Joanna Fabicka

SEKS I INNE PRZYKROŚCI

Copyright © by Joanna Fabicka, MMV

Wydanie III

Warszawa MMXVII

Spis treści

- Koniec... (Na szczęście nie mój, tylko września)

- 4 października. W szkole

- Środa, 6 października

- Czwartek

- Weekend. Noc z soboty na niedzielę

- Poniedziałek, 11 października

- Dwa dni później. Nadal w szoku

- Finałowe odliczanie: 3, 2, 1, 0... 16 października!!!

- Niedziela

- Poniedziałek

- Środa, Popołudnie

- Czwartek, 21 października

- Piątkowy wieczór (bez żadnych szans na chwilę odosobnienia)

- Sobota

- Garden party

- Poniedziałek

- Wtorek, 26 października. Po powrocie ze szkoły

- Czwartek

- 30 października (nastrój mi fika)

- Wszystkich Świętych. Wolny (ale nie swawolny) poniedziałek

- Wieczorem

- Dwie godziny później

- 3 listopada (z nieba pada)

- Piątek (to osobny wątek)

- Sobota, 6 listopada

- Po obiedzie

- Wieczorem

- Niedziela

- Wtorek

- Środa, 10 listopada

- Czwartek

- Próba nr 1

- Sobota

- Niedziela, 14 listopada

- Godzina 14.00

- Alternatywny dom kultury Syfiarnia

- W trucku

- Następny weekend

- 22 listopada

- Środa. Agencja NIEMATOTAMTOALEITAKWSZYSTKOJEDNO

- Już w domu

- 26 listopada

- Bezsenna noc

- Czwartek. Grudzień

- Niedziela, 5 grudnia (mam dół jak studnia)

- Środa

- 9 grudnia

- Sobota, 11 grudnia

- Po południu

- Poniedziałek, 13 grudnia

- Po szkole

- Wtorek

- Wieczór

- Środa, 15 grudnia

- Piątek

- Sobota. Prywatna Klinika Neurologiczna „Bodziec”

- Poniedziałek

- Wtorek, 21 grudnia

- Środa

- „Tramwaj zwany pożądaniem”

- 23 grudnia. Wigilia Wigilii

- Godzina 1.00 w nocy

- Wigilia. Bóg się rodzi, moc truchleje...

- Szpital Dziecięcy na Litewskiej

- Wieczór

- Noc

- Święta. Ciąg dalszy

- Już po świętach

- Ranek

- 29 grudnia

- Dwie minuty później

- Noc

- 31 dzień grudnia – ostatnie podrygi

- Ośrodek kempingowy Nowa Majorka

- Gorączka sylwestrowej nocy

- 1 stycznia. Łeb mi pęka

- Godzina 7.20. Wyzwanie numer 1

- „Porozmawiajmy”. Czyli polowanie na czarownice

- Wieczorem

- Niedziela, 2 stycznia

- Wtorek, 4 stycznia

- Noc

- Piąta rano

- Czwartek

- Sobota

- Osiedle domków jednorodzinnych Luksus

- Niedziela, 9 stycznia. Godzina 6.00 rano

- Godzina 11.00

- Godzina 15.00

- Godzina 18.30. W wannie

- Godzina 22.00

- Godzina 0.15. Na naszej ulicy

- Wtorek, 11 stycznia

- Piątek (na szczęście nie trzynastego)

- W szkole

- Poniedziałek

- Wieczorem

- Czwartek, 20 stycznia

- 21 stycznia

- 23 stycznia

- Poniedziałek. Po wyjściu od notariusza

- Luty

- Dramatyczne przebudzenie w środku nocy

- Sobota

- Dwie godziny przed wyjściem

- Dwadzieścia minut później

- Przed kinem Kultura

- W domu

- Poniedziałek, 7 lutego

- Wieczorem

- Środa, 9 lutego

- Po powrocie

- Piątek, 11 lutego

- Niedzielne wtajemniczenie

- Podziemna krypta w opuszczonej fabryce na Pradze

- Ferie zimowe. Wtorek. Lotnisko. Godzina 8.30

- Godzina 10.30

- Piazza del Duomo

- Famedio – Dom Sławy

- Restauracja Quatro Staggioni

- Środa, 16 lutego

- Kościół Santa Maria delle Grazie

- Warszawa (co za ból...)

- Niedziela, 20 lutego. Dzień „normalny inaczej”

- Noc

- Szkoła rodzenia Pogodny Skurcz

- Środa

- Czwartek. Pogodny Skurcz

- Piątek

- Niedzielne rodzinne popołudnie

- Kolejny poniedziałek (taki już mój pech)

- Marzec

- Czwartek, 3 marca

- Po odzyskaniu normalnego oddechu

- Sobota

- W szkole

- W domu

- Środa wieczorem

- Następny dzień

- Godzina wychowawcza

- 11 marca. Sybir

- Po wzięciu się w garść

- Po dobranocce

- 14 marca. Znowu w szkole

- Wtorek. Kolejny dzień bliżej śmierci

- Wieczorem. W przydomowym ogródku

- Ranek

- Noc

- Czwartek, 17 marca. Wielki dzień

- 19 marca

- Przed snem

- Niedziela

- Niedziela

- 24 marca. Pierwszy dzień przerwy świątecznej

- Wieczorem

- Godzinę później

- Noc

- Ranek

- Falenica pod Warszawą

- Wieczorny zawrót głowy

- Noc

- Ekologiczny poranek

- Wielka Sobota

- Po odzyskaniu przytomności

- Niedziela wielkanocna

- Śmigus-dyngus

- Środa, 30 marca

- Na łonie. Przyrody

- Piątek. Prima aprilis

- Nowe życie

- Noc

- Ranek

- W limuzynie z przyciemnionymi szybami

- Na starych śmieciach

- Bezsenna noc

- Wtorek, 5 kwietnia

- Czwartek, 7 kwietnia

- Noc jak zwykle bezsenna, Ale za to usiana gwiazdam, bólem brzucha i wyrzutami sumienia

- Sobota. Dzień, w którym wszystko szlag trafił

- Za zakrętem (życiowym)

- Niedziela, 10 kwietnia

- Poniedziałek

- Wtorek

- Środa. W dalszym ciągu zero snu

- Czwartek

- Depresja: cd.

- Środek nocy

- Ranek

- Weekend

- Poniedziałek, 18 kwietnia

- Czwartek

- Piątek

- Sobota, 23 kwietnia

- 1 maja

- Północ

- Wtorek, 3 maja. Wieczorem

- 5 maja

- Sobota

- Niedzielny wieczór

- 10 maja. Pasożytniczy tryb życia. Cd.

- Czwartek

- Noc

- Maj. Półmetek

- Środa

- 19 maja

- Piątek

- Sobota, Dworzec Centralny

- Poniedziałek

- Wtorek, 24 maja. Cudownych nawróceń ciąg dalszy

- 26 maja, Dzień Matki

- W metrze

- Godzina 12.03. Blok porodowy A

- Godzina 12.40

- Godzina 14.35

- Godzina 15.12. Nie wiadomo gdzie

- Godzina 15.30. U kresu sił

Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.

Koniec... (Na szczęście nie mój, tylko września)

Wczoraj wieczorem w zaciszu domowej łazienki zostałem stuprocentowym mężczyzną. W czasie golenia zebrałem pokaźną kupkę zarostu na łyżeczce do herbaty! Wsypałem ten obfity plon do pudełka po egipskich papierosach Ozyrysa. To wielki dzień. Właściwie już od dawna miałem zadatki na prawdziwego samca. Spełniałem wszystkie kryteria:

– siedemnaście razy dziennie myślałem obsesyjnie o seksie,

– nie opuszczałem deski klozetowej po skorzystaniu z toalety,

– regularnie nie chodziłem do dentysty,

– miałem stany depresyjne,

– byłem leniwym malkontentem (w tajemnicy),

– ziałem nienawiścią do feministek (mama nic o tym nie wie),

– byłem totalnie zagubiony w dzisiejszym świecie, gdzie od mężczyzn się wymaga, by wyrywali sztachety, depilowali klatę i umieli się wzruszać na zawołanie.

Tylko na twarzy wciąż miałem puch, czym narażałem się na podejrzenia, że jestem pogromcą brzydkich kaczątek. Aż powoli, po kryjomu sypnęła mi się szczecina aż miło. Ma piękny, ciepły, głęboki złotordzawy kolor.

Chociaż mama określa go dosadniej: świński.

4 października. W szkole

Rok i miesiąc. Tyle czasu trwa moja odsiadka w więzieniu o zaostrzonym rygorze, jakim jest to krwiopijcze liceum. Miał być luz. Specjalnie wybrałem szkołę dla odrzutów. Były do niej zsyłane nierozgarnięte istoty ludzkie, które nigdzie indziej się nie dostały, i niezdyscyplinowana kadra pedagogiczna. Ale jak zwykle mam pecha. W ciągu pierwszego roku przesunęliśmy się do pierwszej dziesiątki najbardziej bezwzględnych placówek oświatowych, zdobyliśmy czternaście finałowych miejsc w olimpiadach tematycznych, w tym siedem indeksów na wyższe uczelnie. Jednostki kruche i nieodporne odpadały z wyścigu. Podobno zmieniały szkołę, ale podejrzewam, że umierały z wycieńczenia i były unicestwiane na tyłach boiska. Jest tam coś na kształt prowizorycznego krematorium, choć woźny się upiera, że to tylko lokalna kotłownia. Taa... Na domiar złego nasza szkoła walczy o to, by być „z klasą”, i dziobaki ciągle nam przykręcają śrubę. Jak tak dalej będzie, to obawiam się, że nie doczekam matury.

Przez cały ten czas ciężką orką pełną wyrzeczeń i upokorzeń przesuwałem się mozolnie na jedno z czołowych miejsc w klasie. Oczywiście nie byłem jeszcze bożyszczem tłumów, ale też nie podzwaniałem już dzwoneczkiem trędowatego, stojąc w kącie i zbierając odpadające kończyny. Śmiało mogę powiedzieć, że dla niektórych osób stałem się autorytetem w sprawach ogólnych i... szczegółowych. Jednakże muszę być do końca szczery. Znaczny wpływ na mój awans społeczny miała nowa fryzura od tej nawiedzonej kapłanki gwiazd show-biznesu – Baby Łupało (na wizytę zbierałem kasę przez pół roku, a potem jeszcze czekałem trzy miesiące na wolny termin).

Opiszę wam teraz, jak wyglądam w pełnym rozkwicie moich niespełna siedemnastu lat. Uwaga, zamknijcie oczy i spróbujcie sobie wyobrazić (ale na własne ryzyko!):

Wzrost: 166 cm.

Waga: 72 kg.

Proporcje ciała: dalekie od helleńskiego ideału piękna.

Pryszcze: nieliczne, ale za to ropne.

Kolor włosów: głębokie złoto Jagiellonów (moja wersja), sraczkowate (wersja mamy).

Fryzura: od Baby Łupało (tysiąc złotych polskich, o Kyrie eleison!).

Grzywka o długości półtora centymetra rozpłaszczona na czole. Boki krótko wygolone. Na środku głowy dorodny irokez pyszni się i rozprzestrzenia jak epidemia ptasiej grypy. Jako że moje włosy samoistnie układają się w loki, irokez przypomina wielkiego francuskiego pudla. Z tyłu głowy mam wygryziony plac o powierzchni czterech centymetrów kwadratowych, za to na kark spływa mi majestatyczna plereza karbowanych niby-dredów, co upodabnia mnie do piłkarza enerdowskiej drużyny z lat osiemdziesiątych. Kiedy się zobaczyłem w lustrze, dosłownie zachciało mi się płakać, co ta obłąkana fryzjerka wzięła za oznaki zachwytu i wzruszenia. Ale dziewczynom w szkole się podoba, zwłaszcza że Baba złożyła mi za uchem swój autograf wodoodpornym markerem. Po moim powrocie do domu ojciec chciał dzwonić na policję, by zgłosić chuligańskie wybryki. I to ma być znawca awangardy!

Środa, 6 października

Dziś mam wyjątkowy dygot egzystencjalny, może dlatego zasnąłem na sprawdzianie z niemieckiego. Czy wspominałem już, że mam bardzo mądry organizm, który w obawie przed zawałem w chwilach szczególnego napięcia odcina mnie od wszelkich bodźców? Wtedy, chcę czy nie, muszę się zdrzemnąć. Może więc nie mam wielu rzeczy, ale za to mam narkolepsję (przeczytałem w Małym słowniku medycznym), co bez wątpienia czyni mnie wyjątkowym. Gruczoł twierdzi, że samo przejdzie, ale on powiedziałby tak samo nawet facetowi z nożem w brzuchu.

Na historii nauczycielka znowu zaproponowała nam płatne korepetycje po lekcjach:

– Wiadomo, że w nieprzyjaznej atmosferze polskiego szkolnictwa państwowego za wiele się nie nauczycie. Przecież nie mogę dzielić swojej uwagi na kilkadziesiąt osób w klasie. A tak, jestem dla każdego z was osobno, tylko do waszej dyspozycji. Ten system się sprawdza, co widać po naszych wynikach w olimpiadach przedmiotowych – zakończyła tę niemoralną propozycję, uśmiechając się jak właścicielka salonu uciech cielesnych.

W naszej klasie prawie każdy bierze korki. Każdy oprócz mnie. Z jednej strony nie popieram korupcji (a korki to korupcja w czystej postaci), z drugiej zaś muszę znacznie bardziej przykładać się do pracy. Dobrze chociaż, że mam Internet. Rodzice solidarnie odmawiają inwestowania w moją przyszłość. Nie przekonały ich nawet argumenty, że jak teraz zapłacą za prywatne lekcje, to potem będę miał lepszą pracę, będę więcej zarabiał i oddam ich na starość do jakiegoś wypasionego domu starców. A jak nie, to będą musieli mieszkać ze mną i jeść ziemniaki ze skwarkami. Mamę to trochę ruszyło, ale w końcu oświadczyła:

– Rudi, perspektywa stetryczałego dogorywania pod twoją opieką jest zaiste wstrząsająca, jednak ważniejsze są zasady. Jeśli wszyscy będą uczyć się prywatnie, to państwowa szkoła nie będzie brała już żadnej odpowiedzialności za to, co do niej należy. Poza tym i ja, i ojciec nie mieliśmy prywatnych lekcji, a wyszliśmy na ludzi. – Tu spojrzała na ojca i widząc, że się zagalopowała, uściśliła: – No... przynajmniej ja wyszłam.

Ojciec jęknął boleściwie i jeszcze bardziej się skurczył upokorzony świadomością, że jest wykształconym bezrobotnym. Jeśli w najbliższym czasie nie znajdzie pracy, to niedługo mama będzie go mogła nosić ze sobą w kieszeni jako pokazowy model Jednostki, Która Przegrała z Transformacją. Chociaż sam już nie wiem, co jest gorsze: ojciec pracujący czy bezrobotny? On ma wprost niebywałą umiejętność pakowania się w tarapaty. Gdy był kuratorem wystaw awangardowych, wdał się w lubieżny romans ze skośnooką artystką. W końcu wyleciał z hukiem z posady za obrazę uczuć wszystkich możliwych formacji społeczno-filozoficznych, poczynając od katolików, a na gejach kończąc. Trzeba przyznać, że mało kto ma taką siłę rażenia. Uważam, że choćby ze względu na to powinni dać mu honorowe członkostwo partii SAMOZAGŁADA. Tam przyjmują samych straceńców.

Potem został dyrektorem mojego gimnazjum i od tamtej pory budzę się w nocy z krzykiem. Na szczęście stamtąd też wyleciał, dzięki czemu mogłem skończyć tę szkołę bez papierowej torby na głowie. Problemy mojego pechowego taty wynikają nie tylko z tego, że ma na imię Gaweł, przez co nikt go nie traktuje poważnie. On jest nieuleczalnym idealistą, wierzy w humanitarną naturę człowieka, w wartości, które już dawno się zdewaluowały. Właściwie jako potencjalny pracownik jest kompletnie do kitu, bo:

– jest człowiekiem, a nie cyborgiem,

– nie donosi,

– nie szpieguje na rzecz firmy,

– zachciewa mu się takich fanaberii jak wolna niedziela lub urlop,

– domaga się pensji,

– nie umie grać w squasha.

Hm... sam bym go nie zatrudnił.

Czwartek

Ojciec coś knuje. Mam nadzieję, że nie zastanawia się, jak nas wytruć. Rodzina staje się dla niego coraz większym ciężarem. Cierpi na syndrom samca, który nie sprawdził się w stadzie. W dodatku mama ciągle daje mu do zrozumienia, że jest felerny. Na jego miejscu już dawno zaciukałbym ją siekierką. Ten błysk w jego oku może oznaczać tylko jedno: albo jest już w fazie gotowości do mordu, albo znowu ma na oku jakąś młodą artystkę i kroi się romans. Musiałaby ona jednak na stałe rezydować w domu wariatów, bo nikt przy zdrowych zmysłach nie uwikła się z własnej woli w jakiekolwiek, a co dopiero w intymne konszachty z moim starym.

Weekend. Noc z soboty na niedzielę

Przed chwilą ojciec wyjawił mi swój tajemny plan. Chce zostać posłem. Wtedy wszystkim nam będzie się żyło po królewsku. Przynajmniej do pierwszego aresztowania. Nawiązał już kontakty z Partią Sejmowego Planktonu, bo tam najłatwiej kupić członkostwo. Ma zastąpić pewnego posła na przymusowym urlopie. Już nawet dostał jakieś zadanie. Sądząc po jego niewyraźnej minie, chodzi o losy świata.

Na razie postanowił radykalnie zmienić swój system wartości.

– Zostanę Brudnym Harrym polskiego sejmu. Przez te wszystkie lata dość się najadłem upokorzeń z powodu mojej łatwowiernej natury. Moje motto życiowe od tej chwili brzmi: „Dead or alive”.

O Boże! A więc nadeszło najgorsze!

Poniedziałek, 11 października

Całe szczęście, że mam szkołę. Z ulgą opuściłem rodzinną oazę szaleństwa, zostawiając spanikowanych rodziców przy kuchennym stole nad resztkami przypalonych tostów. Niech się teraz sami głowią, co zrobić. Ja od początku miałem obawy, że te polityczne aspiracje ojca źle się skończą.

– No i wykrakałeś– powiedziała mi z wyrzutem mama, jakby to była moja wina, że jej zidiociały mąż, chcąc się wykazać jakąś spektakularną inicjatywą społeczną, zobowiązał się przyjąć pod nasz dach rodzinę albańskich uchodźców z Kosowa. Dziwna rzecz, ale na wieść o tym poczułem ogromną ulgę. Gorzej już być nie może.

Dwa dni później. Nadal w szoku

Dzwoniła pani z urzędu ds. uchodźców. Jutro ktoś do nas przyjdzie omówić kwestie tymczasowego pobytu w naszym domu tych nieproszonych gości. Odpowiedziałem, że to pomyłka. Na samą myśl o tym, co nas czeka, skóra mi cierpnie.

Rodzice gorączkowo przygotowują naszą ruderę na nadejście apokalipsy. Mama pojechała nawet do Tesco, gdzie zrobiła gigantyczne zapasy. Sądząc po ich rozmiarach, nasi nowi współlokatorzy zostaną z nami na zawsze.

– Błagam was, wytrzymajcie – skamlał ojciec. – Jeśli dam przykład wspaniałej obywatelskiej postawy, to być może na następnym zjeździe zostanę szefem partii. Oprócz mnie są tam ostatnie szumowiny. – Zatrzepotał rzęsami jak jelonek Bambi i nagle sam zawstydził się swoich niskich pobudek. – Yyy... tego, poza tym nam też pomagano, gdy dławił nas totalitarny reżim.

No ładnie, a kto mnie pomoże?! Ja od lat jestem dławiony przez własną rodzinę, ale mną nie zainteresuje się nawet pies z kulawą nogą. A przecież wszystkie badania alarmują, że do najbardziej drastycznych aktów przemocy dochodzi w czterech ścianach!

Reasumując: 16 października możemy się spodziewać kulturalnego albańskiego małżeństwa z wyższym wykształceniem, czteroletnim dzieckiem i niekonfliktowym usposobieniem.

Finałowe odliczanie: 3, 2, 1, 0... 16 października!!!

Zastanawiałem się, co zrobić, żeby uniknąć konfrontacji z tym trudnym sprawdzianem politycznej poprawności. Nie zniosę w moim domu ani jednej osoby więcej! Po godzinie nerwowego wiercenia się w łóżku doszedłem do wniosku, że jedynym wyjściem będzie dla mnie śmierć. Niestety nie zdążyłem przedsięwziąć żadnych kroków, bo przyszła mama i siłą wykopała mnie z barłogu. Lada chwila spodziewamy się albańskich uchodźców. Jasna cholera! W tym domu jest taki ruch, że nawet spokojnie umrzeć nie można! Mimo braku sił zwlokłem się z łóżka i postanowiłem wykąpać, bo nawet mnie ciężko już było znosić mój zapach. Rozmiękałem spokojnie w wannie, gdy usłyszałem dobiegające z podwórka podniesione głosy, ujadanie okolicznych psów i niepokojące odgłosy przypominające PGR w czasach dobrobytu (czyli przed moją erą). Szybko wytarłem się ręcznikiem, narzuciłem szlafrok mamy i zbiegłem po schodach. W salonie stała długo oczekiwana albańska rodzina. Musiała jednak zajść jakaś pomyłka, bo zamiast pary nieśmiałych małżonków z dzieckiem na dole kłębił się dziki tłum:

– jedna gruba baba z drugą grubą babą, obie okutane czarnymi chustami,

– chmurny postawny mężczyzna w futrzanej czapie na głowie,

– trzech umorusanych młodzieńców, na oko dwudziestoletnich,

– zjawiskowo piękna nastolatka,

– starzec zrośnięty z ogromnym łóżkiem pełnym puchowych pierzyn,

– koza,

– owca,

– torby, rondle, tobołki, paczki i nogi oskubanego kurczaka wystające z plastikowej reklamówki.

Między tym wszystkim uwijała się z obłędem w oczach pracownica socjalna nadaremnie próbująca nadać chaosowi jakiś cywilizowany charakter. Rodzice stali w kącie, nie ukrywając przerażenia. Tylko Gonzo asymilował się z nowymi mieszkańcami, ochoczo dojąc wierzgającą kozę, która niebawem okazała się rozpłodowym capem.

Redakcja: Katarzyna Leżeńska

Korekta: Małgorzata Mysłowska, Grażyna Nawrocka, Magdalena Marciniak

Projekt okładki: Mariusz Andryszczyk

Skład i łamanie: Typo – Marek Ugorowski

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

gwfoksal.pl

isbn 978-83-7747-203-3

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.