Moim kochanym rodzicom. Dziękuję

I

– Pierwsza zasada domówek: ich się nie robi, na nie się chodzi – powiedziałam, siedząc obok Ady na ławce w naszych sławnych Alejach, najdłuższych w całej Europie.

– Ej, stara… ciężko było, ale do tej pory nie ogarniam, skąd się tam fretka wzięła.

W sumie to nie była fretka, tylko łasica, jak się potem okazało. Może słówko wytłumaczenia. Rano po imprezie, którą zrobiłam z okazji Tygodnia Wolnej Chaty, ponieważ moi rodzice wyjechali na wakacje, znalazłam w salonie małą łasicę, która najwidoczniej ukrywała się przed chłodem panującym na dworze już od dobrych trzech tygodni, co wydaje się trochę dziwne, zwłaszcza że mieliśmy lipiec. Witamy w Polsce.

Siedziałyśmy tak ze dwie godziny, wpatrując się tępo w leniwie spacerujących obok ludzi. Dzisiaj było wyjątkowo ciepło, ale bardzo ucieszyłyśmy się z tego powodu, ponieważ mogłyśmy ukryć zmęczone nieprzespanym tygodniem oczy za czarnymi okularami. Ada balowała ze mną od pierwszego dnia, więc może dlatego tak świetnie nam się siedziało bez żadnej rozmowy i cisza, która wokół nas panowała, wcale nie była krępująca.

W końcu zgłodniałyśmy i zadecydowałyśmy, że pójdziemy do McDonald’s. Po zjedzeniu powiększonego zestawu wróciła nam chęć do życia i nawet jakieś drobne się znalazły na drinka. Siadłyśmy w jednym z barów na tak zwanym Biznes Centrum. Miejscówka może nie najciekawsza, ponieważ znajdują się tu bary o raczej złej reputacji, ale że był dzień, wiedziałyśmy, że nic nam nie będzie. Zamówiłyśmy drinka o nazwie Śmiech Jockera. Składał się z wódki, ginu, martini, likieru i blue curaçao. Jego niebieski kolor świetnie kontrastował z krwistoczerwonymi parasolkami, którymi był ozdobiony. Mocny. Po jedzeniu i wypiciu dwóch łyków wróciła nam chęć do życia.

– OK, to co robimy z naszymi wakacjami? – zapytałam Adę.

– Nie wiem, wiesz, że jadę do Chałup. Nie mogę wystawić Magdy i Agaty, one mnie zabiją!

– Jedźmy do Maroko, do tego hotelu, gdzie byli moi rodzice. Powiedzieli, że wszystko super, wszystko all inclusive – puściłam do niej perskie oczko – i mega przystojni faceci.

– Marta, oszalałaś do reszty – powiedziała Ada, ale w jej oczach widziałam zaciekawienie i coś w rodzaju chęci, żebym ją przekonywała do mojej propozycji, więc nie dawałam za wygraną.

Siedziałyśmy właśnie w autobusie i jechałyśmy do pracy rodziców Ady, gdzie miałam im przedstawić wakacyjne plany.

Tata Ady, jak się okazało, miał takie samo podejście do wyjazdu do Chałup jak ja, czyli brał to bardziej jako żart niż jako poważne plany i bardzo chciał gdzieś wysłać córkę, najlepiej na dwa tygodnie za granicę. No i sprawa załatwiona, ja już dawno miałam z rodzicami obgadaną tę sprawę, więc wiedziałam, czego chcę. Siedliśmy do komputera w celu wyszukania pasujących nam ofert wyjazdu.

Trzy godziny później pożegnałyśmy się, trzymając w rękach dwa bilety na all inclusive do Tunezji w czterogwiazdkowym hotelu.

– Już się nie mogę doczekać! – krzyknęłam do Ady, kiedy wieczorem gadałyśmy przez telefon. Byłyśmy bardzo rozemocjonowane i szczęśliwe.

– No ja też, ale gadałam z Tyśką i się na mnie obraziła, że nie jadę z nią, ale dobra wiadomość jest taka, że Magda i Agata przyjęły to ze spokojem.

– Trudno, żeby było inaczej, chyba rozumieją, czemu wybrałaś Tunezję, a nie Chałupy…

– Możesz już skończyć z tymi Chałupami, ziom? – Ada wydawała się lekko rozbawiona, ale wiedziałam, że już trochę irytowały ją moje docinki odnośnie do jej poprzednich planów. – Widzimy się jutro? Idę na imprezę, idziesz ze mną?

– Nie mogę. Nie mam kasy, muszę zapłacić za zalaną klawiaturę w laptopie. Zresztą moja wątroba na widok alkoholu już się skręca i czasem nawet budzi się w nocy z krzykiem ze strachu, że coś piję.

– Nie mam do ciebie słów, Marta – Ada tak się śmiała, że słuchawka zaczęła lekko trzeszczeć. – Zbijam, mam gości. Pa.

– Pa.

II

Jechaliśmy całkiem szybko do Pyrzowic, chociaż mieliśmy jeszcze dużo czasu, ale brat Ady, Kamil, najwyraźniej miał inne zdanie na ten temat. Wcale mi to nie przeszkadzało, ponieważ sama lubię taką jazdę, ale nie żebym ja tak szybko prowadziła, nie, nie, nie, ja zawsze jeżdżę przepisowo. Zwłaszcza gdy mama siedzi obok mnie.

Nie byłam nigdy na tym lotnisku i nie bardzo wiedziałam, dokąd mamy iść. Na szczęście oznaczenia były dobrze widoczne i kiedy tylko znalazłyśmy odpowiednią bramkę, ze spokojem usiadłyśmy, już odprawione, na cholernie drogim naleśniku i kiełbasce.

– Ej, mam nadzieję, że wzięłaś blondi farbę do włosów? – zapytałam rozbawiona.

– No pewnie – Ada przełknęła kęs kiełbasy. – Słyszałaś, co Kamil mówił. Nie będziemy miały żadnego brania i nikt nawet na nas nie spojrzy, bo mamy czarne włosy, więc jak bym mogła zapomnieć tak ważnej rzeczy?

– Hmm… dwa tygodnie, ciekawa jestem, co będziemy tam robić tyle czasu. – Starałam się delektować naleśnikiem a nie po prostu go zjeść, za taką cenę musi mieć jakiś tajemny składnik. I nieważne, że byłam głodna.

– Będziemy na totalnym chilloucie. Nie będziemy robić nic, będziemy siedzieć całymi dniami w wodzie, jeść i pić ile się da. Pewnie będzie trochę nudno, ale to akurat dobrze, odpoczniemy od szarej rzeczywistości.

– OK, kończmy, to pójdziemy na strefę i pooglądamy perfumy. Trzeba się wypachnić do samolotu.

– Martuś, wiesz, że Arabowie mogą zawrócić w głowie? – spytała, psikając się różowymi perfumami. Odwróciłam się do niej, złapałam za ramiona, spojrzałam w oczy i powiedziałam cicho:

– Nie będzie żadnej miłości, żadnych zauroczeń, będzie tylko czysta wódka.

Samolot ruszył z lekkim opóźnieniem, więc zdążyłyśmy obgadać wszystkie tematy, ale jakoś zawsze, gdy jesteśmy razem, pojawiają się nowe. Pewnie dlatego przyjaźnimy się od czterech lat i nie mamy ochoty się pozabijać. Prawda jest taka, że nie miałyśmy nawet jakiejś większej kłótni, zadziwiająca sprawa.

Lot minął dobrze, pogoda dopisała, więc turbulencji nie było. Prawie wszystko było świetnie. Oprócz tego, że za kanapki w samolocie trzeba było zapłacić około dziesięć euro, więc siedziałyśmy o głodzie. I jeszcze jedna sprawa… po około dwóch godzinach lekko traciłam cierpliwość, ponieważ dziecko siedzące za mną non stop kopało z nudów z całej siły w mój fotel. Oczywiście Ada, zamiast okazać mi współczucie, śmiała się z mojej miny i z tego, co klnę pod nosem.

Po trzech godzinach naszym oczom ukazała się pustynia. Jakieś dwa krzaczki obok siebie, potem pustka, długo nic i znowu jakieś drzewko i nagle… całkiem spore lotnisko. Był to dosyć ciekawy widok, a na pewno niespotykany. Więc… witamy w Afryce! Odprawa na lotnisku nie była bardzo przyjemna. Po wypełnieniu wiz, które rozdano nam w samolocie, trzeba było przejść przez kilka bramek, w których Arabowie bardzo przykładali się do swojej pracy, sprawdzając wszystkie dokumenty skrupulatnie i długo, wpatrując się najpierw w zdjęcie w paszporcie, potem na jego właściciela.

Po dwudziestu minutach byłyśmy wolne. Szłyśmy niepewnie po lotnisku, żeby znaleźć wyjście, a następnie autobus, który miał nas zawieźć do Hammametu i naszego hotelu Delphin Plaza oddalonego od lotniska w Monastyrze o półtorej godziny jazdy.

– Ja, ja, nationalite? – Jakiś niewysoki chłopak podbiegł do nas i szybko załadował nasze walizki na wózek. Patrzył na nas i na nasze zszokowane miny, uśmiechając się lekko.

– Polska – odpowiedziałam speszona.

– A, Polska! Jak siem maś? – zapytał bardzo dumny z siebie.

W końcu dowiedziałyśmy się, gdzie znajduje się rezydentka z naszego biura podróży, która miała nam wskazać, gdzie znajduje się nasz autokar.

– Co jest? – Żadna z nas nie zareagowała, ponieważ rezydentka rozmawiała przez telefon i nawet na nas nie spojrzała, zadając pytanie, więc grzecznie stałyśmy i patrzyłyśmy na odlatujące samoloty. – Pytam się, dziewczyny.

– Em… – spojrzałam na nią zdziwiona i lekko oburzona – gdzie znajduje się autokar do naszego hotelu, gdzie mamy iść? Delphin Plaza.

– Nazwiska – mruknęła pod nosem, nie odrywając telefonu od ucha. Ada podała z pośpiechem nasze dane, jednocześnie gromiąc mnie wzrokiem, kiedy zauważyła, że planuję już ripostę.

– Autokar 76, tam. – Pokazała palcem na parking dla autokarów, gdzie, nie skłamię, znajdowało się ich z pięćdziesiąt.

– Ale mogłaby pani nieco dokładniej?

– No tam prosto, potem w prawo i taki niebieski. – Spojrzała na nas. – Życzę udanej podróży, niedługo do państwa dołączę – powiedziała i wróciła do rozmowy przez telefon.

– Niebieski, hę? – mruknęłam pod nosem, bo każdy autokar był w tym kolorze. – Mam ochotę powiedzieć jej „spieprzaj”, ale moja natura zrobi cenzurę i jak zwykle wyjdzie „do zobaczenia”.

– Ja find, ja find! – krzyknął nagle bagażowy.

Ruszył pędem przez parking, podchodząc do każdego kierowcy i pytając o numer autokaru, którego szukamy. Nikt nie wiedział i tylko rozkładał ręce. Wreszcie po jakichś dwudziestu minutach udało nam się znaleźć nasz środek lokomocji i po odpowiednim bakszyszu (napiwku) dla bagażowego usadowiłyśmy się na samym końcu autokaru i przez bite półtorej godziny śmiałyśmy się i wygłupiałyśmy ku uciesze naszych współpasażerów. Oczywiście z głośników leciała arabska muzyka, co tylko sprawiało, że jeszcze bardziej chciało nam się śmiać.

– Witam państwa bardzo serdecznie, mam na imię Kasia i jestem państwa drugą rezydentką, tak? – niska blondynka z prostą jak drut grzywką i bardzo sympatycznym uśmiechem powitała nas, Europejczyków, na afrykańskiej ziemi. – Za około półtorej godziny będziemy znajdować się w Hammamecie, tak? Mam nadzieję, że podróż minie państwu bardzo szybko i przyjemnie, tak? A teraz może parę słów o Tunezji, tak?

– Stara, a jak ktoś chce przejść na islam, to ma coś z tego? – zapytała mnie Ada.

– Taaa, służbowy samolot chyba – mrugnęłam do niej – i darmowy kurs pilotażu.

Kasia mówiła bardzo szybko i widać było, że nie pierwszy raz informuje turystów o tym państwie. Teraz ja przytoczę kilka informacji na temat kraju, w którym toczy się nasza, jak się potem okazało, przygoda życia.

Tunezja znajduje się pomiędzy Algierią i Libią i sięga aż do Sahary. Stolica państwa, Tunis, to tętniące życiem miasto ze wspaniałym starym miastem i nowoczesną architekturą. Tunezja jest niepodległą republiką z prezydentem jako głową państwa. Walutą w Tunezji jest dinar, czyli około 2,30 zł. Pieniędzy nie można ani wwozić, ani wywozić i można je wymienić jedynie w kraju i to najlepiej w hotelowych recepcjach, ponieważ nie ma obawy, że zostaniemy oszukani. Do najważniejszych okresów świątecznych należy ramadan, w którym ludzie od świtu do zachodu słońca nie mogą jeść ani pić, ponieważ Allah patrzy. Kiedy jedzie się do Tunezji, można poczuć się młodziej, ponieważ zegarki cofane są o godzinę. Pogoda, wiadomo! Jak marzenie, gorące dni, palące słońce pozostawiające piękną opaleniznę i ciepłe Morze Śródziemne.

Było ciemno, ale wiedziałyśmy, że bardzo szybko jedziemy, ponieważ wiatr wpadający przez otwarte okna powodował, że prawie krzyczałyśmy do siebie, żeby cokolwiek usłyszeć, oczywiście powodowało to kolejne salwy śmiechu. Ostatnie pół godziny zleciały najszybciej, ponieważ w końcu i nam zmęczenie dało się we znaki i nawet nie wiem kiedy zasnęłyśmy kołysane głosem Allaha wydobywającego się zewsząd.

– Proszę wstawać, proszę państwa, tak? – cichy, ciepły szept drugiej rezydentki obudził połowę autokaru. – Za chwilę będziemy w hotelu.

– Coś ty taka uśmiechnięta? – zapytała Ada, patrząc na mnie ze zdziwieniem.

– Uśmiechnięta? No coś ty! To złudzenie optyczne. – Zaśmiałyśmy się.

Podjechaliśmy pod samo wejście, trochę czekaliśmy pod ogromną, białą bramą, którą otwierali dla nas naprawdę wielcy ochroniarze. Na środku stała duża fontanna, a woda wylatywała z pysków czterech delfinów odwróconych do siebie. Cały ogród był dobrze widoczny, ponieważ światło lamp było dosyć mocne. Na kilku schodach prowadzących do głównego wejścia stało mnóstwo ludzi i kilka osób w czerwonych koszulkach, jak potem się dowiedziałyśmy, byli to animatorzy, którzy mieli na celu umilać nam czas przez kolejne dwa tygodnie. Praktycznie ledwo wysiadłyśmy z autokaru, ponieważ w momencie przy drzwiach wyjściowych zgromadził się całkiem spory tłum. Ludzie tańczyli, grali na tam-tamach, czyli małych drewnianych bębenkach, z uśmiechem wykrzykiwali najróżniejsze słowa. Wrzawa wokół skutecznie nas obudziła. OK, pora wyjść… KSZTU! Ktoś nam zrobił zdjęcie. No pięknie! W takim stanie, po podróży, no dobra, później jakoś się poprosi o usunięcie. Poszłyśmy po swoje bagaże. Kiedy w końcu stanęłyśmy mocno na nogach i rozciągnęłyśmy kości, odwróciłyśmy się w stronę naszych walizek, których… nie było. Zaczęłyśmy się rozglądać i w odległości około dziesięciu metrów, wśród kilku animatorów, którzy wybijali rytm, stały nasze bagaże, trzymane przez dwóch innych animatorów, uśmiechających się do nas i machających, żebyśmy podeszły.

– Cześć, miło was widzieć, ja mam na imię Willy, a to jest Gaston. – Pokazał na stojącego obok niego kolegę, który powitał nas gestem salutującego żołnierza.

– Siema, ja jestem Marta, a to Ada. – Uśmiechnęłyśmy się do naszych nowych znajomych, podając im ręce. – Czekajcie, zanim pójdziemy do pokoju, zjarajmy się… – spojrzeli na mnie z lekkim uśmiechem – powietrzem – dokończyłam. – To co, Ada, na dwa tygodnie przestawiamy nasze mózgi na język angielski? – zwróciłam się tym razem do przyjaciółki.

Droga do naszego pokoju była bardzo długa. Animatorzy stwierdzili, że nie będziemy korzystać z windy, bo mieszkamy na drugim piętrze, jak poinformował nas pan w recepcji, kiedy odbierałyśmy klucz.

Szliśmy z dobre dziesięć minut, kiedy zorientowałyśmy się, że jesteśmy na złym piętrze. W końcu, po ciężkiej przeprawie, dostaliśmy się do pokoju. Grzecznie podziękowałyśmy i wpadłyśmy resztkami sił do środka. Położyłyśmy bagaże, sprawdziłyśmy, co znajduje się w telewizji. Nasz wybór przez dwa tygodnie: ciągle stacja Viva z wiecznie tymi samymi dwudziestoma piosenkami i siedmioma reklamami, aha, i trzema tymi samymi odcinkami jednego programu. Skąd to wiem? Zrobiłyśmy listę czwartego dnia naszego pobytu.

Zaczęłyśmy się wypakowywać, wkładając wszystkie równo złożone rzeczy na półki i wieszając na wieszaki. Po wypakowaniu kosmetyków wyszłyśmy na balkon, ale wcale nie było nam chłodniej. Pomimo klimatyzacji dosyć ciężko było wytrzymać gorące powietrze. Poszłyśmy się wykąpać i jedyne, na co miałyśmy siłę, to nastawienie budzika na dziewiątą.

III

Ledwo wstałyśmy i z podkrążonymi oczami podreptałyśmy na śniadanie. Dosyć ciężko było nam znaleźć wyjście, zwłaszcza po tym, jakimi labiryntami szłyśmy poprzedniego dnia. Oczywiście się zgubiłyśmy. Na śniadaniu byłyśmy o dziewiątej trzydzieści. Musiałyśmy się pospieszyć, ponieważ o dziesiątej miałyśmy spotkanie powitalne i informacyjne w sali niedaleko basenu. Spojrzałyśmy na wielki wybór jedzenia i zdecydowałyśmy, że spróbujemy wszystkiego po kolei.

– Ada… – powiedziałam, nalewając sobie mleko.

– Słucham? – Podeszła do mnie z miską pełną chrupek.

– Czuję się uwięziona pomiędzy dzieciństwem a dorosłością, jem płatki Nesquik i piję piwo…

Wzięłyśmy sobie do serca, że naprawdę musimy się streszczać, i po dziesięciu minutach byłyśmy wolne. Jedzenie było przepyszne! A ile wszystkiego! Najadłyśmy się i to bardzo, zresztą inaczej się nie dało. Miałyśmy jeszcze trochę czasu, więc zdecydowałyśmy się poszukać plaży.

Poszłyśmy na drugą stronę hotelu. Aha, OK, tu mamy scenę. Idziemy dalej. O! Boisko do siatkówki i korty tenisowe.

– Dunia, to chyba nie tutaj… – powiedziałam, kiedy zobaczyłam pola do minigolfa.

– No co ty nie powiesz – powiedziała ledwo żywa Ada.

Dosłownie się z nas lało. Nie świeciło słońce, bo panowało całkiem spore zachmurzenie, ale duchota była nie do wytrzymania. Marzyłyśmy o tym, żeby wskoczyć do basenu i napić się zimnego drinka.

– Idziemy do recepcji zapytać się, którędy na plażę? – Ada wpadła na niezły pomysł.

– Jasne, bo jeszcze się spóźnimy na spotkanie.

OK, wreszcie dowiedziałyśmy się, gdzie i jak mamy iść na plażę. Po drodze zaczepiali nas ludzie, a w szczególności jeden Arab, który zakochał się w Adzie. No to piękne, mamy dwa tygodnie z głowy, a to dopiero początek. Pytania czy jesteśmy siostrami nie miały końca. Szłyśmy tylko kilka minut, ale gorące powietrze dawało nam się bardzo we znaki. Kiedy dotarłyśmy na plażę, nie mogłyśmy się powstrzymać, żeby nie wejść do wody. Ale ledwo weszłyśmy, już musiałyśmy niemal pędem lecieć na spotkanie, bo miałyśmy tylko pięć minut.

Wbiegłyśmy do sali.

– Pani kpiny sobie robi!

– To jakieś żarty są… jak można… hotel w takim stanie!

– Ale to są niespodziewane historie, jak tak można, że… łazienka!

– Ej, stara… – zagaiłam do Ady – o co chodzi, że wszyscy tak wyzywają?

Okazało się, że mnóstwo osób jest niezadowolonych z pokoi. Że łazienka za mała, że brudno, że koty chodzą po hotelu, że na dworze muchy dokuczają, że woda w basenie raz za zimna, raz za ciepła, że okna są nieszczelne, że widok jest na rondo, że nie ma poczęstunku na spotkaniu informacyjnym, że animatorzy są, że ich nie ma, że wycieczki za drogie, że do plaży za daleko, że nie ma słońca…

Siedziałyśmy jakieś pół godziny, z otwartymi buziami wysłuchując wszystkich żali Polaków. Zupełnie jak na jakiejś drodze krzyżowej.

– Ja po powrocie będę musiała grzyba leczyć, proszę pani! – nagle wrzasnęła jakaś kobieta.

Ktoś obok nas wybuchł śmiechem i czym prędzej wyszedł z sali, niemal zataczając się. Pewnie nie wytrzymał napięcia. My jednak spokojnie dawałyśmy radę, zastanawiając się jedynie, o co w tym wszystkim chodzi. Ale niestety nie dało się nie uśmiechać.

Po spotkaniu zostałyśmy na basenie, znajdując leżaki w półcieniu, bo nie bardzo miałam ochotę się kąpać, mówiąc delikatnie. Ada od razu wbiła do wody, ja prawie zasypiałam na leżaku, kiedy nagle…

– Dzień dobry, Polska leniwa! Ça va? – O mało co nie dostałam zawału.

– Dzień dobry. Bię, bię – zawsze odpowiadałyśmy w ten sposób, co stało się niejako naszym znakiem rozpoznawczym. To tak jakby na pytanie „jak się masz?” odpowiedzieć „dobrzę”. Dlatego ile razy się dało, pytano nas właśnie po francusku i cieszono się z naszej odpowiedzi i naszego wątpliwego akcentu. Jak to dobrze, że sprawiamy tyle radości ludziom.

– Mam tu super wycieczkę na grabele wielbtada – powiedział do mnie Arab z napisem „Ali Baba” na koszulce. Domyśliłam się, że wszyscy animatorzy mają wypisane tu swoje imiona.

– Na co? – Z zaciekawienia i rozbawienia aż podniosłam się na leżaku.

– Na grabele wielbtada – powtórzył Ali Baba z miną dumnego z siebie.

– Co się dzieje? – Ada podeszła cała ociekająca wodą z lekkim uśmiechem, czyli takim, który mówi: „Robię wszystko, żeby się nie śmiać”.

– Mamy propozycję… – zaczęłam, ale nie zdążyłam skończyć, bo Ali Baba wszedł mi w słowo.

– Dzień dobry, Polska leniwa! Mam propozycję pojechania na grabele wielbtada, bardzo dobra cena, za darmo, za darmo 20 dinarów.

– Wycieczkę na co? – Ada nie wytrzymała i parsknęła śmiechem.

Jak się potem okazało, sławne „grabele wielbtada” to nic innego jak wycieczka na przejażdżkę na wielbłądach. Garby wielbłąda, mówiąc po naszemu.

Pierwsze cztery dni to były odwieczne pytania o wycieczki. Czemu nie jedziemy, tym bardziej, że jesteśmy na dwa tygodnie. Że mają naprawdę dobre ceny i bardzo nam się będzie podobało i będziemy zachwycone. Stąd wzięło się ich powiedzenie: „Polska leniwa”. Ale to przecież nie moja wina, że nic, kompletnie nic nam się nie chciało, prawda?

Wieczorem poszłyśmy na animację pod tytułem „Folklor”. Oczywiście trochę się spóźniłyśmy, ale to akurat dobrze, bo na samym początku każdy z animatorów brał inną dziewczynę i tańczył z nią na środku zgromadzenia ku uciesze widzów i czasem ku wielkiej wściekłości innych dziewczyn, że to nie one zostały wybrane. Co tu dużo mówić, animatorzy mieli branie.

Zaczął się wieczór tematyczny. Na scenę wbiegło dwóch rosłych mężczyzn ubranych jedynie w jasne spodnie, byli naprawdę dobrze zbudowani. Wszystkie światła zgasły i tylko scena była oświetlona. Taniec był naprawdę imponujący. Nie wiem, jak ci ludzie to robią, ale mają w sobie takie naturalnie kocie ruchy i taki luz, że oglądanie ich jest jedynie przyjemnością i człowiek nawet przez chwilę nie myśli, jaka to ciężka praca, ponieważ pokazane jest to z taką lekkością.

Następnie na scenę wyszły trzy kobiety. Każda z nich popisała się umiejętnością trzymania, ba! nie tylko trzymania, ale i tańczenia z wielkim wazonem na głowie. Oczywiście wazon ani drgnął.

– Dunia, zrób jej zdjęcie, ma taki piękny strój – powiedziałam, nie mogąc oderwać wzroku od jednej z tancerek, która zeszła ze sceny, żeby być bliżej widzów.

Ubrana była w bardzo skąpy top składający się z małych złotych ozdób, wyglądających jak monety. Miała odsłonięty płaski brzuch i długą do kostek bladoróżową spódnicę, również ozdobioną złotymi świecidełkami. Tańczyła z gracją, a jej loki lekko kołysały się w rytm piosenki, do której się poruszała. Nie zwróciłam wcześniej uwagi, ale na głowie również miała złote ozdoby, coś na kształt diademu. Wszyscy byli w nią wpatrzeni jak w obrazek, ale również zerkaliśmy na scenę, ponieważ dwie pozostałe kobiety siedziały nadal z wazonami na głowach i kołysały lekko ramionami.

Kiedy wieczór dobiegł końca, przyszedł czas zacząć tańce. Znowu. Ale tym razem proszeni byli wszyscy ze sceny. Stanęłyśmy obok siebie i się zaczęło. Ich tańce to nieskomplikowane układy, przynajmniej tak się nam wydawało na początku albo kiedy nie brałyśmy w nich udziału i tylko przyglądałyśmy się z boku. Prawda jest taka, że może faktycznie ruchy nie są trudne, ale jest ich całkiem sporo i może dlatego pierwszego dnia było więcej stłuczeń, obić i siniaków niż na rajdzie Paryż – Dakar. Ale w końcu po pół godzinie tańczenia, wszyscy zostali zaproszeni na dyskotekę. No to dalsza zabawa przed nami! Najpierw poszłyśmy do baru, żeby uzupełnić braki płynów, w zasadzie pobiegłyśmy, ponieważ bar był zamykany punktualnie o dwunastej w nocy, a my miałyśmy jakieś trzy minuty. Z wielkimi uśmiechami skierowanymi do barmana udało nam się go przekonać do wydania nam jeszcze po jednym drinku. Niestety okazało się, że świeże powietrze i kolejna dawka procentów zrobiły swoje, więc powoli krokiem odstawno-dostawnym udałyśmy się do naszego gorącego pokoju.

– Cześć, dziewczyny, ça va? – Podbiegł do nas niewysoki chłopak z aparatem w ręce. No tak, nasz hotelowy paparazzi o wdzięcznym imieniu Tic Tac.

– Cześć, bię, bię, właśnie udajemy się do pokoju, bo mamy zamiar wstać na śniadanie – powiedziałyśmy grzecznie.

– OK! Uśmiech! – Strzelił nam fotkę i szybko oddalił się w stronę basenu.

– Kuuuuu…

– Nie, nie, nie, nic nie mów.

– Ale…

– Nie…

– Ale…

– Mimo wszystko nie.

IV

Jak się okazało, po dwóch dniach każdy nas znał. Nie przesadzam. Każdy za nami wołał „Marta and Ada”. Znali nas już kelnerzy, animatorzy, ochrona, nie mówiąc o barmanach. Ale oczywiście to dlatego, że postawiłyśmy sobie na luz i na totalny brak barier językowych i rozmawiałyśmy z każdym, nie przejmując się błędami. Oczywiście dobrze umiemy język, ale strach przed popełnianiem błędów pierwszego dnia prawie nas paraliżował, potem wszystkie obawy poszły w odstawkę i bawiłyśmy się świetnie.

Animatorzy nie dawali spokojnie poleżeć, ciągle podchodzili, zabawiali gości. To było z jednej strony złe rozwiązanie, ponieważ czas szybko mijał na wygłupach, a chciałoby się, żeby dzień trwał o wiele dłużej, ale przynajmniej każdy zapoznawał się ze sobą i zawierał przyjaźnie.

– Cześć, Marta, gdzie masz Adę? – zapytał Willy, nasz DJ Snoopy, który bezceremonialnie podniósł moje nogi, żeby spokojnie sobie usiąść na niewielkim leżaku.

– A nie wiem, gdzieś się zgubiła – powiedziałam, gramoląc się i starając wyglądać jak człowiek, niestety bez rezultatu.

– Dzisiaj mamy niespodziankę na animacjach i nie będzie pokazów – powiedział tajemniczo Willy.

– Jaką niespodziankę? – zapytałam, bo lubię wiedzieć wszystko od razu.

– Nie powiem ci, ale na pewno wam się spodoba.

– Leniwa Polska! – O mało znowu nie dostałam zawału! Ali Baba wrzasnął mi nad uchem i znowu zaczął wypytywać o wycieczki. – Czemu nie jedziecie na grabele albo na statek piracki? – powiedział, przysuwając stojący obok leżak, również nie przejmując się protestami ze strony osoby, która na nim właśnie wypoczywała.

– To nie ja decyduję – powiedziałam, patrząc ze śmiechem na Francuzkę wymawiającą pod nosem jakieś chyba nie za grzeczne słowa.

– Jak nie ty? Kto? Powiedz mi, ja z nim pogadam! Grabele czekają, piraci czekają! – powiedział Ali Baba, wymachując mi przed nosem opisem wycieczek.

– Ada jest bossy, jako młodsza siostra nie mogę decydować o nas.

– O, jesteście siostrami, ale fajnie. – Ali Baba podniósł się i zaczął wyszukiwać Ady wzrokiem.

– Co jest, Marta? – O wilku mowa, właśnie moja „siostra” podeszła do nas i zaczęła wycierać się ręcznikiem.

– Powiedziałam, że jesteśmy siostrami stara, uwierzyli, ale trzeba im wytłumaczyć, że mamy różnych ojców – odpowiedziałam ze śmiechem, lekko zaniepokojona faktem, że Willy spojrzał na mnie, jakby chciał mnie skarcić. Mam nadzieję, że nie rozumie po polsku.

– Hahaha! Ale co znowu? Wycieczki, tak?

– Ty jesteś bossy. – Ali Baba podszedł do Ady.

– Ty nie jesteś normalna – powiedziała Ada, patrząc na mnie. – No jestem, jestem, a nie widać? – uśmiechnęła się do zachwyconego Ali Baby. – Ale nie chcemy jechać na wycieczki, jesteśmy na totalnym chilloucie.

– Ale wielbtady! – Pokazał Adzie opis wycieczki, praktycznie wkładając jej zdjęcie wielbłąda do oka.

– No ja wiem, że fajne i w ogóle, ale nie, nie, jesteśmy Polska leniwa.

– Dokładnie! I bandita! – zawtórowałam jej.

– Ale można zobaczyć delfiny! – nie dawał za wygraną Ali Baba. – I nawet można nurkować i wtedy oglądać szkielety na dnie. Nie ma ich za wiele, ale są.

– Pewnie, że nie ma za wiele – uśmiechnęłam się – w końcu ci ludzie wcale nie mieli specjalnej ochoty się topić, żeby zachować się dla potomności.

Oczywiście rozmowy o wycieczkach nie skończyły się przez kolejny tydzień i dopiero po siedmiu dniach dano nam spokój, chociaż i tak zerkano w naszą stronę, czy przypadkiem nie zmieniłyśmy zdania. Kurczę, jeszcze godzina do obiadu, a my już umieramy z głodu, następnym razem trzeba będzie wziąć więcej jajek na śniadanie. Najlepsze jest to, że wiemy, że nie przytyjemy tutaj, więc ilości jedzenia są nieograniczone. To jest niesamowite. Tu jest raj na ziemi dla każdego, raj, który jest zdecydowanie wart swojej ceny. Mnóstwo przepysznego jedzenia, góra picia, alkohole, nie alkohole, słońce, plaża, basen i wiecznie adorujący cię przystojni mężczyźni. Raj na ziemi! Po godzinie spokojnego leżenia bez propozycji wycieczki wiedziałyśmy, że za chwilę znowu coś się stanie, więc leżałyśmy czujne.

– O, stara! – wrzasnęłam do Ady. – Patrz, patrz szybko!

– O cholera, hahahahah – wrzasnęłyśmy śmiechem tak, że prawie spadłyśmy na ziemię. Naprawdę starałyśmy się nie turlikać.

Niedaleko basenu znajdował się bar, który wyglądał jak domek jaskiniowca Freda Flinstona, może dlatego ochrzciłyśmy go imieniem „Grota Flinstona”. Z jednego okna wychodzącego na basen wychylał się kelner. Nie tyle wychylał się, co ledwo utrzymywał równowagę, stojąc na jego brzegu, tuż nad wodą. Był cały ubrany od góry do dołu, w czarnych spodniach i czarnej koszuli, nawet na głowie miał czarną czapeczkę. W środku stał drugi kelner, który wymachiwał do niego ścierką. Chciałabym wiedzieć, o co poszło, ale pewnie dał komuś za mało wódki do drinka, ponieważ już kiedyś była o to awantura. Nagle… BUM! Wielki plusk i kelner z impetem wpadł do wody.

– Czy to pingwin? Nie! Czy to zakonnica? Nie! To kelner! – wybuchłyśmy śmiechem, znowu nie mogąc się opanować.

OK, znowu trochę spokoju, więc Dunia udała się do wody, a ja znowu zapadłam w lekką drzemkę. Po jakimś czasie słońce zaczęło mnie przypiekać, więc powędrowałam do cienia. Obserwowałam, co się dzieje na basenie i na jednym z balkonów, gdzie dwójka dzieci zrzucała chusteczki, bardzo szczęśliwa z tego faktu.

Włączyłam sobie mp3 i zaczęła lecieć piosenka „I’m too sexy”. Uwielbiam słuchać muzyki, kiedy jestem wśród ludzi, wtedy cały świat wygląda jak jeden wielki teledysk. Tym większe było moje rozbawienie, kiedy na samym początku refrenu wyszedł nie kto inny, jak jeden z najbardziej napakowanych ludzi, jakiego kiedykolwiek widziałam. Szedł wyprostowany, w sumie nawet jakby chciał się pochylić, to chyba musiałby siąść, bo nie wierzę, że przez takie mięśnie da się schylić chociaż na centymetr. Jego ręce były nie mniej napakowane, w zasadzie ten koleś składał się z samych mięśni i na pewno nie były one naturalne, tylko nasterydowane. Jego szyja obracała się wraz z całym ciałem, ponieważ była jakby scementowana z resztą ciała. Nogi miał jak dwa wielkie bloki, tylko idealnie wyrzeźbione, jakby zabrał się za to Michał Anioł. Nie, w zasadzie Michał by się wstydził swoich rzeźb, kiedy zobaczyłby tego pana. Był praktycznie łysy, co jeszcze bardziej uwidaczniało jego niedużą w porównaniu do reszty głowę. Jego idealne mięśnie brzucha odrysowywały się na białej koszulce, pomimo że wcale nie była obcisła. Generalnie jeden wielki steryd! Ale miał jeden plus. Był naprawdę przystojny.

– Co się tak przyglądasz naszemu ratownikowi, podoba ci się? – Podszedł do mnie Zazou, czyli szef wszystkich animatorów.

– Haha, nie, nie, podziwiam tylko jego mięśnie – odpowiedziałam, wyciągając słuchawkę z ucha.

– No tak, jak co druga tutaj. – Puścił do mnie perskie oczko. – Przychodzicie dzisiaj na animacje, prawda? – zapytał, patrząc mi w oczy.

– Pewnie! – odpowiedziałam z entuzjazmem. – Już się nie mogę doczekać.

– Ja też. – Zaczął już odchodzić, ale jeszcze się odwrócił, jakby mu się coś przypomniało. – Ça va? – Grzecznie poczekał, aż wysunę język i każę mu sobie iść, więc odszedł, lekko bujając się na boki.

Wyłączyłam mp3 i zaczęłam się przyglądać ludziom. Całe szczęście, że mam czarne okulary, przynajmniej jeśli się zapatrzę, nikt się nie dowie. Ja nie wiem, jak oni to robią, ale w ich spojrzeniach jest taka głębia, że nie można oderwać od nich wzroku. Kiedy na ciebie spojrzą, masz wrażenie, że wiedzą o tobie wszystko, ale ty i tak chcesz im zdradzić swoje największe sekrety. Podobnie zresztą było na lotniku, przy odprawie paszportowej, kiedy sprawdzano nam ważność dokumentów i czy przypadkiem nie ukradłyśmy nikomu innemu tożsamości.

– Cześć. – Postanowiłam wstać z leżaka i podejść do basenu, ponieważ zauważyłam, że Ada zagadała do jakiejś dziewczyny.

– No, to jest właśnie Marta – powiedziała Ada, śmiejąc się do nowo poznanej koleżanki.

– Cześć, ja jestem Karolina – powiedziała nowa znajoma, podając mi rękę. – Zaraz jest aerobik, idziemy?

– Ale ja nie mogę, jak jest w wodzie – powiedziałam, krzywiąc się. – Ale jak na ziemi, to pewnie, czemu nie?

– Nie, nie. Normalnie na ziemi, będzie prowadził jeden z animatorów, ten z lekkimi dredami – powiedziała Karolina, patrząc to na mnie, to na Adę.

– A tak! Crocco – powiedziałam, bo akurat zauważyłam jego imię na koszulce.

– OK, laseczki, to wy pójdziecie na aerobik, a ja na siatkę – zakomunikowała Ada i najwyraźniej zbierała się do wyjścia z wody.

– Nie, nie, nie, idziesz z nami, a potem, jak będziesz miała siłę, na siatkę – odpowiedziałam, polewając ją wodą.

Aerobik to jednak fajna sprawa. Na początku leciała spokojna muzyka, żebyśmy mogli rozprostować kości, potem szybsza i znowu szybsza. Mówiąc delikatnie, trochę nas zmęczył szanowny pan Crocco, ale jak dla mnie to OK, w sumie pożeramy takie porcje jedzenia i picia, że trochę ruchu bardzo nam się przyda. Najśmieszniejszą rzeczą było to, że byłyśmy we czwórkę, pewnie dlatego, że aerobik poranny to ciężka sprawa, popołudniowy ma większą frekwencję. Była Ada, Karolina, ja i jakaś inna dziewczyna, w zasadzie kobieta, ponieważ, jak się potem okazało, Ania jest nieco starsza od nas. Po zapoznaniu się z nowymi towarzyszkami w Hotelu Delphin Plaza byłyśmy nierozłączne, wszędzie chodziłyśmy razem, to stąd wzięło się powiedzenie: „Marta and Ada connecting people”.

– Nie gadać mi tam! – po raz setny w ciągu minuty Crocco nawrzeszczał na nas.

– Ale ja wam mówię, dziewczyny, ta dyskoteka jest naprawdę świetna – nie przerywała Ania, ciągle robiąc wymachy rękami do przodu i do tyłu.

– One, zwei, trzy, siedem – liczył prowadzący aerobik. – Mówię: cicho!

– Ale to jakoś daleko jest? – zapytała Ada, najwyraźniej ignorując fakt, że Crocco przerwał aerobik i chciał sprawdzić nasze reakcje. Biedny… nawet nie zauważyłyśmy tego, że przestał tańczyć.

– Bo do wody powrzucam! – zagroził Crocco, kiedy w końcu zaczęłyśmy patrzeć na jego minę.

– Hahahaha! – wszystkie wybuchłyśmy śmiechem, patrząc na jego minę. Widać było, że próbuje się nie śmiać, przez co wyglądał jeszcze śmieszniej.

– Patrzcie! – Ania pokazała palcem na „mojego” ratownika.

– No to już koniec – powiedział do siebie Crocco, ale tym razem nie przerwał ćwiczeń.

– Hahaha, on wygląda jak Moto Moto z „Madagaskaru” – powiedziała Ada i wszystkie zaniosłyśmy się śmiechem.

Koniec aerobiku zawsze wieńczyłyśmy skokiem do basenu, tym razem nie było inaczej. Byłyśmy tylko we cztery, więc złapałyśmy się za ręce i wskoczyłyśmy do wody, uwalniając nasze ręce w locie, żeby przytrzymać staniki i zatkać nosy. Ada, kiedy szykowała się do skoku, niestety o wiele szybciej wylądowała w wodzie, ponieważ nasz kolejny znajomy z Polski popchnął ją i szybko sam za nią wskoczył, ponieważ widział, jak się do niego zbliżam. Miał na oko jakieś siedemnaście lat i przyjechał z bratem i jego dziewczyną. Oni byli nieco mniej komunikatywni, ale to zrozumiałe, w końcu przyjechali razem, więc nie dziwne było, że chcą zająć się sobą. Za to kolega Krzysiek, którego nazwisko było identyczne, jak pewnego znanego piłkarza, czasem do nas zagadywał. Był bardzo sympatyczny, ale czasem też bywał niezłym nicponiem, delikatnie mówiąc. Pewnie dlatego jego brat wolał towarzystwo swojej ukochanej. A może pobudki były zupełnie inne? W sumie chyba nie chcę się nad tym zastanawiać, mam wakacje, poza tym ratownik skutecznie odwracał moją uwagę.

– Ale jaja, on naprawdę wygląda jak Moto Moto – powiedziałyśmy do siebie.

Moto Moto – kolejna ksywka, każdy tu miał jakąś dla siebie, ponieważ nie chciałyśmy używać imion, tym bardziej że, jak się potem okazało, oni rozumieją po polsku całkiem sporo. Moto Moto siadł na swoim krześle po drugiej stronie basenu pod wielką palmą, której liście niemal dotykały ziemi. Widać było, że wszystko ma gdzieś i że siedzi tam tylko z przymusu, bo nikt się nie topi w basenie. Usiadł na swoim białym plastikowym krzesełku, w zasadzie ledwo się w nie wbił, jednak mięśnie pupy też swoje robią, i zaczął obserwować ludzi. Kiedy zauważył, że na niego zerkamy i się uśmiechamy, postanowił usunąć się w cień, czyli do Groty Flinstona.

– Co jest dziewczyny? Ça va? – Podszedł do nas Willy.

– A nic, obserwujemy naszego ratownika – powiedziała Ada.

– No… – zawtórowałam jej. – Jest przystojny.

– Ale co z tego? – zapytał rozbawiony Willy. – On nie ma mózgu! To jeden wielki, pieprzony steryd! – Wszyscy zaczęliśmy się śmiać. – Przychodzicie dzisiaj na animacje, prawda?

– Oczywiście, że tak, ale jakie będą, bo Zazou nie chciał mi powiedzieć? – zapytałam, słodko się uśmiechając.

– Nie powiem, to niespodzianka – powiedział, zaczął chlapać nas wodą i szybko odbiegł do swojej budki DJ-a, kiedy zauważył, że zbieramy się do wrzucenia go do wody.

– Patrzcie, Kosmiczne Buty. – Ada szturchnęła mnie w ramię.

Tak nazwałyśmy panią, która zamknęła się w solarium na jakieś trzy miesiące, ponieważ jej skóra była… bardziej pomarańczowa niż dojrzała pomarańcza, nie mówiąc o jej makijażu, który praktycznie ściekał jej z twarzy, ale pomimo tak grubej warstwy nie udało się jej zakryć zmarszczek. Z daleka wyglądała na dwadzieścia lat. Z bliska na pięćdziesiąt i tylko jestem ciekawa, ile miała naprawdę. Do tego jej strój dopełniał koszmarny wizerunek Kosmicznych Butów. Jej buty… wysokie na jakieś dwadzieścia centymetrów, jak nie więcej, sprawiały, że poruszała się w nich jak japońska gejsza, ale wyjątkowo szybko i pewnie. Praktycznie nie miała włosów, układała wszystkie do tyłu na sporą ilość żelu. Nie muszę chyba mówić, że była blondynką? Nosiła tak krótkie spódniczki, że nie musiała się schylać, żeby cały hotel podziwiał jej kobiece wdzięki, które powinny być zarezerwowane tylko dla jej mężczyzny. No właśnie… jej mężczyzna. Oczywiście taka kobieta jak ona nie mogła przyjechać sama. Jej wybrankiem był gruby Włoch, który tłuste włosy związywał w kucyk tuż nad karkiem, nosił białe błyszczące rurki i zawsze czarną jak heban koszulę. Do tego białe buty. Para niemal idealna, ale jakby wzięta z innego świata. Kosmiczne Buty robiły furorę nie tylko wśród nas, ponieważ było widać tłumione uśmiechy ze strony naszych rodaków. Jedynie animatorzy odwracali głowy, żeby nie zaśmiać się w twarz. Jednak po paru dniach już się przyzwyczaiłyśmy do takiego kuriozum.

EDAKCJA: Paulina Klas

KOREKTA: Aleksandra Tykarska

OKŁADKA: Rafał Kucharczuk

SKŁAD: Katarzyna Dambiec

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Marta Pustuł i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-199-2

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.