CEZARY

HARASIMOWICZ

ZNALEŹĆ, NAPRAWIĆ, WYKOŃCZYĆ

Copyright © by Cezary Harasimowicz, MMXVII

Wydanie I

Warszawa MMXVII

Wszystkim walecznym kobietom

Prolog

Karabin Mannlicher-Carcano M1938 jest bronią przeklętą. To z takiego modelu Lee Harvey Oswald strzelał do prezydenta Kennedy’ego. Czy JFK został zabity z tego karabinu, czy tylko raniony, jest kwestią do dziś niewyjaśnioną. Jak zresztą wiele tajemniczych rzeczy na tym świecie, gdzie polityka miesza się ze śmiercią. Carcano M1938 to włoski wynalazek. Używany podczas wojny abisyńskiej. Rzecz stara, ale ciągle jara. W zmodyfikowanej wersji strzela pociskami 7,35 x 51 mm. Można do niego zamontować wizjer optyczny. Tak uczynił Lee Oswald, tak też uczyniła Ewa Górska.

Był 4 maja 2016 roku, kiedy na krzyżu celownika pojawiła się głowa mężczyzny. Facet wyglądał na czterdzieści pięć lat. Więcej z odległości dwustu metrów trudno było wypatrzyć, choć Górska miała dobry wzrok i umiejętność profilowania obiektów osobowych. Dobry wzrok zapewnił jej okulistyczny laserowy zabieg, korekcja wady wzroku. Cudo. Świetną umiejętność profilowania i wpływania na ludzi zapewniła jej metoda manipulacji neuroperswazyjnej. Miała to w małym palcu. Praktyka. Służba w polskiej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz praca w międzynarodowej firmie ochroniarskiej Globe. Ewa Górska była analitykiem. Ale teraz już się nie zajmowała ani profilowaniem obiektów osobowych, ani analizowaniem rzeczywistości, ani walką z terroryzmem, ani wydłubywaniem prawdy z ciemnych zakamarków. Miała to wszystko gdzieś. Uciekła od życia, być może i od samej siebie, na malezyjską wyspę Tioman. Niestety, nastał ów przeklęty dzień, 4 maja 2016, kiedy do nabrzeża zbliżała się łódź motorowa Rinker 300 Express Cruiser. Ktoś, kto wynajął tę jednostkę, zrobił wielki błąd, jeśli chciał zachować anonimowość. Ewa Górska znała tę łódź. Jej właścicielem był jegomość o nazwisku Nguyễn. Prawdopodobnie były żołnierz Wietkongu. Wielu takich wietnamskich typków ulokowało się na starość w Malezji, żeby robić tu różne podejrzane geszefty. „Kapitan” Nguyễn nie był przemytnikiem broni, narkotyków ani lewej forsy. W Malezji tego typu biznes wymaga chodów na najwyższym szczeblu, inaczej od razu można położyć głowę pod topór. Przykład malezyjskiej korupcji? Proszę bardzo.

Kilka lat wcześniej premier Malezji, Najib Razak, szczęśliwie wygrał wybory. Jedną z jego pierwszych decyzji było powołanie państwowego funduszu inwestycyjnego. Fundusz ten, o zwięzłej nazwie 1 MDB, miał finansować wielkie inwestycje infrastrukturalne. Państwowe firmy pakowały szmal w 1 MDB, a potem sprytni księgowi obracali kasą na rynkach finansowych. Z zyskiem. Niby wszystko okej i raczej w zgodzie z prawem. Aż tu nagle się wydało, że na szwajcarskich tajnych kontach znajduje się, bagatelka, cztery miliardy dolarów z hakiem. Właścicielami depozytów okazali się malezyjscy politycy. Wszczęto śledztwo z paragrafu o praniu brudnych pieniędzy, korupcji i sprzeniewierzeniu środków publicznych. No i wyszło szydło z worka. Szwajcarski prokurator generalny Michael Laufer ujawnił, że kasa płynęła z firm powiązanych z funduszem 1 MDB. „Kapitan” Nguyễn kręcił innego rodzaju lody. Jego w miarę luksusowa łódź, na stałe zacumowana w marinie Mersing, służyła do przerzutu ludzi, którzy niekoniecznie chcieli pojawiać się w Malezji oficjalnie. Ten proceder dał się jakoś przepychać pliczkami ringgitów, a jeszcze lepiej dolarów. Oczywiście niepomiernie chudszymi niż przelewy z 1 MDB do szwajcarskich banków. Łódki malezyjskiej straży przybrzeżnej to nie ławy rządowe.

A zatem krzyż celownika optycznego tkwił na środku głowy pasażera motorowej łodzi, palec Ewy Górskiej zaś na spuście carcano M1938. To było dosyć ryzykowne. Gdyby kobieta nacisnęła cyngiel, bez wątpienia miałaby kłopoty. Chata, w której mieszkała samotna Polka, stała na pustkowiu, z dala od turystycznego resortu Japamala, strzały na wyspie były czymś normalnym, bo petardami odstraszało się wścibskie makaki, lecz wiadomo: trup, krew, no i „kapitan” Nguyễn, którego trzeba by jakoś uciszyć plikiem ringgitów lub dolców. Ale Ewa Górska nie po to schowała się przed ludźmi i światem, żeby teraz jakiś biały dupek przybijał do brzegu jej samotni. W minutę rozważyła za i przeciw. Odstawiła karabin do pancernej szafki. Była tam jeszcze beretta i wystarczający zapas nabojów do karabinu oraz pistoletu. Na ścieżce rozległ się odgłos pojedynczych kroków. Nguyễn został w łodzi. A zatem człowiek, który pukał do drzwi chaty, miał sprawę, którą chciał załatwić w cztery oczy.

Metr dziewięćdziesiąt wzrostu, niewielka nadwaga, lekko sflaczałe mięśnie rysujące się pod przepoconą T-shirtką, pozostałość po niezłej formie, którą kiedyś facet musiał prezentować. Na pierwszy rzut oka „platyna” według mapy psychologicznej. Czyli charakter raczej nie przywódczy. A zatem to tylko wysłannik, łącznik. Niestety był to Amerykanin, co wprawiło Górską w mocny niepokój. Przez moment nawet żałowała, że nie posłała mu kulki. Na szczęście mówił z akcentem nowojorskim, czyli miał w miarę otwartą głowę. Ale co z tego. Był kłamcą, o czym świadczyła spocona i lekko drżąca dłoń, kiedy się przedstawił i potrząsnął ręką kobiety. Poza tym – krótki kontakt wzrokowy, opuszczanie powiek i skręt głową oraz zupełnie niepotrzebne manipulowanie palcami przy ustach, kiedy wyjaśniał przyczynę wizyty. Nazywał się Ted Mollray, co oczywiście było bujdą. Ewa miała wielką ochotę prześwietlić jego podróżny niewielki plecak. Z pewnością tkwił w nim glock 17, bo przeważnie taką broń nosili przy sobie nielegalni pasażerowie „kapitana” Nguyễna.

– To była długa i ciężka podróż, pani porucznik. Mam nadzieję, że się dogadamy.

Ted Mollray nie owijał w bawełnę i przynajmniej to było w porządku. Górska przyjęła z udawanym spokojem tę otwartą konwencję, ale czuła, że jej biustonosz nasiąka wilgocią niczym gąbka. Głowę rozsadzał alarm. Bała się.

– Który dyrektoriat reprezentujesz, Ted?

Mężczyzna, zamiast odpowiedzieć, zlustrował wnętrze. Dom, a właściwie domek, składał się z dwóch izb. Kuchenka i salon, który był jednocześnie sypialnią. Łóżko z siatką przeciw insektom, bambusowe biureczko, na którym leżał laptop, dwa plastikowe krzesła, pancerna szafka. To prawie wszystko.

– Skromnie mieszkasz.

– Skromnie.

– Nie poczęstujesz mnie szklanką wody? – Kłamca Ted Mollray potarł kark.

– Nie. Szkoda czasu. Do rzeczy. Chyba nie wybrałeś się w tę „ciężką podróż”, żeby zwiedzać moją chałupę.

Mollray podniósł brwi. Nie będzie szklanki wody, zatem jego rozmówczyni już się sytuowała na pozycji atakującej. I wiedziała, co robi. Gardło amerykańskiego gościa było suche jak bibuła. Odwodnienie musiało skutkować dosyć prędką utratą siły. A trochę siły zawsze jest potrzebne przy trudnej rozmowie. Ted Mollray uśmiechnął się nieszczerze i chciał się schylić po plecak, by prawdopodobnie wyjąć z niego butelkę z wodą mineralną. Ewa odkopnęła sak.

– Nie rób tego, Ted. Za krótko się znamy.

To był dobry pomysł, by szurnąć dobytkiem gościa: Górska poczuła pod stopą twardy przedmiot. Z pewnością nie była to plastikowa butelka.

– Okej. – Podniósł dłonie w groteskowym geście. – Poddaję się. Jestem z Langley. Wywiad. Biuro Zasobów Informacyjnych.

Ewa pomyślała, że odmowa szklanki wody to był jednak głupi pomysł. Mogłaby i sobie nalać. Jej gardło w sekundę wyschło. Biuro Zasobów Informacyjnych – miejsce, gdzie skrywano sekret tajnych więzień CIA, w których katowano jeńców Al-Kaidy. Ów sekret był jedną z głównych przyczyn ucieczki Ewy od świata. To między innymi z tej przyczyny zaszyła się na wyspie Tioman. No i teraz w jej samotni pojawił się gość, ewidentny kłamca, bo był chyba emerytowanym oficerem operacyjnym, a nie dekownikiem z informacji. Wszystko jedno – Agencja ją wreszcie dopadła.

Wysłannik Langley, niby z Biura Zasobów Informacyjnych, Ted Mollray, lekko rozłożył ramiona, pochylił się do przodu. Dobry znak? Mowa ciała wskazywała na otwartość. Dobrze odczytane? Zobaczymy.

– Mamy do ciebie parę spraw.

– Wyobrażam sobie – odrzekła przez lekko ściśnięte gardło. Pod czaszką przeleciała myśl: kto cię wsypał, Górska? Kto zdradził, że zadekowałaś się na Tioman? Dasz radę? Jesteś już zmęczona, masz pięćdziesiąt lat. Nie po to wycofałaś się, żeby znów… A w ogóle zdążysz kiwnąć palcem? Facet zaraz wyjmie coś z tego plecaczka i się skończy. Co to będzie? Glock? Strzykawka? Podręczna garota? Nóż? Jesteś bez szans. Właściwie na to czekałaś. Tak się musiało skończyć. Okej.

– Mamy rachunki – ciągnął tamten. Pod jego pachami zaczynało się robić bardzo mokro. Ewa też mokła od potu. Było duszno, jakby ktoś powietrze przemienił w mokrą watę. Wiatr przywiał wilgoć z zachodniej części Malezji. Tam kończyła się pora deszczowa. Tu duchota zaczynała zatykać płuca. Wiatrak dyndający u sufitu mało pomagał.

– Wiem – odrzekła. – Mamy rachunki. Muszę je spłacić?

Mężczyzna wciągnął ciężkie powietrze nosem. Patrzył w rozszerzone strachem źrenice kobiety. Rzekł:

– Nie chodzi o to, że… – Zamilkł. Oboje wiedzieli, o co chodzi.

Wiatrak nad głową Ewy zamienił się w młyńskie koło, które zaczęło mielić jej myśli, skrywany lęk, przez lata nagromadzone fobie.

– A o co? – spytała, pokonując drżenie w krtani.

Mollray przełknął ślinę.

– Jednak poproszę cię o szklankę wody. Dasz mi?

– Dam.

Na szczęście zbiornik z wodą w kuchni był tak usytuowany, że miała na oku gościa i jego plecak. Ted spojrzał podejrzliwie na szklankę. Niby Agencja kontrolująca większą część świata, niby facet z resztką mięśni, a drżączka na widok szklanki z wodą podanej w dzikim kraju.

– Spokojnie. Odkażona – zapewniła.

Wypił jednym haustem.

– W Polsce ma się odbyć – przełknął ślinę – za dwa miesiące szczyt NATO, dwa i pół tysiąca delegatów, półtora tysiąca dziennikarzy, Obama, Kerry, Merkel, kilkunastu przywódców…

– Przepraszam – przerwała mu. – Nie mieszkam już w Polsce. Nawet nie wiem, co się tam dzieje. – Wskazała na laptop. – Nie mam ani telewizji, ani internetu. Podobno prawica rządzi. Ale wybacz Ted, naprawdę mam to gdzieś.

Pokiwał głową.

– Mogę sięgnąć po plecak?

– Możesz.

Sięgnął. Wyjął z kieszonki zafoliowane zdjęcie mężczyzny.

– Wiesz, kto to jest?

– Wiem – odrzekła bez zastanowienia.

Oczywiście, że wiedziała, kto to jest. Nazbyt długo gościł w jej pamięci. A tak się starała, by przez lata spędzone na tej wulkanicznej wyspie wyparowały z jej głowy wszystkie twarze, daty, liczby, dane, szczegóły, współrzędne geograficzne i cały ten emocjonalny sztafaż, który spęczniał jak wrzód. No i teraz pojawił się człowiek „platyna”, by kilkoma słowami, tą swoją kłamliwą mową ciała i jednym ruchem dłoni, w której tkwiła fotografia, wycisnąć ropień. Oczywiście, że wiedziała, kim jest człowiek ze zdjęcia. W dodatku to było zdjęcie sprzed dwunastu lat.

– No? – spytała, tłumiąc emocje.

– Wiesz chociaż, co to jest ISIS? Do tego nie trzeba internetu.

– Mniej więcej wiem.

Mollray dopił ostatnie krople ze szklanki.

– Mamy informacje, że Państwo Islamskie szykuje zamach w Polsce.

Wysepka Tioman położona jest na Morzu Południowochińskim, trzydzieści dwa kilometry od wschodniego wybrzeża Malezji. Powierzchnia sto trzydzieści sześć kilometrów kwadratowych. Wyspę zamieszkują miliony insektów, ponad czterdzieści endemicznych gatunków ssaków i około pięciuset ludzi. Są to głównie muzułmańscy Malezyjczycy, ale jest też trochę Hindusów i Chińczyków. To taka kropla, w której odzwierciedlają się relacje mieszkańców tego sympatycznego kraju. Islam jest religią państwową, w łagodnym sunnickim wydaniu o szafickim szlifie. Wyznaje go prawie siedemdziesiąt procent ludności, ale inne religie mogą sobie spokojnie obok gościć. No jednak nie daj Boże muzułmaninowi przejść na inną wiarę. Wyrok śmierci. Na wyspie Tioman można się natknąć na obwieszczenia głoszące, że za sprzedaż alkoholu w muzułmańskiej knajpie grozi więzienie, kilkadziesiąt publicznych batów i kara pieniężna, ale tuż obok restauracji, gdzie właściciele modlą się do Allaha, nachlejesz się piwa ile wlezie. Tu handlują Hindusi albo Chińczycy. Najwyższy szczyt na wyspie, Gunung Kajang, wznosi się aż tysiąc trzydzieści osiem metrów nad poziom morza. W ogóle wyspa jest górzysta i niemiłosiernie zielona. Obrośnięta gęstym buszem. To za sprawą wulkanicznej gleby. Tioman spowija dżungla ze wszystkimi jej zaletami i wadami. Do największych minusów należą węże, w tym pytony, i arcybezczelne małpy. Potrafią wejść na posesję, gryźć, atakować. Mieszkając na uboczu turystycznych ośrodków, tak jak Górska w swojej hacjendzie, lepiej mieć na podorędziu coś bardziej skutecznego niż petarda na postrach. Pozwolenie na broń nie jest prostą sprawą, ale da się załatwić. Ogólnie rzecz biorąc, Tioman może nie jest wyspą szczęśliwości, ale to całkiem przyjemna ucieczka od świata.

A świat roku 2016 nie był pełnią szczęścia. Świat zamienił się w kulkę, która krąży po numerkach ruletki. Unia Europejska pruła się w szwach. Nie tylko z braku ideowego pomysłu na samą siebie. Budziły się upiory narodowych egoizmów. Europę zalewała fala uchodźców, głównie z ogarniętej barbarzyńską wojną Syrii, ale też z krajów Bliskiego Wschodu i Afryki. Odwet podbitych ludów za lata kolonialnego wyzysku. Kompletnie padła idea ojców założycieli mówiąca, że europejska wspólnota to tworzenie kolektywnej historii. Co tam jeszcze… Amerykanie tak jak bezmyślnie weszli do Iraku, tak też beztrosko z niego wyszli, stwarzając polityczną próżnię na Bliskim Wschodzie, podobną odpalonej atomowej bombie. Co jeszcze… Terroryzm. Dżihad to nie były już tylko grupki sfrustrowanych brodatych kolesi spod znaku Al-Kaidy. To była zorganizowana, olbrzymia armia posrańców, którzy obwieścili światu, że są Państwem Islamskim. Ckniło im się za kalifatem, który rozpełźnie z Iraku, Syrii, Libanu na cały świat i wprowadzi szariat. Komu nie po drodze z Koranem w najbardziej dojmującej wahabickiej interpretacji, temu utnie się łeb, ukrzyżuje, zgwałci córkę i żonę, oczywiście w imię Allaha. Podrzuci się bombę i rozstrzela niewiernych z kałachów w Paryżu, Brukseli i gdzie tam nadarzy się okazja. Co jeszcze… Świat gnębiła czkawka po kryzysie ekonomicznym, który wywołali cyniczni bankierzy spod znaku Lehman Brothers. Czkawką odbiła się także Arabska Wiosna. Ludy Bliskiego Wschodu i Afryki Północnej ruszyły przeciwko satrapom trzymającym baty nad swymi narodami, żądając demokracji. Skończyło się koszmarnym chaosem. Co jeszcze… Jeszcze Rosja, która mimo embarga za aneksję Krymu i podjazdową wojnę na wschodniej Ukrainie zbroiła się po zęby i kręciła beczki myśliwcami SU-27 przed nosem NATO. Putin dolewał oliwy do ognia, by rozpieprzyć ogłupiały Zachód w drzazgi. A Zachód dryfował na prawo. I to mocno. Wypatrywano już na francuskim fotelu prezydenckim damy z faszyzującej partii. Wielka Brytania kombinowała, jak by tu wyskoczyć ze wspólnoty europejskiej, z porozumienia narodów, które miało być antidotum na wojny, na rozlew krwi, na obozy koncentracyjne, na kalwarie cierpień wielu pokoleń mieszkańców starego kontynentu. Faworytem na fotel prezydencki w USA był gość w bejsbolówce, traktujący kraj i świat jak jedno ze swoich przedsiębiorstw budowlanych albo kasyn gry. Chińska giełda pękała niczym mydlana bańka. Tłusty skośnooki młokos kombinował, jak z przymierającej głodem Korei Północnej uczynić mocarstwo atomowe. Izrael i Palestyna pozostawały śmiertelnymi wrogami na wieki wieków amen. Ciemnoskóry prezydent Stanów Zjednoczonych odpuścił Iranowi sankcje w imię naiwnych mrzonek. Co tam jeszcze… A – co z tą Polską? A to proszę sobie wygooglać albo włączyć telewizor.

Jak już się rzekło, Ewa Górska nie miała ani internetu, ani telewizora. Uciekła na malezyjską wulkaniczną wyspę od świata opisanego w skrócie akapit wyżej. Ale ten świat ją dopadł. Wysłannikiem rzeczywistości był facet, oficer Centralnej Agencji Wywiadowczej, przedstawiający się fałszywym imieniem i nazwiskiem Ted Mollray. Ted Mollray leżał teraz obok Ewy Górskiej na jej łóżku. Przespali się. I to z jej inicjatywy. Nie będziemy rozwijać tego tematu. W każdym razie „kapitan” Nguyễn został zapłacony i odprawiony wraz ze swoją motorową łodzią na ląd, do Mesing.

Z niewielkich, ale całkiem sprawnych dziesięciowatowych głośniczków wylewał się rozkołysany walc. Saksofon plus sekcja.

– Co to? – spytał Mollray.

– Komeda.

– Co?

– Kto – poprawiła. – Polski jazzman. Muzyka z filmu. Nóż w wodzie.

– Ciekawy tytuł. I co z tym nożem?

Ewa zmilczała. Mollray sięgnął po camela. Dmuchnął siną strużką w stronę wiatraka. Dym rozpłynął się po samotni. Ewa wyjęła papierosa z ust mężczyzny, odsłaniając biust. Miała jedną pierś. Druga była blizną. To skomplikowana historia. Mollray zerknął dyskretnie. Gdyby nie ta różowobiała plama na klatce piersiowej, nic dodać, nic ująć mimo pięćdziesiątki. Ted Mollray wiedział, że gest, który kobieta przed chwilą zrobiła, odsłaniając swoje okaleczone ciało, to czysta prowokacja. Nie zareagował. W ogóle. Nic. Zero grymasu. Ani jedna zmarszczka nie zadrgała. Ani w tej chwili, ani przedtem, gdy byli tak blisko siebie, jak może być dojrzały mężczyzna i dojrzała kobieta. Ewa wetknęła camela w usta Teda. Wolnym ruchem dłoni podniosła z podłogi fotografię.

– Co chcecie z nim zrobić?

– Pracujemy nad tym. Mamy nadzieję, że nam pomożesz – odrzekł.

– Cel? – spytała.

– Jeszcze nie wiemy, jak… – Przerwał na pół sekundy. – Jest mózgiem operacji. Mamy mało czasu. Trzeba go…

Mollray szukał odpowiedniego synonimu w głowie. Ewa uwolniła gościa od deliberacji, powiedziała jednym słowem, unikając eufemizmów:

– Zneutralizować.

Na tym przerwijmy opowieść. Dodajmy, że Ewa Górska była innym człowiekiem niż kilkanaście lat temu. Żeby to zrozumieć, musimy cofnąć się w czasie.

Podobno ludzie dzielą się na tych, którzy są w pionie, i tych, którzy w poziomie. 11 marca 2004 w Madrycie ponad dwa tysiące osób było w poziomie. Sto dziewięćdziesiąt jeden na stałe. Część z nich to krwawe szczątki. Do ataku na pociągi użyto trzynastu bomb, trzy na szczęście nie eksplodowały, jeśli w tym wypadku można w ogóle mówić o szczęściu.

Stacja Alcalá de Henares. Jedno z najbardziej polskich miast w Hiszpanii. Tu zamachowcy lokują ładunki wybuchowe w czterech podmiejskich pociągach. Między godziną 7.37 a 7.42 ładunki odpalają zdalnie sterowane detonatory, które umieszczono w telefonach komórkowych. Pierwszy atak – godzina 7.37, pociąg podmiejski stojący na stacji Atocha. Następne dwie eksplozje w odstępach czterosekundowych. W tym samym czasie w pociągu ruszającym ze stacji El Pozo w kierunku dworca Atocha dochodzi do wybuchu dwóch bomb, rozmieszczonych w dwóch różnych wagonach. Niecałą minutę później w pociągu stojącym na stacji Santa Eugenia eksploduje kolejna bomba. O 7.39 w pociągu znajdującym się osiemset metrów od dworca Atocha dochodzi do następnego ataku, eksplodują cztery ładunki, w czterech wagonach. Jeszcze nie wiadomo, kto dokonał zamachu. Na razie wiemy, że tak krwawego terrorystycznego uderzenia Europa nie pamięta od wysadzenia samolotu nad Lockerbie 21 grudnia 1981. Boeing 747 lecący z Londynu do Nowego Jorku z dwustu pięćdziesięcioma dziewięcioma pasażerami na pokładzie rozleciał się na miliony kawałków za sprawą libijskiej bomby.

Dwadzieścia trzy lata później kilka minut po wpół do ósmej Mariusz znajduje się w pierwszym wagonie pociągu jadącego z Alcalá de Henares do Madrytu. Mariusz ma dwadzieścia lat. Przyjechał razem z bratem i matką do Hiszpanii z Orzysza. W stuosiemdziesięciotysięcznym Alcalá de Henares żyje mnóstwo Polaków. Polski kościół, polski sklep, polski bar, lekcje polskiego w hiszpańskich szkołach. Polsko-hiszpańska symbioza. Mężczyźni pracują głównie na budowach, kobiety to przeważnie pomoce domowe. Mariusz jest monterem metalowych konstrukcji budynków. Ciężka robota. Dużo nadgodzin. Marcin odsypia je teraz w pierwszym wagonie z głową opartą o szybę. Za pół godziny ma być na budowie. Głuchy, podobny do uderzenia kafara o metal wybuch rozrywa szyby. Szkło rozpryskuje się na setki kryształków. Pęka ze szczękiem stal wagonu, metalowe odłamki zamieniają się w sztylety, tną ciała pasażerów na strzępy. Giną głównie ci, którzy wsiedli na ostatnim przystanku. Nie było już miejsc siedzących. Oparcia foteli są swoistymi tarczami. Stojących pasażerów nic nie chroni przed odłamkami. Mariusz traci przytomność, zostaje wchłonięty przez blackout. Nie potrafi określić, jak długo wsysał go czarny tunel. Może kilka sekund, może kilka minut. Gdy odzyskuje przytomność, widzi czerwony stos ciał, ludzkie szczątki i ludzi próbujących po omacku wydostać się z wagonu przez kłębowisko wnętrzności. Wszędzie jest lepko od krwi. Prawie nic nie widać. W gardło wgryza się dym i kurz. W powietrzu fruwają jak oszalałe motyle kolorowe papierki. Wyją sygnały. Na miejscu zamachu natychmiast pojawiają się służby ratunkowe. Słychać okrzyki: Inmediatamente alejarse del sitio de explosión! Mariusz wraca do rozprutego wagonu po plecak z dokumentami. Biegnie jak najdalej od pociągu, który zamienił się w grób. Coś krzyczy. Nie pamięta co. Przedziera się przez otumaniony tłum. Ten bieg trwa kilka minut. Mariusz przystaje, by zaczerpnąć tchu. I wtedy orientuje się, że jego prawe ramię broczy krwią. Odłamek stali o średnicy dziewięciu milimetrów wbił się w ciało. Tkwi na głębokości pięciu centymetrów. Mimo to Mariusz jedzie na budowę. Szef mówi: Al hospital. Mariusz ląduje w prywatnej klinice Moncloa z odłamkiem w bicepsie. Czy miał szczęście?¹

Czy Dominik ma szczęście? Jechał po raz pierwszy do nowej, legalnej pracy. Za część zarobionych euro chciał opłacić przeszczep szpiku kostnego. Siostra choruje na białaczkę. Teraz to Dominika czeka kilka ciężkich operacji. Ma rozerwaną błonę bębenkową, będzie musiał się poddać rekonstrukcji kości policzkowej, wyjmą mu kilkanaście kawałków metalu z twarzy i ciała, stracił wzrok w lewym oku, w prawym widzenie jest do dziś słabe. I jeszcze uraz kręgosłupa.

Czy szczęście ma Katarzyna? Miała jechać jak zwykle do pracy w Madrycie. Ale wzięła sobie wolne. Może dlatego, że poprzedniego dnia dowiedziała się, że jest w ciąży. Postanowiła trochę sobie odpuścić. Kilka minut po wpół do ósmej spogląda na zegarek. W tym momencie eksploduje wagon, w którym miała jechać do Madrytu. Córka Katarzyny ma dziś kilkanaście lat. Tak, z pewnością można powiedzieć, że Katarzyna miała szczęście.

A czy Dariusz ma szczęście? Lat dwadzieścia dziewięć. Ciężko ranny. Po kilkunastu tygodniach wyjdzie ze szpitala. Czeka go długa rehabilitacja. Mimo namów rodziny nie chce wrócić do Polski. Bo grozi mu więzienie. Grzechy młodości. Kradzież samochodu. Potrzebował forsy na narkotyki. Wpadł, trafił za kratki. Wyszedł na warunkowe zwolnienie. Obiecał, że pójdzie na odwyk. Złamał warunek. Uciekł do Hiszpanii. Trafił do lecznicy dla narkomanów. Skończył z nałogiem. Ustatkował się. 11 marca 2004 kilkanaście minut po siódmej rano wsiada do pociągu jadącego do Madrytu. I na nowo rozpoczyna swoje życie. Z kilkunastoma ciężkimi ranami w krwawiącym ciele. Nie wróci do Polski, by je leczyć. Jest ścigany listem gończym².

Z pewnością szczęścia nie miała siedmioletnia Paulina i jej ojciec. Nie miała szczęścia Alina, lat trzydzieści dziewięć. Pozostawiła męża i dwie córki. Nie miała szczęścia Danuta. Lat dwadzieścia osiem. Ładna. Brunetka. Planowała ślub w najbliższych miesiącach. Ślubu nie będzie. Będzie pogrzeb. Będą cztery polskie pogrzeby. Będzie prawie dwieście pogrzebów ofiar zamachu w Madrycie. Jest 11 marca 2004 roku.

Jest 11 marca 2004 roku. Godzina 12:00. Mniej więcej cztery i pół godziny po zamachu w Madrycie. Warszawa. Stupięciometrowy wieżowiec Babka Tower. Budynek ma dwadzieścia osiem pięter. Jedna z ostatnich kondygnacji. Siedziba norweskiej firmy Int.Oil zajmuje całe piętro. Gabinet Frode Solberga nie wyróżnia się niczym szczególnym. Ogólnoświatowa norma, trochę powyżej polskiego standardu początku XXI wieku. Szkoda czasu na opis. Może tylko jeden szczegół: zdjęcie w ramce. Dosyć ładna brunetka i dwójka dzieci. Jasnowłosy chłopiec, lat siedem, i czarnoskóra dziewczynka, też około siedmiu lat. Fotografia wiele mówi o Frode Solbergu. Jeśli dzieci są w tym samym wieku, to znaczy, że Frode Solberg oraz jego małżonka mają wyraźną skłonność do filantropii. Dziewczynka jest prawdopodobnie adoptowanym afrykańskim dzieckiem. Frode Solberg może sobie pozwolić na tego rodzaju wielkoduszność. Jego roczna pensja wynosi ponad milion euro rocznie. Tyle się zarabia w Int.Oil, grzejąc stołek prezesa na kierunku wschodnioeuropejskim. Int.Oil, jak sama nazwa wskazuje, zajmuje się handlem i dystrybucją ropy oraz ropopochodnych produktów, także gazu. Do Polski sprowadziła firmę chętka spenetrowania potencjalnych pokładów gazu łupkowego. Pierwsze odwierty w okolicach Lęborka dały bardzo obiecujące efekty. Analitycy przewidują, że może w tej okolicy kryć się złoże, które dawałoby nawet osiem tysięcy metrów sześciennych na dobę. W ogóle geologowie Int.Oil przewidują, że przez Polskę może się ciągnąć pas łupkowy, obejmujący około czterdziestu tysięcy kilometrów kwadratowych. Wstępne, ściśle tajne oszacowanie ekonomiczne wykazało bardzo korzystną cenę gazu. Trzysta trzydzieści pięć dolarów za tysiąc metrów sześciennych, czyli o wiele taniej od rekordowej ceny gazu z Rosji. I już wiemy, skąd wielka międzynarodowa firma na jednym z ostatnich pięter Babka Tower w Warszawie.

Frode Solberg ma pięćdziesiąt jeden lat i jest bardzo skandynawski, bardzo norweski, jak jego imię, które nosiło kilku królów. Frode oznacza „mądry”, „sprytny”, „uczony”. I to znakomicie oddaje charakter Solberga. Ponadto prezes Int.Oil ma metr dziewięćdziesiąt wzrostu, jasnoniebieskie oczy, mocną budowę ciała, rozmiar stopy czterdzieści cztery, niewielką łysinę, włosy jasny blond. Jest osobą dominującą, odchyla się do tyłu podczas słuchania rozmówcy, lubi siadać okrakiem na krześle, gdy ma coś ważnego do przekazania podwładnym, dotyka palcem klatki piersiowej pracownika, kiedy przekazuje mu polecenie, patrzy prawie zawsze prosto w oczy, ale ostentacyjnie przewraca gałkami, gdy się nie zgadza z czyimś zdaniem, lubi gestykulować podczas polemiki, zawsze dłońmi skierowanymi w stronę interlokutora. Po ostatecznym przekazaniu polecenia, które brzmi w jego ustach jak rozkaz, zakłada dłonie na biodra. Powyższe symptomy wskazują, że Frode Solberga można umieścić na mapie psychologicznej jako „złoto”.

Ewa Górska już dawno sklasyfikowała Norwega. Podczas pierwszej wizyty w Babka Tower na jednym z ostatnich pięter, w siedzibie Int.Oil, dziewięć miesięcy wcześniej. Górska ma trzydzieści osiem lat, jest w miarę ładną szatynką, byłą analityczką kontrwywiadu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego; w przeszłości aktywna działaczka Solidarności Walczącej. Obecnie pracuje ze swoim życiowym partnerem, Tadeuszem Kolskim, w firmie ochroniarskiej Globe. W tej chwili ubrana jest w granatową garsonkę, białą bluzkę, na nogach ma drogie szpilki o niewielkim pięciocentymetrowym obcasie, kolor ciemnowiśniowy. Tadeusz Kolski jest emerytowanym oficerem ABW, Departament Przeciwdziałania Korupcji, Terroryzmowi i Przestępczości Zorganizowanej. Porucznik Kolski jest byłym pozytywnie zweryfikowanym funkcjonariuszem komunistycznej Służby Bezpieczeństwa. Wysoki, szpakowaty, mocna budowa ciała. W tej chwili ma na sobie dobrze skrojony, ale pospolity granatowy garnitur i krawat w kolorze szpilek Ewy.

Firma ochroniarska Globe nie jest firmą, w której pracują ciecie pilnujący parkingów i galerii handlowych. Jest międzynarodowym przedsiębiorstwem strzegącym bezpieczeństwa takich korporacji jak Int.Oil. Nazwa sugeruje ogólnoświatowy zasięg. Jak Górska i Kolski trafili do Globe, o tym później. Mamy południe 11 marca 2004, cztery godziny z hakiem po terrorystycznych zamachach w Madrycie. Frode Solberg każe gościom zająć fotele, sam wychodzi zza biurka, by być jak najbliżej rozmówców, siada okrakiem na krześle. Rozmowa odbywa się w języku angielskim. Górska włada nim biegle, Kolski mniej wprawnie, ale wystarczająco.

– Wiecie już, co się wydarzyło? – Głos Solberga jest lekko ściszony, chrapliwy.

– Tak – odpowiada Górska. Kolski kiwa głową.

– Musimy poznać kontekst ataku. W każdym szczególe. Przede wszystkim, kto za tym stoi. Bo przecież nie ETA. – Przez wąskie usta Norwega przepływa krótki grymas kpiny. – Macie może jakieś pierwsze wnioski? Słucham.

Ewa lekko odchyla się w fotelu, odruchowo poprawia węzeł włosów.

– Panie prezesie – zaczyna, cedząc głoski – w tej chwili możemy się ograniczyć tylko do kontekstu politycznego. I to w jak najbardziej ogólnym zarysie.

Górska jest lekko rozdrażniona, bo nienawidzi bicia piany. Zerka na Kolskiego. Nieruchoma sylwetka mężczyzny wciśnięta w oparcie fotela. Tadeusz poprawia krótkim, nerwowym ruchem krawat. Kolski też nienawidzi mieszania herbaty bez cukru. Ale Solberg nie ustępuje:

– Czyli?

Ewa jeszcze raz poprawia włosy. Bierze krótki oddech. Przeprowadza naprędce w myślach bardzo wstępną analizę.

– Autorzy zamachu chcieli uderzyć w Madryt przed wyborami parlamentarnymi.

Solberg poprawia krzesło. Jego rozkraczone uda są odrobinę odrażające. Powtarza z naciskiem:

– Czyli?

Górska wzdycha.

– Za trzy dni Hiszpanie wybiorą nowe władze. Mają wybór między prawicowym rządem José Marii Aznara a socjalistami Zapatero.

– Czyli?

„Czyli?” jest prawdopodobnie ulubionym słowem Solberga. To słowo od dawna irytuje Górską, ale Ewa nigdy nie daje tego po sobie poznać. Zerwanie kontraktu Globe z Int.Oil nie opłacałoby się. Górska wciąga nosem powietrze, przekłada nogę na nogę i mówi najbardziej rzeczowym, beznamiętnym tonem, na jaki ją stać:

– Jeśli do władzy dojdą socjaliści, nowy rząd wycofa wojska hiszpańskie z Iraku.

Górska czeka na następne „czyli?”, ale pytanie nie pada z ust prezesa. Solberg milczy. Niezręczną ciszę przerywa wreszcie Kolski:

– Czy Int.Oil ma interesy w Iraku?

Nawet nie złagodził kwestii zwrotem „panie prezesie”. Bo Kolski, jak już zostało powiedziane, jest typem, który nie owija w bawełnę. Tym różni się od Górskiej. Tadeusz Kolski jest „złotem”. Podobnie jak Solberg. Górska to „srebro”. A „srebro” nie idzie na ostre starcie bez wcześniejszej, choćby najbardziej ogólnej analizy. „Złoto” lubi walnąć na odlew bez zbędnych ceregieli. Pytanie o interesy naftowej firmy w kraju, gdzie od roku trwa krwawa wojna wytoczona przez Stany Zjednoczone wspierane przez sojuszników, jest walnięciem pięścią w twarz. Ale jak wiemy, takie metody czasami przynoszą skutek. Tym razem połowicznie. Bo Solberg milczy. Przedłużające się milczenie już można zinterpretować.

Mają interesy, konstatuje w myślach Górska. Kręcą lody. Ciekawe.

– Panie prezesie – Ewa przerywa ciszę – nie wezwał pan nas tutaj, żeby zapalić świeczkę ku pamięci ofiar. – Spogląda na zegarek. – Cztery i pół godziny po zamachach. Znaczy, że sprawa jest gorąca dla firmy.

– Czyli?

Ewa ma ochotę wstać i wyrwać spod dupy Solberga krzesło, na którym ten pieprzony wiking rozkraczył swoje giry. Ale nie robi tego. Stara się trzymać nerwy na wodzy.

– Panie prezesie. Jeśli Globe ma przedstawić rzeczową analizę kontekstu zamachu, musimy znać szczegóły waszych potencjalnie zagrożonych interesów na Bliskim Wschodzie. Wszystkich. Powtarzam: wszystkich.

Norweg kiwa głową. Wstaje z krzesła. Wreszcie. Podchodzi do sejfu. Wystukuje na klawiaturze szyfr. Kiedy się odwraca, trzyma w dłoni teczkę oprawioną w granatową skórę. Żadnych adnotacji na wierzchu, żadnej naklejki. Nic. Podaje Kolskiemu. Solberg ma taki archaiczny zwyczaj, że o ważnych rzeczach rozmawia z Górską, a ważne rzeczy w postaci materialnej przekazuje Kolskiemu. Ale Frode Solberg nie jest mizoginem. Ot, takie staroświeckie przyzwyczajenie, prawdopodobnie wyniesione z surowego protestanckiego domu, a stare norweskie przysłowie mówi, że „przyzwyczajenie jest koniem pociągowym człowieka”.

– Tylko Irak. I tylko do waszego wglądu – mówi sztucznie oficjalnym tonem Solberg, jakby tych dwoje było nie pracownikami ściśle tajnej ochrony, ale pismakami z tabloidu.

– Rozumiem, że mamy zapoznać się na miejscu – rzuca Kolski.

– Tak. Zaprowadzę was.

Pomieszczenie nie ma okien. Nie ma nawet wentylacji. Wszystko według wskazań techników z Globe. To swego rodzaju antypodsłuchowe akwarium. Ściany wypełnia antypodsłuchowa siatka. Nie wśliźnie się ani obce ucho, ani obce oko. Wewnątrz oprócz stołu, dwóch krzeseł oraz ikeowskiej nocnej lampki jest tylko duszne powietrze. Natomiast z wnętrza granatowej teczki można wyczytać wiele ciekawych informacji. Oto ich skrót: firma Int.Oil jest mocno zaangażowana w wojnę w Iraku. Wspiera finansowo akcje militarne. Dlaczego? Bo na terenie tego kraju znajduje się Rumaila. Piąte w świecie pole naftowe. Siedemnaście miliardów baryłek ropy, więcej niż całe zasoby Meksyku. Z tych złóż można wydobywać pięćdziesiąt milionów ton ropy rocznie. To zaspokoiłoby na dwa lata potrzeby wszystkich polskich rafinerii. Część tego pola sięga poza granice Iraku. Z tego też powodu w 1991 roku Husajn napadł na Kuwejt. Saddam wściekał się, że sąsiedzi doją irackie złoża. Ale Saddam Husajn przegrał pierwszą wojnę w Zatoce Perskiej. Na zwycięstwo w drugiej raczej już też nie ma szans. Jeśli wojnę wygrają zachodni sojusznicy, Rumaila będzie niezłym kąskiem. Być może spory kawałek ciastka przypadnie Int.Oil. To będzie zapłata za wsparcie antysaddamowskiej koalicji. Dlatego Frode Solberg i jego zwierzchnicy martwią się o zamach w Madrycie. Bo nie tylko złoża ropy są systemem naczyń połączonych. Terroryzm również. Z granatowej teczki Ewa Górska i Tadeusz Kolski dowiedzieli się, że Int.Oil ma już podpisany niejawny list intencyjny z rządem Aznara. Trzydzieści milionów ton ropy rocznie. Jeśli za trzy dni prawicowy premier będzie musiał odkleić się od fotela premiera, a przyklei się do niego socjalista Zapatero, kontrakt można sobie wsadzić w tyłek. A więc firma ma podwójny kłopot: jeden w Iraku, drugi w Madrycie.

– Ale dlaczego Int.Oil chce go rozwiązać w Polsce? – mruczy Kolski, kiedy zjeżdżają windą do lobby Babka Tower.

– Mhm. Dobre pytanie.

Ewa Górska nie ujawnia przed swoim partnerem bardzo istotnego faktu. Otóż pod nieobecność Kolskiego pozwoliła sobie na obserwację Solberga. Marszruta pana prezesa prowadziła z Babka Tower na Aleje Ujazdowskie 1/3. To adres budynku, którego fasadę zdobi napis „Honor i Ojczyzna”. Nie byłoby w tym nic dziwnego – prezes roponośnej firmy może mieć strategiczne interesy z polskim rządem. Ale trochę podejrzane było to, że Norwegowi towarzyszył generał Kraszewski. Człowiek o interesującej przeszłości i ciekawej teraźniejszości. Ewa Górska zadała sobie pytanie, jaką partię mogą obaj panowie rozgrywać w gmachu, który jest siedzibą Prezesa Rady Ministrów. Ewa jest szachistką, tylko że zamiast figur widzi na szachownicy ludzi. Każdy figurant może być potencjalnym wrogiem. Nie dziwmy się Ewie Górskiej. Sporo przeszła. Pstryk! Pstryk! Pstryk! Seria fotek Kraszewskiego i Solberga zrobiona przed budynkiem polskiego rządu za pomocą limitowanego olympusa ferrari DIGITAL MODEL 2004. Bardzo elegancki kompakcik z dwóipółcalowym monitorem LCD. 10.02.2004 – taka data zostaje zapisana w lewym dolnym rogu klatki.

Dwunasty marca 2004. Waszyngton. Chinatown. Lekko cuchnący bar Hao opodal Łuku Przyjaźni. Osobliwe miejsce spotkania człowieka, który ma w kieszeni trzy Pulitzery, oraz kobiety, która ciężko pracuje jedną milę stąd, na Kapitolu. Mężczyzną jest Mark Rico, dziennikarz. Kobietą jest Alice Danoe, senatorka USA, członkini Senackiej Komisji Wywiadu z ramienia Partii Demokratycznej. Pomińmy szczegółowy opis niezbyt smacznej chińszczyzny, zamówionej z zatłuszczonej karty. O wiele ciekawsza jest rozmowa. I to właśnie z jej powodu nasi państwo spotkali się w ustronnym miejscu przy marnej kaczce po seczuańsku oraz wołowinie w sosie słodko-kwaśnym. Ale dziennikarz i senatorka nie będą rozmawiać na temat zamachu w Madrycie. W każdym razie nie będzie to meritum rozmowy.

– Rozpętałeś wojnę, Mark – mówi przyciszonym głosem kobieta.

– Ja? – odpowiada mężczyzna. Jego usta wykrzywiają się w grymasie. – O ile sobie przypominam, nie jestem członkiem Kongresu ani prezydentem. Ani nawet sekretarzem stanu.

Alice Danoe lekko odchyla się na krześle i grzebie pałeczkami w ryżu.

– Bez kpin, Mark. Wiesz, o co mi chodzi.

Mark Rico wie, o co chodzi pani senator. A pani senator bynajmniej nie chodzi o „Operation Iraqi Freedom”, czyli o drugą wojnę w Iraku, która z inicjatywy Georga W. Busha po zatwierdzeniu przez Kongres rozpoczęła się 20 marca 2003 atakiem wojsk amerykańskich, przy współudziale koalicji sił międzynarodowych. To była część odwetu za zamach na World Trade Center. Więc o co chodzi pani senator? O kilka artykułów oraz o książkę American Bluff, w której Rico dowodził, że pretekst do wojny w Iraku to kupa gówna. Cóż to był za pretekst? Ano następujące bzdury: ponoć Saddam Husajn ukrywał na terenie swojego kraju broń masowego rażenia oraz szkolił i zbroił terrorystyczne komórki Al-Kaidy. Mark Rico udowodnił w swojej książce, że tajny dokument Centralnej Agencji Wywiadowczej, w którym przedstawiono dowody produkowania przez Irak zakazanych środków obronnych, to lipa. Biały Dom przed inwazją ręczył słowem: w Iraku znajduje się broń masowego rażenia. Zapewnienia składane przed całym światem przez Colina Powella były moralnym szantażem, poderwały sojuszników do udziału w inwazji. American Bluff to początek „wojny”, którą według słów pani senator rozpętał dziennikarz. Mark Rico napisał jeszcze cykl artykułów, które wprowadziły Biały Dom w stan drżączki. „New York Times”: Rico dowodzi w swoim dziennikarskim śledztwie, że informacje o szkoleniach w zakresie irackiej broni chemicznej i biologicznej pochodziły od szejka Al-Libiego, którego trzymano w tajnych więzieniach CIA. Usilnie jeńca w nich przesłuchiwano. Amerykańskie dochodzenie nic nie dało. Langley wpadło na genialny pomysł. Wypożyczono szejka egipskim śledczym. A ci już nie cackali się z więźniem. Egipcjanie zmusili go torturami do zeznań. Al-Libi nie wytrzymał męczarni. Śpiewał jak z nut i potwierdzał wszystko, o co pytali śledczy. A po paru miesiącach przyznał, że wszystko zmyślił, by mieć święty spokój. Inne dowody grzechów Saddama też można było wsadzić sobie w tyłek. W tajnym raporcie CIA datowanym na 2002 rok padło następujące stwierdzenie: „Nie wiemy, czy obecność terrorystów Al-Kaidy w Iraku była akceptowana przez rząd Saddama Husajna”. A zatem – dowodził Rico w swoim artykule, tym razem dla „Washington Post” – Donald Rumsfeld, sekretarz obrony, musiał przed podjęciem decyzji o ataku na Irak zapoznać się z tymi słowami. Jak było w rzeczywistości? Czy Husajn wspierał terrorystów? Ano, Saddam nigdy nie próbował kontaktować się z Al-Kaidą. Mało tego, uważał ją za swojego wroga. Idźmy dalej śladem dziennikarskiego śledztwa Marka Rico. Otóż przed inwazją Amerykanie zarzucali irackiemu dyktatorowi, że stara się wyprodukować bombę atomową. Jednym z dowodów miały być aluminiowe tuby, które nakazał swoim ludziom kupować za granicą. CIA podejrzewała, że owe tuby to element wirówek do wzbogacania uranu. Taką interpretację ogłosił przed zgromadzeniem ONZ sekretarz stanu Colin Powell. Ale eksperci Departamentu Stanu i Departamentu Energetyki stwierdzili, iż Saddam najprawdopodobniej planował wykorzystać je do produkcji rakiet, a nie do spreparowania atomowej bombki. Zatem American Bluff dowodził, że wszystkie oskarżenia dyktatora przez Waszyngton były jedynie hipotezami. Stany Zjednoczone spreparowały blef, by rozpocząć inwazję, która pochłonęła już setki tysięcy ofiar. A będzie ich z pewnością więcej. Ale to jeszcze nie koniec. Dalszy etap „wojny” wypowiedzianej przez Rico Białemu Domowi okazał się kroplą, która przelała czarę. Otóż Mark ujawnił, że na terenach sojuszniczych państw CIA zainstalowała tajne więzienia, w których torturowano jeńców podejrzanych o współpracę z Al-Kaidą, domniemanych organizatorów ataku na WTC. Wśród nich byli Saudyjczyk Abd al-Rahim al-Nashiri i Palestyńczyk Abu Zubajda. Stosowano wobec nich „wzmocnione metody przesłuchań”, czyli waterbording oraz inne wymyślne męczarnie. Al-Nashiriego i Abu Zubajdę trzymano w kaźni na terenie Polski. Ujawnienie tego faktu, tajnej akcji o kryptonimie „Quarc”, musiało w Białym Domu wywołać białą gorączkę.

No i z tego powodu Mark Rico, dziennikarz śledczy, i Alice Danoe, członkini Senackiej Komisji Wywiadu, siedzą teraz w obskurnym barze Hao nad kiepską chińszczyzną.

– Chcesz wysadzić prezydenta w powietrze, Mark?

– Alice. – Rico na trzy sekundy krzyżuje ramiona. Następnie rozluźnia je, ale zwija dłonie w pięści i składa na stole obok talerza. – Możemy się bawić dalej w metafory. Nie mam na to ochoty. Pozwolisz, że zamiast przenośni użyję skrótu?

– Pozwolę.

Alice Danoe lubi Marka Rico. Lubi jego lekko włoski, wyniesiony z domu akcent i uparte oczy. Podobno kobiety z Południa mają słabość do silnych mężczyzn. A Mark ma silne spojrzenie i silne poglądy. Alice Danoe dzieciństwo i młodość spędziła w Alabamie. Południowy, pryncypialny charakter plus demokratyczne poglądy to ciekawa mieszanina. Pani senator pochodzi z hrabstwa Chilton. Verbena to mała miejscowość, zamieszkana głównie przez baptystów. Baptyści wyznają ufną wiarę w zbawcze dzieło odkupienia. Torturowanie jest grzechem.

– Słucham, Mark – kontynuuje Alice Danoe.

– Czy jeśli przedstawię ci niezbite dowody stosowania tortur przez Langley, pomożesz mi?

– W jaki sposób?

– Nie udawaj głupka, Alice. Pytam, czy przedstawisz te dowody przed Senacką Komisją?

Pani senator odkłada pałeczki. Wsuwa dłonie do kieszeni skórzanej kurtki. Wygląda teraz jak dziewczyna, która zwiała z domu, a nie jak członek amerykańskiego Kongresu. Mówi spokojnie:

– A masz takie dowody?

– Nie.

– To ty przestań udawać głupka, Mark. Cała ta twoja pisanina to jedynie poszlaki.

Rico rozwija zaciśnięte dłonie. Nachyla się w stronę Danoe mniej więcej na odległość oddechu. Alice czuje zapach jego wody kolońskiej. Trochę zbyt nachalny.

– Posłuchaj, Alice. Posłuchaj mnie uważnie. Mogę mieć dwa żelazne dowody na stosowanie tortur przez chłopców z Langley.

Danoe podnosi brwi. Są dyskretnie regulowane. Tyle ile trzeba, by podkreślić urodę. Tak, można powiedzieć, że Alice Danoe jest urodziwa. I nie wygląda na swoje czterdzieści pięć lat.

– Pierwszy dowód – ciągnie Rico. – Człowiek, który odkrył to przestępstwo. Świadek.

– Kto?

– Nie zdradzam źródła – odpowiada Mark, ale na moment zawiesza głos, jakby się wahał. Po chwili mówi: – Kobieta.

– Kobieta? – Brwi pani senator unoszą się jeszcze wyżej.

– Oficer polskiego kontrwywiadu. Żelazny świadek. Alice… Za dużo mówię.

– Wiesz, że potrafię trzymać język za zębami.

– Wiem – odpowiada Mark Rico.

To prawda. Alice potrafi trzymać język za zębami. Mark przekonał się już o tym parę razy. Nie siedziałby teraz z nią przy stoliku w chińskim barze.

– Drugi dowód? – Alice Danoe kończy poprzedni wątek.

– Nagranie.

– Jakie nagranie?

Mark Rico odruchowo zerka na Chińczyka za barem. Oprócz niego nie ma tutaj nikogo. Mark upewnia się czy szum lodówki z napojami, obok której siedzą, skutecznie głuszy jego szept. Poziom hałasu jest chyba wystarczający.

– Langley nagrywało zeznania Abu Zubajdy i Al-Nashiriego. Prawdopodobnie nagrano również metody, jakich nasi chłopcy używali, żeby wyciągnąć zeznania z jeńców.

– Prawdopodobnie? – pyta Danoe ściszonym głosem.

– To duża doza prawdopodobieństwa.

Pani senator bawi się przez moment pałeczkami i ryżem. Po kilkunastu sekundach odzywa się matowym tonem:

– Mark. Wiesz, co się wydarzyło przed chwilą w Madrycie?

Rico kiwa głową.

– To jest wojna – mówi Danoe.

– Na wojnie też obowiązują reguły – odpowiada Rico.

– Oni nie stosują żadnych reguł. – Danoe na moment zaciska zęby. – Pod gruzami WTC zginęło ponad dwa tysiące sześćset osób. Al-Kaida to zwierzęta, bandyci.

– Dlatego my mamy stosować bandyckie metody? – Mark wypija łyk coli z tekturowego kubka. – Alice. Jeśli dopuścimy do łamania prawa, ani się spostrzeżesz, kiedy prawo przestanie istnieć. Tak, Alice, masz rację. To jest wojna. Wojna cywilizacji. Nasza cywilizacja stosuje zachodnie normy. Hm? Te normy ustanawiał Publiusz Mucjusz Scewola, Jezus Chrystus i Jerzy Waszyngton. Mamy to wypierdolić do śmieci? Proszę bardzo, cofnijmy się do Hunów. Wsadźmy sobie w dupę Konstytucję i Kartę Praw Człowieka. Ale, kurwa, mówię ci, z tego powodu przegramy, tę wojnę i…

– Dosyć – Alice wchodzi mu w słowo. – Muszę mieć te nagrania. Idź po serwetki. No, rusz tę swoją cywilizowaną dupę.

Ewa Górska stoi przy oknie. Przez szparę między zasłonami patrzy na ulicę. Przyzwyczajenie. Ten nawyk wszedł jej w krew mniej więcej rok temu. Uświadomiła sobie, że świat składa się przeważnie z cieni. Cień może ją śledzić, podsłuchiwać, inwigilować, sprawdzać, a przede wszystkim cień jest Wielkim Manipulatorem. Porucznik Ewa Górska, oficer Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, została użyta jako najważniejszy element swoistego audytu, kombinacji sprawdzającej. Centralna Agencja Wywiadowcza zainstalowała w Polsce tajne więzienia. W Starych Kiejkutach na terenie Szkoły Szpiegów przetrzymywano więźniów podejrzanych o terroryzm. Porucznik Ewa Górska została wmanipulowana w grę, która miała być testem tego przedsięwzięcia. Chciano wyśledzić niedoróbki, słabe punkty, sprawdzić, gdzie się znajdują potencjalne dziury, przez które ściśle strzeżona tajemnica może wycieknąć. Wybrano do tego zadania najlepszą analityczkę kontrwywiadu. Górska miała być nieświadoma gry operacyjnej. Ale mocodawcy popełnili błąd. Po pierwsze nie wiedzieli, że geniusz pani porucznik, którego chcieli użyć, obróci się przeciwko nim. Po drugie nie zdawali sobie sprawy, że Ewa Górska jest skomplikowanym egzemplarzem. Nie chodzi tu o pewne głębokie rysy na psychice, te akurat autorzy gry chcieli wykorzystać. Chodzi o archaiczne pojmowanie świata oraz o coś, co można nazwać niemodnym określeniem kręgosłup moralny. Bo tak się na szczęście składa, że służby specjalne to nie jest tylko zbieranina cynicznych skurwieli. Porucznik Ewa Górska nie należy do kasty hipokrytów sterowanych przez zmieniające się polityczne prądy. Dlatego tajny audyt i manipulacja nie mogły się udać. Kiedy Górska zorientowała się, że jest inspirowana, oszukiwana, zerwała smycz i postanowiła odkryć tajemnicę ukrytą pod kryptonimem o najwyższej tajności. I ujawniła ściśle strzeżony sekret: na terenie Rzeczpospolitej Polskiej byli przetrzymywani jeńcy podejrzani o terroryzm. Przesłuchiwano ich na terenie Szkoły Szpiegów w Starych Kiejkutach, stosując surowe metody, czyli tortury. Akcja nosiła kryptonim „Kwarc”. Porucznik Ewa Górska stanęła przed wyborem. Albo wierność osobistym zasadom i prawdzie, albo wierność racji stanu. Wybrała to pierwsze. Prawda ujrzała światło dzienne. Tubą medialną był znany nam już Mark Rico. Ewa Górska zapłaciła za to wysoką cenę. Jednym z kosztów jest wystawanie w oknie, poczucie oddechu na plecach, strach na widok odbicia obcego samochodu w lusterku, wsłuchiwanie się w odgłos kroków, śledzenie echa w telefonie. No i jeszcze jeden drobny suplement: Ewa Górska wcześniej zajmowała się rozpracowaniem kontrwywiadowczym byłego premiera, który był podejrzewany o szpiegostwo na rzecz Rosji. A teraz ów człowiek zarządza Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji. Podlegają mu tajne służby. Czy można żyć w ciągłym lęku? Odpowiedź: można.

– Ewa.

Przez plecy Górskiej przebiega krótki skurcz. Ona odwraca się. On stoi półnagi. Biodra owinięte w ręcznik. Nareszcie nie w tym beznadziejnym służbowym garniturze, który do niego pasuje jak pięść do nosa. On. Tadeusz Kolski. Porucznik w stanie spoczynku. Były esbek. Element gry, w którą ją wkręcili rok temu. Wybawiciel czy zdrajca? Partner czy kochanek? W każdym razie człowiek, bez którego ona nie może żyć. Z różnych, bardzo różnych powodów.

– Nie stój przy oknie.

– Aaa… tak… – Ewa dopiero teraz orientuje się, że przez szparę w zasłonie lustruje ulicę. Odruch. Przyzwyczajenie.

– Czas spać – nalega Kolski.

– Posiedzę jeszcze przy raporcie.

– Zostaw. Zrobisz to w pracy.

– Czas goni – odpowiada Ewa. Podchodzi do Tadeusza. Kładzie dłoń na jego ramieniu. Ramię jest ciepłe, dłoń zimna.

– Zrobić ci te twoje ziółka? – pyta szeptem Kolski.

– Mhm.

„Mhm”. Tej oryginalnej riposty nauczyła się od niego. Psychiczna osmoza. Na szczęście nie wszystko przesiąkło z Kolskiego na nią.

Tadeusz idzie do kuchni. Ewa siada przy komputerze. To iMac G5, jednostka centralna zintegrowana z panoramicznym wyświetlaczem LCD, dwadzieścia cali, monitor zawieszony na płaskiej stopie. Ten sprzęt Apple wprowadzi na rynek dopiero we wrześniu, ale Globe nie jest zwykłym klientem. Firma Globe ma na stanie produkty testowane nawet przez NASA. Między innymi program ochronny Fire Wall ThuNder, którego nie uświadczy się w pospolitym obrocie. To właśnie dzięki tej aplikacji Ewa może bezpiecznie grzebać teraz w sieci i znajdować nawet igły w stogu siana.

Kolski stawia kubek z zieloną herbatą obok klawiatury. Patrzy przez ramię Ewy na płaski monitor. Widzi napięte potwornym stresem mięśnie twarzy Górskiej. Obok rozplanowanych diagramów na ekranie majaczy zakwefiona sylwetka. Materiał wideo.

– Kto to?

– Abu Dujana al-Afghani.

– Mhm. Coś więcej?

– Jeden z autorów masakry w Madrycie – odpowiada Ewa, nie odwracając oczu od ekranu. W okularach odbija się obraz monitora.

– Jak na to wpadłaś? – Kolski upija łyk z kubka Ewy.

– Na nic nie wpadłam. Sami się przyznali na tym wideo. Siatka nazywa się Ansar al-Kaida w Europie. Gdzie indziej przedstawiają się jako Brygady Abu Hafsa al-Masriego.

– Coś bliżej? Odłam?

– Salaficki. – Ewa odwraca się do Tadeusza, tłumi złość. – Nie pij mi herbaty. Ciekawe?

– Bardzo ciekawe.

Kolski czujnie obserwuje drżenie dłoni Ewy.

– Grupa ma dosyć skomplikowaną strukturę. Celowo skomplikowaną. Żeby zacierać ślady. Część zamachowców jest powiązana z Marokańską Islamską Grupą Zbrojną. Skurwiele dokonali rok temu ataków na żydowskie i izraelskie cele w Casablance. Czterdzieści trupów. Ale wszystko na to wskazuje, że za plecami Marokańczyków kryje się szersza struktura.

Górska otwiera zakodowany plik o nazwie „Iracki dżihad. Nadzieje i zagrożenia”. To wygrzebany przez Ewę z sieci tajny czterdziestodwustronicowy dokument napisany przez jednego z liderów Al-Kaidy. Raport prezentuje strategię dżihadu, mającą na celu zmuszenie koalicji do opuszczenia Iraku. Do pliku jest dołączony filmik.

– To wideo zniknęło z sieci tak szybko, jak się w niej pojawiło. Ale zdążyłam je przegrać. Są na nim bardzo ciekawe szczegóły. Patrz, jakie mają strategiczne cele.

Kolski przymruża oczy. Odczytuje z ekranu wytłuszczony tekst:

– „Atakowanie sił brytyjskich, hiszpańskich i”… – milknie.

– Tak. Przeczytaj to na głos.

Tadeusz posłusznie czyta:

– …„polskich”.

Cisza. Matowy ton Kolskiego:

– Znaczy, że…

Ewa nie daje skończyć zdania:

– Znaczy, że miałam nosa. Atak był wymierzony w hiszpański rząd, który wysłał swoją armię do Iraku. Chcą uderzyć w państwa najsilniej związane ze Stanami Zjednoczonymi.

– Mhm – mruczy pod nosem Kolski. – Chcą zmusić rządy do wycofania żołnierzy z Iraku.

– Prosty sylogizm.

Tadeusz znów pije herbatę z kubka Ewy. Pyta:

– Masz jeszcze coś ciekawego?

Ewa nerwowo roluje kilka stron w dół. Po pięciu sekundach znajduje odpowiedni fragment. Ale nie czyta go. Odwraca się gwałtownie na obrotowym fotelu i stara się mówić beznamiętnym, profesorskim tonem, jakby chciała nim coś przykryć, odwlec jakąś straszną informację:

– Członkowie komórki madryckiej mieli wcześniej kontakty za pośrednictwem Amera Aziziego z Abu Musabem al-Zarkawim. To prowadzi do wniosku, że zamachy madryckie nie były autonomiczną inicjatywą miejscowej grupy, tylko częścią zakrojonej na globalną skalę strategii.

– Skąd wiesz?

Ewa na moment przymyka powieki.

– Tadeusz. Użyto detonatorów umieszczonych w kilku telefonach komórkowych. Zintegrowanych. Podobną taktykę zastosowano dwa lata temu podczas zamachu na Bali. Uważam, że jeśli mamy do czynienia z organizacją Ansar al-Kaida w Europie, czyli z Brygadami Abu Hafsa al-Masriego, możemy spodziewać się następnych ataków w europejskich miastach. W krajach, które są aktywnymi sojusznikami USA w Europie.

Milczenie. Znów łyk z kubka. Dłoń Kolskiego lekko drży.

– A więc Madryt, Londyn i może…

– Tak. Może Warszawa – przerywa Ewa.

Kilkusekundowa cisza. Już wiemy, skąd napięcie na twarzy Górskiej, drżące dłonie, zduszony lękiem głos.

– Myślisz, że Rakowiecka o tym wie?

Ewa nerwowo wydyma policzki.

– Nie mam pojęcia, co się dzieje w „Abwehrze”.

– Ewa, musimy…

– Tak. Musimy to sprawdzić. Ale sami – Ewa kończy za Tadeusza. Wyjmuje z jego dłoni kubek z herbatą. Upija spory łyk. Ewa Górska nie ufa już ABW, „Abwehrze”, swojej dawnej Firmie. Za nic w świecie. W ogóle Ewa Górska słabo już ufa komukolwiek.

Dopowiedzmy: w Iraku stacjonuje Polski Kontyngent Wojskowy. Początkowo był przeznaczony do działań stabilizacyjnych, ale teraz już aktywnie uczestniczy w wojnie. Dwa i pół tysiąca żołnierzy. Przed rozpoczęciem inwazji prezydent Aleksander Kwaśniewski na wniosek premiera Leszka Millera zarządził przekształcenie zgrupowania działającego w Zatoce Perskiej w samodzielny polski kontyngent wojskowy. W jego skład wchodzili komandosi Gromu i Formozy oraz pluton likwidacji skażeń z 4. Pułku Chemicznego, a także okręt ORP „Kontradmirał Xawery Czernicki”. Żołnierze Gromu w brawurowy sposób opanowali platformę wiertniczą pod Umm Kasr, otworzyli Amerykanom lądową drogę na Irak i uchronili Zatokę Perską przed katastrofą ekologiczną. Armia iracka chciała wysadzić platformę, by skazić zatokę ropą naftową. Rząd Millera włączył się w operację „Iraqi Freedom” nie tylko ze względu na zapewnienia Białego Domu, że Saddam Husajn ukrywa broń masowego rażenia i szkoli Al-Kaidę, winowajcę masakry z 11 września 2001. Polacy również liczyli na intratne kontrakty w odbudowie Iraku, chcieli umocnić swoją pozycję na arenie międzynarodowej. Rząd Leszka Millera to w większości postkomuniści, którzy musieli się jakoś uwiarygodnić w oczach Zachodu.

Tadeusz Kolski, emerytowany porucznik ABW, pozytywnie zweryfikowany esbek, patrzy na twarz Ewy Górskiej, analityczki kontrwywiadu ABW w stanie spoczynku. Zanurzona w poświacie monitora kobieta to dla Tadeusza Kolskiego jedno z najcenniejszych zdarzeń, jakie przytrafiły mu się w życiu. Jesteśmy w apartamencie, który jest służbowym lokum ochroniarskiej firmy Globe. Apartament mieści się w budynku przy ulicy Międzynarodowej na Saskiej Kępie. To dobre i drogie miejsce. O wiele bogatsze niż poprzednie, skromne mieszkanie Kolskiego w Białymstoku. Glob dba o swoich pracowników.

Redaktor prowadzący: Filip Modrzejewski

Redakcja: Jan Koźbiel

Korekta: Małgorzata Denys, Ewa Waszkiewicz

Projekt okładki: Krzysztof Rychter

Skład i łamanie: Typo – Marek Ugorowski

Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.

00-391 Warszawa, al. 3 Maja 12

tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54

biuro@gwfoksal.pl

gwfoksal.pl

ISBN 978-83-280-4452-4

Skład wersji elektronicznej: Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.
i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.