Dla Krysi i dzieci

PROLOG

Spotkanie miało odbyć się o 22.00 czasu środkowoeuropejskiego.

Na sali panowała trochę nerwowa atmosfera. Zebranie w jednym miejscu należących do najbardziej wpływowych ludzi CDS-ów, cybernetycznych duplikatów sensorycznych zwanych potocznie subami, już samo w sobie było niecodziennym wydarzeniem. Ale rewelacje, które miał do przekazania zespół badawczy profesora Noela, jak zapewniano w zaproszeniu, miały być brzemienne w skutkach dla całej ludzkości.

Nagle bezgłośny sygnał zaalarmował jednostki strażnicze i postawił na nogi służbę ochrony. W ciągu ułamka sekundy CDS jednego z gości został obezwładniony punktowym polem siłowym. W tym samym momencie SI budynku wypięła go z NetLogu, uniemożliwiając ewentualny transfer danych, i wgrała szperacze.

Stosunkowo drobną sylwetką wstrząsnęły dreszcze, gdy agresywne oprogramowanie błyskawicznie pokonywało kolejne blokady antyskaningowe. Dla siedzącego gdzieś tam w kokonie grawifotela Domi tego suba tak gwałtowne zerwanie połączenia musiało być niemal bolesne. Z danych statystycznych korporacji medycznych wynikało, że aż u pięciu procent populacji tak nagłe wypięcie wywoływało mikrouszkodzenia neuronów kojarzeniowych i co za tym idzie – trwałe spowolnienie układu nerwowego. Kontrolę nad androidem płynnie przejęła korporacyjna SI. Właściwie nie był to już CDS, a jedynie sterta syntetycznych nanowłókien i submetalu.

Samotna postać, nie wzbudzając zainteresowania pozostałych gości, oddalała się wolnym, równym krokiem w kierunku części administracyjnej kompleksu. W pustym o tej porze holu odgłos kroków brzmiał niczym tykanie antycznego zegara.

Szperacze robiły swoje i nim ten syntetyczny zombie zrobił pierwszy krok, zhakowane pliki z danymi znajdowały się na wydzielonej i bezpiecznej subpartycji w bazie danych budynku. Aktywne oprogramowanie skanujące miało się tak do oprogramowania używanego w serwisach modelowania CDS-ów, jak rekin do ślimaka morskiego; w błyskawicznym tempie rozpruło delikwenta, niszcząc w bezpardonowy sposób jego indywidualne osłony i większą część softu.

– Co my ty mamy… – Agent Bej, szef ochrony, z zaciekawieniem, ale bez zbytnich emocji przeglądał dane trefnego CDS-a. W sumie był zadowolony, zawsze to trochę darmowego testosteronu i endorfin po dobrze wykonanej akcji. Wszystko to, i jeszcze więcej, mógł mieć w kapsule, ale na żywo to zawsze na żywo.

– To jakiś medin, szefie. – Technik podłączony do SI budynku sztywnym łączem otworzył bezzębne usta w parodii uśmiechu. – Znowu jakiś cholerny pismak. Pieprzone korporacyjne duchy.

– No to ma ciepło pod czaszką. Czy te dupki nie wiedzą, że są wystawiani przez swoich bossów, że po czymś takim stają się pewnymi kandydatami na osadników w jakiejś zapadłej dziurze?

– Z czegoś muszą żyć, szefie. – Kev uśmiechnął się ponownie, rozbawiony, ale i lekko podniecony całą tą sytuacją. Wyglądało to trochę makabrycznie z uwagi na jego rozbudowane implanty nadczołowe.

Bej doskonale pamiętał, jak dwadzieścia trzy lata temu, jeszcze jako młody chłopak, wpadł w podobnych okolicznościach i tylko wielkiemu szczęściu zawdzięczał, że agencja postanowiła wykorzystać jego talenty na Ziemi, a nie w orbitalnych kopalniach czy też jako „przymusowego ochotnika” w jednej z wielu nowo powstających kolonii, gdzie śmiertelność w pierwszym roku pobytu wynosiła około sześćdziesięciu procent.

Nielegalne działania domów medialnych nie należały do rzadkości w świecie, w którym informacja była główną walutą rozliczeniową, detronizując w coraz większym stopniu energię i surowce naturalne, nie wspominając nawet o pieniądzu.

Akcja była przeprowadzona szybko i dyskretnie, do tego stopnia, że CDS-y stojące nieopodal pechowca pożegnały się z nim oficjalnie w przekonaniu, że jego właściciel stracił cierpliwość i zrezygnował z przeciągającego się oczekiwania. Obecnie do rzadkości należały działania zespołowe i przeważali rożnej maści samotnicy i indywidualiści. Prawo do zachowania prywatności było w XXX wieku wartością nadrzędną, zostawiając daleko w tyle własność prywatną czy swobodę przekonań.

– Z tym subem jest coś nie tak. – Głęboko w trzewiach budynku szef służby bezpieczeństwa z uwagą przeglądał dane intruza. – Kev, zeskanuj go jeszcze raz, mam płytkie odczyty z jego pamięci. Zbyt płytkie… – Nie dokończył, gdyż to, co się działo z przytrzymywanym silnym polem więźniem, było praktycznie niemożliwe. Postać zaczęła rozpływać się w powietrzu. Wrażenie było niesamowite, bo gdy stopy suba jeszcze mocno trzymały się podłoża, głowa, a potem ramiona znikały już w szarej chmurze, jakby do ich budowy użyto wulkanicznego pyłu.

– Cholera, pole na dziewięćdziesiąt pięć! – krzyknął wysokim z podenerwowania głosem. Rzadko wchodzono powyżej sześćdziesięciu, gdyż powodowało to trwałe uszkodzenie obiektu, ale w tej sytuacji miał gdzieś konsekwencje. Najpierw bezpieczeństwo ochranianego obiektu, potem własne, o ile ma to służyć celowi numer jeden, a dopiero na końcu… bezpieczeństwo obiektu. – Kod czerwony dla osobistych przy Premierze, niech czekają!

Generatory pola błyskawicznie złapały wyższe obroty, pobierając ogromne ilości energii. Zanim SI uruchomiła rezerwowe ogniwa syntezy wodorowej, w budynku na kilka sekund przygasły światła.

– Szefie, według czujników delikwent przedostaje się przez osłonę! – w głosie Keva dało się usłyszeć bezbrzeżne zdziwienie. – Sukinkot – ni to jęknął, ni wysapał technik.

– Jak?! Mieliśmy go przecież w garści, nic poza bezpośrednim wybuchem jądrowym nie jest w stanie zdestabilizować struktury pola, zwłaszcza w tak krótkim czasie.

– Nie wiem, gradient pola skalarnego zwariował, w zetknięciu z tą dziwną substancją puszczają wiązania, cząsteczki zmieniają ładunek i odpychają się zamiast przyciągać.

Intruz dosłownie rozpływał się w powietrzu, rozpadając na niewidoczne gołym okiem mikroelementy.

– Kev, spróbuj namierzyć go detektorem półprzewodnikowym albo licznikiem scyntylacyjnym, musimy złapać go za jaja, i to szybko! Jedno wiemy na pewno – nie jest to CDS, za którego chciał uchodzić, a z subem ma to tyle wspólnego, co pchła ze skoczkiem gwiezdnym. Jeśli przedostanie się do części konferencyjnej, to mamy przerąbane! A skoro mógł zdestabilizować swoją strukturę, to pewnie jest w stanie odwrócić proces.

–Ok., szefie, się robi. – Stary wiarus, o którym niektórzy złośliwie powiadali, iż był w służbie od samego początku, czyli od momentu powstania agencji przed setkami lat, dotąd częściowo podłączony do centralnej SI, zlał się z nią teraz w jedną całość, szpikując się terabajtami wojskowego softu najnowszej generacji.

Kev tak jak wszyscy technicy agencji był cymanem, co oznaczało, że z człowieka pozostał mu tylko centralny ośrodek nerwowy. Oprogramowanie operacyjne miał takiej klasy, że większość ludzi nie zdawała sobie nawet sprawy z istnienia tak zaawansowanych programów, nie mówiąc już o ich możliwościach.

– Szefie, mam to na skenach. Musi utrzymywać luźne wiązania, bo przestał się rozpraszać, przybierając z grubsza owalną formę. Kev zdawał się trwać w bezruchu, ale były to tylko pozory. Moc jego osobistej SI niewiele odbiegała od tego, co mogła dać im do dyspozycji nieporównanie większa SI korporacyjna, która uchodziła za jedną z najnowocześniejszych sztucznych inteligencji.

– Nie wiem, co to jest – w głosie technika słychać było wahanie – nigdy wcześniej nie spotkałem się z taką strukturą atomów…

– Gówno mnie obchodzi, z czego to jest zbudowane. Jak pizdnie nam w rękach, to nie będzie czego zbierać z naszych subów i całego cholernego korporacyjnego kompleksu – Bej nie krył już teraz zdenerwowania. I możemy pożegnać się z robotą – dodał już trochę ciszej.

– SI, odcinamy cały moduł administracyjny, i to grodziami powłokowymi, bo o polu w tej sytuacji możemy zapomnieć. Wentylacja w obiegu zamkniętym, jak w przypadku ataku jądrowego, filtry cząstek stałych na pełną moc!

– Oczywiście, agencie Bej – głos SI był jak zwykle spokojny. – Odcięłam tę część budynku osiemnaście sekund temu, dodatkowo uruchomiłam wypalacze plazmowe systemów napowietrzania, co powinno zniechęcić intruza do prób wydostania się z pułapki.

– Mało tego, że go nie będziemy zniechęcać, to nawet mu w tym pomożemy – w głosie Beja słychać było mściwą satysfakcję. – Uruchom wyciągi na pełną moc. Za minutę powinniśmy tu mieć idealną próżnię, a po tym klocu garść popiołu w separatorach.

Delikatny szum potwierdził wykonanie polecenia.

– Szefie – głos technika rozległ się w ciszy nieprzyjemnym zgrzytem – skurczybyk jakby na coś czekał… Nie przejawia żadnej aktywności, a jedynie odrobinę zagęścił strukturę. Nasze plany diabli wzięli. Możemy go puknąć, ale razem z połową tego budynku.

– To nie wchodzi w rachubę. – Agent ochrony bił się z myślami, a kolejne możliwe rozwiązania odkładał do szuflady z napisem „zbyt ryzykowne”.

– Kev, ściągnij ekipę, zalejemy go supraplastem i schłodzimy do minus trzystu. To powinno sukinkota skutecznie unieruchomić, a resztą niech się zajmie armia.

– Ta jest, nasi są już w drodze.

Supraplast jest najtwardszym nanopolimerem znanym ludzkości, a w tej temperaturze wszelkie atomy stają się nieaktywne, jeżeli nie zadziała ta prowizoryczna pułapka, to może od razu wywieśmy białą flagę – myśli Beja biegły już spokojniejszym torem. Gdy pojawiło się rozwiązanie, lekką panikę zastąpiła determinacja, z której był znany wśród kolegów. Gdy służył w desancie, zwano go buldogiem albo szarirem – obydwa te stworzenia znane były z tego, że miały problem z zakończeniem raz rozpoczętego ataku.

– Kev, nie spotkałem się dotąd z taką technologią, a przecież mamy bezpośrednie wymuszone łącze z laboratoriami badawczymi na wszystkich planetach Federacji Ktoś tam w sekcji analiz dał ciała.

– Ta, szefie… – Technik obserwował obiekt, wykorzystując zaawansowane receptory SI budynku.

– O rzesz, szefie! Według danych ze scyntyla znowu zmienia swoją strukturę! Za chwilę będą tu nasi, ale nie wiem, czy możemy czekać?

Patrzyli ze zdziwieniem, jak z luźnej, półprzeźroczystej chmury atomów zaczyna się wyłaniać mglista ludzka sylwetka. Otworzyła usta i osłupiali strażnicy usłyszeli czysty, melodyjny i trochę gardłowy głos.

– Co on gada, zrozumiałeś coś? Mam chyba jakąś usterkę w oprogramowaniu. – Bej pośpiesznie przeszukiwał zasoby osobistej SI, ale zrezygnowany spojrzał z nadzieją na kompana.

Kev miał bezpośredni dostęp do lingwistycznej bazy danych Korporacji, w której znajdowały się wszystkie znane człowiekowi języki, narzecza, a nawet lokalne gwary i slangi.

– To jakiś bełkot. – Wyraz twarzy technika mówił sam za siebie. – SI przekazała, że zważywszy na interwały i regularność powtórzeń pewnych głosek, to zapewne jakaś forma języka, ale mamy zbyt mało danych, by to zweryfikować.

– Ten cywilny szmelc powinien sobie radzić z takim gównem – w głosie Keva znowu słychać było wściekłość.

– Nie będziemy ryzykować, poczęstuj go rozgrzaną plazmą. Tylko ostrożnie! Nie chcemy spalić całego budynku.

Stojące w pogotowiu suby ochrony przystąpiły do działania, błyskawicznie omiatając intruza wiązkami o temperaturze około dwóch tysięcy stopni Celsjusza. Strumienie rozgrzanej do czerwoności plazmy mieszały się z rodzimą materią obiektu, wywołując falowanie całej struktury. Oczom agentów ukazała się samotna postać, rozświetlająca pomieszczenie blaskiem powłoki stworzonej jakby z płynnego metalu.

Teraz mieli okazję zobaczyć wszystkie szczegóły twarzy przybysza. Przypominała właściwie ludzką, z tą jednak różnicą, że potężne wały nadczołowe i niskie czoło nadawały jej niesamowity, pierwotny i dziki wygląd. Temu wrażeniu przeczyły wielkie, łagodne oczy.

– Szefie, wydaje się, że go jedynie spowolniliśmy, ale… – Głos technika zamarł w chwili, gdy ten zaczął gorączkowo analizować dane napływające z centralnej SI.

– Ale co? Mówże, człowieku! – w głosie Beja znowu narastał niepokój. Ta huśtawka nastrojów powodowała, że gdy było po wszystkim, trząsł się jak galareta; tyle że właśnie dla niej siedział teraz w tej puszce. Lubił swoja robotę. Jeszcze przed chwilą sytuacja wydawała się opanowana. Wyrobiony przez lata służby instynkt podpowiadał mu, że siedzi po kostki w gównie, a najgorsze było to, że nie bardzo wiedział, jak się z tego wykaraskać.

Agent odpowiedzialny za kierowanie ochroną obiektu o priorytecie V-1 zgodnie z procedurami agencji nie mógł być bezpośrednio podłączony pod zewnętrzną SI. Zdarzały się w przeszłości przypadki awarii softu czy próby celowej destabilizacji systemu, które unieruchamiały osobiste SI agentów albo, co było równie groźne, otrzymywali oni błędne informacje.

Modelowym przykładem, który znajdował się w repertuarze chyba wszystkich instruktorów, była wpadka w Układzie Pająka. W związku z coroczną osobistą wizytą premiera, agencja standardowo zabezpieczała teren na jednym z tamtejszych uniwersytetów. Wszystko szło dobrze do momentu, gdy lokalna SI przekazała szefowi ochrony informację, że na skutek ataku terrorystycznego ustały funkcje życiowe obiektu. Dane zdawały się potwierdzać, że doszło do katastrofy. Natychmiast wdrożono przewidzianą na tą okoliczność procedurę Tango 0, co spowodowało między innymi zamrożenie ruchu komunikacyjnego pomiędzy planetami znajdującymi się pod kontrolą ludzi, postawienie w pełną gotowość sił zbrojnych na kodach czerwonych i objęcie feralnej planety pełną blokadą. Straty były ogromne, rynki zachwiały się w posadach, czego negatywne skutki odczuwano jeszcze przez wiele miesięcy. Zaskoczenie było pełne. Najbardziej zdziwiony był sam premier, którego całego i zdrowego dosyć brutalnie umieszczono w bezzałogowej kapsule i wysłano na orbitę.

Studenci, którzy wszczepili tego fraktala lokalnej SI, zaraz po wylaniu z uczelni otrzymali intratne oferty pracy w służbach specjalnych.

– Może ze mną jest coś nie teges, ale na skenach rejestruję masę 76 kilogramów, by zaraz potem, przy znacznym wzroście poziomu energii, wartość ta wynosiła zero.

Chyba się z nami bawi, szefie.

– U mnie na monitorach to samo. – Dowódca ochrony kręcił głową z niedowierzaniem. – Dostał tyle ładunków, że powinien teraz co najwyżej skwierczeć i dymić, a ten, jak gdyby nigdy nic, puszcza do nas oko.

– Agencie Bej, techniku Kev – głos SI budynku, choć ciepły i modulowany, był dla napiętych nerwów tej dwójki jak dotyk neuronowego pejcza – obserwowany obiekt pojawia się i znika z dużą regularnością. Przeanalizowałam interwały, podpięłam je pod prosty kod przypominający archaiczny alfabet Morse’a i wynik… No, zresztą sami zobaczcie. Proszę o pozwolenie przesłania pliku, agencie Bej.

– Zezwalam.

Na ekranach podczaszkowych osobiste SI agentów wyświetliły napis: „ZA 22 GODZINY PONOWNA PRÓBA NAWIĄZANIA KONTAKTU”.

Jakby zadowolony z efektu, intruz pojawił się po raz ostatni i zniknął na dobre. Nie rozpadł się jak poprzednio na atomy, ale zwyczajnie zniknął, pozostawiając po sobie mocno nadpalony ślad na posadzce.

Bej bezwiednie uderzył pięścią w pięść i wciągnął kilka razy głęboko powietrze, rozluźniając zesztywniałe mięśnie karku. Dzisiejsza akcja zepsuła mu humor, a dzień zapowiadał się tak dobrze. Szczególnie jego zakończenie, pomyślał wspominając planowaną kolację w Wiszących Ogrodach, na którą umówił się z Dalają. Teraz to wszystko diabli wzięli, nie będzie umiał myśleć o niczym innym, jak tylko o tej pieprzonej zjawie, nie lubił nierozwiązanych spraw.

Tylko kilka największych korporacji stać na tej klasy sprzęt szpiegowski, znalezienie winnego nie powinno naszym zająć zbyt wiele czasu, myślał z odrobiną mściwej satysfakcji. A jak już ich znajdą, będzie niezła jazda i cienko będzie piszczał zarząd, o ile w ogóle wyda jakiś głos. Przepisy dotyczące bezwarunkowego dostępu agentów rządowych do baz danych instytutów badawczych były oczkiem w głowie samego premiera.

Swoją drogą, zmełł w ustach przekleństwo, dlaczego to musiało się zdarzyć akurat na mojej zmianie!

Skeny przeczesywały cały budynek, ale bez powodzenia. Dla pewności sprawdzono jeszcze raz wszystkich uczestników spotkania, ale ich widma i charakterystyki nie odbiegały od normy.

– Za stary jesteś na tą robotę – mruknął Bej, obchodząc ostrożnie ślad po przybyszu.

– Kev, podtrzymujemy najwyższy stopień gotowości, ale znając Szefa, nie odwoła spotkania tylko dlatego, że widzieliśmy jakiegoś pieprzonego ducha. Kod pomarańczowy dla Anhila i chłopaków, chociaż po tym, co się stało, powinni dostać czerwoną dwójkę. Pełen raport do centrali z priorytetowym znacznikiem.

– Poszło – wydawało się, że spokojny głos technika dotarł do uszu przełożonego, nim ten zakończył wypowiedź.

– I jak już będzie po wszystkim, nie zapomnij wykasować swojego softu z pamięci tego cywilnego szajsu. Zarząd bardzo by się zdziwił, widząc, czym go szprycowałeś.

– Się wie, szefie. SI sygnalizuje, że otrzymała od obiektu plik z próbkami języka. Przy kolejnym kontakcie zrozumiemy, co tam bełkocze pod tym swoim wielkim nochalem.

***

Na sali konferencyjnej kwartet smyczkowy zabawiał gości, wykonując klasyczne utwory Strawińskiego, Haydna i Cu Linga z iście wirtuozerską perfekcją i wyczuciem, choć i sam w sobie był nie lada atrakcją. W jego skład wchodzili wyłącznie ludzie z krwi i kości, co należało do rzadkości.

– Szanowni i drodzy goście – głos centralnej SI przerwał ciche rozmowy i transfery w NetLogu – proszę o wyrozumiałość, spotkanie niebawem się rozpocznie. Tymczasem do państwa dyspozycji są materiały dotyczące projektów badawczych Korporacji NOVA, zachęcam do zapoznania się z naszą ofertą. Beztlenowe bakterie, których produktem przemiany materii są polimery, to żadna nowość, ale w projekcie Argos pracujemy nad taką ich modyfikacją, by w oparciu jedynie o energię słoneczną były w stanie produkować gotowe do zamieszkania i w pełni wyposażone stacje orbitalne i okręty floty. – Przed oczami zgromadzonych pojawiła się transmisja online z kompleksu badawczego na orbicie Księżyca, nie wywołując jednak zbytniego zainteresowania. Korporacje nie marnowały żadnej okazji w myśl odwiecznej zasady: „reklama dźwignią handlu”.

– Dla tych z państwa, którzy zainteresowani są naszymi osiągnięciami w zakresie silników Higgsa najnowszej generacji, mam dobre wiadomości.

W tym momencie w jednej ze ścian zaczęły pojawiać się kolorowe pęknięcia i wybrzuszenia, w których wtajemniczeni rozpoznali artystyczną wizję silnika Higgsa.

– Dzięki naszym nowym patentom udało się uzyskać nie tylko osiemdziesięcioprocentową niwelację działania bozonu Higgsa, co znacznie poprawia wydajność silników systemowych, ale również ujarzmiliśmy w końcu niestabilne singlety, co pozwoli nam w przyszłości przemieścić się do piątego wymiaru bez ryzyka anihilacji. Obecna skuteczność wynosi trzynaście procent!

Informacje te wywołały większe zainteresowanie gości, ale temat nie był nowy. Dwa lata temu, tuż po odtrąbieniu sukcesu przez Korporację NOVA w badaniach nad ujarzmieniem SH, przez media przetoczyła się fala entuzjazmu nad możliwościami i przyszłością, która rysuje się przed rodzajem ludzkim. Silniki wykorzystujące singlety miały być rzekomo w stanie skrócić do kilku chwil wieloletnią podróż w odległe rejony kosmosu. Akcje Korporacji NOVA poszybowały w górę i w ciągu zaledwie kilku dni ze średniego rynkowego gracza stała się numerem jeden, wywołując zazdrość i zawiść konkurencji. Jej aktywa chciały mieć w swoich portfelach wszystkie liczące się instytucje w dominium ludzi. Po pewnym czasie gruchnęła wieść, że pomimo usilnych prób nie okiełznano jeszcze w pełni tego zjawiska i tylko jeden procent przemieszczeń kończył się sukcesem. To ostudziło nieco zapał inwestorów i aby nie zgasł on całkowicie, dział PR Korporacji informował o każdym, nawet najdrobniejszym sukcesie w tej dziedzinie.

Korporacja NOVA znana była ze swojej innowacyjności i prowadzenia badań, które dla innych były zbyt ryzykowne z ekonomicznego punktu widzenia. Dysponując ogromnym kapitałem, prowadziła eksperymenty w oparciu między innymi o teorię superstrun, co w efekcie doprowadziło do opanowania niestabilnego bozonu Higgsa, cząsteczki posiadającej zdolność przemieszczania się między wymiarami. Może „opanowanie” było zbyt mocnym określeniem, ale skuteczność na poziomie kilkunastu procent robiła wrażenie. Oczywiście Korporacja zanotowała kilka spektakularnych i kosztownych wpadek, ale jak na razie bilans był dodatni.

Projekcja silnika Higgsa zniknęła, a na jej miejscu pojawił się standardowy model uniwersum, z odległym centrum, z którego promieniście rozchodziły się węższe u dołu i coraz szersze na górze nieregularne kokony wszechświatów. Ziemię zaznaczono jako mały niebieski punkt, w połowie jednej z pomniejszych, młodszych odnóg.

Wysyłając zaproszenia, organizatorzy nie oczekiwali osobistego stawiennictwa gości. Nie praktykowano tego od wielu stuleci, a obecnie byłoby to niewykonalne z powodów technicznych. Właściciele subów przebywali w swoich posiadłościach rozsianych po całym Układzie Słonecznym i nie tylko, utrzymując bezpośrednią i natychmiastową łączność ze swoimi dublerami.

Pewną nerwowość wśród zebranych wywoływało nie tyle przedłużające się oczekiwanie na rozpoczęcie konferencji, ile zapowiadane uczestnictwo w niej premiera Rządu Światowego, od którego przychylności zależały losy wielu obecnych na tej sali.

W roku 2811, po krwawych wojnach systemowych, zmieniono prawo i na naczelnego wodza połączonych armii wyznaczono urzędującego premiera. Wielkie korporacje mogły jedynie utrzymywać limitowane kontyngenty sił porządkowych. Za złamanie tego zakazu groziły surowe kary finansowe, z konfiskatą majątku włącznie. Jak dotąd nikt nie był na tyle szalony lub zdesperowany, by zbroić się na własną rękę, tym bardziej, że obserwowały go czujne oczy konkurentów.

Zdarzył się tylko jeden wyjątek. W roku 2914 firma wydobywczo-poszukiwawcza „Mołot” pod pozorem prowadzenia zwiadu w odległych rejonach galaktyki Karła Feniksa uzyskała koncesję na utrzymywanie dwudziestotysięcznego kontyngentu sił porządkowych i zwiadu. W pierwszych latach działalności powołano stosowne struktury i wybudowano na jednej z planet Galaktyki Bernarda bazę i stację wypadową. Niestety, chciwość i brak instynktu samozachowawczego zgubiły zarząd, gdyż jego członkowie, przekonani, iż odległość od macierzystych systemów gwarantuje im pewną anonimowość, a nade wszystko bezkarność, utworzyli regularną i świetnie wyposażoną pięćsettysięczną armię. Ówczesne media donosiły, że „Mołot” planował samodzielnie skolonizować odkrytą przez siebie planetę klasy A-1 i uruchomić tam galaktyczne centrum rozrywki, ale jak to było naprawdę, wiedzą tylko wojskowi i ówczesny premier. W każdym razie reakcja sił rządowych była błyskawiczna i bolesna, a w 2920 roku po prężnej firmie „Mołot” nie było już nawet śladu.

Dźwięki Koncertu skrzypcowego G-dur Haydna wspaniale komponowały się z wystrojem wnętrza. Pomieszczenie zgodnie z najnowszą modą układem przypominało XVII-wieczną barokową salę balową. Powierzchnię ścian i sufitów podzielono na jednakowe prostokątne płaszczyzny z obramowaniami inspirowanymi motywami roślinnymi. Drzwi wejściowe ozdobione supraportą wkomponowano z niezwykłym smakiem w całość, natomiast na ścianach naprzemiennie umieszczono klasyczne lustra w bogato zdobionych ramach i płaskorzeźby inspirowane twórczością starych mistrzów lub nawet oryginalne ich prace. Całość sprawiała wrażenie luksusu i przepychu właściwego dla tego barwnego okresu w dziejach ludzkości, z tą jednak różnicą, iż były tu wszelkie nowinki techniczne. Wśród wiszących na ścianach dzieł widać było współczesne prace, w tym wielce poszukiwane ostatnio przez kolekcjonerów wielobarwne kryształowe muszle, pięknie wkomponowane w brylantową oprawę. Od kiedy odkryto ogromne złoża diamentów na jednym z księżyców Jowisza, minerał ten stał się dostępny i bardzo popularny wśród wszelkiej maści twórców.

W pewnym momencie na sali zapanowało lekkie poruszenie, po czym zebrani zaczęli rozstępować się jak woda przed dziobem szybko mknącej łodzi. Umilkły rozmowy i przekazy, a premier wraz z zarządem zajęli przygotowane wcześniej miejsca.

– Proszę państwa – głos prezesa Korporacji NOVA był donośny i słyszalny w każdym zakątku sali – szanowni goście. W imieniu zarządu Korporacji witam serdecznie zgromadzonych, w tym szczególnie premiera Rządu Światowego, pana Ruperta Lee!

Owację były donośne i świadczyły o wielkiej popularności, jaką cieszył się młody, bo zaledwie sześćdziesięcioletni przywódca ludzkości, albo o strachu przed jego służbami. Prowadzący czekał cierpliwie, aż przebrzmią ostatnie echa aplauzu.

– Dziękuję za przyjęcie zaproszenia na dzisiejszy pokaz. Zaprezentujemy najnowsze odkrycie Korporacji NOVA, które będzie miało wpływ na naszą wiedzę o historii Ziemi i rodzaju ludzkiego. Ale nie tylko. Jak się państwo sami przekonacie, i to już za chwilę, badania profesora Noela są równie nietypowe, co zaskakujące, a ich wyniki brzemienne w skutki. I nie mam tu na myśli naszego sztandarowego projektu związanego z silnikami Higgsa. – Prezes założył ręce na piersiach, jakby zbierając siły przed dalszą częścią przemówienia.

Zapanowała absolutna cisza, zamarły nawet normalne podczas tego typu spotkań szepty. Szczupłe i wysportowane sylwetki subów zastygły w oczekiwaniu.

– Jeden z działów badawczych Korporacji NOVA zajmuje się fizyką, nazwijmy ją w uproszczeniu, na potrzeby dzisiejszego spotkania, fizyką złożoną – kontynuował mówca.

W odpowiedzi na impuls nerwowy wysłany przez prelegenta centralna SI budynku przekazała do cybernetycznych umysłów androidów wszelkie niezbędne informacje techniczne potrzebne do pełnego zrozumienia poruszanych kwestii, z wyłączeniem tych objętych prawem patentowym, co było oczywiste.

– Mam przyjemność przedstawić państwu szefa działu neofizyki, profesora Noela, między innymi dwukrotnego laureata nagrody Nobla-Shao za odkrycia w dziedzinie fizyki cząstek i teorii superstrun, w tym udowodnienie istnienia dwudziestu sześciu wymiarów, a nie dziesięciu, jak wcześniej zakładano.

Sylwetka Prezesa zdawała się rozpływać w powietrzu i wszyscy oczekiwali zmaterializowania się fantomu zapowiadanego uczonego lub w najlepszym razie CDS-a sprzężonego z profesorem przebywającym być może na drugiej półkuli, o ile w ogóle był na Ziemi, gdy nagle pięciowymiarowy hologram przedstawiający bogato zdobione draperiami wnętrze zniknął. Oczom zebranych ukazało się grawiłóżko, na którym leżała potężna sylwetka.

Zaskoczenie było duże. Z uwagi na wielką masę i zanik pewnych partii mięśni współcześni ludzie nigdzie nie wybierali się osobiście; po to mieli właśnie sprzężone z układem nerwowym CDS-y. Ale profesor Noel znany był z ekstrawagancji i niechęci do tego typu rozwiązań. Stać go było na tak niekonwencjonalne i niepraktyczne gesty, choć nie znajdował zbyt wielu naśladowców. Schedą po ostatnich wiekach dominacji umysłu była ta drobna niedogodność i jedynie armia i służby specjalne dysponowały w pełni sprawnymi funkcjonariuszami.

– Witam! – tubalny głos jakby wychodzący z głębi studni był syntetyczny, generowany przez osobistą SI profesora. – Witam Państwa!

Nie przejmując się wrażeniem, jakie wywarła jego osobista obecność, kontynuował:

– Zostałem poproszony przez mojego szefa i przyjaciela zarazem – przechylił nieznacznie głowę w kierunku sektora zajmowanego przez członków zarządu – aby przedstawić najnowsze odkrycie mojego zespołu badawczego oraz pokrótce nakreślić implikacje wynikające z tegoż.

Przez masywną sylwetkę profesora przebiegł ledwo zauważalny dreszcz, gdy automatyka platformy przystąpiła do delikatnej elektrostymulacji mięśni.

– Na wstępie w kilku słowach przypomnę kilka wiadomości o fizyce obiektów zwanych potocznie czarnymi dziurami. Wiedza ta jest istotna dla pełnego zrozumienia, nad czym pracował mój zespół przez kilka ostatnich lat.

Gdy wypowiadał te słowa, w jego głosie słychać było młodzieńcze nuty, w których tuż obok dumy pobrzmiewała niecierpliwość i chęć podzielenia się swoim odkryciem z całym światem. Gdyby nie znaczna masa i niewydolność mięśni, pewnie podskakiwałby z emocji jak małe dziecko przed swoją pierwszą pozaplanetarną wyprawą.

– Ciało to, co jest powszechnie wiadome, skrywa w swoim wnętrzu czasoprzestrzenną osobliwość wywołaną ogromną siłą grawitacyjną, strukturę, w której prawa fizyki się załamują, osobliwość, w pobliżu której krzywizna jest tak ogromna, że grawitacją żądzą prawa mechaniki kwantowej.

Profesor popatrzył uważnie po twarzach najbliżej siedzących CDS-ów, a widząc pełne skupienia spojrzenia, podjął wątek:

– Jeśli czas w uproszczeniu potraktować jako wiązkę energii – przed oczami słuchaczy pojawiały się coraz to nowe wielobarwne wizualizacje – ogromne przyciąganie czarnej dziury powoduje jej pofałdowanie i „porwanie” części niby-kwantów tego strumienia, a w konsekwencji załamanie jego struktury i spójności. Fluktuacje wywołują reakcje samej wiązki czasu, która dążąc do odzyskania postaci ciągłej i liniowej łączy się w sposób dosyć przypadkowy z najbliższymi dostępnymi elementami strumienia. Wyrwy wywołane działaniem ogromnego przyciągania zostają załatane, ale elementy tej układanki często niezbyt pasują do siebie. – Grube wargi profesora ułożyły się w coś na kształt uśmiechu. – Powstają zamknięte krzywe, a związana z nimi materia ulega przemieszczeniu w dół lub górę tego strumienia.

Zebrani siedzieli zupełnie nieruchomo. Androidy tej klasy mogły trwać w takim stanie przez długie lata, bez konieczności ładowania ogniw ze źródeł zewnętrznych, wykorzystując w pomieszczeniach odizolowanych od energii słonecznej energię zderzających się cząsteczek gazu.

– Zgodnie z teorią względności – profesor nie wdawał się w szczegóły, wiedząc, że dzięki pakietom informacji przesłanym przez SI budynku goście dysponują już wiedzą co najmniej dorównującą tej, jaką posiadali absolwenci wieloletnich studiów technicznych w dawnych czasach – układ, dążąc do zachowania równowagi, dokonuje wymiany materii lub energii w ilościach wprost proporcjonalnych do przesłanej w dół lub w górę strumienia. Regułą jest, iż proces ten przebiega gwałtownie i następuje dyfuzja energii, co przydarzyło się już kiedyś na Ziemi. Konsekwencją była choćby zagłada dinozaurów i pojawienie się Rowu Mariańskiego.

Pomimo pozornego spokoju atmosfera na sali była aż gęsta od przekazów informatycznych kierowanych przez suby za pomocą NetLogu do swoich Domi, dla SI budynku nie było to jednak żadnym problemem. Przepustowość łączy tej cybernetycznej inteligencji była ogromna.

– Szczególna osobliwość czarnej dziury – kontynuował profesor – będąca nieskończenie zakrzywionym wierzchołkiem czasoprzestrzeni, może teoretycznie spowodować przemieszczenie materii, a jeśli z uwagi na spowolnienie wywołane działaniem ogromnego pola grawitacyjnego proces ten przebiega stosunkowo łagodnie, materia nie ulega rozbiciu na cząstki elementarne. Mamy wtedy do czynienia z faktyczną podróżą w czasie z punktu A do punktu B z jednoczesną wymianą równoważnych ilości materii.

– Jeśli to jest kolejna, niesprawdzona informacja – gdzieś z głębi sali dobiegł głos jakiegoś sceptycznego słuchacza – taka jak ten wasz silnik SH, to marnujemy tu czas. Skróćcie te naukowe rozważania.

Niecierpliwy delikwent został zaraz uciszony przez sąsiadów, a profesor zachowywał się tak, jakby w ogóle nie zauważył tego incydentu.

– Proces ten przebiega samoistnie we wszechświecie od miliardów lat. Najnowsze projekty badawcze Grawastara C-1411 oraz czarnej dziury Sigr A umożliwiły Korporacji NOVA realizację odwiecznego marzenia ludzkości – zbudowaliśmy wehikuł czasu!

Początkowe chłodne zainteresowanie audytorium zmieniło się w gorączkowe podniecenie. Nawet premier uniósł się w swoim grawifotelu do pozycji pionowej, rozprawiając o czymś żywo z członkami zarządu.

– Proszę państwa! – głos profesora z trudem docierał do rozemocjonowanych cybernetycznych głów, a raczej białkowych umysłów sterujących nimi Domi. – Nie chciałbym nadmiernie rozbudzać państwa nadziei i śpieszę wyjaśnić, iż określenia „wehikuł czasu”, którego użyłem z sentymentu do literatury science fiction, użyłem trochę na wyrost! – Jeszcze bardziej podniósł głos, ale na salę zaczął wracać już spokój. – Ilości energii potrzebnej do zainicjowana samego procesu są tak ogromne, że musieliśmy nasze laboratorium badawcze usytuować we wnętrzu ziemskiego Słońca. Nie było to trudne z technicznego punktu widzenia, ale prawdziwym wyzwaniem było kontrolowanie jego przebiegu. Wykorzystaliśmy wszelkie rezerwy dostępnych SI oraz całego NetLogu i osiągnęliśmy wszystko, co ludzkość na tym etapie wiedzy jest w stanie osiągnąć – przemieściliśmy w czasie obiekty o masie pojedynczego atomu, niwelując ją czasowo do zera poprzez miejscowe wygaszenie pola Higgsa.

Głos zabrał przewodniczący zarządu, który przerwał niezręczną ciszę, jaka zapanowała po oświadczeniu profesora Noela.

– Panie premierze, szanowni państwo, jest to przełomowe doświadczenie na skalę niemalże niespotykaną w dziejach nauki, porównywalną być może z odkryciem przez człowieka pierwszych metod rozpalania ognia czy wynalezieniem mikroprocesora. Koszty badań pochłonęły nasz pięcioletni budżet, ale wydawało się, że osiągnęliśmy kres możliwości. Moi koledzy z zarządu zaczęli cicho przebąkiwać o ogromnej stracie z działalności bieżącej i utracie zaufania akcjonariuszy, gdy… – Zamilkł na chwilę, zbierając myśli. – Panie profesorze, proszę wyjaśnić szczegóły eksperymentu „Pandora”.

Naukowiec zadrżał na swoim grawiłóżku, co miało być chyba odpowiednikiem ukłonu, i kontynuował przemowę, choć już bez poprzedniego entuzjazmu.

– Jak już mówiłem, byliśmy w stanie wysłać w przeszłość i przechwycić z powrotem tylko obiekty wielkości atomu. Ale nawet przy tych ograniczeniach perspektywy wydawały się obiecujące, przynajmniej z naukowego punktu widzenia. Na kolejnym etapie wysyłaliśmy w strumień czasu praktycznie niezniszczalne nanokamery, by zebrane przez nie dane odzyskać po setkach, a czasem tysiącach lat. Pierwsze próby przypominały, proszę mi wybaczyć to stare kolokwialne określenie, macanie się przez ścianę. Mimo to odnieśliśmy pewien sukces i dysponujemy teraz bardzo bogatym materiałem historycznym. Lecz nie o tym miałem mówić.

Profesor w zamyśleniu próbował wytrzeć czerwoną plamę po soku wiśniowym, która pojawiła się na jego jasnej tunice.

– Wiek ma swoje prawa. – Uśmiechnął się przepraszająco, odsuwając językiem dozownik.

– Kolejnym etapem naszych działań i ich logicznym następstwem było zastąpienie stosunkowo prostych aparatów rejestrujących samoreplikującym się nanobotem z serii SU 6498. Ten ancymon, o czym państwo dobrze wiecie, jest w stanie na bazie pospolitych substancji mineralnych pochodzenia ludzkiego lub zwierzęcego i przy wykorzystaniu struktur białkowych nosiciela zbudować cyborga.

Przez salę przetoczył się szmer zaniepokojenia, gdyż technologia ta została zakazana w dominium ludzi już w XXV wieku z uwagi na protesty Strażników Ducha; to pod ich pieczą zrzeszyły się wszystkie religie, które przetrwały czas laicyzacji. Podobnie rzecz miała się z klonowaniem i bardzo pospolitym wcześniej profilowaniem genetycznym.

Nieokiełznana ludzkość od wieków regularnie łamała wszelkie zakazy i nakazy, co doprowadziło ją nieraz na krawędź zagłady. Po konflikcie, w którym kompletnemu zniszczeniu uległy dwie z siedmiu zamieszkałych wówczas planet klasy Ziemia, wprowadzono powszechne warunkowanie podprogowe. Każdy obywatel, który chciał opuścić rodzimą planetę bądź zamierzał pracować w wojsku i służbach siłowych, zajmować eksponowane stanowisko w administracji lub zasiadać we władzach korporacji o zasięgu międzyplanetarnym, musiał przejść proces profilowania obejmujący kodeks podstawowych norm etycznych i filarów prawa. Docierając do pokładów instynktów i odruchów bezwarunkowych, ingerowano tak głęboko w strukturę podświadomości, że delikwent poddany temu zabiegowi bezwarunkowo przyjmował jako swoje wartości implementowane mu przez techników Federacji.

Oczywiście miały miejsce masowe protesty i doszło do krwawych rozruchów, ale wizja zagłady ludzkości i świeża pamięć niedawnej wojny nakłoniły większą część społeczeństwa do niechętnej zgody. Przypominało to stosowanie w XX i XXI wieku antybiotyków – były niszczące dla organizmu, ale ratowały życie. W ten sposób udało się ograniczyć konflikty zbrojne do poziomu lokalnego i nastał kilkusetletni okres względnego spokoju.

W tej sytuacji niemal wszyscy obecni na sali wstrzymali oddechy. Cyborgi, o których wspomniał profesor Noel, wykorzystywano jedynie w siłach zbrojnych i na młodych planetach poddawanych terraformowaniu. Bardzo rzadko zdarzało się, że Synod wyrażał zgodę na cywilne zastosowanie tej cyberbiotechnologii. Po chwili konsternacji głosy sprzeciwu przetoczyły się przez salę niczym sztormowa fala przez nabrzeże.

– Proszę państwa – profesor uśmiechnął się dobrodusznie niczym dobry wujek, jego grube, mięsiste wargi zdawały się rozcinać pulchną twarz na dwie części – działamy w majestacie prawa i stosowna zgoda została dołączona do plików, które przekazała państwu SI budynku.

Już w ciszy noblista kontynuował:

– Z założenia schemat był prosty, bo musiał być prosty w tych konkretnych warunkach. Jednostka nano przedostawała się przez wytworzony sztucznie miniportal do miejsca przeznaczenia i tam, znalazłszy sobie „nosiciela”, replikowała się w środowisku płynów ustrojowych aż do osiągnięcia docelowo optymalnej liczby około pięciu miliardów w jednym mililitrze krwi, wzmacniając dodatkowo, niejako mimochodem, kości i mięśnie obiektu. Końcowym etapem transformacji miało być wytworzenie w okolicach mostka nosiciela SI zawiadującej całym tym biologiczno-cybernetycznym układem, wyposażonej w możliwość rejestracji nie tylko obrazów i dźwięków odbieranych przez człowieka, ale również jego myśli, wspomnień czy nawet marzeń sennych.

W tym miejscu chcę zwrócić państwa uwagę, iż pod tym kątem operacja przebiegła zgodnie z planem. Osobnik poddany eksperymentowi nigdy nie chorował, był szybszy i silniejszy od swoich towarzyszy, przy czym wszelkie działania i decyzje podejmował autonomicznie, bez jakiegokolwiek udziału SI.

– Skąd ta wiedza? Przecież sam pan powiedział, że ten eksperyment to wielka klapa – odezwał się gdzieś z głębi sali jakiś bardziej przytomny słuchacz.

– O tym będę mówił za chwilę – kontynuował niezbity z tropu naukowiec.

– Muszę przyznać się też do drobnej porażki na tym polu. Nie wiemy jeszcze, co było jej przyczyną, błąd oprogramowania czy jego przypadkowa modyfikacja w trakcie przejścia przez portal, w każdym razie nie tylko nosiciel uległ cyborgizacji.

Profesor zawiesił głos, by zaraz, jakby zamierzał bagatelizować sprawę, powrócić do głównego wątku. Uważny obserwator zauważyłby jednak jego niepewność i zmieszanie oraz ukradkowe spojrzenie skierowane mimowolnie na Mistrza Zakonu, Głównego Strażnika Ducha.

– Dlaczego nie zmodyfikować tym sposobem przeszłości tak, byśmy jako ludzkość uniknęli wielkich błędów naszej historii? – kierunkowa myśl jednego ze słuchaczy została przekazana prelegentowi i współtowarzyszom przez system informatyczny obsługujący spotkanie.

Pytanie należało do tych z gatunku oczywistych, więc odpowiedź profesora była niemal natychmiastowa:

– Poważniejsze zmiany naszej historii są niemożliwe. Jak dowodzą tego wcześniejsze eksperymenty na wirtualnych modelach matematycznych, większa, bardziej brzemienna w skutkach ingerencja powoduje rozwarstwienie strumienia czasu i utworzenie alternatywnej rzeczywistości, a tym samym klapę całego projektu i brak możliwości odzyskania materiałów zgromadzonych przez SI cyborga. Ale cieszę się, że to pytanie padło – aprobujący wzrok profesora spoczął na dociekliwym uczestniku spotkania – bo zrozumienie tej kwestii jest kluczowe dla naszych dalszych rozważań.

Wydawało się nam dotychczas, że zachowujemy bezpieczny margines, poprzestając jedynie na rejestracji zdarzeń, ale nasz ostatni eksperyment wymknął się spod kontroli…

Tym razem NetLog zaroił się od pytań, a niektórzy, nie mogąc doczekać się odpowiedzi, werbalizowali swoje uwagi, powodując hałas na sali.

– Zaraz wszystko wyjaśnię – zmęczony głos profesora wzbił się ponad harmider. – Dajcie mi państwo skończyć, a potem przejdziemy do dyskusji.

– Proszę o ciszę! – Oczy wszystkich obecnych spoczęły na wypowiadającym te słowa premierze Lee, a usłużna SI budynku wypięła na kilka sekund rozemocjonowane suby z NetLogu. Po tym pokazie siły Domi, aby na trwałe nie stracić łączności ze swoimi subami, powściągnęli swoje nerwy i zapadła cisza, zarówno w sieci, jak i na sali.

– Dziękuję, proszę kontynuować, profesorze. – Premier skinął nieznacznie ręką, a stary prelegent odetchnął z ulgą.

– Miejsca naruszenia spójności czasoprzestrzennej są najciekawsze z punktu widzenia grup badawczych, w związku z czym były to oczywiście pierwsze okresy dziejów naszej planety, które chcieliśmy poddać szczegółowej i metodycznej analizie w ramach programu „Pandora”. Taką na nieszczęście trafną nazwę, jak się później okazało, wybrali moi asystenci. – Głos profesora stał się bardzo oficjalny, a resztki wesołości i młodzieńczej witalności zniknęły jak zwierzęta w obliczu nadciągającej pożogi.

– Dość powiedzieć, że trafiliśmy na całkiem przypadkowe udane przemieszczenie małej dziesięciowiecznej osady wraz z mieszkańcami w dół strumienia, w okolice węzła czasowego o roboczej nazwie A1. Było to tak prawdopodobne, jak wciągnięcie nosem ślizgacza międzykontynentalnego, przepraszam za ten kolokwializm, więc operacja uzyskała priorytetową rangę i stosowne fundusze. – Stary naukowiec jako jedyny na sali posiadał czysto ludzkie ograniczenia, więc chwilowa zwłoka spowodowana uzupełnianiem elektrolitów w organizmie spotkała się z pełnym zrozumieniem wszystkich obecnych.

– Stało się to, gdy w X wieku naszej ery – pomimo swojej masy profesor mówił z wielką swadą, żywo gestykulując – w naszym Układzie Słonecznym pojawiło się ciało niebieskie, pozostałość po zapadnięciu się hiperolbrzyma o masie około sto razy większej od naszego Słońca. Specyfikację czarnych dziur tego typu macie państwo przed sobą. Jego energia była tak ogromna, że z łatwością mógł wymazać z gwiezdnych map Ziemię razem z całym układem macierzystym. Szczęściem dla naszych przodków, a w konsekwencji i dla nas, przybysz był naszym „gościem” zaledwie jedną lub dwie milionowe części sekundy, nim rozpruty siłami grawitacyjnymi wszechświat zdołał się zasklepić, wypychając intruza na zewnątrz. Uniknęliśmy katastrofy o włos, dosłownie o włos. To właśnie ów kosmiczny podróżnik był inicjatorem i sprawcą całego zamieszania, które zamierzaliśmy dokładnie zbadać w ramach programu „Pandora”.

Do pewnego momentu wszystko szło zgodnie z planem. Zidentyfikowaliśmy i poddaliśmy tradycyjnej obserwacji z wykorzystaniem nanokamer węzeł czasowy i gdy grunt był w pełni przygotowany, wysłaliśmy na miejsce SU 6498. Niestety, coś musiało pójść niezgodnie z założeniami, bo nie oczekiwała na nas SI zawierająca relację z przebiegu zdarzeń, więcej, wydawało się wręcz, że nigdy nie została wysłana! Po wielokrotnym sprawdzeniu danych wyjściowych eksperymentu ustaliliśmy – ale na gruncie czysto teoretycznym, w oparciu jedynie o modelowanie – że w wyniku naszej ingerencji musiało nastąpić wspomniane wcześniej rozwarstwienie strumienia czasu, a co za tym idzie –powstała alternatywna rzeczywistość.

Wszystkie oczy wpatrzone były w profesora z hipnotyzującą intensywnością i zniecierpliwieniem. Naukowiec, na chwilę jakby zapominając, że nie jest na sali wykładowej, wśród swoich studentów, zaczął rozważania teoretyczne:

– W myśl teorii Szczepkowskiego możliwe jest przemieszczenie energii czy materii w bok strumienia i wgląd do światów alternatywnych. Aby tego dokonać, potrzebne jest spełnienie jednego warunku – setki miliardów istnień ludzkich musiałoby działać jak jeden umysł! Bagatela. Bazując na doświadczeniach Wei-Li z odizolowanymi kolonistami na jednej z planet układu Cenzona, teoretycznie… – Zamilkł nagle, wracając do rzeczywistości. – Szczegóły wyjaśnię później, o ile wyrazicie państwo zainteresowanie tematem.

– Panie profesorze, nie docenia pan naszej dociekliwości. Chętnie posłuchamy, dlaczego to ludzkość napotkała barierę nie do przebycia. – W głosie premiera Li słychać było niepokój wynikający z implikacji, jakie niosła za sobą „Pandora”.

– Proszę bardzo, przypomnę w wielkim skrócie podstawy teoretyczne istnienia wielu wymiarów czy też, jak kto woli, wielu płaszczyzn rzeczywistości. Nie jest dla nas żadną nowością istnienie zjawiska dekoherencji. Już setki lat temu uczeni zastanawiali się, jak to możliwe, że skoro zgodnie z mechaniką kwantową atomy istnieją w rożnych stanach jednocześnie, jak choćby stan pobudzenia i uśpienia, to tej superpozycji stanów nie obserwujemy w przypadku zjawisk w skali makro, a więc planet czy galaktyk. Ustalono, iż obiekty kwantowe, takie jak fotony czy elektrony, z uwagi na fakt, że są bardziej odizolowane od środowiska, występują w wielu stanach w tym samym czasie, ale gdy już je widzimy, pokazują nam tylko jedno ze swoich oblicz – i to jest właśnie nasza rzeczywistość. Gdzie reszta? Czy zastanawialiście się państwo, co znajduje się pod tą powłoką rzeczywistości?

Nie doczekawszy się odpowiedzi, kontynuował:

– W uproszczeniu powiem tak: to intelekt utrwala rzeczywistość jak migawka historycznego aparatu fotograficznego. Podstawy teoretyczne tego procesu są skomplikowane i nie będziemy tu ich omawiać. Gdybyśmy wszyscy byli pewni, że Ziemia jest bezludna, tak by było, przynajmniej w naszym wariancie rzeczywistości! Gdyby udało się przekonać ludzkość, ale w jednej chwili, w tym samym momencie, że widzi alternatywny obraz świata, znaleźlibyśmy się w innej płaszczyźnie rzeczywistości. To jest klucz do tych zamkniętych drzwi!

Profesor patrzył po zaskoczonych twarzach najbliżej siedzących CDS-ów z miną małego chłopca, któremu udał się jakiś psikus.

– To tyle, jeśli chodzi o ogólne nakreślenie naszej sytuacji. Sami państwo rozumiecie, że nie jesteśmy w stanie pokonać tej bariery, tak jak człowiek nie może bez osłon zgłębiać wnętrza czynnego wulkanu. Wracając jednak do projektu „Pandora”… Pogodziliśmy się z fiaskiem, nie była to przecież pierwsza nieudana próba w dziejach nauki. Postanowiliśmy wyciągnąć z niej wnioski i ograniczyć się w przyszłości do biernego podglądania historii, gdy dwa dni temu do centralnej SI Korporacji dotarł pakiet zakodowanych danych nieznanego pochodzenia. W dobie współczesnej informatyzacji to samo w sobie jest prawie niemożliwe, może z wyłączeniem rozwiązań militarnych. Po odkodowaniu, nie było to zresztą specjalnie trudne, okazało się, że dysponujemy relacją czasową z przeszłości, począwszy właśnie od węzła A1, i były to dane dotąd dla nas niedostępne, dotyczące alternatywnej wiązki czasowej!

Rozbiegane spojrzenia i nerwowe ruchy subów w pełni odzwierciedlały emocje sterujących nimi Domi.

– O co w tym wszystkim chodzi, profesorze? – Głos premiera, w którym słychać było lekkie podenerwowanie, uciszył zebranych równie skutecznie jak wypięcie z NetLogu. – Może to żart jakiegoś dowcipnisia, sprawdzono autentyczność pliku?

Stary naukowiec, gdyby tylko mógł, pewnie podrapałby się po brodzie z zakłopotaniem.

– Zrobiliśmy to w pierwszej kolejności. I niestety, a może na szczęście, nie mamy żadnych wątpliwości. Nagranie jest autentyczne. Biorąc pod uwagę implikacje, wrzutka konkurencji byłaby w tej sytuacji istnym darem niebios. Jak już mówiłem, obce pochodzenie pliku zostało potwierdzone i znaleźliśmy tylko jedno logiczne wyjaśnienie… – Przerwał, zbierając myśli.

– Panie premierze, rzeczywistość alternatywna, utworzona w wyniku naszego nieudanego eksperymentu, znacznie wyprzedza naszą pod względem technologicznym i odlegli kuzyni po przyjacielsku pomachali nam ręką. Musimy liczyć się z faktem, że mamy u boku towarzystwo o ogromnym potencjale naukowym i możliwościach technologicznych, które trudno sobie nawet wyobrazić. No i drzwi pomiędzy nami otwierają się tylko w jedną stronę. – Stary naukowiec uśmiechnął się krzywo, jakby połknął właśnie gorzką pigułkę.

– Nie ma innej alternatywy? – Pytanie zadał CDS Mistrza, głównego Strażnika Ducha, którego Domi przebywało teraz fizycznie na statku wiele miesięcy świetlnych od Ziemi. – Musi być jakieś inne wyjaśnienie tej sytuacji.

Profesorowi jakimś nadludzkim wysiłkiem udało się pokręcić przecząco głową, a serwomotory wspierające jego egzoszkielet zaszemrały delikatnie. – Przykro mi, ekscelencjo, ale ja nie widzę innego wytłumaczenia. Roboczo przyjęliśmy wprawdzie również hipotezę, że ta informacja pochodzi z naszej struny czasu i została wysłana w odległej przyszłości, kiedy możliwości technologiczne umożliwiały przeprowadzenie takiej operacji, ale z oczywistych względów odrzuciliśmy ją już na samym początku rozważań.

– Jakie są te, jak pan je określił, oczywiste względy? – Mistrz, pomimo że reprezentował instytucję o podłożu religijnym, należał do grona najświatlejszych umysłów w Federacji i nieprzypadkowo zajmował tak eksponowane stanowisko. W głosie profesora słychać było już tylko cień wcześniejszego ożywienia.

– Ekscelencjo, wyobraźmy sobie, iż na skutek jakiegoś zaawansowanego eksperymentu nasi potomkowie weszli w posiadanie tych informacji. Co ja bym zrobił na ich miejscu? – Profesor patrzył niewidzącym wzrokiem gdzieś poza salę, zaglądając do wyimaginowanego świata własnego umysłu.

– Cóż, pewnie szlifowałbym swoją erudycję na licznych sympozjach naukowych i dał pożywkę swemu ego, by mogło rosnąć w nieskończoność, ale nawet przez myśl by mi nie przeszło wysyłać te dane w przeszłość! Po co? Istniało milion innych sposobów na zwrócenie naszej uwagi, ale to… Nie, nie sadzę. Możemy założyć z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że istoty rozumne na tym etapie rozwoju są racjonalne w swoich działaniach.

– A ci obcy, jaki oni mieliby cel, przekazując nam taką wiadomość? – Wielki Mistrz pokręcił głową bez przekonania. – Nie prościej byłoby wysłać standardową notę dyplomatyczną, przynajmniej na pierwszym etapie kontaktów?

– Cóż – profesor jakby zapadł się w sobie – myślałem i o tym. Jedyne wytłumaczenie, jakie przychodzi mi do głowy, to… działanie w stanie wyższej konieczności spowodowanej jakimś istotnym zagrożeniem. Ale na tym etapie to tylko moje spekulacje.

Pompy zaszemrały bezgłośnie, wtłaczając do ciała uczonego precyzyjnie odmierzone dawki środków neutralizujących adrenalinę.

– Ten obcy plik – ale powtarzam, że jest to subiektywna ocena mojego zespołu – był wstępem i miał za zadanie uwiarygodnić to, co teraz nastąpi, miał być łagodnym wstępem do czegoś znacznie gorszego. Oczywiście, to tylko hipoteza…

– Nie! – to jedno słowo przecięło powietrze jak błyskawica i miało podobny skutek, gdyż wypowiedział je sam premier.

Wszystkie twarze zwróciły się w kierunku loży honorowej, a interfejsy i usta otwarte do pytań zamarły o oczekiwaniu.

– Właśnie otrzymałem informacje zdające się potwierdzać stanowisko profesora. Na tym etapie nie chcę i nie mogę wdawać się w szczegóły. Dodam tylko, że w dniu dzisiejszym podjęto próbę nawiązania kontaktu. Utajniam wszystkie informacje ze spotkania – głos premiera Lee był spokojny i stanowczy. – Najwyższy priorytet.

Następnie zwrócił się do członków zarządu Korporacji NOVA:

– Proszę państwa, zanim poweźmiemy jakiekolwiek kroki, proszę o przedstawienie pełnego zapisu danych przesłanych w tym nieautoryzowanym pliku. Proszę również o ustanowienie bezpiecznego stałego łącza pomiędzy tą salą a sztabem generalnym Federacji.

– Oczywiście, oczywiście. – Prezes zarządu już wydawał stosowne polecenia. – Pełna transmisja z dotychczasowej części spotkania jest już na serwerach rządowych, reszta będzie przekazywana na bieżąco.

– Jeśli można, panie premierze! – głos profesora Noela trochę drżał z emocji i zdenerwowania. – Jeśli można… – powtórzył ciszej. – Zapis z dziejów X-wiecznej słowiańskiej osady, przeniesionej w około 35 000 rok p.n.e., który zaraz przedstawimy, nie może być odtworzony w wersji oryginalnej.

Cisza na sali była odpowiedzią na słowa naukowca. Zebrani ustawili receptory słuchu swoich CDS-ów na pełną moc, aby nie uronić choćby słowa z tego, co mówił przedstawiciel Korporacji.

– Już wyjaśniam dlaczego – dodał szybko profesor, widząc na twarzy premiera grymas niezadowolenia i zniecierpliwienia. – Część przekazu, który udało nam się odtworzyć, jest w archaicznym języku polskim, jak twierdzą nasi lingwiści. Należy on do grupy narzeczy słowiańskich, które na szczęście wyszły z użycia setki lat temu, po wprowadzeniu w całym ludzkim dominium univela jako języka urzędowego. To nie wszystko, dane zawierające wspomnienia, myśli i marzenia senne jednostki wytypowanej do transformacji zapisane są w języku staronordyckim, który stał się martwym jeszcze wcześniej.

W trakcie wygłaszania tego oświadczenia do uszu słuchaczy dotarły próbki przekazów w oryginale. Pomimo translacji dokonywanej na bieżąco przez osobiste SI pełne zrozumienie transmisji było bardzo uciążliwe z uwagi na specyficzną składnię i ograniczone słownictwo przy jednoczesnym silnie rozbudowanej morfologii obu języków.

– Oczywiście zachowaliśmy intonację, tembr głosu rozmówców i część wyrażeń gwarowych, aby w pełni oddać treść i klimat tamtego miejsca i czasu. I jeszcze jedna, może dwie uwagi. – Głos mówiącego był już matowy ze zmęczenia. – Dokonując translacji, włączyliśmy do przekazu wiele słów i określeń obcych w tamtym okresie, nie zmieniając przy tym pierwotnego sensu wypowiedzi. Ale oczywiście do państwa dyspozycji są też materiały oryginalne. Dla skrócenia samej relacji i jej przejrzystości część wydarzeń przedstawimy w narracji pierwszoosobowej, z punktu widzenia jednostki poddanej nanotransformacji. Gdybyśmy chcieli pozostać całkowicie wierni oryginałowi, kolejne godziny, podczas których będziemy mieli przyjemność gościć państwa, musielibyśmy zamienić na miesiące.

Przed audytorium pojawił się fantom niezwykle pięknej kobiety, o urodzie nieco orientalnej, tak samo zresztą jak większość populacji Federacji. Kwieciste kimono dodawało postaci nieco tajemniczości i podkreślało idealne proporcje ciała, a czarne proste włosy zdawały się lekko falować, jakby były delikatnie rozwiewane podmuchami wiatru. Do receptorów CDS-ów dotarł subtelny zapach kwietnej łąki nagrzanej promieniami słońca. Zmysłowość fantomu była prawie namacalna, kobieta przyciągała wzrok jak bukiet delikatnych herbacianych róż na polu kaktusów, jak rozbłysk światła w całkowitej ciemności – nieuchronnie. SI budynku zrobiła naprawdę dobrą robotę, jak zwykle.

– Szanowni państwo! – Głos w subtelny sposób harmonizował z postacią, drażniąc uszy odbiorców swoją zmysłowością i magnetyzmem do tego stopnia, że gdy ucichł, słuchacze, i to bez względu na płeć, mieli poczucie ogromnej straty, jakby paletę barw pozbawiono nagle części ciepłych kolorów. – Zanim zapoznamy państwa z relacją z wyprawy w minione wieki, jeszcze jedna uwaga techniczna. Przedstawimy dwie niezależne relacje z wydarzeń, które rozgrywały się na ziemiach słowiańskich X-wiecznej Europy. Jedna pochodzi z przekazu nanokamery, który uzyskaliśmy w fazie przygotowawczej do głównego eksperymentu, druga natomiast to dane, które otrzymaliśmy w zaszyfrowanych obcych plikach. Uznałam (SI posiadały dosyć dużą autonomię działania), że dla pełnego przedstawienia zagadnienia wskazane jest pokazanie tych dwóch plików łącznie. Aby nie nadużywać państwa cierpliwości, za chwilę rozpocznę pokaz. Ograniczyliśmy prezentację materiałów do niezbędnego, ale spójnego minimum.

Postać kobiety rozpłynęła się wdzięcznie w powietrzu. Z miejsca, w którym stała, rozległ się stłumiony trzask dartego techplastu i materia rzeczywistości zaczęła się wybrzuszać. Pęczniała coraz bardziej, niczym wielka bańka mydlana, by jednym krótkim drgnieniem otworzyć się jak kwiat, ukazując zebranym w pełni pięciowymiarową projekcję, oddaną z taką dokładnością, iż wydawało się, że wystarczy wstać i zrobić kilka kroków, by stać się nie tyle obserwatorem, co pełnoprawnym uczestnikiem wydarzeń.

– Tanie sztuczki jak dla… – Słowa jakiegoś zdegustowanego widza zagłuszył szum wiatru i skrzypienie maltretowanego drewna.

REDAKCJA: Grzegorz Krzymianowski

KOREKTA: Alicja Maszkowska

OKŁADKA: Marcin Koszyński

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Radosław Lewandowski i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazuwymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7722-761-9

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.