Okładka

Strona tytułowa

Teresa Kulik

Imperium wielkiego kota

Strona redakcyjna

REDAKCJA: Ewelina Ambroziak

KOREKTA: Beata Gorgoń-Borek

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

ILUSTRACJE: Paulina Hirsch

SKŁAD: Anita Sznejder

© Teresa Kulik i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-007-0

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Rozdział pierwszy,
W KTÓRYM WYSTĘPUJĄ KOTY RÓŻNYCH BARW I JEDNO PODSMOLONE MONSTRUM

Dwa tłuste koty siedziały na wycieraczkach przed drzwiami mieszkań o numerach dziesięć i jedenaście. Ponurym milczeniem kwitowały upływające godziny, które w końcu uwolnią je od głodu i chłodu jesiennego popołudnia. Wszystko już zostało powiedziane i przetrawione, toteż zwinięte w kłębki usiłowały ścisnąć puste żołądki domagające się przyzwoitej porcji karmy i mleka.

– Znowu się spóźniają – wymruczał Filip, zwany Zbójem z powodu swojego drańskiego usposobienia. – Trzeba zrobić jakieś piekło, wtedy może otworzą pod ósemką. Zaczynaj koncert. Dla świętego spokoju zawsze coś rzucają...

– Nic z tego – miauknął Gawron, który nie chciał na darmo tracić i tak nadwątlonej energii. Z natury był leniwy, a po burzliwych przeżyciach w młodości cenił sobie spokój i wygodę. – Pod ósemką nikt nie otworzy. Wszyscy wyszli jeszcze przed obiadem. Słyszałem, jak mówili, że rozedrą nas na kawałki, jeśli będziemy tak wrzeszczeć na korytarzu. Prostacy – prychnął Gawron z pogardą.

– Wyleniały arystokrata – rzucił Filip w kierunku kompana i z nudów zaczął wylizywać białe futerko. Owego popołudnia czynił to już po raz trzeci, z upodobaniem przyglądając się puchatej łapie. Był kotem, który miał już za sobą młodzieńcze niechlujstwo. Pół roku temu definitywnie skończył sprawy z bandą Cekina, ową brudną i rozwrzeszczaną zmorą osiedla. Filip bowiem awansował do stopnia wartownika Wielkiego Kota i nie mógł sobie pozwolić na wyszargane futro i podarte uszy. W bandzie Cekina wszystkie koty wyglądały jak wyciągnięte psu z gardła. Ponieważ toczyły niekończące się walki z innymi kocimi bandami, były wiecznie pogryzione, a na ich futrach lśniły łyse placki. Niemal zawsze były przemarznięte i głodne, toteż na widok człowieka z najmniejszym kawałkiem strawy stawały się słodkie i miękkie jak naleśniki. One w przeciwieństwie do Filipa, zwanego Zbójem, nie miały swoich domów. Imperium było ich domem, ba...

„Stuknięte szczeniaki” – myślał teraz o nich Filip, gdy odkrył, jak nędzną kreaturą jest ich szef Cekin. Rządził on zgrają wyrostków znoszących mu daniny z okolicznych śmietników. Im większy ochłap, tym większe uznanie szefa.

A Filip nie znosił odoru miejskich śmietników. Niechęć pozostała mu z dzieciństwa, które spędził na leśnej działce wśród zapachu sosen i mleka. Do dziś pamięta aromat szynki i polędwicy pojawiających się regularnie w czystych miseczkach. Ludzie też pachnieli inaczej, piękniej niż waleriana i ryba. Czasem Księżniczka niesie za sobą taki zapach, gdy wyskakuje zza ogrodzenia domu z wielkim tarasem.

– Ba, Księżniczka... – Filip westchnął i wyciągnął się na całą długość, potrącając niechcący drzemiącego Gawrona.

– Uważaj. – Kocur się najeżył. – Wynocha z mojej wycieraczki. Rano czułem, że znowu tu siedziałeś całą noc. Jeszcze raz, a zrobię ci z ogona suchą witkę! – Gawron, którego zwykle trudno było wyprowadzić z równowagi, znajdował się teraz w stanie najwyższego rozdrażnienia. Był głodny, zmarznięty i wściekły, że przerwano mu błogi sen, tak skutecznie skracający czas oczekiwania na znajome kroki. Podjąłby wszelką zaczepkę, gdyby nie trzaśnięcie furtki. Na ten odgłos obydwa koty runęły na schody. – Moja Pani! – miauknął Gawron i z piekielnym wrzaskiem zaczął zbiegać na dół. Filip podążył za nim, w niczym nie dał się prześcignąć, ani w biegu, ani w warkocie przypominającym do złudzenia głos kundla szczerzącego kły. Tego też nauczył się na leśnej działce, gdy przyszło mu dzielić dom z rozwydrzonym pekińczykiem. Stwór ten, któremu w żaden sposób nie można było spojrzeć w oczy – stąd Filip początkowo myślał, że pies składa się wyłącznie z zębów i ogona – powarkiwał, ilekroć stanął nad swoją miską. Wtedy natychmiast zjawiała się jego Pani z potężną porcją jadła, uradowana, że Bebik chce cokolwiek zjeść. Bebik raczył skubnąć odrobinkę i wędrował na kanapę pełną kocyków i poduszek. Resztę z psiej miski dojadał Filip, nie wzbudzając już, niestety, takiego zachwytu mieszkańców. Niemniej młody jeszcze wtedy i chętny do nauki kot skojarzył, że warczenie skłania ludzi do napełniania misek, co stosował dotąd z nie zawsze oczekiwanym skutkiem. Swym dorosłym już kocim rozumem nie mógł pojąć, dlaczego jego rozkoszny, przymilny warkot wywołuje niechętne zgoła reakcje. Tylko właścicielki jego i Gawrona pojmowały te intencje i ryzykowały nawet głaskanie białej jak śnieg sierści. Filip łaskawie pozwalał się głaskać, choć nie cierpiał żadnych pieszczot. Ale czego się nie robi dla pełnego brzucha!

Tym razem także liczył, że Pani Gawrona wpuści go za swoje drzwi i nakarmi rybą. Jego czarny sąsiad, którego do furii doprowadzał ślad cudzej łapy na wycieraczce, nie robił w mieszkaniu awantur. Łagodniał, wijąc się w meandrach pod nogami właścicielki, przestępował z łapy na łapę i mruczał: „Napychaj się, stary. Tu wystarczy dla nas obu”. Filip chętnie korzystał z zaproszenia, nigdy się jednak nie odwzajemniał. Za swoje drzwi nie wpuściłby nawet muchy. Sprawiedliwie dodajmy, że Pani Filipa częstowała wielokrotnie Gawrona... na korytarzu.

Znajome kroki nie wróżyły poczęstunku. Były śpieszne, nerwowe i niechętne kocim potrzebom. Drzwi zatrzasnęły się tak gwałtownie, że tylko wyjątkowemu szczęściu należy zawdzięczać, że Gawron zdążył wejść do mieszkania cały, a nie w połowie.

Filip został na wycieraczce, posępnie rozmyślając, że jego właściciele zjawią się dopiero wieczorem. Tak było zawsze, gdy odprowadzał ich do przystanku autobusowego po drugim, swoim rzecz jasna, śniadaniu. Właściciele jedli właśnie pierwsze... O tej porze Księżniczka rozpoczynała swój spacer po Wielkim Murze. Tej pięknisi nie zdarzało się wychodzić ani nocą, ani wczesnym rankiem. Wyskakiwała znad tarasu syta i wypoczęta, gdy świat nagrzany był już słońcem. Przeważnie siadywała na Murze, pod którym natychmiast ustawiały się kocury zza obydwu jego stron, skłonne do każdej walki o jedno miłe spojrzenie kotki. Ta jednak ignorowała je, prychając ostrzegawczo na każdego zbyt nachalnego wielbiciela.

A więc Wielki Mur... Początki jego znaczenia giną gdzieś w prehistorii prakocich generacji na Osiedlu. Był tu od zawsze, a o jego dziejach do dziś mruczą najstarsze koty. Prowadzono o Mur wielkie wojny, których ślady, zwykle kłęby futra, roznosił po świecie wiatr, toczyły się bitwy o podstępnie wywabiane w marcu panny i zimowe batalie o pożywienie. Mur był przede wszystkim granicą dwóch wielkich terytoriów: Imperium rządzonego przez Wielkiego Kota i Gangu, którym dowodził nieustraszony Birbant. Dwóch tych dzielnych dowódców różniło wszystko: wygląd, wojenny temperament, usposobienie, rozwaga i życiowa filozofia. Po wielu stoczonych wojnach obydwaj jednak doszli do wniosku, że Muru głową nie rozbiją i zawarcie pokoju obydwu kocim terenom wyjdzie na zdrowie. Odtąd nie wchodzili sobie w drogę, uznając Wielki Mur za ostateczną granicę. Czasem poharcowała na nim banda Cekina z Imperium, drażniąc młodocianych strażników Gangu, ale były to tylko niewinne zaczepki, poprawiające kondycję młodych i gotowych na wszystko kotów.

*

„Nie ma na co czekać” – pomyślał Filip i zszedł z drugiego piętra z zamiarem przeszukania paru misek stojących za garażem. Czasami zdarzały się tam resztki z głośnych kolacji Burego. Nocne łowy jeszcze się nie rozpoczęły, toteż ku niezadowoleniu Filipa całe ucztujące towarzystwo spoczywało na dachu garażu. Kocur wiedział, że w walce z najsilniejszymi wartownikami Imperium nie ma szans, i już chciał zawrócić do domu, gdy skinął na niego sam Bury.

– Czego? – mruknął Filip niegrzecznie, wściekły, że i tu przekąska się nie udała.

– Do mnie zwracaj się z szacunkiem i bez żadnych poufałości – prychnął sławny powiernik Wielkiego Kota. – Zbieraj się, idziemy.

Przestraszony Filip, choć zwał się Zbójem, posłusznie podążył za pręgowaną kulą bez ogona. Najchętniej skoczyłby mu na kark, ale Bury szybko zrobiłby z niego materac. Nieraz mu to obiecywał. Niechęć więc była długa i wzajemna, ale teraz okoliczności wymagały zawieszenia broni. Wielki Kot uznał bowiem, że sytuacja Imperium wymaga wzmocnienia jego osobistej warty, i na pierwszego zastępcę Burego wybrał właśnie Filipa. Ten zaś nieświadomy niczego wlókł się noga za nogą, chcąc opóźnić moment, w którym zakończy żywot w pazurach słynnego rozbójnika. Bo sława Burego sięgała daleko poza dwie strony Muru. Był on niebywale silny i przebiegły. Wypracował tak doskonałe metody walki, że podczas bójek prawie nie ruszał łapą. Odskakiwał od czasu do czasu na boki, prowokując przeciwnika do niepotrzebnego i wielokrotnego wysiłku. W finale wycieńczona ofiara wczepiała się w Burasową skórę, a wtedy zaciskały się na jej krtani potężne ryże łapy. Następnego ranka – bo Bury walczył tylko nocą – odnajdywano ledwie żywego osobnika, który miesiącami dochodził do wyglądu przyzwoitego kota.

Minęli dom z wielkim tarasem. Filip miał nadzieję, że przed nędznym końcem ujrzy raz jeszcze Księżniczkę, ale okna były puste. Przeszli dwa podwórka, gdzie śmignęło im pod łapami paru młodzików Cekina, i weszli w gęste zarośla opuszczonego ogrodu. Byli na terytorium Wielkiego Kota, a tu nikomu nie wolno było walczyć. Filip odetchnął z ulgą, że ten spacer z Burym nie był ostatnim w jego krótkim życiu.

W czasie gdy dwaj nieprzejednani wrogowie podążali do siedziby szefa, Gawron wypróbowanymi metodami czarował swoją Panią. Przestępował z łapy na łapę, ocierał się o nogi i żałosnym miaukiem domagał się codziennych czułości. Każda z nich kończyła się bowiem potężną porcją jadła, suto okraszonego kawałkami ryby, by nie wspomnieć o dociekliwych pytaniach o rozkład minionego dnia. Powtarzające się często zwroty: „zaszargany włóczykij” i „brudne kocisko” mieszały się z odgłosem smakowitego mlaskania, co razem brzmiało piękniej niż koncert kocich arii w świetle księżyca.

Ale Pani nie była dziś chętna do czułości, a w misce zamiast ryby pojawiła się... zupa. Żaden normalny kot nie tknąłby tego świństwa... pod warunkiem że nie byłby tak głodny jak w tej chwili Gawron. Co prawda można byłoby się obrazić i opuścić mieszkanie, oczywiście na chwilę, licząc, że Pani targana wyrzutami sumienia zmieni jadłospis, ale Gawron był zbyt leniwy i zbyt znudzony otaczającym go światem. Wszędzie wiało nudą, z każdej piwnicy, krzaków i drzew, które przez trzy lata życia można było dokładnie poznać. Tylko na dwóch zajęciach koncentrowała się jeszcze kocia uwaga: jedzeniu i spaniu. Gawron oddawał się im z gorliwością, niechętnie podejmował inne czynności. Za nic miał zabiegi o awanse na dworze Wielkiego Kota, nie toczył bitew, nie uganiał się za pannami. Jadł i spał, a syty i wyspany... kontemplował. Bury, mijając go, pogardliwie mruczał: „utuczony filozof”. Jakkolwiek określenie to wskazuje na osobnika uczonego i myślącego – co niewątpliwie odnosiło się do Gawrona – w Imperium uznawane było za tchórzostwo i upadek.

O nie! Gawron nie był tchórzem i potrafił stawić czoła największym opryszkom, ale czynił to jedynie wtedy, gdy już nie miał dokąd uciekać. Myliłby się również ten, kto sądzi, że nie interesowały go sprawy Imperium. Siedząc bezpiecznie na swoim parapecie, z wysokości drugiego piętra obserwował podwórza, garaże i krzaki po obydwu stronach Wielkiego Muru. Znał zatem wszystkie tajne posunięcia obydwu rywali. W otwartym oknie przysłuchiwał się naradom Birbanta, szefa Gangu, i Burego, na którego głowie, a raczej na potężnych łapach spoczywało bezpieczeństwo Imperium.

„Też mi tajne narady” – myślał Gawron z przekąsem. Wystarczy tylko wejść na parapet i wszystko jasne. Ba, ale taki parapet miał tylko Gawron. Inne parapety były niższe albo znajdowały się z drugiej strony, a większość kotów nie miała żadnego. Tego wszakże filozof nie brał pod uwagę.

Wychlipawszy więc wstrętną zupkę, i tego popołudnia spoczął w oknie, za którym lały się strugi deszczu. Pani, zajęta czymś przy stole, spoglądała na niego w roztargnieniu. Takie momenty kot wykorzystywał na pokaz artystycznych umiejętności mycia. Nie robił tego bynajmniej z umiłowania czystości (to dobre dla kocic), ale dla Pani, którą ten widok wyraźnie intrygował. Toteż w zapale szorował mordkę i centymetr po centymetrze wylizywał futro, jakby chciał dowieść, że niesłuszne jest wyrzucanie tak schludnego kota z białej pościeli, co Pani czyniła każdego wieczora. Mycie było jednak bardziej rodzajem gimnastyki, bo na czarnej jak smoła sierści jego efekty były i tak niewidoczne.

Ponieważ Pani na dobre zajęła się pracą, kot z ulgą zakończył popisy i tępym wzrokiem spoglądał na wierzchołki drzew za Murem. Deszcz dudnił jednostajnie, wiatr zrywał z gałęzi żółte liście, a nastroszone zmoczone gołębie gruchały na sąsiednim parapecie. Gawron z niesmakiem odwrócił się od ptaków. Jego nienawiść do gołębi była głębsza niż u pospolitego kocura. Bo też niewiele kotów spotkało podobne przeżycie, które Gawron najchętniej wymazałby z pamięci. Ale powracało ono we śnie, zwłaszcza gdy był przejedzony. Gdyby nie był takim obżartuchem, jego sny byłyby równie lekkie jak żołądek. Lecz na żadną dietę nasz filozof nie mógł się zdobyć.

A działo się to jeszcze we wczesnym dzieciństwie, kiedy łażenie po drzewach, gonitwy za piłeczką i inne równie głupie czynności sprawiały mu radość. Również obserwowanie gołębi na parapecie doprowadzało go do szczękościsku. Wtedy to z jego gardła dobywał się gulgot żywo przypominający ten gołębi. Tak to pewnego letniego popołudnia siedział w otwartym oknie drugiego piętra, a w głowie kołowało mu się od gołębich przelotów. I wtedy na wystający gzyms sąsiedniego okna sfrunęła taka para. Krew zawrzała w kocie. Wyprężył się do skoku i już, już byłby na sąsiednim gzymsie, gdyby nie... grawitacja – zjawisko przyciągające wszelkie ciała ku ziemi. Gawron ostatnim przytomnym spojrzeniem ogarnął skrawek nieba i upiorną parę spłoszonych z gzymsu gołębi. Moment lądowania niknie w mrokach pamięci. Oprzytomniał już na rękach Pani, która niosła go z podwórka na drugie piętro. Postawiony na podłodze zatoczył się, łapy mu się rozjechały i padł. Szczęśliwie uczynił to w pobliżu miski, z której dobywał się smakowity zapach jedzenia. To go ożywiło. Pokonując ból, dowlókł się i wychlipał całą miseczkę mleka.

– Jednak to prawda, że kot zawsze spada na cztery łapy, nawet z drugiego piętra – szepnęła Pani w podziwie.

Odtąd Gawron nawet na twardym gruncie z daleka omijał gołębie i wszystko, co fruwało. Teraz także zlekceważył prowokacyjne gruchanie i przeciągnął się z zamiarem udania się na spoczynek. Niewątpliwie zapadłby w sen, gdyby nie dostrzegł dziwnego poruszenia za Murem. Jakieś stworzenie przemykało się z ostrożnością obcą hałaśliwej straży Birbanta, a tym bardziej okolicznym kundlom. To, co niemal bezszelestnie przebiegało wśród krzewów, było kotem tak gigantycznych rozmiarów, że nawet Bury sięgałby mu do wąsów. Gawron zacisnął i otworzył powieki, sądząc, że to tylko sen po niesmacznej zupie. Nic z tego, rzeczywistość była jeszcze dziwniejsza. Owo monstrum miało na dodatek biało--brązową sierść, jakby osmoloną sadzą na koniuszkach łap, ogona i pyszczka, a jego szare oczy błyszczały zimno. W zębach trzymało szamoczącego się gołębia. Z tym nie lada ciężarem lekko wskoczyło na Mur, a stamtąd na ścieżkę prowadzącą do opuszczonego ogrodu, gdzie rezydował szef Imperium.

– Czyżby Wielki Kot zaprosił do siebie tego potwora? – zdumiewał się Gawron.

Nagle z zarośli wysunęli się Bury z Filipem. Na widok obcego koty zjeżyły się, wryły łapami w ziemię i już były gotowe do skoku, gdy znienacka wpadł pośród nich uwolniony z zębów gołąb. Ptak wzbił się na Mur z przeraźliwym trzepotem i piskiem, ogłaszając światu cudowne ocalenie. Bury z Filipem mimowolnie spojrzeli w górę, a gdy oprzytomnieli, zorientowali się, że miejsce, gdzie przed sekundą stał intruz, było puste.

– To był Dżem. W jego sprawie wzywa cię właśnie Wielki – powiedział Bury, uprzedzając pytania Filipa.

Filip zaś, zwany Zbójem, pomyślał wtedy, czy jednak kres życia w łapach Burego nie byłby przyjemniejszy niż to, czym grozi spotkanie z piekielnym Dżemem. A w oknie siedział Gawron, który po tym, co zobaczył – bo usłyszeć nic nie mógł – snuł najczarniejsze domysły.

Rozdział drugi
POD BERBERYSEM

Gdy Bury z Filipem podążali do siedziby Wielkiego Kota, a Gawron dumał nad wybrykami kociej urody, Księżniczka zeskoczyła z tarasu i swoim zwyczajem rozpoczęła spacer po Wielkim Murze. Należało to do rytuału, podczas którego mogła pokazać swoją piękność. Była drobniutką blondynką o szaro-srebrzystej sierści odziedziczonej po przodkach perskiego gatunku. Miała puszysty ogonek, słodki pyszczek, nad którym sterczały maleńkie uszka, i czarny malutki nosek. Spoglądała na świat błękitnymi oczkami, co wśród kociego rodu jest równie rzadkie jak skrzydła. Słowem, Księżniczka była cudowna. Chociaż wszystkie kocury za jedno jej spojrzenie gotowe były odgryźć sobie łapę, to Księżniczka darzyła miłością tylko jedną osobę – swojego Pana. Jego dom i domownicy to był jej świat, bo własnej kociej rodziny nigdy nie miała. Została bowiem sierotą jako maleńkie i ślepe jeszcze kocię.

Urodziła się w porządnym śmietniku dużego kamiennego podwórka. Pewnego dnia, choć wtedy jeszcze Księżniczka nie odróżniała dnia od nocy, przy legowisku wszczął się ruch. Dobrzy ludzie przenosili kotkę i jej dzieci w dogodniejsze miejsce. Ale w zamieszaniu mała jak mysz Księżniczka zawieruszyła się gdzieś w stercie papierów i została. Owej strasznej nocy popłakiwała żałośnie, tuląc się do szmatki, na której został znajomy zapach. Gdy się obudziła, jej oczka napełniła jasność, zaczęła widzieć, lecz była zupełnie bezbronna i głodna. Pewno padłaby niebawem, gdyby nie dziewczynka, która spostrzegła ją w śmietniku. Pochyliła się nad kociakiem, pogłaskała paluszkiem grzbiecik i wybiegła. Powróciła za chwilę z maleńką buteleczką mleka i równie mikroskopijnym smoczkiem – zapewne zabawką z kompletu jakiejś lalki. I tak kilka razy dziennie Księżniczka ssała swoją porcję mleka. Potem nauczyła się chlipać mleko z miseczki, a następnie sama szukać jedzenia. W śmietniku zawsze można było coś znaleźć, toteż gdy świeciło słońce, a w ciepłe noce niebo pokrywały gwiazdy, mała kotka była zupełnie szczęśliwa.

Ale nadszedł czas, w którym zawierucha zmiotła całe sterty śmieci, przez dziurawe ściany lały się strugi deszczu, a po strasznej nocy świat przykrył śnieżny puch. Próżno Księżniczka starała się znaleźć choć kęs jedzenia, wszystko skuł lód, a mroźny wiatr targał wątłym futerkiem. Kotka odważyła się wyruszyć przez kamienne podwórko w poszukiwaniu dogodniejszych, a przede wszystkim cieplejszych miejsc. I znalazła – były to samochody, zwłaszcza te, z których przed chwilą wysiedli ludzie. Pachniały co prawda okropnie, ale było pod nimi ciepło, przytulnie i bezpiecznie.

Nastał jednak okres wielkich mrozów. Skuleni, zziębnięci ludzie nie dostrzegali, że pod nogami miauczy żałośnie mały kotek. Nikt nie wystawiał miseczek z mlekiem, klatki schodowe i piwnice były szczelnie zamknięte, a samochody stały w zaspach. W taki to najzimniejszy lutowy zmierzch zajechało na podwórko błyszczące auto. Księżniczka zaczajona za trzepakiem z napięciem czekała, kiedy wyjdzie człowiek. Wreszcie usłyszała trzaśnięcie drzwiczek i wskoczyła pod rozgrzane podwozie, gdzie szybko tajał śnieg. Od dawna nie było jej tak ciepło. Przymknęła oczy i zasnęła. Obudził ją piekielny hałas. Samochód drgał szaleńczo i na kotkę spadały grudy lodu. Od zapachu spalin straciła przytomność, gdy się ocknęła, samochód stał już w innym miejscu, a Pan zeskrobywał szron z szyb. Księżniczka chciała się podnieść i uciec, ale poczuła ból, zamiauczała i opuściła bezwładny łebek na ziemię. Pan obejrzał się, podszedł do kotki i przyglądał się jej przez chwilę.

– Przepraszam, księżniczko – szepnął zatroskany. Podniósł ją do góry, obejrzał łapki i pyszczek, a nie widząc większych ran, odetchnął z ulgą. Zawahał się, a potem, machnąwszy ręką, położył kotkę na tylnym siedzeniu auta. Nie protestowała. Było jej wszystko jedno. Czuła, że życie z niej uchodzi.

Jednak kilka dni później wszystkie nieszczęścia poszły w niepamięć, bo jeśli istniał koci raj, to z pewnością znajdował się on w domu Pana. Pełno tam było zacisznych kątów, puchatych dywanów i jasnych lamp. W kręgu ich światła można było baraszkować z kłębkiem wełny, wzbudzając radość domowników, albo spać słodko, będąc sytą i wygrzaną. Byłaby z pewnością najjaśniejszą gwiazdą domu, gdyby nie stary wyżeł Berberys. Zbyt stary, by w jakiś sposób zajmować się kocią przybłędą, ale i zbyt mądry, by pozwolić sobie na odebranie pierwszego miejsca wśród domowników. To jego – choć kotka zjawiała się pod nogami pierwsza – głaskał Pan, kiedy wracał późnymi popołudniami, jego wyprowadzał o świcie nawet w najpaskudniejszą pogodę, choć Berberys wcale się o to nie upominał, i jemu też nakładano na miskę porcje, w których kotka mogłaby się utopić. Berberys siadał obok Pana wieczorami i kładł mu pysk na kolanach. Co Pan widział w tej kosmatej mordzie? Tego Księżniczka nie mogła odgadnąć. Były to też jedyne momenty, kiedy Berberys w ogóle dostrzegał kotkę. Jeśli próbowała zbliżyć się do fotela, warczał złowrogo, ostrzegając, że jeszcze pół kroku, a pożre ją jednym kłapnięciem.

Mimo to życie Księżniczki toczyło się jak piękny sen. Wygrzewała się w słońcu na parapetach i najadała do syta. Była prześliczna, delikatna i wrażliwa. Przyznajmy też, że była nieco próżna i lubiła przechadzać się po Murze, wiedząc, ile kocurów patrzy na nią z podziwem. Spacerowała w tej chwili, machając zalotnie ogonkiem. Deszcz, który pomrukiwał jeszcze w liściach, wypłoszył jednak wierne towarzystwo. Zrezygnowana już miała powrócić na taras, gdy znienacka świat przesłoniło jej wielkie podpalane cielsko.

– Hej, ślicznotko! – zgrzytnął potwór, który tylko trochę przypominał kota.

Księżniczka prychnęła przerażona i zeskoczyła z Muru. Na nieszczęście dała susa nie w tę stronę, gdzie powinna i gdzie łatwo znalazłaby drogę ucieczki. Była jednak na terytorium Gangu, co było równie niebezpieczne jak jej zimowa przygoda pod samochodem. Istne igranie z ogniem! Gorączkowo rozglądała się za ratunkiem, wiedząc, że pod Murem grasują strażnicy Birbanta. Jedyną szansę ucieczki Księżniczka dostrzegła w rosnącym przy Murze drzewie, na które mogłaby wskoczyć, potem na Mur, a potem już do domu. Wskoczyła na drzewo, ale na górze siedziała z ironiczną miną ta osmolona kreatura i nie pozwalała wejść na Mur.

– Nazywam się Jimmy, po polsku Dżem – warknęło cielsko, podkreślając swoje zagraniczne pochodzenie, co pewnie miało imponować wszystkim dachowcom. – Podobasz mi się i nie tracąc czasu, oświadczam, że od tej chwili jesteś moją własnością. Nie licz na żadną pomoc.

Księżniczka spojrzała w dół. Widok był doprawdy wstrząsający. Straż Birbanta ciasnym kołem otoczyła całe drzewo, a sam wódz czuwał nad wszystkim z wysokiej gałęzi. Księżniczka zapłakała tak rozpaczliwie, że nawet koty Birbanta były trochę wzruszone i zawstydzone. Niezupełnie rozumiały, dlaczego mają porywać Księżniczkę dla Dżema. To nie ich sprawa. Ale rozkaz to rozkaz. Birbant jednak wiedział, co robi. Dżem obiecał mu wywalczyć przynajmniej połowę Imperium, a wyglądał na takiego, który potrafi to zrobić, oczywiście z armią Birbanta.

Księżniczka od dawna przykuwała uwagę Dżema, ale potężny wyżeł nie dawał szans na wejście do ogrodu. Poza tym Dżem był strasznym leniuchem, tchórzem i kłamczuchem zręcznie posługującym się przebiegłością i potężnym wyglądem. Sprawiał wrażenie bohatera, a w rzeczywistości jedyną jego bronią był podstęp. Ale nie wiedzieli o tym ani Birbant, ani jego strażnicy, ani tym bardziej Księżniczka śpiewająca swoją smutną pożegnalną pieśń i oczekująca ostatecznego ataku.

I rzeczywiście, Dżem znudzony śpiewaniem wskoczył na gałąź i powoli zbliżał się do kotki. Ta, nie spuszczając z niego oczu, cofała się, aż nagle gałąź pękła i kotka spadła pomiędzy oddział Birbanta. Kocury otoczyły ją ciasnym pierścieniem i kiedy wydawało się, że zaduszą ją własnymi ogonami jak kamienie, zaczęły im spadać na głowy wyrostki z bandy Cekina. Rozwrzeszczana zmora Imperium gryzła i drapała w szaleńczym zapamiętaniu, wykorzystując zaskoczenie stokroć silniejszego przeciwnika. Powstał nieopisany rwetes. W okolicznych domach otwierały się okna i na ogród za Murem leciały kapcie, pomidory, jabłka – cokolwiek ludzie znaleźli pod ręką, nie mogąc słuchać piekielnego wrzasku. Trawnik pokrywał gęsty puch kociej sierści. Księżniczka jednak wiedziała, że wyrostki Cekina, które tak dzielnie przyszły jej z pomocą, stracą za chwilę ostatnią szansę. Susem przesadziła więc Wielki Mur, wskoczyła na taras i na całe gardło wrzasnęła:

– Berberys, ratuj!

Berberys zjawił się natychmiast, zdumiony, że ta bezczelna kotka od starego psa oczekuje pomocy.

– Kochany, najmilszy Berberysie, błagam, rozgoń te koty. Jeśli odmówisz, nigdy już tu nie wrócę – zagroziła bezmyślnie.

Oczywiście z takiej obietnicy uradowałby się każdy pies. Każdy, ale nie Berberys. Nie cierpiał kotów i żaden nie śmiał przekroczyć progu jego domu. Ale w jego naturze tkwiło ogromne poczucie własności. Księżniczka co prawda była kotem, ale należała do domu i ogrodu, a te zaś niepodzielnie należały do psa. Jakikolwiek uszczerbek w tej całości przypłaciłby on zdrowiem.

„Poza tym czemuż by nie pohulać z kotami?” – Wyżeł uśmiechnął się w duchu. Wspiął się łapami na klamkę furtki i za chwilę pędził pomiędzy krzakami, gdzie toczyła się bitwa. Na dźwięk jego szczekania koty zamarły w walecznych pozach. Po chwili z miaukiem podkuliły ogony i zwiały na cztery strony ogrodu. Cekin i jego młodziki śmigały za Mur jak pociski, a o tym, jak gorliwie Berberys wypełniał prośbę Księżniczki, świadczyły nadszarpnięte grzbiety i pokiereszowane ogony strażników Birbanta. Sam dzielny wódz wspiął się na najwyższą gałąź i zacisnął powieki, nie mogąc patrzeć na upadek swojej przedniej armii.

– A Dżem? Gdzie jest ten piekielny Dżem? – zapytała Księżniczka Berberysa, który zziajany gonitwą legł pod tarasem.

– Jaki dżem? – warknął pies z niesmakiem. – Takiego paskudztwa nie jadam.