta. Zapłacisz za to, zapłacicie oboje.

To powiedziawszy, splunął mi w twarz i wstał na równe nogi. Zanim się obejrzałem uniósł galabiję i wyciągnął penis, po czym oddał mocz wprost na moją twarz. Wiązanka najgorszych możliwych przekleństw, jakie w akcie desperacji z siebie wyrzuciłem, nie pomogła ani trochę, a jedynie zachęciła pozostałych mężczyzn, aby dołączyli do ojca. Próbując złapać oddech, słyszałem ich śmiechy, a w tle dźwięk, który rozdzierał moje serce — rozpaczliwe wołanie o litość Nawal. Błagała ich, aby przestali, a ja, całkowicie bezbronny, leżałem w kałuży cuchnących szczyn. Wydarłem się, ile miałem sił w gardle, na próżno.

Krew i mocz zalały mi oczy, a ponieważ nie mogłem ich wytrzeć, obraz stał się nieostry. Widziałem jedynie kontury postaci, które stłoczyły się w jednym miejscu, obok na krześle siedziała Nawal. Mówili coś, modlili się, ale prócz powtarzającego się od czasu do czasu Allahu Akbar nie byłem w stanie zrozumieć ani słowa. Robili to coraz bardziej żarliwie, kołysząc się w kółku i dziwnie dygocząc. Nie miałem pojęcia, do czego się szykują. Może gdybym wiedział, zareagowałbym szybciej, zrobił cokolwiek… Zamiast tego czekałem, nie zdając sobie sprawy, że tracę cenne sekundy. Jezu… gdybym tylko wiedział…

Gdy w końcu obraz odzyskał ostrość, ujrzałem, jak moja ukochana próbuje zrzucić więzy. Podczołgałem się odrobinę, ale zatrzymało mnie podwyższenie, zwykły, nie wyższy niż trzydzieści centymetrów pierdolony schodek. Nie byłem w stanie go pokonać bez zwrócenia uwagi oprawców, co prawda zanurzonych w jakimś dziwnym religijnym rytuale, ale wciąż znajdujących się zbyt blisko. Nagle kątem oka dostrzegłem, że Nawal rzuca mi porozumiewawcze spojrzenie. Chciała, abym skierował wzrok na stary fotel przy oknie, co też uczyniłem. Tuż nad nim powietrze przecinała smuga jasnego światła z zewnątrz, która z początku mnie oślepiła i dopiero po chwili zrozumiałem, co miałem dostrzec — przy oparciu leżała jej torebka, a w niej zapewne musiał być telefon.

Adrenalina znów buchnęła w żyłach, poczułem, jak zalewa mnie fala gorąca. To była szansa, bo dzieliły mnie od niego nie więcej niż dwa metry. Zerknąłem na kiwających się jak w transie ojca i braci Nawal, po czym jak najciszej mogłem, przeturlałem się w kierunku fotela. Stare deski lekko skrzypnęły i zacisnąłem powieki w oczekiwaniu na krzyk któregoś z mężczyzn. Nic takiego nie nastąpiło, za to obracając się ponownie przez moment złapałem spojrzenie Michała. Nigdy takiego nie widziałem, wyrażało setki sprzecznych emocji, od beznadziei, przez cierpienie, błysk nadziei, po żądzę mordu. Przeturlałem się raz jeszcze i poczułem, jak o moją twarz otarł się zwisający z oparcia pasek torebki. Chwyciłem go w zęby, zerknąłem na trzęsących się w tym przedziwnym obrzędzie mężczyzn, po czym delikatnie szarpnąłem. Przy trzeciej próbie torebka zsunęła się z fotela na podłogę, szczęście dopisywało, bo zamek był otwarty, a telefon niemal na samym wierzchu.

Znów rzuciłem okiem na modlących się krewnych Nawal, następnie spojrzałem na moją ukochaną. Jej szmaragdowe oczy były teraz pełne lęku, ale zza cienkiej warstwy łez przebijała nadzieja. Musiałem się pospieszyć.

Niestety, plan runął w chwili, gdy w końcu udało mi się chwycić telefon. Nie zdążyłem jednak wykręcić żadnego numeru, bo modły zmieniły się w niezrozumiały potok wrzasków. Mężczyźni zorientowali się w sytuacji, jeden z nich podszedł do mnie i dwukrotnie kopnął w brzuch. Zwinąłem się w kłębek, ale wtedy kolejne dwa kopniaki wylądowały na mojej rozoranej już wcześniej skroni. Na szczęście — a może i nieszczęście, bo czasem myślę, że lepiej by było zostać wówczas skatowanym na śmierć — ojciec surowym tonem zastopował atak agresji syna. Ból był tak silny, że nie miałem nawet sił krzyczeć. Adrenalina wciąż jednak krążyła i zacisnąłem zęby, nie mogłem się poddać, musiałem walczyć i za wszelką cenę bronić Nawal oraz naszego dziecka. Wtedy ktoś chwycił mnie za podbródek i szarpnął głowę w górę.

— Zrobiłeś z mojej siostry świnię, będziesz miał więc świnię — wycedził przez zaciśnięte zęby najstarszy z braci, jak się domyślałem, po ojcu, Muhammad. Miał duże i odstające uszy, perkaty nos i głęboko osadzone, ukryte pod gęstymi brwiami oczy.

— Błagam was… Dlaczego to robicie? Ona jest waszą…

— Ona była naszą siostrą i córką mego ojca. Teraz jest świnią, tak jak ty.

— Jezuuu… dlaczego…

— Jezus ci nie pomoże, niewierny psie. Naszym prorokiem jest Mahomet. I on was dziś ukarze. Wszyscy zasługujecie na śmierć.

— Nawal jest w ciąży… Jak możecie mordować ciężarną siostrę? Powiedz mi, co mówi werset trzydzieści dwa, sura piąta twojej świętej księgi…

Musiałem grać na czas, a przy tym nie okazywać strachu i słabości. Ci ludzie żywili się lękiem i gardzili słabymi. Najwyraźniej zadziałało, bo uszaty Arab zamilkł i zdumiony spojrzał na ojca.

— Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi. A ten, kto przywraca do życia człowieka, czyni tak, jakby przywracał do życia wszystkich ludzi — wyrecytowałem z pamięci znany mi fragment Koranu, który tak często słyszałem z ust Hamzy w czasie naszych rozmów o religii. — Czyż nie to jest napisane w waszej świętej księdze? — dodałem wyzywającym tonem.

Senior rodu rzucił mi surowe spojrzenie, był wyraźnie zaskoczony tym, co przed chwilą odważyłem się wypowiedzieć. Synowie milczeli, czekając na reakcję ojca, a ja, ciężko dysząc, próbowałem wytrzymać srogi wzrok pomarszczonego starca, który gdyby mógł zabijać, już padłbym trupem. Zbliżył się do mnie bardzo powoli i nachylił się. Przeciągnął językiem po zębach, wstrętnie przy tym mlaskając, i zmierzył mnie raz jeszcze pełnym odrazy spojrzeniem.

— Znajomość Świętej Księgi jeszcze nie czyni cię człowiekiem, niewierny psie. Gdybyś był jednym z nas, nigdy nie pozwoliłbyś mojej córce ubierać i zachowywać się jak kurwa. I wiesz co, chłopcze… — Staruch zawiesił głos i wyszczerzył zęby w groteskowym uśmiechu. — Wy, Europejczycy, jesteście głupi i naiwni jak dzieci. Myślicie, że jak umiecie czytać, to potraficie zrozumieć boskie prawa zawarte w Księdze. Gówno rozumiecie! — warknął i wcisnął mi palec wskazujący w ranę na skroni, a ja jęknąłem z bólu. — Nie macie o tym żadnego pojęcia, psy! — Zaczął nim wiercić, a następnie pukać, jakby chciał udowodnić, że za żadne skarby nie wbije mi do głowy swoich racji. — Nie rozumiecie, że werset Świętej Księgi, który tu bezbożnie wyrzygałeś ze swoich plugawych ust, dotyczy ludzi, a człowiekiem jest ten, który jest poddanym Najjaśniejszego Pana, Allahu Akbar! — Synowie zawtórowali z ojcem pochwałę Boga. — Wy, niewierne psy, jesteście tylko zwierzętami, odrażającymi i brudnymi świniami. I tak będziecie traktowani. Już wkrótce wszyscy padniecie na kolana, a z błogosławieństwem Najjaśniejszego, Allahu Akbar, każdemu z was odrąbiemy głowę i zatkniemy na płotach waszych domów. Wasz czas dobiega końca. Jesteście na tyle durni, że jeszcze tego nie widzicie, ale zapewniam cię, że niedługo każdy chrześcijanin, Żyd i wyznawca innego boga niż Najjaśniejszy Allah, Allahu Akbar, padnie pod mieczem Proroka. Wasze żony i córki przywdzieją burkę i zostaną naszymi niewolnicami. Nauczymy je pokory, będą uległe i posłuszne, a my będziemy uprawiać ich pola, kiedy i jak będziemy chcieli. Gdy będą rodzić naszych synów, was, wszystkich mężów i ojców, będą już wtedy żreć robaki.

— Zabijcie mnie, ale błagam, wypuśćcie Nawal — odparłem w akcie desperacji, wiedziałem już, że ten człowiek jest takim fanatykiem, że nie mam najmniejszych szans wzbudzić w nim jakichkolwiek wyższych uczuć. Może przynajmniej zlituje się nad Nawal i moim dzieckiem… — Ona jest człowiekiem, jest muzułmanką…

— Ha… — żachnął się Arab. — Nikt nie zamierza jej zabijać, choć według boskiego prawa szariatu, Allahu Akbar, powinienem to zrobić. Nie uciekła jednak sama, gdyż była dzieckiem i znalazła się pod wpływem zdradzieckiej ciotki, co akceptuję jako okoliczność łagodzącą. Jednak kara za splamienie honoru rodziny jej nie ominie i będzie surowa. A ty, poganinie, będziesz patrzył, jak ją wymierzam, zanim mój najmłodszy syn, Amir, nie odrąbie ci tego plugawego łba.

To rzekłszy, wstał i dał znak wysokiemu, na oko trzydziestoletniemu, brodatemu mężczyźnie w jasnej galabii. Od pozostałych wyróżniała go podłużna blizna, a w zasadzie trzy ślady ciągnące się od czoła aż po dolną część policzka. Przecinały lewą brew, pod którą błyszczało sztuczne oko. „Jednooki” zaczął szperać w dużej sportowej torbie, a wiekowy Arab wydał kolejne dyspozycje. „Uszaty” i ten, którego powaliłem na asfalt, ruszyli w kierunku rozciągniętej na stole Moniki i nie zważając na jęczenie i postękiwanie Michała, rozcięli jej więzy. Nie wiem, czy miała jeszcze tyle sił, czy zadziałał instynkt, ale gdy tylko zorientowała się, że nie jest spętana, natychmiast rzuciła się do ucieczki. Nie zrobiła jednak nawet kroku, bo barczysty Muhammad chwycił ją za nadgarstek i przyciągnął do siebie. Zapiszczała i rzuciła się na niego z pazurami, ale mężczyzna potężnie zdzielił ją w twarz i ciało znów stało się wiotkie. Ojciec rodu nie zwrócił na to najmniejszej uwagi i podszedł do najmłodszego, mającego nie więcej niż dziewięć, może dziesięć lat, syna z wyróżniającą się gładką, pozbawioną zarostu twarzą. Położył mu dłoń na głowie i zawadiacko zmierzwił czarną czuprynę, po czym pochylił się i wręczył mu duży żołnierski nóż z ząbkowanym ostrzem.

Na moment straciłem oddech, poczułem i usłyszałem bicie własnego serca. Ten skurwysyn naprawdę chciał wyręczyć się tym niewinnym dzieckiem! Chryste!

Zacząłem się szamotać, ale tylko straciłem siły. Michał wił się na podłodze jak opętany i bezsilnie patrzył, jak dwóch brodaczy wynosi nieprzytomną Monikę. Nawal jako jedyna zdawała się zachowywać spokój, choć w jej oczach skrzyły się emocje, jakich do tej pory jeszcze nie widziałem. Wyglądała jak drapieżna lwica, która chce za wszelką cenę bronić swoich młodych. Spokojnie wyczekiwała na najbardziej dogodny moment do ataku, w jej oczach nie było widać przerażenia, a jedynie niewysłowioną pogardę i pragnienie walki. Nie miałem pojęcia, co planuje, ale instynkt podpowiadał mi, że jest gotowa do największych poświęceń.

Gdy człowiek z blizną wyciągnął i pokazał ojcu niewielką fiolkę, Nawal zaczęła wrzeszczeć po arabsku, próbując wyrwać się z więzów. Serce mi krwawiło, ale nie byłem w stanie jej pomóc. Jak larwa podpełzłem do stopnia i spróbowałem go sforsować. Nie udało się. Wrzasnąłem w akcie rozpaczy i kompletnej niemocy. Wtedy pomarszczony staruch ostatni raz zmierzył wzrokiem fiolkę i podszedł do mnie. Przycisnął butem moją głowę do podłogi.

— Tak wygląda kara za zhańbienie rodziny — syknął, w tle usłyszałem krzyk Nawal. — Podziwiaj swoje dzieło, zanim Amir wyśle cię do piekła. — To rzekłszy, odwrócił się i ruszył w stronę mojej wybranki.

Zawyłem z bezsilności, chciałem umrzeć, tu i teraz. Już wiedziałem, co staruch chce zrobić…

Wtem usłyszałem dźwięk, który spowodował, że znów zapragnąłem żyć. Chciałem żyć jak najdłużej, doczekać do narodzin dziecka, poślubić Nawal, kupić psa, wybudować dom z kominkiem i zestarzeć się w nim z moją ukochaną kobietą.

Policyjne syreny! Pieprzone policyjne syreny! Słyszałem je już bardzo wyraźnie, jechali nas uratować! Dzięki Bogu!

— Jadą tu! — ryknąłem. — Słyszysz, pierdolony kozojebco?! Dorwą was, zaraz tu będą! — krzyczałem jak opętany, musiałem walczyć o każdą sekundę.

Prawie parsknąłem śmiechem, gdy moje słowa się potwierdziły i Arabowie, którzy wynieśli gdzieś Monikę, wparowali do pokoju jak oparzeni. Targały mną skrajne emocje, raz czułem panikę, sekundę później chciało mi się śmiać, zaraz potem byłem gotowy każdemu z nich wyrwać i żywcem pożreć serce. Syreny były coraz donośniejsze, choć wciąż dochodziły z oddali. Pomyślałem, że się uda. Nie umrzemy tu…

Wśród mężczyzn wybuchło spore zamieszanie, przez moment trwał chaos, ale staruch opanował sytuację i zaczął wydawać niezrozumiałe dla mnie polecenia. Chwilę później zrobił coś, co na zawsze zmieniło moje życie. W jednej sekundzie zniszczył wszystkie moje plany i marzenia, wyrwał mi z piersi serce i poszatkował je na tysiące maleńkich kawałeczków.

Kwas chlusnął na twarz Nawal, a ona krzyknęła. Tak przeraźliwie naturalnie wyrzuciła z siebie ten ostatni czysty dźwięk, po którym z jej znikających ust zaczęły wypełzać już jedynie chrapliwe odgłosy charczenia i rzężenia. Widziałem, jak twarz dosłownie rozpuszcza się pod wpływem żrącego roztworu, pojawiają się dymiące dziury, niegdyś szmaragdowe oczy topią się i wypływają z oczodołów, leniwie sunąc wzdłuż lśniących czerwienią policzków. Nawal łapczywie chwytała powietrze, ale jej usta wypełniała już jedynie mieszanina kwasu, stopionych tkanek i włosów. Krzyczałem, a ona wiła się w konwulsjach nieopisanego bólu.

Wtedy poczułem na gardle zimną stal. Gdy po chwili ujrzałem nad sobą gładką twarz młodego chłopaka, już mi kompletnie nie zależało. I tak nie byłbym w stanie sobie wybaczyć. Nigdy, przenigdy…

Ostatnie, co zarejestrowałem, to rozbiegane i pełne trwogi oczy młodziana, jego spocone skronie i otwarte w grymasie przerażenia usta. Później już tylko błysk ostrza tuż nad moim gardłem. Umierałem z nadzieją, że kiedyś spotkam starucha po drugiej stronie…