Stephanie Laurens

Na rozkaz damy

Tłumaczenie:

Agnieszka Walulik

Jeden

Londyn, kwiecień 1824

Declan Fergus Frobisher stał u boku lady Edwiny Frobisher z domu Delbraith, swej świeżo poślubionej małżonki. Otaczał go zgiełk modnego towarzystwa, zgromadzonego w salonie lady Montgomery. Gwar rozmów nie ustawał ani na chwilę, na podobieństwo krzyków mew – lecz w końcu rozmowa stanowiła jedyny cel podobnych wieczorków. Śmietanka wyższych sfer nieustannie krążyła po sali, grupki przemieszczały się jak w wielobarwnym kalejdoskopie lekkich jedwabi i satyn oraz ciemnych fraków z delikatnej wełny, przypominając gobelin o stale zmieniającym się wzorze. Przestronne pomieszczenie rozjaśniał blask kilku żyrandoli; światło lśniło w przemyślnie ułożonych lokach, wypomadowanych puklach i załamaniach niezliczonych klejnotów zdobiących szyje, uszy oraz nadgarstki licznie zgromadzonych dam.

Jedna z takich mocno obwieszonych pań podpłynęła do nich, rozsiewając dokoła diamentowe błyski.

– Edwino, kochanie! – Uścisnęła końce palców i musnęła policzek ukochanej Declana, która powitała ją z typowym dla siebie pogodnym wdziękiem. Lecz wzrok nowo przybyłej zdążył się już przesunąć w kierunku samego Declana. Dama zmierzyła jego wysoką postać od stóp do głów, po czym skierowała pod jego adresem wyraźnie drapieżny uśmiech.

– Musisz, po prostu musisz przedstawić mnie swemu mężowi. – Jej głos opadł do zmysłowego pomruku.

Declan spojrzał na Edwinę, ciekaw jej reakcji na tak jednoznaczne zachowanie.

Żona nie sprawiła mu zawodu: uśmiechnęła się z rozkoszą, jak kotka, która spiła całą miseczkę śmietanki i spodziewa się kolejnej porcji. Jej twarz promieniała niewzruszoną pewnością siebie; na ten widok Declan uśmiechnął się szeroko w myślach. Jakby wyczuwając jego rozbawienie, Edwina przelotnie skierowała na niego swe piękne błękitne oczy i powiedziała, machając lekko ręką:

– Lady Cerise Mitchell, oto mój mąż, Declan Frobisher.

Słysząc subtelny, lecz mimo to wymowny nacisk na słowa „mój mąż”, Declan wygiął usta w uprzejmym uśmiechu, ujął dłoń wyciągniętą przez lady Cerise i się ukłonił. Dama wymruczała uwodzicielskie „Enchanté”, lecz on stracił już zainteresowanie. Owszem, poświęcał część uwagi paradzie osób, które podchodziły, by z nimi porozmawiać, odpowiadaniu na jedne pytania i zbywaniu innych, które uważał za zbyt natrętne, lecz nie po to przecież tam przyszedł.

Po drugiej stronie Edwiny stała jej matka Lucasta, księżna wdowa Ridgware; przystojna, wyniosła dama o szlachetnej, lecz nieprzystępnej powierzchowności. Za nią starsza o kilka lat siostra Edwiny, lady Cassandra Elsbury, miła młoda mężatka. Resztę ich kółka tworzyło kilka ciekawskich pań i zaintrygowanych panów, gorliwie pragnących popisać się znajomością z damami z książęcego rodu i, co bodaj ważniejsze, dowiedzieć się czegoś o nieznanym osobniku, który zdobył rękę jednej z najbardziej pożądanych panien śmietanki towarzyskiej. Declan ze wszystkich sił starał się sprostać ich oczekiwaniom, rozsiewając wokół siebie atmosferę tajemniczości.

Po prawdzie jednak jego pochodzenie nie kryło w sobie żadnej tajemnicy. Historia rodziny Frobisherów sięgała daleko w przeszłość – za czasów królowej Elżbiety jej członkowie walczyli pod wodzą Raleigha. W ich żyłach płynęła szlachetna krew i już sam ten szacowny rodowód gwarantował im trwały dostęp do najwyższych sfer, lecz mimo to Frobisherowie z dawien dawna woleli podążać własnymi tajemniczymi – by nie powiedzieć ekscentrycznymi – ścieżkami, tradycyjnie trzymając się z dala choćby od obrzeży modnego towarzystwa. I podczas gdy Raleigh walczył przede wszystkim dla własnej chwały, a dopiero potem dla królestwa, Frobisherowie niechętnie rzucali się w wir walki i czynili to tylko na królewski rozkaz. Dynastia ich była dynastią żeglarzy, a bitwy kosztowały przecież zarówno ludzkie życie, jak i statki, toteż walczyli wyłącznie, kiedy zaszła taka potrzeba, co oznaczało: jedynie wtedy, gdy ich pomoc była niezbędna.

Byli pod Trafalgarem, ale nie pod dowództwem Nelsona – ich flota pilnowała, by żaden z francuskich statków nie umknął na północ celem przegrupowania. Ojciec i wujowie Declana skutecznie wykorzystali swe chyże okręty, by uszkodzić i przejąć niejedną francuską fregatę.

W konsekwencji nazwisko Frobisherów było dobrze znane w wyższych sferach. Jeśli wiązała się z nim jakakolwiek tajemnica, to dotyczyła wyłącznie tego, kim byli obecni członkowie rodu i czym się zajmowali, a także sposobu, w jaki dorobili się swej fortuny i tejże fortuny rozmiarów. Frobisherowie nigdy nie przejawiali zainteresowania ziemią, zaś ich włości – takie, jakie były – leżały daleko na północy, w pobliżu Aberdeen; od Londynu dzieliła je bardzo znaczna odległość. Rodowe mienie znajdowało się głównie na morzu, to zaś dawało asumpt dywagacjom, czy ta skądinąd szacowna rodzina nie splamiła się handlem. W modnym towarzystwie fetowano ludzi żyjących ze swych majętności, lecz z trudem pojmowano, że owe majętności mogą mieć postać statków.

Wielu z obecnych słyszało też pogłoski o niedawnych wyczynach rodziny Frobisherów. Większość tych doniesień – a dotyczyły one wypraw w dzikie krainy i wysoce rentownych kontraktów transportowych – opierała się na faktach. Jeśli już, fakty te bywały jeszcze bardziej zdumiewające niż najśmielsze spekulacje plotkarzy.

Oczywiście w towarzystwie niepotwierdzone plotki generują tylko większe zainteresowanie. I to właśnie zainteresowanie – ta ledwo skrywana ciekawość – błyszczało jasno w oczach wielu gości lady Montgomery.

– Powiadam, Frobisher – zagadnął niejaki pan Fitzwilliam, przeciągając głoski. – Słyszałem, że ktoś z pańskiej rodziny przekonał niedawno amerykańskich kolonistów do przyjęcia jakiegoś nowego traktatu handlowego. Co to za historia, hę? Czy chodziło o pana?

Mowa była o Robercie, jednym z dwóch starszych braci Declana, który najbardziej z nich wszystkich interesował się dyplomacją. Traktat, z którym powrócił z Georgii, miał przynieść rodzinie jeszcze większe bogactwo, a przy tym znacząco przyczynić się do wypełnienia kufrów korony.

Declan jednak uśmiechnął się tylko i odrzekł:

– Nie chodziło o mnie. – Gdy zaś spostrzegł, że Fitzwilliam nie zamierza rezygnować, dodał szybko: – Nie dotarła do mnie ta pogłoska.

Bo i po cóż miałby zważać na pogłoski, kiedy znał fakty?

Nie miał jednak zamiaru zaspokajać niczyjej ciekawości i tłumaczyć się z rodzinnych spraw. Jedynym powodem jego obecności na wieczorku była stojąca u jego boku urzekająca i pełna życia dama.

Przyciągała go jak magnetyt, promieniała niczym roziskrzony brylant, z natury swej fascynujący. Od najmniejszego pukla na czubku jasnej głowy po koniuszki delikatnych palców u stóp przykuwała i zajmowała jego myśli. Częściowo była to reakcja czysto fizyczna – jakiż mężczyzna z krwi i kości oparłby się urokowi gęstych złocistych loków, okalających twarzyczkę w kształcie serca, jasnych błękitnych oczu, dużych i dobrze osadzonych pod delikatnie wygiętymi brwiami, długich brązowych rzęs, cery barwy brzoskwiń ze śmietanką, nieskażonej niczym poza kilkoma piegami na małym nosku, wreszcie pełnych różanych ust, aż proszących się o pocałunek? A przecież usta te były na dodatek wymowne i zazwyczaj wygięte w uśmiechu, wyraz twarzy zmienny i odbijający nastroje oraz myśli, zaś lśniące życiem, intensywnie niebieskie oczy stanowiły okno na bystry umysł.

Jeśli dodać do tego zgrabną figurkę, będącą uosobieniem ideału drobnej Wenus, to trudno się dziwić, że żadna inna istota nie potrafiła z taką łatwością przykuć uwagi Declana. Zaiste stanowiła zdobycz godną pożądania; od chwili gdy po raz pierwszy ją ujrzał, nie potrafił się jej oprzeć – przemawiała do jego zachłannego pragnienia przygody.

Byli małżeństwem dopiero od ponad trzech tygodni. Jakiś rok wcześniej Declan wrócił z Nowego Jorku do Londynu, gdzie – skazany na miesięczne oczekiwanie przed kolejnym rejsem – uległ w końcu znudzeniu i naleganiom starych znajomych i przyjął zaproszenie na bal dla wyższych sfer. Przez całą podróż do Ameryki i z powrotem dręczył go uparty, drażniący niepokój, jakiego nigdy przedtem nie doświadczył; zupełnie niespodziewanie myśli jego zwróciły się ku wygodom domowych pieleszy, ku rodzinie.

Ku małżeństwu.

Ku jakiejś żonie.

A gdy podczas tamtego zeszłorocznego balu jego oczy spoczęły na Edwinie, wiedział już dokładnie, kto ma tą żoną zostać. Z typowym dla siebie zdecydowaniem zaczął się ubiegać o jej rękę, nie zwracając uwagi na fakt, że ta niekiedy wyniosła córa książęcego domu w wieku dwudziestu dwóch lat (trzy lata od swego towarzyskiego debiutu) zyskała już reputację osóbki, która nie pozwoli się łatwo złowić.

Od pierwszego zetknięcia palców, od pierwszego spotkania oczu zaiskrzyło między nimi uczucie. Zaloty do Edwiny okazały się cudownie nieskomplikowane. Po kilku miesiącach Declan zwrócił się z prośbą o jej rękę i został przyjęty.

W jego mniemaniu wszystko zmierzało gładko w kierunku wygodnego, konwencjonalnego małżeństwa, jakim – w tych rzadkich chwilach, kiedy w ogóle zaprzątał sobie tym głowę – widział ich przyszły związek.

I wtedy, trzy miesiące przed weselem, Lucasta i Edwina postanowiły stawić czoło zimowym śnieżycom, by odwiedzić rodową posiadłość Frobisherów pod Banchory-Devenick. Z początku, kiedy Declan poznał cel wizyty, uznał, że inicjatywa wyszła ze strony Lucasty. Dopiero potem odkrył, iż to Edwina uparła się, że jej przyszli krewni muszą przed ślubem (nie zaś po nim) zostać dopuszczeni do sekretu skrywanego przez jej rodzinę od ponad dziesięciu lat.

Wielce zaintrygowany Declan, jego rodzice oraz trzej bracia zasiedli w zaciszu dużego rodzinnego salonu i wysłuchali opowieści Lucasty. Informacja, że jej starszy syn, ósmy książę Ridgware, targnął się na własne życie z powodu gigantycznych długów, młodszy zaś, lord Julian Delbraith, wcale nie zaginął z domniemaniem śmierci, jak powszechnie sądzono, lecz ukrywał się pod nazwiskiem Neville Roscoe, król londyńskich szulerów, była niewątpliwie sporą niespodzianką.

Niespodzianka ta jednak, wbrew wyraźnym obawom Edwiny, okazała się nie tyle szokująca, ile nieskończenie intrygująca i wręcz miła.

Wszyscy Frobisherowie jak jeden mąż natychmiast dostrzegli korzyści mogące płynąć z koneksji z człowiekiem pokroju Roscoe – posiadającym jego władzę, autorytet i zasoby – a to sprawiło, że ich opinia o planowanym przez Declana mariażu podniosła się z bardzo dobrej do nadspodziewanie wręcz doskonałej.

Potem, na osobności, jego ojciec Fergus klepnął go po ramieniu i wykrzyknął:

– Na Boga, chłopcze, nie mógłbyś lepiej wybrać! Osobiste dojście do Neville’a Roscoe… No, no, któż by się spodziewał, że coś takiego w ogóle wchodzi w grę! Taka koneksja umocni jeszcze naszą rodzinę.

I on, i matka Declana, Elaine, a także wszyscy jego bracia od początku cieszyli się z planowanego małżeństwa, lecz to zgoła nieoczekiwane odkrycie okazało się dla nich największą zaletą związku.

Ślub odbył się z pompą w kościele położonym w książęcych włościach w Staffordshire, a następne kilka dni Frobisherowie spędzili w Ridgware z parą młodą i najbliższą rodziną Edwiny – wtedy też mieli sposobność poznać nieuchwytnego lorda Juliana Delbraitha, znanego powszechnie jako Neville Roscoe. Najwyraźniej jego niedawny ożenek z Mirandą, obecnie lady Delbraith, zmusił go do zmiany mocnego postanowienia, by już nigdy nie występować pod prawdziwym nazwiskiem. Oboje z Mirandą pojawili się na ślubie, choć skryci za parawanem, z dala od oczu pozostałych gości.

Obecność brata ogromnie ucieszyła Edwinę i choćby z tego powodu sprawiła przyjemność także Declanowi. Zorganizowane potem prywatne spotkanie Frobisherów z Roscoe i jego prawą ręką, Jordanem Draperem, stanowiło zaś niemal dosłownie wisienkę na weselnym torcie. Omówiono wszelkie możliwości potencjalnej współpracy; szybko też stało się jasne, że Roscoe zapatruje się na to małżeństwo z równą przychylnością, co Frobisherowie. Krótko mówiąc, było to prawdziwe zetknięcie pokrewnych dusz.

Taki był bezpośredni efekt poznania prawdy o rodzinie Delbraithów, lecz niczym zmarszczki rozchodzące się po stawie za wrzuconym kamieniem, podążyły za nim inne.

Po ślubie Declan i Edwina wrócili z Frobisherami na północ, by spędzić kilka tygodni w Banchory-Devenick. Kilka dni po przyjeździe Fergus zaprosił Declana na spacer.

Gdy znaleźli się z dala od domu, oświadczył, wbijając wzrok w ziemię:

– Przyszło mi do głowy, mój chłopcze, że moglibyśmy się sporo nauczyć od rodziny twojej Edwiny. Nie mówię tu o Roscoe, ale o pozostałych… a zwłaszcza o paniach.

Niepewny, co ojciec ma na myśli, Declan zachował milczenie.

Po kilku krokach Fergus mówił dalej:

– Upłynęło sporo czasu, odkąd jakiś Frobisher poruszał się w wyższych sferach. Można powiedzieć, że nigdy nie było to pole, na którym toczylibyśmy nasze bitwy. Ale patrzę na starą księżnę, tę wdowę, i na jej córki, na moją synową… i myślę, ile udało im się osiągnąć w ciągu ostatnich dziesięciu lat. Tyle miały do ukrycia, a mimo to zdołały… może nie tyle oszukać śmietankę towarzyską, ile zamaskować prawdę, i to z jakim taktem, jaką elegancją… Do tego trzeba talentu z rodzaju, którego nam, jako rodzinie, brakuje.

Bystre agatowe spojrzenie ojca przyszpiliło młodzieńca.

– Mówiłeś, że zamierzasz zabrać Edwinę do Londynu… Że nająłeś tam dom i że Edwina oraz księżna wdowa sądzą, że musicie pokazać się w towarzystwie, by ugruntować swoją pozycję, cokolwiek to znaczy. Tak sobie myślę, że to może być dla ciebie wyśmienita okazja do obserwacji i nauki tego, jak one sobie radzą z takimi rzeczami.

– Z takimi rzeczami… – Po chwili Declan zrozumiał. – Chcesz, żebym się nauczył, w jaki sposób manipulują ludźmi, by widzieli to, co one chcą.

– Właśnie! – Fergus popatrzył przed siebie. – Rodem Delbraithów pod małoletniość księcia kierują może kobiety, ale żadnej z nich nie brak oleju w głowie. Wszystkie wiedzą, jak postępować w wyższych sferach i jak naginać opinie dla własnej korzyści. To umiejętności, które mogłyby się nam przydać, mój chłopcze. Może i wyrzekamy się modnego świata, sądząc, że nie ma z nami nic wspólnego, ale nie da się strząsnąć ciężaru rodowych zobowiązań, a kto wie, co przyniesie przyszłość?

Rozmowa ta rozbrzmiewała teraz w głowie Declana, kiedy uśmiechał się i komplementował pięknie rzeźbiony orientalny wachlarz jakiejś młodej damy. Już dawno nauczył się ufać opiniom ojca; Fergus Frobisher słynął szeroko jako stary przebiegły Szkot. Tak więc zgodnie z planem zjechali z Edwiną do Londynu i urządzili się w najętym domu na Stanford Street. Lucasta również przyjechała do miasta, ale zatrzymała się na Mount Street u swej najstarszej córki, lady Millicent Catervale. Declan doceniał delikatność teściowej, która rozumiała, że młodemu małżeństwu potrzeba prywatności.

W następnej kolejności Edwina i Lucasta naradziły się z Millie i Cassie i razem ułożyły listę wydarzeń, na których zdaniem Edwiny koniecznie należało się pokazać. Declan został zwolniony z udziału w rozrywkach dziennych, ale wieczorami jego obecność była wymagana, na co skwapliwie przystał.

W ciągu ostatniego tygodnia wzięli udział w kilku balach, proszonych kolacjach, wieczorkach i rautach. Podobnie jak przy poprzednich okazjach, tak i dziś Declan postawił sobie za cel obserwację – miał przyglądać się i uczyć, w jaki sposób jego żona i pozostałe kobiety z jej rodziny „radzą” sobie ze śmietanką towarzyską.

Początkowo jego uwaga skupiała się na Lucaście – przypuszczał, że to ona była główną autorką nieszokującej, towarzysko akceptowalnej wersji zgonu jej starszego syna oraz zniknięcia młodszego; tylko dzięki wnikliwej obserwacji zdołał zauważyć różnicę pomiędzy Lucastą w życiu prywatnym a Lucastą w towarzystwie. To było jak zasłona, welon, ale taki, którego żaden obserwator nie mógł przeniknąć; nawet wiedząc o jego istnieniu, Declan nie potrafił go uchylić – przynajmniej tak długo, jak się nim okrywała. Zasłona Lucasty nadawała jej pozór większej sztywności, zdecydowanego chłodu, a także arogancji i dumy. Była to zasłona emocji, której zadaniem było utrzymać innych na dystans i przepuszczać na zewnątrz wyłącznie te odczucia, które księżna wdowa sama pragnęła okazać.

Welon Edwiny był jeszcze bardziej subtelny. Declan zdołał go zauważyć wyłącznie dlatego, że domyślił się jego istnienia. Prawdziwa natura Edwiny była tak jasna i błyskotliwa, że jej zasłona była niemal jak lustro – ukazywała to, co inni spodziewali się zobaczyć, ale niekoniecznie to, co naprawdę kryło się pod spodem.

Declan przyglądał się też Millie oraz Cassie; ich zasłony były skuteczne, lecz mniej określone, delikatniejsze i pozbawione konkretnego kształtu – one również stanowiły odbicie ich charakterów. Lucasta niewątpliwie miała żelazną wolę i kręgosłup ze stali – jak inaczej zniosłaby przez tyle lat wszystkie koleje losu? – a ze wszystkich córek Edwina była do niej najbardziej podobna, obdarzona zbliżoną elastyczną, lecz niezwyciężoną kobiecą siłą.

Prawda ta dotarła do Declana zaledwie dwa wieczory temu – i stała się początkiem kolejnej zmarszczki na wodzie.

Kiedy zaczynał się zalecać do Edwiny, sądził, że książęca rodzina Delbraithów okaże się konwencjonalna, konserwatywna i dość nadęta. Zamiast tego Delbraithowie skrywali sekret tak szokujący i potencjalnie katastrofalny dla ich towarzyskiej pozycji, że stało się kryształowo jasne, iż pod względem oryginalności mogą spokojnie stanąć w szranki z Frobisherami.

Lucasta okazała się w niczym nie przypominać spętanej tradycją wdowy, za jaką ją uważał. Co zaś do Edwiny…

Jego myśli o zwyczajnym, przewidywalnym, typowym małżeństwie całkiem wyparowały.

Poślubiona przez niego dama cechowała się zupełnie innym charakterem, niż się spodziewał.

Jej drobna dłoń spoczywała na jego rękawie; czuł delikatny nacisk, nie większy niż ciężar ptaszka. A przecież sama obecność Edwiny przykuwała jego uwagę z taką siłą, urzekała go tak doszczętnie, że z trudem zmuszał się do słuchania cudzych słów na tyle, by z sensem na nie odpowiadać. Nie interesowali go otaczający ich ludzie – interesowała go wyłącznie ona.

Wyjaśniła mu, że muszą pokazywać się w towarzystwie, by „ugruntować swoją pozycję”. Cokolwiek miała na myśli, wyraźnie pragnęła coś osiągnąć. Nie mając pod tym względem żadnego doświadczenia, Declan nie zdołał się jeszcze domyślić, do jakiego dokładnie celu zmierza Edwina, rozumiał jednak i akceptował tego celu istnienie.

Całkiem niedawno dokonał ważnego odkrycia: jego delikatna, przypominająca elfa żona miała całkiem tęgi rozum. Wyznaczała sobie zadania i planowała kampanie, a potem wprowadzała je w życie. Declan był teraz właściwie pewien, że Edwina ma również określone poglądy na to, jak powinno wyglądać ich małżeństwo, lecz do tej pory nie udało mu się uzyskać wglądu w jej zapatrywania na to kluczowe zagadnienie. Czy zasady, według których chciała grać, wzbudzą jego uśmiech, czy będzie mógł je zaakceptować i realizować? Czy też…

W tej chwili nie miał najmniejszego pojęcia, co przyniesie im przyszłość pod tym względem. A przecież ożenił się z nią i nie zamieniłby tego na całe złoto świata. Dla niego głównym celem było pojąć ją za żonę – i wreszcie należała do niego.

Spojrzał na nią i zobaczył błysk jej oczu, ożywienie rozjaśniające twarz, kiedy wdzięcznie przyjmowała gratulacje z okazji ślubu od jakiejś innej pary.

Ogólnie rzecz biorąc, nie posiadał się z radości, że została jego żoną. Musiał się tylko dowiedzieć, czego będzie wymagać rola jej męża.

Edwina stała u jego boku z uśmiechem na ustach, ani na chwilę nie zapominając o swoim celu. Uzgodniła już z matką i siostrami, że jest rzeczą absolutnie kluczową, by razem z Declanem zaprezentowali się w towarzystwie w odpowiednim świetle. Opinia zaś towarzystwa, teraz i w przyszłości, zależała od wrażenia, jakie sprawią w trakcie tych kilku najważniejszych początkowych tygodni. Fakt, że dziś wieczór od momentu przybycia tkwili mniej więcej na środku pomieszczenia, stale otoczeni tłumem zaintrygowanych gości przepychających się, by zawrzeć z nimi znajomość, świadczył o tym, jak wysoko już teraz oceniały ich modne kręgi.

Zrodziło się w niej poczucie tryumfu; jej pierwszy cel jako mężatki został już prawie osiągnięty.

Kiedy lady Holland przystanęła, by zamienić z nią słowo, i po prezentacji Declana łaskawie uśmiechnęła się z aprobatą, Edwina z trudem powstrzymała się przed okazaniem ulgi i zbyt wyraźnej radości. Wyższe sfery potrafiły być surowe w swych sądach, lecz błogosławieństwo tak znamienitej damy stanowiło pieczęć ostatecznej akceptacji: zostali przyjęci do towarzystwa.

Oczywiście lady Holland zawsze miała słabość do przystojnych, czarujących mężczyzn.

Patrząc z ukosa na Declana, Edwina pozwoliła sobie zatrzymać wzrok na jego rzeźbionych rysach – na wyraźnie arystokratycznym czole, smukłych licach pod wydatnymi kośćmi policzkowymi, na stanowczej linii wyrazistych ust i męskiego podbródka. Jego błękitne jak niebo oczy, ocienione mocnymi brązowymi brwiami, otoczone były leciutkimi zmarszczkami, które wraz z ogorzałą cerą świadczyły o długich miesiącach spędzonych na morzu. Obrazu dopełniały jasnobrązowe włosy, jakby w modnym nieładzie, który to efekt potęgowały pasemka i koniuszki rozjaśnione pod wpływem słońca.

Wzrost Declana w połączeniu z barczystą budową, sam sposób, w jaki się trzymał – zarazem prosto i swobodnie, zawsze w idealnej równowadze i z niewypowiedzianą pewnością siebie – wyróżniał go spośród wszystkich niemal mężczyzn obecnych na sali.

Lady Holland oddaliła się, a wtedy Lucasta dotknęła rękawa Edwiny, by zwrócić na siebie jej uwagę.

– Moja droga, widzę, że lady Marchmain ulokowała się ze swoją świtą pod ścianą. Sądzę, że dobrze by było, gdybym dołączyła do niej i dopilnowała, by zapoznała się z kluczowymi faktami.

Edwina podążyła za wzrokiem matki do grupki starszych dam zgromadzonych wokół szezlonga. Kiwnęła głową.

– Dziękuję, mamo. Przyjdziemy po ciebie, kiedy będziemy gotowi do wyjścia.

Lady Marchmain należała do najbliższych przyjaciółek jej matki, a zarazem była jedną z prowodyrek modnego towarzystwa; jeśli człowiekowi zależało na tym, by jakaś wiadomość dotarła do całych wyższych sfer, dama ta stanowiła doskonałego posłańca.

Wracając do pochlebiająco licznej grupy pań i panów pragnących zawrzeć znajomość z Declanem, Edwina zaczęła się zastanawiać, ile czasu powinni jeszcze tu zabawić. Uprzednio ani ona, ani jej matka nawet nie starały się oszacować, jak długo potrwa ugruntowanie jej pozycji jako mężatki oraz, co ważniejsze, pozycji Declana jako uznanego członka towarzystwa. Obydwie sądziły, że wymagać to będzie znacznie dłuższych zachodów – więcej domowych wizyt, więcej porannych i popołudniowych herbatek, podwieczorków, bali i spotkań. Przyjechali do Londynu przed tygodniem; ich kampania trwała zaledwie od sześciu dni. Nie spodziewały się tak rychłego sukcesu.

Niemniej Edwina radowała się, że wszystko poszło tak dobrze. Spędzanie wieczorów na staniu u boku Declana – wysokiego, pełnego atencji i swobodnego uroku – okazało się o wiele łatwiejsze, niż przypuszczała. Sądziła, że będzie musiała ratować go przed towarzyskimi wpadkami, lecz wcale tak nie było; dostrzegał wszelkie sidła i sam zręcznie je omijał. Jak na kogoś, kto rzadko obracał się w towarzystwie, radził sobie doskonale.

Wymieniając uwagi i prowadząc z otoczeniem zwykłe żartobliwe pogawędki, których każde słowo umacniało i uwypuklało ich sukces, zaczęła zdawać sobie sprawę ze swego rosnącego zniecierpliwienia. Skoro zwyciężyli już na tym froncie, nadszedł czas, by postąpili krok dalej na drodze do związku, jakiego pragnęła. A w tym celu musieli znaleźć się gdzie indziej – wszędzie, byle nie w samym centrum towarzyskiego wieczorku.

***

Declan nie miał żadnych oporów przed opuszczeniem Montgomery House. Za sugestią Edwiny przeszli razem z Cassie do miejsca, gdzie Lucasta rozmawiała z kilkoma starszymi damami. Wdowa podniosła się i przedstawiła ich przyjaciółkom. Gdy wymieniono niezbędne uprzejmości, zabrała swój szal i całe ich towarzystwo pożegnało się z gospodynią, po czym zeszło na dół. Cassie, ku niejakiej uldze Declana, zaoferowała, że zabierze Lucastę swoim powozem, dzięki czemu on i Edwina mogli nacieszyć się własnym towarzystwem podczas krótkiej przejażdżki na Stanhope Street.

Gdy tylko drzwi pojazdu się zamknęły, towarzyski welon Edwiny zniknął. Przez całą drogę mówiła z ożywieniem i zaangażowaniem, wspominając słowa kilku napotkanych osób, tłumacząc znaczenie danego komentarza lub zawartej znajomości. Te uwagi były dla Declana bardzo pouczające; miał też wrażenie, że kiedyś już słuchał podobnego sprawozdania. W miarę jak koła ich powozu terkotały dalej po bruku, zdał sobie sprawę, że bardzo przypomina mu ono narady, jakie odbywał po swoich tajnych misjach.

Im więcej o tym myślał, tym trafniejsza wydawała się ta analogia.

Edwina podsumowała relację oświadczeniem:

– Wygląda na to, że mama miała rację. – Spojrzała Declanowi w oczy poprzez cienie powozu. – Była przekonana, że jeśli chodzi o nasz związek, wszyscy w towarzystwie będą się kierować moim zachowaniem, a także mamy, Millie, Cassie i ich mężów. Mama była pewna, że muszę tylko stale trzymać cię przy sobie i otwarcie okazywać radość z faktu, że za ciebie wyszłam, a wszystko będzie dobrze. – Westchnęła zadowolona. Oparła się o siedzenie i spojrzała przed siebie. – Jak zwykle nie myliła się.

Przez głowę Declana przemknęło kilka pytań, ale na głos zadał tylko to najważniejsze:

– A czy naprawdę czujesz radość?

Drobne ząbki Edwiny błysnęły w promiennym uśmiechu. Spojrzała na męża w spowijającym ich mroku.

– Wiesz przecież, że tak. – Wsunęła dłoń w jego rękę i uścisnęła ją lekko. – Nie mogłabym być szczęśliwsza.

W jej słowach brzmiała niezachwiana szczerość; uradowany Declan nie potrafił zapanować nad uśmiechem.

Powóz skręcił na rogu i Edwina mimowolnie przechyliła się w stronę męża.

Uniosła wzrok, a on opuścił głowę.

Ich oczy spotkały się; spojrzenia skrzyżowały.

Declan podniósł palec i delikatnie, powoli przesunął nim po pełnej wardze Edwiny.

Przymknęła powieki, odchylając głowę. Declan nachylił się niżej.

Powóz zwolnił i się zatrzymał.

Edwina otworzyła oczy. Spojrzała na Declana, którego twarz znajdowała się zaledwie kilka cali od niej, a potem jej usta wygięły się pod dotykiem jego palca.

Declan usłyszał, jak służący zeskakuje z tyłu powozu, i wyprostował się z westchnieniem.

– Wygląda na to, że dotarliśmy do domu, jaśnie pani.

– Istotnie. – Edwina nawet w mroku widziała błysk pożądania w jego oczach. Kiedy służący otworzył drzwi, szepnęła: – Sugeruję, drogi mężu, byśmy weszli do środka.

Między nimi rozgorzał płomień oczekiwania, tak gorący, że niemal namacalny. Z ostatnim prowokującym spojrzeniem Edwina odwróciła się w stronę drzwi. Declan podniósł się, wyszedł na chodnik i pomógł jej wysiąść.

Nie puszczając jej palców, poprowadził ją po stopniach wiodących do domu.

Drzwi otworzyły się, zanim zdążyli do nich dojść. Nowo zatrudniony kamerdyner Humphrey wpuścił ich z ukłonem do środka.

– Witamy w domu, jaśnie państwo.

– Dziękuję, Humphrey. – Edwina wysunęła dłoń z uścisku Declana i skierowała się prosto ku schodom.

Declan natychmiast ruszył za nią.

Humphrey zamknął drzwi.

– Czy będą państwo jeszcze czegoś potrzebować?

– Nie sądzę. – Declan oderwał spojrzenie od krągłych bioder swej żony, okrytych błękitną satyną. – Możesz już pozamykać. Lady Edwina i ja udajemy się na spoczynek.

Edwina, nie zatrzymując się, dodała:

– I powiedz, proszę, Wilmot, że nie będzie mi dzisiaj potrzebna.

Wilmot była jej garderobianą. Declan uśmiechnął się.

Edwina dotarła do drzwi ich wspólnej sypialni, otworzyła je i wsunęła się do środka. Declan deptał jej po piętach. Przestąpił próg, przystanął tylko, by zamknąć za sobą drzwi, po czym kontynuował pościg, nie odrywając wzroku od swej zdobyczy.

Nim dotarła do łoża – dużego, z baldachimem z niebieskiego jedwabiu – odwróciła się nagle. Jeden jej kroczek, jeden jego krok, i się spotkali.

Głową ledwie sięgała mu do ramienia. Wspinając się na czubki palców, oplotła jego szyję rękami. Przywarła do niego, gdy zacisnął dłonie na jej wąskiej talii, i w oczekiwaniu rozchyliła usta.

Ich wargi zetknęły się, musnęły, przycisnęły mocno.

W noc poślubną Edwina była dziewicą, lecz nie odczuwała żadnego zawstydzenia: rzuciła się w wir płomiennej, chciwej, zbyt długo wstrzymywanej pasji z entuzjazmem, który oszołomił Declana. Jej otwarte i gorliwe pragnienie poznania wszystkich tajników namiętności podbiło go bez reszty. Jej nieustraszony duch przygody w tej sferze nadal go urzekał.

Oddawał go całkowicie w jej władanie.

Ani odrobinę mu to nie przeszkadzało. Kiedy sterował nią w stronę łóżka, jedyną pozostałą w jego głowie myślą było pytanie, jak najlepiej cieszyć się owocami swego poddaństwa.

Edwina miała wrażenie, jakby unosiła się na falach tryumfu. Pragnęła uczcić to, co można było uznać za pomniejsze zwycięstwo – udało im się zaprezentować ich związek jako coś nie tylko do przyjęcia, ale wręcz jak najbardziej pożądanego w oczach wyższych sfer.

Buzowały w niej radość i szczęście. Kiedy poczuła za sobą łóżko, ogarnęło ją płomienne podniecenie. Palce Declana odnalazły tasiemki jej sukni, a ona sama zaczęła szukać i zręcznie rozpinać duże guziki jego ubrania. Declan przerwał na sekundę tylko po to, by strząsnąć z siebie frak i kamizelkę, pozwalając im upaść, gdzie popadnie, podczas gdy ona w pośpiechu rozpinała płaskie guziczki jego koszuli.

Od samego początku nie miała najmniejszych wątpliwości co do tego obszaru ich związku. Wiedziała, że zawdzięcza tę pewność pasji Declana, jego zrozumieniu, szczerości i wprawy. Był tak skupiony na Edwinie, tak otwarcie jej pożądał i tak zdecydowanie pragnął ją podbić, był tak oddany i zaangażowany, że całkowicie się przed nią odsłonił.

Okazał wszystko, co do niej czuł.

Wszystko, co dla niego znaczyła.

Wypłynęła na morza namiętności z sercem otwartym na przygodę, niesiona wiarą, że jest godna pożądania.

Żadna kobieta nie mogłaby prosić w noc poślubną o więcej.

Od tamtej pory razem badali, co jeszcze mogą im przynieść takie intymne spotkania.

Oddała się nauce wszystkiego, co chciał jej pokazać i czego sama mogła się nauczyć. I każdej nocy, choć rozkoszny cel pozostawał ten sam, podróż do niego była inna, droga zmieniała się lekko, odsłaniając widoki świeże i absorbujące.

Usta Declana karmiły się wargami Edwiny, jego język drażnił się z jej językiem. Odpowiedziała, wykorzystując wszystko, czego się nauczyła, by kusić go i uwodzić. Wyciągnęła mu koszulę ze spodni i rozpięła ostatni guzik. Zatopiona w pocałunku, w gorącu i pasji, które tak łapczywie ich pochłaniały, błogosławiła męża za wrodzoną elegancję, która kazała mu wiązać krawat w schludny, prosty węzeł. Rozwiązała materiał i natychmiast ściągnęła go z szyi Declana, a potem odrzuciła daleko w radosnym zapamiętaniu.

Wreszcie pozbywszy się przeszkód, przywarła do męża, zapadła w jego ramiona i oddała się sercem i duszą temu, co przyniesie noc.

Rozedrgane zmysły. Gorąco.

Wprawny dotyk, który rozpalał i żądał, podniecał, kusił i wciągał ich oboje na ścieżkę, którą mieli dziś podążyć.

Szepty jedwabiu. Szelest pościeli. Czubki palców przesuwające się po nieznośnie wrażliwej skórze.

Mięśnie spinające się i falujące, a potem zastygające na kamień.

Niezrozumiałe pomruki.

Naga skóra na nagiej skórze, ciało przy ciele. Razem ruszyli w drogę.

Pokonywali zasadzki pożądania, liżące płomienie namiętności, jechali szybciej i szybciej, skakali w głębinę, a potem wypływali z powrotem w kierunku wspaniałego końca.

Wreszcie ekstaza wybuchła i roztrzaskała ich, ciskając w przepaść zapomnienia…

Aż w końcu wyczerpani, zdyszani, oślepieni tą wspaniałością, opadli z powrotem na ziemię, ku rozkoszy wzajemnych objęć, ku zachwytowi swoją podróżą.

Kiedy wreszcie umysł Edwiny się przebudził i znowu mogła myśleć, stwierdziła, że nadal jest zbyt przejęta swoim tryumfem – na kilku frontach – by osunąć się w przyjemny sen, jak to zwykle się zdarzało. Nie była pewna, czy Declan zasnął; leżała w objęciach mężczyzny z głową na jego ramieniu i nie widziała twarzy, a nie mogła na nią spojrzeć bez poruszenia się i zakłócenia im spokoju.

W tej chwili była wyciszona, zaspokojona i bezpieczna. Nie czuła potrzeby, by rozmawiać. Wyglądało na to, że on również nie; powolne unoszenie się i opadanie jego piersi pod jej policzkiem koiło i napełniało poczuciem spokoju.

Jej myśli płynęły swobodnie, odruchowo klasyfikując informacje – gdzie byli teraz i dokąd pragnęła ich poprowadzić.

Jaką drogą powinni pójść – jaki związek zdecydowana była wypracować.

Edwina nigdy nie kwestionowała swego założenia, że wszystko zależy od niej i że pokierowanie ich w odpowiednim kierunku to jej obowiązek. Małżeństwa jej rodziców i zmarłego brata stanowiły jaskrawy przykład tego, do jakiej katastrofy może dojść, jeśli kobieta nie ustanowi i nie wyegzekwuje właściwych zasad. To zaś będzie o wiele prostsze, jeśli zabierze się do pracy od razu, nim zdążą się ugruntować jakiekolwiek szkodliwe przyzwyczajenia.

Wiedziała, czego pragnie; miała przed oczami kilka świetlanych przykładów – małżeństwa swych sióstr, Juliana i Mirandy, a ostatnio też, o ile mogła się zorientować, związek Fergusa i Elaine, rodziców Declana.

Fakt, że Declan od małego miał możność przyglądania się takiemu małżeństwu, opartemu na współpracy i partnerstwie – że przesiąkł tą ideą, widział jej zalety i, jak liczyła Edwina, sam pragnął podobnej wspólnoty – stanowił doskonały początek.

Kiedy były bardzo młode, ona i jej siostry spędzały całe godziny, przesiadując w saloniku w Ridgware i omawiając, jaki związek małżeński najbardziej by im odpowiadał. Zarówno Millie, jak i Cassie, każda na swój sposób, usiłowały osiągnąć ten ideał i odniosły sukces. I Catervale, i Elsbury wyraźnie uwielbiali swoje żony, byli dobrymi i zaangażowanymi ojcami dla swych dzieci i wszystkim się dzielili; ich małżonki miały swój udział w każdej sferze ich życia.

Edwina nie miała zamiaru ustawiać sobie poprzeczkę niżej od sióstr. W istocie podejrzewała, że mając u swego boku Declana, może pragnąć jeszcze więcej. W porównaniu z Millie i Cassie była bardziej otwarta, bardziej ciekawa świata i głodna życia oraz wszystkich możliwości, jakie ze sobą niosło.

Pragnęła, by jej małżeństwo stanowiło związek równych sobie osób na każdym możliwym poziomie, od początku do końca.

Teraz, kiedy zapewnili już sobie pozycję w towarzystwie, a ich fizyczna relacja układała się tak doskonale, mogła wreszcie poświęcić uwagę i energię pozostałym elementom, składającym się na nowoczesne małżeństwo.

Co się tyczyło domu, wszystko było pod kontrolą. Wybrali go wspólnie na cały sezon, być może na dłużej, a w kwestii naboru i zatrudnienia służby Declan całkowicie oddał ster w jej ręce. Miała szczęście, że udało jej się znaleźć Humphreya, pani King zaś – ochmistrzyni – oraz nowa kucharka też zaczynały się zadomawiać. Kilkuosobowa służba w pełni odpowiadała ich potrzebom; poza układaniem jadłospisu Edwina nie musiała robić prawie nic, by zapewnić gładkie funkcjonowanie domostwa.

Co pozostawiało do rozwiązania jedną kwestię: jak scalić pozostałe części ich życia – jak skierować na wspólne tory ich zainteresowania, zajęcia i energię w chwilach poza sypialnią, domowym zaciszem czy wydarzeniami towarzyskimi.

Innymi słowy: cała reszta.

Sama myśl o tym uzmysłowiła jej, jak mało wie o sprawach męża – czym właściwie zajmuje się Declan, jaką rolę odgrywa w transportowym imperium swojej rodziny, czy angażuje się w jakieś szczególne kwestie. Powiedział jej, że nie spodziewa się wypłynąć w kolejny rejs przed lipcem, a może jeszcze później, to zaś pozostawiało jej mnóstwo czasu na pytania i odkrycie wszystkiego, co musiała wiedzieć, by zorientować się, jak mogą współpracować i w jaki sposób ona sama może pomóc mu w karierze.

Pragnęła zbudować partnerstwo podobne do tego, jakie łączyło rodziców Declana: takie, do którego mogłaby wnosić tyle, ile będzie w stanie, kiedy zajdzie taka potrzeba – partnerstwo, które pozwoli jej zrozumieć, na czym polegają jego obowiązki i z jaką presją się wiążą. Pomimo jej przedsiębiorczej i aktywnej natury nie oznaczało to wcale, że musiała brać czynny udział we wszystkim, co dotyczyło męża; powinna raczej zawsze mieć możliwość zorientowania się, co się dzieje. Żywiła głębokie przekonanie, że taki układ jest niezbędny do stworzenia związku, jaki miała zamiar wypracować.

Nadchodził sen; rozluźnione mięśnie Edwiny wyzbyły się ostatnich resztek napięcia.

Jednak mimo ogarniającej ją senności czuła, jak rodzi się w niej niecierpliwość, optymizm i determinacja. Rano będzie mogła rozpocząć kampanię zmierzającą do zbudowania upragnionego modelu małżeństwa.

Dopiero kiedy Edwina wreszcie usnęła, Declan odzyskał jasność w głowie i zdołał pozbierać myśli. Do tej chwili tkwił jeszcze między światami, całkowicie skupiony na swych wezbranych emocjach. Rozgorzały w noc poślubną i sądził, że z czasem osłabną, że rozbudzane co dnia – a raczej co noc – stopniowo stracą nad nim władzę. Zamiast tego rozpalały się i rosły w siłę.

Wreszcie jednak cichy oddech Edwiny się pogłębił, ona sama mocniej do niego przylgnęła, a jego zmysły wyciszyły się, otrząsnęły z tego całkowitego i poddańczego skupienia na niej i pozwoliły rozumowi na powrót dojść do głosu.

Ustąpiły również te wszechogarniające emocje, lecz pozostawiły za sobą pewien ślad: Declan uzmysłowił sobie z niepokojącą wyrazistością, jak wiele Edwina teraz dla niego znaczy. Po chwili zagrzebał głęboko tę myśl, zapamiętując tylko, iż postawienie żony w sytuacji jakiegokolwiek zagrożenia – lub pozwolenie, by sama się w takiej sytuacji postawiła – jest absolutnie wykluczone.

Pomyślał jeszcze o potencjalnym konflikcie między tą decyzją a nie do końca zdefiniowaną nieprzeciętnością Edwiny i nad wpływem, jaki mogłoby to mieć na ich związek. Doszedł do wniosku, że wypracowanie praktycznych zasad funkcjonowania ich małżeństwa okaże się o wiele bardziej skomplikowane, niż się spodziewał. Będzie musiał wytyczyć jakieś granice, by odsunąć Edwinę od drugiej części swojego życia, by ją przed nim osłonić.

Jak zdoła to osiągnąć, skoro coraz bardziej sobie uświadamiał, że tym, co go zafascynowało w przyszłej żonie, była właśnie jej awanturnicza żyłka?

A przecież wszelka awanturniczość w nieunikniony sposób prowadzi do niebezpieczeństwa. Jak zatem miał poskromić w Edwinie tę cechę, tak by jednocześnie nie stłamsić jej ze szczętem?

Zasnął, nim w jego głowie pojawiła się choćby najlżejsza sugestia odpowiedzi.

Tytuł oryginału: The Lady’s Command

Pierwsze wydanie: Harlequin MIRA, an imprint of HarperCollinsPublishers, 2016

Opracowanie graficzne okładki:Madgrafik

Redaktor prowadzący:Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne:Mira Weber

Korekta:Sylwia Sandowska-Dobija

© 2016 by Savdek Management Proprietary Limited

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa, 2017

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-2558-8

Konwersja do formatu MOBI:

Legimi Sp. z o.o.

Spis treści

Strona tytułowa

Jeden

Strona redakcyjna