Był środek letniego, słonecznego dnia. Słońce wisiało dokładnie na środku jasnoniebieskiego nieba. Żadnych chmur. Trzydziestoletnia kobieta szybko i nerwowo weszła na wiadukt. Rozpościerały się pod nim liczne tory, których dokładną liczbę trudno było określić. Najwyraźniej wiadukt był remontowany, co sugerował postawiony koło barierek dźwig. Stał na samym dole, na torach, a jego najwyższa część wystawała ponad wiadukt. Zawieszona na nim drewniana kładka była ustawiona prostopadle do wiaduktu. Ostrożnie krocząc, kobieta przeszła z wiaduktu na deskę. Cały czas nie odrywała od deski oczu. W pewnej chwili – gdy była już przy jej końcu – spojrzała w dół. Linie torów zaczęły nakładać się na siebie w jej oczach – straciła równowagę i upadła na brzuch. Obiema rękami objęła mocno deskę, aby nie spaść. Nagle kładka zaczęła gwałtownie opuszczać się coraz niżej. Za chwilę podciągnęła się do góry i znowu w dół. Zaczęła kręcić się wokół własnej osi i znowu zleciała jeszcze niżej. Kobieta z trudem mogła utrzymać się na desce, której trzymała się kurczowo. Nie chciała jej puścić i spaść. Kładka znowu runęła w dół. Tym razem na dobre miała uderzyć o tory. W ostatniej sekundzie kobieta zobaczyła je tuż przed swoją twarzą i…

Obudziła się z drzemki. Miała ona trwać jedynie trzydzieści minut, jednak zmęczenie Beaty było tak silne, że spała ponad godzinę. Nie była to dobra chwila. Pociąg miał odjechać już o dwudziestej. Będąc jeszcze na wpół we śnie i wpół na jawie, Beata gwałtownie wstała z kanapy. Nieczęsto zdarzały się jej tego typu sny, o ile w ogóle miała jakieś sny. Nie myślała o tym w tej chwili. Spakowała się wcześniej, ale czasu i tak miała mało. Złapała podręczną walizkę, jednocześnie wkładając płaszcz, i dosłownie wyleciała z mieszkania na ulicę.

Był ciepły wieczór – dzień miał się ku końcowi. W pośpiechu Beata nie pomyślała nawet o wezwaniu taksówki. Do dworca miała na szczęście tylko dziesięć minut piechotą. Raźnym, prędkim krokiem szła ulicami, nie zwracając uwagi na to, co mijała. Nie spostrzegła ogólnej pustki. Prawdopodobnie ludzie wrócili już z pracy i siedzieli teraz w domu, odpoczywając po ciężkim dni. Mijała coraz więcej skrzyżowań, żeby w końcu z daleka zobaczyć zarysy wiaduktu. Niebo było już szaroniebieskie, a gdy Beata postawiła na wiadukcie pierwszy krok, zobaczyła, jak daleko na horyzoncie, tuż nad torami zachodzi słońce, zostawiając po sobie jasnożółtą łunę. Zwrócona w stronę słońca szła dalej, niewiele myśląc, na co patrzy. Była już w połowie wiaduktu, gdy przypomniała sobie swój sen. Raptownie zwolniła kroku. Szła dokładnie obok tego miejsca, w którym w jej śnie stała kładka. Teraz jej nie było.

Co się ze mną dzieje? Czy to tam kiedyś stało? Nie zwracam na takie rzeczy nigdy uwagi… głupie sny. Wtedy było tak jasno, teraz wieczór, mnóstwo torów… i jestem spóźniona na pociąg! Czy ja to widziałam? Tak! Na pewno! Podczas śnienia mózg podobno segreguje to, co działo się w ciągu dnia. To na pewno jest to. Zresztą bez różnicy. Sen i tyle. Zaraz mi przejdzie.

Z roztargnienia, które było jak mikrosen, obudził ją gwizd pociągu. Gwałtownie oderwała wzrok od barierki i ponownie przyśpieszyła kroku, zerkając jeszcze w tamtą stronę. Schodząc po schodach, widziała już dworzec.

Beatę zdziwiła liczba ludzi na peronie. Sunęli po nim niczym duchy. Nigdzie nie było widać rozmawiających grup. Wszyscy gdzieś szli – byli w ruchu. Przy kasach nikt nie stał, a tylko w jednej był sprzedawca. Staruszek w zielonym uniformie siedział za szybą, czytając gazetę. Beata podeszła do kasy i zdenerwowanym głosem zaczęła rozmowę.

– Dzień dobry, poproszę bilet do Warszawy – powiedziała, jednocześnie szukając portfela w torebce. Staruszek nie wydawał się jednak nią zainteresowany. Znudzony podniósł łaskawie na nią swój wzrok i nagle się ożywił. Wyszedł z budki.

– Ale za koty jest specjalna opłata! – raczył poinformować Beatę, co wbiło ją w sekundowe odrętwienie, które ustąpiło gotującej się irytacji.

– Przepraszam, co? Czy ja mam tu kota, proszę pana?! – zapytała ironicznie.

– No jak to! A ten koło pani nogi? – Obejrzała się i faktycznie, siedział koło niej biały kot na zielonej smyczy. Tego było już za wiele.

– Panie! To nie mój kot! Poproszę ten bilet! – Staruszek, nie śpiesząc się, wrócił na swoje miejsce.

– Musi pani kupić bilet u konduktora, bo już jest dziewiętnasta pięćdziesiąt osiem. Nie zdążę go wydrukować – powiedział znudzonym głosem.

Zirytowana Beata podsumowała sytuację krótkim „świetnie”, żeby nie powiedzieć „cholera”. Wzięła jeszcze od sprzedawcy kwitek i pobiegła na peron, gdzie pociąg już stał gotowy do startu. Ledwo zdążyła zamknąć za sobą drzwi wagonu, gdy ten już ruszył.

***

Bezczelność! Czekałam nie wiadomo po co, łaskę mi robi… no rzeczywiście! Jeszcze biletu nie mam. Cud, że do pociągu zdążyłam wejść, ledwo bo ledwo, ale jednak. Zabrał mi tylko czas niepotrzebnie stary dureń… Nie. Nie trzeba było tyle spać. Moja wina. Nie mogę się obudzić… Stary wagon… Boże, na co oni wydają tę kasę za bilety… Dobrze, że dach jeszcze jest…

Jedno miejsce? Co? Na cały wagon? Pierwszy raz widzę coś takiego. Chyba nikogo nie ma? Pusto – dziwne. Przynajmniej mam gdzie usiąść… Jak w tramwaju właściwie… Przynajmniej jest ciepło… Jak po jakiejś katastrofie… Matko, czy to rdza?…

***

Co jest grane? Dlaczego wciąż nikogo nie ma? Godzinę już tu siedzę… Gdzie ci ludzie?… Boże… Na dworcu było ich tylu, a teraz co? Sama w pociągu? To niemożliwe, żebym sama była… Nic nie słychać. Coś jest nie tak. Ten pociąg jedzie prawie bezgłośnie, jakby wcale nie jechał. Tylko stał w miejscu. Stał w miejscu, a za jego szybami przesuwała się mata z krajobrazami. Niezły żart… Mam dość tej pustki… Gdzie jest konduktor! Przecież nie mam biletu. Nienawidzę, gdy nie mam biletu. Tłumacz się potem. Jakby to była moja wina – nie cierpię tak czekać… Niech już przyjdzie… Co za wagon obskurny… Dziwny jakiś. Tylko jedno miejsce do siedzenia?… A jak w zły pociąg wsiadłam? Matko! Tylko nie to! Gdzie ten konduktor, no?! Zdezelowany grat.

Może przesadzam? Nie mogę już tu wysiedzieć. To musi być ten pociąg przecież. Długi jest ten wagon, a tylko jedno miejsce, to gdzie reszta miałaby siedzieć niby? Zaśniedziałe ściany. Nie no, co za…

– Nie przeszkadzam pani w rozmyślaniach?

Matko! Co, kto? Wystraszył mnie. Konduktor?

– Niee… Przepraszam. – Ile ten gość… dużo młodszy ode mnie jest… może ze dwadzieścia lat ma? – A wie pan, co to jest za pociąg? Czy jedzie na pewno do Warszawy? – I czemu jest takim gruchotem z jednym miejscem?

– Ma pani bilet?

To konduktor na pewno. Ale czemu nawet się nie ubrał porządnie w jakiś… nie wiem... strój konduktora, tylko cały jest na czarno? Jakiś młody nieobyty chyba.

– To znaczy… właściwie to nie, już pokazuję kwit od kasjera. On mi niestety nie zdążył sprzedać biletu… Byłam już spóźniona, nie zdążyłby mi wydrukować…

– Czyli nie ma pani ważnego biletu?

Tłumaczę ci przecież, baranie jeden!

– Nie, no… właśnie tłumaczę, że nie mam. Właśnie chciałam kupić, mam ten kwitek tylko od sprzedawcy…

– Nie mogę pani sprzedać biletu.

Że co proszę, ty…?! Co za tępak.

– Co?! Niby dlaczego?

– Kasjer pani go nie sprzedał, to ja też nie mogę.

Nic nie rozumiem! Co jest? Czego on chce znowu? Czy ja muszę się ciągle denerwować?

– Przepraszam, co? Czy mógłby pan łaskawie wytłumaczyć mi czemu? – Co to za głupie zasady? Kolejna bzdura. Co to za głupie… – Pytałam o coś! Mógłbyś przestać się uśmiechać i powiedzieć mi, o co chodzi?! Hej! Słuchasz mnie? – Co za debil! Czego on się uśmiecha! Gadaj mi no. Nie wytrzymam tu za chwilę! – Co to jest za pociąg, się pytam, słyszysz mnie? – Jakieś nowej zadłużonej linii, której nie stać na drukowanie biletów, żeby potem móc wyciągać od klientów kary za jazdę na gapę?! Ot co!

– Hmmm… ten akurat pociąg, droga pani, jedzie do piekła.

– Matko… Przepraszam… to jakiś żargon? Tak nazywacie stację w Warszawie?

– Hmmmhaha… nie. Piekłem nazywamy piekło. Wie pani, co to jest piekło?

Matko kochana, wariat! Chyba go zamorduję za chwilę.

– Słucham… że co, proszę? Oczywiście, że wiem, ale…

– Naprawdę, to ciekawe. Chyba pani jednak nie wiedziała, no bo co by tu pani robiła, prawda?

– Ty chyba do końca zdrowy nie jesteś. – Czego się uśmiechasz, debilu! – To jakiś żart?!

– Nie jest w mojej naturze, żeby żartować.

Co za kretyn, zmazałabym ci ten uśmiech z twarzy… Ty!

– Zauważyłam już to… to nie jest żart… to…

– Dla pani raczej nieśmieszny żart, jeśli już.

Niedobrze mi.

– Ten cały pociąg… to… to żart! – Nie wierzę w to! Co tu się dzieje? – A pan sobie chyba kpi! A gdzie pan ma jakiś… nie wiem… identyfikator! Ty chyba nie pracujesz tu! Ile masz lat w ogóle?

– Sprawdza pani moje kompetencje? Jeszcze mi się to nie zdarzyło… Hahaha… Chyba nie posiadam żadnego identyfikatora. Jest pani naprawdę pierwszą osobą, która mnie o niego pyta.

Czego się tak chytrze uśmiechasz, bęcwale?

– Jak pierwszą? To ludzie jadą jak te barany i dają sobie wciskać kit?

– Wciskać kit… chyba… tak.

– Słucham? – Bezczelny. – Ile ty, ty gnojku, masz lat, co?!

– Trudno ustalić, ale ta odpowiedź chyba pani nie zadowoli, jak mniemam.

Niedobrze mi. Mam tego dość. Dlaczego nigdy nie może być normalnie? Nie mam sił na tę durnowatą zabawę… Boję się tu być. Śmierdzi, brudno. Wariat!

– Oczywiście, że nie. Mam dosyć pańskich głupich min, ta sytuacja – no nie uśmiechaj się! – wcale nie jest…

– Hmm…

Nie zniosę tego uśmiechu, nie zniosę…

– Ty chamie! Dosyć mam już tego, nie pozwolę sobą… Stroić sobie ze mnie głupich żartów! – Nie zniosę dłużej.

– Ale…

Gdziekolwiek, gdziekolwiek, byle nie tu!

Pięknie.

REDAKCJA: Paulina Klas

KOREKTA: Liliana Hetko

OKŁADKA: Anna Cywińska

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Stanisław Jaman i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-452-8

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.