Kinga Matusiak

Co-dziennik sfrustowanej trzydziestki

REDAKCJA: Zuzanna Gościcka-Miotk

KOREKTA: Katarzyna Czapiewska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

ILUSTRACJE: Milena Milak

SKŁAD: Novae Res

© Kinga Matusiak i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-150-3

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Książkę dedykuję Magnolii, Eveli, Gwiazdeczce, Kapukatce, Hatii, Brzyduli i Katarzince

Podziękowania

Byłabym skończoną świnią, gdybym nie podziękowała Szanownemu za to, że go mam. Dziękuję Ci zatem za dostarczenie mi weny, tematów i w ogóle za to, że jesteś. Dziękuję z całego serca. Odwdzięczę się wieczorem...

Czym jest Codziennik?

Damska odpowiedź na Pokolenie Ikea Piotra C. Książka, którą napisała codzienność. Przewrotnie zatytułowana Codziennik sfrustrowanej trzydziestki, w rzeczywistości ukazująca myśli i życie zwyczajnej kobiety, która tkwi w każdej z nas. Świetne teksty i sama prawda.

Ubawicie się do łez.

1.

Ależ się nażarłam... Dwa ziemniaki na krzyż, dziesięć serduszek drobiowych w sosie plus porcja gotowanych buraczków. Ajajaj! Sakramencka ilość. Sama się właśnie zaśmiałam. Głupia. Gdybym wciągnęła taką ilość, jaką jest w stanie wrzucić w siebie Pan Szanowny, prawdopodobnie pękłby mi żołądek. Co tam żołądek, gały by mi pękły, gdybym na swoim talerzu znalazła kilogram mięsa pod jakąkolwiek postacią. A na to, co jem (niestety w tym wieku), muszę już uważać. Szkoda, że kilogramy nie idą w cycki, tylko w dupę. Szkoda! Jeszcze w dupę jak w dupę, gorzej, że w brzuch. Ponton czy też opona (w obecnej chwili raczej zimowa) – to dopiero wyzwanie! Pół roku do niej podchodzę, pół roku i nic. Ani bieżnik się nie zmienił, ani faktura. Warsztat pozostał za to ten sam. Hehehehe.

Po jedzeniu najlepiej jest poleżeć, wypić gorzką herbatę, pogapić się w ogłupiacza (TV). No więc leżałam, leżałam i nie wiem, jaka cholera mnie podkusiła, żeby oglądać Kuchnię Plus, byłam już za to pewna, co zjem na kolację. Będzie pizza. Z mozzarellą, pomidorami, rukolą i szynką parmeńską. Wersja Szanownego Pana zawierała będzie kiełbasę polską, pastę z czosnku (właśnie wstawiłam go do piekarnika), mozzarellę i oregano. Jak komuś w tym momencie ślinka cieknie, odstępuję przepis (sprawdzony). A co? Też możecie, nie? ;) Ogólnie rzecz biorąc, propozycja kolacyjna nie przypadła Szanownemu do gustu (ja leżałam, on wychodził na siłownię), stwierdził jednak, że skutecznie go podpuściłam i ugniecie ciasto. Nie ma to jak czarne oczy z długimi rzęsami. Zawsze działają – niczym ślepia Kota ze Shreka. Sprawdziłam to w ekstremalnych warunkach, ale o tym przy okazji. Każda z nas zresztą ma coś takiego, co na jej faceta działa, jak „natura chciała”... Coś się przypala. Kurwa mać, czosnek!

Właśnie założyłam fotobloga, który będzie stanowił integralną część niniejszych wypocin intelektualnych. Kto ciekawy, niech zagląda: codziennik.flog.pl. Upieczony czosnek doczekał się fotorelacji. Na tej samej stronie zainteresowani znajdą przepis.

Szanowny, powróciwszy z siłowni, został uprzejmie poproszony o uzupełnienie niezbędnych składników w pobliskim Tesco. Zdążył wrócić i wyrobić ciasto. Plus jest taki, że jest w tym mistrzem świata (a raczej jego „bułki” – mięśnie bicepsa). Gdy zbliża się okres świąteczny, Szanowny pojawia się w domach naszej rodziny, by wyrabiać ciasto drożdżowe na przeróżne wypieki. Nie żartuję! Fajnie mam, co? A bułeczki jakie robi... Pychotka! Co prawda talent do wyrabiania ciasta wcale nie powoduje, że jest się facetem bez wad, zwłaszcza ciut młodszym ode mnie samej, ale mam nadzieję, że o tym również rozpiszę się w dalszej części. Na razie skupmy się na pizzy. Domowej, żadnej restauracyjnej czy pizzeriowej (taką też od czasu do czasu nie pogardzę), pizzy, która w obecnym stanie napięcia domowego stworzy okazję do rozmowy na tematy mieszkaniowe. Pojechałam po bandzie, wiecie przecież, że w życiu nie ma nic za darmo, nie? Chcesz mieć pełny brzuszek, Kochanie, wysłuchasz moich racji (na wieczorne śniadanie).

Pizza wyszła genialna. Poczułam się jak we Włoszech za starych czasów. Co za smak! Odkryłam przy okazji kolejny plus Szanownego – zeżarł swoją pizzę i 2/3 mojej, więc nic się w naszym domu nie marnuje. Tylko pozostaje pytanie zasadnicze: gdzie on to mieści?! Kolacja zjedzona, kwestia mieszkaniowa przedstawiona, jeśli za rok nie będziemy właścicielami swojego mieszkania, fora ze dwora, każde idzie we własnym kierunku. Dość mam pakowania komuś forsy do kieszeni za wynajem. Jeszcze rok przeżyję, dłużej ni chuja. Poza tym kto to widział, żeby trzydziestolatka mająca stałego faceta przez pięć lat nie dorobiła się własnego kąta? Przy naszych możliwościach to jest śmiech na sali. I gówno mnie obchodzi, jak to zrobimy – mamy to zrobić. Koniec kropka, klamka zapadła.

Oglądam Igrzyska Olimpijskie w Londynie, Babiarz tak się zapowietrza, komentując, że powinni chyba wezwać pomoc medyczną. Czasami wyłączam fonię w ogłupiaczu, bo po prostu nie da się słuchać tego, co mówią nasi komentatorzy. Zresztą jaki kraj, taka telewizja. Idiotyzm popychany debilizmem i tak w kółko. Niektórym stacjom to się nawet zatrudniać nowych statystów nie chce, bo i w serialach, i w programach, i w reklamach jeden i ten sam ryj. A już babka od podpasek przechodzi samą siebie. Jak, kurwa mać, trzydziestokilkulatka może udawać nastolatkę? No jak?! Takie rzeczy tylko w Polsce. Na Jedynce nastolatka z podpaską, na dwójce kobieta w dyskoncie. Czad! Co ciekawsze, nasza bohaterka gra z doskoku w serialach. Komplet! Jeszcze chwila, a taka wyskoczy mi z lodówki albo jej lico ukaże się na opakowaniu papieru toaletowego. Strach się bać, twoja mać! Nie rozpędziłam się, prawda? Też tak myślicie? Wiedziałam. O tym właśnie jest mój wypotnik, wszystko, co wiemy, ale o czym nie piszemy. Nie mówimy również, bo po co? (Czemu ten, który rzuca oszczepem, pada po rzucie na glebę?) Dziwne są czasy, dziwni ludzie, jeszcze dziwniejsze poglądy – co jak co, ale trzydziestolatki, takie jak ja, wiedzą, co w trawie piszczy i z czym to się je.

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Podziękowania

Czym jest Codziennik?

1.