Julia siedziała na dachu szarego osiedlowego bloku oparta plecami o masywny komin. Ptaki darły dzioby na znak, że i one poczuły w powietrzu wiosnę. Ich świergolenie byłoby nawet przyjemne, gdyby nie fakt, że dziewczyna potrzebowała akurat ciszy i spokoju. Ciepły wiatr rozwiewał jej długie włosy i Julka po paru minutach walki z ciemnymi kosmykami smyrającymi ją po twarzy i niepozwalającymi się jej skupić zakręciła je sprytnie wokół ołówka, tworząc na głowie prosty kok, i wtedy ją oświeciło. Korzystając z okazji, zaczęła szybko gryzmolić na papierze, z nadzieją, że skończy nudne zadanie matematyczne, zanim oświecenie ją opuści. Matma nigdy nie była, delikatnie mówiąc, jej mocną stroną, a normalnie mówiąc, często doprowadzała ją do takiego stanu, że przeklinała jak dzika świnia.

Nagle podskoczyła jak porażona, gdy ktoś od tyłu pociągnął ją za włosy. W ciągu ostatniej godziny była tak zajęta zadaniami matematycznymi, że kompletnie zapomniała, gdzie jest. Podniosła wzrok i zobaczyła sympatyczną, przystojną twarz Michała.

– Cześć.

– Cześć – odpowiedziała dziewczyna, gryzmoląc wciąż po kartce.

– Byłem u ciebie w domu, a raczej przed drzwiami, bo nikt mi nie otworzył. Mimo to i tak było słychać, że twoi starsi się kłócą, więc pomyślałem, że w takiej sytuacji, jak nie ma cię u mnie, to będziesz tutaj.

– Pomyślałeś, przyszedłeś, znalazłeś – powiedziała Julka wciąż zamyślona.

– A może ty nie masz teraz ochoty na moje towarzystwo?

– Ale Michał, nie bądź durny! Na ciebie zawsze mam ochotę! – Chłopak, słysząc to, uśmiechnął się rozbawiony. – Nie to chciałam powiedzieć. – Zmieszała się, gdy dotarły do niej jej własne słowa. – Miałam na myśli to, że NA TWOJE TOWARZYSTWO zawsze mam ochotę, w końcu znamy się całe życie, jesteś moim najlepszym kumplem i mówiąc, że zawsze mam na ciebie ochotę, myślę tak normalnie o twoim towarzystwie, nie, że mam na ciebie ochotę w sensie fiki-miki… No wiesz – paplała, a jej twarz robiła się coraz bardziej czerwona – fizycznie mnie nie pociągasz, jesteś dla mnie jak brat, zupełnie aseksualny. – Kiedy spojrzała na kumpla, ugryzła się w język i ucichła. Nigdy nie wiedziała, kiedy ma się zamknąć, gdy czuła się niezręcznie. I „fiki-miki”??? Co to do cholery za słowo? Może dziesięcioletnie dziecko by tak powiedziało, a ona była już prawie ryczącą osiemnastką. Jaka siara! Co się z nią, do jasnej dupy, dzieje? To dlatego, że Michał wyskoczył na nią tak znienacka, z tym swoim oszałamiającym uśmiechem i piękną buźką i jeszcze piękniejszym ciałem.

– Dzięki, Julka. Wiesz, zawsze strasznie miło usłyszeć coś takiego: aseksualny, nie pociąga nikogo, garb mu sterczy na plecach – zażartował. – Pewnie tak mnie opisujesz wszystkim dziewczynom w ogólniaku i dlatego żadna mnie nie chce.

– Oj, Michał. – Przewróciła oczami i puknęła się w czoło na znak, że chłopak ma nierówno pod sufitem. – Po pierwsze, wszystkie babki biegają za tobą z wywieszonymi językami jak psy za kiełbasą – „Boże, znów seksualne podteksty, co się, kuchnia, ze mną dzieje?” – a po drugie, gadam bez sensu, bo najpierw mnie wystraszyłeś, potem zrobiłam z siebie idiotkę, a chwilę później jeszcze większą. Wiesz, jaka jestem, jak wpadnę w słowotok. Więc sprostowanie, OK? – Spojrzała na niego i stwierdziła, że chłopak na pewno garbu nie ma i aseksualny też nie jest. Wprost przeciwnie. Był wysoki i szczupły, wysportowany, gęste włosy koloru piaskowego opadały w nieładzie na ramiona i czoło, a szare oczy nie miały dna, można się było w nich kompletnie zatracić. Biła od niego też pozytywna energia, siła, charyzma, a kiedy się uśmiechał, Julce zapierało dech w piersiach. – Jesteś całkiem, całkiem – stwierdziła na głos po długiej chwili.

– To wszystko? – spytał rozbawiony. – Wpatrywałaś się we mnie dobre dwie minuty, żeby stwierdzić, że jestem całkiem, całkiem?

– A czego się spodziewałeś? Że będę smyrać twoją próżność?

– Przynajmniej troszeczkę. – Uśmiechnął się, a Julka wymownie i ostentacyjnie pokręciła głową w prawo i lewo, powolnie i przeciągle, dając mu do zrozumienia, żeby nie robił sobie nadziei.

– Smyrać nic ci nie będę. – „Cholera i jasna dupa, ja znów z podtekstami jadę”. – Idę do domu, może starzy zmęczyli się już krzykami albo rozdarli sobie twarze i będę miała trochę spokoju.

W tej chwili wiatr wyrwał z jej rąk kartkę z drogocennym zadaniem domowym. Julka zerwała się na równe nogi, gotowa do biegu za owocem jej ciężkiej pracy, jednak nie zdążyła zrobić nawet jednego kroku. Nogi zaplątały się jej w ramiączka niedbale rzuconego plecaka i legła jak długa na papę pokrywającą dach, tuż przy nogach Michała.

– Ależ nie musisz padać do moich kolan, przecież mnie przeprosiłaś! – zarechotał Michał. Dziewczyna nie bardzo wiedząc, co i jak się stało, zrobiła zaskoczoną, głupkowatą minę i rzuciła przez ramię:

– Odpimpkuj się! – Poza tymi słowami było już tylko słychać ogłuszający śmiech Michała i mamrotane przez Julkę przekleństwa skierowane do niewinnie leżącego sobie plecaka. – Wysraj se oko – rzuciła na końcu w kierunku Michała i niezgrabnie wygrzebała nogi z plecaka-pułapki. – Ja się tu prawie zabiłam, a ty sikasz ze śmiechu. Pięknie! Dziękuję bardzo – udawała obrażoną.

– Sorry, ale chyba nie zdajesz sobie sprawy, jak komicznie wyglądasz z tą zaskoczoną miną!

– No cóż, nie wiem jak ty, ale ja rzadko się wywracam, więc faktycznie zdziwiłam się, kiedy wstałam tylko po to, żeby zaryć nosem w papę dachową.

– Nieprawda, ty często wywijasz coś w tym stylu, żeby mnie posikać… Ha, ha, ha… OK, już się nie śmieję, sorry, masz rację, miałaś prawo wyglądać na zdziwioną. – Nachylił się i podniósł kartkę zapisaną liczbami i wyciągnął rękę do dziewczyny, żeby pomóc jej wstać. – Za tym leciałaś, ptaszynko? – Ryknął znowu śmiechem.

– Bardzo śmieszne – rzuciła, ale jej usta drżały, a oczy skrzyły się wesoło. Wyrwała kartkę z rąk przyjaciela i podeszła do drzwi prowadzących na klatkę schodową. – Idziesz czy zostajesz?

– Zostaję, mój ptaszku.

– Ptaszka masz wiesz gdzie – mruknęła pod nosem, wywołując kolejny uśmiech na twarzy Michała i rumieniec na swojej, znów przeklinając się w myślach za swoje dwuznaczne komentarze.

– Naucz się lepiej lądować i nie zapomnij o koncercie.

– Serio, Michał, po to tu przyszedłeś? Żeby przypomnieć mi o czymś, czego nie mogę się doczekać? Tak mi ufasz, co?

– Oj, ufam, dufam i wierzę jak w święty obrazek z mojej pierwszej komunii. Przyszedłem się trochę z ciebie ponabijać, bo wiedziałem, że twój plecak ma dość tego, jak nim poniewierasz i dziś chciał się zemścić.

– Ha, ha, bardzo śmieszne. To ja spadam. Cześć.

Patrzył za nią, jak odchodziła. Długie, kasztanowe włosy wiły się w pięknych lokach po jej plecach, sięgając pasa. Jej ruchy były delikatne, płynne, pełne tajemniczości i wdzięku… Poza chwilami, kiedy się wywracała bądź uderzała głową, ręką, łokciem czy czymkolwiek innym w ścianę, znak drogowy, który każdy inny by widział, wieszając się o rękaw na klamkach drzwi, co zawsze rozbawiało wszystkich do łez.

Michał znał Julkę od zawsze. Tak jak od zawsze mieszkał na tym samym co ona osiedlu, w tym samym co ona bloku. Ich mieszkania znajdowały się na tym samym piętrze, a pokoje dwojga przyjaciół były od siebie oddzielone tylko cienką ścianą. Oboje mieli balkony, które dzieliła niska barierka, co było użyteczne, kiedy nie chcieli używać „oficjalnych” drzwi. Było to bardzo pomocne, szczególnie w sytuacjach, gdy rodzice Julki wszczynali późną nocą awantury. Wtedy właśnie dziewczyna korzystała z drzwi balkonowych. Jeden zgrabny skok przez barierkę albo, jak w jej przypadku, nieporadne i powolne przelezienie przez nią i była w pokoju Michała, bez budzenia i martwienia jego rodziców. Michał nigdy nie odmówił jej noclegu czy wsparcia moralnego, a jego pokój był dla niej obietnicą spokoju, bezpieczeństwa i ciepła.

Kiedy Julka wróciła do domu, już w przedpokoju dało się zauważyć ślady awantury. Dziewczyna pozbierała z podłogi upomnienia za niezapłacone rachunki i odłożyła je na mały stolik na klucze. Ojciec dziewczyny od wielu lat nie miał stałej pracy. Za każdym razem gdy tylko coś znalazł, zwalniano go po tym, jak stawił się w pracy kompletnie zalany albo tak skacowany, że nie był w stanie pracować. Czasami, chcąc uniknąć pójścia do biura na rauszu, dzwonił i kłamał, że jest chory, ale to długo też nie działało, bo kto by chciał zatrudniać kogoś, kogo częściej w pracy nie ma niż jest. Na wszystko pracowała matka dziewczyny, ale i tak większa cześć jej zarobków szła na alkohol. To Julka musiała się martwić zakupami, opłatami za rachunki, sprzątaniem… Jej rodzice martwili się tylko wtedy, gdy nie mieli już co pić.

Dziewczyna zajrzała do pokoju matki. Spała twardo i wyglądała całkiem potulnie i bezbronnie. Patrząc na nią teraz, nikt by nawet nie podejrzewał, że pół godziny wcześniej krzyczała z furią i rzucała czym tylko popadnie, robiąc awanturę o niezapłacone rachunki. Ojciec wziął od niej pieniądze parę tygodni wcześniej i obiecał, że zapłaci za gaz, ale jedyne, co było na gazie, to on sam, przez dwa następne dni. Julka przykryła matkę kocem i zajrzała do pokoju ojca. Ten spał na fotelu, głośno chrapiąc, ale gdy dziewczyna próbowała wyciągnąć pilota z jego ręki, przebudził się i stwierdził że nie śpi, tylko ogląda film. Co prawda w telewizji leciała opera, ale Julka nie miała zamiaru wdawać się w bezsensowne dyskusje i kłótnie. Poszła do kuchni i przygotowała dzban malinowego soku. Ledwie zdążyła usiąść na twardym taborecie, a już podniosła się z niego nerwowo. Ktoś był w łazience i wymiotował. – Matka – pomyślała dziewczyna. – Ale co mnie to obchodzi?! Cierp ciało, skoroś chciało! Pijesz, to rzygasz, proste i logiczne… Cholera, kogo ja oszukuję? Zrobię jej herbaty miętowej, bo mi się jeszcze staruszka na śmierć zarzyga. Czemu mi jest zawsze żal tych, którzy na to nie zasługują? – skarżyła się sama sobie.

Kiedy matka wyszła z łazienki, na stole czekał już na nią kubek gorącej herbaty. Kobieta usiadła na krześle obok córki i powoli piła gorący napój. Pijani rodzice byli dla Julki chlebem powszednim, tak jak to, że to ona opiekowała się nimi, a nie oni nią. To ona słała im łóżka, przygotowywała posiłki i pilnowała, żeby nie spóźnili się do pracy, jeśli czasami oboje ją mieli, bo przeważnie to matka dziewczyny zarabiała na chleb, mimo że i ona miała problem z alkoholem, więc może raczej trzeba by było powiedzieć, że to na wódkę, nie na chleb zarabiała. W tym domu to córka przejęła rolę rodzica, wydzwaniała po nocach, że już pora przyjść do domu i spać, bo jest późno, a rano trzeba iść do pracy. Nienawidziła tego z całego serca, ale nie widziała innego wyjścia – gdyby ona nie zarządzała wszystkim, ich życie byłoby sto razy gorsze.

Matka dziewczyny dopiła herbatę, posłała córce rozmyty uśmiech i poszła spać. Julka głęboko westchnęła, przeklęła parę razy pod nosem, przysięgła sobie kolejny raz, że nie będzie się sama nad sobą użalać, bo życie to dziwka, i poszła spać.

Ewka siedziała w swoim pokoju z kubkiem gorącego kakao i porcją naleśników na kolanach. Po kolejnej kłótni z ojcem, chcąc się uspokoić, włączyła swoje ulubione CD z polskimi rockowymi klasykami z lat dziewięćdziesiątych i podśpiewywała sobie pod nosem do piosenki Iry. Mogła sobie pozwolić na tę przyjemność tylko dlatego, że jej ojca nie było w domu, inaczej znowu by się czepiał. W domu została z bratem, którego nie mogła strawić, gdyż był stuprocentową kopią ojca: egoistycznym, ograniczonym tyranem, który uwielbiał mieć wszystko pod kontrolą. Jedyną różnicą, jaka była między tymi dwoma neandertalczykami, był wiek i to, że jej młodszy brat zamiast zmarszczek na twarzy miał pryszcze.

W chwili, kiedy dziewczyna zaczęła się już powoli uspokajać, Andrzej wpadł do jej pokoju jak burza, wydarł się jej prosto do ucha, krzycząc: „Wyłącz to gówno!”, po czym sam podbiegł do odtwarzacza, wyłączył go i usiadł naprzeciw siostry, patrząc na nią prowokacyjnie. W Ewce wciąż gotowało się po kłótni z ojcem, a tu ten smarkacz wchodzi do jej pokoju, wyłącza jej muzykę i otwarcie prowokuje ją do kłótni!!! To był wielki błąd z jego strony! Dziewczyna była teraz wściekła i niebezpieczna, stanęła przed bratem uzbrojona w gorące kakao w jednej ręce i talerz z naleśnikami w drugiej. Przez jej głowę błyskawicznie przelatywały myśli. – Kakao na niego nie wyleję, w końcu jako jedyna z rodziny nie jestem psychopatką, a naleśników mi szkoda na ten zakuty łeb – pomyślała. Spojrzała na brata z góry i z satysfakcją stwierdziła, że widzi strach w jego oczach – pewnie spodziewał się strasznej zemsty z jej strony. To jej wystarczyło. Postanowiła, że nie będzie zniżać się do jego poziomu i z powrotem usiadła na sofie.

Kiedy Andrzej zrozumiał, że wygrał, rzucił do siostry niby od niechcenia:

– Dobrze, że się odsunęłaś, bo śmierdzi od ciebie klozetem.

Tego już było za wiele! Ewka podbiegła do brata i oszczędzając naleśników i kakao, dokonała zemsty, plując chłopakowi na sam czubek głowy. Kiedy w pełni do niej dotarło, co zrobiła, i zobaczyła jego wściekłe spojrzenie, wzięła nogi za pas i uciekła do łazienki. Mimo że Andrzej był młodszy, był zdecydowanie większy i silniejszy od niej, a ona nie chciała znowu skończyć z siniakami od bójki. Zamknęła drzwi na zasuwkę, usiadła na brzegu wanny i oceniła straty.

– Cholera, przez tego gnojka zgubiłam jednego naleśnika – mruknęła sama do siebie. – No cóż, trzema może też się najem. Przynajmniej tu mi nie będzie działać na nerwy ten pryszcz zasmarkany.

Dziewczyna przesiedziała w łazience prawie godzinę, ale nie był to czas zmarnowany. Zanim wyszła ze swojego schronu, stworzyła prawdziwe dzieło sztuki na swojej głowie. Zużyła do tego cztery lakiery koloryzujące, pół tubki brokatu i masę żelu do włosów.

– Ciekawe, co ojciec by zrobił, gdyby mnie teraz zobaczył. – Uśmiechnęła się złośliwie do lusterka. W tej chwili usłyszała, że brat wychodzi z domu, więc wreszcie mogła wyjść z łazienki i zadzwonić do przyjaciółki. Podeszła do telefonu i wykręciła numer do Julki. – Wpadniesz?

– Już chyba późno…

– Nie martw się, moich starych nie ma w domu.

– OK, będę za pięć minut.

Dziewczyny mieszkały w tym samym bloku i widywały się codziennie. Były dla siebie jak siostry i mimo że czasami się kłóciły, na dłuższą metę nie potrafiły bez siebie żyć. Przy tym rozumiały się doskonale, gdyż zarówno Julki jak i Ewki rodzice pili jak wielbłądy i wokół alkoholu obracało się ich życie. Dobrze było wiedzieć, że ma się kogoś, komu można było powiedzieć, że starzy się zalali, a ten ktoś nie spojrzy na ciebie pytająco albo, co gorsza, z zażenowaniem czy politowaniem…

Ewka usłyszała ciche stukanie do drzwi. Julka, tak jak obiecała, zjawiła się po kilku minutach.

– Właź, kobietko, ojca i juniora z piekła rodem nie ma w domu, moja matka wróciła pięć minut temu, wyczerpana męczeniem z sąsiadką butelki wódki cytrynowej, więc poszła spać.

– Widzę, że się nudziłaś. – Julka uśmiechnęła się, patrząc na kolorowe włosy kumpeli.

– Myślisz? Przez tego pryszczatego wyrostka przesiedziałam pół mojego życia w kiblu! Nie dziwota, że dziś do mnie wyjechał z tekstem, że śmierdzi ode mnie klozetem… Julka, czy ode mnie śmierdzi klozetem? Ten mój pryszczaty brat serio zaczyna mi leźć na psychikę. Kropka w kropkę wykapany tatuś. Serio, chyba zacznę sobie szukać nowego miejsca do mieszkania.

– Zawsze możesz wpaść do mnie.

– Zawsze wpadam, Julka. Do ciebie. Pewnie masz tego już dość.

– Spoko, nie przejmuj się. Jak jesteś u nas, moi starzy przynajmniej nie wydzierają się wniebogłosy i wtedy ja nie muszę przenosić się do Michała. Zawsze lepiej rodziców nie słyszeć niż słyszeć.

– Głęboka myśl.

– Dzięki.

– Myślę, że Kogut pochwaliłby cię za to, co masz na głowie.

– Kogut! Niech tylko słowo powie, niech się chociaż zmarszczy nie tak jak trzeba, to pożałuje!

– Ewa, spokojnie, nie nakręcaj się tak! A w ogóle to i tak wiem, że tak naprawdę go uwielbiasz. Oboje jesteście z tej samej gliny ulepieni. Uparci i rąbnięci za mocno w głowę.

– Jak to możliwe, że Michał i Kogut w jednym mieszkali domku, a są tacy inni? Ci sami rodzice, chyba że ich mama kiedyś zaszalała, w co wątpię, bo to porządna kobita, tak samo wychowani, a jaka między nimi różnica! Michał – szare oczy i niemal blond włosy, Kogut – zielone oczy i włosy… Ani już nie pamiętam, jakiego koloru są naprawdę, tak często je zmienia… Michał jest taki normalny, Kogutowi ciągle odwala, Michał jest dobrze wychowany i zawsze pomoże, a Kogut….

– Oj przestań! – wtrąciła się Julka. – To brzmi, jakby Kogut był czarną owcą w rodzinie, a przecież to najzabawniejszy i najbardziej zwariowany człowiek, jakiego znamy! I on też jest dobrze wychowany i miły. Czyżbyś wczoraj przegrała konkurencję doszczypywania i teraz musisz trochę psów na nim powieszać, żeby poczuć się lepiej?

– Spadaj, ja nigdy nie przegrywam!

– Jasne – mruknęła Julia. Tych dwoje ciągle się sprzeczało i wyglądało na to, że nie mogą się znieść, a tak naprawdę nie mogli bez siebie wytrzymać ani jednego dnia. – Dobra, lepiej mi powiedz, jak ci dziś było. Wydarzyło się coś ciekawego?

– A tam, te same nudy, co zwykle. Miałam znów przeszkolenie wojskowe u ojca. Nie podobało mu się jak posprzątałam swój pokój, wiesz, że ma bzika na punkcie czystości, no więc zrobił mi wojskowy nalot, samolot czy jak on to tam nazywa. Pozwalał mi wszystko z półek i kazał sprzątać od nowa. Myślałam, że mnie piorun jasny z nieba trafi, ale posprzątałam, żeby mieć święty spokój. Przyszedł drugi raz na kontrolę i drugi raz wszystko powywalał. Ja nie zapanowałam już nad swoją długo hodowaną nerwicą i mu powiedziałam, co myślę o jego metodach wychowawczych serwowanych po litrze wódki, no i wiadomo, dostałam za to po łbie. Żeby mu nie dawać satysfakcji, uśmiechnęłam się, jakby nic się nie stało, a on wtedy zamachnął się drugi raz. Masochistką jeszcze nie jestem, więc wzięłam nogi za pas, ale w przedpokoju potknęłam się o dywan i resztę drogi przebyłam na czworaka, zaliczając po drodze kopniaka. Potem zamknęłam się w kiblu i medytowałam na sedesie przez godzinę. Czasami naprawdę myślę, że w kiblu spędziłam większość mojego życia. Może powinnam tam sobie powiesić jakieś plakaty Gadowskiego, niech się tam pięknie na mnie uśmiecha i mi humor poprawia…

– Oj, Ewe Konewek, lepiej w kiblu niż na psychiatrii. Mazać się nie możesz, bo życie to suka i ty też musisz być suką, żeby przeżyć. Ale dla przyjaciół suką nie bądź, bo przyjaciół mieć nie będziesz. Widzisz, ja niedawno miałam latające talerze w domu, a nie marudzę. Pamiętaj, że w nocy idziemy na cmentarz. Posiedzimy, pogadamy z duchami, odreagujemy… – Julka zamilkła, bo do pokoju weszła właśnie matka Ewki, „zmęczona” wizytą u sąsiadki.

– Cześć, dziewczyny – wybełkotała z rozmazanym uśmiechem na ustach, po czym przeszła pokój wzdłuż i wszerz, rozglądając się nieprzytomnie na boki, potem bąknęła, że idzie gotować i ruszyła niepewnym krokiem do drzwi, już od połowy pokoju próbując sięgnąć klamki.

– Nieźle – szepnęła Ewka. – Szukała ćwiartki wódki, którą tu zostawiła, ale chyba było jej głupio wyciągnąć przy tobie. Wiesz, ona nadal się kryje z piciem przed ojcem, a ten palant, fakt, na oczy jeszcze nie przejrzał. Matka się nachmieli, potem prześpi się godzinkę po południu, a jak ojciec wróci z pracy, też podchmielony – ma się rozumieć, matka już jest na chodzie i tylko biega co chwilę do piwnicy, żeby sobie łyknąć. W głowie się nie mieści, ile butelek zawsze znajdę w pralce albo w łóżkach, w szufladzie ze skarpetami, pod zlewem… Matka je chowa, żeby ojciec nie zajarzył. Czasami mi się wydaje, że on wie, tylko się krzywi, jakby nie wiedział, bo nie chce żeby się coś zmieniło i awantur codziennie pewnie nawet jemu się nie chce robić. Matka jest kurą domową, posprząta, popierze, ugotuje, a reszta go nie obchodzi… Czasami normalnie im współczuję bardziej niż sobie.

– No, smutne to jest, kurde, ale nie łap dołów, przeżyjemy. Ja już idę, bo zdecydowanie nie mam ochoty na spotkanie z twoim ojcem, bez urazy.

– Żadnej urazy, ja to absolutnie rozumiem, też nie mam ochoty widzieć mojego starego, ale niestety jeszcze tu mieszkam. OK, to jesteśmy umówione. Do zobaczenia wieczorem.

– Pa.

Julka czekała na przyjaciółkę siedząc na balkonie i wpatrując się w gwiazdy. Po chwili zobaczyła na dole Ewkę i migające światło latarki. Wychyliła się przez barierkę, żeby pomachać koleżance, chwyciła w biegu sweter i świeczkę i pobiegła na dół, zeskakując po dwa schody na raz. Noc była ciemna, ale dziewczynom wcale to nie przeszkadzało. Oświetlały sobie drogę starą, metalową latarką, którą Ewka zabrała z piwnicy, i rozmawiając o niewyjaśnionych zjawiskach paranormalnych, ufoludkach i duchach, podążały na cmentarz. Kiedy były już przy cmentarnej bramie, nie miały w sobie tyle odwagi co na początku wyprawy. Historie, które sobie opowiadały, sprawiły, że obie dziewczyny miały gęsią skórkę i czuły się trochę nieswojo. Do tego na cmentarzu nie paliło się tyle zniczy co zwykle i było zupełnie ciemno. Dziewczyny walcząc z wiatrem, zapaliły znicz, przykryły go pokrywką i umiejscowiły pod wielkim krzyżem, po czym obie usiadły na ławce obok. Tego dnia jednak nie czuły spokoju i wyciszenia. Atmosfera była jakaś inna, obca, zimna i niepokojąca. Na dodatek latarka, która dodawała im otuchy, zaczęła niebezpiecznie migać, a po chwili zupełnie zgasła.

– Cholera, przecież włożyłam nowe baterie! Co za złom! – denerwowała się Ewka. Julka też mocno przejęła się brakiem światła. Znicz, który przyniosły, nie dodawał za bardzo otuchy.

Julia nigdy dotąd nie bała się cmentarza, ale dziś było inaczej… Może dlatego, że było tak strasznie ciemno. Silny wiatr pogasił większość świeczek pozostawionych na grobach. Dziewczyna wpatrywała się w delikatne, czerwone światełko migające kilka metrów od nich. Był to palący się znicz, który stał w okienku kostnicy, znak, że leżą tam czyjeś zwłoki. „Świeże zwłoki, świeże zwłoki” – dudniło w głowie Julki. – Jak to okropnie brzmi, tak nieludzko – myślała, a po jej plecach przebiegł nieprzyjemny dreszcz. Wiatr hulał po cmentarzu i szarpał korony drzew, wydając dźwięki przypominające wycie i zawodzenie, zupełnie jakby ktoś skarżył się, prosił o pomoc bez nadziei, że ją otrzyma. Wiatr zawsze wywoływał w niej niepokój i strach, tak jakby przed czymś przestrzegał, jakby zapowiadał, że wkrótce stanie się coś złego, jak w momentach, kiedy silny wiatr zbiera się tuż przed wielką burzą – najpierw cisza i spokój, a potem trzask-prask, zrywa się, a później następuje już tylko chaos, błyskawice i gromy z nieba.

– Julka? – szepnęła Ewka.

– No? – odpowiedziała szeptem przyjaciółka.

– Czujesz to, co ja?

– A co, pierdzisz? – próbowała zażartować.

– Nie tym razem. – Ewka uśmiechnęła się pod nosem. – Jakoś mi tu dziwnie dzisiaj.

– To znaczy?

– No… Nie wiem. Dzisiaj jest jakoś inaczej, nigdy przedtem się nie bałam, a dziś mi się aż kolana trzęsą, a serce jakby do wyścigów się przygotowywało. Jest tu jakoś obco i czuję się nieswojo.

– Masz rację. Do tego ja mam schizy, że ktoś jest w pobliżu i nas obserwuje. Wiesz, czasami masz takie uczucie, że ktoś gdzieś na ciebie patrzy i ty to czujesz, odwracasz się w tę stronę, z której czujesz te wibracje, a tam ktoś się na ciebie gapi. No i ja czuję, że ktoś gdzieś się na nas gapi, ale jest tak ciemno, że nic nie widzę.

– Nie mów takich rzeczy, bo włosy mi się na nogach jeżą! Do tego parę razy zdało mi się, że słyszę jakieś szuranie. – Julka roześmiała się, słysząc te słowa. – Co cię tak bawi?! – Ewka spojrzała na nią ze strachem w oczach.

– Przypomniała mi się piosenka Kazika, jak w mordę strzelił na tę okazję, o umarlakach, którzy szurając nogami, przychodzą po ludzi.

– Rzeczywiście, piosenka pasuje do sytuacji jak ulał, tylko mam nadzieję, że żadni umarli nie przyjdą, bo bym chyba w stringi narobiła – odpowiedziała Ewka, rozglądając się dookoła. – Boże, Julka! – krzyknęła nagle przerażona. – Ktoś chyba za mną stoi! Czułam klepnięcie w plecy! W tym momencie dziewczyny zaczęły wrzeszczeć wniebogłosy. Momentalnie zerwały się na równe nogi, ale coś szarpnęło je do tyłu, zmusiło, żeby z powrotem usiadły na ławce i zatkało im usta. Teraz jakiś trup będzie chciał nas zabić – myślała przerażona Ewka, próbując się wyswobodzić. Serce waliło jej jak młotem i ledwo nadążała oddychać. Nagle do jej głowy wpadła myśl, jasna i silna: „Broń się, cieniasko! Nie siedź, nie panikuj! Broń siebie i swoją przyjaciółkę!”. W dziewczynę wstąpiły niesamowite siły. Wyrwała się napastnikowi z ucisku i z ogromnym impetem odepchnęła go od siebie. Miała wrażenie, że „to”, co ją trzymało, upadło na ziemię. Miała też wrażenie, że „to” przeklęło całkiem po ludzku, ale w tej chwili nie było czasu na myślenie. Był czas na mordobicie i obronę przyjaciółki! Z krwią buzującą w żyłach podbiegła do Julki z zamiarem powtórzenia poprzedniej akcji, jednak „to” drugie „coś”, co miało być zaatakowane, samo, bez żadnego sprzeciwu odsunęło się w bok i przemówiło znajomym głosem:

– Ewka, nie szalej, to tylko my! – Dziewczyna stanęła jak wryta i przez chwilę miała mało inteligentną minę. Julka zaczęła śmiać się nerwowo, a Ewka wciąż próbowała zrozumieć.

– Michał? – spytała w końcu, rzucając słowa w gęstą ciemność.

– I Kogut – odpowiedział jej ktoś, kto, jak jej się wydawało, leżał na ziemi obok jej nóg i śmiał się pod nosem. Teraz ja oświeciło. „To coś“, co odepchnęła przed chwilą od siebie, to nie był żaden umarlak, tylko Kogut, brat Michała. I wcale jej się nie wydawało, że upadł i zaklął siarczyście, to był fakt. Drugą osobą, od której chciała uwolnić Julkę, był Michał! Teraz wreszcie rozumiała… Chociaż nie, niezupełnie.

– Czy was totalnie pogrzało po tych neandertalskich móżdżkach?! – wydarła się. – Myślicie, że to było zabawne?! O mało nie padłam na zawał! Przecież komuś mogło się coś stać! Moje piękne nowe stringi mogły ucierpieć!

– Nie chcieliśmy was przestraszyć – zaoponował Michał.

– A jeśli komuś miałoby się coś stać, to prędzej nam niż wam – dorzucił Kogut. – Tak mi przyrżnęłaś, że wylądowałem na glebie! Jesteś niebezpieczna dla otoczenia!

– Zaraz mogę zademonstrować, jak bardzo – zagroziła Ewka. – Kretyńskie żarty!

– Ewa, ucisz się na chwilę i pozwól nam wytłumaczyć – zaczął Michał. – Wcale nie chcieliśmy was przestraszyć, nie po to się tu ciągnęliśmy za wami.

– Jasne – rzuciła Ewka.

– Poczekaj, daj mu się wytłumaczyć – odezwała się wreszcie Julka, której przeszła faza nerwowego śmiechu.

– Dzięki, Julka, chociaż ty się na nas nie wydzierasz.

– Poczekaj, może jeszcze będę miała okazję. Jeżeli twoje wytłumaczenie będzie głupie, lepiej bierz nogi za pas.

– Już tłumaczę. Matko, obu wam się chwilowo pogorszyło, wyluzujcie troszkę. Wiemy z Kogutem, że macie tę swoją tradycję chodzenia na cmentarz pod koniec każdego miesiąca.

– No i?! – niecierpliwiła się Ewka.

– Ewka, spokojna twoja rozczochrana, wdech i wydech, daj mi mówić. Wiem, że teraz adrenalina w tobie buzuje, ale nikogo już bić nie będziesz. Przynajmniej nie dziś.

– To się jeszcze zobaczy – zagroziła, ale posłusznie zaczęła głęboko oddychać, przestępując z nogi na nogę.

– Ostatnio słyszeliśmy, że włóczy się tu jakaś walnięta grupa satanistów i niszczy nagrobki na tym cmentarzu – próbował kontynuować Michał, ale Ewka znów mu w tym przeszkodziła.

– Chyba nie myśleliście, że to my?! – krzyknęła oburzona.

– Dasz mi dokończyć?

– Zastanowię się.

– Nie, Ewa, nie myśleliśmy, że to wy.

– Mów za siebie – wtrącił Kogut z zaczepnym uśmieszkiem, masując obolały zad.

– Po prostu nie chcieliśmy, żebyście na nich gdzieś tu wpadły – kontynuował Michał, ignorując brata. – Ci debile przychodzą tu totalnie nawaleni i naprawdę im odbija. Gdyby was tu spotkali, nie wiadomo, jak by się to skończyło. Dogadaliśmy się więc z Kogutem, że przyjdziemy sprawdzić, czy wszystko jest OK.

– Więc po co się zakradaliście jak te zboki? Po co nas zachodziliście od tyłu i na jaką cholerę zatkaliście nam usta? Naoglądaliście się za dużo filmów czy co? – krzyczała wciąż nabuzowana Ewka.

– Wcale się nie zakradaliśmy! Szliśmy normalnie! A usta wam zatkaliśmy, bo zaczęłyście krzyczeć, jakby was ze skóry obdzierali! Gdyby usłyszał was stróż, pewnie by was wziął za satanistki i wylądowałybyście na policji.

– Tutaj jest stróż? – zdziwiła się Julka.

– Od dwóch tygodni. Jak zaczęły się te satanistyczne obrządki na cmentarzu, burmistrz zatrudnił jakiegoś byłego policjanta, żeby to wszystko kontrolował.

– Nic o tym nie wiedziałam – zawyła udobruchana Ewka. – Więc wy tak naprawdę przyszliście tu dlatego, że się o nas martwiliście? To takie słodkie! Kogut, nie wiedziałam, że z ciebie taki dobry chłopiec!

– Ja się nie martwiłem, tylko chciałem zobaczyć, jak uciekacie przed stróżem-kapciem.

– Jasne, Kogut, nie wykręcisz się z tego. Lubisz nas. Hi, hi.

– Nie bądź dziecinna, Ewka! – odpowiedział z lekkim zażenowaniem w głosie. Po krótkiej walce ze starą latarką, Kogutowi wreszcie udało się ją włączyć. – Bateria się przesunęła – bąknął pod nosem, włączając i wyłączając latarkę. – Ewka, ależ ty masz cios! Będę miał ogromnego siniaka na…

– Gdzie? – Ewka uśmiechnęła się złośliwie.

– Na mojej zgrabnej pupce – roześmiał się poszkodowany. – Musisz pocałować, to przestanie boleć – zażartował. – No, Ewa, pocałuj mnie w moje cztery zgrabne litery!

– Kogut, draniu! Jak możesz się tak odzywać do damy? – wypaliła Ewka.

– Damy?! Ha, ha! Czy damy rzucają rosłym facetem o ziemię jak piórkiem, nabijając mu przy tym siniaka na zadzie?!

– Kogut!!! – wrzasnęła. – Zamknij się już!

– Uuuu, jaka dziś jestem drażliwa – mruknął pod nosem Kogut i skrzywił się. – OK, już nic nie mówię.

– Poczekaj, muszę sobie to zapisać w pamiętniku, bo pierwszy raz w życiu słyszę od ciebie taką obietnicę – rzuciła zaczepnie Ewka, spoglądając na Koguta, który bawił się latarką, i chcąc nie chcąc, jak bardzo nie byłaby na niego wkurzona, musiała przyznać, że jest z niego cholernie przystojny chłopak. Wysoki, szczupły, z roztrzepanymi włosami, których kolor co chwilę zmieniał, z zielonymi oczami pełnymi pasji, buntu i żądzy życia oraz kształtnymi ustami wyglądał strasznie pociągająco. Czasami, kiedy był czymś zafascynowany i o tym opowiadał, z jego oczu biły iskry, a jego spojrzenie przyprawiało o zawrót głowy i odbierało dech w piersiach. Tak… Ewka zdecydowanie nie mogła nawet na niego patrzeć…

– Chodźmy do domu – zaproponowała Julka. – Na dziś mam dość wrażeń.

W drodze do domu wszyscy rozmawiali o koncercie, który Michałowi udało się załatwić dla ich zespołu. Michał był wokalistą i grał na gitarze elektrycznej, na perkusji grał Kogut, a dwaj pozostali członkowie grupy – Radek i Mariusz – grali na klawiszach i drugiej gitarze, ale tylko Radek należał do paczki i był stałym członkiem zespołu. Mariusz był albo go nie było, jak sobie sam zażyczył, i z nim chłopacy spotykali się tylko na próbach lub małych koncertach, które urządzali w garażu dla ludzi z osiedla.

To miał być pierwszy koncert chłopaków w pubie, z prawdziwą widownią i prawdziwą sceną i wszyscy byli bardzo podekscytowani. Ewka z Kogutem szli na przedzie, jak zwykle złośliwie sobie docinając i szturchając się co chwilę, a Julia z Michałem szli za nimi. Julka po fazie nerwowego śmiechu przeszła w fazę milczenia. Od pewnego czasu nie czuła się już tak swobodnie w obecności Michała jak niegdyś. Teraz, idąc z nim, rozmyślała czy dobrze wygląda, czy nie sterczą jej włosy, czy z makijażem jest wszystko OK, jak pachnie, czy stąpa krok za krokiem z wystarczającą gracją, czy może idzie jak kobyła. Co chwilę poprawiała włosy i nerwowo dotykała bransoletki. Kiedyś tak nie było. Kiedyś nie obchodziło jej, jak wygląda, kiedy jest z nim, nie martwiła się roztrzepanymi włosami, plamą na dżinsach i tym, jak się porusza. Kiedyś też spała w jego pokoju, w jego łóżku bez skrępowania, bez głupich myśli, po prostu, jak kumpela. Wszystko było czysto platoniczne, kumpelskie, prawie siostrzano-braterskie, ale teraz, za każdym razem, gdy jej rodzice się kłócili, musiała długo się zastanowić, zanim przeszła balkonem do pokoju chłopaka. Teraz wolała, gdy Michał spał na ziemi w śpiworze, bo gdy spał przy niej, gapiła się na niego godzinami, nie mogąc zasnąć. Michał ostatnio jakby to podświadomie wyczuwał i już od jakiegoś miesiąca, za każdym razem, gdy Julka przyszła do niego wieczorem, rozkładał sobie śpiwór na podłodze i właśnie tam spał, nie musiała go nawet o to prosić. Prawda była taka, że głęboka przyjaźń, jaka łączyła ją z Michałem, zmieniała się z jej strony w miłość i bardzo ją to niepokoiło. Długo nie chciała się sama sobie do tego przyznać, ale w końcu poddała się i sama sobie powiedziała, że albo musi go kochać, albo jest z nią coś nie tak. Gdy czuła go blisko siebie, ręce zaczynały się jej pocić, oddech stawał się szybki i płytki i często czuła, że nie może panować nad lekkim drżeniem kolan i uczuciem pustki w żołądku, a ta pustka w żołądku zdecydowanie nie była głodem… a przynajmniej nie takim, który by można było zajeść kanapką. Teraz, gdy był blisko, miała ochotę go dotykać w inny sposób niż dotychczas. Chciała go czuć bliżej, tak blisko, jak tylko się da, całować go do utraty tchu i zatracić się w jego zapachu… To wszystko ją paraliżowało i przerażało, nie wiedziała, jak ma się zachowywać, bała się, że zdradzi ją jej spojrzenie, jakiś ruch, dotyk, więc próbowała wszystko kontrolować, doprowadzając samą siebie w ten sposób do paranoi. Michał był jedną z niewielu osób, którym bezgranicznie ufała i którego kochała platonicznie… zanim zaczęła go pragnąć fizycznie. Dorastając w domu, w którym nikt nigdy nie nauczył jej, co znaczy słowo „kocham”, myślała że nigdy nie będzie zdolna kogoś tak zwyczajnie pokochać i tak zwyczajnie mu zaufać. Z Michałem było to naturalne, był jej ostoją, jej bohaterem, jej przyjacielem i powiernikiem… A teraz miała tajemnicę, której nie mogła mu wyjawić – kochała go inaczej niż do tej pory. Nie chciała stracić przyjaciela, któremu tak ufała i na którego zawsze mogła liczyć. Nie mogła pozwolić na to, żeby Michał czegokolwiek się domyślił, nic między nimi nie może się zmienić. Gdyby ją odrzucił i straciłaby jego przyjaźń, wszystko by w niej umarło i nigdy by nie znalazła nikogo, kto mógłby jej dać to, co dawał jej Michał.

– Julka, jest ci zimno?

– Hmmm?

– Cała się trzęsiesz, weź mój sweter.

Była tak zamyślona, że nie czuła zimna. Michał zdjął sweter i pomógł jej go założyć. Pachniał przepięknie, był wciąż ciepły od jego ciała, co przyprawiło Julkę o zawrót głowy. – Coraz gorzej ze mną – myślała. – Muszę się opanować, bo źle się to skończy, na przykład gwałtem – uśmiechnęła się sama do siebie, próbując sobie wyobrazić, jak ona, drobna i niezbyt silna, próbuje rzucić Michała na łóżko. – Niewykonalne, a szkoda. Dobrze, że już prawie jesteśmy w domu, mogę wziąć zimny prysznic. Jeszcze tylko jedna mała tortura, trzeba się z nim pożegnać – pomyślała. Stanęła naprzeciw Michała, ten nachylił się nad nią i delikatnie musnął ustami jej policzek, niebezpiecznie blisko jej ust.

– Dobranoc – szepnął, zaglądając jej głęboko w oczy, co sprawiło, że nogi zaczęły się jej trząść.

– Pa – odpowiedziała i ruszyła w stronę klatki schodowej kontrolowanym krokiem, powstrzymując się od biegu. Chciała już być z dala od niego, by nie czuć tego strasznego i cudownego ciepła i pulsowania w jej ciele, a w tej samej chwili chciała zarzucić na niego ramiona, wtulić się w niego i kochać go po raz pierwszy w swoim życiu fizycznie, intensywnie i gorąco.

Był środek nocy, a Julka nie mogła zasnąć. Miała wrażenie, że lata całe przewraca się z boku na bok, próbując sobie znaleźć wygodniejszą pozycję, która przyniesie jej sen. Przez kilka minut po tym, jak się położyła słyszała, że Michał obok, w swoim pokoju, gra na gitarze. Sweter, który jej pożyczył, leżał na fotelu koło jej łóżka i roztaczał swą woń po całym pokoju.

– Szlag by trafił ciebie i twój sweter – zaklęła pod nosem. – Nic z tego, nie zasnę.

Zapaliła nocną lampkę i spojrzała na zegarek, była pierwsza w nocy. Zwlekła się z łóżka i poczłapała do kuchni z zamiarem wypicia kubka ciepłego mleka. Jej ojciec spal ululany butelką wódki, a matki jeszcze nie było, jednak Julka nie martwiła się o nią, bo wiedziała, jaka jest przyczyna jej nieobecności. Imieniny koleżanki i parę butelek wina. Dotarła do lodówki, otworzyła ospale drzwiczki i wyciągnęła karton mleka. Zapalając gaz, oparzyła się i zaklęła znowu pod nosem, potem garnek spadł jej na podłogę, robiąc straszny hałas, a kiedy chciała nalać mleko do garnka, ręce jej się poślizgnęły na mokrym kartoniku i część zawartości wylała się na podłogę.

– Ależ ze mnie ślamazara – jęknęła i poszła po szmatkę.

Kiedy wycierała kałużę mleka, ze szmatki wylazł okropny, wielki pająk z długimi, cienkimi nogami. Julka odskoczyła z obrzydzeniem i walnęła głowa o stół aż zahuczało. Usiadła rozcierając sobie obolałe miejsce, zdziwiona bliskością mebla.

– Przez moje ślamazarstwo w końcu głowę sobie rozbiję – mamrotała pod nosem. – Albo rękę sobie przysmażę, zapalając gaz, albo się utopię w tym cholernym mleku!

Po chwili zastanowienia zrezygnowała z ciepłego napoju i wypiła szklankę wody. Wracając do pokoju, usłyszała, że ktoś majstruje przy drzwiach wejściowych, próbując, jak się mogła domyślać, trafić kluczem w dziurkę od zamka.

– Mamusia wróciła – skomentowała uszczypliwie sytuację.

Po dość długim zmaganiu się z zamkiem, kobiecie wreszcie udało się otworzyć drzwi. Weszła do przedpokoju chwiejnym krokiem, szepcząc do siebie:

– Dylgo nigogo nie obudzić, po dzichutku, po dzichutku. – Starała się wypełnić swoje postanowienie, skradając się na palcach, jednak nic z tego nie wyszło, bo pęk kluczy wypadł jej z rąk, a kiedy próbowała je podnieść, zahaczyła o odstający róg dywanu i z impetem upadła na podłogę. Julka, która obserwowała całą scenę zza wieszaka na kurtki, nie mogła się powstrzymać od śmiechu. Jej matka dopiero teraz zdała sobie sprawę, że nie jest sama w przedpokoju i zaczęła się ślamazarnie podnosić z podłogi z zaskoczoną miną.

– Teraz już wiem, po kim jestem taką niezdarą – skwitowała Julia.

– Dżeźć, córka, pomóż mi zdjąć płażdż.

– Ty znowu jesteś pijana!

– Wdzale nie jezdem pijana, tylko zmęczona. Boże, jaka ta Kryśka jest nudna! Mówię ci, Julka, nie miej przyjaciół, co nudzą cię tak, że zasypiasz na fotelu.

– Nie pij tyle wina, to nie zaśniesz.

– Nie mądruj się, dylko zrób mamie kawę. Jestem zmęczona po pracy i jeszcze ta Kryśka tak mnie wymęczyła tym paplaniem.

– Musisz mieć naprawdę ciężką pracę, ledwo trzymasz się na nogach – docinała Julka. Matka zupełnie to zignorowała, poszła do kuchni i czekała, aż córka zrobi jej kawę. Kiedy już wypiła parujący napój, ruszyła do swojego pokoju. W tym momencie do przedpokoju wkroczył ojciec Julki.

– Gdzie byłaś?! – wydarł się na powitanie.

– W bracy – odkrzyknęła głupio kobieta ze swojego pokoju.

– W pracy?! Do drugiej w nocy? No to w tym miesiącu będziesz miała bardzo dobrą wypłatę, bo już czwarty dzień z rzędu masz nadgodziny!

Julka nie miała zamiaru słuchać tej głupiej kłótni ani sekundy dłużej. Założyła sweter Michała, który tak nęcąco pachniał i przeszła przez balkon do jego pokoju. Michał spał jak dziecko. Patrzyła na niego przez długą chwilę, zastanawiając się, czy nie powinna wrócić do swojego pokoju. Wodziła oczami po jego zgrabnym ciele, umięśnionych, szczupłych nogach i gładkich plecach. Czarne, krótkie bokserki idealnie opinały jego jędrne pośladki. Po chwili wahania zdjęła z siebie ciepły sweter, położyła się do łóżka i przykryła się szczelnie kołdrą, zmagając się z pokusą wtulenia w jego ciepłe, piękne ciało. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z tego, jak bardzo była zmęczona. Poczucie bezpieczeństwa i bliskość Michała sprawiły, że od razu odpłynęła w krainę snów.

REDAKCJA: Szymon Błaszkowski

KOREKTA: Aleksandra Tykarska

OKŁADKA: Karolina Kucharska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Kasia Gašparik i Novae Res s.c. 2014

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-186-2

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.