Niniejsza powieść to humorystyczny opis przygód angielskich korsarzy żyjących w epoce panowania angielskiej królowej Elżbiety I Tudor (lata 1558–1603). Tłem wydarzeń są fakty historyczne z dziejów ówczesnej Anglii i Hiszpanii, stojących u progu wielkiego konfliktu zbrojnego. Bohaterami zaś uczyniłam załogi dwóch fikcyjnych okrętów: Krwawej Bielizny i Szczerbatego Uśmiechu.

Spis treści

CZĘŚĆ PIERWSZA: Rok 1586. Z dziennika kapitana

CZĘŚĆ DRUGA: Rok 1587. Z dziennika kapitana

POSŁOWIE

CZĘŚĆ PIERWSZA

Rok 1586
Z dziennika Kapitana

Jesteśmy w drodze powrotnej z pierwszej angielskiej kolonii na wyspie Roanoke – nazwanej Wirginia na cześć naszej królowej Elżbiety. Zdecydowaliśmy się na powrót do domu, gdy stosunki między osadnikami a miejscowymi Indianami zaczęły być coraz bardziej napięte. Zaprzyjaźniliśmy się z tubylcami i nie chcieliśmy opowiadać się po którejś ze stron konfliktu. Sercem byliśmy za Indianami, podczas gdy obowiązek nakazywał stanąć po stronie swoich, czyli osadników. W tej sytuacji nie pozostało nic innego, jak załadować Krwawą Bieliznę żywnością i towarami z kolonii, listami osadników do rodzin pozostawionych w Anglii i wyruszyć do Plymouth.

Nasi indiańscy przyjaciele podarowali nam na drogę uprawiane przez siebie rośliny i zioła, które miały zapobiec przekleństwu żeglarzy – szkorbutowi. Pokazali nam też nieznaną nam roślinę – dziwną bulwę, która nadawała się do zjedzenia po upieczeniu w ogniu. Była syta, więc szybko napełniała żołądek. Załadowaliśmy sporo tych bulw na nasz okręt, a nasz kuk Szczerbaty Rick zaczął z nimi eksperymentować, gotując je w kotle. Pokazano nam też tytoń, roślinę nadającą się do palenia. W ramach rytuału „zaprzyjaźniania” z tubylcami ja i moja starszyzna pokładowa musieliśmy wypalić fajkę pokoju. Było mi po tym niedobrze i kręciło się w głowie, więc, jak tylko mogłam, unikałam palenia tytoniu. Jednak mój pierwszy oficer Święty John wielce zasmakował w tym obyczaju i zaczął już stale palić. Pod okiem indiańskich nauczycieli wystrugał sobie małą fajeczkę, a na drogę dostał pokaźny worek tytoniu.

Mam nadzieję, że angielscy osadnicy nawiążą jednak nić porozumienia z tubylcami. Mimo, że uważa się ich za pogan z barbarzyńskiego lądu, moglibyśmy się dużo od nich nauczyć, a nawiązanie współpracy ułatwiłoby dzieciom Albionu życie w nowym, nieznanym świecie. Jakby się sprawy nie potoczyły, obiecaliśmy naszym nowym indiańskim przyjaciołom powrót za rok.

27 maja roku Pańskiego 1586

Już piąty dzień bezwietrznej pogody. Czas ten wykorzystujemy na naprawę okrętu. Ostatni sztorm spowodował wiele zniszczeń na Krwawej Bieliźnie, która i tak wymagała już generalnego remontu. Kiedy wreszcie powieje przychylny wiatr lub jakikolwiek wiatr, skierujemy się wprost ku brzegom Anglii…

Ktoś zapukał do drzwi.

– Kapitanie, chmurzy się od zachodu. Chyba zbiera się na sztorm – obwieścił uradowany głos bosmana, Kulawego Benny’ego.

Odłożyłam pióro. Wstałam, zarzuciłam kaftan na koszulę i wyszłam na pokład. Rzeczywiście, od zachodu niebo nabierało granatowej barwy.

– Dobrze umocować wszystko na pokładzie! Refować żagle! – zaczęłam pośpiesznie rzucać komendy, dalej przekazywane przez mojego pierwszego oficera.

– Sprawdźcie takielunek! – ryknęłam, przekrzykując coraz mocniejszy wiatr.

Załoga w pośpiechu wykonywała rozkazy. Tupotowi nóg towarzyszyły dźwięki gwizdków i okrzyki oficerów. Nagły podmuch wiatru omal mnie nie przewrócił.

– Spieszyć się! – krzyknęłam, słysząc grzmot przetaczający się w oddali. – Wreszcie się stąd ruszymy – powiedziałam do Świętego Johna.

– Mam tylko nadzieję, że nie napotkamy żadnego Hiszpana – mruknął, usiłując zapalić fajkę.

– Aż tak źle?

– Mogłoby być lepiej. Ale łajba jeszcze płynie, to może i dopłynie.

*

Na szczęście ten sztorm nie był aż taki silny. Nad ranem ucichły wyładowania atmosferyczne i powiał przychylny nam wiatr.

– Erni, dziesięć stopni na północ – zakomenderowałam sternikowi.

– Szefie, kierujemy się na Plymouth?

– Nie, w Plymouth pojawimy się, jak zostaniemy połatani. To wstyd przyznać się, że tak urządziła nas zwykła woda i wiatr.

– No właśnie, a dodatkowo, co powiedziałby na to Krwawy Roger, który powinien teraz kotwiczyć w Plymouth? – Łysy Erni uśmiechnął się, mrużąc jedno oko.

*

– Ląd! Ląd! – Śmierdzący Johnny zaczął wydawać gromkie okrzyki z bocianiego gniazda, podskakując przy tym radośnie.

– Nareszcie w domu – odetchnęłam.

– To już grubo ponad rok – mruknął Łysy Erni, drapiąc się w chustkę przykrywającą jego łysinę.

Nagle coś trzasnęło. Z góry posypały się kawałki desek, a po maszcie zjechała chuda postać Śmierdzącego Johnny’ego.

– Melduję, że moje stanowisko pracy spróchniało i się rozleciało – wystękał, po czym poczochrał się po kudłatej, dawno niemytej głowie.

– Zdecydowanie wymagamy remontu, zanim pojawimy się w Plymouth – mruknęłam.

*

Nie pamiętam, co to był za port – mała mieścina, ale z doskonale wyposażoną stocznią, w której pięknie wyremontowano nam Krwawą Bieliznę. Teraz mogliśmy pokazać się w Plymouth – jako bohaterowie, a nie ofiary losu.

W ostatni wieczór przed wypłynięciem odwiedziłam w towarzystwie Świętego Johna i Łysego Erniego miejscowy lokal o poetyckiej nazwie „Zaśmiardła Sardynka”. Spelunka była mała i ponura, gospodarz oszczędzał na oświetleniu. Drewniane gołe ściany z pajęczynami. Bufet, o który opierał się karczmarz ze znudzoną miną, w nikłym świetle świec aż świecił od plam tłuszczu i bliżej nieokreślonych cieczy. Koszula karczmarza, zapewne kiedyś biała, teraz była upstrzona resztkami potraw i brudna. Siedzieliśmy w kącie, popijając trunek wątpliwej jakości, za to o dużej mocy. Przy sąsiednim stole zasiadła głośna grupka marynarzy.

– Co to za jedni? – zagadnęłam karczmarza, który ze znudzoną miną przyniósł nam drugi dzban napitku.

– To załoga Wilka Morskiego, statku handlowego. Dziś przypłynęli z Plymouth – powiedział, z trudem powstrzymując się od ziewnięcia.

– Z Plymouth. Ciekawe, co się tam teraz dzieje – zainteresował się Łysy Erni.

Karczmarza to nie interesowało, o czym zakomunikował wzruszeniem ramion.

– Hej, wy tam! – ryknęłam do rozkrzyczanych marynarzy.

– Czego? – Tęgi brodacz odwrócił się w naszą stronę, hałaśliwie odstawiając kubek.

– Podobno płyniecie z Plymouth.

– Płyniemy. A wam co do tego?

– Chcielibyśmy się dowiedzieć, co tam się teraz dzieje. Długo nas nie było.

Odwrócili się pozostali z grupki marynarzy.

– A co panienka taka ciekawska? Powinna panienka siedzieć w domu i cerować portki mężowi – zarechotał jakiś chuderlak z krostami na twarzy.

– Radzę od razu wydukać przeprosiny, chłystku – Święty John powoli zaczął się podnosić.

– Bo co?! – Chłystek udawał zadziornego, głos mu jednak zadrżał, gdy zobaczył posturę Johna: ponad sześć stóp wzrostu[1] i wygląd niedźwiedzia.

– Co wyście za jedni? – zapytał brodacz, który rozmawiał z nami jako pierwszy.

– Widziałeś, gamoniu, ten galeon kotwiczący w porcie? – zapytał Łysy Erni.

– Widziałem, piękny okręt… i co z tego?

– To Krwawa Bielizna, a ja jestem Miss Blood – powiedziałam.

Wśród marynarzy podniósł się szmer.

– To niemożliwe. Miss Blood zniknęła rok temu. Mówią, że dostała się w łapy Hiszpanów – upierał się brodaty.

– To bzdura. Żaden Hiszpan nas nie pochwyci! – zdenerwowałam się już na dobre.

– Wybacz nam nasze zachowanie – Brodacz spuścił z tonu. – Możemy dosiąść się do waszego stołu?

– Chodźcie i opowiadajcie, co wydarzyło się podczas naszej nieobecności – zaprosiłam. – Karczmarzu, kolejka dla wszystkich na mój koszt.

– Kolejka na koszt lokalu – poprawił mnie karczmarz, który cały czas przysłuchiwał się rozmowie, bo w końcu coś interesującego zaczęło dziać się w jego przybytku.

– Jestem Brudny Harry ze statku Wilk Morski – przedstawił się ten brodaty. – W ciągu ostatniego roku dużo się tu wydarzyło… Nasz ukochany Drake, znudzony życiem na lądzie, postanowił podokuczać trochę Hiszpanom. We wrześniu ubiegłego roku wypłynął z Plymouth jako dowódca eskadry składającej się z siedmiu dużych okrętów i dwudziestu dwóch mniejszych jednostek. Zamierzał zrobić mały rajd po koloniach hiszpańskich – konkretnie po Indiach Zachodnich. Na początek doszły nas wieści, że odwiedził Hiszpanów w ich domu, wpadając z wizytą do Vigo na północno-wschodnim wybrzeżu Hiszpanii…

– Niech wiedzą, że u siebie też nie są bezpieczni – z zapałem wtrącił chuderlak z krostami.

– Potem – kontynuował Brudny Harry – eskadra Drake’a udała się na Atlantyk. Doszły nas słuchy, że w listopadzie splądrowali i spalili Santiago na wyspie Cape Verde. Potem to samo na San Domingo i Cartagenie. Drake nie tylko pokazał Hiszpanom, kto rządzi na morzach, ale zdobył także niewysłowione skarby. Tak mówią.

– Podobno Hiszpanie nazywają go el Draque, a król Filip II wyznaczył nagrodę za jego głowę w wysokości dwudziestu tysięcy dukatów[2] – rzucił znów pryszczaty z wypiekami na twarzy.

– Gdyby nie tacy jak on i wy, Hiszpanie dawno by nas najechali – odezwał się nagle nad naszymi głowami karczmarz i z dobrodusznym uśmiechem dolał nam do kubków czegoś, co smakowało o niebo lepiej.

– Tośmy się z sir Francisem minęli – westchnęłam.

– A wy trochę Hiszpanów poskubaliście? – zapytał z ogniem w oczach ten z krostami.

– Trochę poskubaliśmy – John udzielił wyczerpującego wyjaśnienia.

– A tutaj co? – zapytałam szybko, żeby tamtym nie przyszło do głowy nas przepytywać.

– Stosunki z Hiszpanią są coraz bardziej napięte. Wszyscy mówią, że wojna jest pewna – odpowiedział posępnie brodaty. – Hiszpanie ze wszystkich stron ściągają środki na budowę Wielkiej Armady. Wszystkie ich stocznie pracują na pełnych obrotach. – Nie oszczędzają i mówią, że to wszystko przeciw Anglii – Brudny Harry smętnie pokiwał głową.

– Pytanie, czy oni nas tylko tak straszą, czy rzeczywiście chcą nas podbić – Erni wtrącił się do rozmowy.

– Cóż, chyba już tak im dopiekliśmy na morzach, że chcą nas zrównać z ziemią – odpowiedział dowódca Wilka Morskiego.

– Mogli nie odcinać naszych kupców od handlu z ich koloniami – wtrąciłam cierpko.

– Mogli inaczej postąpić w San Juan de Ulúa – cicho powiedział Erni, a twarz mu stężała.

John szybko poklepał go po plecach. Erni pociągnął duży łyk i przybrał na powrót wesoły wyraz twarzy.

– Do tego oni uważają nas za heretyków, a na naszą Jaśnie Panią wołają Jezebel! – uniósł się pryszczaty chuderlak. – Dobrze, że już wróciłaś.

– Ostatnio głośno jest o jednym korsarzu – włączył się Brudny Harry. – Nie wiem, czy go znacie… Nazywają go Krwawy Roger – wymieniłam z Johnem i Ernim szybkie spojrzenia.

– Słyszeliśmy o takim – mruknął Święty John.

– Niedawno wsławił się zatopieniem dwóch hiszpańskich galeonów i wzięciem trzeciego w pryz.

– Niemożliwe! – parsknęłam rozwścieczona.

– Każdy tak mówi, lecz to najprawdziwsza prawda. Te galeony wiozły dobytek samego Santa Cruza!

– Fiu, fiu – Erni gwizdnął przeciągle.

– Krwawy Roger dostał pochwałę od sir Johna Hawkinsa, a mówi się, że i od Najjaśniejszej Pani także. Godnie zastąpił el Draque’a podczas jego nieobecności.

*

– Jutro skoro świt płyniemy do Plymouth – stwierdziłam stanowczo, kiedy wracaliśmy na okręt. – Za długo nas nie było i nieodpowiednie osoby zaczęły się wybijać.

– Tego to już mu chyba nie darujesz. – Pokiwał głową Łysy Erni. Miał rację.

Po powrocie na okręt rzuciłam się na swoje łoże. Przyszły wspomnienia…

Krwawy Roger… przystojny facet. Niesforna blond czupryna, kręcąca się od wilgotnego powietrza morskiego, niewinna twarz jak u dziecka, ogorzała na wietrze, to przenikliwe szafirowe spojrzenie…

Przekręciłam się na drugi bok. Sięgnęłam po truskawkę leżącą na srebrnej paterze ozdobionej herbem jakiegoś zacnego hiszpańskiego rodu.

Nic dziwnego, że Krwawy Roger miał powodzenie u kobiet. I zawsze skwapliwie z niego korzystał, łajdak! „Może teraz jakaś zabłąkana hiszpańska kula wybiła mu dziurę w policzku lub zęby…” – pomyślałam mściwie. Odkąd sięgałam pamięcią, zawsze rywalizowaliśmy ze sobą. Teraz po ponad roku powracałyśmy z Wirginii: ja i zakurzona pamięć o moich wyczynach… A jemu niech rekin tyłek odgryzie!

Splunęłam truskawką, aż odbiła się od przeciwległej ściany.

*

– Stawiać wszystkie żagle! Kierunek Plymouth! – stanęłam na mostku, patrząc na swoją załogę przy pracy.

Okręt był doprowadzony do porządku. Byliśmy dumni z Krwawej Bielizny, zdobytej w krwawej bitwie z Hiszpanami. Okręt miał trzy maszty. Był uzbrojony w dwadzieścia dwa działa, w tym cztery falkonety: po dwa na dziobie i rufie. Miał pięknie rzeźbioną i przeszkloną nadbudówkę rufową, gdzie znajdowały się kabiny moja i oficerów. Ta piękna, wytrzymała i bardzo zwrotna jednostka, podrasowana w angielskich stoczniach, była przedmiotem mojej dumy i zazdrości innych korsarzy. Dzięki Johnowi mieliśmy dojście do stoczni w Deptfort nad Tamizą. Tam, zgodnie z nowymi zasadami wprowadzonymi przez sir Johna Hawkinsa, budowano nowy typ okrętów dla Navy Royal według nowego stylu nazywanego strzyżonym (rezee). Miały one obniżony forkasztel i smuklejszy kadłub. W roku 1577 zwodowano HMS Revenge o wyporności zaledwie czterystu czterdziestu ton, teraz kończono, a może już skończono budowę dwóch jednostek: Rainbow i Vanguard: wielce udanych przykładów tego nowego stylu w angielskim szkutnictwie. Nasza Krwawa Bielizna została poddana podobnym przeróbkom, co dało jej zwrotność i szybkość znacznie większą niż w przypadku hiszpańskich galeonów.

Teraz moja duma przecinała fale na wszystkich żaglach. Wyglansowana postać Posejdona z wybitym zębem błyszczała na dziobie w promieniach słońca. Pokład lśnił, aż oczy bolały. Okręt wyglądał dobrze, a jego załoga? O zgrozo! Z przerażeniem patrzyłam na wszystkich krzątających się po pokładzie: brudne i zarośnięte dziady w dziurawych ubraniach.

Zeszłam z mostka na pokład.

– Ludzie, jak wy wyglądacie?! – wybuchnęłam. – Chcecie w takim stanie wpłynąć do Plumouth, gdzie kotwiczą statki królewskie i często przebywa sam Drake?! Pokazać się po ponad roku jako banda śmierdzących obdartusów ze szkorbutem? Benny, czy ty aby naprawdę nie masz szkorbutu? – zaniepokoiłam się nagle, patrząc na ubytki w zębach bosmana.

– Nie, nie, kapitanie, te ubytki to ja mam dzięki José.

Z naganą spojrzałam na José, drugiego oficera, który w odpowiedzi uśmiechnął się szeroko, błyskając nienagannym uzębieniem.

– Teraz zamiast Kulawy Benny będziesz się nazywał Szczerbaty Benny – powiedział złośliwie do przyjaciela.

– Szczerbaty to jestem ja – oburzył się kucharz, zwany Szczerbatym Rickiem, wysuwając z kambuza swoją okrągłą rumianą twarz.

– José, tylko ty nie masz żadnego przydomka – doskoczył do niego Benny. – Z miejsca mogę załatwić ci ksywkę José Przetrącona Noga albo José Zwichnięty Nos.

– Uspokójcie się, chłopaki – przerwałam. – Część załogi do roboty, część do mycia, strzyżenia i strojenia. Potem się wymienicie.

– A co ze Śmierdzącym Johnnym? – zapytał nasz puszkarz Tommy Bum.

– A co on znowu zrobił?

– On śmierdzi.

– Wcale nie śmierdzę! – usłyszeliśmy głos obruszonego Johnny’ego dobiegający z naprawionego bocianiego gniazda.

– Dlatego on jest tam, a nie tu – odpowiedziałam, wskazując na górę.

– Kapitanie, ja wymyślę taki specyfik, żeby on choć inaczej śmierdział – cicho powiedział Tommy.

Rzeczywiście, Śmierdzący Johnny zasłużenie nosił swoje miano. Robiliśmy wszystko, żeby nie śmierdział choć przez chwilę. Kąpiele, perfumy – nic nie pomagało. Śmierdzący Johnny śmierdział niezmiennie.

– José, zrób się na bóstwo, żeby wszystkie paniusie z Plymouth poumierały z wrażenia – szturchnęłam swojego drugiego oficera.

– Tak jest, kapitanie – błysnął zębami spod czarnej kudłatej brody, która, miałam nadzieję, zaraz zniknie.

José, będąc najprzystojniejszym z naszego okrętu, jako jedyny z naszej załogi nadawał się do pokazania ludziom. Młody, uśmiechnięty, z oliwkowym kolorem skóry, błyszczącymi czarnymi oczami i ciemnymi, kręconymi włosami wzbudzał sympatię. Był zawsze modnie ubrany. W uszach nosił zawieszki z dużymi perłami kołyszącymi się przy każdym ruchu głową. Nic dziwnego, że stanowił atrakcję we wszystkich portach. Jego najbliższy przyjaciel Benny był mniej przystojny ze swymi wypłowiałymi włosami, ciągle potarganymi, czerwoną od słońca twarzą, ozdobioną szramą na prawym policzku. Korzystał zatem z uroku osobistego José, który przyciągał panie jak miód pszczoły. Obaj ciągle się kłócili, ale jeden za drugim w ogień by skoczył. Wieść głosiła, że w czasie pierwszego spotkania w walce stali po przeciwnych stronach barykady, ale José, który nie żył dobrze z Inkwizycją, przeszedł do obozu angielskiego. Zmienił także wiarę i stał się adoptowanym „dzieckiem Albionu”. Wraz z Bennym zaciągnął się do mojej załogi, a my nie zadawaliśmy zbędnych pytań. Sprawdzili się w warunkach polowych i w krótkim czasie obaj awansowali. José stanowił też nieocenioną pomoc w komunikacji z Hiszpanami.

Udałam się do swojej kajuty. Pomieszczenie to, w którym spędzałam większą część życia, było jasne, przestronne i urządzone gustownie. Miałam duże łóżko (jak na warunki okrętowe), na podłodze kobierzec, rzeźbione biurko i krzesła, stolik z mapami i przyrządami do nawigacji, dwa duże obrazy złupione na Hiszpanach przedstawiające morze (podobno pędzla nawet jakiegoś znanego artysty), a pod sufitem kołysał się ozdobny żyrandol.

Tylko dwa pomieszczenia na naszym okręcie nadawały się do pokazania ludziom. Poza moją kabiną porządnie wyglądał jeszcze salon dla oficerów – jak go szumnie nazwaliśmy. Tam obradowałam i spożywałam posiłki z kadrą oficerską. Reszta załogi miała do dyspozycji tzw. umrzyk – wielką salę z proporcjonalnie wielkim stołem. Tego jednakże pomieszczenia nie należało pokazywać ludziom o wrażliwych zmysłach.

Spojrzałam w zwierciadło w złoconej ramie (zdobyte na Miguelu de coś tam). Sama też nie wyglądałam najlepiej. Z lustra spoglądała na mnie piegowata twarz o skórze wysuszonej wiatrem i zaczerwienionej od słońca, z błyszczącymi zielonymi bystrymi oczami. Na głowie miałam ciemnorudy kołtun. A jeśli do Plymouth wróci Drake?… Trzeba się koniecznie doprowadzić do porządku. Wyjęłam z szafy zestaw z czarnego aksamitu: dublet i spodnie typu cannions[3] – przeznaczony na okazję wchodzenia do portu. Sukien nie nosiłam. Za dużo tych warstw, niewygodne, odbierające elastyczność ruchów. To nie strój dla wilka morskiego. Z biżuterii używałam tylko dużego pierścienia z rubinem – pamiątki po ojcu. Na takie okazje jak ta dodatkowo zakładałam ciężki złoty łańcuch na szyję.

*

– Plymouth! – obwieścił nam z góry odświeżony Śmierdzący Johnny.

– Pani kapitan wygląda jak sam admirał – powiedział z uznaniem Święty John, paląc swoją nieodłączną fajkę.

– Bosmanie, zbierz załogę na pokładzie – poleciłam Benny’emu.

Sama stanęłam na nadbudówce rufowej, najlepiej nadającej się do przemówień.

Wkrótce stanęli przede mną. Wszyscy umyci, uczesani i ogoleni, w czystych, pocerowanych koszulach i eleganckich dubletach.

– Aż miło na was popatrzeć, chłopcy – powiedziałam z uznaniem. – Nie było nas długo, ale już wróciliśmy… Teraz im pokażemy, kto tu jest najlepszy.

– Miss Blood jest najlepsza! – wykrzyknął z entuzjazmem José.

– Idź, ty lizusie – szturchnął go Kulawy Benny.

– Nie będzie nam taki tam obsmarkany Roger pluł w twarz! – zakrzyknął ktoś z entuzjazmem.

– Ma rację! – poparł go Tommy Bum, podkręcając rudego wąsa.

– Rozwalić, posiekać, przydusić i utopić! – podniosły się okrzyki.

– Spokojnie, chłopcy. Zdążymy się jeszcze z nim policzyć – uspokajałam towarzystwo. – Teraz wpływamy do portu, bądźcie grzeczni. Żadnych awantur – zwłaszcza z załogą Szczerbatego Uśmiechu. Jasne?

– Oj, ciężko będzie – zawiedzione chłopaki kręciły głowami.

– Tylko jeden jedyny razik, tak na przywitanie – prosił Kulawy Benny, a José energicznie przytaknął głową, aż zatrzęsły się perły w jego uszach. – Bo widzi pani kapitan, my mamy na pieńku z tym obleśnym murzynem Black Jackiem.

– On mnie nazwał zdradzieckim Hiszpanem! – zawołał José.

– Bo to i prawda – roześmiał się ktoś z tłumu.

– Żadnych bijatyk – powtórzyłam zdecydowanie. – Znowu naślą nam na kark tego upiornie męczącego porucznika Quentina. Macie się porządnie zachowywać, bo ja bardzo nie lubię rozmawiać z tym panem.

– Ale ich kucharz powiedział, że moje żarcie jest gorsze od psiego splunięcia – rozżalił się Szczerbaty Rick.

– Wiele się nie pomylił – mruknął pod nosem Tommy Bum.

– Jak się nie podoba, to od dziś możesz sam gotować! – obraził się Szczerbaty Rick.

– Spokój – przerwałam. – Wracajcie do swoich zajęć. Benny, José – zatrzymałam ich – jeżeli już bardzo musicie spuścić łomot temu czarnuchowi, to w jakimś ustronnym miejscu, proszę – powiedziałam cicho.

– Dziękuję, kapitanie – José aż podskoczył z radości. – Ten obrzydliwy murzyn powiedział, że jestem wrogiem narodu angielskiego, a pani kapitan sama wie…

– Wiem, wiem, José – dobrotliwie poklepałam go po ramieniu. – Tylko załatwcie to dyskretnie.

Rzuciliśmy kotwicę na redzie portu w Plymouth, czekając na pozwolenie wejścia. Otaczał nas las masztów, leniwie bujających się na wodzie statków handlowych i okrętów. Niebo się zachmurzyło i zaczęło mżyć. Witała nas angielska pogoda.

– Kapitanie, z portu płynie do nas łódź – zameldował z góry Śmierdzący Johnny.

– Przygotować się do przyjęcia ich na pokład.

Załoga Wilka Morskiego ostrzegła nas, że obecnie wszyscy próbujący dostać się na wyspę są, na mocy zarządzenia sir Walsinghama, sprawdzani, by ukrócić przemycanie szpiegów hiszpańskich i papistowskich księży. Doskonale pamiętałam tamten spisek z 1572 roku, wykryty w porę przez Walsinghama, kiedy planowano zabić królową Elżbietę i osadzić na tronie Anglii Marię Stuart. Skoro teraz kontrole jeszcze bardziej się nasiliły, oznacza to, że konflikt zbrojny z Hiszpanią jest pewny.

– John – zatrzymałam pierwszego oficera – staraj się omijać Red Sama – przestrzegłam.

John chrząknął niezadowolony. Red Sam był pierwszym oficerem na Szczerbatym Uśmiechu i odwiecznym wrogiem mojego pierwszego oficera – od czasu, kiedy ten za winy Red Sama przesiedział kilka miesięcy w lochu.

– Postaram się – mruknął, nerwowo skubiąc swoją bujną blond brodę.

Niedługo łódź z Plymouth przybiła do naszej burty. Zrzuciliśmy drabinkę sznurową.

– Kapitan Smith, ochrona wybrzeża – obwieścił żołnierz, gramoląc się na nasz pokład. – Przepraszam za niedogodności, ale mam rozkaz sprawdzić, kim jesteście.

Spokojnie podałam mu listy kaperskie. Najjaśniejsza Pani godziła się na wystawianie ich przez admiralicję, dzięki czemu kupcy i podróżnicy (za których podawaliśmy się oficjalnie) mogli odzyskiwać w majestacie prawa swe utracone dobra.

– Miss Blood? Dawno nie widzieliśmy pani u nas. Przepraszam, ale mam rozkaz sprawdzić każdy okręt wpływający do Plymouth – powiedział usprawiedliwiająco.

– Proszę bardzo – uśmiechnęłam się uczynnie. – Wszystko dla dobra Najjaśniejszej Pani – wykonałam ręką zapraszający gest.

Dwóch żołnierzy towarzyszących Smithowi ruszyło na rekonesans Krwawej Bielizny.

– Co wieziecie? – zapytał urzędowo żołnierz.

– Kilka skrzyń z towarami z kolonii Wirginia, nic więcej. Nie spotkaliśmy żadnego Hiszpana – uśmiechnęłam się.

– Jego szczęście – Smith także się uśmiechnął. – Podobno obecnie łatwo jest ich spotkać na Atlantyku. Ruch między koloniami a starym kontynentem mocno się ożywił ostatnimi czasy.

Zdołałam wymienić z Johnem szybkie spojrzenia. Dał znak, że wszystko w porządku.

– Słyszeliśmy, że Hiszpanie się zbroją – powiedziałam ostrożnie.

– Nasz Drake poradzi sobie z tym problemem – powiedział, spoglądając w dokumenty.

– Jest w Plymouth? – zapytałam z nadzieją.

– Jeszcze nie powrócił – Smith oddał mi dokumenty.

Jego żołnierze pojawili się na pokładzie.

– W porządku. Jeszcze raz przepraszam za niedogodności. Możecie wejść do portu.

– Przygotować się do wejścia do portu – rzuciłam komendę, gdy tylko żołnierze opuścili okręt, po czym udałam się do ładowni w towarzystwie Świętego Johna. Odgięliśmy deski i wyciągnęliśmy z naszego tajnego schowka jedną ze skrzyń złupionych w drodze powrotnej.

– Otwórz – poleciłam pierwszemu oficerowi.

John zaczął mocować się z zamkami i po chwili uniósł wieko. Naszym oczom ukazały się drogocenne przedmioty – nasze wynagrodzenie za trudne warunki pracy. Pogrzebałam chwilę i wyciągnęłam piękny złoty łańcuch.

– Masz – wręczyłam go Johnowi.

– Nie mogę tego przyjąć – zaczął się wzbraniać.

– Niech twoja żona ma jakąś nagrodę za to, że nie widziała cię przez ponad rok.

Wzruszenie odebrało mu głos. Tylko ja i Łysy Erni znaliśmy tajemnicę Świętego Johna. W naszym niepisanym kodeksie pirackim żona uchodziła za zbędny luksus.

– Chowajmy tę skrzynkę. Nie wiadomo, czy nie przyjdzie im na myśl sprawdzać nas po raz drugi w porcie.

W oddali widać już było fortyfikacje miasta i wieżę kościoła Świętego Andrzeja. Mżawka ustała. Zza chmur zaczęło nieśmiało przebłyskiwać słońce.

„Stara poczciwa Anglia” – uśmiechnęłam się z rozrzewnieniem i zaczerpnęłam powietrza Plymouth głęboko w płuca.

*

Powoli wpływaliśmy do portu. Część załogi stała przy burtach i gapiła się na kotwiczące statki. Na nabrzeżu panowało lekkie poruszenie, gdyż dotarła już wieść, kto przypłynął, i ciekawscy wylegli obejrzeć nowo przybyłych.

– Ty, zobacz tę rudą – José szturchnął Benny’ego.

– Patrzcie, tam stoi królewski Revenge! – zakrzyknął Szczerbaty Rick.

– Czterdzieści sześć dział – Tommy Bum westchnął z rozmarzeniem, przyklejony do burty z głową wspartą na łokciach.

– Spójrzcie na prawo! – wydarł się nagle Śmierdzący Johnny. – To Szczerbaty Uśmiech!

Wszyscy jak jeden mąż rzucili się do prawej burty. Okrzyki ustały i w zupełnym milczeniu mijaliśmy galeon Krwawego Rogera.

– Na wszy Hiszpanów, zawsze jest taki wypieszczony, że trudno znaleźć na nim choćby rysę – burknął Łysy Erni zza koła. – Może tak nagle ręka by mi się omsknęła i stuknąłbym go lekko? – spojrzał na mnie prosząco.

– Ani mi się waż. Szkoda naszego okrętu.

Chłopaki stojące przy burcie zaczęły się namawiać, pokazując na rzeźbę jakiejś nimfy błotnej, zdobiącej dziób Szczerbatego Uśmiechu.

– Uspokójcie się już. Widać nas z brzegu – rozkazałam.

Byliśmy w Plymouth – mekce żeglarzy angielskich. Miasto tętniło życiem, było bardziej gwarnie niż ponad rok temu, kiedy je opuszczaliśmy. Eksport wełny i działania korsarzy sprzyjały rozwojowi, widać też było przygotowania do wojny z Armadą. Szkutnicy, ludwisarze i rusznikarze pracowali na pełnych obrotach, choć akurat w tej chwili nikt nie zaprzątał sobie głowy niechybnie nadciągającymi działaniami wojennymi. Dzięki takim ludziom jak Drake, Raleigh i Hawkins Anglicy uwierzyli, że Hiszpanie nie są niepokonani na morzu, że angielscy żeglarze także mogą zdobywać kolonie na innych kontynentach i opłynąć świat. Plymouth rozwijało się prężnie, a wraz z nim flota i gospodarka angielska.

– Przygotować się do zejścia na ląd – rozkazałam.

Do Krwawej Bielizny przystawiono trap.

Na nabrzeżu kłębił się tłum ludzi. Jakieś paniusie krzyczały do moich wyelegantowanych chłopaków. Wreszcie stanęłam na ojczystym lądzie. Podbiegł do nas jakiś pocieszny grubasek w bereciku na bakier.

– Witam, witam w Plymouth! – rozgorączkowany potrząsał moją ręką.

Wkrótce cała załoga opuściła okręt. Zostali tylko Mick Piszczałka i Tymoteusz Bez Oka, którzy pilnowali Krwawej Bielizny.

– Tom i Jerry, zmienicie chłopaków za trzy godziny – rozkazałam, wyrywając rękę wciąż witającemu mnie grubaskowi.

– Kogoż to widzą moje oczy? – dobiegł mnie znajomy i jakże niemiły głos.

Kilka kroków od nas stał Krwawy Roger w towarzystwie pierwszego i drugiego oficera: Red Sama i Black Jacka. Ubrany był (a raczej wystrojony) w ciemnozielone krótkie i watowane spodnie sięgające połowy ud oraz aksamitny dublet w tym samym kolorze. Pod szyją miał śnieżnobiałą małą kryzę. Choć nie było zimno, założył nawet pelerynę lamowaną futrem – też ciemnozieloną. Na jego ciemnozielonym berecie połyskiwał duży szmaragd. Uśmiechając się obłudnie, zajadał winogrona (oczywiście też zielone). Przy każdym ruchu jego dłoni w słońcu lśnił pierścień wysadzany drogim kamieniem. Z wielką przykrością stwierdziłam, że Krwawy Roger nie tylko nie doznał żadnego uszczerbku na urodzie, a wręcz jeszcze bardziej wyprzystojniał.

– Muszę stwierdzić, że zestarzałeś się przez ten rok – powiedziałam na powitanie.

– Zaś tobie morze świetnie się przysłużyło…

– Jesteś chory?

– …tak zzieleniałaś na twarzy, że upodobniłaś się do toni morskiej.

– Jesteś zdrowy.

Uśmiechnął się słodko.

– Aż wzruszenie mnie ścisnęło, kiedy ujrzałem waszego gruchota wpływającego do portu… Choć myślałem, że już leżysz gdzieś na dnie oceanu…

– Miałeś nadzieję, co? – wykrzywiłam się do niego, przedrzeźniając jego słodki, zniewalający uśmiech, po czym zwróciłam się do Świętego Johna: – Znajdź jakąś dobrą gospodę, gdzie moglibyśmy się zatrzymać.

Załoga zaczęła się rozchodzić. Wszyscy, przechodząc obok Rogera i jego dwóch towarzyszy, obrzucali ich nienawistnymi spojrzeniami.

– Chętnie poleciłbym ci jakąś knajpkę – wtrącił Roger w przerwie między jednym a drugim winogronem – ale widzisz, sam zatrzymałem się w pałacu Johna. Johna Hawkinsa – dopowiedział, żeby w pełni do nas dotarło, że chodzi o jednego z najbardziej wpływowych i bogatych Johnów w Anglii.

– Tak, co niektórzy stali się tu ważni – odezwałam się sucho. – Uważaj, kto wzleci wysoko, może bardzo nisko upaść… na przykład na dno oceanu.

Roześmiał się, pokazując mi swoje równe zdrowe zęby.

– Zawsze wiedziałem, że mi dobrze ży…

– Miss Blood! – przerwał mu czyjś ryk. Ktoś przeciskał się ku nam przez tłum. – Miss Blood, wróciłaś! Gdzie się włóczyłaś?! Wyszłaś po wino i nie było cię ponad rok!

– O nie! – jęknęłam z rozpaczą, z miejsca rozpoznając ryczącego.

Gonzalo był już na prostej. Z prędkością stu mil morskich pędził w moim kierunku, z szeroko rozpostartymi ramionami, kołysząc korpulentnym korpusem. Roger i jego towarzysze przyglądali mu się z niemą ciekawością. Gdy nagle przesunęłam się w bok, Gonzalo nie zdołał już skręcić ani zahamować i z impetem wpadł do wody.

– Kąpiel mu się przyda, śmierdział rybami – spokojnie wyjaśniłam zaskoczonej gawiedzi, po czym ruszyłam w kierunku miasta.

*

John rzeczywiście się postarał i znalazł jeden z lepszych lokali w Plymouth. Miał pobielone wapnem ściany, wielki kominek, w którym napalono w ten czerwcowy, ale jednak chłodny wieczór. Wszędzie wisiały sieci, harpuny, elementy takielunku, latarki instalowane na masztach, więc czuliśmy się tu jak na okręcie, tylko nie bujało. Jadło i trunki też były zacne, a w pokojach żadnych karaluchów i szczurów.

Siedziałam z Łysym Ernim w gospodzie. Popijałam piwo i ciekawie rozglądałam się po bywalcach lokalu, sprawdzając, czy przez rok naszej nieobecności moda bardzo się zmieniła. Ale szczęśliwie – poza wzrostem popularności kryz, które czasami przybierały monstrualne rozmiary, niewiele.

Święty John był u żony. Chłopaki się zawieruszyły.

– Kiedy podnosimy kotwicę? – zapytał Erni.

– Prędko. Nie wytrzymam długo na stałym lądzie. Poza tym już mnie ręce i nogi swędzą, żeby przetrzepać kubrak jakiegoś Hisz… – przerwał mi trzask otwieranych drzwi.

Do gospody wpadli zziajani Benny i José. Zanim zdążyłam cokolwiek pomyśleć, dopadli do naszego stołu.

– Kapitanie, błagamy… my tu cały czas byliśmy… Potem wszystko wyjaśnimy – wydyszał Kulawy Benny.

Ledwo usiedli, gdy drzwi otworzyły się ponownie z nie mniejszym hukiem i wpadł Krwawy Roger ze swoimi ludźmi. Z miejsca podbiegł do nas i kipiąc wściekłością, wrzasnął:

– Który z was, chłystki, wybił oko mojej Wenus?!

Ogromnie się zgorszyłam.

– Och, byli aż tak brutalni? Teraz twoja boginka musi zmienić imię. O ile mi wiadomo, Wenus była nieskazitelnie piękna.

Pozostali goście lokalu, którzy z zapartym tchem zaczęli przysłuchiwać się wymianie zdań, uśmiechali się coraz szerzej.

– Jak ty się teraz pokażesz z nią na ulicy? – kontynuowałam. – Zawsze widywano cię z najpiękniejszymi kobietami…

– Wenus to nie kobieta!

– A kto? Mężczyzna?

– To znaczy to nie jest żywa kobieta.

– Fe, Roger, zadajesz się z truposzami? W tym wypadku wcale nie zdziwiłabym się, gdyby to oko samo jej wypadło, podczas gdy ty zwalasz winę…

– Wenus to rzeźba na dziobie mojego okrętu, ignorantko! – warknął porządnie rozeźlony Roger.

– To jest Wenus? A ja zawsze myślałam, że jakaś nimfa błotna.

– Czym by nie była, te dwa chłystki – oskarżycielsko wycelował upierścieniony palec w José i Benny’ego – wybiły jej oko!

– Te dwa chłystki, jak ich określiłeś, są oficerami na moim okręcie i nie masz prawa osądzać ich bez dowodów – podniosłam się powoli.

Przez chwilę twardo patrzyliśmy sobie w oczy. Powietrze w gospodzie zgęstniało, a wszyscy obecni wstrzymali oddech. Karczmarz pospiesznie zaczął chować bardziej wartościowe rzeczy, przygotowując się na nieuchronną bijatykę.

– Jeszcze się policzymy – wycedził mój przeciwnik przez zęby, po czym odwrócił się na pięcie i opuścił lokal. Za nim, jak sfora piesków, podążyli jego ludzie.

– Czy teraz się dowiem, co się właściwie stało i kto miał w końcu rację? – zapytałam José i Benny’ego, którzy siedzieli z minami niewiniątek.

– Oczywiście, że on miał rację. To myśmy strzelali do tej jego upiorzycy dziobowej – spokojnie oznajmił José.

– To może ja sobie usiądę – powiedziałam słabo, opadając na ławę.

– Świetna robota – pochwalił Erni. – Opowiadajcie, jak to było.

Kulawy Benny nalał sobie piwa i zaczął mówić.

– Postanowiliśmy trochę popsuć tę lalusiowatą łajbę. Wraz z chłopakami namówiliśmy się, kiedy wpływaliśmy do Plymouth. Odczekaliśmy, aż w porcie zrobi się już pusto, podkradliśmy się pod Szczerbaty Uśmiech i…

– I to ja wystrzeliłem idealnie w jej oko – José dumnie wyprężył pierś.

– Na nieszczęście Krwawy Roger był na pokładzie. Puścili się za nami w pogoń. Pozostali z naszej grupki zdołali umknąć, podczas gdy główny pościg ruszył za nami dwoma.

– Naprawdę wybiliście jej oko? – zapytałam lekko oszołomiona.

– Chyba tak. Zobaczymy jutro, w świetle dnia.

– No to mamy kolejną małą wojenkę – ucieszył się Erni.

[1] Prawie dwa metry.

[2] Równowartość dzisiejszych czterech milionów funtów szterlingów.

[3] Spodnie sięgające poniżej kolan; szerokie od bioder, na dole rozcięte, spięte mankietem.

REDAKCJA: Barbara Kaszubowska

KOREKTA: Monika Pruska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Renata Paulina Jarkiewicz i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-241-8

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.