Spis treści

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

11.

12.

13.

14.

15.

16.

17.

18.

19.

20.

21.

22.

23.

24.

25.

26.

27.

28.

29.

30.

31.

32.

33.

34.

35.

36.

37.

38.

39.

40.

OGROMNA KAMIENNA BRYŁA wyrastała z morza na wysokość kilkudziesięciu metrów. Jej zadziwiająco regularny kształt sprawiał, że nie była podobna do żadnej z setek wysp i wysepek rozsianych po lazurowych wodach Adriatyku. Z daleka przyciągała wzrok i wabiła, z bliska stawała się ponura i nieprzystępna. Jej smagane wiatrem i spalone słońcem zwietrzałe ściany, bez śladu umożliwiającej dostanie się na górę drogi czy choćby ścieżki, upstrzone były tysiącami gniazd i tonami ptasich odchodów odstraszających ewentualnych amatorów karkołomnej wspinaczki. Dwaj mężczyźni pływający od dłuższego czasu wokół wyspy na pokładzie motorowej łodzi z logo znanej wypożyczalni sprzętu też przeżywali rozterki.

– Ja naprawdę to coś kupiłem?! – W głosie młodszego, stojącego na dziobie brzmiało niedowierzanie przemieszane z rozczarowaniem. – Tam się nie da w ogóle podpłynąć! Jesteś pewny, że dobrze trafiliśmy?

– Na pewno – pokiwał głową siedzący przy sterze Alex Rode. – W tej okolicy nie ma innego obiektu podobnej wielkości. To są niewątpliwie twoje włości, senior Cardona.

– Cardona?!

– Nie pamiętasz?! Taki paszport dałeś notariuszowi. Myślałem, że specjalnie!

– Akurat… Niczego nie pamiętam. Nie mogłeś mnie jakoś powstrzymać?!

– Pieprzysz, jakbyś sam siebie nie znał! – parsknął Alex, wzruszając ramionami. – Wracamy czy czekamy?

– Na co tu czekać?

– Podobno kiedy przypływ osiągnie maksimum, można przejść z łodzi na skalną półkę i stamtąd wykutymi w kamieniu stopniami dostać się na samą górę.

– Wykutymi stopniami?! Przez kogo?! Ktoś tu mieszka?

– Mieszkał. Jakieś trzysta lat temu. Pirat łupiący kupców płynących z towarami do Wenecji. Kiedy umarł, czy też zginął, po okolicy poszła fama, że na skale straszy jego duch, i już nikt nie zdecydował się osiąść tu na stałe.

– Że też ludzie wierzą w takie brednie!

– Gość, od którego kupiłeś to coś, też uważał, że to bzdury. By tego dowieść, spędził w resztkach domu zbudowanego jeszcze przez pirata jedną noc… Następnego dnia wystawił wyspę na sprzedaż. Na chętnego, czyli na ciebie, czekał ponad trzydzieści lat. Ciekawe, ile tobie zajmie znalezienie kolejnego frajera? – Alex popatrzył na kolegę ze współczuciem. – Więc co robimy?!

– Zaczekajmy – zadecydował Cardona. – Niech przynajmniej zerknę na mój nabytek, zanim się go pozbędę.

– I słusznie. Ale idziesz sam. Nie cierpię górskich wspinaczek. Zostanę w łodzi i popilnuję, żeby nie odpłynęła.

Półkę udało się znaleźć stosunkowo łatwo, ale po wykutych ponoć stopniach zostało tylko wspomnienie. Cardona wspinał się na górę ponad dwie godziny, kalecząc się wielokrotnie o ostre krawędzie skał i drąc w strzępy kupione dzień wcześniej ciuchy. Osiągnąwszy cel, padł kompletnie wykończony i długo dochodził do siebie.

Z nowej perspektywy wyspa wyglądała zupełnie inaczej niż z poziomu morza. Była dziwnie gładka, jakby ktoś zniwelował jej powierzchnię buldożerem. Ruiny budowli, zapewne domu pirata, znajdowały się po przeciwnej stronie płaskowyżu.

„Kwadrans spaceru” – ocenił Cardona, ale szybko zmienił zdanie. Marsz po skalnym, pełnym dziur i zapadlisk terenie wymagał mnóstwa trudu i czasu. Po drodze zauważył, że na kamiennym podłożu coś jednak rośnie. Spomiędzy głazów wyrastało parę rachitycznych oliwkowych drzewek, figowce i kilka zdziczałych winorośli. „Ciekawe, czy przetrwały od czasów pirata, czy ich nasiona przyniósł dużo później wiatr?” – przemknęło mu przez głowę. Bardziej zaskakujące było znalezisko w ruinach. Leżący w kącie skrawek gazety, i to przyciśnięty muszlą, z pewnością nie dostał się w to miejsce siłami natury.

– I na pewno nie ma trzystu lat – mruknął, próbując odcyfrować wyblakłe litery. – Ciekawe… – Urwał i gwałtownie rzucił się w bok.

Instynktowna reakcja sprawiła, że uzbrojony w długi wyszczerbiony nóż napastnik zamiast na jego plecach wylądował na podłodze. Uderzył głową w kamienną posadzkę i oszołomiony leżał nieruchomo. Oprzytomniawszy, uniósł się na łokciach, potem usiadł. Miał na sobie dziwaczne, wyglądające na teatralny kostium ubranie, był przeraźliwie chudy i niemiłosiernie zarośnięty. Patrzył na Cardonę ze zwierzęcą czujnością, ale straciwszy atut zaskoczenia, nie próbował atakować. Bez oporu pozwolił też odebrać sobie nóż.

– Kim jesteś, do diabła?! – Cardona zdawał się bardziej zdziwiony niż rozgniewany. Nie widząc reakcji, powtórzył pytanie po włosku, potem po francusku. Dopiero przy niemieckim dostrzegł w oczach oberwańca błysk zainteresowania. – Oszalałeś?! – ciągnął w nadziei, że napastnik go rozumie. – To moja wyspa! Co ja mam teraz z tobą zrobić?! Posłać cię do więzienia…?! A może wrzucić do morza, rybom na pożarcie…?! Ale wiesz co, kolego…? – podjął po namyśle. – Zaskoczę cię. Możesz sobie dalej tu mieszkać. Przyda mi się taki stróż!

Napastnik i tym razem nie odpowiedział, ale napięcie na jego twarzy jakby zelżało, a spojrzenie złagodniało.

– Fajnie. – Cardona przyjął te zmiany jako wyraz zgody. Mimo to wstał ostrożnie, gotów odeprzeć ewentualną kolejną napaść. Odczekał jeszcze chwilę. Podszedł do resztek okna, by wyjrzeć na zewnątrz. Gdy znów się odwrócił, miejsce, na którym leżał oberwaniec, było puste.

*

– No, jesteś – powitał zsuwającego się po skale kolegę Alex. Wyciągnął rękę, pomagając mu zejść na pokład. – Ściemnia się. Już myślałem, że postanowiłeś zostać na górze na noc… Znalazłeś coś? A może spotkałeś ducha? – zapytał kpiąco, uruchamiając silnik.

– Spotkałem – odpowiedział z zagadkowym uśmiechem Cardona.

– Jasne! – parsknął sternik. – Przypominam ci – zmienił temat – że przed wyjazdem musisz zapłacić dziesięć dolarów podatku od umowy. I że razem z wyspą kupiłeś też sobie prawo osiedlenia się na niej – dodał, kierując dziób łodzi w stronę widocznej w ciemnościach z odległego brzegu łuny świateł i powtarzających się miarowo błysków morskiej latarni. – Możesz też nadać jej nową, jaką chcesz, nazwę. Masz teraz czas, żeby pomyśleć.

– Po co miałbym coś zmieniać? – mruknął Cardona, obserwując w zadumie oświetlony blaskiem stojącego w pełni księżyca kamienny masyw. – I tak nie zatrzymam wyspy dla siebie. Zresztą nazwa „Skała” pasuje do niej jak ulał. Jeśli kolejnemu nabywcy się nie spodoba, zrobi, co zechce.

– Kolejnemu nabywcy…? – Mężczyzna przy sterze wzruszył ramionami. – Zaraz! – ożywił się nagle. – Może centrala zechce ją od ciebie przejąć? Prawo stałego pobytu to łakomy kąsek. Zwrócą ci wtedy wszystkie wydatki i jeszcze dorzucą coś ekstra.

– Wolałbym nie mieszać do tego centrali – stwierdził po dłuższym namyśle Cardona. – Znasz szefa. Nie toleruje żadnych nieuzgodnionych wcześniej działań… A jak się dowie, że zrobiłem po pijanemu taką głupotę, będę miał zupełnie przechlapane. Najlepiej, żeby sprzedawca zgodził się na anulowanie transakcji. Nawet dołożyłbym mu coś niecoś…

– Nie łudź się. Widziałem, jak wczoraj, zaraz po zainkasowaniu gotówki, wsiadł na statek do Wenecji. A centrali nie da się pominąć! Nasze raporty muszą być kompletne i zgodne.

– Moglibyśmy… – Cardona popatrzył na kumpla pytająco, ale ten pokręcił zdecydowanie głową.

– Mowy nie ma. Skąd wiesz, że nie mamy tu, w Porto di Caleri, anioła stróża, który powiadamia centralę o wszystkim niezależnie od nas?! Nasze milczenie mogłoby zostać potraktowane jako nielojalność, a za to… Nie, chłopie, nie zamierzam się narażać! Ani dla ciebie, ani tym bardziej dla tego kawałka zwietrzałego kamienia!… Czemu nic nie mówisz? – zainteresował się po kilku minutach ciszy wypełnionej monotonnym pomrukiem silnika łódki. – Masz do mnie żal? Nie mogę inaczej. Zresztą sam zawsze twierdziłeś, że tajemnica pozostaje tajemnicą tylko wtedy, gdy wie o niej jedna osoba. Gdy wiedzą dwie, to tak, jakby wiedzieli wszyscy.

– Masz rację, choć gdy… – Cardona nagle zerwał się na nogi. – Zawracaj! – zażądał kategorycznie.

– Co się stało? – zapytał Alex, gdy zatoczywszy koło, ustawił łódź dziobem do Skały.

– Patrz uważnie! Wzdłuż linii dziobu, mniej więcej na poziomie wody… – Cardona wskazał ręką nikłe, lekko drżące światełko.

Światełko cały czas się zmieniało. Przybierało na sile, potem znikało, by za moment znów się pojawić. Po kilkunastu minutach łódź dotarła do wyspy. Lekko uderzyła dziobem w ścianę i o dziwo, weszła w nią jak w masło. Cardona energicznym ruchem rozsunął plątaninę uschłych pnączy i korzeni pokrywającą jednolitą z pozoru powierzchnię. Powstało przejście, przez które wpłynęli do ogromnej jaskini. W jej wnętrzu, na brzegu gładkiej niczym lustro tafli wody, płonęło ognisko. Siedział przy nim w kucki ktoś bardziej przypominający małpę lub neandertalczyka niż współczesnego człowieka. Hałas wywołany przez łódź sprawił, że dziwny osobnik poderwał się na nogi i błyskawicznie zniknął w mroku.

– O kurwa! – wyrwało się Alexowi, który omiótł pełnym zdumienia spojrzeniem oświetloną płomieniami ogniska podziemną komnatę. – Co to jest…?! Niesamowite…!

– Jaskinia krasowa. Po drugiej stronie Adriatyku, w Jugosławii, jest ich sporo. Są turystyczną atrakcją. O tej tutaj nigdy nie słyszałem. Pewnie dopiero czeka na odkrycie…

– A tamten? – Sternik rzucił wzrokiem w kierunku, w którym zniknęła tajemnicza postać. Przetarł dłonią oczy. – Chyba mi się nie przywidziało…?

– Nie martw się, nie masz omamów! To był właśnie duch, o którego pytałeś.

– Jaja sobie robisz?!

– Gdzieżbym śmiał – Cardona roześmiał się, po czym w kilku zdaniach opowiedział kumplowi o wydarzeniach w ruinach chaty. – Podpłyń do brzegu! Trzeba dołożyć do ognia, bo za chwilę nic nie będzie widać.

Wrzucony do ogniska pęczek suchych gałęzi sprawił, że w jaskini znów zrobiło się jaśniej. W świetle płomieni Cardona zobaczył leżący obok paleniska kij z niedopieczoną rybą.

– Szykował sobie jedzenie. Rozpalił ogień tutaj, bo na powierzchni moglibyśmy go zobaczyć. Pewnie nie przyszło mu do głowy, że w ten sposób oddaje nam przysługę.

– Przysługę?!

– No pewnie! Inaczej w życiu byśmy tu nie trafili. Rozejrzyjmy się trochę, zanim ogień znów zdechnie – zaproponował, wrzucając w płomienie jeszcze jedno naręcze drewna.

Opłynęli całą jaskinię w niespełna kwadrans, ostrożnie, by nie uszkodzić łodzi na jakiejś podwodnej skale. Na szczęście obyło się bez przykrych niespodzianek. W samym końcu pieczary zobaczyli tkwiące na płyciźnie zmurszałe resztki drewnianego stateczku. Chcieli przyjrzeć mu się bliżej, jednak próba wejścia na wrak skończyła się dla Alexa nieoczekiwanym lądowaniem w wodzie.

– To pewnie łódź pirata – mruknął, gramoląc się na pokład motorówki. – Od wieków nikt nią nie pływał… I już nie popłynie… A my wracajmy, bo niedługo znów zrobi się całkiem ciemno i możemy mieć kłopot z trafieniem do wyjścia – zaproponował.

Nie czekając na odpowiedź, obrał odpowiedni kurs.

– Co jest, kur…! – zaklął, kiedy łódź stuknęła o kamienie i znieruchomiała. Zsunął się do wody i przez chwilę badał sytuację. – Woda opadła. Jesteśmy, przynajmniej chwilowo, uwięzieni – oznajmił. – Musimy czekać na kolejny przypływ. Chyba że wyjdziemy na zewnątrz pieszo, a łódkę zostawimy…

– …I będziemy wołać pomocy… Poczekamy. Nigdzie nam się nie spieszy. Rozejrzymy się, zbadamy teren.

– Ale spóźnimy się na przerzut do Puli! Wiesz, że centrala nie lubi takich numerów! Chociaż z drugiej strony… ta jaskinia to dopiero dla nich gratka. Jeśli zlikwidujemy tego „ducha”…

– Po co? Tylko dzięki niemu tu trafiliśmy. Tak chcesz mu się odwdzięczyć?

– Przestań! Znasz zasady.

– Znam. A… – Cardona wahał się przez chwilę. – A czy wziąłeś pod uwagę, że nas też ktoś może uznać za niewygodnych świadków?

– Nas?! – obruszył się w pierwszej chwili Alex. – My prze… – Urwał, marszcząc czoło. – My przecież… – wyjąkał ponownie. – Żartowałeś, prawda? – Popatrzył na kumpla z nadzieją.

– Żartowałem – przyznał Cardona, nie patrząc mu w oczy.

– Kiedy będzie następny przypływ?

– Za jakieś jedenaście godzin, choć powinniśmy raczej poczekać całą dobę.

– Czemu?

– W biały dzień ktoś może zobaczyć łódź wypływającą z litej skały i najważniejszy walor wyspy diabli wezmą.

– Co racja, to racja – mrukną Alex. – Tylko co będziemy tyle czasu tutaj robić?

– Na początek proponuję drzemkę. Nie wiem jak ty, ale ja jestem wykończony.

– To się prześpij. Ja poszukam tego dzikusa i zrobię, co trzeba – oświadczył Rode i nie czekając na odpowiedź, zeskoczył z pokładu na brzeg.

– Akurat go znajdziesz… – mruknął z przekąsem Cardona. Ułożył się na materacu i niemal natychmiast zasnął.

Obudził go plusk wpadających do wody kamieni. Otworzył oczy. Na skalnym występie wysoko nad sobą zobaczył walczące sylwetki.

„Biedaczysko” – pomyślał ze współczuciem o oberwańcu, nie dając mu żadnych szans w walce z silnym niczym niedźwiedź Alexem.

– Masz pecha, kolego – mruknął i tracąc zainteresowanie oczywistym wynikiem zmagań, ponownie zasnął.

1.

MROK W ZAPEŁNIONYM równymi rzędami policyjnych emzetek hangarze tylko nieznacznie rozjaśniała jedna, osłonięta przeraźliwie brudnym kloszem żarówka. Mimo to umundurowany mężczyzna, który wszedł do środka, nie zapalił mocniejszego oświetlenia. Pewnym krokiem podszedł do stojących nieco z boku pięciu maszyn zdecydowanie różniących się wyglądem od całej reszty.

– Witaj, kochanie! – rzucił półgłosem i jego zasępioną, ponurą twarz rozjaśnił na moment przyjazny uśmiech. – Wiesz, widzimy się już ostatni raz. Będę za tobą tęsknił – dodał, głaszcząc czule pokryty błyszczącym granatowym lakierem bak hondy gold wing.

Nim zajął miejsce na ogromnym pokrytym jasnobrązową skórą siedzisku, obejrzał dokładnie cały pojazd, przecierając delikatnie białą flanelową szmatką wszystkie światła oraz oba panoramiczne lusterka wsteczne. W końcu wdrapał się na siodełko i włożył kluczyk do stacyjki.

*

Do popołudniowego komunikacyjnego szczytu zostało jeszcze sporo czasu, ale ruch na berlińskiej obwodnicy i tak był duży. W pobliżu zjazdu do lotniska Schönefeld było spokojniej niż w innych rejonach, bo sunąca majestatycznie lewym pasem policyjna honda skutecznie powstrzymywała kierowców przed mocniejszym naciśnięciem na pedał gazu. Naraz ten niemal sielski spokój został brutalnie zakłócony.

Na widok czarnego mercedesa 500 SEL, który bezceremonialnie wepchnął się między jadące prawidłowo pojazdy, cudem nie doprowadzając do wypadku, kierujący hondą policjant z niedowierzaniem przetarł gogle. Tymczasem mercedes przedostał się na lewy pas, karkołomnym manewrem wyminął motocykl i ignorując obowiązujące w tym rejonie ograniczenie prędkości, pognał przed siebie jak szalony. Po chwili osłupienia policjant też przyśpieszył, sięgając równocześnie po lornetkę. Przyłożył ją do oczu. Zobaczył niebieską tabliczkę z literami CD i odczytał numer pirata. Połączył się z centralą. Odpowiedź nadeszła po dwóch, może trzech minutach.

– Tak jest! – krzyknął służbiście, wysłuchawszy rozkazów. Przekręcił do oporu pokrętło gazu.

*

Gdyby ktoś kiedyś poszukiwał wzorca tak zwanego szarego człowieka, Günter Riese znakomicie pasowałby do tej roli. Niepozorny fizycznie, mało komunikatywny, prawie zawsze zły i zgorzkniały, rzadko się uśmiechał. Sam siebie uważał za absolutnego pechowca, krzywdzonego przez wszystkich dookoła, nawet przez matkę naturę. Do niej największą pretensję miał o swoje sto sześćdziesiąt centymetrów wzrostu. Niekiedy o tym zapominał, ale złośliwe uśmiechy i docinki powtarzające się za każdym razem, gdy przedstawiał się imieniem i nazwiskiem, na nowo rozdrapywały ranę. Na papierze był odrobinę wyższy aniżeli w rzeczywistości, gdyż w rubryce „wzrost” jakaś litościwa dusza wpisała mu o centymetr więcej, niż wykazał pomiar. Ten jeden centymetr okazał się brzemienny w skutki. Bez niego, jako „niewymiarowy”, nie zostałby przyjęty do szkoły policyjnej, do której zgłosił akces natychmiast po maturze. Wybór nie był przypadkowy. Wiele razy miał okazję zaobserwować, jaki respekt wzbudzają patrolujący ulice policjanci, i doszedł do wniosku, że jeżeli sam włoży taki mundur, nikt nie ośmieli się go nazwać kurduplem, konusem czy niedorostkiem. „Jeszcze wam pokażę” – skwitował kolejną porcję kpin, gdy poinformował kolegów o swoim wyborze. Po końcowych egzaminach kwestia brakującego centymetra znów wróciła na tapet.

– Taki kurdupel w policji?! – wściekł się szef komisji lekarskiej badającej absolwentów przed przydzieleniem ich do konkretnych jednostek. – Kto go w ogóle zakwalifikował?! Ludzie powinni się nas bać, a nie się z nas śmiać! Odpada! – zadecydował, odkładając teczkę osobową Güntera na bok, ale siedzący obok niego dyrektor szkoły stanowczo zaprotestował.

– Nie róbmy tego, towarzysze. Obserwowałem go przez te wszystkie lata. Widziałem, jak trudno mu było dorównać hojniej obdarzonym przez naturę kolegom, a mimo to był najlepszy na wszystkich zajęciach. Dzięki pracy i zaangażowaniu załapał się nawet do reprezentacji szkoły w koszykówce. Nie wolno nam tego nie docenić!

– No dobra – ustąpił po dłuższym wahaniu przewodniczący. – Damy go do jakiejś papierkowej roboty.

– Jest zakochany w mundurze…

– Nie przesadzajcie, towarzyszu dyrektorze…

– Dajmy go do drogówki – zaproponował niespodziewanie ktoś z boku. – Komenda w Berlinie tworzy akurat kompanię motocyklową. Będzie nosił mundur, a na emzetce jego wzrost nie będzie się specjalnie rzucał w oczy – dodał i tym razem nikt nie zgłosił sprzeciwu.

W drogówce Günter Riese spędził całe przewidziane przepisami emerytalnymi dwadzieścia lat, lat pozbawionych spektakularnych wydarzeń, szarych i nijakich jak on sam. Wzorową służbą dochrapał się stopnia sierżanta, a na dwa lata przed emeryturą pozwolono mu dosiąść hondy gold wing, jednej z pięciu maszyn specjalnie zakupionych przez Policję Ludową dla okiełznania dysponujących coraz szybszymi pojazdami zagranicznych piratów drogowych. Dwa lata minęły błyskawicznie i w końcu nadszedł moment rozstania z mundurem. Skromna pożegnalna uroczystość odbyła się w dniu poprzedzającym koniec służby. Günter wyszedł z niej obładowany kwiatami oraz mnóstwem okolicznościowych podarunków, ale propozycję, by odpuścił sobie pracę w ostatnim dniu formalnego zatrudnienia, kategorycznie odrzucił. Zgodnie z grafikiem miał tego dnia przejechać wyznaczony odcinek autostrady sześciokrotnie. Kończył właśnie przedostatnie, piąte kółko, gdy zobaczył mercedesa, a wkrótce potem dostał rozkaz eskortowania dyplomaty do celu jego podróży. Uwagę, że odpowiada głową za jego bezpieczeństwo, potraktował jako coś absolutnie oczywistego.

*

Dzięki interwencji rozlokowanych wzdłuż obwodnicy patroli w ciągu kilku minut na trasie prowadzącej do Schönefeld zostały tylko dwa pojazdy: pędzący na złamanie karku czarny mercedes i utrzymująca stały dystans błyskająca niebieskim kogutem honda. Nagle światła stopu mercedesa rozbłysły jaskrawym czerwony blaskiem. Potężna maszyna zatańczyła, ale utrzymała się na asfalcie i w końcu stanęła. Riese, by nie wylądować na jej kufrze, zjechał gwałtownie na boczny, awaryjny pas. Zatrzymał się kilkadziesiąt metrów dalej. Zawrócił, by sprawdzić, co się stało. Dostrzegł miotającego się w kabinie kierowcę, a chwilę później usłyszał głuchy huk. Mercedes lekko podskoczył, a jego wnętrze wypełnił gęsty czarny dym. Pamiętając o otrzymanym rozkazie, Riese zeskoczył z motocykla i rzucił się na ratunek. Szarpanie za klamki zablokowanych od środka drzwi na niewiele się zdało. Rozejrzał się wokoło w poszukiwaniu czegoś do wybicia szyby i przy okazji dostrzegł kątem oka wypływającą spod samochodu mokrą strugę. Mimo to nie rezygnował. Podniósł leżący na poboczu kamień i podbiegł do mercedesa. Wykonał zamach i w tym momencie bak z paliwem eksplodował.

2.

DIETER KLASS UNIÓSŁ nieznacznie powieki i rozejrzał się czujnie po pogrążonej w półmroku sypialni. Po chwili otworzył szerzej oczy i energicznym sprężystym ruchem zerwał się z posłania. Spojrzał na wskazujące godzinę czwartą pięćdziesiąt pięć fosforyzujące zieloną poświatą wskazówki przedpotopowego budzika marki Ruhla. Jego usta wykrzywił delikatny grymas, który przy pewnej dozie dobrej woli można by uznać za uśmiech zadowolenia. Od niepamiętnych czasów z dokładnością szwajcarskiego zegarka budził się właśnie o tej porze, niezależnie od tego, jak późno położył się spać. Przez chwilę prężył przed czarną szybą swój goły tors, poświęcając mu nie mniej uwagi niż pogrążonemu w mroku miastu. Przeciągnął się kilka razy. Trzy minuty spędził w ubikacji, kolejne dwie w łazience, gdzie opłukał ręce w strumieniu lodowato zimnej wody. Punktualnie o piątej wszedł do swojej prywatnej siłowni. Nie była duża, ale wyposażenia mógł jej pozazdrościć niejeden komercyjny przybytek. Otworzył szeroko balkonowe drzwi i przez równo godzinę katował swoje ciało, wyciskając z niego ostatnie poty. O szóstej, dysząc ciężko, pomaszerował znów do łazienki i wszedł pod prysznic. Pod wpływem ostrych niczym bicze strumieni na przemian zimnej i gorącej wody zmęczenie po treningu ustąpiło miejsca graniczącemu z euforią zadowoleniu. Zrelaksowany zakręcił wodę. Wciąż mokry stanął przed lustrem i uruchomił elektrycznego remingtona. Kiedyś używał do golenia klasycznej maszynki z żyletką, ale gdy twarz pokryła mu gęsta sieć głębokich zmarszczek, zmuszony był sięgnąć po bardziej bezpieczne narzędzie. Kończąc poranną toaletę, wklepał w skórę policzków i podbródka całą masę ujędrniającego kremu. Po raz ostatni zerknął w lustro i wyszedł z łazienki, gasząc światło. Na stacji metra zjawił się jak zwykle siedem minut przed odjazdem pociągu, w sam raz, by zjeść gumowaty rogalik z marmoladą i wypić lurowatą białą kawę z automatu. W prawie pustym wagonie wybrał to samo co zwykle miejsce tuż obok drzwi i wyjął z neseseru kupioną po drodze gazetę. Bez specjalnego zainteresowania przebiegał wzrokiem wyłącznie po wyróżnionych dużą czcionką tytułach.

*

Aleja Bohaterów Pracy Socjalistycznej, jakby na przekór swej dumnej nazwie, była cichą, wąską uliczką odcinającą skrawek miejskiego parku od znacznie większej całości. Położone przy niej osiedle składało się z czternastu identycznych jednopiętrowych, otoczonych niewielkimi ogródkami, domków z czerwonej cegły. Wyjście do ogródków prowadziło przez zadaszone i porośnięte girlandami kolorowych kwiatów tarasy. Wszystkie okna wychodzące na ulicę zabezpieczały solidne żaluzje, ich szyby zaś przesłaniały dodatkowo gęste białe firanki. Całą kolonię chroniło ogrodzenie z kutych stalowych prętów, a wjazd zamykała ciężka brama oraz obsługiwany przez umundurowanych wartowników pomalowany w biało-czerwone pasy szlaban. Teren osiedla, choć zadbany i wypielęgnowany, sprawiał wrażenie martwego. Niemal nie sposób było na nim wypatrzyć przechodnia, wałęsającego się zwierzaka czy usłyszeć normalne dla podobnych zabudowań odgłosy szalejącej dzieciarni. Od wewnętrznej osiedlowej ulicy ogródki oddzielały co prawda tylko niskie płotki, ale znajdujące się tuż za nimi wysokie, starannie przystrzyżone żywopłoty zapewniały izolację niemal doskonałą. Lokatorzy domków, zasłużeni emerytowani działacze partyjni i państwowi średniego szczebla, większość czasu spędzali w obrębie swoich posesji. Przez całe aktywne zawodowo życie odseparowani od pospólstwa systemem barier i przywilejów, również na stare lata nie czuli potrzeby nawiązywania kontaktów ze światem zewnętrznym, ani tym dalszym, ani bliższym. Gości przyjmowali sporadycznie i przeważnie bez entuzjazmu. Swój bezpieczny mały świat opuszczali niechętnie, a ostatnio, gdy sytuacja w kraju zaczęła tracić wcześniejszą stabilność, robili to jeszcze rzadziej. Zmuszeni do tego, przemykali szybko ulicą, ukryci za przyciemnianymi szybami aut. Wyjątkiem była starsza para spod dwunastki, która mimo dezaprobaty sąsiadów i ostrzeżeń ochrony nie chciała zrezygnować z rowerowych przejażdżek, ale nawet oni, wyjeżdżając poza chroniony teren, starali się jak najszybciej wjechać między parkowe drzewa i wtopić się w anonimowy tłum spacerowiczów.

Ostatni z budynków, oznaczony numerem czternaście, miał zdecydowanie większy niż pozostałe domy ogród, a dostępu do niego bronił nie niski drewniany płotek, lecz solidne ogrodzenie z metalowej siatki. Podobnie jak na całym osiedlu, i tutaj panował wzorowy porządek, o który dbała z poświęceniem Renate Gruber, potężna kobieta o muskulaturze atlety i kontrastującej z masywną sylwetką drobnej twarzy. Była wdową po zmarłym podczas służby na morzu oficerze marynarki wojennej. Przeważnie uśmiechnięta i niesłychanie komunikatywna, przyjaźniła się ze wszystkimi sąsiadami i aktywnie uczestniczyła w życiu osiedlowej społeczności. Mimo tragicznych życiowych przeżyć promieniowała optymizmem i wiarą w siebie. Jej cięty język i ostre, niekiedy rubaszne dowcipy wprawiały czasem rozmówców w zakłopotanie i konsternację, ale kochana Renatka miała w sobie tyle wdzięku, że wybaczano jej każdą, najgrubszą nawet niezręczność.

*

Klass wysiadł z wagonu metra dokładnie o siódmej zero trzy. Cztery minuty później opuścił budynek stacji. Po przejściu przez jezdnię ruszył w stronę miejskiego parku i kwadrans po siódmej wszedł pomiędzy drzewa. Tu zwolnił kroku. Idąc spacerem, odpowiadał uprzejmym uśmiechem na pozdrowienia znajomych bywalców parku, głównie właścicieli psów zmuszonych do systematycznych porannych przechadzek z czworonożnymi pupilami. Z niektórymi zamienił kilka słów o pogodzie i innych niezobowiązujących duperelach, a merdający przyjaźnie resztką ogona pudelek miniaturka dostąpił nawet zaszczytu bycia pogłaskanym przez niego samymi czubkami palców. O siódmej dwadzieścia siedem znalazł się na Alei Bohaterów Pracy Socjalistycznej, o siódmej dwadzieścia osiem przeszedł obok szlabanu, odpowiadając sztywnym skinieniem głowy salutującemu wartownikowi. Punktualnie o siódmej trzydzieści przekroczył próg domu oznaczonego numerem czternaście.

Budynek, w którym frau Gruber rezydowała na stałe, dla Dietera Klassa był jedynie miejscem pracy. Dopiero w jego wnętrzu mógł zrzucić z siebie ze wstrętem przybraną na czas marszu przez park maskę otwartości i dobroduszności, stając się stuprocentowym enerdowskim patriotą, gotowym do pracy nad coraz bardziej wyrafinowanymi metodami walki ze światowym imperializmem. W firmie zjawiał się zawsze punktualnie o siódmej trzydzieści i bardzo rzadko wychodził przed dwudziestą, bynajmniej nie dlatego, że przytłaczał go nawał roboty. Z wyjściem do domu się nie śpieszył, bo wolał przebywać tu, wśród ludzi, których znał i którym ufał, niż obijać się samotnie w luksusowym, ale przeraźliwie pustym mieszkaniu. Chociaż z racji pełnionej funkcji miał prawo do służbowego samochodu, nigdy z tego prawa nie korzystał. Dojazd metrem zajmował zdecydowanie mniej czasu i do tego dawał możliwość przejrzenia porannej prasy, a spacer przez park był dodatkowym elementem codziennej gimnastyki, podtrzymującym kondycję i zapewniającym solidną dawkę świeżego, pozbawionego spalin powietrza.

Klass zamknął starannie drzwi wejściowe i podszedł do zajmującej znaczną część hallu bogato rzeźbionej gdańskiej szafy. Pociągnął za uchwyt drzwi.

– Cholera! – z identyczną jak każdego dnia głośną irytacją powitał skrzypnięcie nienaoliwionych zawiasów.

Jego okrzyk nie pozostał bez echa. Najpierw usłyszał kroki, a potem u szczytu wewnętrznych schodów pojawiła się Renate.

– Co tu tak ciemno?! Jak w grobie – rzucił, wieszając w przepastnym wnętrzu zabytkowego mebla płaszcz i kapelusz. Obiecałaś wczoraj… – Urwał, widząc, że zbiegająca po stopniach kobieta kładzie palec na ustach.

– Macie gościa, towarzyszu – wyjaśniła szeptem, zerkając znacząco w stronę schodów na piętro, gdzie mieścił się gabinet Dietera. – Czeka od siódmej – dodała, strzepując z marynarki szefa jakiś niemal niewidoczny pyłek.

*

Dieter podszedł na palcach do niedomkniętych drzwi i zajrzał przez szparę do środka. Rozpoznawszy gościa, odruchowo poprawił ręką włosy. Przełknął ślinę, chrząknął i zdecydowanym ruchem pociągnął za klamkę.

– Towarzyszu… – zaczął, stając służbiście na baczność, ale siedzący przy biurku mężczyzna przerwał mu w pół słowa.

– Przestań! – Machnął niecierpliwie ręką. – Zamknij drzwi i siadaj! Musimy pogadać – dodał, przenosząc się z fotela na jedno z krzeseł stojących przy niewielkim konferencyjnym stoliku.

– Wybacz – stropił się lekko Klass. – Na starość trudno się pozbyć wieloletnich nawyków. Zaskoczyłeś mnie. Godzina, jak na ciebie, nietypowa, a na zewnątrz nie zauważyłem samochodu ani obstawy. I jeszcze ten cywilny garnitur…? Coś się stało?

– Przyjechałem prosto z domu. Wymknąłem się, kiedy mój anioł stróż w aucie przed domem przysnął – wyjaśnił gość. – A ubranie? Mundur zwracałby w metrze uwagę.

– Co takiego?! – Klass z wrażenia aż podskoczył na krześle, na którym przed chwilą usiadł. – Timo Goetze i metro… – Pokręcił z niedowierzaniem głową.

– Nie miałem wyboru! Ale do rzeczy. – Gość ściszył nagle głos. – Sprawy idą w złym kierunku, Dieter. Sam widzisz, co się dzieje. Do niedawna wrzało tylko na ulicy, ale… U nas, na górze, nie jest teraz wcale lepiej. Każdy każdego obserwuje, każdy każdego się boi. Nie wiadomo, kto jest jeszcze przyjacielem, a kto już wrogiem.

– Nie dalej jak tydzień temu twierdziłeś, że wszystko jest pod kontrolą – zauważył Klass.

– Naprawdę tak myślałem… Niestety sytuacja jest dynamiczna. Wczoraj odbyła się narada ścisłego kierownictwa. Zapadła decyzja, żeby nie czekać ani chwili dłużej i natychmiast przystąpić do zabezpieczania wszystkiego, co się da, przed dostaniem się w niepowołane ręce.

– I BLOG jest, oczywiście, jedną z tych rzeczy?

– Cieszę się, że to rozumiesz. – Goetze puścił mimo uszu pobrzmiewającą w głosie Klassa ironię. – Chciałbym, żebyś serio potraktował wszystkie wytyczne z instrukcji alarmowej…

– Zawsze serio traktuję swoje obowiązki.

– To dobrze. Przygotuj się. Kiedy dostaniesz ode mnie sygnał, w ciągu dwudziestu czterech godzin wszystko, co dotyczy operacji, musi zniknąć, a to miejsce ma się stać zwyczajnym domem mieszkalnym oczekującym na nowych lokatorów.

– A co z personelem?

– Zgodnie z instrukcją – odpowiedział lodowato gość.

– Tak jest. – Głos Dietera nieznacznie zadrżał. – Sygnał dostanę bezpośrednio od ciebie?

– Tak. Każdy inny masz zignorować – odparł z naciskiem Goetze. – Markus osobiście wyznaczył odpowiedzialnych za poszczególne przedsięwzięcia i mnie przypadł w udziale właśnie BLOG.

– Rozumiem. Dostanę kogoś do pomocy?

– Sam nie dasz rady?

– Z archiwizacją i dokumentami tak, ale wywiezienie sprzętu i remont pomieszczeń… To nie jest robota dla jednego człowieka.

– Dobrze – zdecydował po krótkim namyśle gość. – Ekipę do wywózki sprzętu dostaniesz, a dom…? W zasadzie nie będzie nam już potrzebny, więc jeśli nie zdążymy z remontem… – Znacząco zawiesił głos.

– Jasne – mruknął z kamiennym wyrazem twarzy Klass. Nagle poderwał się z krzesła i na palcach podbiegł do drzwi. Gwałtownie szarpnął za klamkę.

– Przyniosłam kawę i ciasteczka. – Stojąca za progiem gabinetu z tacą w dłoniach Renate uśmiechała się promiennie. – Dla was taką, jak lubicie, towarzyszu – oświadczyła, stawiając przed gościem napój z grubą warstwą śmietanki. – Życzę udanego urlopu – dodała, zerkając znacząco na jego cywilne ubranie. – Pójdę już, nie będę przeszkadzać – zakończyła, wycofując się na korytarz.

– Myślisz, że słyszała, o czym rozmawialiśmy?

– Z korytarza?! Nie sądzę – pokręcił głową Dieter. – Chyba że założyła u mnie podsłuch – dodał żartobliwie, ale Goetze wcale się nie roześmiał.

– Wcale bym się nie zdziwił… – stwierdził, zniżając głos do szeptu. – Pokazywałeś jej instrukcję alarmową?

– Chyba żartujesz?! Znam zasady i mam zwyczaj się do nich stosować! A swoją drogą, czy trochę nie przesadzasz z ostrożnością? Przecież sam mi kazałeś zatrudnić właśnie Renate? Zapewniałeś, że ma certyfikat lojalności i że można jej ufać!

– Do jej lojalności wobec przełożonych nie mam cienia wątpliwości – stwierdził nieco sarkastycznie Timo. – Kiedyś to była zaleta, ale dziś… dziś sytuacja uległa zasadniczej zmianie.

– Nie rozumiem. Co jest grane?

– Problem w tym, że jej szefowie mogą wkrótce przestać być naszymi – odparł zagadkowo Goetze. – Jakie masz plany na dziewiątego listopada? – zmienił nagle temat.

– Na dziewiątego? Nic konkretnego nie planowałem. Czemu pytasz?

– Coś dla ciebie przyniosłem. – Timo sięgnął do kieszeni i położył na stole elegancką kopertę z czerwonego czerpanego papieru.

– Co to jest?

– Sam zobacz.

– Zaproszenie?! – zdziwił się Dieter, zerknąwszy na napis na kopercie. – Dokąd?! Od kogo?!

– Spróbuj zgadnąć… – Timo uśmiechał się przez chwilę tajemniczo. – Kopnął cię zaszczyt, że ho, ho… To od „Cherubinka”! – oznajmił w końcu.

– Żartujesz?! – Klass popatrzył na rozmówcę z niedowierzaniem. – Nie spodziewałem się. Okoliczności naszego rozstania… – Ugryzł się w język. – Tyle czasu się nie odzywał i nagle mu się przypomniało?! Jesteś pewny, że chodzi właśnie o mnie?

– Jego kurier pytał o twój domowy adres. Chciał ci to doręczyć do rąk własnych. Chyba naprawdę powinieneś czuć się zaszczycony.

– Zaszczycony… – Klass wzruszył lekceważąco ramionami, ale palce jego ukrytej w kieszeni dłoni zacisnęły się kurczowo. – Zainteresowanie ze strony ważniaków, zwłaszcza tego kalibru, rzadko wychodzi nam, maluczkim, na zdrowie – stwierdził, pilnując, by głosem czy wyrazem twarzy nie ujawnić swoich emocji. – Przeważnie zapowiada kłopoty. Wiesz, co to za okazja?

– Impreza ma być jego pożegnaniem z Berlinem.

– Pożegnaniem?!

– Ma podobno objąć jakieś ważne stanowisko u siebie w kraju, ale wiesz, jak to jest. Nic nie wiadomo na pewno. Nasi radzieccy przyjaciele nie mają zwyczaju informować nas o przyczynach swoich posunięć. Może mają wobec „Cherubinka” jakieś plany, a może zwyczajnie uznali jego misję za zakończoną i kazali mu wracać bez specjalnego powodu. Tak czy inaczej na razie jeszcze działa, i to aktywnie.

– To znaczy…?

– W zeszłym tygodniu, po trzech latach braku kontaktu, złożył mi aż dwie, ponoć przyjacielskie wizyty. Zachowywał się, jakby tej przerwy w ogóle nie było. Uprzejmy, miły, wręcz serdeczny. Niczego nie mówił wprost, ale wspomniał jakby od niechcenia, że w razie czego jego kraj chętnie udzieli azylu naszym naukowcom i stworzy im warunki do prowadzenia rozpoczętych, a także nowych badań.

– Dlaczego przyszedł z czymś takim do ciebie?!

– No właśnie… – Mężczyzna pokiwał znacząco głową.

– BLOG…?

– Widzisz, też o tym pomyślałeś! – ożywił się Timo. – To zaproszenie – wskazał wzrokiem kopertę – również za tym przemawia.

– Sądzisz, że wie o mojej roli w projekcie?! Przecież formalnie jestem tylko…

– Nie miej złudzeń, wie! Z pewnością jest na bieżąco – roześmiał się Goetze.

– Oleję go! – warknął gniewnie Klass.

– To nie jest dobry pomysł. Facet może poczuć się dotknięty lub wręcz obrażony, a to niebezpieczny gość. Idź, ale uważaj na każde słowo. Zresztą, co ci będę tłumaczył…

– A może oferta, jaką ci złożył, jest dobrym wyjściem… Cóż z tego, że zabezpieczymy wszystkie materiały i ludzi? Będziemy ich ukrywać w nieskończoność? Bez sensu. Po co? – rzucił Dieter, przełamując z trudem swoje osobiste, skrzętnie skrywane uprzedzenia, ale Timo przyjął uwagę jako całkiem normalną.

– Niewykluczone, że skorzystamy z jego propozycji. Jeśli jednak zrobimy to już teraz, zdamy się bezwarunkowo na łaskę i niełaskę naszych… – zawiesił na moment głos – kochanych sojuszników – dokończy z nutą ironii. – Lepiej poczekać, zobaczyć, jak się rozwinie sytuacja, a czas wykorzystać na zabezpieczenie naszych, również osobistych… interesów. Może pojawi się jakaś inna interesująca oferta? Wiem od Markusa, że BLOG-iem bardzo interesują się Amerykanie.

– Chyba nie masz zamiaru dogadywać się z Amerykanami?! – Klass podniósł głos, autentycznie oburzony. – To byłaby zdrada!

– No co ty… – zaprzeczył szybko gość, uciekając przezornie wzrokiem przed dociekliwym spojrzeniem Dietera. – Jednak ich zainteresowanie to dla nas mocna karta przetargowa. A decyzję podejmiemy kolektywnie. Na pewno właściwą. Postaram się, żebyś był przy tym obecny! – podkreślił z naciskiem, najwyraźniej chcąc zatrzeć złe wrażenie. – No, będę uciekał. W firmie zachodzą pewnie w głowę, gdzie się podziewam. Lepiej nie przeciągać struny – dodał, wstając, i ruszył do wyjścia.

*

„Jak ten czas leci”. – Klass zerknął na leżące na biurku zaproszenie i przed oczami stanęło mu pierwsze spotkanie z „Cherubinkiem”. Doszło do niego na jakimś okolicznościowym przyjęciu w MSZ w połowie lat osiemdziesiątych. Niewysoki, szczupły, przeraźliwie blady absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie w Leningradzie przybył na nie wraz z ambasadorem ZSRR. Miał na sobie tandetny, mocno przyciasny garnitur i wykoślawione buty. Z króciutkimi, gładko przylegającymi do skóry głowy, błyszczącymi i śmierdzącymi brylantyną włosami zupełnie nie pasował do reszty towarzystwa i najwyraźniej miał tego świadomość.

Dieter też był w kiepskim nastroju. W pierwszej chwili widok kogoś jeszcze bardziej zagubionego i wystraszonego niż on sam poprawił mu humor, ale nie na długo. Dzień wcześniej definitywnie zakończył działalność operacyjną i przejście do pracy w strukturach „firmy” przyjął jako dopust boży. Polecenie wzięcia udziału w przyjęciu, na dodatek w stroju obowiązującym na takich spotkaniach, jeszcze bardziej go zdołowało.

„Czego to coś szuka w dyplomacji?” – przemknęło mu przez głowę, kiedy z niesmakiem ściskał spoconą z emocji dłoń młodego człowieka. „Kto zakwalifikował takie indywiduum na zagraniczny wyjazd?” – ironizował w myślach, maskując niesmak wymuszonym uśmiechem.

Nieco później, jeszcze na tej samej imprezie, ktoś bardziej wtajemniczony szepnął mu do ucha, że blondynek wcale nie jest taki młody, że od wielu lat pracuje w KGB jako oficer operacyjny i że moskiewscy towarzysze wiążą z nim ogromne nadzieje na przyszłość.

– Nie daj się zwieść pozorom – doradził życzliwie informator. – Mizerna postura niekoniecznie musi być wadą. Czasem bywa atutem. Ten facet ma bardzo ważnego protektora. Do Berlina przyjechał, żeby otrzaskać się trochę w wielkim świecie, a status dyplomaty jest tylko przykrywką dla jego prawdziwych zadań.

„Nic nie zmieni faktu, że to dupek” – uznał wtedy Dieter, ciesząc się w duchu, że jego pierwsze spotkanie z „wymoczkiem” będzie zarazem ostatnim. Następnego dnia okazało się, że był w błędzie. Generał Markus formalnie przedstawił mu „młodzieńca”, prosząc o roztoczenie nad nim życzliwej i wszechstronnej opieki. „I to ma być ta nowa odpowiedzialna praca?! Za co mnie to spotyka?!” – westchnął, wyobrażając sobie swoje męczarnie ze sprawiającym wrażenie niezbyt bystrego nowicjuszem, ale nie ośmielił się zaprotestować. Przez kolejnych kilka miesięcy spotykał się ze swym podopiecznym prawie codziennie i wkrótce był zmuszony posypać głowę popiołem. Wymoczek okazał się prawdziwym tytanem pracy. Nie dość, że chłonął wiedzę niczym gąbka, to codziennie po zajęciach teoretycznych znajdował czas na basen i treningi. Ćwiczył dżudo, karate oraz inne sztuki walki, wieczorami katował się na siłowni, a każdy dzień zaczynał wielokilometrowym joggingiem. Szybko też nabierał towarzyskiej ogłady, a jego stroje wkrótce przestały razić zarówno niedostosowaniem do postury, jak i do okoliczności. Jedyną cechą, której nie potrafił się wyzbyć, była nadmierna skłonność do popisywania się sprawnością fizyczną. Ekscentryczne pokazy początkowo wywoływały konsternację, ale po jakimś czasie przyzwyczajono się do tej jego słabości i uznano ją za zabawne urozmaicenie często śmiertelnie nudnych oficjalnych spotkań i przyjęć. To podczas jednego z takich spektakli pewna zachwycona jego niespecjalnie okazałym, ale muskularnym torsem leciwa dama określiła go mianem „Cherubinka”, sprawiając, że krążące wcześniej określenie „Wymoczek” poszło ostatecznie w zapomnienie. Nieco później urokowi podopiecznego Klassa uległa inna, tym razem młoda dama, przez co sympatia Dietera dla „Cherubinka” nagle mocno się zachwiała. Na szczęście mógł z czystym sumieniem stwierdzić, że jego udział w dalszym szlifowaniu Rosjanina nie jest już niezbędny. „Potrzebuje jeszcze praktyki, a to już nie moja działka” – poinformował szefa w comiesięcznym raporcie, słowem nie wspominając o innej, bardziej osobistej przyczynie prośby o nowy przydział. Z „Cherubinkiem” nie miał później kontaktu. Dochodziły go słuchy, że jego zdolny podopieczny zamiast w pracy operacyjnej gdzieś za żelazną kurtyną bryluje w berlińskich salonach, ale zajęty nowymi obowiązkami nie zaprzątał sobie głowy tymi wieściami.

„Na co on liczy?! Chce się ze mną pojednać…? Sądziłem, że wtedy zrozumiał…”. – Raz jeszcze popatrzył na czerwoną kopertę z zaproszeniem, po czym wrzucił ją do szuflady biurka. „Raczej chodzi wyłącznie o BLOG. To nawet ciekawe, czy w sprawach ideologicznych potrafimy się wznieść ponad osobiste uprzedzenia” – pomyślał i w tym momencie usłyszał charakterystyczny modulowany dźwięk. Wysunął jedną z szuflad biurka i podniósł słuchawkę ukrytego w niej telefonu.

– Słucham?! – rzucił do mikrofonu.

W czasie rozmowy stukał nerwowo palcem w blat biurka. Po jej zakończeniu cisnął słuchawkę na widełki i wezwał do siebie Renate.

3.

JOHAN SILKE, ZWANY „Johanem Dużym”, oraz o głowę od niego niższy Johan Bausch, nazywany dla odróżnienia „Johanem Małym”, po paru latach pracy w Państwowym Archiwum numer 22 przeobrazili się z pełnych zaangażowania i entuzjazmu adeptów raczkującej w czasie ich studiów informatyki w sfrustrowanych, znudzonych rutyniarzy starających się opędzić swoje obowiązki minimalnym nakładem intelektu i wysiłku. Od czasu do czasu ambitniejszy z tej dwójki Silke wspominał jeszcze chwile, kiedy ukończył z wyróżnieniem wydział informatyki na Uniwersytecie Technicznym w Dreźnie, ale robił to coraz rzadziej. Gdy odebrał dyplom, wydawało mu się, że wielki świat stanął przed nim otworem i że kompleksy wynikające z rachitycznej, pająkowatej postury i wzbudzającej uśmiech politowania fizjonomii mało rozgarniętego chłopaczka odejdą ostatecznie w niebyt. Po sukcesach w międzynarodowych konkursach informatycznych miał prawo liczyć na interesujące oferty, także z zagranicy, o czym po cichu marzył. Kiedy zamiast nich dziekan wydziału, z którego rąk odbierał opatrzony godłem dokument, wręczył mu nakaz pracy i skierowanie do instytucji, której nic niemówiącą nazwę „Państwowe Archiwum numer 22” usłyszał po raz pierwszy w życiu, miał wrażenie, że ktoś wylał mu na głowę kubeł zimnej wody.

– Gratuluję – powiedział wtedy śmiertelnie poważnym głosem dziekan. – Nie zawiedź naszych nadziei – dodał, odczekawszy, aż Johan przetrze papierową serwetką swoje wiecznie zapocone okrągłe druciane okularki. – Ojczyzna na ciebie liczy! – zakończył pompatycznie, uścisnął absolwentowi rękę i nie czekając na jakąkolwiek reakcję z jego strony, zniknął za drzwiami swego gabinetu.

Minęło sporo czasu, nim Johan wziął się jakoś w garść. Po krótkich, ostatnich w życiu wakacjach pojechał do Berlina pod wskazany w nakazie pracy adres. „No, no, no” – pokręcił głową, patrząc z rozdziawionymi ustami na monumentalne gmaszysko, do którego dowiozła go taksówka. Podziw dla budowli sprawił, że zupełnie nie zwrócił uwagi na brak jakiejkolwiek tablicy informującej, jakie instytucje się w niej mieszczą. Odruchowo przyczesał włosy i obciągnął garnitur. Szklane drzwi na szczycie szerokich marmurowych schodów rozsunęły się bezszelestnie, wpuszczając go do wnętrza. Tam drogę zastąpił mu potężnie zbudowany umundurowany wartownik.

– Gdzie?! – warknął, krytycznie taksując wzrokiem wygląd młodzieńca. – Drugie piętro, pokój dwadzieścia trzy – powiedział już bez wcześniejszej wrogości, zapoznawszy się z treścią okazanego przez Silkego skierowania. – Winda numer cztery – dodał, wskazując ręką kierunek.

Przed wejściem do właściwego pokoju Silke w ostatniej chwili wstrzymał wyciągniętą w stronę klamki rękę. „Zapukać czy wejść bez pukania?”. Dylemat rozstrzygnęła blondynka w szarej garsonce, która, wychodząc z dwudziestki trójki, pozostawiła drzwi szeroko otwarte. Johan zrobił dwa kroki i oniemiał.

– Ty tutaj…?! – wyjąkał, wpatrując się z niedowierzaniem w siedzącego na bogato rzeźbionym dębowym krześle Johana Bauscha.

Bausch odebrał dyplom ukończenia drezdeńskiego uniwersytetu tydzień wcześniej niż Silke. Chociaż obaj studiowali informatykę i często się spotykali, nie byli przyjaciółmi. Bausch zawsze denerwował Silkego, bo był przystojny, wysportowany, modnie ubrany, wciąż uśmiechnięty i na dodatek, w przeciwieństwie do niego samego, powszechnie lubiany. „Gdyby nie ten skurwiel…” – bezsensownie obwiniał Bogu ducha winnego kolegę o to, co było efektem jego własnych niedoskonałości i kompleksów. Kończąc studia, miał nadzieję, że nareszcie uwolni się od swego wyimaginowanego prześladowcy, a tu masz…

– Cześć! – Bausch, nieświadomy uczuć, jakie wzbudzał w Silkem, autentycznie się ucieszył. Poderwał się z krzesła i wyciągnął na powitanie rękę. – Nareszcie jakaś bratnia dusza. Siedzę tu od godziny i nikt nie odezwał się do mnie nawet słowem. Masz może pojęcie, co to za firma? – spytał, ściszając głos do szeptu.

Silke nie zdążył odpowiedzieć, bo ktoś otworzył drugie, wewnętrzne drzwi i szorstkim, nieprzyjemnym głosem zaprosił ich do środka. Choć w gabinecie, w którym się znaleźli, stało kilka wolnych krzeseł i foteli, gospodarz, starszy szczupły mężczyzna o ogorzałej, pokrytej głębokimi bruzdami twarzy, nie poprosił, by usiedli. Sam zresztą również nie usiadł. Ze wzrokiem wbitym w podłogę pokonywał równym, miarowym krokiem dystans pomiędzy oknem i ogromnym dębowym biurkiem. Przez kilka minut sucho i beznamiętnie wyrzucał z siebie potok słów, pełen frazesów, ideologicznych komunałów, patetycznych zwrotów i politycznych deklaracji. Gdy skończył, podniósł głowę i popatrzył na zdezorientowanych młodych ludzi zimnym, wręcz lodowatym wzrokiem.

– Martwi mnie wasz brak entuzjazmu – zdiagnozował stan emocji kandydatów do pracy. – Zostaliście zaproszeni, bo władze uczelni wystawiły wam znakomite rekomendacje. „Zdolni, zaangażowani politycznie i społecznie, oddani sprawie socjalizmu” – odczytał z wyjętej z szuflady biurka kartki. – Czy to prawda?! – Celowo podniósł głos i zmierzył rozmówców świdrującym spojrzeniem.

– Oczywiście! – potwierdzili obaj zgodnie.

– To znakomicie – skomentował chłodno ich odpowiedź. – Ja się nazywam Dieter Klass i będę, przynajmniej przez jakiś czas, waszym przełożonym. Zanim zapoznam was z zakresem obowiązków, musicie to wypełnić. – Położył przed każdym z nich kartonową teczkę z napisem „Ankieta personalna kandydata na funkcjonariusza Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego Niemieckiej Republiki Demokratycznej”.

Chociaż Stasi było instytucją, której ani Silke, ani Bausch w ogóle nie uwzględniali wcześniej w swoich życiowych planach, żaden z nich nie znalazł w sobie dość odwagi, by powiedzieć „nie” czy choćby okazać, że się waha. Posłusznie wypełnili otrzymane ankiety i miesiąc później, po odbyciu kilku obowiązkowych, głównie politycznych szkoleń rozpoczęli pracę.

*

Zapewnienia o wielkich wyzwaniach, przed jakimi staną, zostając funkcjonariuszami, o ogromnych możliwościach samorealizacji i poszerzania horyzontów, okazały się czczą gadaniną. Praca, którą musieli wykonywać, nie była ani ambitna, ani twórcza, ani nawet ciekawa. Wymagała jedynie systematyczności i dyskrecji, zapewniając w zamian wysokie, nieosiągalne w innych instytucjach apanaże. W Państwowym Archiwum numer 22 tworzyli całkowicie samodzielny zespół, teoretycznie podlegając jedynie jego głównemu szefowi. Teoretycznie, bo Klass nawet nie próbował udawać, że ma o informatyce jakiekolwiek pojęcie. Swoje szefowanie ograniczał do kontrolowania obecności i czasu pracy podwładnych, a kiedy się upewnił, że są w miarę zdyscyplinowani i lojalni, zrezygnował nawet z tego. Bywało, że całymi tygodniami w ogóle się nie widywali. Dlatego niespodziewane wezwanie do gabinetu Dietera mocno obu informatyków zaskoczyło.

*

– Siadajcie. – Klass wskazał „Dużemu” i „Małemu” miejsca przy konferencyjnym stoliku i zamknął drzwi gabinetu na klucz. – To, co teraz powiem, jest przeznaczone tylko i wyłącznie dla waszych uszu! Pod żadnym pozorem nie może się wydostać na zewnątrz – oznajmił, ściszając głos.

– Ależ, szefie! – żachnął się Silke.

– Wiem, wiem – wszedł mu w słowo Klass – nie wątpię w waszą lojalność i dyskrecję, ale z przyczyn formalnych musiałem to powiedzieć. Widzicie, co się od jakiegoś czasu dzieje w kraju. Władze uznały, że koncentrowanie w jednym miejscu takiej ilości wrażliwych danych jest zbyt ryzykowne i podjęły decyzję o likwidacji naszej placówki w obecnej postaci. Na początek macie wykonać pełną archiwizację zawartości naszych komputerów.

– Przecież robimy to każdego dnia! – zdziwił się „Mały”.

– To nie ma być standardowe archiwum. Dane muszą być podzielone i pogrupowane w taki sposób, żeby ktoś, kto dostanie w ręce pojedynczy zbiór, nie był w stanie zorientować się w całości zagadnienia. Ponadto archiwów nie wolno zapisywać na serwerze, tylko na nośnikach przenośnych, dla bezpieczeństwa każde w dwóch, a jeśli zdążymy nawet w trzech egzemplarzach.

– Na kiedy to ma być gotowe? – zapytał „Duży”.

– Na wczoraj… Nie żartuję… Zaczynacie natychmiast i nie będziecie mogli opuścić firmy, dopóki nie skończycie pracy.

– To absurd! – obruszył się Silke. – Nie jesteśmy robotami! Poza tym nie wiem jak „Mały”, ale ja mam na dzisiejszy wieczór własne plany.

– Więc je zmień. Chyba zapomniałeś, że to służba, nie zwykły etat! – Głos Klassa nabrał naraz ostrej, nieprzyjemnej barwy. – A przespać będziecie się mogli na zmianę na miejscu! Renate przygotowała już dla was łóżka w pokoju konferencyjnym. Bierzcie się do roboty! – zakończył, wskazując ruchem głowy drzwi wyjściowe.

*

– Skończyliśmy! – zameldował Bausch, umieszczając w stalowej szafie ostatnie już aluminiowe pudło oznaczone napisem „BLOG”. – Możemy się zmywać?! – spytał retorycznie, przekonany, iż nie usłyszy sprzeciwu.

– Prawie.

– Prawie?! – „Mały” zatrzymał się w pół kroku. – Przecież zrobiliśmy wszystko, co trzeba…

– Archiwizacja to duża, ale tylko część roboty. Dane muszą być tak przeniesione, by mogły być nadal przetwarzane, tyle że już nie w jednej, a w kilku mniejszych, nowo stworzonych placówkach.

– I my to mamy zrobić?!

– Już nie – pokręcił głową Klass. – Ani wy, ani ja nie będziemy znali lokalizacji nowych archiwów. Musicie tylko pomóc w skompletowaniu ich wyposażenia, niezbędnego, by wszystko działało nie gorzej niż dotąd. Pojedziemy teraz do centralnego magazynu. Tam sprawdzicie, czy w przygotowanych zestawach sprzętu jest wszystko, co trzeba, i będziecie wolni.

– Do jutra?

– Dłużej. Od jutra macie urlopy. Płatne! – zaznaczył, uprzedzając ewentualne pytania. – Na razie miesiąc, a potem zobaczymy. Zbierajcie się. Już się ściemnia, a ja też chciałbym przed północą dotrzeć do domu – zadysponował.

*

Mimo stosunkowo wczesnej pory lokalna droga, na którą samochód zjechał z autostrady, była prawie pusta. Biegła przez stary sosnowy las i w świetle halogenów wyglądała niczym świetlisty tunel. To wrażenie potęgowały dodatkowo pasy wymalowane fluorescencyjną farbą na krawędziach jezdni. Kierujący samochodem Bausch nie miał nastroju na podziwianie efektownego widoku.

– Daleko jeszcze?! – warknął zniecierpliwiony.

– Kawałek – odparł z tylnego fotela Klass. – Za jakieś pięćset metrów będzie skrzyżowanie. Skręć na nim w prawo.

– To jest droga do centralnego magazynu?! – zdziwił się „Mały”, wjechawszy w wąską pokrytą szutrem przecinkę.

– Nie droga do magazynu, tylko moja prostata podnosi alarm – odparł żartobliwie Dieter. – Stań, bo będzie katastrofa – poprosił.

Gdy auto stanęło, lewą ręką sięgnął do klamki, a prawą włożył do kieszeni.

*

Wezwana przez anonimowego informatora straż pożarna przyjechała na miejsce zgłoszenia, gdy resztki płonącego samochodu już dogasały. Dowódca drużyny w jednej chwili ocenił sytuację.

– Gdzie?! – zatrzymał kolegę biegnącego w stronę ognia z ręczną gaśnicą. – Życie ci niemiłe?!

– Przecież prawie gaśnie, a zbiornik paliwa już wybuchł… Sam widziałem!

– I co z tego? Skąd wiesz, że nie ma drugiego z gazem albo jakiegoś świństwa w bagażniku?! Bierz sikawkę i solidnie polewaj! Zieloni będą mieli łatwiej, bo żelastwo będzie schłodzone, a premia za użycie piany też piechotą nie chodzi.

– Jasne! – Strażak na wzmiankę o premii uśmiechnął się szeroko. – Szef to ma łeb! – dodał, kręcąc z podziwem głową, i zdecydowanym ruchem odkręcił zawór.

*

– Więcej już tego gówna nie mogli nalać! – denerwował się starszy policjant, brnąc przez sięgającą kolan warstwę lepkiej piany. – Pewnie im płacą od każdego zużytego litra – dodał, zerkając w stronę szykującego się do odjazdu strażackiego wozu. – I my mamy w tym szambie znaleźć jakieś ślady?!

– Więc po co tam leziesz? Poczekaj na techników, to ich działka – wysapał zrzędliwie gramolący się z trudem z radiowozu jego przeraźliwie gruby kolega. – Ciągle zapominasz, że jesteś teraz w drogówce?

– Passat variant, rzęch z ’78 roku – rzucił pierwszy policjant, ignorując zrzędzenie kolegi. – Zdjęte tablice rejestracyjne. W środku… – Zajrzał przez okno do wypalonego wnętrza i cofnął się gwałtownie. – O kurwa! – wykrztusił, krzywiąc się z odrazą.

– Co jest?! – ożywił się grubas. – Coś zobaczyłeś?!

– Dwa trupy… znaczy się to, co z nich zostało. Tkwią w niepalnej metalowej konstrukcji foteli. Moment… – Wyjął ze służbowej torby latarkę i skierował strumień światła do środka wraku. – Ładne kwiatki – mruknął po chwili. – Egzekucja. Gość, który siedzi za kierownicą, ma dziurę od kuli w potylicy. Idę o zakład, że ten drugi też. Sprawdzę…

– Ochujałeś?! – zdenerwował się na poważnie gruby. – Chcesz wkurwić tych z kryminalnej?! Może tobie nie zależy na robocie, ale ja mam dwa lata do emerytury i nie chcę, żeby mnie wypieprzyli przez twoje kretyńskie wścibstwo! Odejdź stamtąd albo, jak mi Bóg miły, zawiadomię centralę.

– Dobra, dobra… – Ciekawski policjant uległ w końcu naciskowi. Schował latarkę do torby i stawiając nogi niczym bocian, ruszył przez pianę w stronę radiowozu. – Mamy spalonego volkswagena z dwoma trupami w środku – rzucił do mikrofonu radiostacji. – Przyślijcie ekipę.

4.

PRZEZ WIELE LAT pełen monumentalnych socrealistycznych budowli, rozległych placów i wszechobecnych pomników wdzięczności Berlin Wschodni po zapadnięciu zmroku zamierał, skazując spragnionych zabawy mieszkańców na zazdrosne wpatrywanie się w feerię świateł widocznych nad dzielącym miasto ponad stupięćdziesięciokilometrowym murem i na wsłuchiwanie się w dobiegające stamtąd dźwięki atrakcyjnej, modnej muzyki. Stosunkowo nieliczne restauracje i kawiarnie były co prawda schludne i porządne, ale oferowano w nich rozrywkę, delikatnie mówiąc, trącącą myszką. W latach osiemdziesiątych enerdowskie władze, wyciągając wnioski ze z trudem stłumionych wydarzeń u wschodniego sąsiada, postanowiły poluzować nieco gorset ograniczeń i dać obywatelom przynajmniej namiastkę swobody. Początki klubów muzycznych, mających być odpowiedzią na prawdziwy rozkwit takich miejsc za murem, nie były imponujące. Koncesje na ich prowadzenie wydawano ostrożnie, obwarowując je mnóstwem warunków. Ważny był zwłaszcza właściwy stosunek potencjalnego koncesjonariusza do socjalistycznych pryncypiów i gotowość zatrudnienia osób skierowanych do pracy u nich przez organy odpowiedzialne za spokój i porządek w kraju. Pierwszym przedsięwzięciom brakowało niezbędnego rozmachu zarówno z powodu ograniczonych możliwości finansowych inwestorów, jak i ich obawy przed posądzeniem o naśladowanie zgniłych imperialistycznych wzorców. Efekt był łatwy do przewidzenia – lokale zamiast zysków przynosiły straty i znikały z rynku równie szybko, jak się na nim pojawiały. Kiedy zgłosił się nowy chętny do wejścia w ten biznes, nie dawano mu większych szans na sukces, ale nieznany szerzej w rozrywkowej branży Eryk Hanke zignorował przestrogi sceptyków. Nie posłuchał także życzliwych ostrzeżeń decydentów i stworzył przybytek dokładnie na wzór klubów zachodnich, w których przez ładnych parę lat zdobywał niezbędną praktykę. Obiekt o niespecjalnie błyskotliwej, ale za to dźwięcznie brzmiącej nazwie „O LA, LA” powstał na terenie kiedyś wspaniałej, a później kompletnie zdewastowanej posiadłości przedwojennego fabrykanta. Socjalistyczna rewolucja zmieniła ją najpierw w sierociniec, a później w magazyn złomu. O środkach wyłożonych na przywrócenie otoczonego starym parkiem okazałego budynku do dawnej świetności krążyły legendy. Równie zagadkowe było pochodzenie tych pieniędzy oraz fakt, że dociekliwy zazwyczaj fiskus nie podjął najmniejszej próby zbadania sprawy. Pojawiły się głosy łączące powstanie O LA, LA z przybyciem do Berlina nowego funkcjonariusza wszechmocnego wówczas w Niemczech wschodnich KGB, ale te podejrzenia nigdy nie zostały jednoznacznie potwierdzone. Po remoncie klub otworzył szeroko swe podwoje i z miejsca stał się najmodniejszym lokalem po tej stronie muru.

*

Zamknięta impreza w O LA, LA – na coś takiego mógł sobie pozwolić tylko ktoś naprawdę wyjątkowy. Przyjęcie miało się odbyć w czwartkowy wieczór, gdyż nawet dla wyjątkowego klienta klub nie był w stanie odwołać przyjętych wcześniej na kilkanaście kolejnych weekendowych wieczorów rezerwacji. Zamówienie obejmowało nie tylko restauracyjne sale, ale i otaczający budynek ogród. Rozstawiono w nim kilka ogromnych półprzezroczystych ogrzewanych pawilonów, by ewentualne pogodowe niespodzianki nie popsuły imprezowiczom zabawy. Początek przyjęcia wyznaczono na osiemnastą, ale przygotowania trwały od poniedziałku, a w dniu imprezy ruszyły pełną parą wczesnym rankiem. Ich przebiegu doglądali osobiście bardzo przejęty zadaniem właściciel klubu i patrzący mu nieustannie na ręce przedstawiciele zleceniodawcy. Bohater wieczoru, niski, krępy blondyn o pociągłej twarzy i króciutkich przylizanych włosach, przyjechał o siedemnastej, by osobiście sprawdzić, czy wszystko jest dopięte na ostatni guzik. Po obejściu całego terenu z ukontentowaniem zatarł dłonie.

– Świetna robota, Eryk – pochwalił, klepiąc poufale po ramieniu, o dwie głowy wyższego od siebie właściciela klubu. – Możesz dopisać do rachunku dodatkowe dziesięć procent.

– Ależ! – żachnął się wielkolud – ja zawsze…

– Dobra, dobra, nie udawaj filantropa. Zapewniam cię, że ja też nim nie jestem. Gdzie jest pokój dla mnie?

– Zaprowadzić?

– On to zrobi. – Blondyn przywołał ruchem dłoni stojącego nieco z boku młodziutkiego kelnera. – Ty dopilnuj, żeby ludzie przy grillach wzięli się ostro do roboty. Goście nie powinni ani chwili czekać na jedzenie.

*

Kilka minut przed szóstą „Cherubinek” wyszedł ze swojego pokoju przebrany i odświeżony. Rozejrzał się po hallu i zajął wybrane wcześniej miejsce, by osobiście powitać każdego gościa. Punktualnie o osiemnastej na klubowy parking podjechała pierwsza limuzyna, tuż po niej następna i kolejne. Ostatni zaproszony uczestnik zjawił się w O LA, LA o dziewiętnastej. Drzwi z ciemnego przydymionego szkła zostały zamknięte, a na progu, po ich zewnętrznej stronie, zajęło pozycje trzech ponurych osiłków, samym swoim widokiem odstraszając ewentualnych intruzów.

*

– No cóż, Władimir, było, minęło, czasu nie zatrzymasz – wymamrotał „Cherubinek”, obserwując spod oka kłębiący się przy szatni tłumek.

Jego zwyczaj takiego, nieco infantylnego, głośnego mówienia o sobie samym był początkowo mocno krytykowany. Starzy wyjadacze obserwujący taki nielicujący z powagą dyplomacji sposób bycia nie wróżyli mu sukcesu, ale szybko się okazało, że byli w błędzie. Wraz z sypiącymi się na „odmieńca” wyróżnieniami i nagrodami drwiny cichły, a ich miejsce zajęła zwyczajna ludzka zazdrość. Serca najbardziej zawistnych ukoiła dopiero wiadomość, że Władimir wraca do kraju. „Doigrał się” – uznali niemal jednomyślnie, w przekonaniu, że wezwanie do powrotu z placówki dyplomatycznej jest dla odwoływanego dramatem zwiastującym odcięcie od koryta i koniec szans na dalszą karierę. Jednak ku ogólnemu zaskoczeniu, Władimir nie sprawiał wrażenia ani załamanego, ani nawet zasmuconego. Inna sprawa, że specjalnej radości też nie odczuwał. Rzeczywistość, do której musiał wracać, nie była ani tak wesoła, ani tak kolorowa jak ta berlińska, ale perspektywa solidnego kopa w górę pozwalała łatwiej znieść ewentualne niedogodności, zwłaszcza że zapowiedź awansu nadeszła od osoby, która nigdy dotąd go nie zawiodła.

„Tylko nie pal za sobą mostów. Nie wiadomo, kto, kiedy i do czego może się przydać” – ta rada, w połączeniu z litanią dodatkowych sugestii i wytycznych, stała się początkiem działań, których ukoronowaniem miał być dzisiejszy wieczór w O LA, LA.

– O mało się pacan nie udławił – zachichotał pod nosem, wspominając reakcję niezbyt przychylnego mu skarbnika ambasady na zatwierdzony wcześniej przez szefa placówki kosztorys. Łysy grubas rzucił okiem na końcową sumę i aż zgrzytnął zębami. Ponieważ już wcześniej dochodziło między nimi do różnych scysji, Władimir oczekiwał na kolejną z gotową odpowiedzią. Tymczasem buchalter, choć ewidentnie wściekły, podpisał dokument bez słowa komentarza, nie dając adwersarzowi szansy na wygłoszenie przygotowanej starannie błyskotliwej riposty.

„Trudno, może się jeszcze trafi okazja” – pomyślał. Widząc, że hall przy szatni opustoszał, sprężystym krokiem wmaszerował do głównej sali.

– Przyjaciele! – Podniósł ręce wysoko w górę. – Bardzo dziękuję wszystkim za przybycie. Jak już wiecie, z przyczyn ode mnie niezależnych jestem zmuszony opuścić to piękne miasto, a tym samym i was. Nie wiem, kiedy będzie nam dane spotkać się ponownie, zwłaszcza w tak dużym gronie, ale zawsze będę was miło wspominał i mam nadzieję, że wy także będziecie o mnie myśleć ciepło i z sympatią. Zapraszam do zabawy!

Żegnany huraganem braw zeskoczył z podwyższenia. Idąc nieśpiesznie przez szpaler gości, odwzajemniał dziesiątki uśmiechów, poufałych poklepywań po ramieniu i uścisków wyciągniętych dłoni. Drażniło go to, ale nie pozwolił sobie na najmniejszy odruch czy grymas zniecierpliwienia. W końcu wydostał się z głównej sali i ponownie zaszył w swoim azylu.

– Brawo, Władimirze Władimirowiczu, znakomite wystąpienie – pochwalił z przymilnym uśmiechem Maksym, barczysty mężczyzna z porozbijaną jak u boksera twarzą i ostrzyżoną na jeża ogniście rudą czupryną. Delikatnie wyjął z lewego ucha miniaturową bezprzewodową słuchawkę i wsunął urządzenie do kieszeni. – Nie znam nikogo, kto potrafi tak jak wy zjednywać sobie ludzi. Macie prawdziwy dar. Nic dziwnego, że go wam zazdroszczą.

– Dar?! – „Cherubinek” wzruszył ramionami i skrzywił się z niesmakiem. – Dar nie ma tu nic do rzeczy. Większość tych darmozjadów przyszła tylko po to, by się najeść i napić na mój koszt. Ale niech tam… – Jego wąskie usta wykrzywił na moment ironiczny uśmieszek. – Zapisałeś wszystko, tak jak ci dyktowałem?

– Tak jest! – Maksym stuknął służbiście obcasami.

– Zdjęcia zrobiłeś?!

– Wszystkim, których wskazaliście!

– Ile to w sumie osób?

– Dziewiętnaście.

– Aż tyle?! – Skrzywił się z niechęcią. – Może trochę przesadziłem… Jak myślisz?

– Wybaczcie, towarzyszu, ale ja nie jestem od myślenia – stwierdził z rozbrajającą szczerością rudzielec.

– Zauważyłem… A to kto?! – żachnął się Władimir, dostrzegając stojącego w rogu pokoju niepozornego mężczyznę w okularach i sportowym garniturze.

– Przepraszam, towarzyszu, nie zdążyłem przedstawić – stropił się Maksym. – To Igor, z centrali. Ma z nami pracować. Przydzielono wam dodatkową ochronę.

– Ochronę?! – parsknął gospodarz, patrząc krytycznie na wątłą sylwetkę nowego bodyguarda. – Przed czym masz mnie chronić? – zwrócił się bezpośrednio do delikwenta.

Igor bez słowa wydobył z wewnętrznej kieszeni marynarki zaklejoną kopertę i podał ją Władimirowi. Ten, lekko zdziwiony, rozerwał jednym ruchem papier i przeczytał wyjęte ze środka pismo. Na koniec zmierzył delikwenta ponurym spojrzeniem.

– No tak – mruknął za cały komentarz. – Skoro przysłano cię do pomocy, to pomagaj. Masz już jakieś lokum?

– U mnie jest wolne łóżko – wtrącił się Maksym. – Możemy kimać razem.

– Jeśli obu wam to pasuje, nie ma sprawy. Zawieź swoją listę do mojego biura. Rano będzie mi potrzebna. Potem wracajcie prosto na kwaterę.

– Lepiej poczekamy tutaj.

– Nie ma potrzeby. O LA, LA pilnuje prawie cała ochrona ambasady. Po imprezie pojadę razem z nimi. Wy się wyśpijcie. Czeka nas mnóstwo roboty.

– Jak długo jeszcze zostajemy w Berlinie?

– Tydzień, może dziesięć dni.

– Szmat czasu. – Rudzielec uśmiechnął się szeroko, ukazując w całej okazałości imponujące złote uzębienie. – Nie wiem, co postanowicie, towarzyszu, ale jeśli trzeba, my ich wszystkich…

– Durak! Niech cię ręka boska broni! Bez mojego polecenia nawet pierdnąć nie masz prawa! Jasne?! – ryknął naraz „Cherubinek” tonem zupełnie nieprzystającym do mało imponującej sylwetki i uczesanej aparycji.

– Tak jest! – Sprowadzony na ziemię goryl stuknął służbiście obcasami.

*

Impreza jeszcze się na dobre nie rozkręciła, gdy zajmujący jedno z honorowych miejsc przy głównym stole starszy szczupły mężczyzna w oficerskim mundurze zaczął się zbierać do wyjścia.

– Dokąd to, towarzyszu?! – zareagował błyskawicznie gospodarz. – Źle się z nami bawicie? Coś jest nie tak…? Wystarczy jedno słowo i…

– Zadbałeś o wszystko, Władimir – odpowiedział zapytany z uprzejmym, choć wyraźnie wymuszonym uśmiechem. – Niestety wiek ma swoje prawa. Chyba że potrafisz zdjąć mi z karku z dziesięć albo jeszcze lepiej ze dwadzieścia lat… No widzisz, a mówiłeś, że wystarczy jedno moje słowo – skomentował brak odpowiedzi, wywołując śmiech siedzących po sąsiedzku osób. – Bawcie się dobrze – zakończył, ruszając sprężystym, choć nieco sztywnym krokiem w stronę wyjścia.

– Pozwolicie, że was odprowadzę? – „Cherubinek”, nie czekając na odpowiedź, podążył za odchodzącym. – Mam nadzieję, że nie poczuliście się urażeni propozycją, towarzyszu generale? – spytał, upewniwszy się, że nikt postronny nie może go usłyszeć.

– Wręcz przeciwnie – pokręcił głową generał. – Czuję się zaszczycony – dodał z lodowatą uprzejmością.

– Chyba jednak jesteście urażeni. – Gospodarz sprawiał wrażenie szczerze zmartwionego. – Przykro mi. Proszę wierzyć, nie jestem niewdzięcznikiem. Doskonale wiem, ile dla mnie zrobiliście, ile wam zawdzięczam… Jednak nie żyjemy w próżni. Gdy przyjmiecie moją ofertę, spełnię każde… no może prawie każde wasze życzenie. Jeśli jednak znajdziemy się po przeciwnych stronach barykady… – Zawiesił na moment głos. – Wybaczcie szczerość. Staram się być wobec was uczciwy.

– Doceniam i jestem wdzięczny – skinął głową generał.

– Czy podjęliście już decyzję?

– Prawie, ale muszę jeszcze raz wszystko przemyśleć. – Generał uśmiechnął się tajemniczo.

– Więc nie tracę nadziei. – Gospodarz wyciągnął na pożegnanie rękę. – Życzę wszystkiego najlepszego i powodzenia, generale.

– Ja tobie również, choć wydaje mi się… ba, jestem pewny, że i bez tych życzeń zajdziesz wysoko. – Generał odwzajemnił uścisk dłoni, skłonił lekko głowę i wyszedł przez otwarte przez portiera drzwi.

„Czasem aż się boję przewidywać, jak wysoko” – dokończył w drodze do samochodu rozpoczętą wcześniej myśl.

B.L.O.G.

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-722-2

© Jan Andrzej Kaczmarczyk i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Marzena Kwietniewska-Talarczyk

Korekta: Paweł Pomianek

Okładka: Paulina Radomska-Skierkowska

Konwersja EPUB/MOBI: Inkpad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.