Mojej żonie – Julii

Prolog

Czarnoksiężnik patrzył z najwyższego tarasu Pałacu-Miasta na otwierającą się na niebie spiralę błyszczącej niebieskiej energii. Pulsowanie wiru przeszło w migotanie, a sama spirala skurczyła się, po czym napuchła i zmieniła w kulę. Widok ten z pewnością zachwyciłby każdego, jednak mieszkańcy Pałacu-Miasta już przywykli. Tak jak przywyka się do wszystkiego, i do przyjemności, i do krzywdy. Czarnoksiężnik nie przywykł. Pokonał dziś, jak co dzień, setki stopni dzielących taras od własnej kwatery, chcąc obserwować to cudowne zjawisko.

Odchylił siwą głowę, by spojrzeć pionowo w górę i zobaczyć, jak przypominający gwiazdę kształt rozdziela się i rozpierzcha po niebie niczym rtęć po podłodze. Patrzył jeszcze chwilę. Zastanawiał się, czy gdyby musiał każdego dnia walczyć o życie z głodem i pokusą, to czy wciąż tak wiele czasu poświęcałby na rozmyślania i wpatrywanie się w niebo. Opuścił w końcu głowę i zauważył ze zdziwieniem, że rozbolał go kark. Chyba się zestarzał. Ruszył zdecydowanym i z przyzwyczajenia pospiesznym krokiem ku wejściu na klatkę schodową. Przy pierwszym stopniu stał Matheus – lokaj i przyjaciel czarnoksiężnika.

Służący pomógł mu zdjąć ciężką futrzaną szubę. Odkąd zgasły gwiazdy i słońce, ciągle było zimno, transmutująca nad ich głowami energia dawała tyle światła, że wciąż panował męczący oczy półmrok.

Czarnoksiężnik podziękował lokajowi skinieniem głowy. Lubił starego Matheusa, był lojalny, cichy i przede wszystkim nie miał w oczach nieufności, którą dało się odczytać z zachowania innych mieszkańców Pałacu-Miasta. Nie dziwił się wcale tej niemej wrogości wobec niego, ale też nie cieszył się z niej. Tylko czasem zastanawiał się, dlaczego ludzie zbyt głupi, by policzyć do ośmiu, podpisać się bez literówek i zapamiętać, które liście są dobre na kaszel, tak doskonale radzą sobie w wymyślaniu coraz to nowych powodów, by się go bać i nienawidzić. A jeszcze nie tak dawno jego profesja cieszyła się szacunkiem i uznaniem, przynajmniej wśród wykształconych mieszkańców stolicy… Tak było w każdym razie jeszcze w czasach, gdy stolica istniała.

Kiedy myślimy o zagładzie, widzimy coś, co się wydarza natychmiast, w okamgnieniu. Jak wybuch wulkanu, który czarnoksiężnik widział w jednej ze swoich wizji-żyć. Do ich świata zagłada przypełzła powoli, podkradała się setki lat jak ostrożny złodziej.

Przeszli z Matheusem kilka wysokich poziomów i dotarli do szerokiego korytarza-ulicy. Miejsce to było zapchane straganami sprzedawców wody, węgla i grzybów, czyli głównych produktów podziemi Pałacu-Miasta. Wszędzie kłębili się ludzie. Dzieci w grupkach siedziały pod ścianami, gapiąc się tępo na przechodniów. We wzroku miały coś takiego, że aż się robiło nieprzyjemnie.

Po raz nie wiadomo który czarnoksiężnik zadziwił się, jak cała, niemała populacja jest w stanie wyżywić się jedynie wodą i grzybami. Czasem wydawało mu się, że może to mieć coś wspólnego z wiszącą ponad nimi kulą mocy, a kiedy indziej ganił się za tak naiwne i bezsensowne pomysły. Niekiedy odnosił wrażenie, że jest ostatnim człowiekiem, który potrafi wybiegać myślą poza to, co w danej chwili widzi, i za to także się ganił.

Weszli w niepozorną, zawaloną jakimiś nikomu niepotrzebnymi rupieciami odnogę korytarza i stanęli przed pozbawionymi zdobień, drewnianymi drzwiami, okutymi blachą tak grubą, jakby miała bronić dostępu do bajkowego skarbca. Lokaj wydobył z kieszeni workowatych spodni klucz i rozwarł drzwi. Ledwie znaleźli się w środku, na pomarszczoną twarz czarnoksiężnika spłynął spokój.

– Myślisz, że gdyby wiedzieli o możliwości odbycia wizji-życia, zazdrościliby mi? – zwrócił się, jak zwykle bez żadnego wstępu, uprzejmym, spokojnym tonem do Matheusa.

– Sądzę, że tak, ale czy słaby umysł śmiertelnika poradziłby sobie z szokiem własnej śmierci?

– Też jestem śmiertelnikiem – przypomniał czarnoksiężnik.

Lokaj spojrzał na niego wymownie, a potem przeniósł wzrok na sufit. Jego mina była aż nadto czytelna.

– Ludzie mylnie przypisują mi zbyt wiele dziedzictwa po mym niesławnym ojcu.

– To zrozumiałe – rzekł Matheus. – Oni boją się was, a strach wyolbrzymia.

– I dobrze, że się boją. Gdyby się nie bali, już pewnie dawno wywlekliby mnie z mieszkania i zatłukli kilofami.

Matheus wzruszył tylko ramionami. Jego wzrok zdawał się podawać w wątpliwość możliwość zatłuczenia czarnoksiężnika czymkolwiek, z kilofem włącznie. Choć prawdę powiedziawszy, wiedział o zdolnościach swojego pana nie więcej niż inni.

– Życie-wizja to trudne doświadczenie. Pouczające i niezwykłe, ale jednak przerażające. – Zawiesił głos na długą chwilę.

Lokaj, nie zwracając szczególnej uwagi na słowa swojego pana, zajął się rozpalaniem ognia w niewielkim kominku. Czarnoksiężnik spojrzał z przyzwyczajenia w dawno zamurowane okno. Niegdyś rozciągał się stąd widok na zielone stepy, kiedy jednak krajobraz się zmienił, czarnoksiężnik kazał je zamurować. Nie podobało mu się to, co tam widział.

– Wiesz, że jestem prawdopodobnie najbardziej doświadczoną istotą ludzką w historii, Matheusie?

Służący wykonał głową gest oznajmiający, że wie o tym, ale nieszczególnie się tym interesuje. Czarnoksiężnik był jednak w nastroju do rozmowy. Wcale nie miał zamiaru milknąć.

– Przeżyłem już osiem żyć w odległych, obcych światach. Osiem razy rodziłem się jako ośmioro różnych ludzi i osiem razy umierałem. Teraz zdaje mi się, że to jedno życie, które spędziłem tutaj, a nie w wizji, było najmniej prawdziwe, najmniej ważne. Potrafisz to w ogóle ogarnąć umysłem?

Lokaj wzruszył nieznacznie ramionami, niosąc w stronę paleniska koszyk węgla.

– Widzisz, takim jak ja zdarzało się przeżyć trzy, czasem cztery wizje. Rekordzistom pięć. Wielu przekraczało granicę własnych możliwości. Ich umysły uginały się pod naporem różnych tożsamości i wspomnień. Wtedy popadali w obłęd.

– A demony? – nie wiadomo, czy z ciekawości, czy z grzeczności wtrącił Matheus.

– Demony nie mają wizji.

– Ale wy mieliście – zauważył.

– My nie byliśmy demonami – warknął w odpowiedzi.

– Oczywiście.

– Gotuj, muszę zapalić.

Służący zajął się posiłkiem. Kroił mięso z tuczonej na grzybach świni. Zwierzęta karmione w ten sposób nie były takie jak dawniej, jednak mięso wciąż było lepsze od wszystkiego innego, co można było zjeść w Pałacu-Mieście.

Rozdział 1

– To prosta praca, każdy sobie z nią poradzi – powiedział wysoki wąsaty mężczyzna w szaro-granatowej marynarce gazowni. – Dostaniesz mapę i wykaz latarni, które należą do twojego rewiru. Pojmujesz, Derrick?

Idący obok niego dwunastoletni chłopiec kiwnął głową, nie odzywając się ani słowem.

– Kiedy tylko zauważysz nieczynną latarnię, musisz spisać jej numer i natychmiast pobiec do najbliższego telegrafu. Jak pokażesz swoją odznakę, telegrafista puści cię bez kolejki i nie pobierze opłaty.

Kolejne kiwnięcie.

– Numer latarni znajduje się zawsze na niej, na zielonej tabliczce, łatwo go znaleźć.

– Latarnie włączają się same? – zapytał niespodziewanie chłopiec.

– Tak, mamy specjalny system, który robi to o wyznaczonej porze. Czasem coś się jednak popsuje, a wtedy niektóre latarnie się nie zapalą. Dlatego potrzebujemy takich jak ty.

– A jeśli wszystkie się popsują?

– Wtedy będzie po mieście. Nikt nie przeżyje.

Chłopiec zasępił się. Szli przez chwilę, dalej przyglądając się badawczo latarniom i szukając jakichkolwiek oznak awarii.

– W moim domu skończyła się nafta – powiedział w końcu chłopiec.

Wąsaty gazownik nie zareagował. Może go to w ogóle nie zainteresowało, a może sam nie chciał opowiadać o tym, co zabrała mu ciemność.

– Wielu tych, którzy nie mogą już dłużej wytrzymać, wyjeżdża do Ossji. Może kiedyś też pojedziesz? – odezwał się po długim milczeniu.

– Do Ossji? Dlaczego? Czy tam ciemność nie zabija ludzi?

– Nie. Tam wciąż jest normalnie. – Gazownik spojrzał na twarz dziecka i zobaczył bezbrzeżne zdziwienie.

– Czymś cię zaskoczyłem?

– Co to znaczy „normalnie”?

– To znaczy, że tam ludzie nie muszą oświetlać w nocy swoich domów. Poza Estremarchią ciemność nikogo nie zabija.

Chłopiec wciąż wyglądał na zszokowanego, więc gazownik obiecał, że kiedy mu pokaże cały jego nowy rewir, zabierze go do swojego znajomego naukowca, który opowie trochę więcej o świecie.

Nad ranem, gdy kończyła się zmiana, inspektor z gazowni zabrał Derricka do niewielkiego zaułka, gdzie zeszli do sutereny starej, zaniedbanej kamienicy. Gazownik zapukał kilka razy w szarawobrązowe drzwi. Po dłuższej chwili otworzył im niewysoki, całkiem łysy człowiek w kitlu.

– O! Nie spodziewałem się gości – rzekł, a w jego głosie czuć było szorstką niechęć. – Wiecie, która godzina?

– Worys, ty i tak nie kładziesz się spać przed dwunastą w południe, wiedziałem, że pracujesz – odpowiedział gazownik, wpychając się przez drzwi niemal na siłę.

Kiedy już obaj z chłopcem weszli do sieni, spychając gospodarza w głąb mieszkania, gazownik odezwał się znowu.

– To jest Derrick, nowy inspektor nocnej zmiany. Chłopiec stracił niedawno rodzinę i jest nowy w mieście. Nie chodził do szkoły i pomyślałem, że mógłbyś mu wyjaśnić kilka podstawowych spraw, żeby łatwiej mu się żyło.

– Czy ja wyglądam, jakbym miał sześć wolnych lat na przerobienie z nim szkoły? Yann, ja mam pracę do zrobienia.

– Daj spokój, opowiesz mu o ciemności z Estremarchii, o skróconej teorii magii i zaklinania i co tam jeszcze uznasz. Wiem, jak lubisz wykładać.

– No dobrze. – Wywrócił oczami i nadął policzki. – Idź spać, a my tutaj posiedzimy chwilę i pogadamy.

„Pracownia” Worysa wyglądała trochę jak piwnica skrzyżowana z barłogiem szopa. W jednym, niezbyt wielkim pomieszczeniu znajdowały się: szafa, z której wystawały ubrania, niezaścielone łóżko, ława, stół z niedojedzonym kawałkiem sera, kolejny stół ze stertą papierzysk i jeszcze jeden z walającymi się nań jakimiś szklanymi naczyniami, palnikami i metalowymi przyrządami, których przeznaczenia Derrick nie mógł sobie wyobrazić.

– Twój przyjaciel mówi, że nie chodziłeś nigdy do szkoły.

– To prawda.

– Czyli nie słyszałeś nigdy o uproszczonej teorii magii i zaklinania?

– Nie. – Pokręcił głową.

– Setki lat temu ludzie nie zastanawiali się, co rządzi światem, dlaczego wieje wiatr i dlaczego ogień parzy. Wymyślano bogów i duchy, żeby sobie to wyjaśnić bez zbędnego wysiłku poznawczego – mówiąc, ciągle coś majstrował przy stole z naczyniami. – Jednak światłe umysły rodziły się nawet w tamtych barbarzyńskich czasach. Gdy zaczęto badać naturę świata, a wielką rolę odegrali w tym magowie z różnych bractw, powstała uproszczona teoria magii i zaklinania.

W tym momencie uczony przelał płyn z jednej butelki do drugiej. W pokoju zaśmierdziało popsutym jajkiem. Derrick rozkaszlał się, ale Worys nie zwrócił na to najmniejszej uwagi.

– Uproszczona teoria to nic innego jak formułka wyjaśniająca dwa podstawowe pojęcia, bez znajomości których nie można pojąć naszej rzeczywistości. Magia to naturalny porządek rzeczy, to wszystkie niezmienne prawa rządzące rzeczywistością. Grawitacja, temperatura wrzenia wody, zachowanie pędu, wszystko to magia. Zaklinanie zaś, to proces kształtowania magii. Osoba posługująca się zaklinaniem, czyli mag, jest w stanie nagiąć bądź złamać prawa i reguły.

Chłopiec tylko słuchał i kiwał głową, choć chyba nie zrozumiał zbyt wiele. Worys przez chwilę wyglądał, jakby stracił wątek. Coś zapewne popsuło się w jego „miksturze”, bo naukowiec wydawał się gotów do ucieczki w końcu jednak ciecz zmieniła kolor, a badacz wyprostował się i uśmiechnął.

– Skąd przyjechałeś, mały? Rzadko ktoś tu się sprowadza – zainteresował się Worys.

– Mieszkałem w wiosce na zboczach gór. Pewnej nocy skończyła nam się nafta w lampie. Zapomnieliśmy dolać. Całą noc paliłem ubrania.

– A jak udało ci się dotrzeć aż tu? Jak daleko musiałeś iść?

– Przypłynąłem łodzią, dużą, pełną beczek i skrzyń. Doszedłem do rzeki i tam ich spotkałem. Nie wiedziałem, że płyną właśnie tutaj.

– Biedny chłopak. Szkoda, że nie płynęli w drugą stronę. W Ossji byłoby ci lepiej.

– Yann też mówił o Ossji. Czemu tam nie ma ciemności?

– Tam też zachodzi słońce, ale ich ciemność nie jest zabójcza dla ludzi.

Badacz spojrzał zmęczonym wzrokiem na trzymane w ręce naczynie, westchnął, machnął ręką i usiadł w fotelu. Nalał sobie delikatnie zielonkawego płynu do szklanki.

– Myślę, że na dziś starczy mi pracy. Opowiem ci teraz o Drenburgu, mieście, które co noc musi trzymać mrok z dala od siebie.

Piętnaście lat temu, po tej stronie gór rozciągało się królestwo, nie mniejsze i nie większe od innych, ot, zwykłe państwo ze zwykłymi problemami. Był tu król, który kłócił się z senatorami o pieniądze na armaty, i chłopi narzekający na wysokie pogłówne i ogonowe. Byli też magowie na służbie króla, uczeni, mnisi. Nic nie zapowiadało katastrofy. No, oczywiście są tacy, którzy twierdzą inaczej. Przecież rok wcześniej na niebie widać było nieznaną gwiazdę, a królowa Aneta powiła bliźniaki zrośnięte udami równe pięćset dwanaście dni przed tą nocą. W każdym razie pewnego dnia wszyscy zasnęli spokojnie, a obudzili się w panice. Wielu umarło we własnych łóżkach, wielu obudziło się, ale już nie było sobą. Wymarły wszystkie wsie, duża część przedmieść, bezdomni, włóczędzy i nocni strażnicy na nieoświetlonych ulicach. Ofiarą padli też ci, których domy stały w nieoświetlonych zaułkach.

To była straszna noc. Zginęły tysiące ludzi i nikt nie był w stanie powiedzieć, co ich zabiło. Gdyby nie wojsko, które mieszka w dobrze oświetlonych koszarach, mogłyby wybuchnąć zamieszki, zapanowałaby anarchia i byłby to koniec królestwa Estremarchii…

Budynek gazowni był chyba największym gmachem w mieście. Derrick przyszedł tu wczesnym popołudniem, by jeden z pracowników oprowadził go po zakładzie.

– Te wielkie kotły to turbiny parowe. – Pokazywał, idąc po mostku zawieszonym przy ścianie hali wielkiej jak cała kamienica. – Napędzają pompy, które zasysają gaz z rur. Interesuje cię to w ogóle? – przerwał, widząc, że jego młody uczeń usilnie przypatruje się czemuś, co nie było na pewno ani turbiną parową, ani rurą z gazem.

– Przepraszam.

– Z tego co wiem, będziesz nocnym inspektorem, ale takie mamy przepisy, musisz poznać najpierw cały zakład. Rozumiesz?

– Tak jest.

– Gaz ciągną miedzianymi rurami – wznowił wykład. – Aż z bagien wokół Jeziora. Tam jest dobrze oświetlona kopalnia i podobna do tej pompownia. Żeby oświetlić całe miasto, potrzeba niewyobrażalnej ilości gazu. Dlatego w Drenburgu jest także port, w którym przyjmowane są statki-cysterny z Ossji, ale bez tych rur, które tu widzisz, prawdopodobnie trzy czwarte miasta utonęłoby w ciemności.

– Łatwo uszkodzić tę maszynerię? – zapytał Derrick.

– Stosunkowo tak. Jeśli zakręcilibyśmy zawór główny rozdzielnika, a pompy wciąż by działały, ciśnienie mogłoby rozsadzić instalacje. Jeśli gdzieś pojawiłby się wyciek, mogłoby dojść do zapłonu, a to skończyłoby się eksplozją. Oczywiście można też odciąć dopływ powietrza do kotła, który napędza pompy.

– Nie widziałem nigdzie strażników.

– Strażników? – zdziwił się. – A czegóż tu pilnować?

– Jeśli tak łatwo uszkodzić ten sprzęt, to ktoś chyba powinien uważać… na szpiegów.

– Ech, dzieci! Komu mogłoby zależeć na uszkodzeniu gazowni? Żaden z mieszkańców nie byłby na tyle szalony, a nasz kraj już dawno przestał się liczyć w polityce, no i nie jest miejscem, które ktoś mógłby chcieć podbić. To znaczy, że nie mamy wrogów.

Kilkanaście przecznic dalej w jednym z drenburskich hoteli człowiek w mundurze kapitana żandarmerii wojskowej imperium Ossji zatrzymał dłoń kilka centymetrów przed drzwiami pokoju. Chciał już zapukać, ale usłyszał podniesione głosy. Uznał, że wysoce nierozsądnie byłoby przeszkadzać swoim towarzyszom podróży. Nie był przesądny i nie bał się magów, ale mimo wszystko wolał poczekać. Dochodziły go tylko urywki zdań, jednak i to wystarczyło, żeby domyślić się, że temperatura sporu jest gorąca. W innej sytuacji udałby się do hotelowego baru, jednak przy tego typu przełożonych lepiej być trzeźwym i gotowym.

– Nie ma go tu. Wszystko się sypie, wiesz, ile już straciliśmy czasu? – dobiegło całkiem wyraźnie zza drzwi. Widać jeden z magów wszedł do przedpokoju.

– Jesteś ślepy jak kret i głupi jak but – odezwał się równie wyraźnie drugi głos.

– Kapitanie!

„A to co za licho?” – pomyślał kapitan zdziwiony, ale mimo to usłuchał i wszedł.

– Pakuj rzeczy i poślij kogoś po bilety. Jeszcze dziś wieczorem jedziemy do Drusse – zakomenderował siwowłosy starzec stojący przed nim w szerokim hotelowym przedpokoju.

Drugi z magów, odrobinę młodszy, ale także już niemal całkiem siwy, obszedł kapitana bokiem i, stukając gniewnie laską, ruszył przez korytarz.

– Ile biletów kupić? – zainteresował się kapitan.

– Pospiesz się! Sześć. On tu zostaje. – Spojrzał wymownie za znikającą sylwetką swojego kolegi. Po tych słowach skromna osoba kapitana żandarmerii została dosłownie wypchnięta za drzwi.

Na niewielkim poddaszu, które stara panna D’ore wynajmowała młodemu pracownikowi gazowni, rozgrywała się dziwna scena. Gospodyni i jej siostra klęczały na podłodze z rękoma skrępowanymi sznurem, wygiętymi do góry i przywiązanymi do stropowej belki. Przed nimi siedział dwunastoletni chłopiec w pachnącym jeszcze nowością kombinezonie nocnego inspektora lamp gazowych i bawił się nożem…

Jakiś czas spędził w hotelowej restauracji, ale było tu zdecydowanie zbyt cicho i porządnie, nikt nie podnosił głosu, nikt nawet nie próbował do niego podejść. Zjadł zamówionego już wcześniej szczupaka, ale nie sprawiło mu to szczególnej przyjemności. Przesiedział chwilę, paląc krótką, ciemną cygaretkę, po czym odsunął głośno krzesło. Przechodząc, rzucił kelnerowi należność na tacę z kieliszkami, od czego ten o mały włos nie stracił równowagi.

Było już po zmroku, ale miasto było dobrze oświetlone. Szczególnie silne wrażenie robiły łuny ponad dachami, na których płonęły dziesiątki latarni. Ciężko było oderwać wzrok. Dopiero widok mostu pozwolił mu zapomnieć o dachach.

To było dosłownie jak kłujący w oczy świetlisty wąż wiszący nad ciemnością. Przęsła nie były oświetlone, co tworzyło wrażenie, jakby konstrukcja lewitowała. Mag oparł się na balustradzie na nabrzeżu i długo wpatrywał się w ten obraz. Rozważał, ile setek magów trzeba by, żeby trwale zakląć całą tę masę skał i stali. Jeśli nie myliła go intuicja i doświadczenie, to wszystkich żyjących i może następnych z jeszcze jednego czy dwóch przyszłych pokoleń.

Nie zdecydował się przejść na drugą stronę, zamiast tego ruszył wzdłuż nabrzeża. Jego towarzysz odjechał już pociągiem dalej na wschód. Zastanawiał się, czy na pewno dobrze zrobił, zostając tutaj. Odkąd przyjechali do Drenburga, nie poczuł obecności celu nawet przez mgnienie oka. Otrząsnął się z tych myśli. Niewielki budyneczek przed nim, przy samej rzece, sprawiał wyraźne wrażenie miejsca, gdzie można coś wypić.

Wnętrze było jasno oświetlone, paru ludzi siedziało przy stołach, a kilku przy ladzie. Mag usiadł na ławie blisko okna. Widać było stąd rozświetlony most, a przez nieszczelne okno przedostawał się ciepły wiatr. Ponieważ najadł się już do syta, zamówił tylko ciemne piwo. Wypalił kolejną cygaretkę, choć zdawał sobie sprawę, że musiał z nią w dłoniach wyglądać nieszczególnie męsko.

Siedział, powoli popijając piwo, słuchał młodych głosów z sali, ale patrzył w okno. Myślenie o zaklinaniu mostu sprawiało mu masochistyczną przyjemność. Gdzieś około jedenastej wieczorem uwagę maga przykuły dwa głosy. Kobieta i mężczyzna wyraźnie się kłócili. Zamknął oczy, wyczuł jej lepki strach, niemal fizycznie doświadczył, jak go pokrywa i wlewa się do duszy, w której istnienie głęboko pragnął wierzyć. Odwrócił się akurat wtedy, kiedy grubawy jegomość w pasiastych spodniach prowadził przestraszoną ładną dziewczynę na zewnątrz. „A może to nie moja sprawa?” – pomyślał. W końcu co on rozumiał z życia takich ludzi. Wstając, poczuł, że z nerwów trzęsą mu się kolana. „Nie boję się jakiegoś miejskiego opryszka, tylko… – a zresztą, dobra, boję się trochę” – przebiegło mu przez myśl, zanim ruszył w ślad za wychodzącą parą. Choć nie wiedział, w którą stronę poszli, wciąż silny smród strachu doprowadził go na sąsiednie podwórko czynszowej kamienicy z szeroką bramą, w której zmieściłaby się lokomotywa.

Mężczyzna coś wykrzykiwał, zdaje się, że nawet padały jakieś epitety. Mag podszedł do niego od tyłu, zapłakana dziewczyna nawet go nie dostrzegła. Położył rękę na ramieniu krzykacza, a gdy ten się obrócił, uderzył go w twarz. Ręka zabolała, a świńskie oczka mężczyzny tuż ponad rozbitym nosem zaczęły świdrować maga z jawną wrogością. Ten z kolei bardzo się zdziwił, że cokolwiek z tej twarzy zostało, i wtedy zrozumiał, że zapomniał zakląć swoją pięść. Zanim zdążył się otrząsnąć, jego oponent chwycił go za szyję i zacząć dusić. W takim przypadku pozostała jedynie tradycyjna męska forma rozwiązywania sporów. Po krótkiej, ale burzliwej bójce karczemny awanturnik spoczął w kałuży, niestety wraz z nim znalazła się tam jedna rękawiczka i zegarek maga, który, mimo żalu, zdecydował się nie szukać ich w rynsztoku.

– Jestem Charles, wydawało mi się, że jest pani w kłopotach. – Zdawał sobie sprawę, że to zdanie zabrzmiałoby bardziej efektownie, gdyby nie dał się poturbować i jednym ciosem posłał przeciwnika na ziemię.

– Nie jest pan ranny? – Dziewczyna gwałtownie podeszła do niego. – Proszę, chodźmy stąd, on może wstać, jest niebezpieczny.

– Ja też jestem… – chciał zaprotestować, ale pociągnęła go w stronę ulicy, trzymając pod rękę.

– Jestem Mirianna, mówią mi Mirian. Musi pan się czegoś napić, nie jest wam słabo?

W jej głosie czuł coś na kształt troski. Niezupełnie takiej reakcji się spodziewał. Chyba na krótką chwilę zapomniał o swoich zmarszczkach, siwych skroniach i niepewnym chodzie.

– Co pani sobie myśli, nie jestem inwalidą! – wybuchł, wyrywając rękę. Zobaczył bardzo zdziwioną minę dziewczyny i natychmiast zrobiło mu się wstyd.

– Nie chciałam się narzucać…

– Ależ to nic, proszę o wybaczenie. – Teraz on przerwał. – Czuję się dobrze, chętnie coś z panią wypiję. Zna pani może jakieś spokojne miejsce?

W pewnym momencie chłopiec wstał. Podszedł do jednej ze skrępowanych kobiet i uderzył ją piąstką w brzuch. Kiedy tylko otwarła usta do krzyku, wepchnął jej w gardło brudną szmatę. Ułamek sekundy później błyskawicznym ruchem wbił nóż w bok drugiej. Kiedy ostrze zagłębiło się w ciało, pociągnął je mocno do góry, otwierając ogromną ranę, przez którą bryznęła krew. Gdy kobieta przestała już spazmatycznie oddychać, chłopiec wrócił na taboret i spojrzał swojej żywej jeszcze ofierze prosto w pełne przerażenia oczy. Gdyby kobieta dostała od losu szansę opowiedzenia komuś o tym wieczorze, wspomniałaby na pewno, jak przeraźliwie się go bała i jak młodzieniec rósł w jej oczach. Jak stawał się zauważalnie starszy i silniejszy. Jak jego błękitne dziecięce oczy stawały się stalowoszare. Jak jego zbyt luźny kombinezon wypełniał się powoli ciałem. Pytanie tylko, czy ktoś by jej uwierzył.

Usiedli w podłużnej kawiarnianej sali blisko dworca, kelner w liberii i białych rękawiczkach podał im kawę. Przez dłuższą chwilę Mirian sprawiała wrażenie, jakby udawała niewidzialną. Mag chyba to zauważył, bo przerwał opowieść o męskiej modzie w Ossji i zapytał:

– Czujesz się nieswojo, prawda?

– Nikt nigdy nie zabierał mnie w takie miejsca.

Charles rozejrzał się wokół, zrobił lekko zdezorientowaną minę.

– To chyba nie jest bardzo drogi lokal?

– Dla zwykłej piekarki jest.

– Pieczesz chleb? – zainteresował się.

– Zagniatam ciasto. To praca głównie o poranku, wieczory mam wolne.

– A teraz nie powinnaś spać?

– Śpię, kiedy wracam z pracy, a potem nie śpię całą noc i o trzeciej idę do piekarni.

– Fascynujące – powiedział i zamyślił się na chwilę.

– Śmiejecie się ze mnie, panie?

– Nie śmiałbym – oburzył się.

– To niezwykle czarujące, że wyrwał mnie pan na godzinę z mojego ciemnego świata, ale to nie powód do naśmiewania się – mówiąc to, Mirian wyprężyła się jak struna, a temperatura jej głosu spadła o przynajmniej kilka stopni.

– Prawdę powiedziawszy, miałem nadzieję, że uda mi się panią wyrwać na nieco dłużej. – Mag starał się podtrzymać luźny charakter konwersacji, a wypowiadając te słowa, jakby odmłodniał.

– Jeśli wydaje się panu, że jestem jedną z tych osób, które można sobie wyrywać z ulicy, to obawiam się, że niepotrzebnie spędza pan tutaj czas. – Nie dość, że jej głos, do tej pory ledwie chłodny, stał się lodowaty jak północna burza śnieżna, to jeszcze odsunęła krzesło i chciała wstać.

– A jeśli tobie wydaje się, że jestem starym dziwkarzem, to mylisz się w obu kwestiach. – Może gdyby wycedził to ze złością albo warknął, albo krzyknął, to nie wywarłby żadnego wrażenia. Ale był raczej zrezygnowany, zawiedziony, choć niezdziwiony faktem porażki.

– Co ma pan na myśli? – Zatrzymała się, stojąc przy stoliku.

– … – Otworzył usta, ale zastygł, nie mówiąc niczego. – W takiej chwili… – wydusił przez zęby (a brzmiało to jak przekleństwo), zamknął oczy na moment, po czym zerwał się gwałtownie i zręcznie wyskoczył zza stolika.

Mirian stała osłupiała. Była wściekła i zdziwiona, ale naprawdę rozsierdziła się dopiero wtedy, gdy dotarło do niej, że będzie musiała zapłacić za dwie naprawdę drogie kawy.

Ścieżka przy ścianie budynku była zupełnie pusta, zupełnie ciemna. Gdyby stał gdzieś w pobliżu, nocny stróż usłyszałby dźwięk tłuczonego szkła. Jednak po co komu stróż w mieście, gdzie ciemność jest przeszkodą nie do pokonania. To skrzydło w nocy stało całkowicie puste, a na dodatek posiadało połączenie z resztą budynku, co bardzo odpowiadało intruzowi. Omijał stare skrzynki i bezszelestnie otwierał po omacku, jedne za drugimi, zamknięte drzwi. Kiedy doszedł do oświetlonej części budynku, musiał obezwładnić pracownika nocnej zmiany, co nie sprawiło mu specjalnego kłopotu.

Im dalej szedł, tym wyraźniej wibrowała podłoga. Grzmot parowych machin wypełniał cały gmach. Gdzieniegdzie krążyli pracownicy, ale nie było ich wielu. Pompy całą mocą tłoczyły gaz do systemu miejskiego oświetlenia.

Intruz wahał się chwilę, po schodach w dół można było dojść do hali kotłów napędzających pompy, a korytarzem w prawo do zaworu głównego rozdzielnika gazu. Poszedł w dół. Oprócz kilku palaczy w hali stał tylko jeden inżynier, wyglądał na znudzonego. Ubrudzeni węglowym pyłem robotnicy dorzucali rytmicznie opał w wąskie otwory palenisk. Kiedy nagle zgasły lampy, krzyknęli przerażeni. Co prawda od ognia biła czerwona łuna, ale i tak wszyscy w panice rzucili się do jasnego korytarza.

Gdy zniknęli w wyjściu, niska sylwetka oderwała się od ściany, przy której krył ją mrok. Zawór zamykający przepływ pary z kotłów znajdował się dość wysoko i intruz musiał wspiąć się po rurach, ale dopiął swego i po chwili wskaźnik manometru zaczął się niebezpiecznie zbliżać do wartości alarmowych.

W tym momencie salę zalało jaskrawobiałe światło, które zaskoczyło młodzieńca w nowym kombinezonie pracownika gazowni schodzącego na podłogę po rurach i zaworach.

– Złaź stamtąd – syknął Charles i wyciągnął w jego stronę ogromny błyszczący srebrny rewolwer.

Intruz, widząc groźnie wyglądającą lufę, zamarł. Mag zamknął oczy, a korba zamkniętego przed chwilą zaworu zaczęła kręcić się w lewo. Ta krótka chwila dezorientacji wystarczyła „gazownikowi”, żeby zeskoczyć na ziemię i dosłownie obrosnąć złowrogą, wibrującą ciemnością. Charles wystrzelił cztery razy, ale potężne zaklęte kule utknęły w mroku i znikły mu z pola widzenia.

– Tak więc chcesz wyłączyć światło w mieście, tak? – Uśmiechnął się.

– Jesteście tu po to, żeby nam służyć, a nie przeszkadzać – wysyczał nieludzki głos z kłębiącej się na drugim końcu sali ciemności.

– Wiesz dobrze, że służę ludziom.

– Więc giń, zdrajco!

Charles zamknął oczy wystarczająco szybko, by zobaczyć nadciągającą falę energii. Rzeczywistość przed nim stwardniała jak kamień i ruszyła na niego lawiną. Nie tracąc czasu i sił na ochronę, wypchnął przed siebie potężny atak skoncentrowany jak promień światła. Udało mu się przebić nacierającą na niego falę i trafić przeciwnika. Kłąb ciemności poleciał do tyłu i rąbnął z potworną siłą o wąski otwór rozgrzanego pieca.

Mag podszedł bliżej, plując kilka razy krwią i klnąc. Zmasakrowane ciało jego przeciwnika wygięło stalową osłonę i sterczało z paleniska. Jego nowy kombinezon zajął się ogniem, jednak skóra pozostawała nienaruszona. Charles wyszarpnął go za nogę na podłogę. Przydeptał tlące się fragmenty ubrania. Spojrzał w dół, przekrzywiając głowę, jakby nad czymś dumał, po czym wystrzelił dla pewności. Teraz pozostało mu tylko zapalić latarnie i odszukać palaczy.

Następnego dnia około południa w wąskiej na jedno okno kamienicy przy pałacu gubernatora Drenburga odbyła się wyjątkowo ciekawa rozmowa. Oczywiście takich miejsc nigdy nie nazywa się po imieniu, ale gdyby chcieć to zrobić, to należałoby powiedzieć, że była to centrala tajnej policji. W wąskim, ale długim pokoju naprzeciw siebie siedzieli mag – Charles, oficer do specjalnych poruczeń tajnej służby imperium Ossji, i miejscowy naczelnik analogicznej instytucji.

– Czyli, że Drusse musiało spotkać to samo, czego uniknęliśmy tutaj? – zapytał naczelnik. – Wiecie, ilu ludzi tam zginęło?

– Potrafię sobie wyobrazić.

– Więc kto to był?

– Panie generale, jestem magiem, nie jasnowidzem. Nie mam pojęcia, kto to był. Podejrzewam, że człowiek opętany jakąś ideą. Może członek ugrupowania terrorystycznego, anarchista? – Kłamiąc, nawet nie mrugnął powieką. – Świadkowie twierdzą, że dzieciak zatrudnił się w zakładach kilka dni temu. Pewnie zrobił to specjalnie, żeby poznać słabe strony tego miejsca.

– Więc czyja to była robota?

– Proszę nie wymagać ode mnie cudów.

– Chociaż przypuszczenia. Palacze twierdzą, że intruz zaklinał – nalegał naczelnik. – Wyglądał jak książęta na starych rycinach. Miał bujne bokobrody przechodzące w wąsy i modny tego lata monokl. Do tego czarny surdut z burgundową kamizelką.

Charles pomyślał, że w życiu nie pokazałby się tak w Oskole.

– To wykluczone. – Machnął ręką.

– Czyżby? Dla mnie to brzmi dosyć logicznie. On dostał się do hali przez nieoświetlone skrzydło budynku, a nie miał przy sobie lampy.

– No dobrze – zgodził się czarodziej, zapalając cienką cygaretkę. Zanim zaczął mówić, pokój wypełnił waniliowy dym. – To tylko podstawy wiedzy tajemnej. Zakląć można dowolną materię. W zależności od stopnia i czasu trwania zmian potrzeba więcej energii i wywołuje to większe echo. Wie pan, co to takiego echo?

– Nie. – Naczelnik szczeknął raczej, niż powiedział.

– To reakcja w magii; każdemu zaklinaniu towarzyszy reakcja proporcjonalna do siły oddziaływania. Najczęściej kanalizuje się takie oddziaływanie i mag sam je „zjada”, proszę wybaczyć, to nasz żargon. Innymi słowy, echo zaklęcia oddziałuje na maga i, trywialnie mówiąc, zużywa jego organizm.

– Ciekawe.

– Dlatego do wyjątkowo silnych zaklinań potrzeba wielu magów, żeby żaden z nich nie umarł przedwcześnie.

– A nie można by… – Zrobił pauzę dla przypomnienia sobie słowa. – Skanalizować echa na kimś lub czymś innym?

– Można, ale trudno uzyskać nad nim kontrolę. Mag, zaklinając, może nie wypuścić go poza ramy własnego organizmu, to nawet łatwe, jeśli się wie jak; może też otworzyć się i pozwolić mu (to nie oddaje istoty rzeczy, ale trudno o lepsze słowo) uciec. To także nie jest skomplikowane, ale uzyskanie kontroli nad echem, które się uwolniło, jest w zasadzie niemożliwe. Echo może wtedy poważnie zagrozić samemu magowi lub komukolwiek w pobliżu, choć może być także zupełnie nieszkodliwe.

– No dobrze, dobrze, niezmiernie ciekawy wykład, ale nie przybliża nas to do odpowiedzi. Dlaczego jesteście pewni, że on nie zaklinał?

– Był jeszcze bardzo młody. By nauczyć się kanalizować w sobie echo, potrzeba lat doświadczeń. – Wskazał palcem na swoje siwe włosy, by odwrócić uwagę rozmówcy od tego, jak bardzo rozminął się z prawdą. – Tak młody adept magicznego rzemiosła musiałby uwolnić echo, a to doprowadziłoby do szkód, których z całą pewnością byśmy nie przegapili.

– No dobrze. I tak nie jestem w stanie zweryfikować waszych słów. A teraz powiedz mi, magu, szczerze. Czemu postanowiliście pomóc nam w potrzebie. Bo w bezinteresowność waszego cesarza jakoś nie chce mi się wierzyć.

– Ludzie pana profesji stają się tacy cyniczni. – Mag się uśmiechnął.

– Coś pan o tym z pewnością wie. – Naczelnik odwzajemnił uśmiech. – Mam pełnomocnictwa upoważniające mnie do dokonania pewnych ustępstw.

– Cesarski bratanek się żeni, o tym z pewnością wiecie, bo nikt z tego tajemnicy nie robi.

Naczelnik kiwnął głową. – Przyszła arcyksiężniczka wyraziła życzenie posiadania powozu ze sławnego drenburskiego warsztatu, przypomnicie mi nazwę?

– Ruffe i synowie.

– Właśnie. Myślę, że wasz najjaśniejszy mógłby podarować moim przenajszlachetniejszym jeden taki z końmi i może jedne sanie.

– Dobrze, wóz i konie, o saniach zapomnij. Jakbyście uratowali też Drusse, to co innego.

– Bez naszego wywiadu nie wiedzielibyście nawet, że nadchodzi zagrożenie. Sanie powinny być piękne i wygodne.

– To prawda, wszyscy tutejsi magowie umarli tamtej strasznej nocy…

– …gdy ciemność zaatakowała po raz pierwszy – dokończył Charles. – Znam tę historię. Więc jak będzie z saniami?

– Zgoda. Będą sanie, ale o konie zatroszczycie się sami. Chyba wam ich nie brakuje?

– Interesy z wami to przyjemność.

– Jaka szkoda, że musicie już iść. – Naczelnik uśmiechnął się niemal szczerze, a jego bokobrody uniosły się i opadły. – Jedziecie od razu na dworzec?

– Załatwię jeszcze tylko jedną sprawę.

– Mam nadzieję, że uda wam się bardzo szybko zrobić to, co musicie.

Kiedy wchodziła po schodach do swojej izdebki, marzyła tylko o śnie. Żeby już nie myśleć, jak niewiele ma pieniędzy i jak bardzo nie ma już siły. Zamknęła drzwi, zapaliła lampkę nad łóżkiem i usiadła na jedynym stołku. Dopiero wtedy zobaczyła, że z boku przy drzwiach leżały jakieś papiery. Ktoś musiał je wsunąć przez szparę, a ona – przesunąć, gdy wchodziła do środka. Na brudnawej podłodze znajdowały się cztery dwudziestokoronne asygnacje. To jakieś dwadzieścia dni jej pracy i z dziesięć drogich kaw. Pod nimi leżał liścik:

Wybacz, że opuściłem Cię w trudnej sytuacji. Mam nadzieję, że nie zostawiłem w Twej pamięci złych wspomnień. Liczę na to, że uda się nam dopić tę kawę.

Charles Errington, Zaułek Ceglany 24 m. 3

miasto Oskoł.

REDAKCJA: Agnieszka Kołwzan

KOREKTA: Beata Gorgoń-Borek

OKŁADKA: Krystian Żelazo

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Marcin Strzyżewski i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-317-0

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.