Dla mojego A. – za wsparcie, cierpliwość i miłość.

PROLOG

Obudziłam się

wycieńczona snem,

który powracał do mnie jak bumerang prawie każdej nocy. Szara, bawełniana koszulka została przemoczona. Kropelki potu ciasno otulały nagie ciało. Czułam woń własnego potu i zapach strachu. To wszystko przeżywałam raz jeszcze w moich snach. Snach, o których starałam się zapomnieć. Nauczyłam się już nie krzyczeć, nie chciałam go obudzić. Był tuż obok mnie i tylko przy nim czułam się bezpieczna. Dotykałam jego ciała wzrokiem, a myślami dziękowałam Bogu za zesłaną miłość, miłość, która odmieniła moje życie. Zatracałam się w rzeczywistości, gdy Matt był blisko. Zresztą, całe moje życie przy nim wyglądało jak bajkowy sen. On był moim aniołem, czuwał nade mną. Był moim powietrzem i wodą potrzebnymi do egzystowania. Matt był żywiołem, którego nie potrafiłam poskromić. Nie byłam w stanie ujarzmić pragnień, jakie we mnie wywoływał. W marzeniach oddawałam mu ciało, błądziłam za potrzebą posmakowania jego ust, które jeszcze tego samego dnia zawładnęły mną na zawsze i schowały w żelazną klatkę uczuć tak odległych i zarazem tak bliskich.

Uśmiechnęłam się nieskromnie, obserwując każdą wytworzoną przez sen zmarszczkę – jego zmarszczkę. Uwielbiałam spoglądać na niego, gdy tak słodko spał. Rozkoszowałam się widokiem jego rozmierzwionych włosów, otulających miękko idealnie wyprofilowaną twarz. Był niebywale przystojny, a stawał się nadludzko piękny, gdy się złościł. Otrzymał niesamowitą pamięć, spostrzegawczość, inteligencję oraz, co najważniejsze, otrzymał serce – zimne i metaliczne, w którym drzemały krystaliczna prawda oraz miłość, której nie powstydziłby się nawet Romeo wobec Julii.

Ktoś kiedyś powiedział, że prawdziwa miłość jest chorobą. Jeżeli tak jest, to ja już nigdy nie chcę wracać do zdrowia. Chcę trwać w swym nałogu na zawsze!

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Stojąc przed

ogromnym lustrem

w salonie sukien ślubnych, zaczęłam robić się coraz mniej spokojna. W krystalicznej tafli widziałam tylko niedoskonałości swojej urody, których nie powinnam dostrzegać dwa miesiące przed własnym ślubem. Jak ty, kobieto, grubo wyglądasz w tej sukience! – pomyślałam zrozpaczona, i poczułam łzy napływające do oczu oraz nerwowe podrygi jednej z powiek.

Suknia ślubna przyszłej panny młodej powinna być idealna, ja nienawidziłam swojej od pierwszego wejrzenia. Beza. Czułam się w niej jak ogromny smok, a nie jak prawdziwa księżniczka, którą raz w życiu chce się poczuć każda kobieta.

Byłam coraz bardziej załamana, nie potrafiąc skrytykować sukni ślubnej zaprojektowanej przez moją przyszłą teściową, która była cenioną projektantką mody w stolicy. Czasami naprawdę marzyłam, aby pani Krystyna nie posiadała tego prestiżowego salonu z sukniami ślubnymi i wieczorowymi pod nazwą „Kristel” i okazała się gospodynią domową, potrafiącą podszkolić przyszłą synową w sprawach kulinarnych. Moja przyszła teściowa odniosła swoje pierwsze sukcesy w młodości, zanim jeszcze urodził się mój mąż, właściwie przyszły małżonek – Anatol. Wiem, wiem, też nienawidziłam tego imienia, w ogóle nie potrafiłam znaleźć jego zdrobnienia: Tolek, Anatolek, Atol? I nagle taki Anatol już wkrótce zostanie moim mężem i szczęśliwym ojcem naszych dzieci, jeśli kiedykolwiek się na nie zdecyduję.

Odbicie bezowatej sukni w lustrze napawało mnie coraz większym lękiem do tego stopnia, iż wyobraziłam sobie, że wyglądam jak wielki, śniegowy bałwan.

– Bałwan! – krzyknęłam bezmyślnie na cały głos, a eleganckie, wyperfumowane panie w drogich kapeluszach spojrzały na mnie z zaskoczeniem, pani Krysia zaś omal nie ukłuła się szpilką w palec podczas przymiarki sukni ślubnej. – Wyglądam jak prawdziwy śniegowy bałwan z bajki dla dzieci! Jestem niska i strasznie gruba w tej sukience! Miałam być przemienionym Kopciuszkiem, a nie jego karetą z dyni! – dodałam żałośnie, po czym już nie ukrywając łez, zamknęłam się w przymierzalni, gdzie na fotelu czekały na mnie codzienne ubrania: granatowa sukienka i klasyczny żakiet. Ściągnęłam z siebie wielką, bezowatą sukienkę, ciskając ją w kąt podłogi.

Dobrze, że nie zdążyłam rano się pomalować, bo zapewne tonąc teraz we łzach, przypominałabym nie tylko bezę, ale i pandę. Co ja najlepszego narobiłam tą swoją pieprzoną szczerością? – pomyślałam zaskoczona swoim impulsywnym przypływem odwagi. Wszyscy będą mi zarzucać niechęć do ślubu, a może i niedojrzałość. Skarciłam siebie mocno w myślach za to, co zrobiłam, chociaż jakaś cząstka w głębi mnie wiwatowała triumfalnie, bijąc brawo za odwagę.

* * *

Mój dzisiejszy dzień nie należał do udanych. Byłam strasznie zmęczona, przygnębiona i głodna niczym wilk. Zdawałam sobie również sprawę, że Anatol będzie oczekiwał ode mnie szczegółowych wyjaśnień. Już na samą myśl przechodził mnie cierpki dreszcz. Starałam się jak najciszej otworzyć zamek od drzwi i szybciutko wślizgnąć pod prysznic, którego ciepła woda rozluźniłaby moje zmęczone ciało. Niestety nie udało się…

– Witaj, kochanie, jak ci minął dzień? – zapytał, po czym delikatnie pocałował mnie w czoło.

Odprawiłam go z kwitkiem złośliwym spojrzeniem. Wyczuwałam, że pani Krystyna zdała mu raport o złym wychowaniu przyszłej synowej.

– Jeżeli chodzi ci o twoją matkę i jej fantastyczne koncepcje modowe wprost z Mediolanu, to daj mi lepiej spokój. Nie chcę się dzisiaj z tobą kłócić – odparłam spokojnie, opierając głowę na sofie. – Miałam bardzo ciężki dzień w pracy, bardzo trudny przypadek do negocjacji, po czym poszło mi tak dobrze lub aż tak źle, że mój szef postanowił wykupić dla mnie bilet do Anglii i wysłać tam pierwszym samolotem. Jeżeli cię to interesuje, to lecę za dwa dni na cały tydzień i nie zatrzymuję się w domu, tylko mam mieszkać w hotelu, w którym codziennie będą robić mi masaże i manicure – skończyłam rozmarzonym głosem.

– Chyba się nie zgodziłaś? – jego ton brzmiał bardzo poważnie. – Zdajesz sobie sprawę, ile czeka nas jeszcze spraw do załatwienia?

Nie chciałam ponownie słuchać, że postępuję bardzo nieodpowiedzialnie. Nie wyobrażałam sobie zrezygnować przez ślub z możliwości wynegocjowania ciekawych kontraktów dla firm i korporacji. Ponadto uważałam, że zostało nam do niego dostatecznie dużo czasu, aby zdołać to wszystko ogarnąć.

– Oczywiście, że się zgodziłam! – wykrzyknęłam, nieco oburzona. – To tylko tydzień! Wiesz, że kocham to, co robię! Nie mam zamiaru rezygnować z mojej kariery! Doszłam do tej pozycji, w której się obecnie znajduję, zupełnie sama! Nie otrzymałam domu w Warszawie tak jak ty na osiemnaste urodziny czy porsche cayenne na dziewiętnaste. Nikt nie obdarował mnie renomowaną firmą informatyczną i nie obsadził na stanowisku prezesa zarządu w wieku lat dwudziestu. Nie myśl, że ci tego wszystkiego zazdroszczę! Po prostu błagam cię, nie rób czasu przed naszym ślubem okresem więzienia, bo tego nie zniosę! Nie wyolbrzymiaj problemów, które tak naprawdę nie istnieją!

Moje emocje osiągnęły dzisiaj poziom zenitu. Miałam serdecznie dosyć Anatola, który chciał mnie widzieć wyłącznie w roli gospodyni domowej i nie potrafił zaakceptować sukcesów zawodowych swojej przyszłej żony. Może nie dojrzałam jeszcze do prawdziwego związku? A może to on nie był mężczyzną, z którym czułabym się naprawdę szczęśliwa? Podobne myśli coraz częściej nawiedzały moją głowę. Czułam się osobą jak najbardziej odpowiedzialną za własne decyzje, także za obietnicę powiedzenia sakramentalnego „tak”.

Jesteśmy razem dwa lata, a już po miesiącu znajomości postanowiliśmy razem zamieszkać. Życie, jakiego doświadczyłam z Anatolem, było spokojne, bardzo opanowane, dojrzałe, czyli takie, jakie powinno być. Syn Krystyny był chodzącą oazą spokoju i pragmatyczności. Każdą jego decyzję cechowało dokładne przemyślenie i przedyskutowanie z matką, co akurat należało do strasznie denerwujących nawyków. W życiu jednak nie można posiadać wszystkiego.

Ja straciłam rodziców w wyniku wypadku samochodowego i doskonale wiedziałam, jak ważna jest rodzinna bliskość. Czasami bardzo brakowało mi rozmowy z matką lub ojcem, dlatego nie robiłam przyszłemu mężowi scen, że z każdą drobnostką do przedyskutowania biegał najpierw do mamusi, a nie do mnie, chociaż to ja miałam być tą jedyną i najważniejszą osobą w jego życiu.

Moja najlepsza przyjaciółka, Agnieszka, bardzo zdziwiła się moim wyborem kandydata na męża po poznaniu Anatola. Studiowałyśmy razem psychologię, mieszkałyśmy razem w akademiku, znałyśmy się niemal jak łyse konie, dlatego nie omieszkała wyrazić swojej dość surowej krytyki. Według niej moje nowe życie, życie po ślubie, będzie coraz większym koszmarem; dla męża o zachowaniu dorosłego dziecka będę matką, a nie żoną. Jedno zdanie z tamtej rozmowy szczególnie mocno utkwiło w mojej głowie: „Słuchaj, Emilio, zrobisz to, co będziesz uważała za słuszne, ale według mnie nie tak zachowują się dwie zakochane w sobie po czubki uszu osoby”. Nigdy nie zmusiłam przyjaciółki do rozwinięcia tej myśli. Wiedziałam, że nie przepada za Anatolem, ale szanowała moją decyzję do pewnego feralnego wieczoru, kiedy ukryłam się w jej mieszkaniu z podbitym okiem. Ona znienawidziła go wtedy całym sercem, a ja przebaczyłam mu, zrzucając wszystko na amok alkoholowy. Jednak jej słowa co parę dni odbywały wędrówkę po mojej głowie, skłaniając do głębszych refleksji.

Doskonale znałam „symptomy” zakochania: szybsze bicie serca, fruwające motyle w brzuchu, rozszerzone źrenice. Brakowało mi tych odczuć, ale bałam się do tego przyznać przed samą sobą.

Myśli rodziły lęk i strach. Myśli pragnęły łapczywie lepszej przyszłości. Myśli rodziły pożądanie i spalały za sobą teraźniejszość. W owej chwili nie zależało mi na niczym: na utraconych dwóch latach życia związku z Anatolem, na opinii znajomych. Czułam się bardzo rozżalona i samotna. Nie potrafiłam jasno myśleć, dlatego zabrałam ulubioną poduszkę, kosmetyczkę i zatrzasnęłam za sobą z hukiem drzwi. Nie powiedziałam nawet „żegnaj”.

* * *

– Aguś, czy przygarniesz na dwie noce biedną, zagubioną owieczkę, której dzisiaj cały świat gra na nerwach? – spokojnie zapytałam przyjaciółkę.

– Dobrze, ale ty śpisz na sofie w salonie! Aha, jeśli ta owieczka jest mocno ubłocona, to niech szybko weźmie prysznic i niech postara się nie grać ludziom na nerwach, ponieważ ci ludzie chcą iść spokojnie spać, gdyż czeka ich horror zwany piątkiem rano.

Pospiesznie posłuchałam rady przyjaciółki i pobiegłam do łazienki. Stanęłam pod prysznicem i łapczywie zaczęłam rozkoszować się każdą kropelką ciepłej wody. Po raz pierwszy w tym dniu poczułam się odprężona. Zdawałam sobie sprawę, że kiedy moja bosa stopa dotknie zimnej podłogi, czar beztroskości szybko przeminie.

Cholera! Co ja najlepszego zrobiłam? – pomyślałam, analizując minione wydarzenia. Wiedziałam, że źle postąpiłam, uciekając od Anatola bez słowa pożegnania, ale wbrew przewidywaniom poczułam się szczęśliwa. W końcu dopięłam swego i rozpierała mnie duma. Zawodowo byłam pewniejszą siebie osobą, ale w domu przemieniałam się w łagodną i spokojną owieczkę. To mnie zgubiło. Moje zdanie przestało się liczyć nawet u tak grzecznej osoby, jaką był Anatol. Tak naprawdę nie chciałam tego ślubu, ale on tak nalegał, że w końcu się zgodziłam, aby dłużej nie sprawiać mu przykrości. Te całe przygotowania przyprawiały mnie o zawrót głowy.

Z ową myślą owinęłam się ręcznikiem i udałam na sofę.

– Hej, czysta owieczko! Myślałam, że się utopiłaś – to powiedziawszy, Agnieszka podała mi filiżankę gorącej czekolady. – Pamiętaj, że nic tak nie umila smutków jak czekolada. To ona powinna zostać nazwana ambrozją bogów. – Usiadła obok mnie i ze stoickim spokojem zapytała: – Co się stało?

Patrzyła badawczym wzrokiem, jakby domagając się wyznania absolutnej prawdy o moim związku.

– Miałaś rację, OK? Zadowolona z siebie jesteś? Dzisiaj postawiłam swoje życie na głowie. Najpierw skrytykowałam projekt sukienki ślubnej przyszłej teściowej, zerwałam ją z siebie i uciekłam z salonu. W pracy prowadziłam dwie ważne negocjacje i je wygrałam, tylko że tę drugą muszę teraz doprowadzić sukcesywnie do końca w Anglii, bo inaczej zawiodę szefa… – Nastąpiła chwila przerwy, po czym wyszeptałam nieśmiało: – Pokłóciłam się z Anatolem, a właściwie to stanowczo sprzeciwiłam się jego zamiarom wobec mnie, które polegały na wyłącznym spędzaniu czasu z nim i jego matką oraz przygotowaniach do ślubu. Chciał, żebym zrezygnowała z pracy, nienawidził moich wyjazdów. Naprawdę nie wiedziałam, co robić! Kocham swoją pracę najbardziej na świecie… – zakończyłam w zamyśleniu.

– Bardziej niż jego?

Zaskoczyła mnie tym pytaniem. Nigdy nie sądziłam, że będę zmuszona wybierać pomiędzy partnerem a swoją pasją. Poczułam się dziwnie, nie znając odpowiedzi. Czułam także, że jej ciężar będzie tkwił we mnie do końca moich dni.

– Agnieszko – zaczęłam powoli – nie obraź się, ale dzisiaj nie odpowiem ci już na żadne pytanie… Jestem zmęczona. Przepraszam cię najmocniej – mówiąc to, nakryłam zmarznięte ciało wełnianym kocem.

Przyjaciółka ucałowała na dobranoc mój policzek i poszła do łóżka w swoim pokoju, a ja zostałam sama. Sama z trudnymi, życiowymi decyzjami.

Nie mogę drugi raz przechodzić przez to piekło – pomyślałam. Kilka miesięcy po śmierci rodziców zostałam zgwałcona. Blizny po palącym ogniu pozostawiły swoje piętno nie tylko na mojej duszy i psychice, ale także na odrazie do własnego ciała. Utraciłam bowiem wtedy tak wiele. Nie tak wyobrażałam sobie ten pierwszy raz. Ten wyjątkowy moment chciałam, jak każda kobieta, spędzić w ramionach ukochanego, chciałam go zaplanować. Miały płonąć setki świec… Po moim policzku spłynęła łza, którą szybko wytarłam brzegiem koca. Z Anatolem było mi bardzo ciężko podjąć jakąkolwiek inicjatywę seksualną, właściwie przy każdym akcie bliskości czułam się bardzo niekomfortowo. Poczucie obowiązku kazało mi ulegać presji, że tak się robi, że każdy kocha się ze swoim partnerem, a moja przykra historia nie powinna zaważyć na szczęściu w związku. Byłam tylko przedmiotem, dzięki któremu facet zdobywał chwilę przyjemności, a ja wykazywałam się zdolnościami aktorskimi pod tytułem „było cudownie”. Za tę rolę powinnam zdobyć Oscara. Kłamałam skrupulatnie. Okłamywałam partnera, ale i próbowałam oszukiwać samą siebie. Nigdy nie czułam pożądania, nie odczuwałam przeszywających moje ciało na wskroś zmysłowych dreszczy. Marzyłam o tej chwili, po czym zabijałam owe marzenia realistycznym podejściem, opierającym się na tezie, że prawdziwy związek może opierać się na partnerstwie, zrozumieniu i zaufaniu, a nie na seksie. Po akcie bliskości długo płakałam, ukrywając chociażby najmniejszą łzę pod strumieniem prysznica, który zmywał z mojej skóry pocałunki Anatola.

Tego wieczoru długo rozmyślałam, próbując zasnąć, a gdy już mi się to udało, sen przyniósł mi krótką niespodziankę: znalazłam się w pustym miejscu, które przypominało sawannę. Trawa iskrzyła się tam najpiękniejszymi barwami, po których biegałam jak wolny rumak. Cieszyłam się otaczającym mnie pięknem, po prostu pożerałam całym ciałem te cudne zjawiska aż do momentu, kiedy ujrzałam patrzącego na mnie ogromnymi, błękitnymi oczami małego chłopca. Był nieziemsko piękny. Wyglądał jak mały cherubinek grający na swym lodowym dzwoneczku. Pomyślałam, że to dziecko to jakiś mały, pucołowaty elf przybyły z odległej krainy baśni. Czar tego snu prysł w momencie, kiedy chłopiec zwrócił się do mnie określeniem „mamo”.

Obudziłam się niezwykle zrelaksowana, ale i nieco przerażona. Pierwsza myśl, jaka przyszła mi do głowy, to ciąża. Dopiero teraz uzmysłowiłam sobie, że nie pamiętałam daty ostatniej miesiączki. Zerwałam się z łóżka, ogarnęłam i pobiegłam do pobliskiej apteki.

Tak bardzo się boję, o Boże, żeby ten sen nie był prawdą, pomyślałam, odgarniając wilgotny kosmyk włosów z czoła. Jednak dziecko w moim śnie za nic nie było podobne ani do mnie, ani do Anatola. Miało te niezwykłe oczy… takie duże i wyraziste, a ich błękit był intensywniejszy niż kolor oceanu. Nikt z nas nie posiadał niebieskich oczu i tylko ta myśl utrzymywała mnie przy życiu, kiedy kupowałam test. Wracając do mieszkania Agnieszki, zaskoczyła mnie swoją obecnością sama jego właścicielka.

– Aguś, co ty tutaj robisz? Dlaczego nie jesteś w pracy? – zapytałam, lekko zaskoczona.

– Czy mojej kochanej Emilii nie nauczono podstawowych zasad kultury osobistej? Ładnie to tak wyrzucać właściciela mieszkania z jego własnego lokum? – odparła hardym tonem. – Ale skoro nie cieszysz się, że mnie widzisz, to zawsze mogę obrać kierunek kino i zostawić ci wolną chatę.

– Jestem podła i okropna, wiem, ale chciałam być sama i prawdę mówiąc, cieszyłam się, że pojechałaś do pracy – odparłam z miną niewiniątka. – Teraz cieszę, że jesteś tutaj ze mną.

Agnieszka uśmiechnęła się delikatnie i w tym samym momencie wyrwała z moich dłoni zawiniątko, po czym spojrzała na mnie podejrzliwym wzrokiem.

– Aga, to nie to, co myślisz – odparłam, zażenowana, czując się jak dziecko, które właśnie idzie otrzymać surową karę od swojego opiekuna.

– Jesteś w ciąży? – zapytała, marszcząc brwi.

– Nie, a przynajmniej taką mam nadzieję. Po prostu zdałam sobie sprawę, że nie pamiętam, kiedy ostatni raz miałam okres, i wolę mieć czyste sumienie przed jutrzejszym wyjazdem do Londynu.

– Racja – podsumowała Agnieszka. – Więc na co jeszcze czekasz? Marsz do ubikacji i módl się, aby nie pojawiły się na tym małym paseczku dwie czerwone kreseczki!

– Tak jest, sierżancie! – krzyknęłam radośnie, chociaż wcale nie było mi do śmiechu. Czułam się potwornie i zrozumiałam, jak może czuć się więzień siadający na elektrycznym krześle przed skazaniem. Raz jeszcze przeczytałam instrukcję obsługi testu i zgodnie z wytycznymi zaczęłam robić wszystko tak, jak zapamiętałam.

– Żyjesz jeszcze? Halo! – usłyszałam przejęty głos przyjaciółki zza drzwi toalety.

Nogi zatrzęsły się, gdy na teście zaczęła pojawiać się czerwona kreseczka. Na szczęście tylko jedna. Poczułam niesamowitą ulgę, radość, jak gdyby ktoś podarował mi drugie życie. Szybko wyszłam z łazienki i rzuciłam się radośnie na Agnieszkę, ucałowałam ją w policzek, następnie w drugi i powiedziałam dumnym tonem:

– Nie zostaniesz ciocią!

– Nawet nie masz pojęcia, jak mi ulżyło! Wcale nie cieszyłabym się, gdyby moja najlepsza przyjaciółka miała dziecko z taką łajzą jak Anatol. Uważam, że czym prędzej powinnaś oddać mu zaręczynowy pierścionek i po prostu uświadomić, że zawsze był dla ciebie mało męskim facetem! – stwierdziła, po czym spojrzała na mój pierścionek i zrobiła ogromnie zniesmaczony grymas.

– Powtarzasz się – odparłam, przewracając oczami. – Rozumiem, że go nie lubisz. Ja jednak uważam, że jest całkiem miłym facetem.

– Miły to może być pluszowy króliczek. Czy ty w ogóle słyszysz, co mówisz?! – krzyknęła ze złością. – On nie jest facetem dla ciebie! On jest zwykłą ciotą! Wszystko dostał podane na tacy i myśli, że tak będzie przez całe życie. Przecież on jest bardziej zakochany w swojej mamusi niż w tobie! Nie zapomniałam, jak źle cię potraktował, kiedy byłaś ciężko chora! Do jasnej cholery z nim, Emilko! Jutro lecisz do Anglii, będziesz miała przynajmniej te dwie godziny na przemyślenia tego toksycznego związku! Przepraszam, ale dłużej nie mogę ścierpieć myśli, że ty i ten palant będziecie małżeństwem! Nie będę żadną twoją druhną, na pewno nie z nim, rozumiesz? – prychnęła pogardliwie i dopiero teraz dostrzegłam, jak bardzo była zdenerwowana.

Zaskoczyły mnie jej ostre słowa, chociaż wiedziałam, że Agnieszka nie bawiła się w bycie delikatną i grzeczną. Zawsze była bezpośrednia, a czasami i bardzo wyniosła. Naprawdę nie chciałam się kłócić, nie z nią i nie dzisiaj, dlatego spokojnie odpowiedziałam:

– Aguś, obiecuję ci, że zastanowię się nad moim związkiem i jak tylko coś postanowię, wyślę ci błyskawicznego SMS-a. Właśnie… Gdzie jest mój telefon? – Rozpoczęłam przeszukiwanie torebki, aż w końcu wykrzyknęłam radośnie: – Jest!

Zapomniałam, że go wyłączyłam. Pewnie za chwilę dostanę miliony wiadomości od Anatola, jego matki i mojego szefa. Na tę myśl po moim ciele zaczęły przechodzić nieprzyjemne ciarki.

– Aguś, weź, proszę, przejrzyj mój telefon, a ja idę się pakować. Czy mogę pożyczyć coś z twojej szafy? – zapytałam najgrzeczniej, jak tylko potrafiłam, wiedząc, że jeśli się nie zgodzi, będę zmuszona udać się na duże zakupy.

– Bierz, co chcesz, prócz mojej czerwonej sukienki! – krzyknęła Agnieszka, krzątając się po kuchni z moim telefonem w dłoni. – Słuchaj! – donośnie zaskrzeczała, po czym usiadła na sofie z moim telefonem w ręku. – Anatol jest mocno zażenowany twoim zachowaniem i chce o tym porozmawiać. Natomiast jego matka napisała, że kompletnie cię nie rozumie! – Agnieszka prychnęła głośnym śmiechem. Nawet ja nie mogłam się powstrzymać od zrobienia głupiej miny. – Aha, twój szef dzwonił do ciebie tylko siedem razy! Wiesz, co jest w tym wszystkim najśmieszniejsze? Ten dupek Anatol pisze, że jest bardzo zły na ciebie za ten wyjazd i za twoje nieuzasadnione, konfliktowe zachowanie. Czy mogę mu coś odpisać? – zapytała błagająco, a ja wiedziałam, że to już ostatni moment na wycofanie się ze związku, w którym nie byłam szczęśliwa.

– Nie, poradzę sobie sama z tą sytuacją i obiecuję ci, że podejmę dobrą decyzję. Przysięgam! – zarzekałam się, trzymając prawą dłoń na sercu. – Najgorsza, najbardziej dziecinna rzecz, jaką mogłabym teraz zrobić, to zerwać zaręczyny przez telefon – wyszeptałam cicho. – Może masz rację, może nie dojrzałam jeszcze do prawdziwego związku. Zbyt panicznie boję się ciąży, nie cieszę się, zakładając suknię ślubną… Może to odpowiedni moment na zakończenie tego etapu w moim życiu?

– Ty nie dojrzałaś? – zapytała oskarżającym tonem. – Chyba oszalałaś! To on jest małym chłopczykiem, który nie dorasta ci do pięt, zrozumiałaś? Przestań ciągle zauważać w sobie wady. Ciężkie wydarzenia to już zamknięta sprawa! Musisz się w końcu z tym pogodzić i zamknąć raz na zawsze ten rozdział w życiu. Teraz nadeszła pora rozpocząć nowy pod tytułem „Szczęście”! Cholera jasna, Emilio! – Agnieszka położyła swoje dłonie na moich ramionach, popatrzyła na mnie swoimi dużymi, zielonymi oczami i dodała już nieco spokojniejszym tonem: – Wiesz, że kocham cię jak siostrę i chcę dla ciebie dużo więcej od życia, niż czerpiesz z niego teraz. Pomyśl, czy cieszy cię perspektywa życia z mężem, z którym tak naprawdę oprócz nieudanego seksu nic cię nie łączy? Anatol jest zwykłym, zimnym dupkiem zadufanym w sobie. Jeżeli kochałby cię naprawdę, napisałby w SMS-ie przeprosiny lub miłosne wyznanie. Powinien jeszcze wczoraj po ciebie przyjechać i zabrać cię stąd! Tak postąpiłby prawdziwy facet z jajami! Błagam, zauważ w końcu, że to nie ty, lecz on jest zimny jak głaz.

Po policzku spłynęła mi łza. Rzeczywiście, zatraciłam się gdzieś w tym wszystkim. Aby uciec od straconego ogniska domowego, rzuciłam się w wir pracy, aby zapomnieć, że nie ma we mnie szczęścia, bo przecież największe szczęście, jakie posiadamy, to bliskie osoby. Anatol miał dużo wad, ale zawsze był przy mnie i wiele to dla mnie znaczyło. Jednak prawda była taka, że nigdy go nie kochałam. To była tylko litość i zwyczajne przywiązanie. Popatrzyłam na Agnieszkę i wychlipałam:

– Aguś, proszę, nie rozmawiajmy już o tych sprawach. Nie mogę płakać, bo będę mieć jutro podpuchnięte oczy, a w mojej pracy nieskazitelny wizerunek to podstawa. Co powiedziałabyś na zakupy dla relaksu? Stawiam ci pierwszy upatrzony ciuszek, OK?

– Każda z nas płaci za siebie – odparła surowo i dodała: – A tak w ogóle, to koniec z tą twoją surową elegancją! Dzisiaj ja wybieram ubrania tobie – zażartowała, a ja poczułam, że już przepadłam.

Po powrocie z zakupów stwierdziłam, że mimo moich wcześniejszych obaw były one udane. Wzbogaciłam garderobę o nowe sukienki i obcisłe spodnie. Agnieszka wróciła tylko ze spódniczką i sweterkiem, za który jednak udało mi się zapłacić. Nowe życie zaczęłam od nowej garderoby – kto by pomyślał? Ja, która nie znosiłam zakupów.

Rano zostałam zmuszona do założenia jednego z nowych nabytków: czerwonej sukienki z bawełnianej dzianiny, która bardzo miękko otulała moje ciało. Raz jeszcze przejrzałam się w lustrze i ku mojemu zdziwieniu ujrzałam dosyć atrakcyjną dwudziestosiedmioletnią kobietę o miękkich, delikatnie falowanych, czarnych, długich włosach, brzoskwiniowej cerze i dużych, zielonych oczach. Wyglądałam naprawdę kobieco i lekko. Rzeczywiście przełamałam rutynę, którą były czarne lub granatowe uniformy, składające się ze spódniczki do kolan i żakietu. Agnieszka omal nie zakrztusiła się herbatą, gdy zaprezentowałam jej swój nowy image.

– Emilio! Wyglądasz bosko! – wykrzyknęła piskliwie.

– Aguś… Skoro działam tak na ciebie i teraz biedactwo moje krztusisz się tą herbatą, to aż boję się reakcji Grega – zasugerowałam zalotnie. Greg, czyli mój szef, z którym pracowałam już sześć lat i zdążyliśmy się przez ten czas poznać jak łyse konie, był Anglikiem, który poślubił moją sąsiadkę, i tak zaczęła się nasza znajomość. Potrzebował osoby, która potrafiłaby biegle mówić kilkoma językami obcymi, i tak oto znalazłam się w jego spółce. Po śmierci moich rodziców odnalazłam w domowej biblioteczce film, który pokazywał naszą rodzinę podczas świąt Bożego Narodzenia. Chcąc otrzymać prezent, obiecałam rodzicom, że biegle nauczę się angielskiego, niemieckiego i francuskiego. Tak też zrobiłam i dodatkowo podjęłam naukę hiszpańskiego, który ostatecznie stał się moim ulubionym. Z zadumy wyrwał mnie pisk Agnieszki:

– Jejuś, jaka ty jesteś śliczna! Wyglądasz fenomenalnie! Naprawdę nie mogę oderwać od ciebie wzroku! – Komplementy Agnieszki sprawiały mi ogromną radość.

Kto wie, może w końcu zacznę wierzyć, że jestem pełnowartościową kobietą? – pomyślałam, zalotnie się uśmiechając.

– Mogłabyś prawić mi komplementy przez cały dzień, ale muszę już lecieć na taksówkę, jeśli nie chcę spóźnić się na lot. Witaj, Anglio! – zawołałam ochoczo, po czym szybko pożegnałam przyjaciółkę.

* * *

Kraina domów z czerwonej cegły zaraz przywita mnie swoją nudną prostotą i zarazem swą urzekającą dostojnością – pomyślałam, kiedy samolot wznosił się w powietrze. Trzy lata temu kupiłam w Londynie dom, który niczym nie wyróżniał się na tle oferowanych nieruchomości, a jednak urzekł mnie czymś niewytłumaczalnym: przypominał wiejski, biały domek porośnięty bluszczem, który nadawał mu bardzo tajemniczego charakteru. W środku zaskakiwała wyjątkowo duża, słoneczna kuchnia z rustykalnym aneksem. Meble były śnieżnobiałe i masywne, miejscami przetarte, co tylko dodawało im niebywałego uroku. Z okna rozpościerał się najpiękniejszy widok, jaki dane było mi ujrzeć, czyli maleńkie lawendowe pole. Lawenda o różnych porach dnia zmieniała swoje odcienie fioletu, pachnąc najcudniejszym zapachem, jaki w życiu mogłam poczuć, i do tego kojarzyła mi się z Prowansją, którą kochałam. Inne pomieszczenia także utrzymane zostały w podobnym stylistycznie klimacie. Mieszkając z Anatolem, nie mogłam liczyć na urządzenie mieszkania według własnych upodobań. Musiałam nauczyć się żyć z akceptowaniem najnowocześniejszych trendów dekoratorów wnętrz. Nawet przy największych upałach w apartamencie tym panował wieczny chłód, spowodowany minimalizmem i brakiem jakiejkolwiek iskierki przytulności. Taki jak wystrój posiadanego mieszkania był również mój narzeczony: wiecznie zimny, bez uczuć, dziecinny i egoistyczny.

Właściwie podczas tego lotu niewiele mogłam myśleć nad decyzją dotyczącą naszej przyszłości, uzmysłowiłam sobie, mrużąc ze strachu powieki. Bałam się latać samolotem i nie potrafiłam przełamać tej bariery.

Podróż minęła niebywale szybko. Nie zdążyłam się obejrzeć, a już widziałam tak dobrze znane mi twarze szefa i jego żony Sary.

– Witajcie! – przywitałam się i nagle zauważyłam grymas niepokoju na twarzy Grega. Nie uśmiechał się, był wyraźnie przygnębiony i głęboko zamyślony.

O co chodzi? – pomyślałam. Coś tu nie gra…

– Emilio… – zaczął niepewnym tonem. – Moja żona poroniła dwa dni temu. Potrzebujemy trochę czasu, aby pozbierać myśli i otrząsnąć się z tej tragedii. Chcemy spędzić ten czas tylko razem, więc tak się składa, że…

Nie musiał kończyć. Wszystkie jego aluzje były jasne.

– OK, nie ma sprawy. Załatwię to wszystko sama, a wy odpoczywajcie – przerwałam mu, mając nadzieję, że choć trochę ucieszył się z mojej propozycji. Jednoczyłam się z nimi w bólu i czekałam na dalsze wskazówki. Usłyszałam:

– Nastąpiły pewne komplikacje – zaczął nerwowym tonem Greg. – Pan Green wyjechał do Bostonu… Za godzinę masz lot z Heathrow. Musisz się już zbierać, samolot niedługo startuje – jego głos był zgaszony i zdenerwowany. Doskonale wiedział, jak bardzo nienawidziłam takich niespodzianek.

– Cholera jasna! – krzyknęłam mimowolnie. – Sama mam lecieć do Stanów? – zapytałam z niedowierzaniem, czując pod powiekami zbierające się łzy.

– Przykro mi, Emilio… – dodał. – Twoja taksówka już czeka. Wszystkie informacje prześlę ci mailem. Naprawdę przepraszam, Emilio – powiedział ze skruchą w głosie, ale nie patrzył w moje oczy, jak gdyby próbował unikać kontaktu wzrokowego. – Szczęśliwego lotu – wyszeptał, klepiąc mnie delikatnie po ramieniu.

Wiedziałam, że nie mam żadnego wyboru. Musiałam lecieć samotnie tyle godzin na obcy kontynent, który znałam z wiadomości, prasy i filmów.

– Szczęśliwa nie jestem, pamiętaj! – syknęłam ze złością. – Robię to tylko ze względu na nasze zawodowe partnerstwo i twoje nieszczęście. Wasze nieszczęście – poprawiłam się szybko. – Wyślij mi w takim razie jak najszybciej niezbędne informacje dotyczące negocjacji w tej sprawie. Pewnie będę miała dużo wolnego czasu, aby się z tymi materiałami zapoznać – dodałam ironicznie, po czym pożegnałam się pospiesznie i udałam w stronę wyjścia.

W drodze na kolejne lotnisko czułam, że moja twarz płonęła gniewem. Jak on mógł mi zrobić coś takiego? – myślałam. Wysyła mnie tam kompletnie samą, bez biletu, bez pieniędzy? Czy sobie poradzę? Czy odnajdę się w Ameryce? Cholera, jaka tam jest teraz pogoda? Nie mam tylu ubrań! A może będę potrzebować kurtki? A może zaskoczy mnie słoneczny żar? Kto to jest w ogóle pan Green? Jak ja go odnajdę?

– Cholera – zaklęłam raz jeszcze cicho. Miałam mętlik w głowie… Emilio, opanuj się – moja podświadomość próbowała mnie uspokoić.

Na lotnisku okazało się, że posiadałam już pełną rezerwację w pierwszej klasie, a więc Greg zrobił mi luksusową niespodziankę. Na moje konto nagle i niespodziewanie wpłynęła dosyć spora suma pieniędzy, co mnie bardzo uspokoiło. Czas na przygodę – podpowiadała mi świadomość, kiedy wygodnie usiadłam w fotelu samolotu. Pragnęłam choć na chwilę zrelaksować się, zapominając o przyziemnych sprawach. Zamknęłam oczy i zaczęłam relaksować uszy muzyką, gdy tylko na pokładzie zaczęły rozbrzmiewać pierwsze dźwięki radia.

– Za dwadzieścia minut startujemy, proszę odłożyć wszystkie niezbędne bagaże na miejsce przeznaczenia – zwróciła się do mnie stewardesa miłym głosem z niezbyt angielskim akcentem, a chwilę później zobaczyłam JEGO. Chodził po kabinie samolotu, poszukując numeru fotela. Przed oczami miałam postać człowieka-anioła, a moje uszy pieściły dźwięki przepięknego utworu Westlife Flying without wings lecącego właśnie w radiu. Jeszcze nigdy żadna piosenka nie wywołała we mnie tylu skrajnych uczuć w tak krótkiej chwili, począwszy od cudownych dreszczy na skórze, fali wzruszenia i sił do wewnętrznej walki, którą byłam zmuszona stoczyć, a skończywszy na zawirowaniach w głowie i zamglonym obrazie. Przez gęstą mgłę przedzierała się tylko jedna twarz. Jego twarz. W jednym ułamku chwili nasze spojrzenia spotkały się, a on, najpiękniejszy mężczyzna, jakiego kiedykolwiek widziały moje oczy, usiadł właśnie koło mnie. Piosenka Flying without wings zharmonizowała się z moimi uczuciami. Uczuciami, jakie do tej pory były mi obce. Jak wytłumaczyć przyspieszony rytm serca w momencie ujrzenia tego mężczyzny? Przecież miłość od pierwszego wejrzenia istniała tylko w filmach? Poczułam, że zaczynam się czerwienić, co bardzo rzadko się zdarzało. Mój oddech stał się przyspieszony i płytki, gdy dotarła do mnie myśl, że tyle godzin spędzę w samolocie koło tego pięknego nieznajomego. Bóg mi świadkiem, że musiał przeczytać moje myśli, gdyż niespodziewanie z jego ust usłyszałam:

– Jestem Kristhopher. Miło mi. – Po czym wyciągnął do mnie swoją równie cudną dłoń, której niezmiernym atutem były strasznie męskie, długie i szczupłe palce.

– Emi – bąknęłam nieudacznie pod nosem.

Dotyk jego dłoni podczas przywitania poraził całe moje ciało prądem rozkosznego ciepła, którego jeszcze nigdy w życiu nie doświadczyłam. Co się ze mną dzieje? Weź się w garść, Emilio! – karciłam sama siebie. Nie rób do tego boga maślanych, zalotnych oczu! Co się ze mną dzieje, co się dzieje? W myślach wołałam o pomoc w odnalezieniu się w obecnej sytuacji oraz prosiłam o jakąkolwiek odpowiedź na zadane pytanie. Zmysły słuchu nadal zachwycały się śliczną piosenką, a oprócz niej upajałam się brzmieniem głosu mojego towarzysza podróży, który był tak aksamitny i tak krystalicznie czysty, że moje ciało znowu zaczęły przechodzić znajome fale błogiego uczucia ciepła. Muszę czym prędzej zadzwonić do Agnieszki i opowiedzieć jej, że moim sąsiadem podróży będzie najpiękniejszy mężczyzna jakiego widziały moje oczy, myśli zagłuszały lecącą z głośników muzykę. Chciałam uciec, ale po pierwsze, nie miałam gdzie, a po drugie, jakaś magiczna siła zmusiła mnie do pozostania na swoim miejscu.

– Leci pani do swojej rodziny? – ponownie usłyszałam jego głos i obiecałam sobie, że tym razem nie dam po sobie poznać, jaki wywierał na mnie wpływ.

– Nie, nie mam tam rodziny – mówiąc to, uśmiechnęłam się i poczułam, jak na mojej twarzy znowu wykwitają rumieńce. – Właściwie to do tak dalekiej podróży wzywają mnie tylko i wyłącznie obowiązki zawodowe, a pana? – zapytałam z grzeczności.

– Ja wracam do domu. Mieszkam niedaleko Bostonu – odparł i spojrzał na mnie tymi swoimi cudownym, niebieskimi oczami. – Proszę, nie mów mi pan, to mnie bardzo onieśmiela – uśmiechnął się, a moje serce omal nie wyskoczyło z piersi. – Jesteś Angielką? – zapytał i poczułam się dumna, że w końcu ktoś zauważył mój szlifowany przez wiele lat akcent.

Uśmiechając się, pokiwałam przecząco głową.

– Masz fantastyczny brytyjski akcent, więc pomyślałem…

– Jestem Polką. Mieszkam w Polsce, a teraz będę jakiś czas mieszkać w Londynie… – Niespodziewanie głośny szum silnika samolotu przerwał moją wypowiedź, powodując, że straciłam wątek. Poczułam, że zaczynamy wzbijać się w powietrze. Bardzo bałam się tego momentu. Nie znosiłam zmian ciśnienia. Poczułam, jak moje mięśnie gwałtownie się napięły, a oczy zaszły łzami spowodowanymi przez nieujarzmiony strach.

– Czy mogę cię o coś poprosić? – zapytałam Krisa, który zapewne zdążył pomyśleć, że jestem idiotką, która chce go poderwać na swoje przerażenie.

– Mów śmiało – odrzekł. – Dostrzegam przerażenie w twoich oczach, boisz się latać? – zapytał, a ja odetchnęłam w pewnym sensie z ulgą, gdyż ominął mnie ten wstydliwy moment tłumaczenia przyczyny wywołanego lęku.

– Tak… – odparłam, zawstydzona. – Boję się, ale tylko momentu startu i lądowania.

Chwyciłam jego ciepłą dłoń, a on bez protestu okrył moje palce swoimi. W każdym zakamarku ciała poczułam słodki dreszcz. Wiedziałam, że nic mi nie groziło, mając takiego kogoś obok siebie. Nie spoglądając na Kristhophera, wyszeptałam cicho:

– Dziękuję.

Miałam nadzieję, że mój głos zagłuszyły odgłosy silników wzbijającego się samolotu. Przełknęłam stojącą w ustach cierpką ślinę i poczułam silne i bardzo nieprzyjemnie zatykanie w uszach. Odruchowo wyrwałam dłoń z tego magicznego uścisku, po czym zasłoniłam uszy. Od zawsze nienawidziłam tego szumu. Nie spodziewałam się, że Kris mnie przytuli! Objął mnie ostrożnie, a moja głowa bez jakichkolwiek przeszkód zajęła miejsce na jego ramieniu. Rumieniec palił moje policzki aż do bólu, ale warto było cierpieć dla takiego momentu.

Jak mi dobrze, pomyślałam, po czym usłyszałam ciche, niemalże niesłyszalne:

– Bardzo proszę.

Uśmiechnęłam się delikatnie. A jednak mnie usłyszał. Z bólem serca stwierdziłam jednak, że nie mogę tak tkwić na jego ramieniu w nieskończoność. Co powiedziałaby na to jego dziewczyna, a może nawet i żona? Ta myśl przywróciła mnie do rzeczywistości. Szybko podniosłam głowę na zagłówek fotela.

Co ty najlepszego, kretynko, zrobiłaś? – odezwał się nagle mój pogardliwy, wewnętrzny głos. Masz narzeczonego, a tulisz się do ledwie poznanego faceta, który bardzo możliwie, że posiada swoją rodzinę? Poczułam, że robi mi się niedobrze.

– Dobrze się czujesz, Emi? – zapytał Kris z prawdziwą troską, a dźwięk mojego imienia wypowiadanego przez niego ponownie zawrócił mi w głowie.

Przytaknęłam więc tylko i marzyłam, aby zapaść się pod ziemię. Marzenie raczej w tym momencie nierealne, ale zawsze mogłam wyskoczyć z samolotu.

Kris nie dawał za wygraną:

– Chcesz się napić wody?

– Naprawdę już mi lepiej – skłamałam. – Bardzo ci dziękuję za wszystko i jeszcze bardziej przepraszam, że naraziłam cię na tak niezręczną sytuację. – Byłam z jednej strony dumna, że udało mi się na jednym oddechu wypowiedzieć tyle słów, a z drugiej czułam się fatalnie, jak jakieś głupie babsko gadające zupełnie bez sensu.

– Emi, nie przepraszaj mnie i nie zadręczaj się. To była naprawdę drobnostka – uśmiechnął się pogodnie, a moje serce poczuło lekkie ukłucie żalu.

Drobnostka, powtórzyłam jego słowa w myślach i poczułam bolesny skręt żołądka. Co ja sobie wyobrażałam? Za parę godzin pójdziemy w dwie różne strony i cała nasza znajomość pozostanie tylko wspomnieniem. Szybko jednak stwierdziłam, że dla takiego wspomnienia warto żyć, bo w końcu całe nasze życie składa się z takich właśnie momentów. Z rozmyślań wyrwał mnie jego aksamitny głos:

– Czym się zajmujesz?

– Jestem mediatorem – odparłam smutno. – A ty co porabiasz? – Zobaczyłam wtedy, jak się uśmiecha, i ponownie się zarumieniłam.

– Mam tyle prac, ile pasji. Jednego dnia pomagam FBI łapać przestępców, drugiego dnia pracuję w laboratorium. To bardzo skomplikowane, całe moje życie jest skomplikowane. Moje życie, Emi, to jedna niepojęta zagadka – mówiąc to, popatrzył na mnie w taki sposób, że całe moje ciało znowu obleciał błogi dreszcz.

Jego życie to zagadka… Jak on to wspaniale ujął, pomyślałam.

– Jedyną pasją, na którą znajduję czas, jest moja praca – stwierdziłam. – Nie pamiętam już nawet, kiedy byłam na ostatnim urlopie lub miałam czas zwyczajnie się ponudzić. Dlatego obiecałam sobie, że po powrocie z Bostonu polecę do Polski załatwić jedną ważną sprawę i ponownie wrócę do Londynu zwyczajnie się ponudzić.

– Dla mnie praca jest nudną rutyną. Dlaczego będziesz się nudzić na urlopie? – zapytał, zaciekawiony.

– No cóż… Wrócę do pustego domu, który wymaga małego remontu… – Nim dokończyłam, zapytał:

– Nie uwierzę, jeśli powiesz mi, że jesteś sama?

Poczułam jego przeszywający wzrok i nagle znowu się zarumieniłam, choć bardzo nie chciałam tego robić.

– Moje życie uczuciowe to jedna wielka katastrofa – przyznałam. – Pewnie mi nie uwierzysz, ale byłam, a właściwie to nadal jestem zaręczona z człowiekiem, którego nie kocham i nigdy nie kochałam. Uciekłam od niego, a jemu jest to wszystko obojętne, że nie ma mnie przy nim, i jak w transie załatwia wszystkie sprawy dotyczące ślubu, choć oboje dobrze wiemy, że ślubu nie będzie. – Agnieszka byłaby teraz ze mnie dumna, pomyślałam. W końcu podjęłam decyzję, której finał znałam od początku. – Pewnie nic z tego nie rozumiesz, prawda? – zapytałam, spoglądając na zapewne zdziwionego Krisa, którego wyraz twarzy nic nie zdradzał.

– Czasami lepiej być samotnym z wyboru, niż mieć drugą pseudopołówkę, ale masz rację, że nic z tego nie rozumiem. Nie chcę nalegać, Emi, na wyjaśnienie tej sprawy. Może kiedyś mi o tym opowiesz?

Nie wierzyłam w to, co przed chwilą usłyszałam. Wypowiedziane przez tego cudownego anioła „kiedyś mi opowiesz” dźwięczało mi w uszach. Czyżby to oznaczało, że jeszcze się spotkamy?

ROZDZIAŁ DRUGI

Odkryłam

nową pasję,

którą okazała się być rozmowa. Uwielbiałam rozmawiać z Kristhopherem o wszystkim i o niczym. Oczarowała mnie cała jego postać i byłam tego jak najbardziej świadoma. Broniłam się przed uczuciami, które zawładnęły moim ciałem i umysłem. Żądzę ciała skutecznie zagaszałam myślami o jego kobiecie, a może i żonie? Natomiast żądzę myśli hamowałam obiektywizmem, który polegał na tłumaczeniach, że najprawdopodobniej nigdy więcej się nie spotkamy. Na samą myśl o tym żołądek boleśnie się kurczył, ale niestety nie byłam w stanie temu zaradzić. Rozmowa z moim współtowarzyszem po pewnym czasie zrobiła się naprawdę miła, a napięcie pomiędzy nami gdzieś zniknęło. Nareszcie poczułam, że mogę być naprawdę sobą – prawdziwą Emilią Ligocką.

Opowiadałam Krisowi o zwyczajach panujących w Polsce, o moim domku w Londynie i o wizji jego remontu. Rozmawialiśmy także o nim. Mogłabym w nieskończoność słuchać opowieści o jego wuju lekarzu, który zaadoptował Krisa, gdy ten miał niecałe sześć lat. O jego pasji, jaką była jazda na harleyu, gotowaniu i muzyce. Po jakimś czasie zamknęłam zmęczone powieki i przegrałam walkę ze snem, z którego wyrwał mnie nagle niespodziewany dotyk jego dłoni. Boże, jaka cudowna niespodzianka mnie spotkała, pomyślałam, radując się w głębi.

– Hej, mam nadzieję, że cię nie przestraszyłem? – zapytał, nadal dotykając czule mojej dłoni. Jego palce delikatnie głaskały moją skórę, a w mym ciele zaczęła wrzeć krew. – Tak słodko spałaś przez tę niecałą godzinę – wyszeptał. – Śniłaś o czymś miłym?

Leniwie zaczęłam otwierać oczy i dotarło do mnie, że siedząc obok tego mężczyzny, miałam o nim sen. Śniłam o jego głosie, który pieścił mój słuch, o głębi oceanu jego oczu oraz próbowałam wyobrazić sobie najcudowniejszy smak, jakiego spróbowałam w życiu. Zapewne nawet smak karmelu nie mógłby konkurować ze smakiem jego ust.

– Oj, tak… Miałam przepiękny sen… – wyznałam nieco rozmarzonym tonem i uśmiechnęłam się najpiękniej, jak tylko potrafiłam.

Kris odwzajemnił mój niecny czyn i szeptem zapytał:

– A mogę wiedzieć, o czym śniłaś?

O matko! Nigdy w życiu! Ciekawe, jaką zrobiłby minę, gdybym wyznała nieskromnie, że o nim? Na samą myśl poczułam, że się rumienię.

– Tak… Więc chcesz wiedzieć, o czym śniłam? – zapytałam ze śmiertelną powagą. – Powiem ci, ale najpierw musisz odpowiedzieć na moje pytanie: dlaczego trzymasz mnie za rękę?

– A otóż dlatego – dodał bardzo zalotnie – że niedługo lądujemy i wybieramy się na małe zakupy. Teraz twoja kolej – nalegał.

O kurcze, no tak! Zapomniałam, że już niedługo lądujemy i będziemy musieli czekać aż trzy godziny na kolejny samolot. Ale warto lądować, gdy taki facet trzyma cię za rękę, pomyślałam. Szczęściara ze mnie! Cholera, jakie zakupy? O czym on do mnie mówił? Wczoraj byłam na zakupach! Miałam tylko ochotę zjeść ciepły posiłek i rozprostować zdrętwiałe nogi.

– Emi, nie grasz uczciwie – stwierdził, sfrustrowany.

Coś muszę mu jednak odpowiedzieć, pomyślałam.

– Mój sen był bardzo szczególny. Śniłam o czymś, czego jeszcze nigdy dotąd nie zaznałam, a co jest ważne w życiu. I wszystko było o smaku karmelowym – odparłam i poczułam, jak mocno zaczął ściskać moją dłoń.

Lądujemy!

* * *

– Aguś! Strasznie cię, kochana, za wszystko przepraszam! – krzyczałam do słuchawki telefonu. Na lotnisku panował ogromny hałas i niewiele rozumiałam ze słów przyjaciółki. – Tak, lecę do Bostonu! – darłam się na całe gardło. – Greg mnie troszeczkę oszukał! Proszę, nic do mnie nie mów, bo i tak cię nie słyszę! Posłuchaj mnie tylko, OK? Jestem bezpieczna, nic mi nie jest. Przemyślałam wszystko, tak jak ci obiecałam. Zrywam ten związek, słyszysz?! – krzyczałam jak wariatka. – To koniec! Ślubu nie będzie, a ty nie zostaniesz druhną! – Nagle poczułam za sobą ten błogi zapach perfum mężczyzny moich marzeń i zrobiło mi się niezręcznie, że Kris usłyszał, co mówię do przyjaciółki. Wiedziałam, że i tak nic nie zrozumiał, gdyż cała rozmowa odbywała się po polsku. Szybko odwróciłam się w jego stronę, a on odebrał ode mnie bagaż. Gestem nakazał nie przeszkadzać sobie rozmowy i pokazał miejsce, w które zamierza się udać. Podziękowałam skinieniem dłoni, a on szybko odszedł. Nagle w słuchawce usłyszałam głos Agnieszki:

– Halo, jesteś tam!?

– Słuchaj, muszę już kończyć. Poznałam kogoś, kto działa na mnie tak, że boję się swoich myśli. Nie ciesz się jednak, bo to tylko historia stracona, która zakończy się epizodem. Obiecuję, że będę ostrożna. Ty też bądź! Zadzwonię, jak tylko będę miała lepsze warunki do rozmowy! Pa! – to wypowiedziawszy, wyłączyłam telefon i wzrokiem zaczęłam szukać najseksowniejszego faceta świata.

O, jest! Gdy go zauważyłam, poczułam, jak nogi uginają się pode mną. W białym swetrze, przetartych jeansach i lekko rozczochraną fryzurą wyglądał jak prawdziwy model z czasopisma. Miał cudowne, kasztanowe włosy, które w stanie drobnego nieładu dodawały mu tylko urokliwego seksapilu.

Przeklinałam w duszy Agnieszkę, że namówiła mnie na ubranie nowych szpilek, chodząc w nich czułam się bardzo niepewnie. Do tego te natarczywe ssanie żołądka. Jaka ja jestem głodna, pomyślałam i czym prędzej usiadłam przy stoliku Krisa.

– Co to jest? – zapytałam, widząc przede mną deser w ślicznie ozdobionej miseczce. Jego wierzch stanowiła ogromna ilość lejącej się, złocisto-brązowawej masy. To karmel! Moje serce aż podskoczyło z radości, że ten cudowny anioł zechciał urzeczywistnić mój sen, gdyby wiedział, że śniłam tylko o nim…

– Chciałem kupić ci coś ciepłego do jedzenia, bo pewnie jesteś już bardzo głodna, ale postanowiłem zaryzykować i spełnić też cząstkę twojego sennego marzenia, a więc powstało z tego gorące ciastko wraz z podwójną porcją karmelu. Mam nadzieję, że będzie ono chociaż w połowie tak smaczne, jak ładnie wygląda, a więc smacznego!

– A ty nic nie jesz?

– Nie ma tutaj niczego, co potrafiłoby zaspokoić mój apetyt. Pod względem potraw jestem bardzo wymagający – mówiąc to, uśmiechnął się szelmowsko, po czym dodał: – Zjemy coś smaczniejszego już niedługo, ale nie w tym miejscu… – Niespodziewanie chwycił mnie za rękę i delikatnie poprowadził do wyjścia, gdzie czekała na nas już taksówka.

– A mój deser?! – krzyknęłam. – Nie zdążyłam go nawet spróbować. Nawet nie zapłaciłam – powiedziałam, naprawdę zszokowana. Moje serce biło jak oszalałe. Z radości, z nadmiaru wrażeń oraz z faktu, że poznałam kogoś, komu udało się mnie zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie. Dowiedziałam się kolejnej rzeczy na temat Krisa: był nieprzewidywalny, co czyniło go jeszcze mocniej atrakcyjnym.

Podróż taksówką nie trwała zbyt długo, nie rozmawialiśmy przez ten czas. Cały czas próbowałam znaleźć rozwiązanie mojej zagadki, którą był Kristhopher. Naprawdę nie rozumiałam swojego postępowania, gdy on znajdował się w pobliżu. Traciłam jasność myślenia, a mój racjonalizm nagle się gubił.

Co ten facet w sobie takiego ma, że przy nim wariuję? Dlaczego zdarzyło się to właśnie teraz i w tak odległym miejscu? Nie rozumiałam, co się ze mną działo. To nie mogła być miłość, bo ja nie zostałam stworzona, żeby móc kogoś naprawdę pokochać. Nie potrafiłam oddać się mężczyźnie całkowicie i poskromić strachu przed nim. Spoglądałam na niego, wdzięczna Bogu, że nie potrafił czytać w myślach. Jego uroda oszałamiała. Pewnie nie byłam pierwszą fanką tej cudownej twarzy i na pewno nie ostatnią. Gdy o tym pomyślałam, w moim sercu poczułam delikatne uczucie zazdrości. Miał twarz greckiego boga, idealne rysy twarzy, delikatny, seksowny, dwudniowy zarost, zgrabny nos, przepiękne niebieskie oczy, które okalała firanka długich, czarnych rzęs, i kasztanowe, gęste włosy. Jego spojrzenie posiadało niesamowitą wymowę. Z jednej strony było takie otulające i bliskie, a z drugiej takie nieobecne i dalekie. Usta… Kuszące i stworzone do namiętności. Przyznam, że chciałabym go pocałować, poczuć jego smak na sobie, zaznać rozkosz płynącą z penetrującego moje podniebienie języka, ale również mocno bałabym się tej sytuacji. Obawiałabym się, że nie sprostam wymaganiom tak atrakcyjnego faceta.

Jakie to przykre, pomyślałam, on był taki piękny i siedział sobie tak obok mnie, a ja byłam zwykła, taka szara i bezbarwna.

– Jesteśmy na miejscu – oznajmił niespodziewanie, po czym moja dłoń znowu znalazła się w jego ręce podczas wysiadania z samochodu. – O nic mnie nie pytaj, proszę, bo i tak więcej nic ci nie zdradzę – zapewnił mnie i równocześnie posłał najpiękniejszy uśmiech, aż ugięły się pode mną nogi. – Dobrze się czujesz, Emi? Zaczynam żałować, że nie pozwoliłem zjeść ci tego deseru – mruknął.

Emilio, weź się w garść, czym prędzej! Nie chciałam, aby poznał, że to on tak na mnie działa, a nie głód. Mój rozum naprawdę mnie skarcił za te wysublimowane marzenia o nim.

– Umieram już z głodu – odparłam, nie mijając się zbytnio z prawdą. – Nie pozwoliłeś mi nawet spróbować tamtego deseru, dlaczego? – zapytałam, szczerze zaciekawiona.

Uśmiechnął się dyskretnie i popatrzył mi prosto w oczy.

– Uznałem – mówił spokojnie – że do marzeń tak jak do ognia trzeba dolewać oliwy. Sen smakuje wyborniej, gdy spełnia się powoli i jest perfekcyjny.

– Skąd wiesz, że dla mnie nie był perfekcyjny?

Znowu się uśmiechnął, widać jednak, że zaskoczyłam go tym pytaniem.

– Przyszło mi nagle do głowy, że perfekcyjny deser dla perfekcyjnej kobiety trzeba zjeść w perfekcyjnym miejscu. – Szelmowsko się uśmiechnął i otworzył drzwi malutkiej restauracji, która nazywała się nadzwyczaj okazale „Cuisine”, co po francusku znaczyło po prostu „Kuchnia”. Co znajdowało się w środku, przerosło moje najśmielsze oczekiwania.

Ujrzałam śliczne białe, okrągłe stoliki nakryte obrusami w drobną, biało-czerwoną kratkę. Na każdym z nich znajdował się wazon z kwiatami lawendy i czerwonymi makami. Obok wazonu stała maleńka latarenka, w której paliła się biała świeca. Ujrzałam też pięknie żłobione, białe kredensy stojące pod ścianą i lawendowe pola widniejące na obrazach. Zakochałam się w tym miejscu już od pierwszego wejrzenia.

– Myślisz, że jestem aż tak perfekcyjna? – zapytałam, pożerając łapczywie każdy zakamarek tego magicznego miejsca.

– Tak mi się wydaje – odpowiedział cicho, pewnie po to, żeby nie przerwać mojego niepohamowanego zachwytu.

– To miejsce jest naprawdę perfekcyjne! Gdybym posiadała marzenia, to byłoby jednym z nich.

– W takim razie cieszę się, że mogłem cię tutaj przyprowadzić i spełnić marzenie, które okazało się teraźniejszością. – Spojrzał na mnie i pomógł wygodnie zająć miejsce przy jednym ze stolików. Cały czas bacznie obserwował mój zachwyt tym miejscem i chyba sprawiało mu to radość, a ja odnalazłam tutaj prawdziwe niebo, gdyż mój anioł znajdował się blisko mnie. Jednocześnie byłam tak blisko i tak daleko niego, smutek znowu pojawił się w moim sercu i nie patrząc na wszystko, postanowiłam zapytać:

– Czy istnieje lekarstwo na smutek?

Spojrzał na moją twarz uważniej i odpowiedział pytaniem na pytanie:

– Myślisz, że potrzebujesz lekarstwa na smutek? Jedynym ratunkiem na zabliźnienie ran jest czas i druga osoba. – Jego wzrok przeszywał mnie w magiczny sposób, a moje ciało raz po raz przechodziły dreszcze.

– Zimno ci, Emi? – zapytał z taką troską w głosie, że zapragnęłam dopuścić się lekkiego podstępu. Przytaknęłam leciutko głową, a Kris- thopher w jednej chwili ściągnął z siebie biały sweter i narzucił go na moje ramiona. Okrycie to pachniało nim, cudownie eleganckimi perfumami. Próbowałam w sposób niezwykle dyskretny zaciągnąć się tym zapachem. Miałam jego cząstkę na sobie. Zrobiło mi się wręcz błogo. Jaki on jest cudowny, pomyślałam.

– Cieplej?

– Zdecydowanie tak, dziękuję – wyszeptałam i nagle przypomniałam sobie o czymś dużo bardziej przyziemnym: – Martwię się o nasze bagaże. Są bezpieczne?

– Zapewniam cię, że bagaże są we właściwym miejscu, z właściwą osobą. Szkoda, że nie pomyślałem, że może być ci zimno, ale teraz jestem już spokojny, a za kilka sekund będę zdecydowanie spokojniejszy, że przestaniesz być głodna – mówiąc to, wskazał wzrokiem na kelnera niosącego właśnie nasz posiłek.

Nie mogłam, choć bardzo chciałam coś odpowiedzieć, po prostu mnie onieśmielał. Miał taki uwodzicielski uśmiech i tak fascynujące, błyszczące oczy. Przyglądałam się z uwielbieniem jego konwersacji z kelnerem, pochodzącym z pewnością z Ameryki Łacińskiej i… Zaraz! Przecież oni mówią po hiszpańsku! Wsłuchiwałam się najuważniej w ich zaciętą rozmowę, ale nie chciałam zdradzić, że również znałam ten język. Może nie w tak idealnym stopniu jak Kris, ale wystarczyło, abym potrafiła wszystko zrozumieć.

Kurczę, ten facet potrafił zaskakiwać! – snułam w myślach nieukrywaną ekscytację.

Kris zaczął dyskutować o zaserwowanym nam daniu, którym był kurczak w warzywach w specjalnym sosie, który dla mnie był wyśmienity. Najlepszy, jaki do tej pory jadłam. Pochłonięta jedzeniem, przysłuchiwałam się bezskutecznej próbie wyłudzenia przepisu na ten sos przez Krisa. Biedny i zdruzgotany, zapytał nawet, co ma zrobić, aby zdradzili mu tę tajemniczą recepturę. Omal się nie zakrztusiłam, gdy usłyszałam, jak Latynos ze stoickim spokojem poinformował Kristhophera, że pragnie umówić się z jego przyjaciółką na spotkanie.

Przyjaciółką? Czyli ze mną? O cholera! Czyli randka ze mną za jakiś głupi przepis? Nie mogłam uwierzyć, jaki tupet posiadał w sobie ten bufoniasty kelnerzyk. A niech mnie, nie wydam się, że wiem, o czym rozmawiają, pomyślałam i intensywniej zaczęłam wsłuchiwać się w słowa mojego towarzysza. To, co usłyszałam z ust Kristhophera, sparaliżowało moje ciało i zamroziło umysł.

– Sorry, kolego, ta piękna kobieta znaczy dla mnie więcej niż ten twój sekretny przepis, wsadź go sobie w dupę! – odparł.

Wiedziałam już, że moje życie nigdy więcej nie będzie takie samo. Kris uważał, że jestem piękna! Byłam ważna dla niego! Moje ciało przebiegł słodki dreszcz, zrobiło mi się gorąco, a serce zaczęło walić tak głośno, że modliłam się, aby jego bicie mnie nie zdradziło. Serduszko, uspokój się, prosiłam w myślach. Poczułam się taka szczęśliwa i najgorsza prawda była taka, że moje emocje musiałam nagle stłumić, aby ten śliczny mężczyzna niczego się nie domyślił. Moja dusza z radości chciała tańczyć i śpiewać. Pomyślałam, że muszę zadzwonić do Agnieszki, żeby ochłonąć ze słów, które usłyszałam. Marzyłam, aby już zawsze gościły one co noc w każdym moim śnie.

– Jedzenie było przepyszne, nigdy nic lepszego nie jadłam!

Jego oczy zabłyszczały jeszcze bardziej, a na twarzy zauważyłam ten uwodzicielski uśmiech. O Boże, muszę, czym prędzej uciekać do toalety, bo zaraz mogę zrobić lub powiedzieć coś niekontrolowanie głupiego. – Muszę zadzwonić… Obiecałam przyjaciółce… – wydusiłam w końcu z siebie uwięziony głos, po czym posłałam mu swój nieśmiały uśmiech i udałam się w to zaciszne miejsce.

W łazience pachniało chlorem, który wprost uwielbiałam. Od dzisiaj jednak bardziej ubóstwiałam zapach Krisa. Zaczęłam łapczywie i bezwstydnie rozkoszować się zapachem jego swetra. Wtuliłam policzek w miękki materiał, a moje serce znowu zaczęło gwałtowniej bić. Cały czas krążyły w mojej głowie słowa „ta piękna kobieta znaczy dla mnie więcej niż twój przepis”. Głośno wymówiłam te słowa po polsku i stwierdziłam, że w wersji rodzimej były mi bliższe. Pospiesznie zaczęłam przeszukiwać w telefonie listę kontaktów i nie patrząc na strefy czasowe, wybrałam numer Agi. Usłyszałam jeden sygnał, drugi długi sygnał i nagle odezwał się ochrypnięty głos przyjaciółki:

– Halo?

– Aguś, w końcu odebrałaś! Chyba cię nie obudziłam? – zapytałam z nadzieją, ale sądząc po jej cichym westchnieniu, musiałam wyrwać ją z głębokiego snu.

– Mniejsza z tym! Wyśpię się w trumnie! Cieszę się, że w końcu zadzwoniłaś! – wykrzyknęła radośnie. – Dalej, opowiadaj mi, gdzie jesteś.

– Hm… Jestem obecnie w łazience najpiękniejszej prowansalskiej restauracji, jaką widziały moje oczy. Zjadłam pyszny posiłek i szczerze mówiąc, to nie mam pojęcia, co to za miejscowość. Przyjechałam tu razem z… – mówiąc to, głośno przełknęłam ślinę – Krisem. – Na samą myśl, że powiedziałam o nim Agnieszce, uśmiechnęłam się i przytuliłam policzek do sweterka.

– Czy ja dobrze słyszę, Emi? Czy to ten sam koleś, z którym byłaś razem na lotnisku?

– Tak – odparłam głośno. – Aguś? – nieco ściszyłam głos, tak jak robi mała dziewczynka przed wyznaniem swojej wielkiej tajemnicy. – On mi się naprawdę podoba i przeraża mnie ta myśl.

– Emilio, to cudownie, że ktoś pierwszy raz zawrócił ci w głowie, ale bądź ostrożna. Jeszcze go nie znasz. Może okazać się seryjnym gwałcicielem lub jakimś perwersyjnym zboczeńcem, dlatego musisz być czujna! Obiecaj mi to!

– Obiecuję, że będę ostrożna. Muszę kończyć, bo Kris na mnie czeka! (A przynajmniej mam taką nadzieję, pomyślałam). Wyślę ci SMS-a, jak będę już w hotelu w Bostonie. Idź już spać! Słodkich snów!

– Już leć do tego swojego Romeo! Bądź naprawdę ostrożna! W takim razie czekam na SMS-a! Pa pa! – Rozłączyła się, a ja postanowiłam przejrzeć się jeszcze w lusterku, aby sprawdzić stan makijażu.

Wyglądałam strasznie, byłam mocno zmęczona, co w szczególności było widać poprzez szare sińce pod oczami. W takim stanie męża raczej nie znajdę, pomyślałam i uśmiechnęłam się lekko. Poprawiłam włosy, zawiązałam je w kucyk i udałam się do stolika. Siedział tam i uśmiechał się do mnie, a w jednym policzku zauważyłam u niego słodki, maleńki dołeczek.

Ciekawe, czy on o nim wie? Znowu poraziła mnie jego nadludzka uroda, a ten jego parodniowy zarost przyprawił o zawrót głowy. Był tak niezwykle męski, taki prawdziwy i wymarzony Romeo, z tą myślą zajęłam swoje miejsce przy stoliku i głośnym odważnym tonem zagadnęłam Krisa:

– Moja przyjaciółka właśnie ostrzegła mnie, że w Bostonie mieszka dużo seryjnych gwałcicieli i zboczeńców. – Bacznie obserwowałam jego reakcję, na początku tylko się uśmiechnął i w końcu powiedział:

– Chyba twoja przyjaciółka ma przeterminowane wiadomości, gdyż Bostonem rządzi mafia, a zboczeńcy i seryjni gwałciciele już sobie dawno odpuścili ze względu na to, że piękne kobiety nie chodzą już same ulicami.

Czułam na sobie przenikliwość jego spojrzenia, ta siła była taka gwałtowna, że stopiłaby w ułamku sekundy największy lodowiec. Upiłam łyk coli, aby nie spalić się własnym żarem, żarem, który wywoływało we mnie spojrzenie Krisa.

– Może masz rację, piękne kobiety nie poruszają się już same, ale takiego gatunku jak ja będą błądzić samotne w poszukiwaniu hotelu i podmiotu pracy – zaśmiałam się smutno, gdyż naprawdę zrobiłam się przerażona. Zostałam zdana sama na siebie i musiałam wybrnąć z owej sytuacji najlepiej, jak tylko potrafiłam.

– Taki gatunek jak ty chroni się w specjalny sposób – mówiąc to, przełknął ślinę i dokończył, choć blask jego oczu stał się nieco zamglony: – W jednej kieszeni kurtki trzymam Berettę92, w drugiej paralizator elektryczny – odrzekł cierpko.

– Masz broń? Tutaj? Ze mną? – Poczułam prawdziwy strach oraz niezwykłą ekscytację, wynikającą z faktu, że przy nim naprawdę nic mi nie groziło. A jeśli groziło? Nie, jeżeli stanowiłby dla mnie zagrożenie to pewnie nie dowiedziałabym się z jego ust o tym, że był uzbrojony.

– Tak, mam, tutaj z tobą. Chyba się mnie nie boisz? – zapytał zatroskanym głosem.

Pokiwałam przecząco głową, po czym odparłam:

– Prawie cię nie znam, nic o tobie nie wiem i mam nadzieję, że to, co powiedziałeś o Bostonie, nie jest prawdą. – Mój błagalny wzrok chyba ujął go za serce, ponieważ poczułam, jak jego palce ostrożnie oplotły moje.

– Nie martw się, nie dam ci zrobić nic złego. W razie konieczności nie zawaham się jej użyć. Mam nadzieję, że cię nie wystraszyłem, a jeśli tak, to przepraszam – jego głos łamał się skruszony, a wzrok prześwietlał na wylot.

– Daj spokój – odparłam ciepło, aby oczyścić i rozluźnić atmosferę. – Poradzę sobie sama, zawsze sama sobie radzę – wyszeptałam. Nie chciałam opowiadać swojej smutnej historii, której puentą było równie smutne zakończenie.

– OK, jak chcesz! Wiesz w ogóle, z kim masz się spotkać w Bostonie? – zapytał, zaciekawiony.

– Z niejakim panem Greenem, nie znam go. Wszystkie dane tej operacji powinny znajdować się w mojej skrzynce pocztowej, którą muszę przejrzeć w samolocie – dodałam i przypomniałam sobie minę mojego szefa. Nigdy nie widziałam go tak zagubionego. Przez jego kłopoty siedziałam tutaj z moim Romeo, więc nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło.

– Musimy się zbierać, bo zaplanowałem nam drobne zakupy – mówiąc to, znowu złapał mnie za rękę i porwał ją bezwiednie. Porwał w tym momencie całą mnie.

* * *

„Sawgrass Mills” – właśnie ten napis zapamiętałam najlepiej z ogromnej galerii handlowej. Patrzyłam na ogromne pomieszczenie z prawdziwym zachwytem, nie byłam w stanie ukryć ekscytacji wielkością budowli i ilością sklepów. Nawet w Londynie nie widziałam tak wielkiego centrum handlowego.

– Wow! – wykrzyknęłam, uradowana.

Kątem oka spostrzegłam, że Kris śmiał się ze mnie. A niech się śmieje, taka wielkość naprawdę mi zaimponowała, chociaż nie lubiłam zakupów. Pewnie pomyślał sobie, że mam bzika na punkcie ciuchów, uśmiechnęłam się, rozbawiona.

– Jeszcze nigdy nie widziałam czegoś tak ogromnego! Byłeś tutaj już wcześniej? – zapytałam.

Przecząco pokręcił głową, delikatnie objął mnie ramieniem.

– Moi rodzice lubili przyjeżdżać tu na zakupy, pomyślałem więc, że skoro mam towarzyszkę zakupów, to warto wybrać się w to miejsce.

– Dlaczego nie zabrałeś się na zakupy z rodzicami?

– Niestety nie zdążyłem – odparł cierpko.

Sądząc po jego reakcji, po smutku w głosie, poczułam, że moim niezdarnym pytaniem sprawiłam mu wielką przykrość, rozdrapując rany. Czy były one nadal świeże? Bardzo możliwe. Może stracił rodziców w wypadku samochodowym? – taka myśl przebiegła mi przez głowę i zaryzykowałam stwierdzenie:

– Ja straciłam swoich, mając piętnaście lat w wyniku wypadku samochodowego. – Odchrząknęłam cicho. Miałam nadzieję, że moje wyznanie dodało mu otuchy, że nie tylko on utracił swych bliskich. Tymczasem jego dłoń na moim ramieniu zaczęła zaciskać się w pięść. Poczułam palące uczucie bólu na skórze. Był tutaj ze mną i obejmował mnie swym umięśnionym ramieniem, a ja czułam go obok, tak blisko siebie. Uczucie błogiego ciepła rozlewało się jednostajnymi falami po moim ciele. Mimo to czułam ból jego wbijających paznokci w moje ramię. – Mama – zaczął powoli opowiadać – umarła na zawał, kiedy byłem bardzo mały. Ciężko chorowała. Tato został zabity przez pomyłkę, drobną pomyłkę, Emi. W danym momencie posiadał niewłaściwe imię i nazwisko. – Rozprostował palce dłoni, a ja w tym momencie poczułam wielką ulgę i głośno odetchnęłam, tym samym popełniając widoczny błąd, bo Kristhopher zabrał swoje ramię tak szybko, jak to było tylko możliwe. Popatrzył na mnie zamroczonym spojrzeniem, pobladł i krzyknął:

– O Boże! Emi! Ja… ja naprawdę nie chciałem zrobić ci krzywdy. Byłem nieświadomy tego, że… – w jego głosie słychać było przerażenie. – Mogłaś mi powiedzieć, dlaczego nie zareagowałaś?

– Poczułam tylko lekkie ukłucie – skłamałam. – Nic mi nie jest, nie martw się już.

Jednak bolące miejsce bardzo dawało znać o sobie i odruchowo zaczęłam je rozmasowywać. Z oczu Kristhophera biło przerażenie i złość. Miotał błyskawicami ze swych niebieskich diamentów na prawą i lewą stronę, aż w końcu podszedł do mnie, szybkim ruchem zadarł mój podbródek do góry, a wolną dłonią odgarnął moje niesforne włosy z policzka i wyszeptał czule:

– Przepraszam.

Mrugnięciem oczu przyjęłam jego przeprosiny. Moje serce biło niczym oszalałe, gdyż zamarzyłam o czymś nieosiągalnym, o jego ustach. Pozycja, w której się znajdowaliśmy, była ku temu idealna, jednak moment i miejsce, w którym byliśmy okazały się realnie nieodpowiednie.

– Czy mogę zobaczyć twoje ramię? – ocucił mnie tym pytaniem ze stanu upojenia.

Nie mogę mu na to pozwolić! – krzyczały w głowie wszystkie myśli. Pewnie nie ma nawet śladu po tym nieznacznym incydencie, a nawet jeśli jest, to będzie ono dowodem, że historia, która mi się przydarzyła, nie była snem.

– Nic mi nie zrobiłeś, Kris. Proszę, zapomnijmy o tym zdarzeniu i chodźmy na zakupy, bo niedługo musimy wracać na lotnisko.

– Masz rację, ale naprawdę raz jeszcze cię przepraszam.

Więcej mnie nie objął. Był bardzo ostrożny. Zaciekawiła mnie jego reakcja i przeszłość, którą skrywał. Nie zamierzałam być wścibska i trzymałam przez resztę czasu język za zębami. Zresztą ja także posiadałam bolesną tajemnicę, którą pragnęłam wymazać raz na zawsze z kart historii życiorysu.

– Może zajrzymy do Burberry? – zapytał ochoczo, a jego spojrzenie nieco się rozpogodziło.

– Pewnie – przytaknęłam, chociaż nie w głowie była mi angielska krata. Myślami dryfowałam po tajemniczej zawartości skrzynki pocztowej, w której wnętrzu zapewne kryły się już informacje o panu Greenie.

Sklep, w którym dominowały odcienie camel i słynna kratka, różnił się od tego angielskiego. Była tutaj większa możliwość dotknięcia tych kaszmirowych cudeniek oraz jedwabnych apaszek niż w Anglii, gdzie sprzedawcy groźnym wzrokiem informowali, że jeśli nic u nich nie masz zamiaru kupić, to lepiej nie dotykaj niczego. I to mi się spodobało.

– Zobacz, co dla ciebie znalazłem! – zawołał podekscytowany Kris, podając mi naprawdę przepiękny płaszczyk w kolorze kości słoniowej.

Zapewne chce odzyskać swój sweter, pomyślałam, zresztą i tak muszę mu go oddać.

– Jest śliczny! Skąd wiesz, jaki rozmiar noszę? – mówiąc to, poczułam jak wielki rumieniec wyskoczył na moim policzku, może z faktu, że ten mężczyzna bezbłędnie odgadł rozmiar, jaki nosiłam.

– Pomyślałem, gdy tylko go zobaczyłem, że ślicznie będziesz w nim wyglądała. – Podał mi płaszczyk, a wyraz jego twarzy nadal pozostał dla mnie zagadką.

Zaczęłam ściągać z siebie jego sweter, który miękko otulał moją sukienkę, i zabrałam się za ubieranie płaszczyka, na którego kupno tak naprawdę wcale nie miałam ochoty. Kris był już przy mnie, zaczął mi pomagać w jego założeniu. Przez chwilę ponownie przeleciał mnie ten błogi dreszcz.

– I jak? – zapytałam z uśmiechem na twarzy, bo w płaszczyku poczułam się naprawdę fenomenalnie kobieco i elegancko, a elegancja stanowiła styl w modzie, który uwielbiałam.

– Wow! – wykrzyknął, zalotnie gwiżdżąc. Okazał się przy tym taki zabawny i uroczy, że rzuciłam w niego zdjętym z ciała swetrem. Pospiesznie go schwycił i złożył w równą kostkę, po czym odrzekł:

– Widzisz, sweterku, jak to jest z tymi kobietami? Kiedy znajdą ładniejszego i bogatszego, od razu rzucają cię w byle kąt…

– Oj, wypraszam sobie! – dodałam, śmiejąc się. – Przekaż swojemu sweterkowi, że to nie ja go zdradziłam, lecz jego prawowity właściciel! A tak naprawdę to nie pociągają mnie metki znanych marek.

– A co cię pociąga? – zapytał nieśmiało, cały czas bacznie mnie obserwując.

Ty mnie pociągasz! – krzyczało moje serce i cała podświadomość.

– Pociąga mnie to, co jest tylko moje. – Ponownie pokryłam policzki rumieńcami. Jaki on posiadał na mnie wpływ, pomyślałam.

– A ciebie? – zapytałam, nie dając za wygraną.

– Mnie? Mm – zamruczał cichutko, zastanawiając się, po czym dodał: – Dążenie do perfekcji.

– Już to dzisiaj gdzieś słyszałam – odparłam i od razu pożałowałam własnej impulsywności. Nie pragnęłam opacznego zrozumienia, ale było już za późno na wycofanie sensu wypowiedzianych słów.

– Perfekcja posiada wiele terminów – niespodziewanie zagadnął.

Czyżby próbował się ze mną droczyć? Jeśli on grał enigmatycznie, to ja też tak potrafiłam zagrać, pomyślałam, po czym przystąpiłam do działania.

– Perfekcyjna jest ta kratka, ale ja jednak ubóstwiam ciepłe, męskie swetry. Jednak mimo wszystko kupię ten płaszcz.

Udałam się do najbliższej kasy, pozostawiając tego wspaniałego mężczyznę w stanie zaskoczenia. Cena bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Spodziewałam się, że zapłacę znacznie więcej. Jednak, żeby nie było tak pięknie, amerykański czytnik kart kredytowych zaprotestował właśnie przy odczytywaniu mojej karty. Ekspedientka przy kasie bardzo kulturalnie zwróciła się do mnie:

– Bardzo panią przepraszam, ale mamy chwilowy problem z czytnikiem kart i nie mogę zrealizować tej metody płatności. Czy może pani zapłacić gotówką?

Nie posiadałam amerykańskich pieniędzy. Skąd niby, u licha, miałabym je mieć? Tak naprawdę nie powinno mnie tutaj być, pomyślałam i nim zdołałam cokolwiek odpowiedzieć uprzejmej kasjerce, zobaczyłam papierowe banknoty w dłoniach Kristhophera.

– O nie! Nie będziesz płacić za moje zakupy! – zaprotestowałam nerwowo.

On uśmiechnął się tajemniczo, a siła tego uśmiechu spowodowała ponowne ugięcie nóg pode mną.

– Nie płacę, tylko pożyczam ci pieniądze. Oddasz, jak będziesz mogła.

– Ale ja mam pieniądze! – wykrzyknęłam, oburzona. – Moja cholerna karta nie chciała zadziałać w twoim państwie! – Zdenerwowałam się, gdyż nie wiedziałam, jak miałabym mu zwrócić „pożyczoną” należność. Zamiast wytłumaczyć swoje zachowanie, powiedziałam do ekspedientki:

– W takim razie rezygnuję z zakupów. Bardzo przepraszam za kłopot. Proszę zwrócić temu nazbyt hojnemu panu jego pieniądze – powiedziawszy to, prawie zabiłam go spojrzeniem.

Kris stał i spoglądał na mnie z niedowierzaniem.

– Naprawdę dziękuję ci za wszystko, ale nie mam zamiaru być kogokolwiek dłużniczką, zwłaszcza osoby, którą znam zaledwie od paru godzin. Kris, przecież niedługo będziemy już w Bostonie i nasze drogi się rozejdą. – Te gorzkie słowa z trudem przecisnęły się przez moje gardło. Byłam z tego powodu jednak bardzo dumna.

– Emi, możesz zatrzymać ten płaszczyk, jeśli ci się podoba. Naprawdę stać mnie na niego, jeśli jednak chcesz oddać mi pożyczone pieniądze, pójdziemy w Bostonie do banku i wymienimy twoje funty na dolary. Zresztą i tak musisz mieć przy sobie trochę amerykańskiej gotówki. – Był opanowany, ale wydawało mi się, że czułam w jego głosie nutkę żalu.

To prawda, musiałam mieć przy sobie gotówkę, na tę propozycję z bankiem postanowiłam przystać, ale na kupno płaszcza? Nawet nie ma mowy! A może to jednak seryjny morderca? W końcu nosił przy sobie broń, pomyślałam. Zaraz, zaraz, przecież to niemożliwe! Nagle odechciało mi się płaszcza, zresztą nadal wolałam mieć na sobie jego sweter.

– Przepraszam najmocniej za to całe zamieszanie. Dzięki niemu jestem za to pewna, że już nigdy nie założyłabym niczego w kratkę, chyba nadal wolę… – ściszyłam głos – stare swetry.

Na jego twarzy malowały się prawdziwe zaskoczenie i zadowolenie. Widocznie nie takiej odpowiedzi się spodziewał.

– Wcale nie jest taki stary. – Uśmiechnął się i zwinnym ruchem ponownie zarzucił mi sweter na ramiona. Biały kaszmir okazał się ciepły, rozkosznie miękki i cudownie pachnący.

Wybacz, Burberry, może i masz światową renomę, ale wyżej wymienionych cech nie posiadasz, złożywszy w myślach takie wyznanie, roześmiałam się na głos, kiedy wyszliśmy ze sklepu. Kris popatrzył na mnie przez chwilę, po czym złapał za rękę i zaprowadził do sklepu ze słodyczami. Może pomyślał, że postradałam zmysły? A może po prostu wyczuł, że byłam szczęśliwa?

– Zaskoczyłaś mnie – jego głos brzmiał tak miękko i zmysłowo, że czekałam na więcej. – Sądziłem, że będziesz walczyć ze mną, a ty poddałaś się z niezwykle słodką gracją – powiedział czule.

Od tego wyznania przeszedł mnie rozkoszny paraliż w dole brzucha oraz poczułam niezwykle przyjemne mrowienie w całym ciele.

– Moim celem nie było z tobą walczyć, panie… – Kurczę, nie wiedziałam nawet, jak on się nazywa.

– Thomas, nazywam się Thomas – dokończył pospiesznie.

– Więc, panie Thomas, cieszę się, że pozytywnie pana zaskoczyłam. Ciekawe, czy ty potrafisz zaskoczyć mnie? – Nie bacząc na wszystko, postanowiłam zrobić krok do przodu.

– Proszę – powiedział poważnie i wręczył mi czekoladę.

Czekolada? Co to ma być, do cholery? Tylko na tyle go stać? Ten człowiek, naprawdę nieprzewidywalny, potrafił mnie skutecznie sfrustrować. Zresztą, czym może mnie jeszcze zaskoczyć, skoro w domu czeka na niego jego kobieta? Poczułam delikatne ukłucie w sercu. Po co ja się tak łudzę i stąpam w obłokach? Przecież taki facet jak on zasługiwał na kogoś ładniejszego niż ja. Smutek ponownie wtargnął w moje serce. Cudowny Kristhopher Thomas.

Obejrzałam otrzymaną czekoladę, która wyglądała jak najzwyklejsza biała czekolada z kawałkami ciastek firmy Hershey’s. Nie znałam jej i nie miałam ochoty próbować.

– Nie, dziękuję, nie mam ochoty – grzecznie podziękowałam i oddałam tabliczkę.

– Nie wiesz, co tracisz – odpowiedział, zawiedziony.

Otworzył opakowanie czekolady, ułamał jedną kostkę i włożył do swych ponętnych ust. Zwykły ruch, ale w jego wykonaniu wyszedł tak zmysłowo, że… Popatrzył na mnie jakoś tak inaczej niż dotychczas, ujął moją twarz w swoje dłonie i zatopił usta w moich wargach. Całował mnie niebywale delikatnie, a zarazem namiętnie, aż zaczęło kręcić mi się w głowie. Tak bardzo tego pragnęłam! Tak bardzo chciałam poczuć smak jego ust, które smakowały czekoladą, najpyszniejszą, jaką dane było mi spróbować. Marzyłam, aby ten moment nigdy się nie kończył. Zaczęłam lekko drżeć z nadmiaru wrażeń, z tak wielkiej przyjemności, jaką były jego czekoladowe usta. Chyba to poczuł, gdyż oderwał ode mnie usta i ze speszonym spojrzeniem zapytał:

– Zimno ci, Emi?

Dygocząc, pokiwałam przecząco głową. Nie wiedziałam, co się ze mną działo, nie potrafiłam zapanować nad reakcją własnego ciała. Chciałam zapaść się pod ziemię, ponieważ zepsułam taki cudowny moment życia. A niech to licho weźmie, pomyślałam.

– Emi… – usłyszałam jego magiczny szept. – Wszystko w porządku?

– Taa… Tak – tylko tyle byłam w stanie z siebie wydusić.

– Mam nadzieję, że to, czego się dopuściłem, zbyt mocno cię nie zszokowało? Nie chciałaś spróbować w oczywisty sposób czekolady, więc postanowiłem pokazać ci mój smak dzieciństwa w nieco inny sposób.

– To prawda, zszokowałeś mnie – odparłam, powracając do świata normalności z krainy snów. – Nie spodziewałam się tego – wyznałam szczerze.

– Przepraszam. Obiecuję, że więcej tego nie uczynię – odparł chłodno, a moje serce stało się w owej chwili wielkim soplem lodu.

Znowu wszystko zepsułam, pomyślałam.

– Kris… Nie przepraszaj za to, co zrobiłeś. To było bardzo miłe, a ja nie jestem przyzwyczajona do zaskakiwania. Moje życie od zawsze było i jest monotonne, a tutaj nagle pojawiłeś się na mojej drodze ty i… – Nagle zamilkłam. Chyba za dużo już powiedziałam.

– Proszę, dokończ – poprosił swoim uwodzicielskim głosem.

– Nie chcę wchodzić w twoje życie i psuć twoich relacji z partnerką bądź żoną – wydusiłam jednym tchem prawie przez zęby, chociaż sama myśl, że może mieć żonę, napawała mnie odrazą do samej siebie przez moje lubieżne myśli.

– Jak na razie to ja wchodzę w twoje życie w butach – podsumował. – Chodź już i za dużo nie myśl o tym, co się wydarzyło. – Złapał mnie za rękę i zaczęliśmy zawracać w stronę postoju taksówek.

Cholera! Nie potwierdził i nie zaprzeczył, że ma kogoś. I co ja mam teraz myśleć? Pocałunek, trzymanie się za ręce, broń i jego żona. Chyba zaraz oszaleję…

REDAKCJA: Julia Golasik

KOREKTA: Katarzyna Kusojć

OKŁADKA: Krzysztof Urbański

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Laven Rose i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-756-7

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.