Tym znajomym, którzy skłonili mnie do napisania powieści,
i wszystkim trzymającym za mnie kciuki składam serdeczne podziękowanie.

Z lękiem, którego nie można wyartykułować, nie można także wygrać, a strach zamknięty w dziecięcym mózgu jest zwykle zbyt wielki, żeby mógł znaleźć ujście przez nieduże usta. Prędzej czy później wracałeś z kimś do tych miejsc, które niegdyś napełniały cię niewysłowionym przerażeniem, i napawałeś się smakiem spóźnionego zwycięstwa, aż wreszcie przychodziła ta noc, podczas której okazywało się, że dawne lęki nie zniknęły z twojej podświadomości, lecz tylko zostały na jakiś czas zamknięte w małych dziecięcych trumienkach, pokrytych kwiatami dzikiej róży.

Stephen King, Miasteczko Salem

PROLOG

Noc czarną płachtą okryła oddział położniczy szpitala. Listopadowy wiatr szalał w garbatych drzewach. Ich brunatne gałęzie – niczym ramiona diabła – gięły się w grze miłosnej albo zapasach z niebem. Szczególnie jedno z nich, rosnące przy murze, w upiornym rytmie tłukło w czerwoną cegłę. W budynku pogasła już większość świateł. Także w sali, w której leżała młoda, oczekująca porodu kobieta, zaległa ciemność. Jedynie z zewnątrz – dzięki ulicznej latarni – wnikała lekka poświata. Kobieta zastygła w oczekiwaniu pierwszego skurczu. Minęła północ. Niewyraźne cienie podrygiwały na ścianach, kiedy kobieta poczuła ostry ból w dole brzucha. Gdzieś zakwiliło niemowlę.

Leżąc w szpitalnym łóżeczku, zmęczone płaczem maleństwo zdawało się zbierać siły. Mięśnie kruchego ciałka prężyły się, chcąc je uwolnić z pieluchy. Czarne, splątane i mokre od potu włoski tworzyły kontrast z kredową bielą poduszki, a drobne piąstki w wymachach zawzięcie tłukły powietrze. Można by sądzić, że dziecko zmagało się z niewidzialnym wrogiem. Nikogo jednak wokół nie było, tylko po kostropatym suficie jak na ekranie w kinie sunęły nierzeczywiste, budzące lęk cienie. Dziewczynka w końcu usnęła, ale jej małe paluszki, szarpiąc kaftanik, wciąż były czynne. Wiatr zawył, zmienił tonację i rozpętała się burza.

1. BYLE PRZETRWAĆ

Był jesienny, sobotni wieczór. W przytulnej kuchni, na małym, składanym krzesełku siedziała dziewczynka, która czekała, aż matka zakończy pracę. Nadchodził czas wspólnej zabawy. Ogień, trzaskając pod płytą kuchenki węglowej, czerwonym poblaskiem na ścianie sygnalizował nadciągającą zimę, a jego ciepło niosło się po mieszkaniu. Ola upodobała sobie to miejsce. Zaplatała i rozplatała warkocze lalki, Zuzanny, nucąc cichutko gdzieś zasłyszaną tęskną melodię. Jej szare oczy – w których marzenia kłóciły się z niezwykłą u dziecka powagą – śledziły każdy ruch matki. Zdawały się ją popędzać: „No co tak wolno? Kończ już, ile można?”. W powietrzu unosił się zapach ziół wiszących w pękach nad kuchnią. Suszone rośliny, jakby w zastępstwie wyblakłych barw lata zatrzymały w sobie esencję rumianku, dziurawca i mięty i służyły jako herbata. Kiedy już matka skończyła, obie usiadły przy stole, bawiąc się, tak jak zwykle. W teatrzyk. Ola, angażując się w te spektakle, często traciła realia. Wrażliwa, wszelkie fantazje brała przesadnie do serca. Przy scenie z Kopciuszka, kiedy widelcem zgarniała popiół z rusztu, jej matka dla żartu, chcąc widzieć reakcję córki, ni stąd, ni zowąd rzuciła:

– Kopciuszek przynajmniej miał ojca. Ty jesteś obca. Nie jesteś nasza, nie jesteś…

Późnym wieczorem i jeszcze w nocy płacz Oli niósł się po całym domu i żalem wypełniał kąty mieszkania. Ewa siedziała przy dziecku.

– Już nie becz, nie becz… Też mi tragedia. No nie becz!

Rano, przy śniadaniu spotkała się z mężem w kuchni.

– Co ci strzeliło do głowy? – powiedział Zenon. – Droczyć się jak z dorosłą?

– Myślałam, że zna się na żartach.

– Dobre mi żarty. Toż to dziecko! – Pokręcił głową. – Ona ma dopiero pięć lat!

– Tak wyszło…

– Tak wyszło?! Kobieto, ty słyszysz, co mówisz…?!

Puściła to mimo uszu.

– Co teraz będzie? – zapytała po chwili.

Zenon zapatrzył się w okno.

– Co będzie? Nie wiem… Jest mała, może zapomni.

Zenon w zasadzie nie uczestniczył w wychowywaniu córki. Żył na marginesie rodziny, zepchnięty tam przez małżonkę, której wymogi i perfekcjonizm sprawiały, że wszystko, co by nie zrobił, nie znajdowało uznania. Krytykowany na każdym kroku i odsunięty od dziecka w obawie, że zrobi mu krzywdę albo nie dopilnuje – przyjął bierną postawę. Sumienny i pracowity, ale nie znajdując zachęty i akceptacji w domu, szukał jej w pracy.

Jako pasjonat wędkarstwa każdą wolną chwilę spędzał nad rzeką, a jeżeli zostawał w domu, to i tak pochłaniało go jego hobby, co już zupełnie wyłączało go z życia rodziny. Działo się tak tym bardziej, że wszelkie decyzje związane z ich egzystencją podejmowała Ewa. Początkowo starał się oponować, ale ciągłe kłótnie sprawiły, że w końcu się poddał. Z upływem czasu taki układ zaczął mu odpowiadać: już w ogóle nie musiał się starać i o nic zabiegać, co Ewa, paradoksalnie, na każdym kroku mu wytykała. Uwielbiał flirtować i choć urody dość pospolitej i niewysoki, to cieszył się powodzeniem u kobiet. Czarował swoistym wdziękiem chłopca i nieśmiałego mężczyzny. Doprowadziło to wreszcie do tego, że żonę traktował obojętnie, dom zaś – jako miejsce do spania i azyl na niepogodę.

W początkach ich znajomości związek zaliczył falstart. Konflikty i kłótnie sprawiły, że się rozstali i zapomnieli o sobie. Ewa poznała innego mężczyznę. Po pewnym czasie, gdy jej z tym mężczyzną się nie ułożyło, a Zenon zdążył ożenić się i wziąć rozwód, przypadek sprawił, że się spotkali ponownie.

Żyli z dnia na dzień – złączeni wygodą Zenona i samotnością Ewy, której przed rokiem umarł ojciec (matka nie żyła od dawna). I tak mogłoby pewnie trwać jeszcze długo, ale zawiodła antykoncepcja. Zdarzyło się to w najgorszym z możliwych momentów. Zenon nie był gotowy do roli ojca, a Ewa nie czuła potrzeby stałego związku. Ale że przytrafiła się ciąża, postanowili się pobrać dla dobra dziecka. Początek małżeństwa zaczął się fatalnie. Zenon wciąż chodził naburmuszony, irytował go byle drobiazg. Ewa zaś źle znosiła ciążę. Ciągłe wymioty nie pozwalały na sen, odpoczynek i pracę. W końcu podjęła decyzję o usunięciu ciąży. Jednak w przeddzień zabiegu spadł na nią jak wyrzut sumienia sen-majak, w którym jej matka, siedząc na wielkim, kaflowym piecu i grożąc ogromną miotłą, wybiła jej ten zamiar z głowy.

Poranny powiew owiał rześkością kąty pokoju Oli. Przeleciał przez szafkę bez drzwiczek, pokręcił się przy wieszaku na odzież, otarł o szafę, pohulał w stercie papierzysk złożonych w kącie pokoju, by w końcu dotrzeć do łóżka, gdzie z głową na mokrej od łez poduszce leżała spłakana Ola. Kołdra zsunięta w dół poszwy ciążyła na jej łydkach. Ciałem dziewczynki wstrząsały dreszcze. Leżała cicho, bojąc się poruszyć, a w małej główce dudniły słowa, o których chciała zapomnieć: „Nie jesteś nasza. Nie jesteś…!”.

– Idź, Zenek, i zobacz, czy Ola się obudziła. Wołaj ją na śniadanie – poprosiła męża Ewa.

Tego ranka wolała uniknąć spojrzenia córki, jakie by ono nie było. Znała wszystkie jego wersje: dziecinnie naiwne, lecz głębiej dojrzałe; wesołe, ale z nutką żalu i to najgorsze – harde, aż niemożliwe u dziecka. Ola od pierwszych dni życia sprawiała kłopoty. Spała tylko w dzień, nocami płakała. Wędrówki po gabinetach lekarskich niewiele dały, a orzeczenia brzmiały podobne: „Wszystko w porządku”, „Z wiekiem jej przejdzie,” „To minie”.

– Śpisz? – Zenon przystanął w progu pokoju córki. Jej zaciśnięte powieki, usta jak kreska, napięta i naciągnięta pod brodę poszwa świadczyły, że nie śpi. – Wstań, Ola. Mama zrobiła kakao i twój ulubiony twarożek z cebulką. A może wolisz boczek… – inny niż zwykle. Nie taki tłusty. Dziś w planie mamy wycieczkę, pamiętasz? – Widząc, że nawet nie drgnęła, dodał: – Cóż, wygląda na to, że wolisz spędzić dzień w łóżku. Trudno. – Zakończył misję, więc wrócił do kuchni.

Ola wolałaby zostać w łóżku, lecz czuła, że protest na nic się nie zda i tylko pogorszy sprawę. Już teraz straciła grunt pod nogami, gwarancja „na zawsze” znikła. Dotarło do niej, że od tej pory wszystko będzie zależeć od niej. Skurcz, który poczuła w żołądku, sprawił, że się skuliła i przewróciła na bok, waląc pięściami w kołdrę. Wzburzona krew rozdarła skronie, a myśli w szalonym biegu wznieciły nowe uczucie do matki. Dotychczas nieznane. I wrogie.

***

A czas biegł dalej, nie zatrzymując się nawet na chwilę. Jak dawniej, jak przed wiekami. W życiu Oli pozornie działo się dobrze, ale nocami powracał koszmar, aż się budziła i przerażona krzyczała: „Mamo, to czyja ja jestem w końcu? Czyja?!”.

Wiosna przyniosła ze sobą anginy i szereg chorób dziecięcych.

– To niesłychane – złościła się Ewa – żeby tak często łapać infekcje.

Potem nastała przerwa aż do jesieni w następnym roku. Ola dochodziła właśnie do siebie po szkarlatynie i Ewa miała nadzieję na dłuższą przerwę w chorowaniu, kiedy nad ranem obudziły ją jęki śpiącej w przyległym pokoju córki.

– Mamo, mamusiu!

Krzyk Oli poderwał śpiącą Ewę na nogi. Jak zwykle czujna zerwała się z łóżka.

„No tak, kolejna angina! Nie mam już zdrowia do tych jej chorób” – myślała, wyjmując termometr i patrząc na rozpaloną twarz dziecka. Termometr wskazywał czterdzieści stopni. Tętno zdawało się szaleć.

– Reumatyzm serca – brzmiała diagnoza pediatry, który zakończył badanie Oli i spojrzał na jej matkę. – Będzie potrzebny szpital. Niestety, inaczej się nie da.

– Cóż, pan wie lepiej, lecz już się martwię…

Ewę od kilku miesięcy niepokoiło zachowanie córki. Zdarzały się dni, że Ola chodziła za nią krok w krok. Do tego żądała mleka w butelce ze smoczkiem do łóżka, noszenia na rękach, wożenia w wózku po domu, a ona – w niejasnym poczuciu winy – godziła się na to wszystko.

– To w takim razie wypiszę skierowanie i dobrze będzie już jutro stawić się z córką w szpitalu. Im szybciej, tym lepiej dla dziecka. – Lekarz sięgnął po bloczek i zabrał się za pisanie.

– Nigdzie nie pójdę! Nie pójdę… Już wolę umrzeć! – płakała Ola.

– Przestań wreszcie histeryzować, uspokój się! – zawołał Zenek, który wrócił z pracy z bolącym zębem.

Wieczorem poinformowawszy męża o wizycie u lekarza, Ewa zaproponowała:

– Może byś z nami poszedł?

Spojrzał na nią zdziwiony.

– No coś ty! Nie mogę tak sobie, z dnia na dzień brać wolnego. – I dodał z przekąsem: – Dasz sobie radę, jak zwykle!

Ewa objęła córkę, zacisnęła usta i wycedziła:

– No właśnie, tak każdy potrafi! Wielki mi ojciec!

Szły razem. Ich splecione ze sobą dłonie – jedne malutkie jeszcze i gładkie, drugie zaś większe i podniszczone od prac domowych – zgrabiały z chłodu. Ola ze smutkiem i rezygnacją w oczach stawiała malutkie kroczki, Ewa zdenerwowana popatrywała na córkę. Miały się rozstać na dłużej i żadna z nich nie wiedziała, co z tego może wyniknąć. Zdążały w kierunku majaczącego w jesiennej mgle budynku, w którym mieścił się szpital dla dzieci. Zwolniły i wlokły się noga za nogą. Lecz każda droga ma swój koniec. Gdy weszły i owionął je zaduch szpitala, Olę dopadły mdłości. Ogromne oczy dziewczynki z trwogą badały wnętrze budynku. Ola mocno ścisnęła dłoń matki. Już była gotowa do płaczu, gdy nagle u szczytu schodów pojawiła się kobieta w białym fartuchu i głośno zawołała:

– Zapraszam, szanowne panie! – machnęła w geście zaprosin trzymaną w dłoni szczotką. – No prędzej, prędzej! Wchodzić!

To wystarczyło, by Olę odwieść od płaczu, zaś Ewę wyrwać z ponurych myśli. Siedziały w izbie przyjęć i czekały na lekarza, który miał zbadać dziecko i przyjąć na oddział.

– Mamuś, a przyjdziesz dziś do mnie? – Ola uniosła zwieszoną główkę i spojrzała z nadzieją na matkę.

– Jak dzisiaj…? Nawet nie jesteś jeszcze przyjęta. Zanim cię przyjmą, zbadają, porobią wyniki, pomierzą i zważą, to obiad będzie. A zaraz potem kolacja. W szpitalu czas płynie inaczej – szepnęła w zadumie. – Jutro tu wrócę, przyniosę owoce i jakąś bajkę... I… coś tam jeszcze wymyślę, dobrze? Nie będziesz płakała?

– Nie będę.

Z pokoju przyjęć płaczącą Olę zabrała dyżurna siostra. Potem zaprowadziła na oddział.

Ciemność za oknem obejmowała salę, gdy Olę wyrwał ze snu śmiech i głośne rozmowy. W pierwszej chwili nie mogła skojarzyć miejsca. Pielęgniarki, nie bacząc na śpiące maluchy, dowcipkowały i śmiały się, zaś w międzyczasie komentowały nasilającą się ilość zgonów wśród noworodków. Nasłuchiwała, łowiąc radosne okrzyki. Leżała na obcym łóżku. Oczy zwróciła na sufit i przyglądała się chybotliwym cieniom. Wróciło jakieś wspomnienie. Do uszu dotarły dźwięki... Tak grzechotały termometry w słoiku, który niosła pielęgniarka.

– Nie śpisz już, mała? – Spojrzała na Olę, wyjęła termometr ze słoja i włożyła jej pod pachę. – Poleż spokojnie, nie wyjmuj. Zaraz będę z powrotem.

– Dobrze, poczekam – szepnęła Ola, wtulając głowę w poduszkę.

Tak w szpitalu mijał jej dzień za dniem. Każdy dzień rozpoczynał się pomiarem temperatury, a kończył obchodem lekarza. Można by sądzić, że Ola się z tym wszystkim oswoiła. Nie przestawała być zadziorna i pełna energii. Mówiono o niej „Iskierka”. Rzadko też płakała. Nawet gdy otrzymała serię bolesnych zastrzyków. Ale czasem, gdy patrzyła przez okno, z którego roztaczał się widok na ogród, jej twarz była smutna. I tylko wilgotny, niknący ślad na policzku zdradzał, że przed chwilą spłynęła tędy gorąca i słona kropla.

Pewnego razu z początkiem grudnia, po kilku tygodniach pobytu w szpitalu, przystanęła na korytarzu przy oknie z widokiem na brudne podwórko otoczone wysokim, chropawym murem. I zobaczyła ogromny, pchany przez kogoś wózek, a na nim poowijane w białe pieluchy lub płótno pakunki wyglądające jak bochny dużego chleba.

Od tego zdarzenia jakaś siła, której nie mogła się oprzeć, codziennie pchała ją do tego okna. Patrzyła w napięciu, jak osoba z wózkiem zatrzymywała się przed szarym budynkiem z kratami w oknach, żeby otworzyć bramę, następnie wjeżdżała do środka. Niewielki budynek wyposażono w wysoki komin, z którego często wznosił się dym o przykrym swądzie.

Szybko zbliżała się zima. W szpitalu zrobiło się chłodno i nawet Ola, która zazwyczaj nie marzła, niechętnie uchyliła rąbek swojej niewielkiej kołdry, ale musiała wstać i pójść do łazienki. Na oddziale panował poranny rozgardiasz. Pachniało mydłem i pastą. Toaletowe wonie mieszały się z kuchennymi – z zapachem kawy zbożowej i przypalonej owsianki.

Owsianka na mleku, owsianka spalona… – podśpiewywała w myślach i otuliwszy się różowym szlafroczkiem w niebieskie prążki wymknęła się na korytarz.

Pielęgniarki biegały to w jedną, to w drugą stronę. Salowe myły podłogi. Dzieciaki, te starsze – bo młodsze sikały w nocniki – zmierzały w kierunku toalet.

W obszernej łazience nie było nikogo. Umywalki, zniszczone przez chemię i intensywne użytkowanie, wisiały w rzędzie na ścianie. Ola stanęła przy jednej z nich i chwilę patrzyła w spękane, zamglone lustro. Z ręcznika dobyła kubek i tubkę pasty do zębów o cytrynowym smaku. Pierwszy wyciśnięty centymetr pasty jak zwykle zjadła. Następnym zaczęła szorować zęby.

Ktoś wszedł bezszelestnie. Był to dzieciak o białych włosach, w kwiecistej piżamie. Przystanął obok i zaczął nachalnie się w nią wpatrywać.

– Może czas skończyć to pucowanie? Ja na razie grzecznie czekam, ale zaczynasz mi już działać na nerwy!

– Co? – Odwróciła się w jego kierunku. – Przecież są wolne miejsca, czego się czepiasz?! – podniosła głos, zdumiona bezczelnością chłopaka.

– Może i są, lecz ta jest moja! – prychnął.

– Co znaczy „moja”? Widzę cię po raz pierwszy. Znajdź sobie inną i zjeżdżaj!

– Nie pójdę, zaczekam. Kończ szybko! – powtórzył uparcie i stanął przy niej jak strażnik.

– A czekaj sobie, mało mnie to obchodzi. – Ola skupiła uwagę na myciu, ale pospiesznym, bo sterczący obok chłopak drażnił ją swoją obecnością i onieśmielał zarazem. Szybko skończyła i, nie oglądając się więcej, wyszła z łazienki na długi korytarz. Przysiadła na chwilę przy małym stoliku, żeby zawinąć drobiazgi w ręcznik. Już szła w kierunku sali, gdy nagły impuls kazał jej stanąć i pójść w przeciwną stronę. Do okna. Pchała ją tam jakaś tajemna siła. Jeszcze trzy kroki, dwa i wreszcie znajomy widok na szare podwórko. I ziemię porytą kołami wózka. Nie ma świeżych kolein, to i wózka chyba nie było – myślała, stojąc przez chwilę w bezruchu. Miała już odejść, by wrócić po śniadaniu, ale dostrzegła jakiś ruch w martwej scenerii podwórka i zaraz zobaczyła powoli wysuwający się zza załomu muru pojazd, na którym leżały równo ułożone pakunki, owinięte w białe płótno tarmoszone przez silniejsze powiewy wiatru. Wózek był bardziej załadowany niż zwykle. Pchający go człowiek zmierzał w kierunku szarego budynku. Przystawał na krótkie chwile, żeby odpocząć, i ponownie ruszał z mozołem. Nagle schylił się i podniósł coś, co leżało w błocie. Szmatką, którą wyjął z kieszeni kurtki, zaczął czyścić znalezisko. Był tak przejęty, jakby myślał, że odkrył coś, co całkowicie odmieni mu życie. Niestety, nie było mu to dane. Ze złością wyrzucił to, co wcześniej znalazł, i naparł na wózek, nie bacząc na jego ładunek. Platforma drgnęła i przechyliła się na bok. Rozzłoszczony brakiem szczęścia człowiek nie zauważył tego i pchnął wózek jeszcze mocniej. Jedna po drugiej podłużne paczki zaczęły się zsuwać, padając w błoto i nakładając na siebie. Wiatr szarpał niektórymi z nich z taką mocą, jakby chciał je rozpakować. Jakby chciał, żeby Ola dowiedziała się wreszcie po tylu godzinach spędzonych przy oknie, co zawierają te zawiniątka. Siła wiatru rosła z każdą sekundą, napięcie Oli sięgnęło zenitu. Spod powijaków wyjrzały maleńkie, dziecięce główki. Wiatr triumfalnie zawył. A ona poznała smak tajemnicy.

– Mamo!!!

– Czterdzieści stopni! Skąd ta gorączka…? – Lekarz wezwany do łóżka rozdygotanej Oli przyglądał się jej z uwagą. – W badaniu niczego nie widzę… Ma pani chwilę? – zwrócił się do przybyłej wraz z nim młodej lekarki na stażu. – Proszę posiedzieć przy dziecku, wydaje się być wzburzone. I proszę mnie wołać, gdy tylko będą wyniki.

– Dobrze. Z chęcią pobędę tu z małą. – Stażystka podeszła do łóżka. Na drobnej twarzy dziewczynki malował się lęk. – Co mogło ją tak przerazić? – spytała lekarza, po którym nie było już śladu.

W tym dniu na oddział przyjęto nową pacjentkę. Ola wróciła akurat z badań, gdy w drzwiach pojawiła się pielęgniarka trzymająca za rękę dziewczynkę w za krótkiej koszulce, odsłaniającej czerwone, zziębnięte nogi. Wskazała jej posłanie pod oknem, obok łóżka Oli. Nowa ostrożnie zajęła miejsce. Jej stopy okryte parą zniszczonych bamboszy zwisały w powietrzu, nie dotykając podłogi, leciutko drżały. Głowę miała spuszczoną, milczała. Cztery dziewczynki obecne na sali patrzyły na nią bez słowa. Ciszę przerwała salowa, która weszła nagle, pokrzykując:

– Wietrzymy! Panienki, kołdry na uszy!

Leżąc na lewym boku, Ola przyglądała się nowej, która robiła wrażenie pogrążonej we śnie. Na jej wystającej spod kołdry głowie, widoczne były włosy o barwie miodu. Ich długie sploty opadły na drobną buzię. Wkrótce i Ola usnęła, a kiedy się obudziła, zobaczyła, że dziewczynka, która zajmowała łóżko przy wejściu, teraz siedziała naprzeciwko, na łóżku przybyłej i dużym grzebieniem rozczesywała jej loki. Ola patrzyła na to zauroczona. Dziewczęce marzenia i wyobraźnia sprawiły, że zapragnęła robić to samo. Pod wieczór wszystkie małe pacjentki z tej sali ćwiczyły się we fryzjerskim kunszcie.

Nadeszła niedziela, a z nią odwiedziny. Dzieci już od samego rana biegały po wszystkich piętrach. Radość wywołana nadzieją, iż wkrótce zobaczą bliskich, mieszała się z obawami, czy aby na pewno przyjdą. Ola co chwila biegała w tę część korytarza przy wejściu, gdzie duży zegar ospale poruszał wskazówkami, jakby się rozchorował. „Dopiero dziesiąta” – westchnęła. Chłopak w kwiecistej piżamie stał pod zegarem. Oparty o ścianę, ze wzrokiem utkwionym w przestrzeń, wydawał się nieobecny. Ręce wcisnął w kieszenie. Włosy miał potargane. Raz lewą, raz prawą nogą kopał ze złością powietrze. Ola stanęła przy nim i zapytała:

– Ktoś przyjdzie do ciebie?

– Odczep się, dobrze?! – odparł.

Świetlica służąca za miejsce do spotkań była wypełniona po brzegi. Pachniało w niej jabłkami i świeżym drożdżowym ciastem. Maluchy z buziami pełnymi jedzenia opowiadały rodzicom wrażenia z całego tygodnia. W odległym kącie ktoś zaniósł się kaszlem, w drugim wybuchnął płaczem. Ola, trzymając w rączce kawałek placka, kręciła się niespokojnie na krześle, obserwując matkę. Coś ją w wyglądzie matki niepokoiło. Zastanawiała się, dlaczego jej twarz pokryły czerwone plamy, a cała sylwetka jakby zmieniła kształty.

– Ola, no opowiadaj. – Ewa pod bacznym spojrzeniem córki czuła się niewyraźnie. – Zdarzyło się coś ciekawego? Nie płaczesz? – zagadywała.

– Nic ciekawego, przyszła nowa. Na imię ma Gosia, jest jakaś dziwna, nic nie chce mówić… – odpowiedziała Ola. – Mamo, kiedy wrócę do domu…? – Zmieniła temat. – Chyba niedługo święta…

***

Zima w grudniu dawała znaki, że rządzi już niepodzielnie. Ola od rana wypatrywała oczy za matką. Na łóżku, już bez pościeli, leżały jej spakowane rzeczy. Za bramą szpitala Olę przytkało mroźne i rześkie powietrze. Wracała do domu.

A jednak dom wydał się jej obcy, inaczej w nim pachniało. Z wazonów, bez kwiatów, wiała zadomowiona pustka. Starannie poukładane zabawki na półkach przypominały szereg pruskiego wojska. Tylko płynące od pieca ciepło było znajome. Ola przytknęła policzek do kafli i wyszeptała:

– Dzień dobry, mój piecu kochany, cieszysz się, że już jestem?

Minęło kilka dni i trzeba było pójść na badanie kontrolne. Pediatra dokładnie osłuchał dziecko stetoskopem i obejrzał wyniki badań.

– No cóż, proszę pani… Jest znaczna poprawa, ale to jeszcze nie koniec. Zalecam wyjazd celem dalszego leczenia w stosownym ku temu klimacie. – Patrzył na Olę, choć mówił do jej matki. Pamiętał dzień, w którym ujrzał tę zapłakaną istotę o czarnych włoskach na małej główce, z której sterczały zabawnie szpiczaste uszy. Coś w tym dzieciaku go wówczas urzekło i rozczuliło zarazem. I choć po tamtych włoskach nie było śladu, oczy z maślano-niebieskich zrobiły się szare, a małe, zacięte usta, nieprzystające do twarzy dziecka, robiły przykre wrażenie, jego sentyment pozostał.

Tymczasem grudzień w trzeciej dekadzie sypnął obfitym śniegiem, wzbudzając zachwyt dzieciaków. Ulepiono pierwsze bałwany. W mroźnym powietrzu latały śniegowe kule.

Tego dnia zgrzana i przemoczona Ola miała już dosyć zabawy na śniegu i właśnie zbierała się do powrotu do domu, kiedy spostrzegła znajomą postać stojącą w pobliżu ślizgawki. Dziewczynka miała na sobie zieloną, znoszoną kurtkę i szarą czapkę, spod której wysypywały się złote włosy. Na jej bladej twarzy pojawił się uśmiech i wtedy Ola sobie przypomniała: „Przecież to Gosia, dziewczynka ze szpitala”. Podeszła do niej i zapytała:

– Cześć, co tu robisz?

– Mieszkam niedaleko stąd. Przyszłam popatrzeć. Jeszcze nie mogę się bawić – odpowiedziała zmieszana Gosia. – Muszę już wracać, mama będzie się martwić. A ty?

– Ja też już lecę, mama wołała… I żeby to raz, ale już kilka razy – skłamała Ola, chcąc „przebić” Gosię, i popędziła do domu.

Nadeszły długo oczekiwane przez Olę święta.

W Wigilię rano Ewa patrzyła na męża, który stając przed lustrem raz lewym, raz prawym profilem, przyglądał się sobie uważnie. Ubrany odświętnie Zenon wybierał się z życzeniami: „Wesołych świąt” do serdecznego kolegi z pracy, z którym od lat w ten sposób miał zwyczaj świętować rok, który mijał.

– Mam nadzieję, że w tym roku tradycji stanie się zadość. Pamiętaj, że dzisiaj Wigilia. Masz ubrać z Olą choinkę! – napominała go Ewa.

– Dobra. Pamiętam przecież, pamiętam – mruknął i dopadł drzwi, żeby przypadkiem się nie rozmyśliła i nie cofnęła go z progu.

Ola tymczasem z radością robiła przegląd w pudełkach. Błyszczały w nich bombki o rozmaitych kształtach. Złocone szyszki, srebrna lameta i włosy anielskie wzbudzały zachwyt. Patrzyła z dumą na kolorowy, własnoręcznie zrobiony łańcuch. Chciała już te cuda wieszać na drzewku, ale choinka wciąż stała na zimnym balkonie. Zmrożona śniegiem i skrząca się szronem, wyniosła i piękna, czekała na swoje wejście. Czekały również Ewa i Ola wpatrzone w szybko zapadający zmrok… Na kuchni stał garnek z barszczem. Stygł w dzwonkach usmażony karp. A później zewsząd, ze wszystkich mieszkań buchnęło głośne: „Wśród nocnej ciszy…”. W końcu Ola usnęła zmęczona wypatrywaniem ojca.

Ocknęła się, słysząc drażniący szczęk pogrzebacza dobiegający od pieca w sypialni. Jej matka czyściła ruszt przed rozpałką.

– Jak spałaś, dobrze? – Ewa stanęła w drzwiach do pokoju córki.

– Tak sobie! – burknęła zirytowana Ola, która nienawidziła szurania po ruszcie oraz porannych pytań.

– Jak wstaniesz, budź ojca! Nie będzie w święta wylegiwania w piernatach!

Ola wiedziała, że właśnie w domu zaczyna się „cisza”, ale nie mogła przewidzieć, jak długo tym razem potrwa.

REDAKCJA: Krystyna Lesińska

KOREKTA: Katarzyna Czapiewska

OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Barbara Tomaszewska i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7722-948-4

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.