Tytuł oryginału

SCANDAL IN SPRING

Copyright © 2006 by Lisa Kleypas

All rights reserved

Projekt okładki

Ewa Wójcik

Zdjęcie na okładce

© Sandra Cunningham/Arcangel Images

Redaktor prowadzący

Monika Kalinowska

Redakcja

Lucyna Łuczyńska

Korekta

Grażyna Nawrocka

ISBN 978-83-8097-966-6

Warszawa 2017

Wydawca

Prószyński Media Sp. z o.o.

02–697 Warszawa, ul. Rzymowskiego 28

www.proszynski.pl

PROLOG

Podjąłem decyzję co do przyszłości Daisy – oświadczył Thomas Bowman żonie i córce. – Choć Bowmanowie nie lubią przyznawać się do porażki, nie możemy dłużej ignorować rzeczywistości.

– A jaka to rzeczywistość, ojcze? – zapytała Daisy.

– Brytyjska arystokracja nie jest dla ciebie. – Zmarszczył brwi, po czym dodał: – Albo ty nie pasujesz do niej. Moja inwestycja w twoje polowanie na męża ma marną stopę zwrotu. Wiesz, co to znaczy, Daisy?

– Że jestem mało rentownym towarem?

Nikt by się w tej chwili nie domyślił, że Daisy to dorosła, dwudziestodwuletnia kobieta. Drobna, szczupła i ciemnowłosa, wciąż miała w sobie energię i żywiołowość dziecka, kiedy jej rówieśnice stawały się już poważnymi młodymi matronami. Gdy siedziała z podkulonymi nogami, wyglądała jak porzucona w rogu sofy chińska laleczka. Zauważywszy, że ojca zirytował widok książki na jej kolanach, Daisy wsunęła palec pomiędzy kartki, żeby zaznaczyć miejsce, w którym przerwała. Nie mogła się już doczekać powrotu do lektury.

– Odłóż to – zażądał.

– Dobrze, ojcze. – Ukradkiem otworzyła książkę, by sprawdzić numer strony, po czym odłożyła ją na bok. Tym drobnym gestem rozeźliła ojca. Książki, książki… Widok jednej z nich stał się dla niego symbolem zawstydzającej porażki córki na małżeńskim targowisku.

Zaciągając się grubym cygarem, Bowman siedział w wyściełanym fotelu w salonie apartamentu hotelowego, który zajmowali już od dwóch lat. Jego małżonka Mercedes przycupnęła na patykowatym wyplatanym fotelu tuż obok. Bowman był korpulentnym, okrągłym niczym beczułka mężczyzną, który, by dodać sobie wzrostu, wyciągał szyję na tyle, na ile było to możliwe. Wyłysiał, lecz miał gęste szczeciniaste wąsy, jakby cała energia potrzebna do wyhodowania włosów na głowie skupiła się na jego górnej wardze.

Mercedes wstąpiła w związek małżeński jako niepospolicie szczupła dziewczyna, a z czasem jeszcze wychudła – ścieniała jak kostka mydła, która zamienia się w okrawek. Lśniące, czarne włosy zawsze surowo zaczesywała do tyłu, a rękawy ciasno otaczały jej nadgarstki tak wiotkie, iż można by je połamać jak gałązki brzozy. Nawet teraz, gdy siedziała nieruchomo, emanowała nerwową energią.

Bowman nigdy nie żałował, że to właśnie Mercedes wybrał na żonę – jej żelazna ambicja dorównywała jego aspiracjom. Była niezmordowana w rozpychaniu się łokciami, żeby zapewnić mężowi miejsce w socjecie. To właśnie ona się uparła, by w świetle ich niepowodzeń w dobijaniu się do najwyższych sfer Nowego Jorku zawieźć dziewczęta do Anglii.

– Poradzimy sobie inaczej – oświadczyła z determinacją. I, na Boga, udało im się ze starszą córką Lillian.

Lillian zdołała jakimś cudem zagarnąć dla siebie najwspanialszą nagrodę – lorda Westcliffa, który pochodzenie miał nieskazitelne. Hrabia stanowił bardzo przyzwoity nabytek dla rodziny. Ale teraz Bowman pragnął wrócić już do Ameryki. Gdyby Daisy potrafiła upolować utytułowanego męża, już by to zrobiła. Nadszedł czas, żeby ograniczyć straty.

Za każdym razem, gdy myślał o pięciorgu dzieciach, zastanawiał się, dlaczego tak mało mają w sobie z rodziców. Jemu i Mercedes nie brakowało determinacji i energii do działania, a powołali na świat trzech synów tak spokojnych, w pełni akceptujących zastaną rzeczywistość, tak pewnych, że wszystko, czego pragną, wpadnie im w ręce jak dojrzały owoc. Tylko Lillian odziedziczyła nieco agresywnego ducha Bowmanów… tyle że ona była kobietą, więc wszystko to i tak poszło na marne.

No i jeszcze Daisy. Ze wszystkich swoich dzieci właśnie ją Bowman zawsze rozumiał najmniej. Już jako mała dziewczynka nigdy nie wyciągała właściwych wniosków z historii, jakie jej opowiadał, zadawała natomiast pytania, które nie miały związku z tym, co starał się jej przekazać. Gdy tłumaczył kiedyś, dlaczego inwestorzy preferujący niskie ryzyko i skromną stopę zwrotu powinni lokować kapitał w obligacjach skarbu państwa, przerwała mu pytaniem:

– Ojcze, czyż nie byłoby cudownie, gdyby kolibry urządzały herbatki, a my bylibyśmy na tyle mali, aby nas na nie zapraszały?

Przez lata wysiłki Bowmana, aby ją zmienić, napotykały opór nie do pokonania. Daisy lubiła siebie taką i próby wpłynięcia na nią w jakikolwiek sposób przypominały łapanie w siatkę chmary motyli. Albo przybijanie galaretki gwoździem do drzewa.

Jako że on sam niemal oszalał przez wybryki nieprzewidywalnej córki, nie dziwiło go, że nie znalazł się mężczyzna pragnący związać się z nią na całe życie. Jaką zostałaby matką? Bezustannie plotłaby coś o wróżkach ślizgających się po tęczach, zamiast wtłaczać rozsądne reguły w głowy swoich dzieci.

Mercedes wtrąciła się do rozmowy. Była spięta.

– Drogi panie Bowman, sezon jeszcze się nie skończył. Moim zdaniem Daisy poczyniła wspaniałe postępy. Lord Westcliff przedstawił ją kilku obiecującym dżentelmenom, a wszyscy oni są szalenie zainteresowani perspektywą posiadania hrabiego za szwagra.

– Moim zdaniem to dość symptomatyczne – mruknął Bowman ponuro – że pokusę dla tych „obiecujących dżentelmenów” stanowi Westcliff w roli szwagra, a nie Daisy w roli żony. – Przyszpilił córkę twardym spojrzeniem. – Czy któryś z nich ci się oświadczy?

– Ona nie może wiedzieć… – zaoponowała Mercedes.

– Kobiety zawsze wiedzą takie rzeczy. Odpowiedz, Daisy. Istnieje szansa na doprowadzenie któregoś z nich do ołtarza?

Córka zawahała się, a w skośnych ciemnych oczach pojawił się wyraz namysłu.

– Nie, ojcze – wyznała szczerze.

– Tak myślałem. – Splótł grube palce na wydatnym brzuchu i patrzył władczo na milczące kobiety. – Twój brak sukcesów stał się dla mnie niewygodny, córko. Mam na myśli nieuzasadnione wydatki na suknie i ozdóbki. Mam też na myśli znój wożenia cię z jednego bezproduktywnego balu na drugi. Całe to przedsięwzięcie zatrzymuje mnie w Anglii, choć potrzebny jestem w Nowym Jorku. Dlatego też postanowiłem, że sam wybiorę dla ciebie męża.

Daisy zrobiła wielkie oczy.

– Kto to będzie, ojcze?

– Matthew Swift.

Miała taką minę, jakby podejrzewała go o obłęd.

Mercedes gwałtownie wciągnęła powietrze.

– To nie ma żadnego sensu, panie Bowman! Absolutnie żadnego! Taki związek nie przyniesie nam żadnych korzyści. Pan Swift nie jest arystokratą, nie posiada majątku…

– Wywodzi się z bostońskich Swiftów – zripostował Bowman. – Nie można co do takiej rodziny wysuwać żadnych obiekcji. Dobre nazwisko i dobra krew. Co więcej, Swift jest mi oddany i obrotny w interesach, ma zmysł do biznesu. Potrzebuję takiego zięcia. Chcę, żeby odziedziczył moją firmę, gdy nadejdzie pora.

– Masz trzech synów, oni odziedziczą twoją firmę, prawo do tego przysługuje im z urodzenia! – zawołała Mercedes oburzona.

– Nie dbają o firmę. Nie chcą się nią zajmować. – Na myśl o Matthew, który rozkwitał pod jego kuratelą już od prawie dziesięciu lat, Bowman poczuł ukłucie dumy. Ten chłopak był do niego bardziej podobny niż własne potomstwo. – Żaden z nich nie ma w sobie pełnokrwistej ambicji ani bezwzględności Swifta – kontynuował. – Uczynię go ojcem moich spadkobierców.

– Tyś chyba całkiem oszalał! – wrzasnęła Mercedes.

Daisy przemówiła ze spokojem, który dzielnie się przebił przez wybuch ojca.

– Pragnę zauważyć, iż moja współpraca zdaje się w tej kwestii niezbędna. Zwłaszcza jeśli mówimy o płodzeniu spadkobierców. Zapewniam cię więc, że żadna siła nie zmusi mnie do powicia dzieci mężczyźnie, którego nawet nie darzę sympatią.

– Zapewne jednak chciałabyś się komuś na coś przydać – warknął Bowman. Natura nakazywała mu miażdżyć każdy przejaw buntu druzgocącą siłą. – Można by pomyśleć, że zechcesz męża i własnego domu, zamiast wieść tę pasożytniczą egzystencję.

Daisy wzdrygnęła się, jakby ją uderzył.

– Nie jestem pasożytem.

– Czyżby? W takim razie wytłumacz mi, w jaki sposób świat korzysta na twoim istnieniu? Co dla kogoś kiedykolwiek zrobiłaś?

Wobec konieczności usprawiedliwiania swojej egzystencji Daisy wbiła w ojca ponure spojrzenie i nie odezwała się ani słowem.

– Oto moje ultimatum – oświadczył Bowman. – Znajdź sobie odpowiedniego męża przed końcem maja albo oddam cię Swiftowi.

ROZDZIAŁ 1

Niepotrzebnie ci o tym mówiłam – wyrzucała sobie Daisy, spacerując po saloniku Marsdenów tego samego wieczoru. – W twoim stanie nie powinnaś się denerwować. Ale gdybym ci nie powiedziała, mogłabym wybuchnąć, co zapewne byłoby dla ciebie jeszcze bardziej stresujące.

Jej starsza siostra, opierając się o ramię męża, uniosła głowę.

– Przecież wiem – mruknęła, powstrzymując kolejną falę mdłości. – Denerwuję się tylko wtedy, gdy ludzie różne rzeczy przede mną ukrywają. – Spoczywała na długiej sofie otoczona ramieniem Westcliffa, który karmił ją cytrynowym lodem. Zamknęła oczy i przełknęła.

– Lepiej? – Westcliff łagodnie otarł kroplę wody z kącika jej ust.

Lillian pokiwała głową, twarz miała upiornie bladą.

– Tak, to chyba pomaga. Uch. Módl się, żebym urodziła chłopca, Westcliff, bo to twoja jedyna szansa na dziedzica. Nigdy więcej się na to nie zgodzę…

– Otwórz usta – poprosił, po czym wsunął pomiędzy jej wargi jeszcze jedną łyżeczkę aromatyzowanego lodu.

W zwykłych okolicznościach Daisy poczułaby się wzruszona widokiem tych dwojga. Rzadko się zdarzało, by Lillian okazywała taką kruchość, a Marcus wobec niej był nad wyraz czuły i troskliwy. Młodszą pannę Bowman pochłonęły jednak własne problemy, nawet nie zwróciła uwagi na wymianę zdań pomiędzy małżonkami i wypaliła:

– Ojciec postawił mi ultimatum. Dzisiaj…

– Chwileczkę – przerwał jej Westcliff cicho, poprawiając się na sofie. Przytulił żonę, a ona położyła dłoń na wypukłości brzucha. Westcliff mruknął coś niezrozumiale w jej potargane hebanowe włosy, a Lillian pokiwała z westchnieniem głową.

Każdy, kto zobaczyłby, jak czule hrabia opiekuje się młodą żoną, musiałby zauważyć wyraźne zmiany, które w nim zaszły. Dotąd był postrzegany jako człowiek surowy, zimny z natury. Teraz stał się przystępniejszy, częściej się uśmiechał, nawet śmiał, a jego sztywne zasady, w tym przestrzegania savoir-vivre’u, nieco złagodniały. Była to dobra zmiana, biorąc pod uwagę, że za żonę wziął sobie Lillian, przez co Daisy została jego szwagierką.

Westcliff zmrużył oczy – o tak głębokim odcieniu brązu, że wydawały się niemal czarne – i skupił wzrok na Daisy. Nie powiedział ani słowa, lecz wyczytała w jego spojrzeniu pragnienie uchronienia Lillian przed wszystkim, co mogłoby jej w jakikolwiek sposób zagrozić, i wszystkimi, którzy mogliby zakłócić jej spokój.

Nagle Daisy uzmysłowiła sobie ze wstydem, że przyszła tutaj, by się poskarżyć na ojca, traktuje ją bowiem niesprawiedliwie. Powinna sama uporać się z problemem, a zamiast tego przybiegła do starszej siostry jak rozkapryszone dziecko. Po chwili jednak Lillian otworzyła oczy, uśmiechnęła się ciepło i nagle pomiędzy siostrami zatańczyły niczym radosne wróżki tysiące wspomnień z dzieciństwa. Intymnej siostrzanej więzi nie zdołałby zerwać nawet najbardziej opiekuńczy mąż.

– Słucham. – Lillian wtuliła się w zagłębienie mężowskiego ramienia. – Co powiedział ten troll?

– Że jeśli nie znajdę sobie męża do końca maja, on go za mnie wybierze. I zgadnij, kto to będzie? No zgadnij!

– Nie potrafię. – Lillian pokręciła głową. – Ojciec nikogo nie darzy aprobatą.

– Och, właśnie, że darzy – oświadczyła Daisy złowieszczo. – Jest na tym świecie jedna osoba, którą ojciec aprobuje w stu procentach.

Teraz nawet Westcliff się zaciekawił.

– Znam tego kogoś?

– Wkrótce poznasz – zapewniła go Daisy. – Ojciec posłał po niego. Ma się zjawić w przyszłym tygodniu w Hampshire, na polowaniu.

Westcliff przypomniał sobie nazwiska, które dopisał do listy gości na prośbę teścia.

– Amerykanin? – zapytał. – Pan Swift?

– Tak.

Lillian osłupiała. Spojrzała na Daisy, po czym z cichym okrzykiem ukryła twarz na ramieniu męża. Daisy przestraszyła się, że siostra wybuchnie płaczem, ale ta po prostu zanosiła się śmiechem.

– Nie… niemożliwe… absurdalne… przecież ty nigdy…

– Nie byłoby ci do śmiechu, gdybyś to ty miała go poślubić – mruknęła Daisy ponuro.

Westcliff chwilę wodził wzrokiem po nich obu.

– A co jest nie tak z panem Swiftem? Wasz ojciec uważa go za godnego szacunku młodego mężczyznę.

– Wszystko jest z nim nie tak. – Lillian parsknęła śmiechem.

– Wasz ojciec wysoko go ceni – nie zgodził się Westcliff.

– Och. – Lillian się skrzywiła. – Próżności ojca pochlebia to, jak pan Swift pragnie go naśladować, i to, z jakim oddaniem go słucha.

Hrabia rozważał chwilę jej słowa, nabierając przy tym na łyżeczkę cytrynowego lodu. Podał żonie do ust, a Lillian jęknęła, gdy zimny płyn spłynął jej do gardła.

– Czyżby ojciec mylił się, utrzymując, że pan Swift jest inteligentny? – zapytał Westcliff.

– On jest inteligentny – przyznała Daisy – ale nie sposób z nim rozmawiać… Zadaje tysiąc pytań, chłonie wszystko, co ktoś mówi, ale sam z niczym się nie zdradza.

– Może jest nieśmiały – podpowiedział Westcliff.

Tym razem Daisy nie zdołała opanować śmiechu.

– Zapewniam cię, milordzie, że pan Swift nie jest nieśmiały. Jest… – Nie potrafiła ubrać swoich myśli w słowa.

Matthew Swift emanował chłodem, na dodatek wytwarzał wokół siebie nieznośną aurę wyższości. Nic nie można było mu powiedzieć… bo wiedział wszystko. Daisy dorastała otoczona ludźmi bezkompromisowymi, nie mogła więc znieść jeszcze jednej nieelastycznej, apodyktycznej osoby w swoim życiu.

Pan Swift doskonale pasował do Bowmanów, i to jej zdaniem źle o nim świadczyło.

Może byłby bardziej znośny, gdyby miał w sobie cokolwiek czarującego lub atrakcyjnego. Los nie obdarował go jednak żadnymi przymiotami charakteru, poskąpił też urody. Zero poczucia humoru, empatii. Wysoki, nieproporcjonalny, żylasty, jego ręce i nogi przypominały strąki fasolki szparagowej. Daisy przypomniała sobie, że surdut zdawał się wisieć na nim, jakby pod spodem zupełnie nic nie było.

– Zamiast mówić o tym, czego w nim nie lubię – oświadczyła – łatwiej będzie mi powiedzieć, że nie ma żadnego powodu, dla którego mogłabym go lubić.

– Nie jest atrakcyjny – przyznała Lillian. – Worek kości. – Poklepała muskularny tors męża, wyrażając cichą pochwałę dla jego tężyzny fizycznej.

Zrobił rozbawioną minę.

– Czy Swift posiada jakąkolwiek zaletę?

Zastanawiały się.

– Ma ładne zęby – mruknęła Daisy.

– Skąd wiesz? – zdziwiła się Lillian. – Przecież on się nigdy nie uśmiecha!

– Bardzo surowo go oceniacie – stwierdził Westcliff. – Ale weźcie pod uwagę, że pan Swift mógł się przecież zmienić od waszego ostatniego spotkania.

– Na pewno nie na tyle, bym zgodziła się go poślubić – oświadczyła Daisy.

– Nie będziesz musiała tego robić, jeśli nie zechcesz – zapewniła ją Lillian zapalczywie, wysuwając się z objęć męża. – Prawda, Westcliff?

– Oczywiście, kochanie. – Hrabia odgarnął włosy z jej twarzy.

– Nie pozwolisz, by ojciec odebrał mi Daisy – domagała się potwierdzenia Lillian.

– Oczywiście, że nie. Zawsze da się coś wynegocjować.

Znów się do niego przytuliła, pokładając całkowitą wiarę w umiejętności męża.

– Proszę, Daisy – wymamrotała. – Nie ma powodów do zmartwień… Widzisz? Westcliff ma wszystko… – ziewnęła szeroko – pod kontrolą…

Widząc, że powieki siostry opadają, Daisy uśmiechnęła się ze współczuciem. Spojrzała ponad głową Lillian na Westcliffa i pokazała mu gestem, że już wychodzi. Odpowiedział jej uprzejmym skinieniem głowy i skupił całą swoją uwagę na sennej małżonce. Daisy od razu nasunęło się pytanie, czy kiedykolwiek jakiś mężczyzna też tak na nią spojrzy – jak na cenny skarb.

Wierzyła, że Westcliff będzie się starał pomóc, choćby przez wzgląd na Lillian. Ale wiarę w powodzenie studziła jednak znajomość nieustępliwego charakteru ojca.

Była gotowa sprzeciwiać się mu na wszelkie możliwe sposoby, miała jednak przeczucie, że los jej w tym nie sprzyja.

Przystanęła jeszcze w progu pokoju i popatrzyła na parę na sofie. Lillian już twardo spała, jej głowa spoczywała na piersi Westcliffa. Gdy hrabia napotkał smutne spojrzenie Daisy, uniósł brew w niemym pytaniu.

– Mój ojciec… – zaczęła Daisy, po czym przygryzła wargę. Ten mężczyzna był partnerem w interesach jej ojca. Nie powinna mu się skarżyć. Ale spokój, jakim emanował, zachęcił ją do zwierzeń. – Nazwał mnie pasożytem – dokończyła cicho, by nie obudzić Lillian. – Zapytał, w jaki sposób świat korzysta na moim istnieniu i co dla kogoś kiedykolwiek zrobiłam.

– A ty odpowiedziałaś, że…?

– Nic nie przyszło mi do głowy.

Oczy Westcliffa koloru kawy miały nieprzenikniony wyraz. Gestem wezwał ją, by podeszła do sofy, a ona posłuchała. Była zdumiona, gdy ujął jej dłoń i uścisnął ciepło. Bardzo powściągliwy zazwyczaj hrabia nie zdobywał się wcześniej na takie okazywanie uczuć.

– Daisy – powiedział cicho – ludzkie życie rzadko obfituje w wielkie osiągnięcia. Jego miarą jest nieskończona liczba małych osiągnięć. Za każdym razem, gdy wyświadczasz komuś uprzejmość lub wywołujesz uśmiech na czyjejś twarzy, nadaje to twemu życiu znaczenie. Nigdy nie wątp w swoją wartość, moja mała przyjaciółko. Świat bez Daisy Bowman byłby bardzo nieciekawym, ponurym miejscem.

Niewiele osób sprzeciwiłoby się twierdzeniu, że Stony Cross Park to jedna z najpiękniejszych posiadłości w Anglii. Położony w Hampshire majątek cechowała ogromna różnorodność – od niemal nieprzeniknionych lasów po ukwiecone łąki i mokradła z solidnym domem z kamienia w kolorze miodu, usytuowanym na skarpie rzeki Itchen.

Życie rozkwitało tutaj wszędzie – młode pędy strzelały spomiędzy zgniłych liści pod pniami spękanych dębów i cedrów, a kępy dzwonków jaśniały w ciemniejszych częściach lasu.

Czerwone koniki polne przemierzały doliny porośnięte dzikimi pierwiosnkami i rzeżuchą łąkową, a nad misternie uformowanymi białymi płatkami bobrków unosiły się ważki o przejrzystych niebieskich skrzydłach. Pachniało wiosną, w powietrzu unosił się słodki i świeży aromat przyciętych żywopłotów i skoszonych trawników.

Po dwunastogodzinnej podróży powozem, którą Lillian opisała jako drogę przez piekło, Westcliffowie, Bowmanowie i wybrani goście wreszcie dotarli do Stony Cross Park.

Niebo w Hampshire miało inny odcień błękitu – łagodniejszy, a wszędzie wokół panowała błoga cisza. Nie było słychać stukotu kół ani kopyt na brukowanych ulicach, głosów kupców ani żebraków, fabrycznych syren ani żadnych innych hałasów, które bezustannie atakowały uszy w mieście. Tutaj rozlegało się tylko ćwierkanie rudzików w gałęziach krzewów, stukot dzięciołów w koronach drzew i czasami wrzask zimorodków zamieszkujących trzcinowe zarośla nad rzeką.

Lillian, która kiedyś twierdziła, że wieś to „potworna nuda”, teraz była zachwycona powrotem do posiadłości. Rozkwitała w atmosferze Stony Cross Park i już po pierwszej nocy spędzonej tutaj wyglądała i czuła się o wiele lepiej niż zwykle. Ciąży nie dało się już ukryć pod sukniami z podwyższoną talią, rozpoczął się więc dla niej etap odosobnienia, nie mogła już udzielać się towarzysko. W swojej własnej posiadłości cieszyła się natomiast względną wolnością, choć musiała ograniczyć relacje z gośćmi do niewielkich grup.

Daisy była zachwycona, że na czas wizyty otrzymała swoją ulubioną sypialnię. Uroczy, staroświecki pokój należał kiedyś do siostry Westcliffa, lady Aline, obecnie mieszkającej w Ameryce z mężem i synem. Sypialni dodawał uroku, będący osobnym pomieszczeniem, mały gabinet, którego wyposażenie sprowadzono z Francji, z siedemnastowiecznego château. W gabinecie ustawiono też szezlong idealny do drzemki lub lektury.

Na nim zwinęła się Daisy z książką i czuła się tak, jakby zdołała ukryć się przed resztą świata. Och, gdyby tylko mogła zamieszkać z siostrą w Stony Cross Park już na zawsze! Pomyślawszy, od razu jednak zrozumiała, że nie byłaby wtedy naprawdę szczęśliwa. Pragnęła własnego życia… własnego męża i własnych dzieci.

Po raz pierwszy, odkąd sięgała pamięcią, ona i matka w czymś się zgadzały. Zjednoczyło je pragnienie niedopuszczenia do małżeństwa Daisy z wstrętnym Matthew Swiftem.

– Och, ten okropny młody człowiek! – zawołała Mercedes. – Bez wątpienia to on podsunął twojemu ojcu ten niedorzeczny pomysł… Zawsze podejrzewałam, że…

– Co podejrzewałaś? – chciała wiedzieć Daisy, lecz matka tylko zacisnęła wargi.

Mercedes przejrzała listę gości, po czym poinformowała Daisy, że w przyjęciu weźmie udział sporo kawalerów do wzięcia.

– Nawet jeśli nie wszyscy stoją w kolejce do tytułu, pochodzą z arystokratycznych rodzin – podkreśliła. – Kto wie… Czasami dochodzi do tragedii… Śmiertelna choroba lub zbiorowy wypadek. Kilku członków rodziny może nagle zniknąć z powierzchni ziemi, a wtedy twój mąż odziedziczy tytuł! – Z nadzieją, że pasmo nieszczęść przetrzebi przyszłą rodzinę Daisy, Mercedes znów pochyliła się nad listą.

Daisy nie mogła się już doczekać, kiedy do Stony Cross zjadą Evie i St. Vincent. Tęskniła za Evie straszliwie, zwłaszcza odkąd całą uwagę Annabelle pochłaniało dziecko, a Lillian stała się zbyt powolna w ruchach, by towarzyszyć jej w spacerach, które bardzo lubiła.

Trzeciego dnia po przyjeździe do Hampshire Daisy samotnie wybrała się na popołudniową przechadzkę. Uczęszczaną ścieżką, dobrze już poznaną podczas poprzednich wizyt. Włożyła na tę okazję suknię z bladoniebieskiego muślinu w kwiatowy wzór, solidne trzewiki i słomkowy kapelusz, który trzymała teraz za wstążki.

Idąc mokrą drogą przez łąki porośnięte żółtym jaskółczym zielem i czerwonymi rosiczkami, rozmyślała nad swoim problemem.

Dlaczego tak trudno jej znaleźć męża?

Nie to przecież, iż nie pragnie miłości. Wręcz przeciwnie – była na nią otwarta, chciałaby się zakochać, dlatego wydawało się jej potwornie niesprawiedliwe, że jeszcze nikogo nie znalazła. Przecież próbowała! Zawsze jednak coś przeszkadzało.

Jeśli dżentelmen był w odpowiednim wieku, okazywał się bierny lub pompatyczny. Jeśli miły i interesujący, wiek predestynował go zazwyczaj do roli jej dziadka lub ujawniała się jakaś wyjątkowo odpychająca cecha, na przykład cuchnący oddech lub plucie podczas mówienia.

Wiedziała, że nie jest pięknością. Była drobna i szczupła, a choć zwracano uwagę na jej ładne ciemne oczy i ciemnobrązowe włosy czy porcelanową twarz, widziano w niej dziewczynę „chochlikowatą” i „eteryczną”. Takie kobiety nie przyciągały konkurentów w przeciwieństwie do posągowych piękności i wiotkich bogiń.

Czasami zwracano jej uwagę, że za dużo czasu poświęca książkom, co bez wątpienia było prawdą. Gdyby tylko mogła, całe dnie spędzałaby na czytaniu i snuciu marzeń. Każdy rozsądny arystokrata musiał więc dojść do wniosku, że nie sprawdziłaby się jako zapobiegliwa pani domu. I żaden z nich by się nie pomylił.

Daisy wcale nie dbała o zawartość spiżarni ani o to, ile mydła trzeba zamówić na dzień prania. O wiele bardziej interesowały ją powieści, poezja i historia, inspiracje do głębokich przemyśleń i wielogodzinnego wpatrywania się w okno… Wyobraźnia zabierała ją na egzotyczne wyprawy, loty magicznymi dywanami, rejsy przez nieznane oceany w poszukiwaniu skarbów na tropikalnych wyspach.

W marzeniach pojawiali się też zachwycający dżentelmeni o wielkich przymiotach charakteru, którzy dokonywali bohaterskich czynów. Oni okazywali się bardziej interesujący niż ci rzeczywiści… Mówili piękną prozą, celowali w walce na miecze i pojedynkach, wymuszali przyprawiające o zawrót głowy pocałunki na damach swego serca.

Rzecz jasna, Daisy nie była na tyle naiwna, by wierzyć, że są na świecie tacy mężczyźni, musiała jednak przyznać, iż na tle romantycznych wizji w jej głowie prawdziwi ludzie wydawali się… cóż, okropnie nudni.

Uniosła głowę, promienie słońca przedzierały się jaskrawymi pasmami przez baldachim liści, muskając jej twarz, i zanuciła żwawą piosenkę ludową Stara panna na poddaszu.

Z milionerów lub nędzarzy,

Z głupców lub krynic mądrości,

Niechaj mi się jaki bądź przydarzy,

I poślubi – chociażby z litości!

Wkrótce dotarła do celu swej wędrówki – studni, którą odwiedziła już parokrotnie z innymi „paprotkami” – pannami na wydaniu. Stała przed studnią życzeń. Według miejscowej legendy, zamieszkujący ją duch spełniał życzenia w zamian za spinki do włosów. Nie wolno było stawać za blisko, istniało bowiem ryzyko, że duch schwyta pannę i wciągnie do środka, by uczynić ją swoją małżonką na wieczność.

Przy poprzednich wizytach Daisy wypowiadała życzenia w imieniu swoich przyjaciółek… a te zawsze się spełniały. Teraz sama potrzebowała odrobiny magii.

Położyła kapelusz na ziemi, podeszła do szemrzącego zbiornika i zajrzała w jego mętną otchłań. Z kieszeni spacerowej sukni wyjęła całe opakowanie spinek.

– Duchu studni – mówiła lekkim tonem – ponieważ nie mam szczęścia w szukaniu takiego męża, jakiego zawsze chciałam, pozostawiam decyzję tobie. Żadnych wymagań, żadnych warunków. Pragnę… odpowiedniego dla mnie mężczyzny. Mam otwarty umysł.

Powoli wyjmowała spinki z opakowania i wrzucała po dwie lub trzy do studni. Metalowe wsuwki migotały w powietrzu, zanim wpadły do wody i zginęły w odmętach.

– Chciałabym, byś wszystkie spinki zaliczył na poczet jednego życzenia – dodała. Długą chwilę stała nad studnią, zamknąwszy oczy, skoncentrowana na swoim życzeniu. Szum wody zagłuszało tylko poświstywanie polujących na owady oliwkowych pierwiosnków i brzęczenie ważek.

Nagle tuż za nią rozległ się trzask, odgłos łamanej stopami gałązki.

Odwróciła się i zobaczyła wysokiego mężczyznę. Szedł w jej stronę, dzieliło ich już tylko kilka kroków. Myślała, że jest tutaj sama, ogarnął ją strach, serce gwałtownie załomotało.

Mężczyzna był wysmukły i postawny jak mąż przyjaciółki Annabelle, choć wydawał się młodszy, nie miał jeszcze chyba trzydziestu lat.

– Proszę o wybaczenie – powiedział niskim głosem na widok jej miny. – Nie chciałem pani przestraszyć.

– Och, nie przestraszył mnie pan – skłamała radośnie, wciąż nie mogąc opanować łomotania serca. – Tylko trochę… zaskoczył.

Podszedł do niej powoli z dłońmi w kieszeniach.

– Przyjechałem kilka godzin temu – dodał. – Powiedziano mi, że pani spaceruje.

Wyglądał znajomo. Zachowywał się tak, jakby spodziewał się, że Daisy go zna. Poczuła ukłucie skruchy, jak zawsze wtedy, gdy zapominała kogoś, kto został jej przedstawiony.

– Jest pan gościem lorda Westcliffa? – zapytała, rozpaczliwie próbując skojarzyć jego nazwisko.

Uśmiechnął się lekko.

– Tak, panno Bowman.

Znał jej nazwisko. Wpatrywała się w niego skonsternowana. Niemożliwe, by zapomniała o tak atrakcyjnym mężczyźnie. Miał mocne, wyraziste rysy. Był zbyt męski, by nazwać go pięknym, i zbyt przystojny, by zarzucić mu przeciętność. Błękit jego oczu wydawał się jeszcze intensywniejszy na tle opalonej twarzy. Było w nim coś fascynującego, jakaś niezwykła, ledwie hamowana witalność.

Gdy pochylił głowę, by na nią spojrzeć, w słońcu brązowe włosy mężczyzny nabrały mahoniowego blasku. Gęste pasma były przycięte krócej, niż preferowali Europejczycy. Bardziej w stylu amerykańskim. Mówił z amerykańskim akcentem. A ten świeży, czysty zapach, który wyczuła… Jeśli węch jej nie mylił, tak pachniało tylko… mydło Bowmanów.

Nagle uświadomiła sobie, kogo ma przed sobą. Kolana się pod nią ugięły.

– To ty – szepnęła, a jej oczy zogromniały ze zdumienia, gdy spojrzała w twarz Matthew Swifta.

CIĄG DALSZY DOSTĘPNY W PEŁNEJ, PŁATNEJ WERSJI