Mojemu mężowi Mirkowi,
synowi Kubie i córce Magdzie.
A także moim rodzicom, Basi i Leszkowi.

Prolog

Jeśli brat twój zawini, upomnij go;

i jeśli żałuje, przebacz mu.

I jeśliby siedem razy na dzień zawinił przeciw tobie i siedem razy zwróciłby się do ciebie, mówiąc: żałuję tego, przebacz mu (Łk 17, 3-4)

Całe życie starałam się postępować wedle tych słów.

Bo każdy człowiek popełnia błędy.

Bo każdy człowiek zasługuje na drugą szansę. A czasami i na trzecią.

Bo nie jesteśmy nieomylni.

Bo jesteśmy tylko ludźmi. Bo jesteśmy aż ludźmi.

I jeśli popełniamy błędy, krzywdząc innych, powinniśmy się umieć do tego przyznać. A ci inni powinni umieć nam wybaczyć.

Lecz... nie zawsze potrafimy i nie zawsze chcemy.

Ja potrafiłam i chciałam.

I choć przeżyłam wiele, teraz jestem w stanie spojrzeć sobie w oczy i nie czuć pogardy, żalu czy litości dla siebie samej.

I gdy spojrzę w jego oczy, wiem, że pomimo tego, co zrobiłam, on też żyje i postępuje wedle tych słów.

Bo on jest moim przebaczeniem.

Jedynym, jakie miałam.

Część pierwsza

Rozdział 1

Paulina Litwiak siedziała w samochodzie obok wysokiego przystojnego mężczyzny po czterdziestce, który z ustami zaciśniętymi w linijkę trzymał sztywno kierownicę i wpatrywał się uważnie w drogę. Ten mężczyzna o zimnym spojrzeniu był jej ojcem – ojcem, którego ostatnio widziała czternaście lat temu, gdy miała cztery lata. Pamiętała go jak przez mgłę. W jej życiu nigdy nie było ojca, taty, tatusia. Była za to szalona mama – jej największa przyjaciółka, jej ostoja; powierniczka, koleżanka, matka; jej jedyny rodzic. Matka była od niej tylko dziewiętnaście lat starsza. Paulina była owocem związku młodej maturzystki liceum humanistycznego i wielce obiecującego dwudziestopięcioletniego adepta wyższej szkoły oficerskiej, przed którym kariera w armii stała otworem. Nigdy nie związał się z matką Pauliny, zobowiązał się jedynie do płacenia alimentów i rzetelnie to wypełniał, ale nic poza tym. A teraz Paulina jechała z nim w jednym samochodzie, do jego domu, do miasta oddalonego od jej rodzinnego miasteczka o czterysta kilometrów. Jej matka, ojczym i mały braciszek wyjechali na weekendową wycieczkę i już z niej nie wrócili. Paulina po tym wszystkim znalazła się w szpitalu z objawami załamania nerwowego. Nie uczestniczyła nawet w pogrzebie, ponieważ nie była w stanie patrzeć na trzy trumny ułożone w zgodnym szeregu, od największej do całkiem malutkiej. Nie była w stanie znieść współczujących spojrzeń, słów żalu i smutku kierowanych do niej. Nie potrafiła sobie wybaczyć. Była zbyt wielkim tchórzem, była zbyt wygodna, aby odpowiednio zareagować, by powiedzieć prawdę – prawdę, która może ocaliłaby jej matkę i małego braciszka. Jednak nie zrobiła tego i teraz jej najbliżsi leżeli na cmentarzu, a ona jechała do domu swojego ojca, który nigdy nie był jej ojcem i nadal nie chciał nim być. Robił to tylko z poczucia obowiązku i przez honor, który, jako generał dywizji Wojska Polskiego, miał bardzo rozwinięty. Paulina, gdy wyszła ze szpitala, dwa tygodnie po pogrzebie, znalazła się pod opieką Małgosi, przyjaciółki matki, która chciała się nią zająć na stałe, ale jej ojciec przyjechał niemal natychmiast i nie zgodził się na takie rozwiązanie. Przez dwa dni Małgosia przekonywała Adama Latkowskiego, że zabieranie Pauliny z jej rodzinnego miasta w takim momencie nie jest dobrym rozwiązaniem. Po pierwsze, brała pod uwagę stan, w jakim dziewczyna się znajdowała. Po drugie, Paulina była w trzeciej klasie liceum plastycznego, a zmiana szkoły w klasie maturalnej nie jest dobrym posunięciem. Poza tym Małgosia wiedziała, jakim człowiekiem jest Adam, i zupełnie nie widziała wyzwolonej, szalonej Pauliny w domu tak oschłego i wymagającego człowieka, jakim był jej ojciec.

Karina Litwiak była dobrą matką, ale z wielką swobodą traktowała sprawy związane z wychowaniem dzieci. Uczyła języka polskiego w społecznym liceum, obracała się w towarzystwie artystycznej bohemy, spotykała się z początkującymi poetami, malarzami, muzykami. Z jednym z tych ostatnich związała się na stałe i urodziła mu syna, Maćka. Ojciec Maćka – Damian był gitarzystą lokalnego zespołu rockowego, który nie odniósł większych sukcesów niż granie w domu kultury i okolicznych klubach. Damian był młodszy o dziesięć lat od swojej partnerki i przeżywał wiele frustracji powodowanych tym, że jego kariera nie rozwijała się w takim kierunku, jakiego by sobie życzył. Jak to bywa z mało znanymi muzykami, pieniądze się go nie trzymały i można powiedzieć, że utrzymywała go Karina. Samej Kariny pieniądze też się nie trzymały – potrafiła ostatni grosz wydać na najnowszy album o malarstwie zamiast na chleb, mleko czy masło. Niejednokrotnie odłączano im prąd, ponieważ, jak się okazywało, Karina zapominała płacić rachunki. Dlatego Paulina wzięła na siebie obowiązek opłacania rachunków i często przypominała matce o konieczności zrobienia zakupów. Dziewczyna pięknie malowała. Jej obrazy wielokrotnie zdobyły nagrody na różnego rodzaju konkursach organizowanych przez jej szkołę. Nie tylko malowała jak doświadczona artystka, lecz także wyglądała jak osoba, która ma w głębokim poważaniu standardy związane z modą czy eleganckim ubiorem. Wolała się ubierać w swoim niepowtarzalnym stylu.

Paulina miała czarne włosy do pasa, bardzo gęste i lśniące, śniadą cerę upstrzoną licznymi piegami i brązowe oczy, które czasami wyglądały niemal jak dwa czarne kamienie, zwłaszcza gdy wpadała w złość. Nie była wysoka, ale za to bardzo szczupła z frustrującym ją sporym biustem, który starała się maskować różnymi chustami i luźnymi bluzami. Ubierała się głównie w ciemne, szaro-czarne stroje, mocno się malowała, w uszach miała mnóstwo kolczyków, do tego jeden w nosie i w pępku. Prawie każdy palec ozdabiała srebrnym pierścionkiem, łącznie z kciukami. Słuchała ostrego rocka, metalu, a z jej pokoju niemal co wieczór dochodziły ogłuszające dźwięki. Oczywiście, w jej rodzinnym domu nikomu to nie przeszkadzało, zresztą w jej domu nikomu nic nigdy nie przeszkadzało.

Paulina patrzyła na mijany krajobraz, podwinęła nogi, oparła brodę o kolana, włożyła w uszy słuchawki od iPoda i słuchała swojej muzyki. Nagle poczuła, że jedna słuchawka została wyrwana z jej ucha. Spojrzała na ojca. Ten, patrząc wciąż na drogę, powiedział do niej sucho:

– Nogi.

Paulina rzuciła mu wrogie spojrzenie, ale opuściła nogi, objęła się ramionami i patrzyła przez boczną szybę.

– Poza tym wyłącz to. Denerwuje mnie ta muzyka – powiedział oschłym tonem.

– Przecież słucham przez słuchawki. – Paulina wzruszyła ramionami.

– Ale i tak mnie denerwuje. W moim domu nie będziesz tego słuchać – odparł tonem nieznoszącym sprzeciwu.

Paulina miała wrażenie, że się przesłyszała.

– Chyba żartujesz! – parsknęła.

Ojciec spojrzał na nią tak zimnym wzrokiem, że poczuła gęsią skórkę na całym ciele.

– Jestem daleki od żartów. Widzę, że będę musiał nad tobą popracować, bo twoja matka nie nauczyła cię nawet namiastki dyscypliny. W moim domu panują zasady, które obowiązują wszystkich – twoją macochę, twojego brata, nawet mnie...

– Wow! Ciebie też?! Myślałam, że dyktatorów zasady nie obowiązują! – Paulina przerwała ojcu wywód, parskając głośno śmiechem. Nagle poczuła ostre szarpnięcie do przodu. Całe szczęście, że była zapięta pasami, bo uderzyłaby głową w deskę rozdzielczą. To ojciec gwałtownie zahamował i zjechał na pobocze.

– Posłuchaj mnie, moja panno! Żyłaś do tej pory w jakiejś bajce dla rozwydrzonych bachorów, ale ta bajka się już skończyła! – Ojciec odwrócił się do niej całym ciałem i złapał ją za brodę, zmuszając, żeby spojrzała na niego. – Ja nie jestem twoją matką, pozbawioną wszelkich zasad, czy twoim ojczymem, pozbawionym charakteru. I nie pozwolę sobie na odzywanie się do mnie w ten sposób. W moim domu panuje porządek, który jest przez wszystkich domowników przestrzegany. Dzięki temu żyjemy w zgodzie i nie mamy problemów z komunikacją. I chcesz czy nie chcesz, jesteś pod moją opieką i będziesz musiała się do tego zacząć stosować. A teraz, jeśli chcesz, żebyśmy dojechali do domu bez uszczerbku na zdrowiu, bądź łaskawa się zamknąć i już więcej niepytana nie odzywać. I nie słuchać tej dzikiej muzyki! – dokończył. Nie patrząc na nią, odpalił silnik i z powrotem włączył się do ruchu.

Paulina wzięła głęboki wdech i policzyła do dziesięciu, żeby nie wpaść w szał i nie powiedzieć czegoś, czego by potem żałowała ze względu na konsekwencje, jakie pewnie musiałaby ponieść. Objęła się ramionami, pochyliła w stronę bocznej szyby i ukradkiem wycierała łzy, które – pomimo wszelkich prób powstrzymania – pociekły jej po zaczerwienionych ze złości policzkach.

Całą drogę do domu ojca nie odzywali się do siebie. Dobrze, że grało chociaż cicho radio, dla Pauliny taka cisza była bowiem nie do zniesienia. W jej domu było ciągle głośno, przewijało się mnóstwo ludzi i dziewczyna nie była przyzwyczajona do ciszy – działała na nią przygnębiająco. Późnym wieczorem dojechali do miasta, w którym miała teraz zamieszkać. Przejechali przez centrum i wjechali na ponure wojskowe osiedle upstrzone niskimi, czteropiętrowymi domami. Przejechali obok koszar i budynku wyższej szkoły oficerskiej, i byli już na ulicy, przy której w takich samych kwadratowych domkach jednorodzinnych mieszkali oficerowie wyżsi rangą wraz z rodzinami. Podjechali pod jeden z takich domków. Po chwili otworzyły się drzwi i na zewnątrz wyszedł wysoki chłopak, około czternastoletni, który był bratem Pauliny. Dziewczyna wysiadła z samochodu i wyciągała swój plecak leżący na tylnym siedzeniu. Chłopak podszedł do niej i podał jej rękę.

– Cześć, jestem Kuba. Twój brat, zdaje się – powiedział z uśmiechem.

– Zdaje się, że tak. Paulina. – Też się uśmiechnęła i oddała uścisk.

Ojciec wyciągał jej walizki i pudła z książkami, które pozwolił jej zabrać. Z tym też miała problem, właściwie to on miał problem. Jeszcze w domu, gdy się pakowała, wszedł do jej pokoju i krytycznym wzrokiem ogarnął ilość pudeł, jaką przygotowała do zabrania.

– Dwa kartony – powiedział krótko, patrząc na nią, jakby była pełzającym robakiem.

– Co dwa kartony? – nie rozumiała.

– Możesz zabrać tylko dwa kartony. Wybierz które – brzmiała oschła odpowiedź.

– Ale to są moje rzeczy. Potrzebuję książek, albumów, które kupowała mi mama – ostatnie słowo powiedziała załamującym się głosem.

Ojciec zmrużył brwi i popatrzył na nią tym razem ze złością.

– Dwa kartony. I pośpiesz się – rzucił i wyszedł.

I teraz wnosiła te cholerne dwa kartony, w których musiała upchać całe swoje dotychczasowe życie. Gdy weszli do domu, ojciec poprowadził ją do jej nowego pokoju. Pokoik znajdował się na piętrze, był niewielki i zupełnie bez wyrazu. Wiedziała, że będzie musiała ożywić te białe sterylne ściany, teraz czuła się jak w pieprzonym szpitalu. Ojciec postawił jej torby i powiedział krótko:

– Chodź na dół, poznasz swoją macochę.

Boże, czy on musiał być takim sztywniakiem?! I to określenie „macocha”. Od razu przywodziło jej na myśl bajkę o Kopciuszku. Tylko że jej daleko było do uległego Kopciuszka.

Zeszła za ojcem na dół i od razu napotkała lodowaty wzrok jasnoniebieskich oczu. Żona ojca była wysoką chudą blondynką o surowej twarzy i wąskich ustach. O rany! Co ojciec widział w tej kościstej czarownicy?! Jej matka była piękną kobietą, czarnowłosą, o bardzo kobiecych kształtach. Paulina odziedziczyła figurę właśnie po matce. I urodę zresztą też. Patrząc na stojącą przed nią blondynkę, doszła do wniosku, że jej brat był podobny do ojca. No, i dzięki Bogu!

– Witaj, Paulino, w naszym domu. – Żona ojca przerwała jej te rozmyślania. – Grażyna Latkowska – podała jej kościstą dłoń, którą Paulina mocno uścisnęła.

– Paulina Litwiak, córka Kariny i Adama Latkowskiego – powiedziała bez mrugnięcia okiem. Sucha Graża, jak już ją sobie nazwała w myślach, rzuciła jej ostre spojrzenie, takie samo, jakie rzucił jej ojciec. Jej brat stał z tyłu i jego oczy wyraźnie się śmiały, chociaż twarz pozostała nieruchoma. O rany! Co za dom!

Żona ojca oprowadziła ją po domu, który z zewnątrz nie prezentował się ciekawie. W środku był nawet luksusowo urządzony, ale bez jakiejkolwiek fantazji czy polotu. Wszystko takie… zachowawcze. Aż do mdłości poprawne i ułożone w pedantycznym porządku. Potem Graża przygotowała jej i ojcu późną kolację, którą zjedli oczywiście w milczeniu. Paulina miała wrażenie, że zaraz udławi się posiłkiem, ponieważ przez ściśnięte gardło nie chciało nic przejść. Gdy skończyła, podziękowała za kolację i posprzątała po sobie. Tego akurat była nauczona – gdyby w swoim domu nie sprzątała i nie zmywała, szybko zabrakłoby im czystych naczyń. Jej matka potrafiła zjeść na papierowym talerzyku i nie przeszkadzał jej panujący w kuchni bałagan.

Chciała już iść na górę, kiedy ojciec wstał i powiedział tym swoim tonem przyzwyczajonym do wydawania rozkazów:

– Jutro śniadanie o ósmej trzydzieści.

– Przecież jutro jest niedziela. – U niej w domu w niedzielę spało się do południa, a potem jadło cokolwiek, najczęściej w łóżku.

– W niedzielę nie jadasz śniadań? – Ojciec wreszcie na nią spojrzał, ale za chwilę odwrócił wzrok, jakby nie mógł znieść jej widoku.

– Jadam, ale nie o takiej morderczej porze. – Wzruszyła ramionami.

– U nas w domu w niedzielę śniadanie je się o ósmej trzydzieści, obiad o czternastej, a kolację o osiemnastej. Przestrzegamy tych pór posiłków przez szacunek dla Grażyny, która dla nas gotuje. Dlatego spóźnianie się jest niedopuszczalne. – Ojciec patrzył gdzieś ponad jej głową, a Paulina nie mogła zapanować nad ogarniającym ją śmiechem.

– A co to jest? Stołówka dla tetryków w domu starców? A czy pory korzystania z toalety też są określone? – Parsknęła i w tym momencie poczuła silny uścisk palców na swoim ramieniu.

– Jesteś tak samo głupia, jak twoja matka! – rzucił jej w twarz ojciec. – Myślisz, że życie bez zasad jest lepsze od takiego, w którym człowiek musi postępować wedle ustalonych norm, ale mam zamiar cię tego nauczyć. Nie wystawiaj mojej cierpliwości na próbę i zacznij się stosować od zaraz. A teraz idź na górę i zmyj ten cholerny makijaż. I jutro widzę cię na śniadaniu nie pomalowaną jak maszkara i bez tych kolczyków. I ubierz się jak na niedzielne śniadanie przystało. Dobrej nocy – dokończył, puścił jej ramię, na którym odbiły się jego palce, i wyszedł. Paulina wzięła głęboki wdech, potarła oczy, ponieważ znowu zaczęły ją piec, i zła na siebie poszła do swojego pokoju.

Trochę się rozpakowała, wyciągnęła koszulkę, w której zwykle spała, i poszła się umyć. Gdy wracała do siebie, spotkała stojącego koło łazienki Kubę.

– Pokazał ci już podział zadań? – spytał brat, patrząc na nią z lekkim uśmiechem.

– Jaki podział? – Pokręciła głową.

– No, każdy w domu ma swoje zadania do wykonania w zależności od dnia. Wiesz, wynoszenie śmieci, sprzątanie łazienek, pokoi, kuchni, mycie okien, prace w ogródku, zamiatanie podwórka, takie tam… – Kuba machnął ręką.

Paulina patrzyła na niego szeroko otwartymi oczami.

– Chyba żartujesz?! – parsknęła śmiechem.

– Serio. Wszystko jest określone w strategicznym planie operacji „Ratujmy dom”. To taka… moja własna nazwa – Kuba znowu był śmiertelnie poważny, tylko oczy mu się śmiały.

– Słuchaj, ile masz lat? – spytała, patrząc na niego zdumiona.

– W grudniu skończę piętnaście.

– Jak dajesz radę z tym… wszystkim?

– A są jakieś inne opcje? Ta wojskowa dzielnica to tak jakby inny świat. Zobaczysz, gdy pójdziesz do szkoły. Tutaj wszyscy tak żyją – wzruszył ramionami. – Dobra, ja spadam do siebie, bo zaraz będzie ogłoszona cisza nocna. – Parsknął tym razem i poszedł do swojego pokoju.

Paulina przez chwilę patrzyła zdumiona w drzwi, które zamknęły się za jej nowo poznanym bratem. Odwróciła się i poszła do swojego sterylnego pokoiku.

Nazajutrz obudziło ją pukanie do drzwi i po chwili pokazała się głowa jej brata, który patrzył na nią niepewnym wzrokiem.

– Paula, chyba zaspałaś, za dziesięć minut jest śniadanie. Wolałem cię obudzić, żebyś nie miała kłopotów – powiedział cicho i zamknął drzwi.

O rany! Ona miała mieć kłopoty dlatego, że chciała dłużej pospać w niedzielny poranek? To jest jakiś koszmar! Wstała, poszła się umyć, ubrała czarne dresy i czarną koszulkę z twarzą Jamesa Hetfielda na przedzie, związała byle jak włosy i zeszła na dół, gdzie już wszyscy siedzieli.

– Dzień dobry – powiedziała niewyraźnie i usiadła na wolnym krześle koło brata.

– Masz dziesięć minut spóźnienia – powiedział ojciec.

– To co, nie załapałam się na zupę mleczną? – spytała już zła, a jej oczy rzucały czarne błyski.

Ojciec spojrzał jej w oczy i wyglądało tak, jakby przez jego twarz przebiegł jakiś cień.

– Wiem, że nie jesteś przyzwyczajona do jakiegokolwiek porządku i zasad, dlatego puszczę tę uwagę mimo uszu. Nie będę też zwracać uwagi na twój okropny strój. Na drugi raz, kiedy spóźnisz się na niedzielny posiłek, nie dostaniesz go w ogóle. A teraz smacznego – powiedział sucho i cała trójka zgodnie przystąpiła do jedzenia. Paulina miała ochotę rzucić mu w twarz, że nie wie, po co zawracał sobie głowę jej osobą; mógł zostawić ją czterysta kilometrów stąd, a nie przywozić do tego wojskowego więzienia, skoro tak jej nienawidzi. Ale zamiast tego wzięła głęboki wdech i zaczęła jeść.

Po posiłku pomogła bratu posprzątać i gdy zmywali naczynia, zapytała:

– Kuba, jest tu gdzieś jakaś biblioteka? Musiałam większość książek zostawić w domu, więc rozumiesz…

– Jest, tuż za koszarami. Po południu możemy się tam przejść, pokażę ci – odpowiedział brat, wycierając talerzyki.

– Dzięki. W tych koszarach pracuje ojciec? – spytała ciszej, wskazując brodą w stronę salonu, w którym siedział ojciec z Grażą.

– Tak. Jest szefem wydziału strategii, jakoś tak.

– No, to już wiem, skąd ten idealny porządek i podział zadań – uśmiechnęła się.

– No nie? Dokładnie tak jest.

Gdy kończyli sprzątanie, z salonu dobiegł głos ojca wołającego ją służbowym tonem. Miała ochotę stanąć przed nim i zasalutować, ale wiedziała, że to by go wytrąciło z równowagi, a tego akurat nie chciała.

– Usiądź. Muszę z tobą porozmawiać. – Ojciec wskazał jej fotel po drugiej stronie dębowej ławy.

– O co chodzi? – spytała z westchnieniem, starając się panować nad nerwami, które zawsze ją dopadały w jego obecności.

– Po pierwsze, idziesz jutro do szkoły. Będziesz w klasie humanistycznej, to chyba najbliższe twojemu dotychczasowemu kierunkowi.

– No, powiedzmy… – rzekła z przekąsem.

– Całe to twoje malarstwo uważam za stratę czasu, ale na razie to zostawmy. Musisz coś zrobić ze swoim strojem. Chyba nie sądzisz, że pójdziesz do szkoły w tych czarnych szmatach i wysokich butach?

– Właśnie tak sądzę. Tak się ubierałam od zawsze i tak będę się ubierać nadal. – Paulina patrzyła ojcu prostu w oczy, a on znowu odwrócił twarz, jakby nie mógł znieść jej wzroku.

– Posłuchaj – pokręcił głową, zaciskając mocno szczęki, jakby ostatkiem sił panował nad sobą. – To bardzo dobre liceum. Chodzą tam głównie dzieci oficerów i żołnierzy. W większości są to dzieci moich podwładnych. Nie chcę, żeby szeptali za moimi plecami, że moja córka wygląda jak narkomanka z dworca.

– Po pierwsze, mam inne nazwisko, po drugie… nie jestem twoją córką! Jestem tylko nieszczęśliwym wypadkiem, który zdarzył ci się na drodze do wojskowej kariery i który wyrzuciłeś jak niepotrzebną rzecz. Będę chodziła ubrana, tak jak będę uważała za stosowne. Pogódź się z tym albo odeślij mnie do Małgośki! – krzyknęła i w tym samym momencie poczuła silne uderzenie w twarz, aż głowa odleciała jej do tyłu.

– Po pierwsze, nie będziesz podnosiła na mnie głosu. Nie jestem twoim kolegą ani twoim użalającym się nad sobą ojczymem – ojciec górował nad nią, a jego brązowe oczy rzucały wściekłe błyski. – Nie masz pojęcia, o czym mówisz i nigdy więcej nie poruszaj przy mnie tego tematu. A teraz idź do siebie i przemyśl sobie pewne rzeczy. Musisz się dostosować do zasad panujących w tym domu, bo nie mam zamiaru nigdzie cię odsyłać. Liczę, że masz trochę rozumu i podejmiesz właściwą decyzję. A teraz zejdź mi z oczu – machnął ręką, jakby odganiał natrętną muchę, odwrócił się i utkwił wzrok w oknie.

Paulina pobiegła na górę, starając się nie wybuchnąć płaczem. Pozwoliła sobie na to dopiero w swoim pokoju, wciskając palącą twarz w poduszkę.

Boże! Jak miała żyć w tym domu, z tym człowiekiem, który ją wyraźnie nienawidził? Co ona mu zrobiła? Przecież to on ją zostawił, wyparł się jej, nigdy się nią nie interesował. A teraz przez to, że była zbyt wielkim tchórzem i zbyt wielką egoistką, jej matka zginęła, a ona musiała mieszkać w tym obcym domu, z tymi obcymi, dziwnymi ludźmi, którzy całe życie podporządkowali jakimś chorym zasadom ustalonym przez psychopatycznego człowieka.

Musi jakoś przetrwać ten rok. Potem będzie zdawać na akademię sztuk pięknych i wyjedzie z tego obskurnego miasta i tego fanatycznego domu, i zacznie żyć wedle swoich własnych zasad. Póki co… musiała się jakoś dostosować, żeby przeżyć i nie oszaleć. Wystarczyły już jej własne demony, które ją dopadały przeważnie nad ranem, powodując, że zrywała się z łóżka i trzęsła jak w febrze, zagryzając pięści, żeby nie krzyczeć.

Gdy zeszła na obiad, o wyznaczonej godzinie, ojciec rzucił szybkie spojrzenie na zaczerwienione od płaczu oczy i zaraz odwrócił wzrok. Przez cały posiłek rozmawiał z Grażą na jakieś neutralne tematy, nie zwracając się do niej ani słówkiem, co akurat było jej na rękę. Po skończonym obiedzie zajęła się sprzątaniem ze stołu, w czym pomagał jej Kuba. Potem brat powiedział ojcu, że idzie oprowadzić Paulinę po osiedlu, i wyszli na zewnątrz.

Dzielnica, w której przyszło jej mieszkać, była bardzo szara i ponura. Takie same domki, szare kwadraciaki, takie same czteropiętrowe bloki, szarobury budynek szkoły łączącej wszystkie trzy etapy edukacji – podstawówkę, gimnazjum i liceum. No i szkoła oficerska wraz z koszarami. Czuła się jak na końcu świata, zamknięta w tajnej bazie wojskowej, a napotykani ludzie o maskach zamiast twarzy wydawali się jej tylko substytutami swoich człowieczych pierwowzorów.

Kuba pokazał jej szkołę, potem minęli koszary, w których widziała biegających krótko ostrzyżonych młodych żołnierzy, wszystkich z takim samym zaciętym wyrazem twarzy. Za koszarami zaczynał się trochę inny świat, kolorowe od twórczości graficiarzy budynki, dom kultury i biblioteka zbudowana z czerwonej cegły.

„Dzięki ci, Boże, za jakiś inny kolor w tym czarno-białym świecie!” – pomyślała.

Podczas rozmowy z Kubą o jego zainteresowaniach, o uprawianej szermierce, doszła do wniosku, że biorąc pod uwagę wychowanie w takim kostycznym domu, jej brat jest naprawdę fajnym chłopakiem, który w całym tym szaleństwie potrafił się jakoś odnaleźć, nie stłamsić się i zachować osobowość. Podziwiała go za to. Ona kompletnie nie wiedziała, jak da radę tam żyć.

Gdy wrócili do domu, jej brat poszedł do kolegi, a ona zamknęła się w swoim pokoju, położyła na łóżku ze słuchawkami od iPoda w uszach i zamknęła oczy. Jutro szła do nowej szkoły, ale za bardzo się tym nie stresowała. Wiedziała, że wszyscy będą na nią patrzeć jak na zjawisko nie z tej ziemi. Po pierwsze, dlatego, że była nowa, po drugie, że była córką generała Latkowskiego, i po trzecie, że wyglądała inaczej niż inni. Na pewno nie da sobie tego odebrać, niech ojciec ani nikt inny na to nie liczy!

Nagle poczuła, że ktoś dotyka jej ramienia. Otworzyła nieprzytomne oczy i zobaczyła swojego ojca, który krytycznym wzrokiem ogarniał panujący w jej pokoju rozgardiasz.

– Posprzątaj tu – powiedział krótko tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Tu masz plan lekcji na jutro. Kuba mi mówił, że pokazywał ci, gdzie jest biblioteka. Możesz wypożyczać książki na moją kartę, tutaj masz numer – położył kartki na łóżku i nie obdarzywszy jej ani jednym spojrzeniem, wyszedł.

Paulina spojrzała na kartki, potem na drzwi i nie wiedzieć czemu wybuchła duszącym płaczem. Łkała w poduszkę i szeptała przerywanie:

– Mamusiu… wybacz mi…

Rozdział 2

Kolejne dni minęły Paulinie jak jakiś czarno-biały horror z lat dwudziestych. Szkoła okazała się tak beznadziejna, jak dziewczyna sobie od początku wyobrażała. Same sztywniaki i kujony, dziewczyny trzymające się grupkami i patrzące na nią z pobłażliwością, krytyką, a niektóre z wrogością. Z kolei męska część klasy nie ukrywała zainteresowania nową koleżanką, nie dość że różniącą się od znanych im dziewczyn z klasy, to jeszcze bardzo oryginalną, efektowną, do tego ładną i kobiecą. Pomimo starań Pauliny, żeby ukryć swoje kobiece atuty, jej figura była doskonale widoczna i po krótkim czasie praktycznie na każdej przerwie kręciło się koło niej kilkunastu chłopaków z klasy. Dziewczynę uderzyło najbardziej to, że wszyscy są tak do siebie podobni. Każdy z jej kolegów miał krótko obstrzyżone włosy i jakieś takie surowo-taksujące spojrzenie, co – mówiąc szczerze – trochę ją przerażało. Ona, ze swoimi długimi rozpuszczonymi włosami i fantazyjnymi ciuchami, wyglądała wśród tej młodzieży tak, jakby sfrunęła właśnie z innej planety i zagubiła się w nieznanym sobie świecie. Oczywiście, zaraz w pierwszym dniu, po powrocie ze szkoły, miała kolejne spięcie z ojcem, któremu Graża zdążyła donieść, w jakim stroju Paulina poszła do szkoły. Skończyło się na tym, że Paulina wreszcie przestała nad sobą panować i ryknęła mu w twarz, że nie założy pieprzonego mundurka, a ojciec podleciał do niej błyskawicznie ze ściągniętą od gniewu twarzą i wepchnął ją na schody, mówiąc, że ma natychmiast iść do swojego pokoju, zanim on straci resztki opanowania. I tak było niemal codziennie, ale Paulina nie poddawała się. Wyciągnęła wprawdzie kolczyk z nosa, ale te w uszach zostawiła, pierścionki także, no a o tym w pępku nie wiedział.

Codziennie po szkole chodziła do biblioteki, która okazała się całkiem nieźle zaopatrzona. Było też kilka ciekawych albumów o malarstwie i innych pozycji o interesującej ją tematyce. Paulina przesiadywała tam dość długo. Nie chciała wracać do domu, zwłaszcza że jej brat też przychodził później, ponieważ po skończonych lekcjach miał treningi szermiercze, ojciec był w koszarach, a ona nie miała zamiaru spędzać czasu z Grażą, która patrzyła na nią tak, jakby była niepotrzebnym meblem nadającym się do wyrzucenia.

Wieczorami uczyła się, czytała, słuchając swojej muzyki przez słuchawki, ojciec dostawał bowiem szału, gdy włączała swoje płyty na odtwarzaczu CD, który chyba specjalnie dla niej kupił i postawił w jej pokoju. Zupełnie nie mogła rozgryźć tego człowieka. Wziął ją, zaopiekował się nią, miała wszystko, co było jej niezbędne, ale ewidentnie nie mógł znieść jej obecności. Rzadko kiedy patrzył jej w oczy, a gdy to robił, zaraz odwracał wzrok, jakby była jakimś obrzydliwym robakiem. O co mu chodziło? Potrafił tylko wydawać rozkazy i potem machał ręką, żeby zeszła mu z oczu. Jego żona w ogóle z nią nie rozmawiała, a czasami traktowała ją tak, jakby była niewidzialna. Jedyną osobą, z którą mogła pogadać, był Kuba, ale on też miał swoje sprawy, a poza tym nie o wszystkim mogła porozmawiać z piętnastolatkiem. Prawie codziennie dzwoniła do niej Małgośka. Paulina starała się trzymać przed nią fason i zawsze udawała, że jest w porządku i jakoś się układa. Wiedziała, że zniesie wszystko, tylko nie współczucie i żal.

Którejś nocy, kiedy jak zawsze śniła się jej matka, która wysiada pokrwawiona z rozbitego samochodu, trzyma na rękach nieprzytomnego, tak samo zakrwawionego synka i mówi do niej z wyrzutem: „Dlaczego mi nie powiedziałaś?”, Paulinę obudził własny krzyk. Za późno się zerwała i nie zdążyła zdusić okrzyku w zaciśniętej pięści, tak jak zawsze to robiła. Gdy siedziała na łóżku, obejmując poduszkę i cicho w nią łkając, otworzyły się drzwi i stanął w nich ojciec, patrząc na nią wzrokiem, z którego nic nie mogła wyczytać.

– Krzyczałaś? – spytał obojętnym tonem.

– Tak… miałam zły sen, przepraszam – odparła cicho, wycierając ukradkiem mokre policzki.

– Co ci się śniło? – Patrzył na nią jakimś dziwnym wzrokiem.

– Nic… nie wiem, jakieś głupoty – wzruszyła ramionami.

– Za późno chodzisz spać, słuchasz tej ogłupiającej muzyki, to potem śnią ci się jakieś bzdury. Kładź się i spróbuj zasnąć. Za dwie godziny wstajesz do szkoły – powiedział cicho i wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Boże! Nie miała nawet z kim porozmawiać o tych snach, które od śmierci matki nawiedzały ją co noc. Skuliła się, objęła ramionami poduszkę i poczuła, że jest sama, naprawdę sama, w tym ponurym domu, w tej ponurej dzielnicy, w tym szarym mieście, na tym wielkim, obcym świecie. Uświadomiła sobie, że tak już zostanie, ponieważ nie będzie w stanie otworzyć się przed kimkolwiek i wyrzucić z siebie tego wszystkiego, co w niej siedzi.

Tego dnia, kiedy zdarzyło się coś, co odmieniło jej całe życie, wstała rano, jak zawsze niewyspana, z podkrążonymi oczami i spuchniętymi od płaczu powiekami. Założyła obcisły top, czarne wąskie dżinsy, na to luźną tunikę i swoje wysokie buty. Włosy zostawiła rozpuszczone, przewiesiła torbę przez ramię i zeszła na dół. Ojca już nie było, ale przed wyjściem zatrzymała ją Graża. Patrzyła na nią krytycznym wzrokiem.

– Poczekaj. Twój ojciec mówił ci coś na temat noszenia tej okropnej biżuterii. On nie ma zamiaru chodzić do szkoły i tłumaczyć się za ciebie. Zrób coś z tym – powiedziała sucho, obejmując się kościstymi ramionami.

– Aha, pewnie, że coś z tym zrobię. Może kolejny kolczyk, tym razem… w brwiach? Albo lepiej w języku! O tak, to świetny pomysł! – powiedziała z uśmiechem Paulina i wyszła, zamykając za sobą drzwi tak, że w oknach zadrżały lekko szyby.

Durna sucha Graża! Niech lepiej zrobi coś ze swoją anorektyczną gębą, bo wyglądała jak matka ojca, a nie jego żona. O rany, jej ojciec miał chyba coś ze wzrokiem. Sam był bardzo przystojnym facetem, wysokim, dobrze zbudowanym, o gęstych brązowych włosach i piwnych oczach. Cerę miał śniadą i Paulina odziedziczyła po nim oliwkowy kolor skóry, który sprawiał, że nie musiała praktycznie się opalać. I tak zawsze wyglądała, jakby wróciła z wczasów nad Morzem Śródziemnym. Nie rozumiała, jak on mógł nie chcieć jej matki. Sama matka niewiele opowiadała o czasach sprzed jej narodzin. Kiedyś wspomniała tylko, że bardzo kochała Adama, ale kariera w armii była dla niego najważniejsza, ważniejsza niż ona, ważniejsza niż Paulina. A matka była zbyt dumna, żeby o niego walczyć. Paulina już o nic więcej nie pytała. Wiedziała tylko tyle, że była córką mężczyzny, który jej nigdy nie chciał. A teraz utwierdzała się w przekonaniu, że tak właśnie jest. I było. I będzie.

Po skończonych zajęciach Paulina wyszła ze szkoły i poszła w stronę biblioteki, ponieważ historyczka zadała im na następne zajęcia, które miały być za tydzień, pokaźny referat do napisania. Przedmioty humanistyczne nie sprawiały jej problemu, natomiast takie wynalazki, jak chemia, fizyka i znienawidzona matematyka stanowiły dla niej zagadkę, której nigdy nie mogła rozwiązać. Na tych zajęciach siedziała jak na lekcjach chińskiego dla początkujących i zupełnie nie mogła się dopatrzyć sensu w uczeniu się tych przedmiotów. Dlatego zdążyła już nałapać po jedynce z każdego z nich i zastanawiała się, jak ma powiedzieć o tym ojcu. Z jednej strony, nie chciała się przyznać, że ma problem, ale z drugiej – nie miała zamiaru na półrocze być zagrożona z czegokolwiek.

Gdy szła do biblioteki, przechodziła koło koszar i zerknęła na żołnierzy ustawionych w równym szeregu, ubranych w spodnie moro i zielone koszulki. Boże! Chyba znienawidzi zielony kolor do końca życia i wszystko, co się wiąże z mundurem. Nie rozumiała, jak matka mogła zakochać się w wojskowym, dla którego życie to tylko rozkazy i zasady. Kręcąc głową, weszła do biblioteki, zadowolona, że chociaż tutaj nie ma żadnych żołnierzy. Pewnie mieli swoją bibliotekę w koszarach. Zresztą, nie sądziła, żeby z niej korzystali – chyba nikt nie napisał podręcznika o tym, jak umiejętnie strzelać do ludzi.

Podeszła do bibliotekarki, o której mówiła w myślach „biblioteczna babcia”, ponieważ ta zawsze obdarzała ją i jej strój niezbyt przyjaznym spojrzeniem. Podała jej kartę i weszła pomiędzy półki, by poszukać potrzebnych jej książek. W bibliotece nie było prawie nikogo, tylko ze trzy babcie, jakiś uczeń gimnazjum i dwie kobiety po czterdziestce. Paulina utknęła przy regale z książkami historycznymi, usiadła na ziemi, skrzyżowała nogi obute w glany i zaczęła przeglądać stos książek, który wybrała z dość pokaźnego zasobu. W pewnym momencie miała wrażenie, że ktoś się jej przygląda, ale gdy podniosła wzrok, nikogo nie było. Potrząsnęła głową i wróciła do przeglądania książek. Wybrała chyba z siedem pozycji, bez których nie będzie w stanie napisać referatu na co najmniej piątkę. Taki miała plan, żeby zrównoważyć matematyczne braki. I pochodne matematycznych. Wzięła stosik książek, który okazał się dosyć pokaźnym stosem, i podeszła do stolika bibliotekarki. Położyła je z sapnięciem na stole i odgarnęła długie włosy z twarzy. Starsza kobieta spojrzała na nią krytycznie, jak zawsze zresztą, i spytała burkliwym tonem.

– Po co ci tyle książek?

– Do czytania – Paulina wzruszyła ramionami. Nie lubiła głupich pytań.

– Aż tyle? I wszystkie z historii.

– Piszę referat – rzekła krótko, chociaż miała ochotę powiedzieć, że nie ma czym w piecu palić. O rany! Jaka głupia baba!

– Dobrze, ale nie trzymaj ich długo – powiedziała obrażonym tonem kobieta, oddając jej kartę.

Paulina pokręciła głową, zarzuciła plecak na jedno ramię, wzięła stos książek i zdenerwowana odwróciła się gwałtownie, by odejść z godnością, pokazując babci bibliotecznej, że ma ją w głębokim poważaniu, lecz nie było jej dane to zrobić. Miała wrażenie, jakby zderzyła się z betonową ścianą, straciła równowagę i wszystkie książki rozsypały się po podłodze. Bibliotekarka zaczęła marudzić coś o niszczeniu książek i o karze, ale Paulina nie wiedziała, co ona właściwie do niej mówi. Stała przed jakimś chłopakiem, z którym właśnie przed chwilą się zderzyła, gdy chciała wyjść z tej cholernej biblioteki z podniesionym czołem. Zamiast tego wpatrywała się w klatkę piersiową chłopaka, nie śmiała podnieść głowy wyżej. Że też jej zawsze musiało się przydarzyć coś takiego.

Nagle zobaczyła, że stojąca przed nią postać zaczyna się lekko trząść. On się śmiał… śmiać? Z niej? O, niedoczekanie! Zuchwale podniosła wzrok, żeby na niego spojrzeć, i natychmiast tego pożałowała. Chłopak, a może facet? Na pewno był starszy od niej, może trzy, cztery lata? Był wysoki, no przy niej nie było to trudne, ale miał na pewno powyżej metra osiemdziesięciu pięciu. Włosy ciemnoblond, bardzo krótko obstrzyżone, śniada cera, co przy tym kolorze włosów było trochę dziwne, tak samo jak czarna oprawa oczu i czarne brwi. Do tego cholernie zielone oczy wpadające w jasny karmel. Zdecydowanie zarysowana szczęka, długi, ostry nos, ładne usta, które teraz rozciągnęły się w szerokim uśmiechu. Cholera! Mógł się nie uśmiechać, mogłaby wtedy jakoś oddychać, a teraz wyraźnie zaczynała mieć z tym problem. Przy tym uśmiechu oczy mu się zwęziły, zamieniając się w lekko skośne szparki, a w policzkach pojawiły się dwa dołeczki. Cholera, po raz drugi! Rozkoszny demon!

Że też człowiekowi w ułamku sekundy przychodzą na myśl takie idiotyczne rzeczy. Paulina poczuła, że palą ją policzki, opuściła wzrok na książki i gwałtownie kucnęła, chcąc je pozbierać. On w tym samym momencie chciał zrobić to samo i uderzył ją lekko barkiem, a właściwie ona zderzyła się z jego twardym ramieniem i tracąc równowagę klapnęła na pupę na środku biblioteki. Czuła na sobie wzrok wszystkich bibliotecznych babć i oczywiście faceta o demonicznym uśmiechu. Cholera! Już go sobie nazwała w myślach! Idiotka! Czy jest jakieś zaklęcie, które wypowiedziane w ciszy powoduje rozstąpienie się bibliotecznej podłogi i pochłonięcie niezgrabnej osiemnastolatki, tak aby nikt się nie zorientował? Nie? Jasny gwint! A ona teraz tak bardzo potrzebowała tego zaklęcia. Nigdy go nie ma, kiedy jest potrzebne.

Paulina czuła, że twarz jej paruje, ale nie śmiała nawet spojrzeć na faceta, który już wstał i nadal nie ruszał się z miejsca. Zobaczyła nagle opaloną dłoń z długimi palcami, która pojawiła się tuż przed nią. Podniosła wzrok. Jego uśmiech był już tak szeroki, że nie mógł być szerszy. Zobaczyła ładne białe zęby. Do tego chłopak lekko się trząsł, co znaczyło, że tylko dlatego, iż znajduje się w bibliotece, nie wybucha donośnym śmiechem. Paulina najchętniej zlekceważyłaby tę jego pomoc, ale bała się, że wstając pod jego czujnym spojrzeniem, zrobi na przykład fikołka w powietrzu albo jakąś inną fascynującą akrobację, więc ujęła jego dłoń i poczuła silny uścisk palców. W jednej sekundzie została podniesiona do góry i przyciągnięta do twardej klatki piersiowej swego wybawcy, a raczej świadka swojej kompromitacji. Zrobił to zresztą specjalnie, bo gdy przyciśnięta do jego torsu podniosła głowę, widziała tylko jego śmiejące się oczy i trochę złośliwy uśmiech. I ten zapach! Zapach faceta, który właśnie wyszedł spod prysznica. Boże! Wyobraziła sobie jego muskularne ciało, ale bez przesady, to nie typ mięśniaka z siłowni, a więc jego świetnie umięśnione ciało, pokryte delikatną wodną mgiełką, i stwierdziła, że musi jak najszybciej wyjść z tej przeklętej biblioteki, do której nie przyjdzie przez najbliższe… sto lat? A z książkami do zwrotu wyśle Kubę. Potrząsnęła głową, odsunęła się do swojego wybawco-prześladowcy, pozbierała w błyskawicznym tempie książki i wybiegła na zewnątrz, na zakończenie potykając się pięknie tuż przy wyjściu. Widziała tylko babcie biblioteczne kręcące głowami i tego fantastycznego faceta stojącego na środku z wyrazem zdumienia na twarzy.

„O rany! Pewnie zastanawia się, czy jestem zdrowa psychicznie…” – takie i inne myśli chodziły Paulinie po głowie w drodze do domu. Zrobiła z siebie idiotkę! Kompletną! Miała nadzieję, że już nigdy nie spotka tego faceta, bo chyba musiałaby wykopać tunel i tamtędy się przemieszczać. Co to był za chłopak? Żołnierzem raczej nie był, bo nie widziała, żeby ci zapuszczali się do biblioteki miejskiej. No, i całe szczęście – nienawidziła wszystkiego, co było związane z armią. Na licealistę też nie wyglądał. Pewnie to syn jakiegoś wojskowego albo przyjechał do kogoś. Nie, gdyby przyjechał, nie chodziłby do biblioteki. Zresztą… co to ma za znaczenie, kim on był? Bez sensu, wpadła na jakiegoś faceta, zrobiła z siebie pośmiewisko i teraz analizuje każdy jego ruch, uśmiech, gest. I gdy ją przyciągnął do siebie… Cholera! Facet wiedział, co robi. Ta granitowa klatka, te mięśnie, te silne dłonie. O rany! Jakiś facet naigrawa się z niej, a ona stoi rozmarzona przy płocie koszar i patrzy maślanym wzrokiem w szary budynek. Jeszcze jakiś wojak pomyśli, że się w nim zakochała. Pokręciła głową, użalając się nad swoim zidioceniem, i poszła do domu.

Cały dzień nie mogła sobie znaleźć miejsca i nie mogła się skupić nad cholernym referatem z historii. Cały czas miała przed oczami tę fascynującą twarz. Przy kolacji, gdy ojciec zwrócił jej uwagę, żeby już sobie odpuściła z tymi kolczykami, bo dał jej trochę czasu na aklimatyzację, ale jego cierpliwość się kończy, odparła jak automat:

– Dobrze, ściągnę – bo właśnie wspominała moment, kiedy zderzała się z twardym ciałem rozkosznego demona.

Ojciec spojrzał na nią, jakby miała coś na twarzy, ale już nie skomentował jej odpowiedzi i dał spokój z czepianiem się, przynajmniej tego wieczoru.

Po kolacji Paulina zamknęła się w pokoju. Słuchała muzyki i wyrzucała sobie, że mogła z nim jednak porozmawiać, a nie zachowywać się jak dzikuska. Mogła chociaż przeprosić, potem podziękować, cokolwiek, a nie uciekać jak psychopatka z oddziału zamkniętego. Facet pewnie pomyślał, że ma do czynienia z przypadkiem beznadziejnym, zresztą zrobił sobie z niej obiekt żartów, bo w innym przypadku nie śmiałby się tak głupkowato. Dobra, nie głupkowato, tylko cholernie seksownie, co było jeszcze gorsze, ponieważ ona nic z tym nie zrobiła.

Jedynym plusem fascynacji tym facetem i natrętnych myśli o nim było to, że nie zadręczała się swoimi koszmarami, które siedziały w niej głęboko i atakowały z wielką mocą, kiedy tylko zostawała sama.

„Cholera! Skup się na referacie z historii, a nie na jakimś facecie, który pewnie zapomniał o twoim istnieniu, w momencie gdy tylko zamknęły się za tobą drzwi!”

Paulina nie miała pojęcia, jak bardzo się myliła.

Nazajutrz obudziła się przed siódmą i gdy zobaczyła, która jest godzina, usiadła zszokowana na łóżku.

Boże...

Pierwszy raz nie miała powtarzającego się koszmaru. Przespała calutką noc i jedyne co z niej pamięta, to sen, w którym pojawiała się zagadkowa twarz zielonookiego faceta. O rany... było z nią źle; ale przynajmniej była wypoczęta i nie łkała o czwartej rano wtulona w poduszkę, wgryzając się zębami we własne pięści.

Umyła się szybko i spojrzała na stos wypożyczonych wczoraj książek. Nie... nie zrobi tego... Nie weźmie jednej książki, nie pójdzie jej oddać i nie wypożyczy innej tylko dlatego, aby pojawić się w bibliotece. I nie będzie szukać wzrokiem wysokiego mężczyzny o demoniczno-sardonicznym uśmiechu. Nie może tego zrobić, bo nie jest naiwną małolatą, która myśli, że taki facet sterczy cały dzień pod biblioteką w nadziei, że ona tam przyjdzie.

Gdy wyszła z łazienki, stanęła przed lustrem i rozczesywała swoje długie włosy. Popatrzyła krytycznie na swoją postać.

Nie... nie zrobi tego. Nie założy czarnej krótkiej spódnicy, nie założy obcisłego czarnego topu, który doskonale uwydatniał jej biust. Nie założy na wierzch koszulowej białej bluzki. No dobra, na pewno założy swoje ukochane glany, to na pewno zrobi!

Gdy schodziła na dół, wyzywała się od miękkich, uległych idiotek, które nie potrafią się przeciwstawić samej sobie. Weszła do kuchni, żeby zjeść szybkie śniadanie. Jej ojciec obdarzył ją uważnym spojrzeniem i jego twarz skrzywiła się nieznacznie, co przy wielkim wysiłku wyobraźni można było odebrać jako... uśmiech.

„Jasne stary, jeśli myślisz, że to twoja zasługa, to się mylisz. To efekt mojej chorej wyobraźni i pieprzonej naiwności”.

Wszystkie lekcje w szkole przesiedziała jak na szpilkach. Nie mogła się doczekać dzwonka obwieszczającego koniec ostatniej lekcji i pójścia do domu. Tak, nie ma jak siebie oszukiwać. „Do jakiego domu, idiotko? Polecisz do biblioteki i będziesz tam sterczeć w oczekiwaniu na to, co nigdy nie nadejdzie”. Pomimo tych uwłaczających sobie myśli, Paulina po skończonych lekcjach jako jedna z pierwszych opuściła szkołę i udała się w kierunku biblioteki. Gdy mijała koszary i szkołę oficerską, jej serce zaczęło wyczyniać dzikie harce. Weszła do budynku z czerwonej cegły i oczywiście zwyzywała się po raz kolejny w myśli. Oddała książkę i zagłębiła się między półkami, unikając uważnego wzroku babci bibliotecznej, która niemal od razu ją poznała, zwłaszcza po wczorajszym występie.

Usadowiła się pomiędzy regałami, tak aby mieć doskonały widok na wejście, i przez kolejne dwie godziny nie spuszczała oka z drzwi wejściowych. Obłożyła się książkami, żeby nie wzbudzać podejrzeń babci bibliotecznej, która wielokrotnie koło niej przechodziła i przyglądała się jej z podejrzliwą miną. Wreszcie Paulina stwierdziła, że już dłużej nie będzie robić z siebie debilki, wzięła pierwszą lepszą książkę i podeszła do stolika bibliotekarki.

– Ciężki ten referat – powiedziała bibliotekarka, przypatrując się dziewczynie.

– Tak, z Jagiellonów – westchnęła Paulina.

– Ale to jest książka z trygonometrii – bibliotekarka wskazała na wybraną przez Paulinę książkę.

– Tak, z trygonometrii też mam referat – odparła szybko, złapała książkę i wybiegła z biblioteki, potykając się oczywiście o cholerny dywanik leżący przy wejściu.

– Jesteś skończoną kretynką... – mruknęła do siebie i wybiegła na trawnik przed budynkiem, świadka jej największych upokorzeń.

Co ona w ogóle sobie myślała? Że on będzie przesiadywał w cholernej bibliotece, oczekując… na co? Aż ona się łaskawie pojawi? Facet pewnie nawet nie pamiętał, że wczoraj jakaś ofiara losu klapnęła na tyłek na środku czytelni. Głupia! Głupia! Głupia!

Paula wzięła zamach nogą odzianą w wysokiego czarnego buta i skopała kępkę trawy rosnącą sobie spokojnie na małym trawniku.

– Co ci trawa zrobiła? – usłyszała nagle głęboki głos dobiegający od strony murku, który przylegał do ceglastego budynku.

O rany! O Boże! O Jezu! O cholera! O ja pier.... To był on. Siedział na murku i pewnie cały czas ją obserwował, gdy po raz kolejny zachowywała się jak idiotka.

Zeskoczył z murku i szedł do niej nieśpiesznym krokiem. Dzisiaj był ubrany w zielone bojówki (brrr, czemu zielone?) i t-shirt w kolorze khaki. Trzymał ręce w kieszeniach i patrzył na nią bez uśmiechu, ale w jego oczach czaiło się coś... jakby śmiał się w środku. Był już bardzo blisko. W tym czasie w głowie Pauliny szalała burza z piorunami i gradobiciem. O rany, co mu powiedzieć? „Wymyśl jakąś szybką inteligentną odpowiedź. Jakąś powalającą ripostę. Szybko, idiotko! Przecież jesteś humanistką, do cholery!”

– Jestem Piotr – usłyszała tuż koło siebie i zobaczyła tę jego opaloną dłoń wyciągniętą w jej kierunku.

– Paulina – oddała mu uścisk i znowu się zaczerwieniła jak mała dziewczynka.

– Jesteś bojowo nastawiona. Są jakieś ofiary w bibliotece? – spytał bez uśmiechu, uważnie lustrując ją wzrokiem.

– Tam nie, nie znęcam się nad staruszkami – wzruszyła ramionami, wreszcie unosząc wzrok i patrząc mu w oczy.

Och...

– A jak po wczorajszym zderzeniu, nie jesteś ranna? – Wreszcie się uśmiechnął i znowu zrobił ten dziwny manewr z oczami.

– Wiesz... czułam się, jakbym wpadła na chiński mur, ale dzisiaj już jest lepiej – odparła, uśmiechając się przekornie kącikiem ust.

– Chiński mur, mówisz... Hm... to chyba komplement – uniósł jedną brew i już otwarcie ogarniał śmiałym wzrokiem jej postać.

Cholera, ona w glanach... tak trochę mało... kobieco... A, nieważne!

– Bolesny komplement – teatralnym gestem potarła głowę i uśmiechnęła się już bardziej swobodnie.

– No, mnie też tu i ówdzie bolało – powiedział z poważną miną. – Myślę, że powinnaś mnie jakoś... reanimować.

– Co masz na myśli? – uśmiechnęła się lekko, odgarniając włosy z twarzy.

Jego wzrok podążył za jej szczupłą dłonią, po czym zawisnął na ustach, a w końcu pobiegł w kierunku jej brązowych oczu.

– Hm... może zaprosiłabyś mnie na kawę? – Wyciągnął ręce z kieszeni i skrzyżował je na piersiach.

Czy przedramiona mogą być seksowne? Cholera, tak! Mogą!

– Może cię zaproszę – kiwnęła głową i uśmiechnęła się.

– Może w sobotę? – Pochylił się w jej stronę, a ona znowu poczuła ten fantastyczny zapach.

Wizualizacja! On... opalony... mokry... Litwiak, uspokój się!

– Może w sobotę – przytaknęła.

– Masz komórkę? – spytał, wyciągając telefon z kieszeni i patrząc na nią tym swoim nie do końca poważnym wzrokiem.

– Tak – Paulina podała mu numer, bez zbytniej nadziei, że do niej zadzwoni.

– Dzięki. Wyślę ci esemesa, żebyś też miała mój numer. Muszę już lecieć. Do zobaczenia, Paula – uśmiechnął się szeroko, jak wtedy w bibliotece.

– Do zobaczenia – odparła cicho, patrząc na jego oddalającą się postać.

Gdy zniknął jej z oczu, wyciągnęła swoją komórkę i trzymała ją cały czas w dłoni, idąc do domu, na wszelki wypadek, żeby usłyszeć sygnał wiadomości. Gdy wchodziła przez bramkę na posesję, wyzywała się od idiotek, naiwnych zaznaczmy, które myślą, że taki facet nie ma nic innego do roboty, tylko umawiać się z przypadkowo poznaną dziewczyną będącą mistrzynią kompromitujących wejść... i wyjść.

Gdy wchodziła po schodach na piętro, nagle poczuła, że telefon wibruje jej w ręce. Wpadła do swojego pokoju i zamknęła drzwi, prawie łamiąc sobie kciuk przy naciskaniu klawisza odbioru wiadomości. Potem siedziała w butach na łóżku i chyba po raz trzydziesty czytała esemesa:

„Gdzie moje maniery? Nie zapytałem, jak tam twoja pupa po wczorajszym spektakularnym upadku w bibliotece. To było coś dużego. Oczywiście, nie mówię o pupie, ona wygląda doskonale. Chyba głupoty piszę, więc lepiej już kończę. Ale zależy mi na twoim dobrym samopoczuciu i szkoda by było uszkodzić tak pierwszorzędną część ciała. Chyba naprawdę już kończę, bo coś złego zaczyna się ze mną dziać. Do zobaczenia. P.”.

Rozdział 3

Piotr siedział w swoim mieszkaniu i wpatrywał się z uśmiechem w komórkę, czekając na esemesa. To znaczy... miał nadzieję, że otrzyma esemesa. Sam w sumie nie wiedział, dlaczego poszedł dzisiaj pod tę bibliotekę i czekał w nadziei, że ona się tam pojawi. Wczoraj widział, jak wchodzi do środka, widział, jak szła od strony koszar, i domyślił się, że pewnie chodzi do okolicznego liceum. Szła energicznym krokiem, cała w czerni, w wysokich butach, a jej czarne włosy powiewały wokół twarzy, nadając jej trochę... demoniczny wygląd. Wszedł za nią do biblioteki i obserwował, jak siedzi na podłodze ze skrzyżowanymi nogami w glanach i przegląda wielki stos książek. Wyglądała... śmiesznie, ale jednocześnie uroczo. I potem... cholera, zrobił to specjalnie. Widział, jak ona rozmawia z bibliotekarką, jak odpowiada na jej pytania z pewnym zniecierpliwieniem i odwraca się gwałtownie, chcąc jak najszybciej wyjść z tej biblioteki. I wtedy podszedł do niej szybko, musiał coś zrobić, żeby... żeby ją jakoś... zaczepić. Tak właśnie. Zwrócić jej uwagę na siebie. I wszystko wyszło... doskonale. No, może oprócz klapnięcia na pupę. Nie... to było urocze do kwadratu. Musiał się powstrzymywać z całych sił, żeby nie wybuchnąć śmiechem, bo cała ta sytuacja była rodem z komedii romantycznej. A potem, gdy przyciągnął ją do siebie… Hmm... Temu nie mógł już nadać miana „urocze”, to było... przejmujące doznanie. Kiedy złapał jej małą dłoń i poczuł jej ciało uderzające w jego... A potem tak słodko się zaczerwieniła i nie patrzyła mu w oczy. To było bardzo urzekające. I do tego tak pięknie pachniała. Cholera... biblioteczne zauroczenie go dopadło. Dlatego czekał na nią dzisiaj, mając nadzieję, że tam przyjdzie. Już miał iść do domu, gdy zobaczył, jak wychodzi ze środka. Jej oczy wyglądały jak dwa czarne kamienie. Coś tam mamrotała do siebie i zaczęła kopać kępkę trawy. To go rozbawiło tak bardzo, że miał zamiar wybuchnąć śmiechem, ale nie chciał jej spłoszyć. I gdy zaczął z nią rozmawiać, tak trochę dwuznacznie, ona bez mrugnięcia podjęła tę grę i znowu go rozbawiła. Była naprawdę błyskotliwa i miała poczucie humoru. On też je miał, ale rzadko je okazywał, zwłaszcza ludziom, z którymi miał na co dzień do czynienia. Ona wyzwalała w nim jednak coś takiego, że miał ochotę zachowywać się inaczej niż zwykle, byleby tylko znowu zrobiła jakąś śmieszną rzecz, która wyprowadzi go z równowagi. To było trochę dziwne i niespotykane, bo przecież w ogóle nie znał tej dziewczyny. Ale umówił się z nią i wysłał jej esemesa, w którym napisał jakieś bzdury, które podpowiadał mu jego chory umysł. Teraz siedział i czekał na jakąkolwiek odpowiedź od niej. Po chwili telefon zawibrował mu w dłoni i przeczytał wiadomość od Pauli:

„Pupa donosi, że ma się dobrze, nadal jest doskonała i w całkiem nienaruszonym stanie”.

O rany! A więc czarnowłosa dziewczynka umie się bawić w nie do końca niewinne gierki. Hm... Dobrze... Zatem napiszemy tak... Nie... To by była przesada. Mogłaby się spłoszyć, a tego nie chciał. Dlatego wysłał jej wiadomość o zupełnie niedwuznacznej treści... no prawie:

„Zatem spotkam się w sobotę z kobietą doskonałą!”

Paulina nadal siedziała w swoim pokoju i z uśmiechem wpatrywała się w telefon. O rany! Już mu nic nie odpisze. Ale on był... niegrzeczny. I taki... zabawny! I cholernie przystojny. Tak, zdecydowanie cholernie męski i przystojny.

O Boże! Co ona zrobiła? Umawiała się z zupełnie nieznanym facetem. A może to jakiś zboczeniec? Albo idiota? Dopiero co go poznała i już się umawia? A gdzie zdrowy rozsądek? A gdzie dbałość o własne bezpieczeństwo?

Pieprzyć bezpieczeństwo! Jeżeli dzisiejszą noc prześpi bez koszmarów, to będzie znaczyło, że on jest dla niej najlepszym lekarstwem na to całe zło, które w niej siedziało. Wiedziała, że nie może tak myśleć, ale... jeśli nie obudzi się dzisiaj nad ranem, krzycząc we własne pięści, to... spotka się z Piotrem w sobotę. I koniec!

Nagle usłyszała pukanie do drzwi i po chwili bez zaproszenia pojawił się w nich ojciec. Popatrzył na nią przez chwilę i powiedział, jak zawsze oszczędnie:

– Buty... łóżko...

Paulina dopiero teraz zauważyła, że siedzi na łóżku w glanach, więc opuściła szybko nogi i zaczęła ściągać buty. Ojciec pokręcił głową i podał jej jakąś kartkę.

– Co to jest? – spytała, patrząc na jakiś… grafik.

– To jest podział zadań. Zostałaś w nim uwzględniona. Zresztą Kuba już ci pewnie o tym opowiadał.

– Coś wspominał – uśmiechnęła się, ale zaraz spoważniała, widząc jakieś dziwne spojrzenie ojca.

– Tak, więc w sobotę twoja kolej na sprzątanie mieszkania. Odkurzanie, mycie podłóg plus łazienki. Kuba jest na treningu, a my w sobotę zawsze jeździmy na zakupy – powiedział to tak, jakby wydawał polecenie swemu podwładnemu.

– Ale w każdą sobotę? – Paulina wstała i stanęła przed ojcem.

– W każdą – kiwnął głową i wsadził ręce do kieszeni.

– Ale to trochę niesprawiedliwe. A kto sprzątał wcześniej, zanim się tu pojawiłam?

– Nieważne. Teraz tu jesteś i tobie przypadła sobota. To nie podlega dyskusji – ojciec zmierzał do wyjścia, oczywiście nie patrząc na nią.

– Jak wszystko w tym domu – mruknęła do siebie, ale on to usłyszał. Odwrócił się gwałtownie i tym razem popatrzył na nią wściekłym wzrokiem.

– Naucz się nie komentować każdej mojej wypowiedzi. Nie uczono cię szacunku dla rodzica. Twoja matka żyła dniem dzisiejszym i pięknie skończyła. Nie dość, że związała się z tym gównianym muzykiem, to jeszcze urodziła kolejne nieślubne dziecko. Czego można się spodziewać po córce kogoś takiego? – powiedział gniewnym tonem.

– A może zapytaj siebie, czemu pierwsze dziecko Kariny było nieślubne? I nawet nie ma twojego nazwiska? Damian chociaż dał Maciusiowi swoje nazwisko. I kochał go. I nie wyparł się własnego dziecka! Własnej krwi! – Paulina przestała nad sobą panować i wrzeszczała ojcu prostu w twarz.

– Zamknij się! – Ojciec podleciał do niej i zamachnął się ręką na nią.

– Uderz mnie! Proszę! Wiesz, że to prawda! Tak było! Nie chciałeś mnie, nie chciałeś mamy, wyparłeś się nas. A teraz muszę z tobą mieszkać! To jest dopiero kurewsko niesprawiedliwe! – Paulina płakała i wrzeszczała, a ojciec opuścił dłoń, wbił ją w pięść, popatrzył na nią jakimś dziwnym wzrokiem, odwrócił się i wyszedł, trzaskając drzwiami.

Paulina stała jeszcze przez chwilę wpatrzona gdzieś w ścianę. Potem usiadła na podłodze, położyła głowę na łóżku i płakała w poduszkę. Po chwili ktoś delikatnie zapukał. W drzwiach pokazała się głowa Kuby, który spytał cicho:

– Wszystko okej, siostra?

– Okej. Ale chcę zostać sama – powiedziała zduszonym głosem. Kuba pokiwał głową i zamknął cicho drzwi.

Paulina płakała tak długo, że wypłakała już chyba wszystkie łzy. Teraz leżała skulona na łóżku, w pozycji embrionalnej, obejmując poduszkę i ściskając w dłoni telefon. Tak bardzo chciała z kimś porozmawiać. Ze strachem uświadomiła sobie, że najbardziej chciałaby teraz usłyszeć ten głęboki głos, który wypowiadałby do niej słowa pocieszenia. Ale to było zupełnie niemożliwe. Tak jak niemożliwe było to, aby kiedykolwiek komukolwiek powiedziała o tym, co wydarzyło się w przeddzień wypadku jej matki i braciszka. Była pewna, pewna jak niczego innego na świecie, że gdyby wtedy powiedziała o tym mamie, najbliższe jej osoby nadal by żyły. A teraz leżą na cmentarzu, a ona musi mieszkać w tym obcym, nienawidzącym ją domu. Ale tak właśnie musiało być. To jej kara, to jej własna pokuta, którą będzie odbywać do końca swoich dni, bo... nigdy nie będzie w stanie sobie wybaczyć. Nigdy nie uzyska też przebaczenia od tych, którzy mogliby jej to ofiarować. A ona sama... sama tego przebaczenia sobie tym bardziej nie udzieli.

Nadeszła upragniona sobota i Paulina wiedziała, że spotka się z Piotrem. Już wiedziała – od tamtej pory ani razu w nocy nie przyśniła jej się matka ani Maciuś. Ani razu nie obudziła się z krzykiem, ani razu nie widziała rozbitego samochodu i pokrwawionych twarzy swoich bliskich. Zupełnie nie potrafiła sobie tego wytłumaczyć, ale musiało to mieć jakieś głębsze znaczenie. Może podświadomie w Piotrze widziała osobistego ratownika jej zagubionej duszy.

Boże! Co za głupoty przychodziły jej do głowy! Te przespane noce były jednak zbyt oczywiste, aby udawać, że spotkanie tego chłopaka nie miało żadnego znaczenia. Miało olbrzymie znaczenie. Teraz Paulina patrzyła na zegarek, zastanawiając się, czy on do niej zadzwoni, czy zaproponuje jakąś konkretną godzinę, gdzie pójdą... Aha! I w co ma się ubrać?! Pierwszy raz poczuła się jak kobieta przed swoją pierwszą randką. Hm... Idiotyczne porównanie. Była kobietą przed swoją pierwszą randką. I to jeszcze z facetem starszym od siebie. Miała nadzieję, że dowie się dzisiaj czegoś więcej na jego temat, bo przecież kompletnie nic o nim nie wiedziała. Tak jak on o niej. Wiedziała jedynie tyle, że ma piękne oczy i demoniczny uśmiech, który powodował blokowanie wszelkich jej funkcji życiowych.

Terasz szykowała się do operacji „Ratujmy dom”. Kuba pojechał na trening, Graża z ojcem na sobotnią pielgrzymkę po sklepach, a ona ubrała się „po roboczemu” i przystąpiła do odhaczania kolejnych punktów z jej listy zadań na ten dzień. Ubrana w różowe legginsy i czarny T-shirt z logo KORN upięła wysoko włosy i myła podłogę w kuchni.

– Taaa, jazda na mopie, to jest to! – mruczała do siebie, podjadając leżące na sitku mrożone truskawki, które dopiero wyciągnęła z zamrażarki. Było to jedno z jej dziwactw, z których jej matka się śmiała i które kochała. Często opowiadała swoim znajomym o skrzywieniach Poli, jak ją nazywała.

Paulina włączyła głośno swoją płytę i była właśnie na wysokości łazienki, gdy usłyszała domofon. Ściszyła muzykę i podeszła do aparatu zawieszonego na ścianie.

– Kto tam?

– Dzień dobry, podporucznik Sadowski. Mam dokumenty dla generała Latkowskiego – usłyszała przez trzeszczący domofon.

– Hm... Generała, to znaczy... ojca nie ma w domu – powiedziała trochę zła, że ktoś jej przerywa to cholerne sprzątanie; nawet nie ktoś, tylko jakiś żołnierz.

– Rozumiem, ale miałem mu to dzisiaj dostarczyć. Zostawię dla niego teczkę i uciekam – głos brzmiał nawet sympatycznie.

– Hm... tak. Proszę chwileczkę poczekać, zadzwonię do ojca i ustalę z nim, co z tymi dokumentami – powiedziała szybko i odłożyła domofon.

Wolała się upewnić, czy może to przyjąć, żeby potem ojciec nie miał pretekstu, żeby znowu na nią wrzeszczeć. Wzięła komórkę i wybrała jego numer. Odebrał niemal od razu.

– Halo? – brzmiał nieprzyjazny głos.

– Tu Paulina. Przyszedł jakiś żołnierz, Sadowski chyba i ma dla...

– Nie jakiś żołnierz, tylko podporucznik Sadowski, mój najlepszy adept! Wpuść go i poproś, żeby poczekał. Będę maksymalnie do pół godziny, bo jakiś idiota zastawił mnie na parkingu! I zachowuj się jakoś, nie przynieś mi wstydu. Podporucznik Sadowski to moja prawa ręka! – warknął i rozłączył się.

Paulina spojrzała na trzymany w dłoni telefon i wykrzywiła się:

– To moja prawa ręka... to już sobie mogę wyobrazić, jaki dupek stoi przed wejściem.

Podeszła do domofonu i nacisnęła guzik, zastanawiając się, czy ojciec teraz gania po parkingu z karabinem tego nieszczęśnika, który śmiał go zastawić.

Usłyszała twardy równy krok żołnierza na defiladzie i otworzyła drzwi, kręcąc głową, że ona zawsze musi mieć pecha. W momencie gdy spojrzała na przybysza, już wiedziała, że ma cholernego, pieprzonego pecha. Przed nią, w mundurze oficerskim, stał... jej Piotr. Do diabła! Jaki jej?! Idiotka!

– A... co ty tu robisz? – spytał, uważnie ogarniając jej postać ubraną w okropne różowe legginsy.

Hm... to by było tyle, jeśli chodzi o wybieranie stroju do sprzątania.

– Co ja tu robię? Mieszkam – wzruszyła ramionami, wpuszczając go do holu.

O rany... w tym mundurze wyglądał... jak... jak cholerny żołnierz!

– Nie mów, że jesteś tą córką generała?! – parsknął, patrząc na nią nieco pogardliwym wzrokiem.

– Co to znaczy... tą?! – spytała trochę zła, obejmując się ramionami.

– Generał coś wspominał o odnalezionej córce, ale z tego, co mówił, wywnioskowałem, że to dwunastoletnia rozpuszczona gówniara – zdjął czapkę i nadal mierzył ją wzrokiem.

– Po pierwsze, nie mogę być odnalezioną córką, bo nigdy się nie zgubiłam. To raczej on się zagubił... Nieważne – machnęła ręką. – A po drugie, mogę sobie wyobrazić, co mój ojciec mógł o mnie opowiadać. I zapewniam cię, on nie może o mnie nic wiedzieć, bo mnie nie zna.

– No, patrząc na twój ubiór, mógłbym się zgodzić z jego opinią – uniósł brew i patrzył na jej różowe spodnie.

Paulina wzięła głęboki wdech.

– A ja, patrząc na ciebie w tym mundurze, mogę zgodzić się z opinią, że wszyscy żołnierze to zapatrzeni w siebie niezrównoważeni egocentrycy z kompleksami – wypaliła, patrząc na niego śmiało.

Piotr zmrużył oczy, które zamieniły się w złowrogie szparki, położył trzymane dokumenty i czapkę na stole i ruszył w jej kierunku. Ona cofnęła się nieco, ale za sobą poczuła chłodną ścianę.

– Może rozwiniesz swoją definicję żołnierza? Najbardziej interesuje mnie to, dlaczego jestem niezrównoważony i mam kompleksy. Słucham! – syknął, stojąc tak blisko, że niemal dotykał guzikami munduru jej biustu.

Paulina poczuła się osaczona. Był stanowczo za blisko, w dodatku pachniał tak dobrze... jak ostatnio. Dziewczyna miała wrażenie, że serce wyleci jej zaraz z piersi. Nie byłaby jednak sobą, gdyby natychmiast nie wzięła się w garść.

– Uważasz, że tarzanie się z karabinem w błocie, strzelanie do ludzi i robienie wielu innych gorszych rzeczy, jest normalne? I jeszcze nazywanie tego zawodem, za który trzeba wam płacić? – Cholera, chyba przesadziła – zobaczyła, że zacisnął mocno zęby, a kości policzkowe, gdyby mogły, chybaby eksplodowały.

– Świetnie. A co byś zrobiła, gdyby zaatakował nas wróg? Wtedy patrzyłabyś na tych nienormalnych z kompleksami, jak idą na pewną śmierć i giną, żebyś ty mogła być bezpieczna?!

– Weź, nie dramatyzuj. Teraz nie ma już wojen, a poza tym ci, co je wszczynają, to tacy sami mali chłopcy z karabinami, którym testosteron uderza do głowy – parsknęła, starając się nie patrzeć mu w oczy. Czuła go ciągle całym ciałem. Miała wrażenie, że powietrze pomiędzy nimi jest tak naelektryzowane, że zaraz zacznie iskrzyć.

– Jasne, nie ma wojen! – wybuchnął śmiechem, odsuwając się nieco od niej. – Na jakim ty świecie żyjesz, mała dziewczynko w różowych spodenkach?! Pewnie gdyby tu wpadła obca armia, cały pułk ległby u twych stóp porażony kolorem twoich majtasków – śmiał się w głos, a Paulina patrzyła na niego już z otwartą wrogością i wysyczała przez zęby:

– Ale przynajmniej nie miałabym nikogo na sumieniu!

– Ja też nie mam nikogo na sumieniu... jeszcze – chciał być poważny, ale widząc jej niemal czarne oczy, rzucające groźne błyski, poczuł się jakoś dziwnie i podniósł dłoń, by dotknąć jej policzka.

– Ta rozmowa jest bezsensowna...

Ona uchyliła się od jego dotyku i powiedziała, nie patrząc na niego:

– Tak samo, jak nasze dzisiejsze spotkanie – wzruszyła ramionami, a jej włosy spłynęły łagodną falą na plecy i policzek, ponieważ poluzowała się spinka, którą były spięte.

Piotr spojrzał na jej włosy i zacisnął pięści, jakby musiał się powstrzymać, aby nie odgarnąć tych długich czarnych pasm z jej śniadego policzka.

– Uważasz, że nasze spotkanie jest bezsensowne? – spytał oschłym tonem. W tym momencie przypominał jej ojca, który nie zwracał się do niej z inną intonacją niż właśnie obojętno-oschłą.

Zrobiło się jej przykro i nagle jej buzia jakby poszarzała, co nie uszło jego uwadze. Znowu ogarnęła go ta przemożna chęć, aby ją przytulić, aby pogłaskać tę nagle posmutniałą twarz.

– Nie zrozumiałbyś. Nie mogę się z tobą spotkać. Przykro mi – wzruszyła ramionami i poszła w stronę salonu.

– Jak uważasz – powiedział obcym tonem i wziął do ręki dokumenty i oficerską czapkę.

– Ojciec prosił, żebyś poczekał. Powinien zaraz być.

– Dobrze, poczekam. Mną się nie przejmuj – poszedł do salonu, co było znakiem, że nie pierwszy raz znalazł się w tym domu.

– Napijesz się czegoś? – spytała równie lodowatym tonem.

– Wodę poproszę – usłyszała od strony sofy.

Poszła do kuchni i w momencie gdy nalewała wodę, poczuła, że oblewa ją zimny pot.

Jasna cholera! Szkicownik! Zostawiła go na stole w salonie! A tam... kurwa... na każdej stronie twarz zielonookiego faceta!

Wpadła do salonu, prawie oblewając się wodą, i zobaczyła go siedzącego z jej szkicownikiem w dłoni i oglądającego własne portrety...

Cholera! Cholera! Cholera! Po raz drugi w tym tygodniu pragnęła, aby rozstąpiła się pod nią podłoga i pochłonęła ją, nie zostawiając śladu po największej mistrzyni porażek i kompromitacji na świecie.

Drżącą ręką położyła przed nim szklankę z wodą, on spojrzał na tę jej trzęsącą się dłoń, potem jego wzrok zatrzymał się ponownie na jej ustach i w końcu spojrzał jej w oczy. Nie było już w nich gniewu, dostrzegł za to zażenowanie, wstyd i coś jeszcze, co spowodowało, że zadrgało mu serce.

Ona także patrzyła na niego. Miała zamiar wyrwać mu szkicownik z rąk i uciec na koniec świata, ale poraził ją wyraz jego twarzy i dziwne, gorące wręcz spojrzenie. Chłopak jeszcze chwilę wpatrywał się w nią w milczeniu i w końcu uśmiechnął się cholernie szerokim uśmiechem i powiedział cicho:

– Pięknie rysujesz, Paula...

Redaktor Anna Brynkus-Weber

Projekt okładki Krzysztof Urbański

© Agnieszka Lingas-Łoniewska i Novae Res s.c. 2015.

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

ISBN 978-83-7722-006-1

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.