ROZDZIAŁ PIERWSZY

Chłopiec naznaczony

Dzień dla państwa Mosserów zamieszkujących kamienicę numer dwadzieścia pięć przy ulicy Zachodniej zawsze zaczynał się tak samo. Kiedy obudzili się pewnej słonecznej środy, słysząc dźwięk starego, pozłacanego budzika, nic nie wskazywało na to, że ten poranek będzie różnił się od innych. Wstali z łóżka i jak zwykle, spoglądając na siebie czule, udali się na śniadanie. Po nim pan Mosser przeglądał poranną prasę, zaś pani Mosser robiła się na bóstwo. Nie mieli pojęcia, że z pozoru zwyczajnie zapowiadający się dzień przeniesie ich z powrotem do przeszłości – do wydarzeń, które już na zawsze miały być wymazane z ich pamięci.

Pan Mosser był właścicielem dużej firmy o nazwie Spens, zajmującej się produkcją męskich płaszczy. Był to wysoki, szczupły mężczyzna o długich, patykowatych nogach i gęstych blond włosach. Natomiast pani Mosser była równie rosłą brunetką o tajemniczym, przeszywającym spojrzeniu, która większość dnia spędzała na prowadzeniu sklepu, w którym sprzedawała płaszcze produkowane przez firmę swojego męża.

Nie brakowało im niczego. Mieli niemal wszystko, czego dusza może zapragnąć. Ukoronowaniem ich udanego małżeństwa miało być dziecko, chłopiec, który już za kilka miesięcy miał przyjść na świat. Tylko jedna rzecz mogłaby zakłócić ich osobiste szczęście – wspomnienia z przeszłości, które nigdy nie miały ujrzeć światła dziennego. Dlatego też państwo Mosser postanowili wymazać wszystkie czarne dni ze swojej pamięci, wmawiając samym sobie, że ich w ogóle nie było. W ten sposób mogli z czystym sumieniem iść przez życie, korzystając w pełni z dobrobytu, którym obdarował ich los.

***

Nadeszła godzina dziesiąta, kiedy oboje wyszli z mieszkania, żegnając się delikatnym całusem w policzek. Pan Mosser wybierał się do siedziby firmy, w głowie mając już nowy krój płaszcza, a jego żona zmierzała otworzyć butik, który mieścił się w pobliskim centrum handlowym.

Pani Mosser do pracy miała blisko, więc poszła piechotą, natomiast siedziba firmy pana Mossera znajdowała się na wschodnim krańcu miasta, dlatego poruszał się samochodem. Wsiadł do swojego eleganckiego auta i wyjechał z podwórka kamienicy numer dwadzieścia pięć. Jadąc Zachodnią, włączył swoją ulubioną stację radiową i podśpiewywał pod nosem piosenki z lat osiemdziesiątych. Kiedy skręcił w Północną, zaczęły dziać się rzeczy zwiastujące nadejście wielkich zmian w jego życiu. Pierwszą oznaką owych zmian był dziwny i tajemniczy szum w radio, który przerwał ulubioną piosenkę pana Mossera.

– Co jest, do licha?! – mówił wściekły, nerwowo usiłując zmienić stację. Po chwili tajemniczy szum zastąpił gruby i wyraźny głos.

– Witaj, Mosser…!

W tym momencie włosy na głowie pana Mossera zjeżyły się, a serce zaczęło bić jak szalone.

– Powiedz, Mosser… Czy nie masz może czegoś na sumieniu? Czy nie zapomniałeś o czymś, co doprowadziłoby cię do szaleństwa, gdyby ktoś poznał prawdę? – mówił przerażający głos z radia.

– Nie… To nie może się dziać! To przecież niemożliwe… – szeptał roztrzęsiony tym, co usłyszał. Zwolnił i zatrzymał się na poboczu. Radio znów zaczęło grać jego ulubioną piosenkę, a on sam siedział odrętwiały, ledwie łapiąc dech.

– Nie… To musiały być jakieś omamy. Przecież jestem rozsądnym człowiekiem. Takie rzeczy nie mają prawa się dziać. – Próbował tłumaczyć sobie całe zajście. Jeszcze raz posprawdzał wszystkie stacje radiowe, upewniając się, czy wszystko jest w porządku.

– Tak! Wszędzie tylko muzyka… – Odetchnął z ulgą, wycierając pot z czoła. Poluzował krawat, otrząsnął się i usunął przerażający głos z myśli. Wrzucił bieg, po czym ruszył dalej Północną, myśląc już tylko o nowym modelu płaszcza.

Kiedy dojechał do ulicy Niciarnianej, jego wizja o nowym produkcie została gwałtownie przerwana. Stojąc w długim korku wywołanym przez zamknięty dość często w tym miejscu przejazd kolejowy, zauważył kilka oznak, które zaczęły go niepokoić. Pierwszą z nich była szybko zmieniająca się pogoda. Nagle niebo przykrył płaszcz czarnych, deszczowych chmur, a porywisty wiatr zrzucał ostatnie liście z drzew.

Następnym powodem do obaw był wielki, czarny pies, który siedział na chodniku podparty na przednich łapach. Niczym żywy posąg utkwił spojrzenie w panu Mosserze. Jego niepokój wznieciła także chmara skrzeczących kruków, które obsiadły każdą wolną gałąź drzew rosnących tuż przy drodze.

– O co tu chodzi? Dlaczego ten pies tak się na mnie gapi? – Zastanawiał się, nerwowo ściskając kierownicę. – I czemu te wstrętne ptaszyska tak hałasują? – mówił oburzony. Po chwili przejechał pociąg i szlaban uniósł się do góry. Wreszcie pan Mosser mógł jechać dalej. Wciąż jednak zerkał w lusterko, obserwując czarnego psa, który nadal siedział na chodniku i patrzył na oddalający się samochód pana Mossera. – Dziwne… Hmm – szeptał pod nosem, marszcząc czoło. Kiedy jeszcze raz spojrzał, psa już nie było, a skrzeczące kruki wzbiły się chaotycznie w powietrze, przelatując tuż nad jego samochodem. Cała ta sytuacja bardzo zaniepokoiła pana Mossera. – Nie… To musi być jakiś dziwny zbieg okoliczności. Ten pies po prostu sobie tam stał i tyle. A te ptaszyska są wszędzie, więc nie mogę dać się zwariować! – mówił sam do siebie. Postanowił, że oczyści swój umysł ze wszystkich bzdur, które go zaśmiecały, i skupi się wyłącznie na swoim nowym płaszczu. Po kilkudziesięciu minutach był już na parkingu firmy Spens, a jego myśli wypełniała tylko ukochana praca.

W swoim biurze pan Mosser czuł się jak ryba w wodzie. Siedząc przy komputerze, tworzył nowe modele płaszczy, które potem trafiały na halę produkcyjną. Kiedy zasiadł w swoim czarnym skórzanym fotelu, zabrał się od razu do pracy, wcielając w życie pomysł, który od rana chodził mu po głowie. Poprosił swoją sekretarkę o filiżankę małej czarnej i o to, by nikt mu dziś już nie przeszkadzał. Teraz był w swoim żywiole. Pochłonięty przez pracę, zapadał w stan, z którego trudno go było wybudzić.

Tak bardzo zaangażował się w nowy projekt, iż nie zauważył tajemniczego cienia, który przemknął po ścianie jego gabinetu. Od komputera oderwało go dopiero głośnie burczenie w brzuchu o trzeciej po południu. Postanowił więc zrobić sobie małą przerwę i wyskoczyć coś zjeść. Niedaleko firmy była mała cukiernia, w której to pan Mosser często bywał. W tajemnicy przed żoną zajadał się tamtejszymi pączkami z nadzieniem jabłkowym.

Dawno już zapomniał o dziwnych zjawiskach, które towarzyszyły mu na początku dnia, jednak w drodze do cukierni zorientował się, że ponownie coś jest nie tak. Po ulicy Kolumny nie jechał żaden samochód. Było to dziwne, gdyż normalnie w tych godzinach panował tu duży ruch. – Co jest? Znów jakiś remont? – mruknął zdziwiony. Wszedł niepewnym krokiem na jezdnię, spojrzał się w lewo, a potem w prawo. Droga była jednak zupełnie pusta. – Coś tu nie gra! – stwierdził, drapiąc się po głowie. Nagle dostrzegł, że wokół niego nie ma żywej duszy. Był sam.

Świat jakby przez chwilę zamarł. Ta cała sytuacja wywołała zimny dreszcz na ciele pana Mossera i odebrała chęć na pysznego pączka z nadzieniem jabłkowym. – Chyba jestem przemęczony… Muszę wziąć kilka dni wolnego – mówił, przecierając oczy. Cały czas nie wierzył, że to może dziać się naprawdę.

Wracał już do firmy, gdy nagle po drugiej stronie drogi ujrzał niecodziennie ubraną postać. Pan Mosser zmierzył ją wzrokiem pełnym niepokoju. Był to wysoki, szczupły mężczyzna ubrany w długi, czarny płaszcz ze stojącym kołnierzem oraz wielkim, czarnym kapeluszem, za którym kryła się pociągła twarz. Stał i wpatrywał się w pana Mossera, paląc cygaro.

Pan Mosser stał, jakby wrósł nogami w chodnik, po czym szybko uciekł do swojego biura, mocno trzaskając drzwiami. Zdążył jeszcze krzyknąć do sekretarki, żeby z nikim go nie łączyła i żeby mu nikt nie przeszkadzał. Usiadł nerwowo w fotelu, czując zimny pot na całym ciele. Chwycił telefon komórkowy i już prawie dzwonił do żony, kiedy w ostatniej chwili nacisnął przycisk z czerwoną słuchawką. Odłożył komórkę na biurko i intensywnie zaczął się zastanawiać. – Nie, to przecież jest jakieś szaleństwo. Przecież wielu ludzi może tak się ubierać, a bezpańskich psów jest pełno na ulicach. Nic w tym nadzwyczajnego. – Wstał i podszedł do okna. – Ruch na drodze taki jak zawsze! Widocznie przez chwilę było pusto. I nie ma śladu gościa w czarnym kapeluszu! – pomyślał, wyraźnie spokojniejszy. Odetchnął z ulgą i stwierdził, że nie ma powodu, by niepokoić swoją małżonkę. Znów wtulił się w swój wygodny, skórzany fotel i przeniknął do świata projektów. Tym razem nie mógł się jednak wystarczająco dobrze skoncentrować na pracy. Coś nie dawało mu spokoju, zaprzątając myśli. Po raz kolejny nie dostrzegł tajemniczego cienia snującego się po ścianie jego gabinetu, ale poczuł za to dziwny chłód, który przeszedł mu po plecach. Chwilę później czuł go już na całym ciele, a oddychając, ujrzał parę, która wydobywała się z jego ust. – Czy ja naprawdę zwariowałem? – szeptał, nie mogąc wyjaśnić tego, co się z nim działo. Już miał zamiar opuścić biuro, kiedy rozbrzmiał dźwięk firmowego telefonu. Pan Mosser otworzył drzwi i gniewnie popatrzył na swoją sekretarkę, panią Nowak, po czym wrzasnął: mówiłem, żeby mnie z nikim nie łączyć!

– Ale ja pana z nikim nie łączyłam… – odpowiedziała zmieszana. Pan Mosser, nie wiedząc, co powiedzieć, trzasnął drzwiami, usiadł ogarnięty lękiem i patrzył w dzwoniący telefon. Wyciągnął niepewnie trzęsącą się rękę i podniósł słuchawkę do ucha.

– Słucham? – rzekł łamiącym się głosem. W słuchawce słyszał jednak tylko dziwne sapanie. – Słucham?! – powtórzył, zmieniając ton na pewniejszy.

– Spokojnie, Mosser, to tylko ja… – odpowiedział gruby głos w słuchawce.

– Czyli kto? – zapytał podenerwowany.

– Twój najstraszniejszy koszmar! – odpowiedział tajemniczy głos, a pan Mosser poczuł, jak zmroziło mu krew w żyłach. – Tak, znam twoją tajemnicę, Mosser… – syknął.

– Czego ode mnie chcesz? Zostaw mnie w spokoju! – krzyknął i rzucił słuchawką. – To niemożliwe… Nikt nie może wiedzieć o tym, co się wtedy stało… To jakiś nonsens! Zaraz!... A jeśli ktoś tam był?.. I widział wszystko... Przecież coś tam wtedy widziałem między drzewami... – panikował, wyrywając włosy z głowy.

Pana Mossera zamurowało. To, co już dawno wymazał z pamięci i ze swojego sumienia, wróciło. Był wstrząśnięty. Wybiegł z firmy, wsiadł do samochodu i ruszył w drogę na Zachodnią numer dwadzieścia pięć, cały czas mając nadzieję, że to wszystko zły sen.

Kiedy wjechał w podwórze kamienicy, widok, jaki tam zastał, utwierdzał go coraz bardziej w przekonaniu, że jego życie zmienia się w jakiś przerażający koszmar. Kilka metrów od niego stał wielki, czarny pies, którego dziś już raz widział.

– Czego ty chcesz ode mnie, głupi kundlu?! – wykrzyknął rozwścieczony.

Pies nawet nie drgnął. Nadal mierzył demonicznym spojrzeniem pana Mossera, który pomału, bardzo niepewnie zmierzał do drzwi. Kiedy zniknął za nimi, odetchnął z ulgą. Wciąż jednak zerkał nerwowo przez szybkę w drzwiach.

Nagle na podwórzu zgasło światło, a w ciemnościach widać było już tylko parę świecących oczu tajemniczego psa, które po chwili zniknęły w bramie kamienicy. – To mi się nie podoba. Tak się zwykłe psy nie zachowują! – Pokiwał głową i szybko uciekł do mieszkania. Nie zamierzał jednak póki co wspominać o czymkolwiek swojej małżonce.

Pani Mosser wkrótce miała pojawić się w domu, więc pan Mosser nie chciał dać po sobie poznać, że dziś stało się coś, czego nie umiał racjonalnie wytłumaczyć. Nic nie budziło w nim większego przerażenia jak myśl, że ich szczęśliwe życie mogłoby zostać przerwane przez wydarzenia sprzed kilku lat. Na samą myśl przechodziły mu ciarki po plecach.

Po godzinie drzwi od mieszkania otworzyły się, a w progu stanęła uśmiechnięta pani Mosser. Była w bardzo dobrym humorze, a podczas wspólnej kolacji opowiadała śmieszne historyjki z życia koleżanek z sąsiednich butików. Pan Mosser starał się cały czas dorównywać poczuciem humoru swojej żonie, aby nie wzbudzać jej podejrzeń. Patrząc na nią, widząc, jaka jest szczęśliwa, nie mógł pozwolić, aby kiedykolwiek miało być inaczej.

Podczas gdy pani Mosser przeglądała czasopisma dla przyszłych matek, jej mąż, zasuwając rolety, zerkał przez każde okno, sprawdzając, czy na pewno nie kręci się gdzieś w pobliżu ten dziwaczny pies. Na szczęście niczego, co mogłoby go zaniepokoić, nie zauważył. Jednak i tak czuł się niepewnie. Dziwny gość w czarnym płaszczu i dużym kapeluszu, którego już raz widział w swoim życiu, tajemniczy, czarny pies i ten przeszywający, straszny głos pojawiający się nie wiadomo skąd, który twierdzi, że wie o jego sekrecie.

Do pokoju gościnnego, gdzie siedział i rozmyślał, weszła pani Mosser. Cały czas, gdy na nią spoglądał, zastanawiał się, czy czasem nie porozmawiać z nią o wszystkim. Byłoby mu może lżej, gdyby się zwierzył z tego, co go dziś spotkało. Kiedy miał się już odezwać, w ostatniej chwili nie mógł wydusić z siebie żadnego słowa. – Jeszcze pomyśli, że zwariowałem. Alicja nigdy nie uwierzyłaby w taką historię… Nie. Nie będę jej nic wspominał. Temat Makiewiczów podłamałby ją, a ona nie może się teraz denerwować. Jeszcze poczekam. Zobaczę, co się wydarzy! – rozmyślał.

Kiedy kładli się spać, pan Mosser postanowił zerknąć jeszcze raz przez okno od sypialni skierowane na Zachodnią. Serce mu zamarło, gdy zobaczył po drugiej stronie ulicy stojącego w świetle latarni wysokiego mężczyznę w kapeluszu, gapiącego się wprost w jego okno. Zasłonił szybko roletę i głośno przełknął ślinę. – No nie! To znowu on! Czego ode mnie chce? – szeptał pod nosem, czując, że nogi robią mu się jak z waty. – To pewnie jakiś wariat! Jak jutro jeszcze raz się tu pojawi, wezwę policję! – pomyślał, po czym położył się obok małżonki.

Tej nocy ciężko mu było zmrużyć oko. Myślał cały czas o tych wszystkich dziwactwach, które burzą jego poukładane i szczęśliwe życie. Wstał z łóżka i podszedł znów do okna. Na szczęście, gdy podciągnął rolety, mężczyzny już tam nie było. – A jeśli on tam był… Tamtego dnia w lesie… Pewnie wie o wszystkim, widział, co się stało i teraz będzie mnie szantażował! – szeptał, a na samą myśl miał drgawki.

W końcu po kilku godzinach rozmyślania i nerwowego przekręcania się z boku na bok, zapadł w głęboki sen. Za oknem zaś zaczęły dziać się dziwne rzeczy.

Na podwórzu kamienicy pojawił się tajemniczy mężczyzna w czarnym, długim płaszczu i kapeluszu. Stanął, dwa razy zatupał kowbojskim butem o bruk, po czym zdjął kapelusz, a na jego łysej głowie odbił się blask księżyca. Rozejrzał się po oknach kamienicy, mrużąc jasnozielone oczy, a następnie wyjął zza pazuchy długie cygaro, które przesunął pod nozdrzami, sprawdzając jego aromat. Kiedy włożył je do ust, na zakończonym długim pazurem wskazującym palcu prawej dłoni pojawił się niewielki, czerwony płomień, którym podpalił cygaro. Nazywał się Murg Grimor.

Grimor wiedział doskonale, że swoim niespotykanym wizerunkiem zaciekawiłby niejednego mieszkańca kamienicy. On jednak wiedział, po co tu przybył. Interesowało go tylko jedno nazwisko – Mosser. Przykucnął, założył kapelusz na głowę, po czym wziął głęboki oddech.

– Czuję zapach strachu! Ha…

Roześmiał się szyderczo i zaciągnął się cygarem.

– Tak, Mosser… Już jesteś mój! – szeptał pod nosem, wypuszczając w powietrze kolejną chmurę dymu. Nie dostrzegł, że z najbardziej ciemnego miejsca na podwórzu obserwuje go para demonicznych oczu. Dopiero po chwili wyczuł czyjąś obecność, nerwowo zrywając się na proste nogi i obserwując każdy ciemny róg, w którym mógłby kryć się nieproszony gość. Po krótkiej obserwacji dostrzegł małe, czerwone ślepia, bezczelnie wpatrujące się w niego. Grimor rzucił cygaro na bruk i przygasił butem, a następnie jednym ruchem ręki, na której pojawił się jasny płomień, rozświetlił miejsce, z którego był obserwowany. W samym rogu budynku stał dziwaczny, niski stworek ubrany w ciemną szatę. Miał dużą głowę, wyłupiaste, czerwone oczy i był cały szary. Na jego szyi rzucał się od razu w oczy tajemniczy wisiorek w kształcie koła. Grimor zmierzył go gniewnym wzrokiem, po czym rzekł wściekły:

– Drol?! Co ty tu robisz?!

– Nie denerwuj się, Grimorze. Przysłał mnie Moldremor – odparł.

– Czyżby Książę mi nie ufał, że przysyła szpiega? – zapytał, marszcząc czoło.

– Ależ skąd! Mam ci tylko przekazać, że nastąpiła mała zmiana w naszym planie – odpowiedział.

Murg zaciągnął się cygarem i rzekł:

– Jaka zmiana? – zapytał ponurym tonem.

– Makiewiczowie zmienili zdanie. Nie interesują ich już sami Mosserowie – szepnął.

– Nie bardzo rozumiem… – mruknął Murg.

– Podobno spodziewają się dziecka…

– Dziecka? – jęknął Murg, zakrztuszając się dymem z cygara. – Do czego mu znów dziecko? – pomyślał wyraźnie zdenerwowany.

– Dokładnie… To jest nowy cel – oznajmił.

– Zdradź coś więcej – wydusił Murg, wyraźnie zmieszany.

– Jak miał na imię syn Makiewiczów? – zapytał dociekliwie Drol.

– Chyba Tomasz, a czemu pytasz?

– Teraz byłby już dorosłym chłopakiem. Mosser pozbawił go przyszłości, a Makiewiczom odebrał jedynego syna…

– Chcą śmierci tego chłopca… – westchnął Murg.

– Muszą poczuć to samo! Zaznać cierpienia po stracie dziecka! To będzie dla nich największa kara – powiedział głosem pełnym grozy.

– Kiedy już się urodzi, poczekasz, aż podrośnie, a wtedy pozna smak Siódmego Mroku. Mosserowie zaś zaznają bólu, jaki czuli Makiewiczowie! – rzekł, zacierając ręce.

– Ale to potrwa lata! – skrzywił się Murg. Ten nowy plan wcale nie przypadł mu do gustu. Wyraźnie był czymś zaniepokojony.

– Makiewiczowie są cierpliwi… Poza tym będziesz miał sporo czasu, aby przygotować Mosserów na najgorsze…

– Już dziś Mosser poczuł namiastkę tego, co go czeka niebawem… Skoro jednak Makiewiczowie chcą dzieciaka, to na finał trzeba będzie trochę poczekać – oświadczył.

– To jest dla księcia sprawa priorytetowa. Nie zawal – powiedział Drol.

Murg rzucił na Drola ostre spojrzenie i warknął:

– Powiedz, czy kiedykolwiek zawiodłem? Zrobię, co do mnie należy, ale po swojemu! Czy to jest dla ciebie, Drolu, jasne?

– Ależ oczywiście – odpowiedział bojaźliwie. – Każdy wie, że jesteś najlepszym łowcą! Nigdy wcześniej nie zawiodłeś Moldremora, więc i tym razem z pewnością wykonasz swoje zadanie wzorowo.

– Pochlebiasz mi, Drolu – rzekł spokojnie Grimor, kryjąc wzrok pod kapeluszem. Pochwały Drola wprawiły go w zakłopotanie. Wyraźnie coś go trapiło.

– Siódmy Mrok ma wielu posłańców. Jako jeden z nielicznych uniknąłeś gniewu Moldremora i zesłania w głębiny piekielne, skąd jeszcze nikt nie wrócił. Masz w sobie coś, czego boi się sam Książę – stwierdził.

– Moldremor?! On dysponuje mocami, o których ja mogę tylko śnić! Czego miałby się bać? – zapytał zdziwiony.

– Murgu, jako jedyny potrafisz mu się sprzeciwić. Jak dotąd bez jakichkolwiek konsekwencji. Masz swoje zdanie, a do tego nie zawodzisz. Powiedz, ile dusz trafiło do Siódmego Mroku dzięki tobie?

– Sam nie wiem. Od dawna już nie liczę – odparł z dumą.

– No widzisz! Jesteś dla Moldremora gwarancją odbudowy podupadłego mocarstwa. Odkąd Zurma zdradziła braci i pomaga duszom uciec z Mugrów, Siódmy Mrok traci swoją pozycję w piekle. To dzięki tobie Moldremor sprawuje tam jeszcze władzę! Dlatego wciąż toleruje twój cięty język i niesforność.

– Wystarczy! Jeszcze trochę a się zarumienię – rzekł Murg chłodnym głosem. – Powiedz, Drolu, czy nie zastanawia cię, czemu nasz Książę tak chętnie spełnia żądania Makiewiczów? – zapytał, zmieniając temat, jednak gdzieś w myślach trapił go temat dziecka.

– Murgu, wiesz doskonale, że od czasu podziału na Mroki, Moldremor spełnia czasem różne życzenia tych, którzy dobrowolnie oddają swe dusze w łaski piekieł. Nie powiesz przecież, że napracowałeś się z Makiewiczami? Hmm…

– To prawda. Obyło się nawet bez większego dręczenia ich zagubionych umysłów. Ci nieszczęśnicy sami oddali się w ręce Siódmego Mroku – przyznał Grimor.

– Dzięki czemu ominęła ich otchłań Mugrów, gdzie trafiają tylko najbardziej oporne dusze – dodał Drol.

Grimor westchnął, po czym spojrzał zamyślony na księżyc. Wyglądało na to, że Drol poruszył delikatny temat, który trapił samego łowcę.

– Drolu, spójrz na księżyc. Czasy, kiedy ubrany był w ogniste barwy, dawno już za nami. Odkąd Loża Starszych została uśpiona, a bracia przejęli władzę nad piekłem, potęga Siódmego Mroku blednie z dnia na dzień. Tacy jak Makiewiczowie trafiają się bardzo rzadko. Coraz ciężej o dobre i silne dusze, które miałyby stanowić o sile naszej części piekła. Te więzione i szkolone w Mugrach zbyt wiele nie znaczą. W dodatku Moldremor wymyślił te parszywe przywileje! I tacy jak Makiewiczowie panoszą się teraz po Mroku, zamiast siedzieć w Mugrach. I jeszcze ta Zurma… Co ona chce ugrać?

– Murgu, jest wielu chętnych, by wyrównać rachunki z księżniczką i zakończyć cyrk, który nam zgotowała. Co do przywilejów… W pozostałych krainach piekielnych aż trąbią o tym, iż Moldremor nie radzi sobie z utrzymaniem porządku w Siódmym Mroku. Nikt przecież nie chce, aby którykolwiek z pozostałych Mroków nas przejął. Brrrr, na samą myśl mam dreszcze – zadygotał Drol.

– Doszły mnie słuchy, że trzeci z braci, Dorgon, władca Czwartego Mroku, chętnie przejąłby nasz Mrok – szepnął Murg.

– Czwarty Mrok? Przecież łowcy Dorgona polują na ludzi niestroniących od butelki. Wpychają tych nieszczęśników w coraz większe uzależnienie. Ci tracą pracę, rodziny. Z każdym wschodem słońca widzą tylko kolejną butelkę czegoś mocniejszego. W końcu ich żałosne życie przerywa śmierć. Ha, ha – zachichotał Drol.

– I to mnie martwi. Są bardzo skuteczni. Jeśli nie zwiększymy w tym stuleciu liczby samobójców, to już niebawem staniemy się sługusami Dorgona.

Drol po raz kolejny zadygotał ze strachu, tuląc się sam do siebie.

– Nie… Nie… Tylko nie to – skomlał.

– Spokojnie. Nie pozwolimy na to! – pocieszał go Grimor, odpalając kolejne cygaro.

– Oj… Obawiam się, że coś jest na rzeczy – oświadczył Drol. – Krążą legendy, że już raz Dorgon wyzywał Moldremora do piekielnego starcia. Ale ten odmówił. Nikt nie wie czemu, ale wiem z dobrego źródła, że od tamtej pory pewność siebie i moc Moldremora znacznie zmalały. Dlatego tak bardzo mu zależy na szybkiej odbudowie swojej potęgi. – Grimor pokiwał jednoznacznie głową.

– Więc te pogłoski to prawda? – rzekł Drol. – Przecież to jest władca Siódmego Mroku! Jak ma odbudować pozycję w piekle, jeśli nie będzie potrafił obronić nas przed rządnym władzy księciem z sąsiedniego piekła? To jest wprost niesłychane. Ale jak udało mu się zachować władzę tak długo?

– Sam czasem się nad tym zastanawiam – powiedział Grimor. – Być może nigdy nie poznamy prawdy – wymamrotał.

Drol milczał przez chwilę, nie mogąc się pogodzić z tym, iż jego książę miałby okazać się tchórzem, który zawdzięcza swoje panowanie wyłącznie dzielnym posłańcom. Grimor wyjął z kieszeni płaszcza małą, szklaną kulę, która po chwili, świecąc na czerwono, uniosła się na wysokość jego oczu. Przyjrzał się jej dokładnie, tak jakby ujrzał w niej coś ważnego, po czym szybkim ruchem ręki schował ją z powrotem do płaszcza i rzekł:

– Już niedługo zacznie wschodzić słońce. Muszę jeszcze spotkać się z Cieniem. Powinien już tu być. A tak w ogóle to pewnie on pomógł ci mnie znaleźć?

– Tak – przyznał Drol. – Choć jest niewidoczny, to łatwiej go wytropić niż ciebie. Przybieranie postaci czarnego psa to dobry pomysł. A zmieniając temat, cóż za atrakcje szykujesz dla Mosserów dzisiejszego dnia?

– Skupię się wyłącznie na Mosserze. Pamiętaj, że nasza pani nosi w sobie ważne ogniwo nowego planu i jakiekolwiek ruchy z mojej strony mogą go zaprzepaścić – zaznaczył Murg. – Natomiast Mosser zazna strachu, o jakim dawno nawet nie śnił! Strachu, który doprowadzi go do szaleństwa.

– A co zrobisz z chłopcem, gdy się już urodzi? – wtrącił Drol.

– Chłopak będzie „naznaczony”, a jego przyszłość zapisana w Księdze Mroku. Nic go nie uchroni przed bramami piekieł. Rodzice będą zrozpaczeni. Ha, ha – zachichotał Murg, który za chytrym uśmiechem skrywał trapiące go myśli.

Ciszę wokół nich przerwał dziwny świst oraz cień jakiejś postaci snujący się po ścianach kamienicy. Kiedy obydwaj spojrzeli, stała już przed nimi. Była jednak niewidzialna. Jedynie jej wielki cień widoczny był na ścianie budynku. W nim można było dostrzec wysokiego, lekko zgarbionego stwora z bujną czupryną na głowie.

To był Cień. Prawa ręka Murga Grimora. Niewidzialny za dnia, w ciemności zaś, jako czarny cień, przenikał przez ściany domostw, szukając łatwych zdobyczy. Słabych i zagubionych ludzi, by później przez wiele dni dręczyć ich umysły do takiego stopnia, że tylko śmierć stawała się dla nich jedyną drogą do zakończenia koszmaru.

– Cień! – przywitał go Grimor. – Gdzie się podziewałeś?

– Kilka ulic stąd – odpowiedział gruby, ochrypnięty głos. – Dręczyłem niejakiego Drębskiego. Silny gość! Dopiero dziś pękł. Jeszcze ze dwie noce i będzie twój, Murgu.

– Dobra robota, Cieniu! Każda nowa dusza wzmacnia Siódmy Mrok – pochwalił go Grimor. – Teraz jednak prosiłbym cię, byś postraszył trochę Mossera. Ale tylko jego! Kobiety nie ruszaj na razie. Jest zbyt ważna.

– Nie ma sprawy. Już jest kłębkiem nerwów – rzekł pewny swego Cień. – A cóż ma w sobie takiego ważnego ta pani Mosser?

– Nosi w sobie dziecko. Chłopca, którego potrzebuję. Więcej dowiesz się w swoim czasie – odpowiedział chłodnym głosem łowca Siódmego Mroku.

Grimor i Drol spojrzeli na siebie wymownie. Tylko oni znali dokładnie przyszłość chłopca, który miał przyjść na świat już niebawem. Murg nie chciał, by przez długi język Cienia ktoś już teraz poznał jego plan.

– Dobra. Zaraz zrobi się tu widno. Cieniu, wiesz, co masz robić. Drolu, wracaj do piekła i przekonaj Moldremora, by uzbroił się w cierpliwość.

– Oczywiście! Zrobię, co w mojej mocy, Grimorze – rzekł Drol. – A ty, co zamierzasz? – zapytał.

– Złożę dziś wizytę Mosserowi w jego biurze. Porozmawiam z nim o wydarzeniach z przeszłości. To będzie bardzo stresująca rozmowa dla naszego pana. Ha, ha – roześmiał się Grimor.

Po tych słowach znów głośno zaświstało na podwórzu, a duży cień szybko przemknął po ścianach kamienicy, ginąc gdzieś na jej dachu.

– To by było na tyle. Nie ma co tu tak sterczeć. Trzeba działać! – powiedział Grimor.

– Racja – odezwał się Drol.

Trzymając prawą ręką tajemniczy amulet, Drol zniknął, pozostawiając po sobie niewielki biały obłoczek o zapachu siarki. Grimor zaś poprawił kołnierz od płaszcza, odwrócił się i pomaszerował w kierunku bramy kamienicy. Na Zachodnią wyszedł już jako duży, czarny pies, który po chwili, merdając ogonem, zniknął gdzieś za rogiem na drugim końcu ulicy.

Pierwsze promyki wschodzącego słońca zaczęły nieśmiało zaglądać przez okna kamienicy numer dwadzieścia pięć przy Zachodniej. Porządna i schludna ulica, na której nikt nie mógł się spodziewać tak niezwykłych wydarzeń, budziła się do życia. Ruch na drodze stawał się z każdą chwilą coraz większy, a chodniki wypełniały się ludźmi pędzącymi do pracy. Jednak rolety w oknach Mosserów nawet nie drgnęły. Państwo Mosserowie zaczynali się przeciągać dopiero o ósmej rano i nikt ani nic nie było w stanie zerwać ich z łóżka wcześniej. Uczynił to dopiero ogromny huk dobiegający z ulicy. Pan Mosser zerwał się na nogi i podbiegł do okna. Kiedy podniósł rolety, ujrzał dwa rozbite auta oraz dwóch rosłych mężczyzn wymachujących rękami w swoją stronę na skrzyżowaniu z Północną.

– Co się tam stało, kochanie? – zapytała wybita ze snu pani Alicja.

– A, stłuczka! Znów jakiś głupek wjechał na czerwonym – odparł pan Mosser, po czym przy okazji rozejrzał się po okolicy, wypatrując wysokiego mężczyzny w kapeluszu oraz czarnego psa, który prześladował go wczorajszego dnia. Na szczęście mógł odetchnąć z ulgą, gdyż niczego, co mogłoby mu zepsuć dzień na samym jego początku, nie zauważył. Jednak gdzieś w myślach nadal miał obraz wczorajszych wydarzeń i wciąż słyszał ten przerażający głos, który wiedział o jego sekrecie. To nie mogło napawać go spokojem.

Podczas śniadania pan Mosser wiele nie mówił. Siedział zamyślony, gapiąc się w tost z masłem orzechowym.

– Edwardzie, czy coś cię trapi? – zapytała zaniepokojona pani Mosser. – Edwardzie…

– Tak, Alicjo… – odparł niemrawo.

– Czy ty mnie w ogóle słuchasz?

– Ależ oczywiście! Zamyśliłem się. Przepraszam – wymamrotał.

– A można wiedzieć, o czym tak rozmyślasz? – dociekała pani Mosser.

To pytanie wprawiło w zakłopotanie pana Mossera, który obiecał sobie, że póki co nic nie powie o dziwactwach, jakie go ostatnio spotkały i nie dawały spokoju jego myślom. Po chwili jednak rzekł, wychodząc z opresji.

– Eee… Alu, kochanie, nic ważnego. Rozmyślam tylko nad krojem mojego nowego płaszcza. Wczoraj zacząłem i dziś muszę skończyć ten projekt.

– Aha – odparła z uśmiechem, po czym dodała: – Ooo… Bym zapomniała. Dziś mam wizytę u lekarza. Dowiem się, czy z naszym maluchem wszystko w porządku. A ty mógłbyś wreszcie zastanowić się nad imieniem. To w końcu będzie syn, więc tobie zostawię tę przyjemność – rzekła, całując pana Mossera w czoło.

– Dobrze, kochanie. Dziś przejrzę imiona dla chłopców i wieczorkiem porozmawiamy – powiedział, śląc promienny uśmiech w stronę pani Mosser. Nie zdawał sobie sprawy, jak ważny będzie to chłopiec i jak niezwykłe będzie jego życie.

Kiedy wybiła punkt dziesiąta, pan Mosser wyszedł z domu, żegnając panią Mosser czułym całusem. Jadąc do pracy, postanowił, że nie będzie włączał radia, natomiast cały czas rozglądał się wkoło, nerwowo wypatrując swoich wczorajszych prześladowców. Cieszył się jak dziecko, kiedy zajechał na firmowy parking bez żadnych przygód. Wszedł do firmy, zajrzał na szwalnię, po czym spokojnym krokiem, podśpiewując pod nosem, szedł korytarzem w stronę swojego biura. Nagle jego uwagę przyciągnęły migające lampy na korytarzu, którym szedł. – Dziwne – pomyślał, lecz za bardzo się tym nie przejął, myśląc już o chwili, w której zasiądzie w swym skórzanym fotelu i pogrąży swe myśli w otchłani pracy.

– Dzień dobry, pani Basiu! – rzekł w stronę swej sekretarki, zbliżając się do biura.

– Dzień dobry panu! – odparła. – Yyy… Bym zapomniała. Panie Edwardzie! – wykrzyknęła, zatrzymując pana Mossera w progu biura.

– Tak słucham? – odparł.

– Był tu jakiś dziwny facet i pytał o pana.

– Jaki facet? Kiedy? – dociekał, a jego tętno zaczęło przyspieszać.

– Może pół godziny przed panem. Był taki dziwny i tajemniczy. Nic nie chciał powiedzieć. Tylko to, że musi się spotkać z panem osobiście.

– Dziwne! Myślę, że nie znam nikogo takiego. A jak wyglądał? Jak był ubrany? – zapytał wyraźnie zaniepokojony.

– To był wysoki, szczupły mężczyzna w długim, czarnym płaszczu i czarnym, dużym kapeluszu. Od razu rzucał się w oczy.

W chwili, w której pani Basia wypowiedziała te słowa, pan Mosser zdębiał, a jego ciało oblał zimny pot.

– Czy coś się stało, panie Edwardzie? Zna go pan? – zapytała zaniepokojona reakcją pana Mossera.

– Nie… To znaczy tak, ale jakby się pojawił jeszcze raz, to proszę powiedzieć, że dziś jestem bardzo zajęty. Dobrze, pani Basiu? – dygotał.

– Tak, oczywiście, ale na pewno wszystko w porządku? – dociekała.

– W jak najlepszym, pani Basiu, w jak najlepszym – mruknął i schował się za drzwiami swojego gabinetu. Za nimi zaś zdał sobie sprawę, że to nie koniec koszmaru, który od wczorajszego dnia trwa w jego życiu. Przerażony usiadł w swym fotelu, zastanawiając się, dlaczego właśnie jego to spotyka. I czego tak naprawdę chce ten facet. – Czy to jest możliwe? Aby on miał coś wspólnego z tamtymi wydarzeniami? Hmm – rozmyślał, nie mogąc zebrać myśli i skupić się na pracy. – A może jemu chodzi o pieniądze! Zapłacę mu i się odczepi – pomyślał.

Kiedy tak główkował, jak wyjść z całej tej opresji, kątem oka dostrzegł tajemniczy cień snujący się po ścianie jego gabinetu. Nagle zrobiło się przerażająco zimno i ciemno, a podłogę spowiła sięgająca po kolana warstwa mlecznej mgły. Zatrzęsło panem Mosserem, aż zsunął się z jękiem z fotela i skulił w kącie. – Co jest, do licha? Co tu się dzieje? – skomlał, wpatrując się w tajemniczy cień, który zaczynał przypominać jakąś dziwaczną postać. Pan Mosser z niedowierzaniem wpatrywał się w dziwnego stwora, którego cień był tuż obok niego. Jego upiorna sylwetka przestraszyłaby nawet ducha, a co dopiero człowieka, który do tej pory nie wierzył w takie dziwactwa.

– Czego chcesz, kreaturo? – mruknął, telepiąc się w kącie niczym mała, bezbronna myszka.

Usłyszał tylko dwa ciężkie kroki, a na twarzy poczuł oddech stwora, który stał tuż przed nim. Nagle niewidzialne ramię chwyciło go za szyję i uniosło prawie pod sam sufit. Pan Mosser nie mógł złapać tchu.

– Pytasz, czego chcę, Mosser? – odpowiedział gruby, ochrypnięty głos. – Chcę ciebie! – warknął niczym wściekły lew i z impetem rzucił panem Mosserem o podłogę. Ten zaczął wrzeszczeć. – Pani Basiu! Na pomoc! Pani Basiu…

– Nie wydzieraj się! Nikt cię i tak nie usłyszy – rzekł stwór, śmiejąc się pod nosem.

– Kim jesteś? Czego chcesz? – zapytał jeszcze raz trzęsący się z zimna i ze strachu pan Mosser.

– Jestem Cień! Wysłannik Siódmego Mroku, sługa Murga Grimora – przedstawił się, po czym dodał: – Chyba pamiętasz mój głos z radia?

– A więc to ty! To nie były omamy… Ale czym do licha jesteś, ten Siódmy Mrok i Grimor? I czego wy ode mnie chcecie? – odparł, nie rozumiejąc zupełnie, o czym mówił tajemniczy stwór.

– Przecież wiesz, Mosser! – odezwał się głos z drugiego końca gabinetu. – Narozrabiałeś, a teraz musisz ponieść karę – dodał, a spod kapelusza wyłonił się blask jego zielonych oczu. To był Murg Grimor. Pojawił się nagle i znikąd. Usiadł w fotelu pana Mossera, zarzucił nogi na biurko, wyciągnął cygaro i odpalił je wskazującym palcem prawej dłoni, na którym znów pojawił się niewielki, czerwony płomień. Panu Mosserowi opadła szczęka. – Więc to ty… – wymamrotał, przypominając sobie szybko postać, którą widział na ulicy Kolumny.

– Tak! W całej okazałości. Ha, ha – roześmiał się – Murg Grimor. To ja. Twój najstraszniejszy koszmar! – oznajmił. – Tobie już dziękuję, Cieniu. Dobra robota. Teraz sobie porozmawiamy w cztery oczy z panem Mosserem – rzekł, mrużąc oczy.

– Tak, oczywiście, mój Panie – odparł Cień i z dużym świstem zniknął w ścianie gabinetu.

– Powiesz mi wreszcie, kim wy jesteście i czego chcecie? – rzekł przytłoczony całą tą sytuacją pan Mosser.

Murg przez chwilę milczał, po czym wyciągnął zza pazuchy małą, szklaną kulę, w którą już wcześniej wpatrywał się na podwórzu kamienicy. Trzymając ją w ręku, rzekł:

– Chcesz wiedzieć, dlaczego tu jestem? To patrz dokładnie!

Pan Mosser nic nie mówił, tylko ze zdziwieniem obserwował małą, szklaną kulę, którą Murg podrzucił delikatnie w górę. Ta zawisła nad podłogą, emitując jasnoczerwone światło, które z początku raziło w oczy, ale po kilku sekundach lekko przygasło, a mała kula przeniosła pana Mossera w przeszłość – do wydarzeń, o których Mosser dawno już zapomniał i nie chciał, aby kiedykolwiek ktoś poznał prawdę. Niestety, ku jego rozpaczy, demony przeszłości powróciły. Wrócił do miejsca, w którym wszystko się zaczęło.

Zobaczył siebie oraz Alicję w górskim domku Makiewiczów. Przy lampce brandy intensywnie rozmawiali na temat interesów.

Nagle zadzwonił telefon pana Mossera, który oznajmił po chwili, że musi gdzieś podjechać, z kimś się spotkać, że to ważne, ale zapewniał, że szybko wróci. Pomimo sprzeciwu pani Mosser wsiadł do samochodu i ruszył.

– Dość tego! Dlaczego to robisz? – wykrzyknął ze łzami w oczach pan Mosser. – Ja nie chcę na to patrzeć! Nie chcę – powtarzał.

– Nie, Mosser! Ty musisz to zobaczyć. Przypomnieć sobie dokładnie ten dzień, w którym zrujnowałeś Makiewiczom życie! – krzyknął Murg i dalej torturował Mossera obrazem z przeszłości.

Pan Mosser przekręcił kluczyk i z impetem ruszył leśną szosą swoim terenowym autem. Nie miał wówczas pojęcia, że z leśnej gęstwiny wpatrywały się w niego zielone, chytre ślepia.

Nagle coś ciemnego mignęło między drzewami. Pan Mosser tak się zagapił, że nie dostrzegł chłopaka, który dosłownie znikąd wyłonił się z lasu. Chłopak nie miał szans. Przerażony pan Mosser wybiegł z wozu, rozejrzał się wokół siebie, po czym, trzęsąc się jak galareta, schował ciało chłopca do bagażnika, zawijając je w stary koc. Nie miał nawet odwagi wcześniej spojrzeć na jego twarz. Zacierając ślady, znalazł portfel, w którym była legitymacja szkolna, a na niej zdjęcie chłopca. To był syn Makiewiczów. Pan Mosser rozpoznał go od razu. Ten sam chłopak widniał na fotografiach w domu Makiewiczów. W panice ruszył przed siebie. – Nie może się wydać, że to ja zrobiłem. To byłby koniec naszego życia. Makiewiczowie nie darowaliby mi tego. Nie… Ja nie pójdę do więzienia! Nigdy! – mówił roztrzęsiony. Wywiózł ciało głęboko w las, gdzie było pełno starych, głębokich jaskiń. Upewniając się, że nikt nie patrzy, wyjął z bagażnika zawinięte w koc ciało i trzymając je jeszcze przez chwilę na rękach, szepnął: – wybacz mi… – po czym schował je w jedną z jaskiń, przysypując kamieniami i leśnym chrustem.

Wycierając łzy, wrócił do domku, tłumacząc, że tuż przed maskę jego samochodu wyskoczył z lasu wielki, rogaty jeleń, dlatego tak długo go nie było.

– Dosyć już, proszę, wystarczy! – skamlał rozbity zupełnie pan Mosser. – Ty tam byłeś, stałeś w lesie i wpatrywałeś się, a potem to się stało. Kim ty do licha jesteś? – krzyknął.

Murg Grimor zmrużył nerwowo oczy. Słowa Mossera wyraźnie go zdenerwowały. Czyżby o czymś nie wiedział? Schował szklaną kulę do płaszcza, popatrzył Mosserowi głęboko w pełne przerażenia i przygnębienia oczy i rzekł:

– To nie o mnie tu chodzi, Mosser. Dla mnie jesteś nikim! Marnym człowieczyną. Są jednak tacy, co chcą zemsty za czyny, których się dopuściłeś.

– Kto taki? Kto, oprócz Makiewiczów, mógłby tego chcieć? – zapytał.

Wysłannik piekieł zdjął kapelusz i spojrzał wymownie na Mossera, odpalając kolejne cygaro.

– Nie. To przecież niemożliwe! Przecież oni nie żyją…

– Tak! Ich samobójstwo było przyjęte w Siódmym Mroku z radością. Takich biedaków tam wprost kochamy! Ha, ha – odparł, śmiejąc się Murg.

– Jak to… Nic z tego nie rozumiem – wyjęczał.

– Makiewiczowie nie mogli się pogodzić ze stratą syna. Z żalu postanowili odebrać sobie życie, a chyba wiesz, gdzie się za to idzie? Hmm… – rzekł Grimor, klepiąc po ramieniu pana Mossera.

– Chcesz mi powiedzieć, że oni są w piekle?! – wydusił Mosser, a po ciele przeszedł mu dreszcz.

– Tak! Siódmy Mrok to piekło. A ściślej ujmując, jeden z jego oddziałów. Zajmujemy się samobójcami. Makiewiczowie dobrowolnie oddali swoje dusze, a w zamian władca mroku, Moldremor, spełnił ich jedną prośbę…

– Przecież to jakieś wariactwo! Wypuść mnie, chcę wyjść! – powiedział pan Mosser i ruszył w stronę drzwi. O dziwo, Murg Grimor wcale go nie zatrzymywał. Spojrzał tylko z uśmieszkiem na twarzy i zaciągnął się cygarem mocniej niż zwykle. Kiedy pan Mosser otworzył drzwi, serce mu zamarło, a włosy zjeżyły się na całym ciele. Zamiast korytarza i siedzącej przy biurku pani Basi ujrzał ogień, mnóstwo ognia. W ogniu tym ujrzał drogę i duży znak, na którym był napis: „Witamy w Siódmym Mroku”.

Żar z tego miejsca bił niesłychany, aż odrzuciło pana Mossera.

– Tak ci się spieszy w tamte strony? – zapytał Grimor, zakładając kapelusz na głowę, po czym roześmiał się wniebogłosy.

– Więc to jest piekło? – szepnął pan Mosser.

– Taaa… – odrzekł Murg.

– Więc to koniec! Dziś mnie tam zabierzesz? – zapytał.

– Nie! Skąd ta myśl? – wymamrotał Grimor.

– Uuuff! To dobrze! Już myślałem…

– To by było za proste, Mosser, i tak prędzej czy później tam trafisz za swoje grzeszki. Ja przygotowałem dla ciebie gorszą karę.

– Jak to, o czym ty mówisz? – panikował.

– Poczujesz dokładnie to samo, co czuli Makiewiczowie, kiedy pozbawiłeś ich jedynego syna – powiedział Grimor oschłym głosem.

– Ale przecież to był wypadek. Ja nie chciałem. Co ty chcesz zrobić? – skomlał.

– Powiedzmy, że twój syn pozna bliżej miejsce, które ujrzałeś za drzwiami. Ha, ha, ha – powiedział, zacierając ręce Grimor.

– Nie! Proszę. Weź mnie! To ja zawiniłem. Nie rób krzywdy mojemu synkowi. On nawet się jeszcze nie urodził! Błagam! – prosił o litość pan Mosser.

Grimor stał przez chwilę, patrząc na Mossera, jakby w jego diabelskim umyśle pojawiło się pewne wspomnienie oraz odrobina litości, o którą prosił pan Mosser. Jednak, jako najlepszy łowca Siódmego Mroku, nie mógł sobie pozwolić, aby takie myśli zaśmiecały mu głowę. Otrząsnął się, poprawił kołnierz od płaszcza i rzekł do klęczącego przed nim pana Mossera:

– Przykro mi, Mosser! Postanowione. Przyszłość twojego dziecka jest zapisana w Księdze Mroku, a on sam naznaczony – oznajmił stanowczo. – Do zobaczenia wkrótce, Mosser! – powiedział i zniknął za drzwiami biura. Pan Mosser rzucił się za nim rozpaczliwie, jednak, gdy otworzył drzwi, zobaczył już tylko swój korytarz i wpatrującą się w niego ze zdumieniem panią Basię.

– Panie Edwardzie, na pewno wszystko dobrze? Źle pan coś dziś wygląda – rzekła.

– Tak, pani Basiu. Już mówiłem. Wszystko w porządku! Muszę tylko odpocząć trochę – wymamrotał i zamknął drzwi. Usiadł w fotelu, rozmyślając, co ma teraz powiedzieć Alicji. Jak dalej żyć? Wiedząc, że Makiewiczowie zza grobu szykują dotkliwą zemstę, a za jego zły czyn odpowie jego upragnione dziecko. Chłopiec, który jest naznaczony.

REDAKCJA: Anna Wilkowska

KOREKTA: Monika Pruska

OKŁADKA: Krystian Żelazo

SKŁAD: Katarzyna Dambiec

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Konrad Berg i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-344-6

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.