Dla Zosi

ROZDZIAŁ 1
Uprowadzenie Liori Chri

Planeta San-Dok jest jedną z większych w układzie słonecznym Mirmars. Z kosmosu sprawia wrażenie trójbarwnej: niebieskiej jak jej morza, zielonej zielenią lasów i – miejscami – żółtej od pustynnego piasku.

Zamieszkują ją istoty dość osobliwe. Choć budową podobne do ludzi z odległej galaktyki, są jednak wyższe i potężniej zbudowane, a nosy ich przypominają świńskie ryjki. Odstające uszy są lekko klapnięte przy końcu. Lud ten, sam siebie nazywający Świnryjami, buduje niskie, obszerne domy pokryte spadzistymi dachami i ogrodzone niskimi płotami – bardziej dla ozdoby niż dla ochrony przed obcymi.

Historia, którą opowiadamy, wydarzyła się za panowania króla Charuma Chri. Nosił przydomek Świnryj Dok III i władał krainą od ponad dwudziestu lat.

Zamek królewski był jedyną w kraju budowlą wyższą niż drzewa. Z zewnątrz zdobiły go ganki i tarasy, w środku poprzecinany był korytarzami prowadzącymi do poszczególnych komnat lub na dziedziniec. Ponad pałacem wznosiły się trzy wieże – wysmukłe, białe, każda zwieńczona kolistym balkonem z wielkim, łukowatym oknem najwyższej komnaty.

W południowej wieży mieściła się królewska biblioteka; grube tomiska i cienkie książeczki piętrzyły się niemal pod dach. Kręte schody i długie, wąskie drabinki pozwalały dotrzeć do najwyższych półek. To tu najczęściej można było spotkać władcę, kiedy akurat nie zajmowały go sprawy państwa. Siadał wtedy w wygodnym, niezdobionym fotelu i – popijając herbatę – czytał.

Najwyższą komnatę wieży północnej zajmowała królewska sypialnia. Wiele lat temu królowa, której imienia nikt już nie pamięta, przekonała swego małżonka, by przeniósł sypialnię z parteru gdzieś wyżej. Tak już zostało i Charum Chri nie zamierzał tego zmieniać.

Córce królewskiej Liori Chri przeznaczono wieżę zachodnią. Królewna lubiła swój pokój. Nieraz przesiadywała w nim, ciesząc się ciepłym światłem zachodzącego słońca. Częściej jednak można ją było spotkać daleko od wieży, wśród łąk otaczających zamek i ciągnących się na zachód od niego.

* * *

Tego dnia Liori Chri biegła boso po trawie, ciesząc się jej chłodnym dotykiem. Słońce bliskie już zachodu płonęło czerwienią, barwiąc nieliczne sunące po niebie obłoki. Królewna przystanęła, by nacieszyć oczy tym wspaniałym widokiem, który nigdy jej się nie nudził. Słońce dotykało już dalekiego lasu, kwiaty zamykały kielichy, by stulone przeczekać noc. Pszczoły i trzmiele kończyły powoli swą niespokojną pracę. Liori patrzyła na kończący się dzień.

Wtedy właśnie błysnęło, huknęło przeciągle i wokół niej pojawiło się – nie wiadomo skąd – mnóstwo gryzącego dymu. Dym rozwiał się. Słońce schowało się za lasem. Liori Chri stała nadal w tym samym miejscu, lecz jakby odmieniona. Z niechęcią spojrzała na zachód, pogroziła niebu pięścią, po czym odwróciła się i pobiegła do zamku.

Król był naprawdę zdziwiony, kiedy jego córka przemknęła obok, nie mówiąc ani słowa. Zawsze przecież wstępowała na chwilę, aby ucałować ojca, uściskać go i powiedzieć, jak cudownie zachodzi słońce. A teraz przebiegła obok. Tak po prostu. A kiedy nie zeszła na kolację, zaczął się martwić.

– Pójdź do wieży zachodniej i poproś mą córkę na kolację – polecił jednemu ze służących.

Sługa, szesnastoletni Berigold, pędził do najwyższej komnaty, przeskakując po trzy schody, Wreszcie dotarł pod drzwi. Przystanął chwilę, by uspokoić oddech, i już miał zapukać, kiedy usłyszał szelest, a przez dziurkę od klucza błysnął zielony promień. Po chwili usłyszał słowa wypowiedziane obcym, skrzeczącym głosem:

– Bro! Ghubra muttyr da sne woppgi!

Przetłumaczyć można to na: „Tak! Wreszcie mogę być znów sobą!”.

Berigold oczywiście tego nie zrozumiał, podszedł jednak bliżej i zajrzał przez dziurkę do komnaty. To, co zobaczył, bardzo go zaskoczyło. Nie było Liori Chri! Nie było jej tam! A – co gorsza – był ktoś inny. Znał tę zieloną suknię, ale nie królewna w niej teraz chodziła. Szare, długie włosy... nie! To nie włosy! To czułki i macki splątane ze sobą wyrastały z zielonej głowy tej istoty... tego... tego Mackoczułka! Berigoldowi serce waliło jak młotem, gdy cicho zbiegał ze schodów. Popędził wprost do wielkiej jadalni, gdzie para królewska zaczynała już kolację.

– Królu! – szepnął sługa. – Królewna Liori Chri zniknęła! A w jej komnacie, w zielonej sukni... Mackoczułek, panie!

– Jak śmiesz! – rozzłościł się Świnryj Dok III. – Jak śmiesz! Nie pozwalaj sobie! A jeśli moja córka zjawi się jutro na śniadaniu, wtrącę cię do lochu! Wyjdź!

Sługa wycofał się z niskim ukłonem.

– Tak, panie.

Rano królewna spóźniła się na śniadanie, ale jednak przyszła. Król rozkazał więc uwięzić Berigolda. Liori jadła niewiele, mówiła jeszcze mniej i wyraźnie chciała jak najszybciej odejść od stołu.

– Czy ty się dobrze czujesz, dziecko? – pytała królowa. – Prawie nic nie zjadłaś. Nie chcesz z nami rozmawiać. Coś się stało?

– Ach, nic – odburknęła niezbyt grzecznie i czym prędzej wyszła.

Po południu królewna zachowywała się jeszcze dziwniej: nie pobiegła na łąkę, nie wyszła nawet tuż przed zachodem słońca. Kiedy nie zjawiła się na kolacji, król posłał po nią kolejnego sługę. Ten – podobnie jak Berigold – wrócił blady, jąkając się i twierdząc, że królewska córka ma macki i zieloną głowę i – podobnie jak Berigold – następnego ranka znalazł się w lochu.

Trzeciego wieczoru Świnryj Dok postanowił przekonać się, jak jest naprawdę.

– Dziś sam po nią pójdę – zdecydował.

Wstał od stołu i wyszedł z jadalni. Kiedy dotarł do drzwi komnaty w wieży zachodniej i już miał nacisnąć klamkę, usłyszał szelest. Pochylił się i spojrzał przez dziurkę od klucza. „O! Jest moja mała”, ucieszył się, widząc Liori przechadzającą się po pokoju. „Zaraz powiem jej, co też te gamonie o niej wygadują! Ale cóż to?” Przyjrzał się uważnie. „Co to za dziwny pas? Ze szkarłatnym kamieniem przy klamrze? Nie widziałem go dotąd. Nieważne zresztą”, uspokoił się. „Niech nosi, co chce!” Już miał odsunąć oko od drzwi, kiedy jego córka zrobiła coś strasznego: okręciła się dokoła, po czym ścisnęła oburącz ów szkarłatny kamień, na sekundę czy dwie zabłysnęła zielono-żółtym światłem i... stała się Mackoczułkiem.

– No, nareszcie! – zaskrzeczał Mackoczułek w swoim niezrozumiałym dla króla, brzydkim języku. – Czemu zgodziłem się na tę maskaradę? – Podszedł do okna. – Będą z tego kłopoty.

Świnryj Dok osłupiał. Groza tego, co zobaczył, przykuła go do miejsca. Długą chwilę nie mógł się ruszyć. W końcu odzyskał siły i zbiegł ze schodów.

– Uwolnić Berigolda i Brelda – rozkazał. – Ale już! – wrzasnął, widząc ociągającą się straż pałacową.

– Mężu – zaniepokoiła się królowa. – Co cię ugryzło? Dlaczego tak krzyczysz?

– To, kochana, jest ponad moje siły – westchnął król. – Uprowadzono Liori.

ROZDZIAŁ 2
Czapla

Do Protta Prottusa

Królewna uprowadzona. W zamku jest Mackoczułek. Udaj się na planetę Mack i znajdź moje Dziecko. Kiedy ją odnajdziesz, poinformuj mnie szczegółowo o miejscu jej pobytu.

Świnryj Dok III Charum Chri – Król

* * *

Do Króla Świnryj Doka III Charum Chri

Najjaśniejszy Panie. Znalazłem Królewnę. Jest w opuszczonym zamku wśród stawów i jezior Mack. Uwięziono ją w wysokiej wieży południowej. Na dole straż. Ma rozkaz strzelać do wszystkiego, co znajdzie się w pobliżu zamku. Porwana większość dnia przebywa sama, tylko rano i wieczorem stara służka przynosi jej jedzenie. Cel przetrzymywania jest jasny: w przyszłym miesiącu Wielki Bal a przed nim ślub Liori Chri z Ihilem, księciem Północnego Wybrzeża. Ród książęcy to stary wróg mieszkańców planety Mack. Jeśli książę ożeni się z Mackoczułkiem – będzie skandal! Nie tylko skandal, wiesz dobrze, Najjaśniejszy Panie. Oni zdobędą władzę na terenie Twego królestwa. Dołączam plany opuszczonego zamczyska oraz mapę okolicy.

Twój uniżony,

Prott Prottus

* * *

„Opuszczony zamek, straże, odludzie, stawy i polany”, myślał król. „Ani kroku, bo zginiesz. Jak dotrzeć niezauważonym na miejsce? Jak przemknąć obok strażników? Jak wydostać Liori?”

Późnym popołudniem nadał list kosmiczny do Latałapaczy, prosząc ich o pomoc. Zawsze tak robił. I nie on jeden. Były sprawy, w których nikt inny nie mógł pomóc bardziej niż Latałapacze, lud mądry i uczony, budujący i testujący wciąż nowe urządzenia i pojazdy. Wiele razy wyciągali z kłopotów Świnryjów, Mikrusów, Dżemieniów i inne ludy zamieszkujące sąsiadujące z nimi planety. Nie zawiedli i tym razem.

Następnego ranka król otrzymał odpowiedź z planety LoTu. Brzmiała następująco:

Czapla – rozszerzający się mikrostatek latający. Zbudujemy go w dwa dni, lecz lecieć nim nie może żaden Świnryj. Załoga składać się musi z Mikrusów. Jeśli się zgodzą, zaczniemy prace przy budowie statku.

Główny Konstruktor i Wynalazca

* * *

Do Głównego Konstruktora i Wynalazcy

Król Mikr XVI przysyła nam pięciu ochotników.

Możecie przystąpić do pracy.

Pośpiech jest konieczny!

Świnryj Dok III Charum Chri

* * *

Mieszkańcy planety Mack, znani wszędzie jako Mackoczułkowie lub (wśród Dżemieniów) Mackoczułki, sami siebie nazywają Olerbungami, co w ich skrzeczącej mowie znaczy mniej więcej tyle, co Zielone Twarze. Postawą i wyglądem nie różnią się zbytnio od pozostałych mieszkańców układu słonecznego Mirmars, a więc Świnryjów, Latałapaczy, Dżemieniów, Mikrusów, Arktandyjczyków czy Slanbitian, mają jednak całkowicie zieloną skórę, a z głów zamiast włosów wyrastają im liczne macki i czułki: czasem jest ich kilka, częściej kilkadziesiąt; u jednych przeważają długie macki, u innych krótkie, sterczące czułki. Zielonoskórzy wiążą je lub splatają, a bywa, że noszą rozpuszczone.

Od niepamiętnych czasów mieszkańcy Mack mają wśród innych plemion Mirmars złą sławę. Bez ustanku wybuchają wojny wszczynane przez królów Olerbungów. Mackoczułkom przyświeca zawsze ten sam cel: zająć nowe ziemie poza Mack. Jak dotąd udało się to jedynie z Czwartym Księżycem LoTu (zaledwie zresztą na dwanaście lat), pozostałe natomiast wyprawy wojenne kończyły się klęską Zielonych i zwycięstwem Sześciu Armii Mirmarskich.

Od pewnego czasu władcy Mackoczułków widząc, że otwartą walką nic nie wskórają, uciekają się do podstępu. Zdarzają się więc oszustwa i porwania. Jak dotąd żadne się nie udało, jednak plan porwania Liori Chri wydawał się doskonały i mógł skończyć się źle dla królestwa San-Dok.

* * *

Czapla była gotowa i trzy dni później stała już w królewskim ogrodzie Charuma Chri. Wyglądała jak żywa, była jednak znacznie większa niż ptaki San-Dok i cała w ciemne plamki. Król miał więc pewne wątpliwości. Latałapacze wyjaśnili mu jednak, że czaple mackijskie są wielkie, nie przypadkiem też nazywa się je nakrapianymi. Właśnie ze względu na nieprzeciętny wzrost Latałapacze wybrali tego ptaka, pozwalał bowiem na wysłanie pięciu Mikrusów zamiast dwóch. Poza tym, jeśli wewnątrz miała się zmieścić świnryjska królewna, statek musiał mieć możliwość zwiększenia swoich rozmiarów. Znaczyło to, że część ścian – ta, która miała się rozsunąć – musiała być zdecydowanie grubsza, niż wydawało się z zewnątrz.

Mikrusowie wnieśli na pokład różne ważne sprzęty i urządzenia, a także zapas pożywienia i beczułkę wody. Latałapacz Amebus Ponton sprawdził jeszcze raz mechanizmy statku.

– Możecie ruszać – rzekł. – Przed wami dwie doby lotu kosmicznego. Wystarczy, jeśli ustalicie kurs na Mack i wszyscy możecie ułożyć się do snu – alarm wybudzi was przed wejściem w atmosferę planety. Paliwa wystarczy. Pamiętajcie, że Czapla rozszerzyć się może tylko raz i potem nie da się jej już zmniejszyć. Na pokładzie macie urządzenie wysyłające listy kosmiczne. Korzystajcie z niego często. Na wszelki wypadek – dodał.

Około południa Czapla wystartowała, niosąc Mikrusów daleko na nieprzyjazną i niebezpieczną planetę Mack.

* * *

Tymczasem Mackoczułkowie próbowali uporać się z porwaną królewną. Służka Muglumba rwała macki z głowy, nie mogąc przekonać więźnia do zjedzenia czegokolwiek. Już drugi dzień wszystko, co zanosiła na górę, znosiła z powrotem. Królewna piła tylko wodę.

„Nie tknę więcej waszego jedzenia!”, oświadczyła wczoraj i rzeczywiście nie tknęła.

A rano, kiedy służka weszła do komnaty w wieży, Świnryjki tam nie było! Muglumba narobiła strasznego hałasu, zbiegając ze schodów i skrzecząc, że więzień uciekł. Kiedy dotarła do wyjścia, ujrzała Liori prowadzoną przez dwóch strażników.

– Próbowała zwiać – rzekł jeden z nich. – Poskręcała w węzły prześcieradła i zasłony, przymocowała do okna i zsunęła się na dół. Złapaliśmy ją, gdy chciała pokonać otaczające zamek mury.

Królewna nie zrozumiała ani słowa, ale przecież domyśliła się, że strażnik mówi o niej.

– Znowu wam ucieknę, dranie! – wrzasnęła im prosto w zielone twarze. – Nawet gdybyście zabrali mi wszystkie zasłony i prześcieradła!

– Tak, to właśnie zrobimy, Wasza Uciekająca Wysokość. – Strażnik zaśmiał się, po czym pchnął ją lekko. – Idziemy. No, już! – rozkazał.

Dziesięć minut później, gdy strażnicy odeszli, Liori usiadła na łóżku i rozpłakała się. Płakała długo. Wreszcie zasnęła. Śniła o skrzydłach, które zaniosłyby ją daleko od tej zrujnowanej wieży, złośliwej służącej i upartych strażników.

* * *

Po odlocie Czapli Król Charum Chri zdecydował się poinformować Ihila, księcia Wybrzeża i swego przyszłego zięcia, o porwaniu. List, który do niego wysłał, był krótki i suchy. Król o nic nie prosił, bo też na nic nie liczył. Był przekonany, że Ihil nie kocha jego córki, chce jedynie zasiąść kiedyś na tronie San-Dok. Książę Ihil nie odpisał. Zamiast tego sam zjawił się w stolicy tego samego jeszcze dnia.

– Co mogę zrobić? Gdzie ona jest? Masz plany i mapy, panie? – pytał, kiedy tylko stanął przed władcą. – Lecę po nią jeszcze dziś, wskaż mi tylko miejsce jej pobytu.

Król patrzył zdziwiony. Czyżby źle go osądził? Ihil stał przed nim naprawdę zdenerwowany, to chował ręce bezwiednie do kieszeni, to znów je wyciągał, przestępując nerwowo z nogi na nogę. Niecierpliwie czekał odpowiedzi króla, gotów pędzić na Mack choćby zaraz. Surowy wzrok Charuma Chri stopniowo łagodniał, aż wreszcie pojawiło się w nim współczucie dla stojącego przed nim młodego mężczyzny.

– Nigdzie nie leć – rzekł. – Wysłałem po nią specjalny statek pilotowany przez Małych. Nie będą rzucać się w oczy, rozumiesz? – dodał, po czym opowiedział Ihilowi o Czapli i planie uwolnienia królewny. Mówił również o przebywającym w zamku Mackoczułku.

– Jeśli przypadkiem spotkasz tę niby-Liori, nie daj po sobie poznać, że coś podejrzewasz. Inaczej moja córka będzie w jeszcze większym niebezpieczeństwie niż w tej chwili.

REDAKCJA: Katarzyna Rafałko

KOREKTA: Paulina Klas

OKŁADKA: Paulina Wyrt

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Anna Anton i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-366-8

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.