Szanowni Czytelnicy!

Powieść, którą trzymacie właśnie w rękach, kieruję głównie do dzieci i młodzieży. Wirtualny świat potrafi pochłonąć bez reszty, sam wiem o tym doskonale. W domu i w pracy korzystam z nowoczesnych technologii i rozwiązań informatycznych, dając się wielokrotnie ponieść ich urokowi. Mimo to książki mają dla mnie niezmiennie wielką wartość. Ćwiczą wyobraźnię, którą od zawsze uważałem za istotny składnik ludzkiego umysłu. Mam cichą nadzieję, że wartka historia Johny’ego oderwie Was na kilka, może kilkanaście godzin od migoczących ekranów i zachęci do „ćwiczeń z kreatywności”.

Gorąco namawiam do zabawy światem Stargazera: piszcie własne opowiadania, powieści, bawcie się wątkami, twórzcie grafiki i komiksy, wymieniajcie komentarze na forach – nie twierdzę, że moja wersja przygód Johny’ego i jego przyjaciół jest jedyną i najlepszą, jaką można było opowiedzieć. Chętnie poznam Wasze pomysły. Po lekturze zapraszam na facebook.com/johnystargazer.

Życzę wszystkim ciekawej lektury!

- 1 -

Chropowate meteoroidy, pędzące przed siebie komety omiatające nicość gazowym warkoczem, nienasycone czarne dziury, rozpalone słońca i planety – te niewielkie zbudowane ze skał i lodu i te ogromne, nazywane często gazowymi olbrzymami oraz księżyce i pasy asteroidów utrzymywane w przestrzeni niewidzialną ręką grawitacji. Wszechświat. Cała ta różnorodność kształtów, cech i materiałów powiązana fizycznymi zależnościami od lat kazała ludziom patrzeć w górę. By zrozumieć kosmos, stworzyli setki trudnych równań, przez wieki obserwowali niebo przez teleskopy, aż w końcu nieśmiało krok po kroku zaczęli zdobywać kosmiczną przestrzeń.

Johny zawsze bił się z myślami, gdy omiatał wzrokiem ciemny aksamit nieba, rozświetlony milionem gwiazd. Stracił matkę, gdy był bardzo mały, ojciec – naukowiec – większość czasu spędzał w pracy. Szanował zarówno jego, jak i wszystkie badania, które tak skrzętnie prowadził. Wielokrotnie zazdrościł ojcu metodycznego podejścia do otaczającej ich rzeczywistości. Ilekroć go słuchał, wydawało mu się, że statystyka, analiza matematyczna, fizyka i chemia działają na niego jak środki uspokajające. Na Johny’ego niestety, nie miały wpływu. Wszechświat w całej swojej okazałości wzbudzał w nim silne i sprzeczne uczucia: z jednej strony bał się próżni i wszystkiego, co otaczała, a z drugiej strony tak bardzo pragnął konfrontacji z tymi lękami.

Chłopak siedział z twarzą przyklejoną do niewielkiego okna jednej z sekcji statku kosmicznego, rozmyślając nad tym, jak światło, którego źródłem są odległe gwiazdy, podróżuje w przestrzeni. Starał się urzeczywistnić sobie ten niewyobrażalny przedział czasu, potrzebny fotonom na podróż międzygwiezdną. Zastanawiał się, ile wiedzy o wszechświecie mógł dostarczyć każdy promień, gdyby tylko raz na sto lat zbierał jedną informację. Ile nowych planet i zjawisk mógłby odkryć jego odbiorca?

Był 45 rok podróży, w którą wyruszył z ojcem i dwustoma innymi osobami biorącymi udział w programie „Progress”. Poszukiwanie nowego domu dla rasy ludzkiej stało się faktem. Najznakomitsi przedstawiciele ziemskiej cywilizacji ruszyli w nieznane, a naprzemienne cykle hibernacyjne wyznaczały kolejne lata ich życia. Kawalkada liczyła 12 statków kosmicznych. Ten, którym podróżował Johny, nosił oznaczenie M12. Załoga okrzyknęła go żartobliwym określeniem „Rdzewiak”, ponieważ okazał się wyjątkowo mało odporny na warunki, które zgotowała mu wieloletnia podróż, przez co ekipy remontowe miały cały czas pełne ręce roboty. Choć wadliwy, to dzień po dniu zmierzał do celu, pokonując odmęty wszechświata niczym okręt z XXI wieku przemierzający ocean w poszukiwaniu docelowego portu.

Johny lubił literaturę z XXI wieku, sprzed Wielkiego Przewrotu; świat ograniczony do jednej planety, Ziemi wydawał mu się łatwiejszy do pojęcia i ogarnięcia umysłem. Teraz wszystko się zmieniło. Często czytał o misjach, mających na celu uratowanie rasy ludzkiej. Gdy Ziemia była jeszcze dogodnym miejscem do życia, poszukiwanie nowego domu dla ludzi było zaledwie dobrym pomysłem na powieść. Teraz on sam, Johny Stargazer, zwykły piętnastolatek, brał w tym udział. Chłopiec, podobnie jak reszta załogi, która nie doświadczyła na swojej skórze bezpośredniego działania promieni słonecznych, miał bladą cerę, którą dodatkowo podkreślały brązowe włosy. Równo przycięte delikatnie układały się nad czołem w fale. Gdy rozmyślał, brwi unosząc się, uwydatniały ciemne oczy, rzucające ciekawskie spojrzenia. Mimo odpowiednio skomponowanej diety Johny był szczupły jak na swój wiek, żeby nie powiedzieć wątły. Jednak dzięki regularnym ćwiczeniom pozostawał w dobrej formie – chodził wyprostowany, stawiając miarowe, sprężyste kroki. Ostry dźwięk syreny alarmowej przerwał senne popołudnie na M12. Diody wzdłuż korytarza rozbłysły na czerwono, podobnie jak niewielki moduł lokalizacyjny wszyty w rękaw kombinezonu Johny’ego. Chłopiec spojrzał na wyświetlacz: „Alarm. Niekontrolowane zachowanie maszyny w Sekcji 5. Uprzejmie prosimy o udanie się do miejsca zamieszkania i nieutrudnianie pracy grupie neutralizacyjnej. Alarm trwa do odwołania”.

Johny rozejrzał się nerwowo dookoła. Wiedział, że każdy statek podzielony był na sekcje, które w razie rozszczelnienia odcinano potężnymi wrotami od reszty. Habitat mieszkalny w M12 znajdował się w sekcji ósmej, a Johny był w tym momencie w sekcji siódmej. Pasaż widokowy, który tam się znajdował, był jednym z niewielu miejsc na statku, w którym klaustrofobiczne wnętrze ustępowało bezkresnej przestrzeni kosmosu. Kilka innych osób, wypoczywających wcześniej przy niewielkich bulajach, już oddalało się pospiesznie w kierunku swoich kajut. Johny miał zrobić dokładnie to samo, gdy w ostatniej chwili dostrzegł dwójkę osób. Byli to Nefra i Erg, rodzeństwo słynące na statku z tego, że nie trzymali się przepisów: mieli włosy do ramion, choć przepisy o higienie wyraźnie mówiły o obowiązku zachowania maksymalnej długości do 10 cm, ich kombinezony były zmodyfikowane, a frywolne podejście do obowiązków i wszelkich zasad było normą. Mimo tego, iż Johny wiedział, że wszelkie kontakty z rodzeństwem mogą się dla niego źle skończyć, to zawsze chciał ich bliżej poznać. W świecie pełnym białych ścian, niekończących się tuneli i pełnej unifikacji stanowili zjawisko niecodzienne. Nefra wydawała mu się atrakcyjna. Nie była najpiękniejszą piętnastolatką na pokładzie Rdzewiaka, ale miała w sobie to coś, co przyciągało uwagę. Smukła twarz wabiła dużymi niebieskimi oczami. Jasne, pofalowane włosy opadały jej na ramiona, podczas gdy niektóre kosmyki figlarnie kręciły się tuż nad bladym czołem. Regularnie poprawiała grzywkę, przeczesując ją palcami. Szary kombinezon w ciemne pasy podkreślał prawie idealną sylwetkę.

Ramiona Erga wydawały się dwa razy szersze niż jego siostry. Był całkowitym przeciwieństwem Nefry. Wysoki i krępy z ostro zarysowanymi kośćmi policzkowymi i kwadratową szczęką budził w towarzyszach podróży respekt. Być może dlatego pozwalano im na więcej niż przeciętnym nastolatkom na M12.

Erg i Nefra zaśmiewali się z czegoś, zupełnie nie zwracając uwagi na alarm, przez który pomieszczenie opustoszało. Johny zerknął ostatni raz na roztaczający się widok: w oddali majaczyła niewielka planeta, przy której cumowali od roku – Anturgia, po czym nieśmiało zbliżył się do rodzeństwa i zagadał z przejęciem w głosie:

– Nie słyszycie alarmu? Jedna z maszyn wymknęła się spod kontroli i…

– I co? – nonszalancko odparła Nefra, odwracając się w jego kierunku.

Johny’emu słowa uwięzły w gardle. Po sekundzie jednak doszło do niego, że z inną odpowiedzią nie mógł się spotkać.

– Proszę, proszę, pan Johny Stargazer, nasz etatowy myśliciel. Co tam, Johny, znów studiowałeś literaturę antyczną… znaczy się XXI-wieczną? – wtrącił z przekąsem Erg.

Johny starał się nie reagować na zaczepki i dążył do sedna swojej wypowiedzi:

– Nie słyszycie, że włączyli alarm? Uciekł jeden z robotów. Wszyscy powinni się stawić w kajutach, a wy stoicie tu i się śmiejecie. Możecie znaleźć się w niebezpieczeństwie – powiedział wszystko jednym tchem, żeby tym razem nikt mu nie przerwał. Ich reakcja jednak wcale go nie zaskoczyła. Nawet w obliczu niebezpieczeństwa nie interesowało ich działanie zgodnie z przepisami.

– Johny, nie stresuj się tak. To pewnie znów któraś z maszyn konserwatorskich – powiedział z ironicznym uśmiechem Erg, obejmując go ramieniem.

Stargazer chwilę się zastanowił. Rzeczywiście, na stacji było już kilka takich alarmów i wszystkie dotyczyły maszyn zajmujących się odnawianiem powłoki zewnętrznej. Przebywały w przestrzeni przez długie godziny i często doprowadzało to do pewnych anomalii w ich działaniu. Mimo wszystko miał dziwne przeczucie, że to nie o taką maszynę chodzi.

– No tak, ale tym razem może…

– Tym razem wyluzuj – stanowczy głos Nefry zamknął Johny’emu usta raz jeszcze.

– Jak chcesz, to idź do kajuty, a nas zostaw w spokoju. Sekcja ósma prosto i w prawo – Erg, w teatralnym geście, wskazał drogę ręką.

Po tych słowach rodzeństwo wstało jak na komendę z wyraźną chęcią opuszczenia pasażu. Johny uważany był za odludka, co zresztą nie mijało się z prawdą, dlatego sam były zdziwiony, kiedy z jego ust padło pytanie:

– A wy gdzie idziecie?

Nefra spojrzała na niego spod blond grzywki i zawadiacko powiedziała:

– Jeszcze nie wiemy, ale zawsze możesz się dowiedzieć…

Odwrócili się i zaczęli biec korytarzem w stronę ogrodów w sekcji szóstej.

Nie myśląc wiele, chłopak podążył za nimi. Zawsze wydawało mu się, że łamanie przepisów napełni go lękiem, ale okazało się, że czuje coś zupełnie innego. Delikatny uśmiech utkwił na jego twarzy, a serce zabiło z ekscytacji. Uderzenia butów o posadzkę wybijały miarowy rytm – rytm wolności i swawoli. Na końcu tunelu znajdował się mały otwór z podwójną śluzą. Tego typu przejścia były stosowane wszędzie tam, gdzie między sekcjami zachodziła duża zmiana warunków. W ogrodzie sekcji szóstej panowała wysoka wilgotność i podwyższona temperatura. Drzwi uchyliły się, wydając delikatny pomruk. Stanęli w trójkę w wewnętrznej części śluzy, komputer zamknął jedne drzwi i otworzył drugie. Nagle uderzyło ich nieprzyjemne gorąco. Sztuczny ogród był zielonym szmaragdem, wciśniętym w symetryczny, przepełniony ascetycznymi formami świat.

- 2 -

Sai Stargazer pewnym krokiem zmierzał do sali konferencyjnej. Czuł delikatne podniecenie, rodzaj radości, której doświadczał zawsze wtedy, gdy wiedział, że jego praca nie idzie na marne. Niestety, uczucie to towarzyszyło mu rzadko, ale jako naukowiec z wieloletnią praktyką przyzwyczaił się do tego. Gdy śluza zamknęła się za jego plecami, szum w sali ucichł. Zebrały się wszystkie najważniejsze osoby na M12: przedstawiciele Władz Wojskowych i Komitetu Etyki oraz Rada Cywilna. Mężczyznę naszła refleksja nad tym, że nawet zagłada ludzkości nie zmieniła jej tendencji do tworzenia dziwnych, często sztucznych struktur. Sai zajął miejsce na podium, wyjął z kieszeni kontroler, rozsunął dwie jego części, a po naciśnięciu przycisku u ich nasady pojawiła się niewielka przeźroczysta powłoka panelu kontrolnego. Mężczyzna sprawnie wywołał odpowiedni plik, a urządzenie natychmiast nawiązało połączenie z projektorem hologramów. Na środku sali ukazała się wielka kula – trójwymiarowa, edytowalna mapa Anturgii.

Sai rozpoczął zebranie:

– Witam wszystkich. Mam dziś przyjemność przekazać wam kilka informacji w ramach comiesięcznego raportu sekcji naukowej. Tym razem będą to informacje wyjątkowo ważne – poczekał, aż salę spowiła całkowita cisza, i powoli, zwracając uwagę na każde słowo, kontynuował: – Zakończyliśmy trzymiesięczną eksplorację zachodniej półkuli Anturgii, dochodząc do etapu, w którym nasz autonomiczny, niezależny od statku habitat działa w stu procentach. Wszystkie jego elementy są przygotowane na zasiedlenie przez zespół naukowy, a także oddział wojskowy, którego głównym zadaniem będzie dalsza eksploracja planety. W ramach już przeprowadzonych badań udało się nam zidentyfikować i skatalogować trzysta osiemnaście różnych gatunków form, które nazwaliśmy florytami. Mamy całkowitą pewność, że nasze wcześniejsze badania związane z tymi organizmami przyniosły właściwe dane.

Znikł trójwymiarowy obraz planety, a w jego miejsce pojawił się hologram przedstawiający dziwny organizm łudząco przypominający roślinę.

– Floryty, o których mówiliśmy już kilka razy na naszych zebraniach, to przedstawiciele szybko adaptujących się organizmów, zbliżonych do ziemskich roślin. Tyle tylko, że posiadają one bardzo ciekawą cechę: ich tkanki łudząco przypominają włókna mięśniowe, co pozwala im szybko reagować na zmieniające się otoczenie. Proszę spojrzeć na ten krótki film.

Oczy widowni skierowały się na monitor, na którym ukazała się drobna forma podobna do małego drzewka. Dookoła grubego pnia wyrastały niewielkie, acz krępe w swojej budowie odrosty, zakończone płaskimi, silnie ożebrowanymi powierzchniami.

– Oto i jeden z pierwszych florytów, pozyskanych w ramach badań – opisywał Stargazer. – Proszę zwrócić uwagę na to, jak reaguje na zmieniające się podmuchy wiatru. Najpierw tę swoistą sadzonkę ustawiliśmy w zupełnej ciszy, po czym skierowaliśmy na nią silny strumień powietrza.

Organizm na hologramie natychmiast zareagował na bodziec. Ku zdumieniu obserwatorów obrócił się wzdłuż linii wiatru i w kilka sekund złożył gałęzie i liście, przybierając obły kształt. Na sali znów dało się słyszeć delikatny szum. Tym razem nie był to śmiech, a mieszanka zdziwienia i zainteresowania.

Sai Stargazer uśmiechnął się delikatnie, widząc twarze zebranych.

– Przykład, który tu pokazujemy, nie jest przypadkowy – precyzował. – Druga ważna informacja związana z Anturgią wiąże się z pogodą. Wszystko wskazuje na to, że nie tylko floryty, ale również i my musimy przygotować się na silne podmuchy wiatru – mówiąc to, pokazał palcami znak cudzysłowu. – Aktualnie na powierzchni planety dominuje niżowy ośrodek baryczny. Jest on związany z nagrzewaniem się planety. Przypomnę, że spośród dwóch otaczających nas gwiazd jedna znajduje się aktualnie w perycentrum, a druga, mniejsza, zwiększa swój udział w doświetlaniu Anturgii. Według naszych obliczeń zbliża się pora ciepła, ale to nie temperatura jest naszym zmartwieniem. Otóż, mimo nagromadzenia gwiazd, planeta jest oświetlana nierównomiernie, a to daje również spore wahania w rozkładzie temperatury na jej powierzchni. Tym samym dojdzie w końcu do momentu, kiedy potężny niż spotka się z wyżem, a to doprowadzi do powstania frontu burzowego o niespotykanej sile.

Na sali zapanował szum podnieconych głosów i po kilku sekundach zaczęły padać pierwsze pytania:

– Odkrycia sekcji naukowej dają coraz ciekawsze rezultaty, przydałyby się jakieś analizy podsumowujące. Co obecność owych florytów może oznaczać dla nas i jak zmieniający się stan pogody wpłynie na postępy w realizacji naszej misji? – zapytał jeden z członków Rady Cywilnej.

Dla Saia takie pytania były niepotrzebne, potęgowały tylko poczucie, że zgromadzeni ludzie nie słuchają tego, co ma im do przekazania, a przez to nie potrafią wysnuć odpowiednich wniosków. Powoli przekonywał się, że wystarczyłoby raz w miesiącu przedstawiać raport będący syntezą osiągnięć. Nie mógł jednak tego powiedzieć głośno, więc pozostało mu jedynie udzielić kompetentnej odpowiedzi:

– Floryty, podobnie jak ziemskie rośliny, dzielą się na klasy, rzędy, rodziny, rodzaje i gatunki. Wśród nich mamy do czynienia z różnymi przystosowaniami, ale – jak na razie – wydaje się, że żadne z nich nie stanowią bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia osób przebywających w habitacie. Oczywiście, zdarzają się gatunki trujące, które w różny sposób mogą wydzielić toksynę, ale przy tak niewielkim zagęszczeniu osób mieszkających na Anturgii nie powinniśmy się nimi przejmować. Co więcej, planeta ta jest na etapie wczesnej ewolucji, tym samym stopień zaawansowania rozwoju florytów jest relatywnie niewielki. Zadziwiają za to ich możliwości przystosowawcze do zmieniających się warunków. Proszę jednak pamiętać, że jest to tylko przystosowanie, reakcja na bodźce, a nie logiczne i zaplanowane działanie. Podsumowując, nie stanowią one problemu dla kontynuacji misji.

– Czyli, zgodnie z planem, możemy wysłać w przyszłym tygodniu załogę, która zasiedli habitat, tak? – tym razem pytanie padło z ust członka Władz Wojskowych. – Zespół ukończył potrzebne kursy i szkolenia i został przygotowany merytorycznie oraz sprawnościowo.

Sai wiedział, że w końcu padnie to pytanie; niestety, nie miał dla zebranych dobrych wiadomości. Westchnął ciężko, odwrócił się w kierunku ekranu i powiedział:

– Tutaj wracamy do tematu pogody.

Obraz zmieniającego kształt florytu zastąpiły zdjęcia przedstawiające formy geologiczne planety. Nie sposób było nie zauważyć głębokiego wcięcia w powierzchni, które wyglądało jak potężne pęknięcie. Nie byłoby to aż tak dziwne, gdyby nie jego idealnie gładkie, jakby wyszlifowane, krawędzie.

– Oto kanion Pandora. Naszym zdaniem, jedna z najmłodszych form geologicznych na badanym przez nas obszarze. Zagłębienie to ma ponad sto metrów głębokości i prawie półtora kilometra długości.

Na ekranie pojawiła się naniesiona na zdjęcie siatka topograficzna i osie liczbowe, urealniające podane przez Stargazera rozmiary.

– Forma ta nie jest aż tak spektakularna, biorąc pod uwagę inne rozpadliny na Anturii, ale za to proces, który doprowadził do jej powstania, wydaje się być niezwykle gwałtowny – mężczyzna zmienił slajd. Zdjęcie pokazywało niemalże płaską powierzchnię z niewielką liczbą wystających, zaostrzonych skał.

– Oto fotografia wykonana ledwie trzy lata temu przez sondy zwiadowcze, które dotarły tu, zanim M12 zacumował na orbicie. Może trudno w to uwierzyć, ale pokazuje ona dokładnie to samo miejsce. Wystarczyły trzy lata, aby wypreparować tak dużą formę i całkowicie wygładzić jej krawędzie, co wskazuje na niezwykłą wręcz gwałtowność procesów zachodzących na tym obszarze.

Na sali zaległa cisza. Widocznie wszyscy zebrani zastanawiali się, co tak naprawdę oznacza ta wiadomość. Po dłuższej chwili odezwał się jeden z przybyłych członków załogi:

– Twierdzi pan, że kanion Pandora był zasypanym, rozległym pęknięciem, z którego burze usunęły cały materiał, odsłaniając ponad kilometrową formę w zaledwie trzy lata?

– Stwierdzenie „burza” jest tu słowem niewystarczającym – odpowiedział spokojnie Sai. – Mamy do czynienia z nagłym, niezwykle silnym i cyklicznym zjawiskiem o bardzo dużej sile.

Wśród zebranych dało się wyczuć poruszenie.

– Chce pan powiedzieć, że mimo całej nowoczesnej aparatury, którą dysponujemy, nikt tego do tej pory nie zauważył? – jeden z członków Władz Wojskowych M12 nie krył swojej irytacji.

– Wiedzieliśmy doskonale – bronił się Sai – że na Anturgii dochodzi do gwałtownych burz, ale dopiero przypadek kanionu pozwolił nam dostrzec niszczycielską siłę tego zjawiska. Ponadto nasze badania oparte były o dane…

Mężczyzna nie dokończył, ponieważ w tym momencie do sali konferencyjnej energicznym krokiem wpadł wojskowy, a za nim wsypała się garstka podległych mu żołnierzy. Był to pułkownik Marbel, jeden ze zwierzchników sił zbrojnych. Szepnął coś na ucho Saiowi, a ten przemówił do zgromadzonych:

– Niestety, musimy przerwać spotkanie. Mamy do czynienia z sytuacją kryzysową – jedna z naszych maszyn wydostała się spod kontroli.

– Znów jeden z tych robotów pracujących w przestrzeni? – zapytał ktoś z przekąsem.

Marbel spojrzał na wszystkich spod krzaczastych brwi i stanowczym, żołnierskim tonem powiedział:

– Niestety, tym razem mamy problem z robotem bojowym. W pełni uzbrojonym robotem bojowym.

- 3 -

Ogród sekcji szóstej miał zupełnie inną budowę niż pozostałe części statku. Podstawowym elementem wyróżniającym były potężne uchylne świetliki. Gdy statek znajdował się w pobliżu źródła światła wystarczająco silnego, by rośliny rosły, świetliki były uchylane od strony gwiazdy. Rozwarcie osłon słonecznych było zależne od intensywności świecenia i części cyklu dziennego. M12 kręcąc się po orbicie Anturgii, był wystawiony na działanie energii dwóch gwiazd: Arona 1 i Arona 2, wciąż często nazywanych przez byłych mieszkańców Ziemi słońcami. W aktualnej pozycji znajdowali się w zasięgu Arona 1. Jego światło penetrowało całą „dżunglę”, jak potocznie nazywała to miejsce załoga, rozpraszając się w kropelkach skondensowanej na podszycie pary wodnej. Część osłon była uchylona zaledwie połowicznie. Podszytowa część leśnego krajobrazu tonęła w cieniu i mgle.

Dla Erga, Nefry i Johny’ego roztaczający się dookoła widok zapierał dech w piersiach. Intensywna zieleń odcinała się na tle ciemnego nieba, upstrzonego milionami gwiazd, a szum liści na drzewach wydawał się niebywale kojący. Potężne wentylatory imitując warunki naturalne, co jakiś czas zmieniały intensywność przepływu powietrza. Twarze nastolatków smagały delikatne powiewy, które odświeżały atmosferę, jednak wilgotność potęgowała i tak już wysoką temperaturę.

Johny stał z zamkniętymi oczami, delektując się chwilą, kiedy zorientował się, że zaraz ktoś może ich nakryć. Przecież rejestratory wszyte w ich ubranie cały czas pokazywały aktualną pozycję.

– Może powinniśmy wracać, jeszcze ktoś nas znajdzie przez te rejestratory – wskazał palcem miejsce w rękawie, a w jego głosie słychać było zdenerwowanie.

Erg spojrzał na Nefrę porozumiewawczo i rzekł:

– No, siostrzyczko, czyń swoje cuda.

Dziewczyna wyjęła z kieszeni niewielki laser i podeszła do Johny’ego.

– Wszystko, co za chwilę zobaczysz, jest tajne – powiedziała tajemniczo. – Jeśli to zgłosisz, wszystkiego się wyprę, a w drodze zemsty włamię się do twojego osobistego symulatora snów i zafunduję ci serię naprawdę przerażających koszmarów.

Johny pomyślał, że nie chciałby zostać nawiedzony przez imaginacje tej dziewczyny. Gustował raczej w spokojnych snach, odpowiadających jego osobowości. Kiedy kładł się spać, programował w symulatorze wizje, które pozwalały mu zwiedzać przeszłość. Lubił też śnić o matce. Symulator snów był jednym z jego ulubionych wynalazków ery Wielkiego Przełomu.

Nefra podeszła do Johny’ego i uruchomiła laser. Cienka zielona stróżka rozcięła kombinezon na długości około dwóch centymetrów. Zaraz pod nacięciem znajdował się rejestrator położenia. Dziewczyna podniosła rękę, ukazując założony na nadgarstku komputer. Był on wyraźnie większy od innych, które widział do tej pory. Widocznie Nefra rozbudowała go o dodatkowe moduły. Johny patrzył, jak odczytuje szybko przesuwające się na ekranie informacje i sprawnie wstukuje kilka komend. Chwilę później przysunęła nadgarstek z komputerem na wysokość rejestratora Stargazera. Po kilku sekundach dało się słyszeć cichy, potrójny sygnał dźwiękowy.

– Dobra, właśnie zaczynam przeprogramowywanie. Gdzie mieszkasz? – zwróciła się do zaskoczonego nastolatka.

Johny chwilę się zawahał, co zostało skwitowane przez Erga grymasem wyrażającym zażenowanie. Widok ten skłonił zdezorientowanego chłopaka do podjęcia szybkiej decyzji. Wyrecytował jednym tchem:

– Sekcja ósma, kajuta czterdziesta trzecia.

– Tak jest – Nefra odpowiedziała ironicznie wojskowym tonem, po czym wróciła do wpisywania komendy do modułu Johny’ego.

– No to skończone – stwierdziła, gdy rozległ się kolejny potrójny sygnał. – Według oficjalnych danych siedzisz sobie teraz w kajucie. Spokojnie, nikt się nie dowie – dodała, widząc przestraszoną minę chłopaka.

– To, to… takie łatwe? – wyjąkał Johny.

Nefra uśmiechnęła się pobłażliwie.

– Łatwo to może wygląda, ale nawet nie wiesz, ile się namęczyłam, żeby zdobyć dodatkowy moduł do komputera – odpowiedziała dumnie.

Otaczała ich głucha cisza. Delikatna mgła tuż nad ziemią rozszczepiała wpadające promienie. Rozejrzeli się dookoła, ale nigdzie nie było Erga, przynajmniej nie w zasięgu ich wzroku. Zza śluzy dochodził jedynie delikatny sygnał alarmu, a na ścianie tuż przy wejściu widać było łunę mrugających na korytarzu diod, przypominających o trwającym alarmie.

– Erg? Erg! – krzyknęła drżącym głosem. – Gdzie jesteś? Nie chowaj się!

Liście tłumiły dźwięki, sprawiając, że nie dochodziły one zbyt daleko. Nefra obróciła się wokół własnej osi i podbiegła kawałek w przypadkowo wybranym kierunku, cały czas nerwowo się rozglądając.

– Erg, już wystarczy tych żartów! Erg!!! – krzyknęła wyraźnie przerażona nagłym zniknięciem brata.

Nagle korona potężnego drzewa, pod którym stali, zatrzęsła się, powodując istny deszcz opadających liści. Stargazer i Nefra odskoczyli kawałek, jednocześnie próbując zobaczyć, co się właściwie stało. Spora dawka adrenaliny zaczęła krążyć w ich żyłach. Postać zeskoczyła na ziemię i przyczaiła się w wysokich trawach zasadzonych blisko drzewa. Johny odczuwał coś niezwykle dziwnego, coś, czego nie doświadczył jeszcze nigdy; w jednej chwili chciał uciekać i udawać, że całe zajście nie miało miejsca, a jednocześnie był tak ciekawy tego, co zobaczy, że nie mógł się ruszyć. Obiekt powoli przesuwał się w kierunku stojącej nieopodal pary, uginając pod swoim ciężarem rosnące trawy. Nagle chłopak uznał, że zaspokoił już swoją ciekawość, odwrócił się szybko, złapał Nefrę za rękę i zaczęli uciekać ile sił w nogach. Johny słyszał swój szybki i płytki zarazem oddech. Kropelki potu pociekły mu po twarzy. Powoli zaczynało brakować mu sił, a cokolwiek ich goniło, było już bardzo blisko. Nagle Stargazer poczuł wielki ciężar na plecach, coś się na niego rzuciło i przewróciło go na ziemię. Puścił Nefrę i szybko odwrócił się, by zobaczyć, co go atakuje. Już miał prawą ręką wymierzyć cios, gdy zorientował się, że to Erg.

– Ha, ha, nastraszyłem was, co? – zapytał wyraźnie rozbawiony.

– Bardzo śmieszne, Erg, bardzo śmieszne! – wykrzyczała z zażenowaniem Nefra.

– Oj, siostrzyczko, nie denerwuj się, to był tylko taki mały żarcik – Erg podszedł do niej i czule ją przytulił.

Johny był pewny, że niewiele osób widywało ich w takiej sytuacji. Zrozumiał, jak silne więzy łączą to szalone rodzeństwo. Nie wiedział o nich prawie nic, poza tym, że podobnie jak on byli półsierotami. Ich matka zmarła w trakcie pierwszego roku lotu, kiedy na statku szalała dziwna choroba. Zmarła, gdy mieli zaledwie kilka lat. Stargazer miał ochotę podejść do Erga i porządnie go uderzyć, ale patrząc na spokój, który ich otaczał, nawet się nie podniósł. Wsłuchiwał się przez chwilę w swój oddech, który w końcu zaczął się uspokajać. Obserwując rodzeństwo, spostrzegł, że chłopak ma coś na głowie.

– Skąd masz ten noktowizor? – zapytał niepewnie.

– Nie twój interes – odpowiedział szorstko Erg.

– Tylko pytam…

– Od taty – odezwała się Nefra.

– Co ty robisz? – zapytał z wyrzutem Erg. – Dlaczego mu powiedziałaś? Zaraz nas zakapuje do swojego tatusia i będziemy mieli problemy.

– Hej, nikogo nie zakapuję, dobra! – odpowiedział wyraźnie urażony Stargazer.

– Jasne, jasne! Nie masz kumpli, snujesz się po stacji jak duch i wszyscy wiedzą, że jedyną osobą, z którą rozmawiasz, jest twój ojciec!

– A wy jesteście inni?

– My nie mamy znajomych, bo ich nie chcemy mieć! – wykrzyczał Erg i z groźną miną i zaciśniętymi pięściami podszedł do Johny’ego.

– Uspokójcie się natychmiast! – wykrzyczała na jednym wydechu Nefra, tak że aż zadźwięczało im w uszach. – Niby jesteście dorośli, a zachowujecie się jak dzieci! Chłopcy, wieczni chłopcy!

Erg spojrzał na Johny’ego i zmrużywszy oczy, powiedział:

– Dokończymy jeszcze tę rozmowę!

Stargazer rozejrzał się dookoła. Zieleń otaczających go drzew uspokajała jego skołatane nerwy. Nie lubił takich sytuacji, ale najbardziej nie lubił samego siebie za to, że nie potrafił pokazać tego, kim naprawdę jest. Kolejny raz odniósł porażkę, kolejny raz pozostał sam z własnymi myślami.

– Nie mam specjalnie nic do ciebie, ale może już idź… zostaw nas – powiedziała Nefra.

Johny nie odpowiedział, bo niby jak miał zareagować? Zwyczajnie odwrócił się i pomaszerował w swoją stronę.

REDAKCJA: Julia Łysoń

KOREKTA: Edyta Malinowska-Klimiuk

OKŁADKA: Krzysztof Urbański

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Michał Łuczyński i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-374-3

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.