Okładka

Strona tytułowa

Grażyna Hanaf

Joachim

Strona redakcyjna

REDAKCJA: novae res

KOREKTA: Katarzyna Czapiewska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

ZDJĘCIE NA OKŁADCE ORAZ ZDJĘCIE AUTORKI: Krzysztof Gwizdała Istotne.pl

SKŁAD: Anita Sznejder

© Grażyna Hanaf i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7722-783-1

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.

Konwersja do formatu EPUB/MOBI:

Legimi Sp. z o.o. | Legimi.com

Rozdział pierwszy
Joachim opuszcza Wrocław

Na ulicy Brata Alberta we Wrocławiu, w letni czerwcowy ranek pierwszego dnia wakacji, Sylwia Korbetowska otworzyła szeroko okno i nabrała rześkiego powietrza głęboko w płuca. Była szósta trzydzieści, godzina codziennej pobudki Sylwii, emerytowanej nauczycielki plastyki. Korbetowską zaintrygowały hałasy przed willą sąsiadów. Zrobiła krok w tył i skryła się za firankę, by nikt jej nie zauważył. Na szczęście była już w wieku zaawansowanego dalekowidztwa, więc żaden szczegół nie uszedł jej uwadze.

Państwo Kamieńscy, Mariola i Paweł, pakowali bagaże do swojego forda mondeo. Sylwia lekko zmrużyła oczy, by lepiej przyjrzeć się sąsiadom. W samochodzie, w foteliku, siedziała sześcioletnia Natalia, córka Kamieńskich. „No tak – westchnęła w myślach Korbetowska – wakacje, pewnie zagraniczne. Takich to stać!” I lekko zasmucona szczęściem innych już miała odejść od okna, by przygotować mężowi śniadanie, kiedy przed dom sąsiadów podjechał złoty citroën.

Sylwia Korbetowska pewnie zignorowałaby fakt przybycia do Kamieńskich gości o szóstej trzydzieści rano, gdyby nie przyjechali citroenem xsarą picasso. Był to samochód jej snów. Ilekroć widziała go, czy to na ulicy, czy w reklamie, marzyła o podróży do Prowansji. Cannes, Antibes, Nicea. W swej wyobraźni, siedząc w xsarze picasso, mijała zjazdy na te miasta. Raz przeszło jej nawet przez myśl, czy by nie namówić męża na zakup tego auta, oczywiście na raty, ale natychmiast zganiła samą siebie za takie kaprysy. I nadal namiętnie marzyła o xsarze. Teraz to dla niej pozostała za firanką trochę dłużej. Była ciekawa, kto nią przyjechał.

Samochód jej marzeń prowadziła kobieta po trzydziestce. Na jej widok emerytowane nauczycielskie serce Sylwii zabiło mocniej. W taki właśnie strój, jaki miała na sobie kobieta z xsary, Sylwia ubierała się podczas swoich wyimaginowanych podróży. Wytarte jeansy i płócienna koszula. Lekka i przeźroczysta, tak że widać było pod nią kolorowy stanik. Na opalonych stopach nieznajoma miała delikatne sandałki. Korbetowska jak zaczarowana patrzyła na kobietę wymieniającą powitalne pocałunki z Kamieńskimi.

Gdyby nie zauroczenie xsarą i jej właścicielką, Sylwia nigdy by się nie dowiedziała, że syn Kamieńskich, Joachim, nie pojedzie w tym roku na wakacje z rodziną, tylko wsiądzie do samochodu marzeń z nieznajomą kobietą. Nie widziałaby też, że ten przemiły siedemnastolatek nie pożegna się ze swoimi rodzicami ani z siostrzyczką, która będzie się do niego wyrywała i nawet zacznie płakać. Joachim demonstrował całemu światu, że na niczym mu nie zależy, że nic a nic nie obchodzą go ludzie obok, a już na pewno nic go nie może ani zaboleć, ani zranić. Ale wprawne oko nauczycielki natychmiast dostrzegło w zgarbionych plecach i obojętnym spojrzeniu chłopca, że jest bardzo nieszczęśliwy.

Lubiła Joachima, choć do tej pory nie otrząsnęła się z szoku po tym, jak na początku roku szkolnego zapukał do jej drzwi i obwieścił, że jest gejem. Nie znała tego słowa, ale natura pedagoga nie pozwoliła jej dać po sobie poznać, że nie ma najmniejszego pojęcia, kim taki „gej” jest. Dlatego uśmiechnęła się do Joachima uprzejmie i powiedziała coś w stylu: „O, to świetnie!”. Joachim był zawsze dobrym dzieckiem, kłaniał się wszystkim sąsiadom, nie bił się z kolegami, nie maltretował kotów. Pomyślała więc, że bycie gejem musi mieć związek z jakimś nowym rodzajem wolontariatu. Jej reakcja zaskoczyła chłopaka.

– Pani profesor, nie spodziewałem się po pani takiego otwartego podejścia do homoseksualizmu – Joachim był rozpromieniony.

Słowo „homoseksualizm” Korbetowska już znała. Zrozumiała, że Joachim ma, delikatnie mówiąc, nieapetyczne skłonności. Grymas na jej twarzy musiał powiedzieć chłopcu więcej niż słowa. Ognik radości w jego oczach jakby przygasł.

– Inni sąsiedzi i nauczyciele, kiedy ich o tym informowałem, byli mniej... przyjaźni – dokończył cicho. Potem odwrócił się na pięcie i szybko odszedł.

Sylwia nie miała pojęcia, że tamten wrześniowy wieczór był coming outem Joachima. Potem straciła chłopaka z oczu. Ale gdyby była wobec siebie bardziej szczera, musiałaby przyznać, że go po prostu unikała.

Coming out odbił się szerokim echem w całej dzielnicy. A to dlatego, że chłopak obszedł wszystkie sklepy, apteki i punkty usługowe oraz poinformował każdego z sąsiadów o swojej orientacji seksualnej. Z tego, co słyszała Sylwia, reakcje ludzi były rozmaite. Głównie współczuto rodzicom – naprawdę miłym ludziom – uważano, że chłopak jest bezczelnym gówniarzem. Niektórzy uznali, że świat się kończy, inni, że powinno się takich aresztować, bo ingerują w ludzką prywatność. Najbardziej tolerancyjne opinie były wyrażane gestem machnięcia ręki. Mąż Sylwii tylko wzruszył ramionami. Ale tej jesieni po raz pierwszy nie zaniósł dzieciom Kamieńskich szarych renet, które zawsze dla nich zrywał. W ten sposób niewinną ofiarą „wyjścia z szafy” stała się też sześcioletnia siostra Joachima.

Sylwia jeszcze raz spojrzała na złoty francuski samochód i niemal poczuła śródziemnomorską bryzę, zapach sosen i lawendy. Poczuła ciepłe słońce oślepiające artystów, o których tyle lat uczyła dziatwę. Malarzy mieszkających w słonecznych prowansalskich willach, mających namiętne kochanki, upojone zazdrością żony, niewyobrażalnie piękne muzy i modelki.

Przyjrzała się ponownie chłopcu. Uważała, że Joachim jest bardzo odważnym dzieckiem. Kiedy obserwowała go zza firanki, jak wsiada do citroena i pochyla głowę, udając zainteresowanie własnymi butami, zrobiło się jej go żal. Po chwili jednak zdała sobie sprawę, że to ona zostaje w swym starym, dobrze znanym domu, a on wsiada do samochodu jej snów. I zaczęła mu zazdrościć.

Jednak Joachim, jadący wymarzonym autem sąsiadki, daleki był od radości z tego faktu. Jego rodzice i siostra wyjeżdżali na prawie dwumiesięczne wakacje do Hiszpanii. Bez niego! On zostawał w Polsce u ich przyjaciółki. Został zdradzony i porzucony. W swoim, jak go nazwał, blogu-manifeście Tęczowa Rewolucja ujął to tak:

Wyjeżdżają jutro, razem z Natalią. Na Costa del Sol, gdzie brązowe ciała facetów skrzą się w słońcu i błyszczą od olejków i kremów z filtrem, a ich wielkie fiuty prężą się dumnie pod kąpielówkami. Jadą beze mnie! Powiedzieli mi o tym wczoraj, przed kolacją. W ostatniej chwili, w pośpiechu. Jakby się tego wstydzili. Mam nadzieję, że było im głupio!!! Nie przyznali się do tego, że mnie odrzucają, bo im się nie udałem! Jestem wypaczony i nie do zaakceptowania. Ciota, pedał, zboczeniec. Dlatego zabierają swoją ukochaną córeczkę, by udawać normalną rodzinę. Nienawidzę ich!

Porzucają mnie. Zostawiają jak psa, z którym nie mogą pokazać się w hotelu, bo jest nieułożony! Najgorsze jest to, że jadę do jakiejś dziury. Nazywa się Bolesławiec. Nikt nic nie wie o tym miasteczku. Zabita dechami wiocha! Kiedy mi obwieścili, że jadą do Hiszpanii beze mnie, powiedzieli, że za chwilę zadzwoni do mnie Mira, bo właśnie u niej spędzę całe wakacje. Mama zapytała, czy ją pamiętam. Pamiętałem. Ostatni raz odwiedziła nas jakieś dwa lata temu. Na szczęście nie wyglądała jak dobra ciocia z „Klanu” czy innego „Syfu jak miłość”. Miała na sobie dżinsy i fajny T-shirt z Madonną. Dlatego ją zapamiętałem. A potem okazało się, że to nie Madonna, a Marilyn Monroe. Też nieźle. Muszę przyznać, że wyglądała jakoś tak... zachęcająco do dłuższej znajomości. Ale żeby oddawać mnie do niej na całe wakacje?! Nie lubię kobiet. Jestem gejem.

Kiedy zadzwonił telefon, mama podała mi słuchawkę. Od razu postanowiłem przedstawić się tej Mirze.

– Dobry wieczór, tu Joachim, jestem gejem! – powiedziałem dumnie.

– Hej, tu Mira, jestem hetero. Mam nadzieję, że ci to
nie przeszkadza?

No... przeszkadzało mi, ale co miałem jej odpowiedzieć, jak mnie tak zastrzeliła.

– Będziemy razem mieszkać przez jakiś czas – kontynuowała, a ja poczułem łzy w gardle.

Mruknąłem coś do słuchawki i pożegnałem się, potwierdzając, że będę gotowy na szóstą rano.

A potem niechcący podsłuchałem rozmowę rodziców na mój temat. Nie mogłem zasnąć. Pakowałem się chyba do pierwszej w nocy, a później tylko przewracałem z boku na bok. Zszedłem więc do kuchni po coś do picia. Kiedy przechodziłem koło sypialni rodziców, usłyszałem, jak głośno ze sobą rozmawiają. Nie była to kłótnia i chyba dlatego przystanąłem, żeby ich posłuchać – ostatni raz przed wyjazdem.

Rozmawiali o mnie, mówił głównie tata. Tylu okropieństw na swój temat nie nasłuchałem się nawet w szkole. Jestem arogancki, nie sprzątam po sobie, jedyne, co można ode mnie usłyszeć, to odburknięcia lub trudne słowa – tych ostatnich używam oczywiście po to, by zawstydzić rodziców. W tym akurat nie widzę mojej winy. Jeśli rodzice nie znają podstawowych zwrotów związanych z ludzką, a szczególnie z męską seksualnością, to już ich problem. I naprawdę mi przykro, że ojciec, szukając w moim schowku na narzędzia śrubokrętu, znalazł poppersa. Swoją drogą, nie wiem, po co to kupiłem, bo chyba nigdy nie będę miał szans użyć! Szczególnie w Bolesławcu!!!

Mogłem skłamać i powiedzieć, że to do inhalacji. Ale mój ojciec to hipochondryk, który rzuca się na każdy lek. Mogłem powiedzieć, że to afrodyzjak zupełnie – no, prawie zupełnie – bezpieczny dla zdrowia. Ale słowo „afrodyzjak” kojarzy się z seksem i wtedy usłyszałbym jakiś wykład. A tego bałem się bardziej, niż wypróbowania przez ojca poppersa. Dlatego powiedziałem mu, że to azotyn amylu. A jak mnie zapytał, do czego służy, to odpowiedziałem, że między innymi do fistingu. Nie wiem, czy bardziej zirytował go ten azotan, czy fisting. Oba terminy są dostępne w Wikipedii, więc naprawdę nie wiem, o co ta obraza!

Poza tym jestem nieodpowiedzialny, wdaję się w awantury, godzinami przesiaduję w swoim pokoju i kombinuję, jak by im tu uprzykrzyć życie. Niewdzięczny, wyalienowany, niekontaktowy. Normalnie aż zaczęło mi być żal tej Miry, że musi mnie przygarnąć na wakacje. Dostał jej się prawdziwy potwór.

Ciekawe, dlaczego nie odkryli prawdziwego powodu mojego samotnego przesiadywania w pokoju. Nie przyszło im do głowy, że to skutek totalnego odrzucenia?! Przecież nawet mój najlepszy przyjaciel, po tym jak przyznałem mu się, że jestem gejem, wysłał mi SMS-a: „Jestem normalny i nie mogę się z tobą spotykać”. I dotrzymał słowa. Ani razu się nie spotkał. W szkole znalazł sobie nowego kumpla, a że chodził do innej klasy, prawie go nie widywałem. I byłem sam. Sam!!! Miałem oczywiście jakieś znajomości w necie, ale to było żałosne. Zresztą jedną z rozlicznych kar, jakie otrzymywałem za niesubordynację, było odcinanie mnie od Internetu. Chodziło oczywiście o to, że w necie są te wszystkie świństwa, które sprowadziły mnie na złą drogę.

Kiedy usłyszałem, co oni o mnie myślą, to... przestraszyłem się, że i ta Mira mnie nie zechce.

***

Jechali autostradą. Joachim pogrążony był w swoich myślach. Mira, prowadząc samochód, rzucała ukradkowe spojrzenia na młodego pasażera, który uparcie wbijał wzrok w jeden punkt. Wyglądał jak więzień przewożony do Guantanamo.

Mimo to chłopak nie sprawiał wrażenia osoby zdolnej do długotrwałej i wielkiej nienawiści. Półdługie blond włosy z grzywką zakrywającą brwi i małymi, cieniowanymi baczkami nadawały mu wygląd raczej wyniosły niż okrutny. Miał zdecydowanie zarysowany podbródek, delikatne usta i ciemnoniebieskie, bardzo ładne oczy. Jego twarz była na pograniczu zmiany z chłopięcej w męską. Kiedy słońce ją oświetlało i rozmywało rysy, wyglądał na dziesięciolatka-naukowca. Cienie ślizgające się od czasu do czasu po jego policzkach dawały wyobrażenie o tym, jak przystojnym mężczyzną stanie się w przyszłości. Miał w sobie determinację i jakąś romantyczną szlachetność. Mira próbowała kilka razy uśmiechnąć się do niego, ale jego twarz pozostała niewzruszona.

Być może Joachim byłby w odrobinę lepszym nastroju, gdyby wiedział, że powód wyjazdu rodziców jedynie z młodszą latoroślą był zgoła inny niż nieakceptacja pierworodnego.

Mariola, mama Joachima, spotkała się z Mirą w pewien majowy wieczór w małej restauracji hotelu Europeum we Wrocławiu. Piły włoskie wino, jadły gnocci z tymiankiem i rozmawiały o Joachimie.

– Nie dajemy już rady. – Mariola mocniej oparła się o krzesło. – Jest gejem, świetnie. – Spojrzała w sufit z niemym bólem w oczach. – Byliśmy w stanie się z tym pogodzić... – ożywiła się nagle, bo coś sobie przypomniała. – Ty wiesz, że Pawłowi w podstawówce też podobał się jeden kolega? Po latach przyznał mi się, że był w nim zakochany.

– No to już wiadomo, po kim synek ma skłonności. – Uśmiechnęła się Mira i dolała sobie wina. – Powiedzieliście o tym Joachimowi?

– Nie mieliśmy możliwości!

– Jak to nie mieliście możliwości? No proszę cię!

Mariola pokręciła głową.

– Może i byśmy mu to powiedzieli. Ale kiedy on zdecydował się w końcu wyjawić nam swoją tajemnicę, o sprawie wiedziała już cała nasza rodzina, dzielnica i wszyscy w jego szkole. Okazało się, że na liście osób, które powinny poznać jego preferencje seksualne, jesteśmy na szarym końcu. Dlatego, gdy kończył zdanie: „Mamo, tato, jestem gejem”, rozdzwoniły się telefony. Nie nadążaliśmy z ich odbieraniem. Z wyrazami współczucia, wyrazami oburzenia, stekami wyzwisk, dobrymi radami, ciekawskimi pytaniami od zaniepokojonych, zawstydzonych i rozczarowanych. Nigdy nie zapomnę tego dnia...

– No a później, jak wszystko ucichło?

– Nic nie ucichło, tylko trochę zelżało. A wtedy zamknął się w swoim pokoju. Jakoś głupio tak wrzeszczeć przez zamknięte drzwi, że tatuś był zakochany w koledze z ławki...

Mariola upiła łyk wina i zamyśliła się. Mira czekała cierpliwie.

– Wiesz, co jest w tym wszystkim najbardziej absurdalne? To, że my jesteśmy tolerancyjni. W miarę tolerancyjni – poprawiła się po chwili. – Nie było łatwo, ale pogodziliśmy się z rewelacjami Joachima. Zaakceptowaliśmy to. I przysięgam, przyjmowalibyśmy w domu jego kumpli i chłopaków. Przecież go kochamy i chcemy dla niego jak najlepiej! Ale on rozpoczął tę swoją głupią walkę. Z nami, ze szkołą, z sąsiadami. Mira, uwierz, nie mamy już na to siły. Chcemy odpocząć.

– Chcecie odpocząć od własnego syna? – Mira nie była specjalnie zdziwiona, ale chciała się upewnić.

– Tak. – Mariola pokiwała głową.

Mira zobaczyła w jej oczach chęć naturalnej ucieczki matki od dziecka, jaką sama widywała w lustrze od dwóch lat, czyli od dnia narodzin córeczki (na razie bez sprecyzowanej orientacji), dlatego powiedziała:

– Jedźcie gdzieś i zostawcie go mnie.

– Zapłacimy ci! – wybuch entuzjazmu w głosie Marioli był nie do zignorowania.

– No ja myślę – Mira wzniosła toast i dodała, patrząc w oczy Marioli: – Za darmo tego nie zrobię.

Mariola upiła łyk, potem jeszcze jeden, a kiedy przy trzecim opróżniła lampkę, Mira dolała wina im obu.

– Nie myśl, że jestem wyrodną matką – zaczęła się nagle tłumaczyć Mariola. – Jestem po prostu zmęczona. Zmęczona udawaniem, że coś nienormalnego jest normalne. A Joachim chce akceptacji totalnej. Nie interesuje go namiastka. To, że my powiemy: „Hej, synu, wszystko gra” – nic dla niego nie znaczy. On chce zmienić cały świat i nie ma dnia, żeby nie werbował nas do tej batalii o równość i sprawiedliwość dla gejów i lesbijek. – Mariola uśmiechnęła się trochę krzywo. – Za Tęczową Rewolucję! – Wzniosła kieliszek do toastu.

– Tęczową Rewolucję? – zdziwiła się Mira.

– Tak nazwał tę walkę, w którą zamienił nasze normalne, nudne, mieszczańskie życie – powiedziała Mariola i wypiła wino jednym haustem.

– Ma jakieś wady ten wasz dzieciak? – Mira spojrzała pytająco na przyjaciółkę.

– Tak! – triumfalnie odpowiedziała wstawiona Mariola. – Nienawidzi kobiet i heteryków!

***

Minęli zjazd na Chojnów. Mira poinformowała Joachima, że będą na miejscu za jakieś dwadzieścia minut. Zaschło mu w ustach. Po obydwu stronach drogi rozciągały się pola i wioski. Miał poczucie, że jedzie na koniec świata. A jednocześnie czuł, że oprócz Wrocławia, czyli cywilizacji, nie porzuca niczego i nikogo ważnego. Ten rok nie był fajny nie tylko dla jego rodziców...

Możliwe, że mój coming out w szkole nie był najbardziej przemyślaną akcją w moim krótkim życiu. Rok temu, na wakacjach, ściągnąłem z sieci kultowy gejowski serial „Queer as Folk”. Zakochałem się w tym filmie, a potem stworzyłem moją Rewolucję. Zrozumiałem, że bycie gejem jest wspaniałe. Może Bóg mnie ukarał za tę pychę? Nie wierzę w Boga, ale to, że ja w niego nie wierzę, nie znaczy, że on nie ma ochoty mi dokopać. Pierwszego września poszedłem do szkoły odstawiony jak na disco w Babilonie (to taka knajpa dla gejów w „QAF”). Niestety, ani mój strój, ani ja nie spodobaliśmy się nikomu. Może to przez ten napis na koszulce: „Jestem dumny, że jestem gejem”. Wiem, to było głupie. Serial ma się nijak do rzeczywistości. I tak dowiedziałem się na własnym przykładzie, jak powiedział Emmet z „QAF”, że wiele trzeba mieć odwagi, by być ciotą w świecie samych przeciętniaków.

Brian, główny bohater „Queer as Folk”, twierdził, że istnieją dwa rodzaje heteryków. Tacy, którzy cię nienawidzą otwarcie, i tacy, którzy robią to skrycie. Moja szkoła składała się w stu procentach z heteryków tej pierwszej kategorii. Ostracyzm!

Znalazłem to słowo w słowniku, bo zacząłem bywać w szkolnej bibliotece. Chroniłem się tam podczas każdej przerwy przed głupimi tekstami i zaczepkami. Bibliotekarka nie dzieliła ludzi na homo i hetero. Dla niej istnieli tacy, którzy zachowywali całkowitą ciszę, i tacy, których musiała eksterminować. Byłem cicho, więc byłem w porządku. Kilku przesiadujących w bibliotece kujonów nie zwracało na mnie uwagi. Patrząc na nich, doznawałem pewnej ulgi i pocieszenia, że nie jestem tak brzydki, jak oni.

Opracowałem system wychodzenia do toalety na chwi-lę przed dzwonkiem, by uniknąć problemów na przerwach. Nauczyciele akceptowali to i chociaż żaden się za mną otwarcie nie wstawił, pogodzili się z moim nieco dziwnym zachowaniem i nietrzymaniem moczu w tak młodym wieku. W ten sposób przetrwałem w budzie dziesięć miesięcy.

Mira wyrwała Joachima z zamyślenia.

– Następny zjazd to Bolesławiec – zakomunikowała mu radośnie.

Joachim nie zauważył żadnej tablicy. „Boże, tej dziury nawet nie oznakowali na autostradzie” – pomyślał.

– Mieszkam z przyjaciółmi – kontynuowała Mira. – Z Dianą i Teodorem. I mam dwuletnią córeczkę – Klementynkę. Ale to pewnie wiesz...

Joachim tylko skinął głową. Wiedział, że mieszka sama z córką, że rozmowy na temat jej męża nie są wskazane i że wynajmuje jakieś pokoje, bo z samych tłumaczeń by nie wyżyła. Wiedział to wszystko i nic mu się nie podobało.

Ostatnie kilometry przejechali nowiuteńkim odcinkiem autostrady. Znakomita droga kolidowała nieco z wyobrażeniami Joachima na temat „końca świata” i „zadupia”. Zjechali na rondo. Pierwsza miejscowość, jaką minęli, nazywała się Łąka. Joachim uznał, że to ładna nazwa, ale nie zamierzał z nikim dzielić się tym spostrzeżeniem. Mira też milczała. Odezwała się dopiero przy wjeździe do miasta.

– Bolesławiec to miasto ceramiki – powiedziała. – Wiedziałeś o tym? Zaraz po prawej stronie będzie Ceramika Artystyczna, zobaczysz na billboardzie, jak wyglądają produkowane tu naczynia. Mają takie charakterystyczne granatowe stempelki. Na pewno je kiedyś widziałeś.

„Boże litościwy – pomyślał Joachim, nie wierząc w to, co słyszy – ta Mira to jakaś lokalna patriotka!!!” Spojrzał jednak na duży plakat. Na błękitną misę w pawie oczka, pełną zielonych jabłek. Nie było to takie złe.

– Kiedyś moja znajoma zrobiła dla tej ceramiki piękne zdjęcie dłoni formujących surowe, gliniane naczynie. Było o wiele lepsze od tego... Toczyłeś kiedyś na kole garncarskim? – zaskoczyła Joachima pytaniem.

Już chciał odpowiedzieć, że nie miał okazji toczyć czegokolwiek na kole garncarskim, kiedy jego oczom ukazał się obrazek jak z Alicji w Krainie Czarów. Dojeżdżali do ronda, na środku którego stała olbrzymich rozmiarów ceramiczna zastawa. Dzbanek i filiżanki czekały na Szalonego Kapelusznika, Marcowego Zająca, Susła i uśmiechniętego Kota z Cheshire.

– Co to? – zapytał Mirę.

– Dekoracja w mieście ceramiki.

Kobieta spojrzała ciekawie na Joachima. Uśmiechnęła się na widok jego reakcji. Zdumienie dziecka pomieszane z zachwytem na widok parku rozrywki.

– Podoba ci się? – spytała.

– Geje są estetami – wyjaśnił chłodno, nie zamierzając dziś, ani w ogóle podczas tych wakacji, okazać entuzjazmu.

– Jeśli tak, czeka cię jeszcze jedna niespodzianka – powiedziała Mira.

Joachim mimo swych siedemnastu lat ciągle był dzieckiem. Dlatego na słowo „niespodzianka” zareagował zdrowym zaciekawieniem i zaczął uważnie się rozglądać. Przejechali rondo z filiżankami i minęli stację benzynową. Jechali szeroką drogą, która teraz łagodnym łukiem skręcała w lewo. Kiedy wyjechali zza zakrętu, Joachim oniemiał.

Przed nim stał monumentalny wiadukt z jasnego piaskowca. Potężny, złożony z kilkudziesięciometrowych kamiennych przęseł. Piękny jak rzymskie akwedukty. Wiadukt był mostem kolejowym przerzuconym przez rzekę. I właśnie przejeżdżał po nim pociąg.

Mira zatrzymała się na niewielkim parkingu. Bez słowa wyszła z samochodu. Joachim też wysiadł i stanął przy niej. Po drugiej stronie ulicy znajdował się skate’owski park z dwoma rampami. Kilku chłopaków jeździło po nich na rolkach. Za parkingiem rozciągał się zielony bulwar i rzeka.

Mira wskazała na wagony pociągu.

– Możesz sobie z nich powróżyć – powiedziała do Joachima.

– Jak? – zapytał.

– Normalnie. Kiedy byłam małą dziewczynką, wyliczałam sobie na przejeżdżających wagonach: kocha, lubi, szanuje, nie chce, nie dba, żartuje, w mowie, w myśli, w sercu, na ślubnym kobiercu... To, co wypadło na ostatni wagon, było moją wróżbą. Oczywiście wcześniej myślałam o jakimś fajnym chłopaku, którego wróżba miała dotyczyć.

– Nie mam chłopaka – burknął Joachim, ale nadal wpatrywał się w wagony.

– Możesz sobie wywróżyć coś innego. Na przykład, czy to będą fajne wakacje, czy nie?

Joachim skoncentrował się na wagonach, szepcząc coś pod nosem. Kiedy pociąg zniknął im z oczu, bez słowa wsiadł do samochodu.

– I co ci wyszło? – zapytała Mira.

– Nic – odpowiedział, a z jego miny można było wywnioskować, że nie odezwie się więcej na ten temat.

***

Mira wjechała na kolejne rondo. Po lewej stronie minęli parking i supermarket. Wjechali w wąską uliczkę. Domki jednorodzinne przypomniały mu trochę Biskupin – dzielnicę Wrocławia, w której mieszkał. Minęli ogrodzone boisko. Joachim przeczytał nazwę ulicy na jednym z domów.

– Rajska? – zdziwił się na głos.

– Rajska – potwierdziła Mira.

Ulica Rajska okazała się ślepa.

Na jej końcu stał mały skalniak, a za nim było zejście nad rzekę. Wjechali na podjazd przedostatniego domu. Był jednopiętrowy, miał spadzisty dach, drewniany ganek i stare okna. Ścieżka prowadząca do domu wyłożona była starymi chodnikowymi płytami, spomiędzy których wyrastał mech. Dom był pomalowany na ciepły piaskowy kolor. W oknach wisiały zrobione na szydełku firanki z kordonka. Po obydwu stronach ganku rosły piwonie, irysy, malwy i paprocie.

Wysiedli z samochodu. Joachim nie odzywał się ani słowem i miał ponurą minę. Osoby, które wyszły z domu, ledwie omiótł wzrokiem. Na ganku stali wysoka brunetka koło trzydziestki z małym dzieckiem na ręku i bardzo przeciętny, na oko czterdziestoletni, mężczyzna w okularach. Mieli bardzo dziwne miny, trochę w stylu: Ziemianie witają przyjaciela z Marsa.

– Cześć, mam na imię Teodor – przedstawił się facet.

– Ja jestem Diana, a to Klementynka, córka Miry – powiedziała kobieta i postawiła małą na ziemi.

Klementynka z okrzykiem radości podbiegła do Miry.

– Jestem Joachim, jestem gejem – odpowiedział dumnie Joachim.

Oczy Diany, Teodora i Miry spotkały się. Można w nich było wyczytać, że Ziemianie chętnie by pożegnali swojego przyjaciela z Marsa.

– Masz zamiar poinformować również naszą dzielnicę o tym, że jesteś homoseksualistą? – zapytała z niepewnym uśmiechem Mira. A Diana i Teodor wlepili w Joachima wzrok, zupełnie jak swe spojrzenie we Froda wbił Sauron, gdy odkrył, że ten dotarł z pierścieniem do Szczeliny Zagłady.

– Oczywiście. Jak najszybciej.

Zapadła długa, niezręczna cisza. Pierwszy odezwał się Teodor.

– Wobec tego idę sprawdzić, czy w oknie pokoju Joachima jest uchwyt na flagę – powiedział. Kiedy tym razem wzrok wszystkich zogniskował się na nim, wyjaśnił: – Joachim powinien wywiesić tęczowy transparent, by o swych preferencjach powiadomić również osoby przelatujące nad naszym domem w helikopterach, szybowcach i na paralotniach.

Joachim skrzywił się na tę złośliwość. Diana wydała z siebie cichutki chichot, który zatuszowała kaszlem i szybko weszła do domu. Teodor ruszył za nią. Mira została sam na sam z młodym gniewnym i, choć wstyd jej się było do tego przyznać, żałowała podjętej zbyt pochopnie decyzji o przyjęciu nastolatka pod swój dach.

– Chodź, pokażę ci twój pokój – zwróciła się do Joachima.

Pokój okazał się częścią poddasza i był po prostu wspaniały. Miał okna z widokiem na niebo oraz mały, osłonięty z dwóch stron balkonik, z którego można było obserwować okolicę, samemu pozostając niewidocznym. Nie było tu zbyt wiele sprzętów. Szafa wnękowa, biurko i ogromny materac zamiast łóżka.

– Pasuje ci? – spytała Mira.

Joachim już miał entuzjastycznie krzyknąć, że tak, ale przypomniał sobie, z jakiego powodu znalazł się w tym miejscu. Skinął więc tylko głową, co było oznaką chłodnej aprobaty.

– No to zostawiam cię tu samego. Wyjmij swoje rzeczy z samochodu i się rozpakuj. My jesteśmy na dole. Kolacja o dwudziestej.

***

Mira, Teodor i Diana spotkali się w kuchni.

– On nam zrujnuje życie! – Teodor teatralnym gestem złapał się za głowę, wzniósł oczy do nieba i opadł na krzesło.

– Myślisz, że naprawdę powie wszystkim, że jest gejem? – spytała Mirę zaniepokojona Diana.

– Powie jak dwa plus dwa jest cztery. – Mira pokiwała ponuro głową. – We Wrocławiu obszedł cały Biskupin. Zdaje się, moi drodzy, że wpadliśmy. Nawet nie chcę sobie wyobrażać, co tu się będzie działo.

– Sąsiedzi nie dadzą nam spokoju – Diana była przestraszona nie na żarty. – Zaczną się nami interesować, zachodzić do nas, dawać rady, wścibiać nosy. Staniemy się w ich nudnym życiu atrakcją.

– I to darmową – jęknęła Mira, a wraz z nią Teodor, Diana i Klementynka, która imitowała każdy zasłyszany dźwięk.

Wszyscy spojrzeli przez duże tarasowe drzwi kuchenne na sąsiednią posesję. Znad płotu wystawała czapka ogrodowego krasnala, stojącego na szczycie skalnego ogródka. Patrzyli na niego tak, jakby to właśnie on był ich największym zagrożeniem. Nagle z domu wyszła starsza pani w schludnym fartuszku z nylonu i w przydeptanych półbutach. Dziwny chłód, niespotykany o tej porze roku, wtargnął do kuchni.

– Ona nie może się dowiedzieć – powiedziała Diana lekko zachrypniętym głosem.

Wszyscy, nawet mała Klementynka, w milczeniu pokiwali głowami.

– Rodzice tego... geja uciekają właśnie przed nim do Hiszpanii, tak? – zapytał Teodor, gdy sąsiadka zniknęła im z oczu.

Mira przytaknęła.

– Wiem, że muszę coś wymyślić, bo to ja go tu ściągnęłam – jęknęła – ale jak na razie moim jedynym pomysłem jest wsadzenie go do piwnicy i przetrzymanie tam do końca wakacji.

– A może zapłacić mu za milczenie? – wtrąciła się Diana.

– Nie stać nas. Poza tym on mi wygląda na nieprzekupnego.

– Nie wiem jak wy, ale ja muszę się napić – westchnął Teodor.

– Dla mnie białe wino – poprosiła Mira.

– A dla ciebie? – zapytał Teodor Dianę.

– Zdecydowanie coś mocniejszego.

Teodor wrócił po chwili z pełnymi szklankami i tajemniczym uśmiechem.

– Słuchajcie, chyba coś wymyśliłem. – Wyglądał na bardzo zadowolonego z siebie.

Kobiety spojrzały na niego jak na wybawiciela.

***

Tymczasem Joachim rozejrzał się jeszcze raz po swoim nowym pokoju. Spodziewał się komórki pod schodami jak w Harrym Potterze. Ludzi jak Dursleyowie. Ale wszystko okazało się zwykłe i banalne. Mira, matka samotnie wychowująca dziecko, wynajmująca pokoje w swoim domu. I to komu? Jakiejś nudnej babie i jeszcze bardziej nudnemu facetowi. Jedynie to poddasze nie pasowało do reszty. Było wyjątkowe. Joachim padł na materac, wyciągając się z przyjemnością. Spojrzał w górę. Chmury przepływały mu nad głową. Szkoda, że nie ma nikogo, komu mógłby o tym powiedzieć. Kogo mógłby tu zaprosić. W wyobraźni widział nieziemsko przystojnego chłopaka, półnagiego Hiszpana, który idzie w jego kierunku. Jego stopy już dotknęły materaca. Jego ciało lśniło w promieniach słońca. Skórę miał gorącą i gładką. Pod swoimi dłońmi Joachim czuł każdy mięsień płaskiego brzucha. Przesuwał ręce coraz niżej. Jego palce wsunęły się za pasek spodni i brnęły dalej. Skubał lekko włosy łonowe. Były szorstkie i zwijały się w małe spiralki. Okręcał je w palcach tuż przed mocniejszym szarpnięciem...

– Przyszedłem ci powiedzieć, że też jestem gejem – usłyszał nad sobą męski głos i o mało nie wrzasnął z przerażenia.

Nad nim stał Teodor. Łysiejący facet o niezbyt imponującej budowie ciała.

– Nie chciałem tak z tym wypalić na samym początku. Ale nie chcę, by ktokolwiek dowiedział się o moich, o tym, no... że... rozumiesz – nagle zaczął się jąkać. – I chciałbym, żebyś ty też zachował dyskrecję – dodał, uśmiechając się błagalnie.

Joachim nie wiedział, co spowodowało większy szok. Przerwanie jego marzenia przez tego brzydkiego człowieka czy to, że taki przeciętniak jest gejem. A może ta jego prośba, która łamała najważniejszą zasadę Tęczowej Rewolucji?

Po kolacji, kiedy wrócił do swojego pokoju, włączył laptopa. Czekał chwilę, aż system się uruchomi. Za oknem rozciągał się widok na rzekę. W świetle zachodzącego słońca widać było, jak powierzchnia wody migocze. Pachniało mokrym żwirem i jakimiś kwiatami. Joachim poczuł też intensywny zapach trawy. Tak pachniało lato. I jego pierwszy dzień wakacji.

Na poddaszu panował półmrok. O zmierzchu wydawało się ono jeszcze przestronniejsze. Joachim poczuł się nagle bardzo samotny. Rodzice pewnie byli już daleko za granicą. Byli tam razem. Zatrzymywali się w miasteczkach, których nazwy im się podobały. Tak dla zgrywu. Jedli kanapki na przydrożnych parkingach i czytali obco brzmiące składy produktów na opakowaniach. Umierali ze śmiechu, jeśli przychodziło im do głowy jakieś komiczne skojarzenie. Mama, jak zawsze na rodzinnych wycieczkach, pokazywała Natalii piękne krajobrazy. Tata pewnie robił im zdjęcia. Joachim nigdy jeszcze tak nie tęsknił za rodzicami i siostrą. I niczego tak nie pragnął, jak być w tej chwili z nimi. Kiedy na ekranie laptopa błysnął pięknie uśmiechnięty Justin, zdeklarowany gej z serialu „Queer as Folk”, Joachim kliknął na dokument ze swoim blogiem-manifestem i napisał:

Nie wiedziałem, jak mam zareagować. Teodor powiedział, że to małe miasto. Że jeśli się ujawnię, wszyscy zaczną się zastanawiać, dlaczego akurat do tego domu przyjęto homoseksualistę. A potem zaczną się spekulacje, dlaczego Teodor jest sam i nigdy nie widziano go z żadną kobietą. I tak jęczał, tak kręcił, tak prosił... Żenujące. Patrzyłem na niego jak na potwora, który wykluł się z mojego snu. Stary, brzydki gej. Myślałem, że tacy nie istnieją. Musi mieć koszmarne życie. Czy on kiedykolwiek się z kimś przespał? Nie wierzę. Będę musiał się dla niego poświęcić i milczeć. Musiało go wiele kosztować to... odsłonięcie się przede mną. Przed młodym, atrakcyjnym chłopakiem, który nie boi się prawdy. Dumnym z tego, kim jest! Walczącym! Kimś, kto chodzi z podniesioną głową! Tak, to było odważne. Przyjść i poprosić mnie o dyskrecję. A więc zdecydowałem się milczeć. Nikt w tym... mieście ceramiki nie pozna naszego sekretu.