1 / Niesprawność druhny Kaji

Młodość to życie, życie to radość, radość to słońce, słońce to lato, lato to wakacje i smak upałów jak lawa gorących.

Kaja Szklane Oko klasy naszej opiekunką była, przedmiotów humanistycznych od podstaw nauczała i szkolne harcerstwo bezwzględnie krzewiła. Każdy miał mundurek w domu zielony, lilijkę na berecie, marzył o w głuszy lasu obozie, posiłku z ogniska i spaniu w namiocie.

Gdyśmy weszli w wiek gimnazjalny, dołączył do tego obraz miłości z co bardziej cycatą koleżanką z drużyny. Wyobraźnię pod ławkami onanizm zbiorczy studził, czego już Kaja widzieć nie chciała. No i nie mogła, bo okular bardzo gruby na nosie nosiła.

Młodości rękodzieło, gdyśmy na obóz w środku Kaszub dotarli, zastąpiła nam córka znanego trębacza. Dziś gangbangiem to nazywają, wtedy piękna Ewa sprawność muzyczną po prostu zdobywała. Wzorce techniczne pod ręką miała, bo druhna zastępowa, pryszczata okrutnie, z druhem ratownikiem wakacyjną błonę naturalną metodą rozhermetyzowali. On nieco starszy, więc trądzik już za nim, ona miłością oszołomiona. Komendant Kaja nie nadążała, bo raz, że starą panną już była. A dwa, że nasze psoty ją przerastały.

Do garkuchni w wiejskiej szkole z obozu kawał drogi było. Posiłki dla warty i druha ratownika ze znaczną niechęcią, aleśmy targali. Druha ratownika nikt z nas nie lubił, bo druhna zastępowa przez niego krzyczała. Potem płakała i znowu krzyczała. On w tym czasie stękał i jak sowa pohukiwał. Potem za pałatką cicho już było, ale co nas junaków to nerwów kosztowało…

Więc bez większych oporów beczącej kozie kochery z kotletami pod pysk żeśmy podali, gdy stanęła w poprzek kulinarnej wędrówki. Kartofli i kapusty też dołożyliśmy, a kolega Lisek, co braci miał w więzieniu, nawet grochówką się z gadziną podzielił. Po sytym posiłku druh turboratol niestety mocno nam zwymiotował. Kiedy usłyszał, że koza potrawy mu nadwątliła.

Sprawność kucharza mieliśmy już z głowy, podobnie wodniaka oraz strażaka.

Z kolegą Liskiem na wartę karnie nas rzucono. Dzienną bynajmniej, bo nocą alarm gaśniczy żeśmy odtrąbili. Ognia nie było, bo deszcz wtedy padał i suchej nitki na nikim nie zostawił. Komendant Kaja pidżamę zniszczyła, gdy niedowidząc, o drzewo fiknęła i fatalnie do jeziora ją poturlało.

No nic, na warcie teraz stoimy, pilnie się rozglądamy, chociaż i tak wiemy, że bezpiecznie będzie i bankowo bez szału. Obóz się kończy i dupy nie urywa. Nikt się nie pobił, piorun nie strzelił, koza od żarcia też nam nie padła.

Zaraz, zaraz. Dupy nie urywa…? Nie urywa…? Urywa!

Lisek pomysły zawsze miał dobre. Na przykład w pokerka na lekcjach biologii żeśmy grali. Kto przerżnął, żart reszta wymyślała. Jak karta nie poszła Pałaszewskiemu starszemu, musiał zaćmić papierosa w szafie z kościotrupem. Kiedy pani Hilda, profesor przedmiotu, od tablicy rękę z kredą oderwała, ujrzała opary bijące po klasie. Pokasłując, żwawo źródło zlokalizowała, lecz na widok dymem ziejącego szkieletu osunęła się blada i po lekcji już było. Ale pokerka nie przerywano.

Teraz Lisek też niemałą błysnął wyobraźnią.

– Jak dupy nie urywa, no to ją urwiemy – stwierdził rzeczowo i po saperkę mnie wysłał. – W przerwie na obiad obóz będzie pusty. Wtedy belki w latrynie szybko podkopiemy – ujawnił plan prosty i genialny zarazem.

Już widzieliśmy, jak do dołu pełnego wpada Pałaszewski lub inny baran w mundur skauta ubrany. Chłopaki na apetyt nic nie narzekali, nawet gdyby im koza do talerza nalała. Po posiłku z trudem do kibla zdążali, często w drodze z garkuchni w krzakach przystając. Toteż zapowiadał się teatrzyk niemały, zasiedliśmy w chruśniaku, no i czekamy. Już słychać w oddali głosy nadchodzące, już ptaki strachliwie z drzew ulatują, a echo zewsząd zew lasu niesie.

– Halooo! …arta! …rwa! …nik! Halo! …alo! Li… eeek! – dociera do nas głupawe wołanie. – Uu! …uuu!

Napięcie narasta, pięści zaciskamy, obaj wiercimy się, nerwowo spoglądając. To na latrynę pod namiotem schowaną, to na ścieżkę do niej wiodącą. Nic, pustka, cisza. I rozczarowanie.

Ale… gałęzi łamanych dźwięk do nas dociera, wyraźnie ku nam zmierzają… zmierzają. No wreszcie. Syfon, Budka, Pałaszewski czy Donald? Kogo wybierze ta odchodów masa?

– O Jezu – jęknął nagle Lisek, gwałtowne oznaki histerii ujawniając. – Niech mnie oczy mylą, niech dzień ten się skończy, niech chwila ta nigdy nie nadejdzie bynajmniej – skamlał wymownie, stąd lęk we mnie rodząc.

Dziki, bizony, może z łańcucha kozę urwało? Może pszczoły z pasieki kosiakiem nadleciały? – mknęły w mojej głowie katastroficzne obrazy. Prawda jeszcze bardziej dramatyczna była. Ścieżką podążała druhna komendantka, nerwowa jak zawsze i głośno krzycząca:

– Halooo! Warta! Wartownik! Halo, halo Lisek, wartownik! – słychać było już bardzo wyraźnie. No kurde, wszyscy nas po obozie szukali, a my tu z saperką gówna pilnujemy. Kaja przemknęła tuż pod naszym krzakiem, latrynę minęła i parła naprzód dalej. Ale… o kurwa. Nagle zawróciła. Spodnie w biegu ściąga, mundurek rozpina. Wpada do namiotu. Słychać szamotanie. Latryna – dwa drągi i podnóżek u krawędzi dołu wąski wykopany. Tak to zrobiono i tak to widzimy. Potem słychać ulgę, chwila ciszy, trzaski, no i chlupot głuchy. Bardziej taki klapsik w dupkę niemowlaka.

– O Jezu – padło z namiotu, jak przed chwilą z ust Liska. – Ratunku! Pomocy… – ciche, a potem już tylko stłumione taplanie.

Do obozu biegiem pognaliśmy w panice, dla niepoznaki stając znów na warcie. Gdy powrócono z leśnych poszukiwań, były już w nas spokój i opanowanie. Obiad zjedliśmy z wilczym apetytem, nawet rój much nam niezbyt przeszkadzał. Potem nas zmienili, więc z Liskiem biegiem znów w latrynie byliśmy. W środku żywej duszy, tylko drągi zerwane, sztywno podtopione w brązowej poświacie. I okulara kawałek, bez głowy jednakże.

Druhna Kaja przed zmrokiem do obozu powróciła. Nie dość, że wzroku nieco nadszarpnęła, to jak z końskiej paszczy od niej waliło. Nas ojcowie za to po dupach chudawych…

Cóż, sprawności szambonurka w skautingu nigdy nie dawano.

Gdańsk / Bielkówko, grudzień 2012

2 / Parówka Marabuta

Bocian z Afryki czy islamski przywódca duchowy? Które to z nich, na Matkę Pana, może wtryniać tę galaretę w kondomie, znaczy parówkę, i to bez opamiętania?

Szczerze powiem i bez zaciemniania – tylko nasz akademicki, rodem spod kujawskiej wsi, może nieco wzrostem i chodem do chudego ptaka podobny. I przywódcą był też, stada swoich prosiaków, póki ojcowizny w pokera satrapa nie przerżnął. Marabut już tu był, gdy dotarłem studiować. I jego wszechpotężna na uczelni legenda.

Jakoś w drugim tygodniu pierwszego dla mnie akademickiego października małą imprezkę z udziałem późniejszej gwiazdy telewizji zgotowałem. Już wtedy bezpruderyjna i ponadczasowo urocza. Zamiast prezerwatyw użyliśmy jej rajstop, co bez urazy przyjęła i z bytu zrozumieniem.

Po tej prezentacji, jak to się dawniej gadało, kolekcji mych płyt oraz klaserów najnowszych udała się do toalety na piętrze DS-u, a jej sylwetka niezbyt konweniowała ze zrujnowaną odchodami publiczną toaletą. Gdy z nieskrywaną godnością wracała na salony moje, w poprzek stanęli Marabut właśnie oraz jego koledzy cherlawi.

Mój gość w rajtuzach grupie weteranów zręcznie się wywinął, ale w zamian wyrwano mi drzwi z zawiasami. Potem w pokoju ciasno się zrobiło. Pierwszy wszedł Marabut, więc na niego padło. Wyprosiłem na korytarz i dwa metry łobuza dostało telefonem piętrowym centralnie po czole, a następnie poprawiłem jakoś bardziej w jego krocze. Żeby już innym nerwy nie puszczały, mój rudy współlokator, dziś szef kampanii węglowej, trzymał nóż w pogotowiu. Choć tylko kuchenny, wątpiących przezornie tym manewrem ocucił. Potem Marabut obficie skruszony zaprosił nas na rajd taksówką ku sopockiej plaży. Zadowolił mnie naprawą drzwi fatalnie obruszonych. Prosił, bym ofertę wschodu słońca nad morzem miał nadal w pamięci.

Z czasem akcja „studenckiej fali” poszła w zapomnienie, ale odkryliśmy, że Marabut jest pstrym łosiem rżnącym w pokera dniami i nocami, co odbija się bardzo na jego kieszeni. Skąd czas miał na to, no i pieniądze? Doszliśmy, że jest starym kablem, ubekom donosi, i raczej osobnikiem nie do ruszenia. Ale dnia pewnego ostro przeholował. Marabut nigdy nie miał kobiety, więc kiedyś pizdnął jedną między oczy, aż magnificencja zawiesił go w prawach i na długo. Po latach heca się powtórzyła, gdy obił sekretarkę pewnego wojewody. Będąc nadwornym jego asystentem zresztą. Po tym incydencie już nim nie był niestety. Pracował potem w komuny cenzurze. Niezadługo jednakże, bo generał jak święty Wojciech miłosierny system rozwiązał i ucisku wolnego słowa już nie potrzebowali.

Marabut zamieszkał z nami na stancji, gdy wylano nas z akademika. Nie wiem doprawdy, o co chodziło, bo impreza na dachu była wręcz udana. Panie tańczyły z taktem i muzyką, a panowie odbyli turniej sikania… w grupę idących dołem studentów. Ale czy ktoś nakazywał, by kierownik osiedla gnał wtedy po zapomniane urzędowe papiery? Czy choć słońce świeciło, nie można było nosić parasola? Czy to aż tak wielka afera, gdy dziewczęta, nie chcąc mitrężyć czasu na schodzenie z dachu, wypróżniały się bliżej rynny niż komina? No, kurwa, do dziś nerw mnie ciśnie, gdy myślę o braku zwykłej, ludzkiej tolerancji tych pseudourzędników uczelni.

No i wyrzucili. Marabuta też pognali. Na niby. Będąc kapusiem, dostał pewnie zadanie szlajać się za nami. Ale i bez niego na trzecim roku z hukiem mnie wylali. Miałem wątpić w mądrość naszego rektora, reformatora regulaminu basenu uczelni, gdzie na handel hodował karpia świątecznego. Sprawa trafiła na strony prasy imperialnej i smród wokół mnie zrobił się wielki. Ryby z pływalni sprawnie usunięto, magnificencji stołecznym układem chronionej oczywiście już nie.

Na stancji Marabut też za lekko nie miał. Kiedyś powrócił nad ranem z pokera. Zamiast do wyra, po kuchni się włóczył i herbatę czy kawę sobie pitrasił. Cymbał nie zakręcił gazu w maszynce i pięcioro szczeniąt marki bokser doskonały, które córka gosposi w jadalni hodowała, rano sztywne i zimne kończyny już miało.

Innym razem kulasy pucował w umywalce, podczas gdy obok stała wielka wanna. Finalnie zlew z hukiem urwało i porcelit po łazience się zgrabnie rozprysnął. Finalnie gosposia wszystkich wygoniła i po licznych zapewnieniach organom uczelni, grupa ponownie do DS-u trafiła. Marabut z nami również niestety. Wraz z nim garnitur jedyny, w jakim go od lat kilkunastu znano. Bo tyle już studiował, czyli kapował.

Wtedy ktoś dokonał kolejnego odkrycia. Marabut jest jak pień ślepy, więc przy pokerze karty nie widzi. Toteż nadszedł dzień, że zgrał się na amen, dokumenty zastawił, potem ojcowiznę. Snuł się pośród nas niezbyt zachwycony i wyraźnie higienę osobistą zaniedbał. W tym stanie ducha, a był to czas letniej sesji, nie mógł rzecz jasna skończyć edukacji. Nie chudł jednak w oczach i nie czerniał na twarzy.

Kradł bowiem żywność z lodówki zbiorowej, mimo że każdy miał kluczyk do swej szuflady. Producent nie docenił zaradności Marabuta, który odsuwał wielką chłodnię od ściany i wyginając blachę za agragatorem, wyciągał jedzonko cudze jak swoje. Jego gęba długo pyzata nie była, bo ktoś administracji nakablował jego własnym wzorem i portier kuchnię nocą zamykał. Po tygodniu Marabut zaczął zbijać wagę, po dwóch wizytował kolejno pokoje, żebrząc o skórkę banana chociażby.

Za przemoc wobec niewiast miał przechlastane, ale nasz kolega Paruzelem zwany miał ponad stan dwa kilo parówek do wzięcia. Chętny był oddać, bo na parapecie już długo leżały. Bił się w pierś przy tym, że parówkom na niczym nie zbywa. W worku zabezpieczone, tak żeby ptactwo nic nie wydziobało. Na potwierdzenie miał mocne dowody, bo z sąsiedniego parapetu damskie stringi ktoś właśnie ukradł, ale parówki złodziej ominął. Osobiście worek ów oglądałem i wydał mi się jakiś nadmiernie rozdęty. W dupie o szczegóły, padło, żeby Marabuta tym wesprzeć w potrzebie.

– Drogi kolego… – wysapał Paruzel, gdy w upalny wieczór ów obchodził znowu pokoje – szarpnij zębem trochę zdrowej padliny, jedz i na zdrowie, a dla smaku jeszcze coca-colę dodamy.

Nawet darczyńca był tą chwilą wzruszony, a co dopiero obdarowany. Ów porwał zawiniątko, butelkę w pierś mocno wcisnął i pomknął w kierunku tylko sobie znanym.

Z dobre trzy dni nikt Marabuta nie widział, aż wypełzł którejś nocy. Krok miał niepewny, ale nie żeby się słaniał. Poznał nas w korytarza półmroku, o czwartej nad ranem tylko nasze piętro jeszcze nie sypiało.

– Czołem, kolego, i jak tam parówki? – zapytał Paruzel głosem stroskanym.

– Parówki w porządku – ściszonym głosem odpowiedział Marabut – tylko cola była troszkę za ciepła.

Spojrzeliśmy z wyrzutem na Paruzela, który tak podle i z wyrachowaniem się tutaj zachował.

– A kto na piętrze chłodziarnię rozjebał i kuchnia teraz na amen zamknięta?! – podniesionym głosem przytomnie odparował, a nasze spojrzenia na sprawcę się przekierowały. Wyrzut ustępował miejsca odrazie.

Mimo niezręczności całej sytuacji wszyscyśmy zgodnie jednak odetchnęli. Najważniejsze, że parówka tutaj nic nie zawiniła. A gdyby nawet, to mogła być przecież z prosiaków Marabuta.

Gdańsk / Bielkówko, listopad 2012

Lubieżna częstotliwość

Wydanie pierwsze, Gdynia 2014, ISBN 978-83-7942-171-8

© K. G. Mielewczyk i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Katarzyna Pietruszka

Korekta: Liliana Hetko

Okładka: Anna Cywińska

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.