Wszystkim instruktorom jazdy autem

Prolog,
ale przeczytaj koniecznie

Wrzesień. Minęły wakacje. Długie i ciepłe. Lecz to nie one odegrają tutaj główną rolę. To nie będzie letnie uczucie; to coś bardziej skomplikowanego. Coś, co działo się w mroczne, listopadowe wieczory i leniwe zimowe weekendy. To coś więcej. Bardziej. Mocniej…

Ale to dopiero początek. Mamy cudowne rozpoczęcie roku szkolnego. Tyle wszyscy mówili, tyle namawiali, żeby prawem jazdy zająć się od razu po osiemnastce, żeby jeszcze przed szałem maturalnym zdążyć. Ale ja zawsze po swojemu postępuję, zawsze moje musi być na wierzchu. I tym razem znów tak się stało. Moją przygodę drogową rozpoczynam dopiero na jesieni, by potem chodzić rozkojarzona, ale o tym później.

Pierwszego września siedzę w biurze, takim żółtym, z innymi szaleńcami, co pierwszy wrześniowy weekend raczyli poświęcić na kurs teoretyczny. Fascynujące to wszystko bardzo-bardzo; krzyżówki już w większości rozwiązane, jeszcze tylko sudoku wymaga nieco więcej skupienia.

Drugi września nie wygląda bardziej obiecująco, choć fakt, że ptak ci pięknie narobił na prawe ramię, zmienia czasem punkt widzenia. No, ptak się załatwił, wielkie mi rzeczy. Spierze się w pralce i po kłopocie. Ale gdy wszyscy powtarzają, że to na szczęście, że to fart jakiś przyniesie, to i przeczucie lepsze od razu przychodzi, i czeka się na cud jakiś z nieba, Boże.

A potem przychodzi takie zjawisko w postaci ludzkiej – wysokie i przystojne. Tchu brak, co najbezpieczniejsze wcale nie jest.

A więc najpierw ptak, a dokładniej gołąb, potem miesięczna wymuszona siłą rzeczy przerwa, by wreszcie od dwudziestego dziewiątego września ruszyć pełną parą w wir tych wrażeń i emocji!

Gotowi?

Do biegu!

START!

29 wrzesień
sobota

Wszystko zaczyna się bardzo zwyczajnie. Nic, zupełnie nic nie wskazywało na to, co się wydarzy później. Tak ot. Coś z niczego. Istna magia. Zrządzenie losu.

Rano docieram na parking, na placu K. Jest już końcówka września niestety. Wieje wiatr, ale jest nawet ciepło. Jestem przerażona. Nie znam tego faceta! Co to będzie?

Wszędzie głucho. Jest jeszcze wcześnie. Staję przy tym aucie. Zielone. Myślę sobie, że dobrze widoczne. Bezpieczeństwo najważniejsze, ot co. Zaglądam przez szybę. Siedzi tam. „Nawet niezły” – myślę sobie. Stuprocentowy facet. Brunet. Podchodzę, drzwiczki są uchylone, a on coś machinalnie notuje, długopisikiem zarzuca w powietrzu. Wzrok ma skupiony. Oczy wpatrzone kartkę.

– Dzień dobry. Bo ja chyba do pana – zaczynam niepewnie.

Patrzy na mnie tak bardzo zdziwiony, że aż żal mi się robi, że mu tak przeszkodziłam. Wzrok ma jakby mętny, rozbiegany. Ale jest przecież wczesna pora. Nie ma się co dziwić.

– Dzień dobry – odpowiada kulturalnie. – Proszę bardzo. Proszę się rozebrać i zapraszam.

Zaczyna się ciekawie. Polecenie posłusznie wykonuję. Kurtka, torba lądują na tylnym siedzeniu. Sama kieruję się na przednie. Serce trochę szybciej bije. W końcu pojawia się nutka nieznanego. Nieznane auto. Sytuacja. Facet. Świat. Wszystko takie obce, nierealne.

Co ja tutaj robię? Nie mam jednak czasu panikować dalej, bo po chwili znajduję się tuż obok niego. Moja przestrzeń zostaje brutalnie ograniczona. Kierownica. Biegi. Sprzęgło. Hamulec. On obok. Głośno przełykam ślinę. Pierwsze spojrzenie z bliska.

Och! Na samo wspomnienie przeszywa mnie dreszcz. Jego oczy są jak marzenie o kolorze głębokiego brązu. Ale jakiego… To istna czekolada. Jakaż ja byłam głupia, że wcześniej się w nich nie zatapiałam.

Pierwsze spojrzenie. W sumie bardzo nieświadome z mojej strony. A z jego? Sama nie wiem. Takie nierealne wszystko. Choć obecne w umyśle jakby żywe. Trwałe. Zaczyna swój monolog. Ja nadal jestem przerażona, a on mówi, mówi, mówi… Wyłapałam z tego tylko, że był w wojsku, dlatego będzie surowy. Ale zapewnił, żebym się nie martwiła, bo jak kogoś polubi, to będzie dobrze. Oby, może mnie też da się lubić, myślę.

Och, gdybym lepiej go słuchała, ale już za późno. Bo skończył, zamknął usta. Każe ruszać, a ja w panikę. Powoli z przerażenia robię się zielona. Ruszać, ale jak to?! Nie umiem…

Tak bardzo bezradnie, ale jednak udaje się. Plac K. pokonany. Otoczony przez mój szlak. Zdobyty przez moją własną krucjatę, niosącą nowe wyzwanie. Wyzwanie pełne namiętności. Tętniące niepewnością. Nadzieją. Obecne tylko we mnie. Uczulone na światło dzienne. Tak bardzo inne i niezrozumiałe.

Wyjechaliśmy. Dwa kamienie spadają mi z serca. Ten drugi to na zapas. On każe skręcać w ulicę Ś. Posłusznie wykonuję polecenie, ale jakby nadal nie jestem pewna, że ja to ja. To jakby ktoś inny kierował.

Zatrzymuję się. On mówi, że zaraz wróci. Musi iść po jakąś kartę. Chyba moją. Wychodzi z auta. Widzę go od tyłu. I zdaję sobie sprawę, tak po raz pierwszy, że jest wysoki. Prawdziwy mężczyzna – sto osiemdziesiąt centymetrów wzrostu. Wówczas jeszcze kompletnie nie zwracam uwagi na jego ubranie. Wciąż jestem kimś zupełnie obcym w stosunku do niego. Nierozumiejącym, co zesłał mi los. Tak bardzo naiwnym…

– Ojciec ma prawo jazdy? – zapytał, gdy tylko wrócił.

– Ma – odpowiadam.

– Chłopak?

I tu napotyka, niczym przeszkodę, mój nerwowy śmiech.

– Chłopaka brak – mówię po chwili.

On zaraz patrzy na mnie ze zdziwieniem.

– Nie wierzę – stwierdza. – Taka ładna dziewczyna jak ty i nie ma chłopaka?

Policzki mnie pieką. Modlę się, żeby tylko tego nie widział. Jeny, ale obciach. Staram się jednak zachować spokój.

– Naprawdę nikogo nie mam – odpowiadam z lekkim uśmiechem.

– Zatem wszyscy są ślepi – kwituje.

Przytakuję. Może to i prawda.

Dojeżdżamy do ulicy O. Pusto. Zero ludzi. Nie zwracam jednak na to zbytnio uwagi. Staram się zachować spokój i rozwagę. Ja rozważna i – jak się potem okaże – romantyczna. Stajemy przy jakiejś bramie. On mówi, że teraz będziemy ćwiczyć cofanie. Robię wielkie oczy, jednakże względne opanowanie zostaje przeze mnie utrzymane. Mówi też, że najpierw zrobimy to razem. Zgadzam się. Jedziemy z tym koksem!

Przejmuje kierownicę. Nawet nie musi się do mnie nachylać zbytnio. Taki zwinny, w wojsku w końcu był. Działa tam tym sprzęgłem i hamulcem. Ja z mojej strony obserwuję bacznie. Kierownica jest tak ustawiona, że ociera się o moje kolana. Wszystko dzieje się tak szybko. Mózg się gubi. Czyżby wyparowywał?

Cofnęliśmy się. Jesteśmy już na podjeździe. Mam jednak chyba trochę rozbiegany wzrok, a może wręcz głupotę wymalowaną na twarzy, bo pyta:

– Jakieś pytania? Wszystko jest jasne?

Pewnie, jak słońce, które nie świeci. Mówię jednak, że raczej nie, a potem że tak. Pogubić się można.

Każe mi zrobić to samej. Posłusznie wykonuję, ale – jak wiadomo – kiepsko, kiepsko to idzie. Już mam skręcać, już zawijam energicznie kierownicą, łudząc się głupio, że a nuż wyjdzie, gdy on nagle te swoje dłonie wyciąga w moją stronę. Oj, nie dziwota!

Chyba dostrzegł moją wrodzoną niepewność, bo pospiesznie zapytuje, czy mi to nie przeszkadza, że on tam od czasu do czasu będzie mi pomagać. No to ja, że bardzo dobrze, że cieszę się. Napomyka również, że czasem jest bardzo wymagający. Przełykam głośno ślinę. Dobra nasza, lepiej być nie mogło! Dobra mina do złej gry.

Po chwili wracamy już. Czas naszej pierwszej wyprawy dobiega końca. On mówi, że bardzo, ale to bardzo dobrze mu się ze mną jeździ. Ja nauczona właśnie zdobytym doświadczeniem, odpowiadam, że chyba jednak trochę przesadza. On szybko zaprzecza. Tłumaczy tym swoim niskim głosem, że są tacy kursanci, z którymi mu się nie za dobrze współpracuje, ale że ze mną to raczej będzie odwrotnie. On tak czuje. Wewnętrznie. Jakiś głos słyszy. Mówi, że ja mam dobry charakter. „Nie śmiej się, nie śmiej” – napominam w duchu swoją krtań. O, jak on bardzo się myli!

Jesteśmy z powrotem na placu K. Skończyliśmy tę pierwszą wspólną wyprawę w głąb nas samych. Zatrzymujemy się. I jeszcze obowiązkowy podpis, że to wydarzyło się naprawdę, a nie tylko w mojej głowie. Dostaje mój autograf, tak bardzo bez charakteru. Zaprzeczenie jego argumentu wcześniejszego. Taki paradoks.

W końcu mówi, że chciałby, żebym się jeszcze do niego kiedyś tam zapisała. I już wtedy, już w tamtym momencie powinnam uciec, gdzie pieprz rośnie, żeby sobie zatrzymać te swoje spokojne noce i myśli nieskażone dwuznacznością. Jednak życie to nie rozsądna bajka, więc tylko się do niego uśmiecham, bo cóż więcej mogę? W sumie to myślę, że to dobry pomysł. Czemu nie? Szkodzi to czemuś? Skoro mówi, że chciałby. Miły jest. Zatem odpowiadam, że bardzo chętnie. Uśmiecha się. Chyba pierwszy raz. Aura się od razu zmienia. Jakby…Sama nie wiem. Coś się dzieje? Przyciąganie, ale takie inne, niż to ziemskie. Ono jest takie nieziemskie wręcz.

Wysiadłam z auta. Żegnam się.

– Do zobaczenia – mówi.

Symbolicznie czy celowo? Słowa owiane tajemnicą. Odchodzę z mieszanymi uczuciami.

6 październik
sobota

Ach, cóż to za emocje są, gdy omawia się wszystko z przyjaciółką. Jej szalone pomysły należałoby spisać i dać jako scenariusz do dobrego kabaretu.

Siedzimy sobie, Natalia rozentuzjazmowana, jak to tylko ona potrafi, tak niekonwencjonalnie i bezwstydnie, a ja jej wszystko opowiadam ze szczegółami, tak by sobie mogła lepiej to wyobrazić. I gdy ja tak monologuję i staram się wiarygodnie przekazać te moje emocje, ona sobie po prostu z tego robi jaja. Z tej tak ważnej dla mnie sprawy! I na dodatek, będąc w tym swoim świetnym humorze, nalega wręcz, żebym spojrzała mu głęboko w oczy, ale tak żeby jakaś magia się w powietrzu wytworzyła, i powiedziała, cytuję:

– Ach, kochany, masz takie piękne plecy!

Siedzę naprzeciwko niej, patrzę na ten szalony uśmiech malujący się na jej twarzy i zastanawiam się, czy to ja jestem stuknięta czy ona. Bardzo wielki ubaw miała z tego wszystkiego, bo jakżeby inaczej, to takie zabawne, boki zrywać. Więc też się niefortunnie uśmiecham, ręką niby to od niechcenia, niby z rozbawienia macham i dopijam herbatę. Zieloną. Na uspokojenie.

Zielona herbata powinna być za darmo w dzisiejszych czasach. „A zatem na zdrowie” – myślę sobie.

A potem, gdy się już z nią kulturalnie pożegnałam, serdecznie pocałowałam w policzek za te jej wyrafinowane żarty i uścisnęłam jej wypachnione ciałko, ruszam w drogę powrotną do domu.

Idę wyjątkowo jakoś nieśpiesznym krokiem i myślę o tym wszystkim, o czym nie chcę, ale jednak muszę. O kłopotach. O rozterkach. O… o wszystkim.

Jednak co za dużo, to niezdrowo i moje myśli po chwili schodzą na nieco inny tor. Taki ciekawszy, barwniejszy i w ogóle – much better. Puszczam wodze mojej fantazji, moich wymysłów, że „co by było gdyby…” lub „a może by tak…”. I nagle sobie wyobrażam nas, mnie i mojego „seksowne plecy” instruktora, gdy pada taki piękny i jak z cebra deszcz, co o szyby dźwięcznie dzwoni.

My tacy zamknięci w tym aucie. Szyby parują, wiadomo, to zjawisko naturalne, gdy się para robi i takie rzeczy. Ja przecieram niezręcznie te szyby, co już powoli dosyć mają naszych (dobra, moich) szybszych oddechów. I jeszcze ta wilgoć w powietrzu.

Oj, na pewno nie tylko wilgoć byłaby wyczuwalna. Sądzę, że jeszcze moje napięcie, stres, trochę radości i euforii można by było odgadnąć w powietrzu. Och, ale to takie wizje, że aż naprawdę… strach się bać.

Więc szybko potrząsam głową, zupełnie tak, jakby jakaś osa mi w środku października wleciała do ucha, i ruszam dalej. Mijam ludzi. Spieszą się. Rozmawiają. Jedzą, piją, palą… Robią wszystko oprócz rozmyślania na takie tematy, jak ja w tej chwili…

eLka

Wydanie pierwsze, Gdynia 2014, ISBN 978-83-7942-328-6

© Julia Hebdzyńska i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Daria Ezekiel

Korekta: Paulina Klas

Okładka: Michał Duława

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.