Tytuł: FILIP I BOCIANY. W tym roku wiosny nie będzie!

Tekst © Elżbieta Zubrzycka & Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Fotografie © Elżbieta Zubrzycka

Ilustracje i opracowanie graficzne © Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Wszystkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w żaden inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotograficznie, elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach masowego przekazu bez pisemnej zgody Gdańskiego Wydawnictwa Psychologicznego.

Wydanie pierwsze

Ilustracje i opracowanie graficzne: Klara Wicenty

Redakcja i korekta: Patrycja Pacyniak, Małgorzata Jaworska, Justyna Nosal-Bartniczuk

Skład: Mirosław Tojza

ISBN 978-83-60577-77-6

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

ul. Bema 4/1A, 81-753 Sopot

e-mail: gwp@gwp.pl

Więcej o książkach na: www.gwp.pl

Skład wersji elektronicznej:

Virtualo Sp. z o.o.

MARZEC

Gdzie się podział śnieg i dlaczego wieją straszne wiatry?

Zajączek Filip i jego rodzeństwo uwielbiali śnieg, zwłaszcza gdy napadało go dużo przy niewielkim mrozie. Był wtedy bardzo lekki, wystarczyło dmuchnąć, a płatki podrywały się do góry i zalepiały nosek. To łaskotało i było bardzo zabawne, szczególnie kiedy dmuchnęło się znienacka prosto w pyszczek któregoś z rodzeństwa. Zaatakowany Chojrak od razu brał śnieg w łapki, żeby się zrewanżować, a Wielka Buźka piszczała. Czasem się śmiała i włączała do zabawy, a czasem obrażała.

– Mamo, on mnie obsypuje śniegiem! – skarżyła się mamie.

– To ty też go obsyp – odpowiadała mama.

W świeżym, kopnym śniegu zajączki tarzały się, nurkowały i fikały koziołki. A kiedy osiadł i zrobił się twardszy, kopały nory i korytarze, bawiły się w chowanego. Na takim śniegu zwierzątka pozostawiały po sobie ślady. Każda łapka zupełnie inaczej odciskała się w miękkim podłożu. Dzięki śladom zajączki z łatwością odnajdywały się w lesie, a ich wspólne zabawy nie miały końca. Od pewnego czasu jednak pogoda się zmieniła. Coraz rzadziej padał śnieg, a kiedy tylko pokrywał świat cienką, puszystą kołderką, zaraz przychodziła odwilż i roztapiała go w zimne, grząskie błoto.

Filip i tata odkrywają, że mają wspólny sekret

Po niebie płynęły wielkie, ciemne chmury, pędzone silnym wiatrem. Były ogromne, dostojne i piękne. Czasem przesuwały się przed oczami powoli, z jednej strony nieba na drugą, czyli – jak mówił tata – ze wschodu na zachód. Kiedy indziej wichry szarpały nimi na wszystkie strony, rozrywały je albo pędziły jedną na drugą. Wtedy Filip ukrywał się przed wiatrem w jakimś zacisznym miejscu i obserwował to, co działo się na niebie. Trochę się bał, ale bardziej zachwycało go to, co widział. Pewnego dnia przysiadł się do niego tata.

– Widzisz tę ciemną chmurę? Tę, która przypomina czarnego baranka? – zapytał.

– Gdzie? O, widzę! Straszna, prawda? A tam płynie inna, wygląda jak kaczka.

– Aha. A ta bura obok, popatrz, przypomina głowę misia. Pewnie zaraz zje tę kaczkę.

– Misie nie zjadają kaczek – zaśmiał się Filip.

– Ten misiek zjada, zaraz zobaczysz…

– Tato, spójrz na tę wielką chmurę, która piętrzy się z tyłu. Wygląda jak duch, jakie ma oczy i buzię…

– Zaraz wszyscy się jej przestraszą i uciekną! No, to życie twojej kaczki uratowane!

Tata i Filip spojrzeli na siebie i zaczęli się śmiać. Wcześniej nie wiedzieli, że obaj w skrytości bawią się w tę samą grę. Teraz poznali swój sekret.

– Ależ jesteś do mnie podobny, Filipie.

– Wiesz, tato, fajnie jest bawić się razem.

– Ja też tak myślę, synu. Czasem się tak pobawimy, ale niech to będzie nasza tajemnica. Nie chcę, żeby się ze mnie śmiali, że taki stary zając, a bawi się jak dziecko.

Czy jest coś piękniejszego niż drzewa?

Następnego dnia zajączek wybrał się z mamą na szczyt wzgórza, gdzie rosły młode brzózki. Pod cienką korą ich gałązek ukrywało się słodkie zielone łyko, przysmak zajączków.

Kiedy Filip napełnił brzuszek, zadowolony usiadł pod starym dębem, tak aby gruby pień chronił go przed silnym wiatrem. W zamyśleniu obserwował szare niebo i rysujące się na jego tle odległe drzewa.

– Popatrz, mamo, jakie drzewa są piękne, jakie mają niezwykłe kształty. Są niesamowite. Jedne mają gałęzie rozpostarte na boki i takie mocne, że wiatr ich prawie nie ugina. Inne wyglądają tak, jakby uniosły swoje rozwidlone ramiona do góry i potrząsały nimi raz w jedną, raz w drugą stronę. O tak, zobacz, jak na gimnastyce.

Zajączek uniósł łapki nad głowę i zaczął przechylać się na boki w takim samym rytmie, jak drzewa, które obserwował. Po chwili znowu się odezwał.

– A jeszcze inne mają zwisające gałęzie. Te gałęzie rozdzielają się na delikatne witki. Wiatr targa nimi na wszystkie strony, a one pomimo tego szarpania wcale się nie urywają.

Mama przerwała ogryzanie gałązek i powiedziała:

– Masz rację, wszystkie drzewa są piękne i bardzo do nas podobne. Jedne duże i silne, od razu widać, że potrafią się oprzeć największym zawieruchom, a inne wyglądają na słabe i wiotkie, ale nie sposób ich złamać. Często w małym ciele kryje się wielki duch…

– Wiesz, mamo, kiedy tak patrzę, to myślę, że drzewa to najpiękniejsze, co stworzyła natura.

– To prawda. Kiedy uważnie im się przyjrzeć, są zachwycające. Zapamiętaj, jak teraz wyglądają, bo już niedługo bardzo się zmienią. Poczekaj jeszcze kilka tygodni, a nabrzmieją pąki, z których później rozwiną się liście. Potem przez pół roku ich nie zobaczysz!

– Jak to? Nie zobaczę drzew? Co się z nimi stanie?

Mama tylko się uśmiechnęła i nic nie odpowiedziała. Są rzeczy, których nie da się wytłumaczyć ani opisać słowami.

– Chodź, późno już, wracajmy do domu. A jutro coś ci pokażę! – powiedziała wesoło. Po czym nagle zaproponowała: – Ścigamy się! Kto pierwszy przy kamieniu. Zobaczymy, czy mnie dogonisz.

Zajączek popędził ucieszony, bo już dawno nie ścigał się z mamą. Ku swojemu zdumieniu okazał się szybszy i pierwszy dopadł do mety.

– Brawo, Filipie, dobrze biegasz. Ale wygrałeś, bo ci pozwoliłam, nie spieszyłam się – wysapała mama, kiedy dobiegła do kamienia. Puściła oko do synka, a Filip się roześmiał. Wiedział, że mama pędziła ile sił w skokach. Po prostu przekomarzała się ze swoim dzieckiem.

Coś wisi w powietrzu

Wieczorem Filip, układając się do snu, rozmyślał nad tym, że ostatnio jego futerko na ogonku zmieniło kolor. Nie było już takie białe, pojawiło się na nim mnóstwo szarych włosków. Poza tym od pewnego czasu odczuwał atmosferę podniecenia i niczym nieuzasadnionej radości. Tak jakby wszyscy na coś czekali. Dlaczego mama tak często się śmieje, a tata żartuje i nie wiadomo z jakiego powodu oboje są nieustannie w dobrym humorze? Coś wisiało w powietrzu, coś miało się zdarzyć. Ale co?

W końcu zajączek podłożył łapki pod główkę i zasnął.

– Popatrz, jak on słodko wygląda, kiedy śpi – wyszeptał tata, głaszcząc go na do bra noc.

„Wygląda słodko także wtedy, kiedy nie śpi” – pomyślała mama.

Kiedy zajączek obudził się następnego ranka, przypomniał sobie wieczorne rozważania i zapytał:

– Mamo, tato, dlaczego macie taki dobry humor?

– Jak to dlaczego? Nadchodzi wiosna, a ona zawsze budzi radość w sercu! – wyjaśniła mama.

– Niedługo przylecą bociany i sprowadzą wiosnę. Już nie mogę się ich doczekać – dodał tata.

Filip wielokrotnie słyszał rozmowy starszych rozprawiających o wiośnie. Nie wiedział, co to takiego wiosna, ponieważ urodził się jesienią. Potem przyszła zima i śnieg. Teraz śniegu już nie było. Bardzo był ciekaw tego wszystkiego, co miało się zdarzyć.