Spis treści

Prolog

Koniec mojego królestwa

Umowa z łotrem stulecia

Przez klapę w podłodze

W podróży

Ta detonacja nie była zamierzona!

Spotkania

Powinowactwo z Nerlandem

Przedstawienie musi trwać

Pokaż twarz!

Kryształowy sojusznik

Królestwo, co nie zna dnia

(Chwilowe) zawieszenie broni

Wizyta w domu

Przestworza

Gmach czterech nut

Impreza u Claire

Lśnij dalej

PROLOG

Zawsze chciałam lśnić.

Wydaje mi się, że każdy osiąga lśnienie w inny sposób. Jedni śpiewają, drudzy leczą, a jeszcze inni sądzą.

Ja zostałam księżniczką, na dodatek przez przypadek. Nie urodziłam się w żadnej ważnej rodzinie, a przynajmniej nic mi na ten temat nie wiadomo. Nie byłam oszałamiająco piękna, nie miałam szczególnie wybitnych osiągnięć. Nie wiem, czemu wybrano akurat mnie. Nie chcę jednak zawieść nikogo, kto na mnie postawił, i dlatego każdego dnia daję z siebie wszystko.

***

KONIEC MOJEGO KRÓLESTWA

Sprawowanie najwyższych funkcji w syrenim państwie jest trudne. Już sama polityka zagraniczna może przyprawić o ból głowy. W morzach i oceanach znajduje się kilkanaście razy więcej krajów niż na lądzie, a ja muszę spamiętać znaczną ich większość.

Na szczęście zawsze wspiera mnie rząd.

No dobra, nie zawsze. Ale często.

Czasami…

Dzisiaj trochę się zdenerwowałam. Rozumiem, że momentami kompleks pałacowy i otaczające go miasto drżą niebezpiecznie w posadach, że woda przy wulkanie robi się coraz gorętsza. Rozumiem to wszystko…! Ale po co księżniczka musi znać nazwy i wymiary stu siedemdziesięciu trzech szczelin, z których może wydobyć się lawa? Przecież na dłuższą metę to nie ma znaczenia. Jeżeli cała Antymida zniknie w odmętach błota, to nie zostanie nikt, kto mógłby błagać sprawcę (boga przypisanego szczelinie) o przebaczenie.

Czy nie powinniśmy raczej zastanowić się nad budową nowego kanału, który odprowadzałby lawę w inne miejsce? Dzięki staremu nasze państwo przetrwało tysiące lat, choć jego wewnętrzny krąg zbudowany jest ze szkła…

Niestety, w sytuacjach kryzysowych łatwiej jest siać panikę, niż opracować jakiś projekt. Najbardziej zna się na tym KONCHA (Komisja Od Nagłych Centralnych Historii Alarmowych), działająca, ilekroć zapowiemy stan gotowości najwyższego stopnia. Komisja ta została powołana przez Assaibellę III wiele nurtów temu (jeden nurt to sto dwadzieścia pięć lat). Gdybym mogła, już dawno zlikwidowałabym tę organizację, ale rządzę dopiero kilka lat i nie mam jeszcze odpowiednich uprawnień. A oto czym zajmuje się KONCHA: nie dość, że okupuje połowę trzeciego piętra mojego pałacu, to jeszcze stale zawraca mi głowę! Jej prywatny patrol pływa wte i wewte po całej Antymidzie, zbierając dane od sejsmologów. W jego skład wchodzą amatorzy, którym według mnie brakuje kwalifikacji, by zajmować tak ważne stanowiska. To oni sieją panikę w księstwie. Ilekroć przypadkowy obywatel zanuci coś pod nosem lub kichnie – tak!, wyobraźcie sobie: KICHNIE! – zaraz wlepiają mu mandat za zwiększanie prawdopodobieństwa katastrofy. Poza tym czepiają się każdej przejezdnej orkiestry. Często się zastanawiam, jak Utau, nasz inżynier dźwięku, z nimi wytrzymuje.

Myślałam o tym wszystkim, jednocześnie wkuwając współrzędne szczelin, gdy wczesnym rankiem jedna z dam dworu przyniosła mi szesnaste w tym tygodniu wystawione przez KONCHĘ zawiadomienie. Zapowiadało ono poranne trzęsienie ziemi w okolicach Turkusowych Piasków, do którego oczywiście nie doszło.

– Co za marnotrawstwo ośmiorniczego tuszu! – Ze złością zwinęłam rulon w trąbkę. Podpłynęłam do okna, złapałam jedną z dwuklapkowych, lśniących seledynowo muszli przytwierdzonych do karnisza, a następnie wsunęłam zwitek między jej płytki. Niech KONCHA się dowie, ile obchodzą mnie jej zawiadomienia!

– Wasza Przezroczystość.

Odwróciłam się, w drzwiach mojej wykładanej szkłem, szmaragdami i chalcedonem komnaty stała Amida, siódma z moich dwunastu służących. Jej złociste, falowane włosy wylewały się kaskadami z wysokiego koka. Była ubrana w ciemnozieloną sukienkę ozdobioną wyszywaną koralikami tasiemką, a jej seledynowy ogon miejscami mienił się srebrem.

Amida komponowała dla mnie piosenki, takie do nucenia i te, którymi otwierałam sezon brzeżny (trzy tygodnie, w trakcie których najlepsi wokaliści i chór wabią statki na skały). Utwory Amidy lubiłam bardziej niż ją samą. Ona chyba też wolała dźwięk mojego głosu niż treść mych wypowiedzi. Można powiedzieć, że tolerowałyśmy się nawzajem.

– Wasza Przezroczystość, rząd wystąpił z prośbą o natychmiastową ewakuację.

– Hę?! Dlaczego?

– Wstrząsy przybierają na sile. Pałac Waszej Przejrzystości ma doskonały system amortyzacyjny, więc wewnątrz tego się nie odczuwa, ale…

To się stało w ułamku sekundy.

Nagle na podłodze pojawiła się rysa. Spojrzałam na Amidę, chcąc zlecić jej odnalezienie najbliższego szklarza, ale nie zdążyłam. Szklane mury zatrzęsły się niebezpiecznie i chwilę później ciężki, najeżony odłamkami zielonych butelek sufit runął na nas obie.

– Na boga Sal-An-Syona! – wrzasnęłam, osłaniając w ostatniej chwili głowę.

W przedramiona uderzyły mnie płyty pełne ostrych szpikulców. Trysnęła krew, która rozpłynęła się w ciepłej, słonej wodzie. Ciężar, który na chwilę przygniótł mi plecy, spowodował, że ogon niemal mi się ugiął. Byłam pewna, że jeszcze moment, a płetwy zaraz wykręcą mi się na szklanej podłodze… Gdyby nie to, że podłogi… już nie było! Posadzka z tłuczonego szkła rozsypała się w drobny mak i teraz na środku mojej komnaty widniała wielka, w zawrotnym tempie powiększająca się dziura. Strop kruszył się, jego fragmenty się poluzowały. Z przerażeniem dostrzegłam, że przez jeden z nowo powstałych otworów wylatuje masywny mebel z pozłacanymi gałkami.

– Łuk drzwiowy! – krzyknęła Amida. Stała mocno przyciśnięta do prawej framugi drzwi. – Łuk drzwiowy, Wasza Przezroczystość! Najbezpieczniejsze miejsce w całym…

– Auć! – Poczułam przeszywający ból i straciłam widoczność.

Dopiero gdy buchająca krew rozmyła się w wodzie, zauważyłam, co się stało: spadający stalaktyt rozerwał mi ramię… Rozejrzałam się w poszukiwaniu kawałka materiału, którym mogłabym je obwiązać, ale… Wszędzie dookoła coś się sypało! Moja szklana szafa w kształcie litery A, moje biurko z masy perłowej o smukłych nogach z gigantycznych muszli, moje książęce łoże! Każda piękna rzecz, którą miałam, nawet inkrustowany kryształami taboret pod ogon z Fort Minor, nawet moje pięknie haftowane, powypychane zmiękczonymi jeżowcami poduszki, ozdobione piórami wypryskującymi z każdego ich narożnika! I bogato ilustrowane książki, i kolekcja azteckiej biżuterii ofiarowanej nam przez księżniczkę małej zatoczki w okolicach Kolumbii… Wszystkie moje skarby, każda piękna, kolorowa rzecz, z której byłam dumna, teraz albo spadała w czeluść, albo była niszczona przez inne wpadające na nią kosztowności… O nie, mój stojak z kości słoniowej!

Poczułam, że Amida chwyta mnie za nadgarstek i ciągnie w stronę drzwi, ale jej się nie opierałam. W normalnej sytuacji pewnie bym to zrobiła, teraz jednak byłam zbyt przerażona. Moje państwo! Moje kochane, najukochańsze państwo, nasza boska Antymida… istniejąca od drugiego nurtu pierwszej rozgwiazdy (3787 lat przed naszą erą). Które inne państwo istniało tyle lat?!

Miałam lśnić… A tymczasem… Przez moją głupotę i ignorancję, przez moje nieprzejmowanie się stanem alarmowym… Prawie bałam się myśleć, co będzie dalej!

– Nie ruszaj się stąd – poleciłam Amidzie, uczepionej kurczowo framugi drzwi. – Ja popłynę poszukać tych z KONCHY! Powinni być gdzieś przed pałacem.

– Wasza Przezroczystość, nie! Tarasy bez wątpienia już gruchnęły… Pobliskie korytarze lada moment się zawalą! Musimy przeczekać to trzęsienie ziemi!

Prawie jej nie słuchałam.

Jestem księżniczką, nie będę się kryła, gdy mój naród jest w niebezpieczeństwie! Musiałam się stąd wydostać i jak najszybciej dotrzeć do KONCHY. Przy odrobinie rozumu zastosowali się do przepisu Ant125c i nakazali natychmiastową ewakuację na Atlantyk.

– Amida… Zwalniam cię z wykonywania moich rozkazów. Rób, co chcesz, najlepiej ratuj się, a jakbyś spotkała inne damy dworu, pomóż im… – Odwróciłam się do niej plecami i wpłynęłam w najbliższy tunel. Zawsze było w nim ciemno, ale teraz na misterną tapetę ze spirali z wodorostów i sieci padało blade światło. Zerknęłam w górę i dostrzegłam, że i tu nie ma już sufitu. To samo spotkało pomieszczenie powyżej: nad głową widziałam teraz malowidła siódmego piętra. Wyjście awaryjne!

Rozłożyłam ręce i popłynęłam ku freskowi. Przedstawiał on dwóch trytonów i jedną syrenę trzymających się za ogony. Byli to bogowie Sal-An-Syon, Um-Nach-Mel i Albanera… Wewnątrz koła, które tworzyli, kłębił się wir, a ponad ich głowami artysta umieścił napis w języku staroantymidzkim. „Czuwamy”.

Bogowie nad nami czuwają…

Zbliżyłam się do malowidła i zaczęłam przesuwać po nim palcami, starając się wyczuć krawędź okrągłej klapy. Gdy wreszcie miałam ją pod paznokciami, przesunęłam dłonie na jej środek i popchnęłam do góry, odsuwając jednocześnie na bok.

Przed moimi oczami pojawiło się najjaśniejsze pomieszczenie w pałacu: strych. Promienie słoneczne przechodziły przez szklany, pokryty cieniutką warstwą piasku sufit, tworząc na podłodze migoczące plamki światła. W składającym się z wielu przejrzystych warstw pomieszczeniu było gorąco i duszno jak w cieplarni…

Otworzyłam pierwsze z brzegu drzwi i szybko wydostałam się na zewnątrz. Było tam zimno, a silny nurt spychał mnie do tyłu. Chcąc go pokonać, pochyliłam się, żeby zobaczyć, co się dzieje z moim księstwem.

I przeszedł mnie dreszcz.

Myślałam, że to z pałacem jest kiepsko?! Ależ skąd!

Walące się sklepienia w porównaniu z pożartą przez kataklizm stolicą były niczym, po prostu niczym! Tutaj, gdzie okiem nie sięgnąć, widziałam gruzy i ruiny… Wokół mnie śmigały jak opętane małe tęczowe rybki, syreny uciekały, gdzie tylko się dało, przepływając obok mnie jakbym była zupełnie przezroczysta… Być może byłam…

Za późno, żeby płynąć na dno po kogoś z KONCHY. W każdej chwili mogły przygnieść mnie resztki ścian bądź też koralowce, albo mogłam zostać pochłonięta przez jedną z ciągle powiększających się przepaści, których nazw nie mogłam sobie przypomnieć… Na boga Sal-An-Syona, żeby tylko spod ziemi nie zaczęła wypływać lawa, bo wtedy… Wtedy…

Odwróciłam się w stronę pałacu, ale już go nie zobaczyłam. Oszołomiona i zdezorientowana przez ławicę mlecznobiałych ryb w drobne, czarne ciapki, spojrzałam w dół. Szklany strych opadł o co najmniej piętnaście metrów! Mój pałac zapadał się w mule!

Rozpaczliwie żywiłam nadzieję, że Amida miała na tyle oleju w głowie, żeby opuścić łuk drzwiowy, ale było to mało prawdopodobne… Ona uważa, że jest tam bezpieczna! I umrze pogrzebana żywcem!

Choćbym chciała, nie miałam jak tego sprawdzić. Powrót był zbyt niebezpieczny. Nawet gdybym jakoś dostała się do środka, obie na pewno byśmy stamtąd nie wyszły… W oczach poczułam łzy, które natychmiast rozmyły się w morskiej wodzie. Wybacz mi, Amido!

Prąd zerwał biżuterię z mojego ogona i nadgarstków. Złote łańcuszki z arbuzowymi turmalinami zniknęły gdzieś w odmętach wody. Ale na głowie wciąż miałam koronę i to się liczyło… Choć co ze mnie za księżniczka bez poddanych? Nie zapobiegłam upadkowi własnego państwa…

W pobliżu nie widziałam już ani jednego morskiego stworzenia. Tylko niektóre syreny wciąż jeszcze pływały tam i z powrotem, odległe, jakby znajdowały się za jakąś tkaną z alg kotarą. Niektóre dźwigały ciała bliskich, inne jakieś kuferki… Fale wciąż spychały je z kursu, tylko ja jeszcze trwałam w miejscu, związana jakby klątwą z tym umierającym miastem… O moja biedna ojczyzna! Moja Antymida!

Zasłoniłam usta dłońmi, gardło mi się ścisnęło. Co mam teraz począć?! Gdzie płynąć?! Gdyby nie fakt, że Zatoka Meksykańska przechodziła zapewne w tym momencie to samo, wyruszyłabym do mojej sąsiadki, księżnej Volvy Black. Kiedy jedna z nas wyjeżdżała w delegację, zawierałyśmy tymczasową unię personalną.

Nagle przed oczami mignęło mi coś różowego. Różowa łuska!

– Araminta?! – krzyknęłam.

Choć Araminta pochodziła z Atlantydy, i tak była moją najlepszą przyjaciółką. Od pięciu lat mieszkała na moim dworze. Araminta się odwróciła. Jej czarne loki poprzetykane licznymi łososiowymi pasemkami zafalowały w nagłym porywie prądu, który ją popchnął. Upuściła nierówny głaz, który trzymała w rękach. Usiłowała kogoś ratować?…

Fale, które wcześniej się uspokoiły, teraz ruszyły z podwójną siłą.

– ARAMINTA! – wrzasnęłam. Głos rozrywał mi gardło, za nic nie potrafiłam teraz wydobyć z siebie legendarnego śpiewu, z którego na ogół słyną syreny. Stres i rozgorączkowanie, chaos… Dookoła mnie szalały i przelewały się furia nieba i gniew oceanu. Jak miałam je przekrzyczeć bez użycia syreniego głosu?! – ARAMINTA, DO GÓRY! RUSZ SIĘ, NO PŁYŃ! Czemu stoisz przy dnie?!

Nie zwracając uwagi na spadające zewsząd głazy, zaczęłam płynąć ku niej.

Amidę mogłam zostawić, ale nie Aramintę!

– AMELIA, UCIEKAJ… BŁAGAM CIĘ, UCIEKAJ!

– NIE MA MOWY, NIE MOGĘ, NIE MOGĘ CIĘ TAK ZOSTAWIĆ!

– DAM SOBIE RADĘ… UCIEKAJ, UCIEKAJ, BO ZGINIESZ!

Po lewej stronie walił się dom, kilka metrów dalej runęła Kolumna Zwycięstwa. Jakieś posiniaczone syrenie ciało zsunęło się ze skalnej półki, by po chwili zniknąć w powstającej otchłani… Przyśpieszyłam. Płynęłam tak szybko, na ile tylko było mnie stać. Nie minęła minuta, a już byłam blisko przyjaciółki… Teraz widziałam ją tylko od pasa w górę. Zauważyłam, że próbuje usunąć najbliższe kamienie. Bez wahania ruszyłam, aby jej pomóc.

Araminta szarpała się i szamotała. W miejsce odgarniętego przeze mnie żwiru natychmiast zsypywał się nowy! Po kilku minutach niezmordowanej walki z żywiołem udało mi się pochwycić Aramintę i pociągnęłam ją w górę. Ani drgnęła!

Co gorsza, poczułam kolejną falę wstrząsów…

Araminta wrzasnęła. Ostre skały musiały zranić jej ogon. Tymczasem kruszeń się piętrzył.

– AMELIA, SPŁYWAJ!

– NIE!

– Tak! Ratuj siebie, nie mnie! Chcę, żebyś żyła! ŻYJ, AMELIO! CARPE DIEM![1]

– Bez ciebie?! No jak?!

Coraz mniej wierzyłam, że nam się uda… Ale nie wyobrażałam sobie życia bez kogoś takiego jak Araminta. Musiałam jej jakoś pomóc, musiałam, musiałam!

Napływająca fala oderwała mnie od przyjaciółki i rzuciła kilka metrów dalej. Chciałam do niej podpłynąć z powrotem, ale było to niemożliwe, im bardziej się starałam, tym mocniej spychało mnie w tył… A potem pod wpływem jakiegoś straszliwego zderzenia jeden z ostatnich budynków eksplodował kawałkami szkieł… Mimo to zanurkowałam. Raz, drugi… Nieustępliwie zmagałam się z prądem. Na próżno. W starciu z tak potężnym żywiołem nie miałam żadnych szans. Nie mogłam utrzymać się dłużej na wodzie, mięśnie mi zwiotczały, morze robiło ze mną, co chciało…

Nie miałam już sił… Resztkami świadomości zanotowałam, że korona ześlizguje mi się z głowy. Następnie, delikatnie muskając moje ramię, opadła w siną, ciemną toń. Razem ze mną…

***

Gdy odzyskałam przytomność, leżałam na piasku. Suchym, ciepłym. Z trudem się podniosłam. Marszczona sukienka „bombka” przykleiła mi się do ciała i od razu na nim przyschła, wraz z kilkoma brązowymi, kruchymi jak papier wodorostami. Zamiast ogona miałam dwie chude, smukłe nogi. Miały one dziwną, czerwonawą barwę. Kiedy ostatni raz byłam na lądzie, tak nie wyglądały. Palcem szturchnęłam jedną z łydek. Zapiekła niemiłosiernie. Wiedziałam, co to oznacza. Na boga Sal-An-Syona! Było prawie samo południe! Uniosłam oczy ku rozległemu, błękitnemu niebu. Było tak jasne, że zdawało się białe. Blade lico słońca wisiało wysoko w górze, bezlitośnie parząc śmiałków, którzy odważyli się wyjść o tej porze na dwór. Wstałam, chcąc jak najszybciej się gdzieś schronić. Wystarczyło, że miałam lekko indiańską urodę, bardziej czerwonej skóry nie potrzebowałam. Chwyciłam spódnicę po obu stronach ud tak, żeby nie podwiewał jej wiatr, i rozejrzałam się wkoło. Przed sobą miałam morze. Karaibskie. Wciąż lekko wzburzone, lśniło lazurem. Na jego niespokojnej powierzchni co rusz pojawiały się perliste grzywy piany…

Jakim prawem było tu wciąż tak pięknie?!

Pomyślałam, że muszę się napić. Czegoś zimnego… Woda przy powierzchni jest zawsze taka gorąca…

Co z tego! Powinnam do niej wskoczyć i płynąć prosto do domu! Tak uczyniłaby Tikalie, moja poprzedniczka. Prawda…? Ale Tikalie to Tikalie… A ja… To ja… I chyba… nie dam rady… Nie jestem w stanie zmierzyć się z takim ogromem zniszczenia… Nie wiem, co powiedzieć cudem ocalałym…

A na dodatek straciłam koronę…

Gdyby chociaż Araminta była przy mnie! A tak… a tak…

Zacisnęłam zęby i pięści, usiłując wziąć się w garść. Gdy udało mi się opanować smutek, rozejrzałam się po plaży.

Kilkanaście metrów dalej znajdował się niewielki bar. Postanowiłam wejść do środka. Wewnątrz było jasno, pachniało suchym drewnem i może trochę solą. Przy kontuarze siedziało czterech mężczyzn. Dwóch z nich, rosłych i mocno opalonych, o czymś rozmawiało. Mówili po hiszpańsku, ale ledwo byłam w stanie wyłapać pojedyncze słowa. Obok jakiś niechlujny brodacz popijał napój z kufla. Siedzący w pobliżu osiemnastolatek przyglądał się całej trójce z dezaprobatą i co chwila wzdychał. Bez wątpienia uważał, że zasługuje na lepsze towarzystwo. Wcale mu się nie dziwiłam. Jako jedyny tutaj był schludnie ubrany (kremowa koszula, brązowa piracka kamizela, ciemne spodnie). Przydługie, brzoskwiniowe włosy miał starannie zaczesane, jego delikatne rysy miały w sobie coś europejskiego. Ciekawe, skąd się tutaj wziął.

Spojrzałam na cennik. Nagle dotarło do mnie, że nie mam przy sobie żadnych pieniędzy. Co za pech! Ale skoro już tu jestem, napiję się chociaż wody z kranu…

Poszłam do toalety. Była ciasna, o blaszaną umywalkę był oparty mop. Gdy zaspokoiłam pragnienie, spojrzałam w lustro. Rozczesałam palcami skołtunione włosy. Miałam w nich chyba połowę Antymidy, od karbowanych wodorostów po maciupkiego kraba. Nie żył już niestety, więc ze smutkiem strzepnęłam go na podłogę.

Muszę skombinować jakąś bieliznę… Złapałam spódnicę po bokach i zastanawiając się, co mam robić dalej, wróciłam do sali.

Siedzący przy barze mężczyźni wlepiali teraz wzrok w stojącą w głębi lokalu skrzynkę. Po jej szklanej powierzchni w górę i w dół biegały szerokie pasy. My, syreny, nie widzimy obrazu na ekranach. Szkoda!

– Biegnie… Biegnie… Uwaga! Będzie strzelał! No to był… A nie, nie! Escolar w ostatniej chwili zabrał mu piłkę, genialne zagranie, kibice szaleją z radości!

Właśnie zmierzałam do wyjścia, gdy nagle drogę zagrodził mi tamten elegancki młodzian. W rękach trzymał kawałek czarnego materiału.

– Proszę – powiedział po hiszpańsku, wyciągając rękę w moją stronę. – Szorty. Damskie. Dopiero co kupione.

Spojrzałam na niego zaskoczona. Jakiś obcy facet kupił mi ciuchy! Na antymidzki panteon, jak nisko upadłam! Gdybym nie była w tak tragicznym położeniu, pewnie uderzyłabym go w twarz.

– Pomyślałem, że ci się przydadzą, bo sądząc po tym, jak trzymasz spódnicę, już na pierwszy rzut oka wiadomo, że nic nie masz pod spodem – dorzucił nieznajomy.

Otworzyłam usta z oburzenia.

– B-bezczelny!

Roześmiał się.

– Idź się ubrać – powiedział i rzucił we mnie szortami.

Schwyciłam je w locie i odwróciłam się na pięcie z zamiarem pójścia do toalety.

– Hej, a gdzie „dziękuję”?! – krzyknął za mną.

– Najpierw sprawdzę, czy są dobre – odparłam złośliwie, pozwalając zamykającym się drzwiom trzasnąć.

***

UMOWA Z ŁOTREM STULECIA

Ku mojemu zdziwieniu szorty pasowały. I nawet dobrze w nich wyglądałam! Z ulgą wygładziłam zmięte brzegi spódnicy. Nie musząc ciągle jej przytrzymywać, czułam się dużo, dużo lepiej.

Mój wybawca czekał przed barem. Stał prosto, ale na luzie, jasnoruda grzywa powiewała mu na lekkim wietrze. Twarz miał tak nieruchomą, że przypominała maskę. Patrzył na morze, jakby wiedział, że jeszcze wczoraj pod tą intensywnie niebieską taflą krył się najprawdziwszy syreni Babilon… Na myśl o katastrofie zabolało mnie serce. Z trudem powstrzymałam się od płaczu. To, że się rozkleję, w niczym mi nie pomoże. Żadna moja łza niczego nie przywróci. Nie będzie więcej Antymidy… Jak ja się z tym kiedykolwiek pogodzę?!

– Dzięki za portki – rzuciłam, byle tylko coś powiedzieć i nie musieć więcej o tym myśleć. – Zapłacę, jak tylko będę miała jakieś pieniądze… No i może dach nad głową.

– Nie trzeba – odpowiedział lakonicznie i bez emocji, co wytrąciło mnie z równowagi.

– Jak to „nie trzeba”?! Uratowałeś mi tyłek… Dosłownie!

Roześmiał się. Lekko i dźwięcznie, ale nie oczarowało mnie to.

– Jestem Jet Mir – powiedział.

– Amelia.

Staliśmy przez chwilę w milczeniu. Jet Mir wyjął z kieszeni złotą wstążkę i przesunął ją między palcami.

– Biedna Antymida. Naprawdę mi jej żal.

– K-kojarzysz Antymidę?!

Zaskoczył mnie. Zaczęłam mu się przyglądać w poszukiwaniu oznak przynależności do jakiegokolwiek syreniego państwa, jednak nic nie znalazłam. Żadnych pierścieni, kolczyków, tatuaży ani charakterystycznych cech typu jaskrawe pasemka czy nietypowy kolor oczu. Nawet paznokcie miał perfekcyjnie przejrzyste! Jak w Księstwie Przezroczystości…

Ale Jet Mir nie mógł być Antymidyjczykiem. Po pierwsze, w ogóle nic nie miał z indiańskich rysów. Po drugie, gdyby pochodził z mojej świętej pamięci ojczyzny, raczej by mnie znał. Może nie cieszyłam się taką popularnością jak Tikalie, ale byłam dość znana…

– Kojarzę Antymidę, dobrze znam to państwo. – Jego głos wyrwał mnie z rozmyślań. Patrzyłam, jak zbiera włosy w kucyk. – Byłem kilka razy w Atandze i od czasu do czasu odwiedzałem Anyang. Doprawdy urzekające miejsca… Szkoda, że skończyły tak smutno.

Objęłam się ramionami i opuściłam głowę, pozwalając nierównej ciemnej grzywce opaść mi na czoło.

– Smutno? To nie było smutne…

Zielonkawe oczy Jet Mira zdawały się nieobecne, jakby ich uwagę przykuwało coś innego, może ziarenka mącznego piasku pokrywającego połacie trawy, może pieniące się morze, a może po prostu dostrzegł coś, czego ja nie byłam w stanie zobaczyć? Oddałabym wszystko, by widzieć w tej chwili to samo… O, moja biedna ojczyzna!

– To było okrutne – powiedziałam, a głos mi zadrżał. Z trudem zdusiłam szloch. – Okrutne i bardzo nie na miejscu. Nie mogę uwierzyć, że nasi bogowie pozwolili na coś takiego! W tym trzęsieniu ziemi zginęło tyle syren i trytonów, takich jak ja czy ty, którzy mieli swoich bliskich i plany… Być może, kiedy słyszysz, że umarło pięćdziesiąt nieznanych ci osób, z czasem przechodzisz nad tym do porządku dziennego. Ale my, Antymidyjczycy, zwracamy uwagę na jednostkę. Dla mnie wszyscy obywatele byli ważni… Czuję się teraz, jak gdyby odeszli moi bracia i siostry! O moja biedna ojczyzna!

Gdybym tylko potrafiła cofnąć czas… Ofiarowałabym całą siebie, by tylko uratować tamte życia… Ocalić Aramintę…

Przed oczami stanęły mi obrazy, jak wybieramy w książęcej garderobie ciężkie od złota i muszli suknie, albo jak bawimy się, zdobiąc napisami z lukru przygotowane przez nadwornego kucharza torty. Albo jak grałyśmy w seneta. Często także pływałyśmy – na różnych głębokościach, raz tuż przy dnie, a raz całkowicie przy powierzchni, by w nieskończoność oglądać rozproszone przez wodę mieniące się promienie słońca… Kiedy zaś bogata karuzela świateł i cieni powoli zaczynała nas męczyć, dobrze było zamknąć oczy i po prostu podryfować, wsłuchując się w dźwięk przesypujących się w oddali warstw piasku. Ich wahadłowy ruch „tam i z powrotem” przypominał mi tykanie zegara. Gdybym mogła nadać czasowi jakiekolwiek brzmienie… Bez wątpienia wybrałabym właśnie to.

Według Araminty te drobniutkie ziarenka piasku posiadały tajemnice, gromadziły wspomnienia o twarzach osób, które brały je w dłonie. Pamiętały dawny porządek wszechświata. Godzinami próbowałyśmy sensownie połączyć nasze pomysły i odkryć sekret rozgadanych okruszków, ale te uparcie milczały, nie chcąc przekazać nam nic, poza odwiecznym szumem ich wzajemnego ocierania się o siebie.

Zaprzyjaźniłyśmy się z tym piaskiem! Zaprzyjaźniłyśmy się z tym cholernym, przeklętym piaskiem… A on odebrał nam obu, co miałyśmy najcenniejsze. Jej – życie… A mnie ją – moją przyjaciółkę od serca. Araminta… Och, Araminto! Słyszysz mnie jeszcze?!

– P-powinnam była umrzeć razem z nimi! – wybuchłam w końcu, kryjąc twarz w dłoniach. Zaczęłam mazać się jak małe dziecko, ale nic nie mogłam na to poradzić, byłam zbyt zrozpaczona, żeby dłużej udawać, że nic się nie stało. – Moje miejsce jest na dnie morza… Tam, gdzie Antymida! Dlaczego nie udało mi się uratować Araminty, dlaczego, no dlaczego?! Była dla mnie jak siostra…

Nie przestając płakać, drżącym, pełnym spazmów głosem opowiedziałam Jet Mirowi o ostatnich chwilach Araminty. Było to straszne przeżycie. Już miałam ochotę rzucić się do morza na poszukiwanie jej ciała, gdy Jet Mir chwycił mnie za ramię.

– Nie tak szybko, młoda damo.

Nie chciałam, aby mnie dotykał, więc się wyszarpnęłam.

– Z twojej relacji wcale jednoznacznie nie wynika, że Araminta nie żyje…

– J-JAK TO NIE?!

– Jeżeli opisywana przez ciebie pora dnia się zgadza, to do najsilniejszego trzęsienia ziemi doszło dobre półtorej godziny temu. Zjawisko, z którym miałyście do czynienia, najprawdopodobniej było tylko echem silnej klęski żywiołowej, której epicentrum znajdowało się gdzie indziej. Z czego wynika, że Araminta mogła się uwolnić.

Zszokował mnie tą wiadomością do tego stopnia, że przestałam płakać.

– Poważnie tak myślisz? – wykrztusiłam, szukając potwierdzenia na jego twarzy. – Że jest jakaś nadzieja?

Jet Mir postąpił kilka kroków do przodu, jego stopy dotknęły wody. Nie przejął się tym jednak – widocznie punkt przemiany miał umiejscowiony wyżej. Punkt przemiany to takie miejsce na nodze, na odcinku od pięty do uda, które, gdy zetknie się z wodą, powoduje powrót do syreniej postaci. Wyrasta z niego łuskowa powłoka, która opatula nogi i przyklejając się do nich, zmienia je w ogon.

– Moje przyrządy rzadko kiedy się mylą, a nauka na ogół ma rację… Tak, sądzę, że Araminta mogła przeżyć. Ale jeżeli istotnie miała tyle szczęścia, to bez wątpienia leży teraz wśród gruzów bardzo ciężko ranna.

Wskoczyłam do wody.

– Płynę tam!

– O, nie ma mowy! – Znów mnie powstrzymał, łapiąc tym razem za sukienkę. Spojrzałam na niego wściekła. – Żeby cię także coś przygniotło? Ja popłynę, mam więcej doświadczenia w tych sprawach.

– Ty?! – prychnęłam.

– Ja. Jestem sejsmologiem z zawodu…

Uff, przynajmniej nie należy do KONCHY!

– Masz pod wodą stację badawczą?

Oddalił się od brzegu, a kiedy już znalazł się na odpowiedniej głębokości, czyli woda sięgała mu do żeber, schylił się lekko, zanurzając ręce: no jasne, przed przemianą musiał się przebrać. Odwróciłam wzrok, a kiedy spojrzałam ponownie, lniane spodnie miał owinięte wokół ramienia. Do jednej z nogawek wepchnął chyba swoją koszulę i kamizelę, bo była dosyć pękata. Za jego uszami wyrosły twarde, strzeliste płetwy barwy karmelu, przy postrzępionej krawędzi pokryte brązowawymi plamkami. Śmiesznie z nimi wyglądał. Ja czegoś takiego nie miałam.

– Skąd jesteś?! – zapytałam.

– Z Miodowej Ziemi – odparł.

– To gdzieś na Oceanie Indyjskim?

– Tak.

– Gdzie dokładnie?

– Morze Lakkadiwskie. – A ja myślałam, że on jest z Europy! – Chodź, pokażę ci moją łódź! – zawołał i zanurkował.

Zdesperowana, zniecierpliwiona, ale i nadzwyczaj zaciekawiona, skoczyłam za nim do wody. Czułam, że mogę się wpakować w poważne tarapaty, jeśli mu zaufam, ale… Nie miałam nikogo, a on mógł mi pomóc.

Zanim nogi pokryła mi łuska, zsunęłam szorty i schowałam je pod gorset. A co! Na pewno się jeszcze przydadzą. Lepiej je mieć pod ręką.

***

Odkąd pamiętam, nie widziałam aż tak brudnego morza. Jego lazur stał się jakby siwy, przydymiony. Dostrzeżenie czegokolwiek z odległości większej niż półtora metra było po prostu niemożliwe, a jednak Jet Mir raźno płynął przed siebie. W miarę zanurzania robiło się coraz ciemniej. Zawieszony w wodzie pył w irytujący sposób utrudniał widoczność. Jego drobinki niekiedy zbierały się w jednym miejscu i w zaczarowany sposób przypominały sylwetki syren bądź zamglone kształty morskich zwierząt. Parokrotnie Jet Mir zatrzymywał się, wypatrując groźnych dla nas drapieżników. Na szczęście były tylko złudzeniem.

Choć my, syreny, żyjemy na ogół w zgodzie z florą i fauną podwodnego świata, to istnieją gatunki, których lepiej unikać. Są to wbrew pozorom nie tylko występujące na Pacyfiku (w Zatoce Meksykańskiej i na Karaibach rzadko) barrakudy oraz tygrysie rekiny, ale również elektryczne węgorze. Już pojedyncze porażenie z ich strony może okazać się dla nas śmiertelne, a mimo to polujemy na nie. Wartość ich skóry jest nieoceniona.

My, syreny, drżymy również przed meduzami. Niszczą naszą łuskę, nadając jej barwę ponurej szarości.

Ja bałam się jeszcze zamieszkujących rafy koralowe muren. Kiedy byłam mała, jedna z nich dziabnęła mnie w płetwę. I to akurat w tym miejscu, gdzie mam ten fajny wzorek!

Ale dość już o zagrożeniach, bowiem powoli zbliżaliśmy się do piaszczystego dna. Był to brzydki teren, pokryty kamieniami i pełen szkieł. Przed nami rozciągały się pobrużdżone pagórki, na których cumowała najbardziej awangardowa łódź podwodna, jaką miałam okazję widzieć. Ustawiona na miedzianych odnóżach przywodziła na myśl okaz azorskiego kraba. Nawet marmurkowy kolor się zgadzał: charakterystyczny odcień ziemskiej brzoskwini, z delikaną szczyptą rdzy, tycjanu i ugru…

– O mój Boże, nie mów, że to twoja stacja badawcza! – wykrzyknęłam, z zachwytu trzepocząc bocznymi płetwami. – Wygląda bajecznie!

Jet Mir zaśmiał się chłodno.

– Od wewnątrz jest znacznie mniej przytulna – powiedział, rozgarniając wodę ramionami.

Musiałam się bardzo starać, żeby dotrzymać mu tempa.

– Aha, nie ja odpowiadam za rozgardiasz, który panuje wewnątrz. Kiedy korony cierniowej nie ma, polipy harcują… Moje siostry lubią sobie pofolgować, gdy nie ma mnie w domu.

– Oo, nie wiedziałam, że masz rodzeństwo.

– Mam. Pięć sióstr.

– PIĘĆ?!

– Meghna, Namya, Darsha, Kashvi i Meevani.

– Fajne imiona! – Nie szkodzi, że od razu wyleciały mi z głowy. – Kto jest najstarszy?

– Darsha. Ma około trzydziestki. Ja wkrótce skończę dwadzieścia trzy lata.

Otworzyłam szeroko oczy.

– Dwadzieścia trzy?! To niemożliwe, ściemniasz! Dałabym ci ledwo osiemnaście!

– To miłe, że masz mnie za aż tak młodego.

Wylądowaliśmy miękko na dachu łodzi.

Jet Mir wskazał mi środek platformy. Mieściła się tam klapa, obok której zamontowano mały głośnik. Chłopak pochylił się nad nim i wyrecytował niesłychanie długie, kompletnie dla mnie niezrozumiałe hasło. Gdy skończył, lampka rozbłysła zielenią. Jet Mir szybko przycisnął klapę, aż natrafił na opór dwóch metalowych prowadnic na kółka. Odjechała na bok, a prowadnice się za nią wsunęły.

– Przepraszam za niedogodności – powiedział Jet Mir.

– Dostałeś tę łódź w spadku?

To niemożliwe, żeby dwudziestotrzyletni mężczyzna dorobił się takiego bogactwa, żeby stać go było na własny okręt podwodny.

– Nie, nie w spadku… Chociaż w sumie… Nieważne. W każdym razie jest moja – powiedział szybko, widząc, że patrzę na niego podejrzliwie. – Mogę płynąć wszędzie, tylko nie do Miodowej Ziemi.

– Dlaczego? – Nie móc już ani razu zobaczyć swojej ojczyzny… Okropne uczucie. Nagle w kącikach moich oczu znowu wezbrały ciepłe łzy.

Jet Mir nic nie odpowiedział, tylko zsunął się w głąb statku. Wskoczyłam za nim. Gdy opadałam na dno, w nozdrza uderzył mnie zapach żelastwa.

Znajdowaliśmy się w okrągłym pomieszczeniu o promieniu około jednego metra. Jego ściany były z ogromnych, ryflowanych płyt z rudawego metalu. Wisiały na nich całe archipelagi fotografii w małych, zniszczonych rameczkach. Nagle zdałam sobie sprawę, że nie widzę żadnych drzwi.

Jet Mir zdjął z haka pęk kluczy na kółku i zaczął je przerzucać. Było ich chyba ze trzydzieści, ale on szybko znalazł ten, który go interesował.

Na środku podłogi sterczał panel kontrolny. Jet Mir przestawił pokrętło z dwunastki na dwójkę. Czy to możliwe, aby ta z pozoru niewielka łódź miała aż dwanaście pięter?

Winda zaczęła powoli sunąć w dół, więc chwyciliśmy się panelu.

***

Po drodze mijaliśmy drzwi – typowo indyjskie, masywne, z ornamentami. Na poziomie drugim nie dostrzegłam żadnych. Była tam jedynie wielka wnęka, osłonięta metalową siatką. W jej okach prześwitywały mgliste promienie. Gdzieś na dole musiały być wielkie okna… I były.

Z moich ust prawie wyrwał się krzyk, bo… byłam na Antymidzie!

Prawie.

Znajdowałam się w bardzo wysokiej sali na planie dziesięciokąta. Z każdego wierzchołka wychodziła wysoka kolumna, która wraz z sąsiadkami podtrzymywała szklane ściany. Za nimi rozciągał się sielankowy podwodny krajobraz. Szarożółte wzgórza, akwamarynowe morze…

ANTYMIDO! Gdzie jesteś…?

Na środku pomieszczenia znajdowała się aparatura służąca do kierowania łodzią. Opłynęłam ją dookoła i okazało się, że jest połączona z potrójnym sterem i prowizorycznym pomieszczeniem utworzonym z biblioteczek. Zajrzałam do środka. Znajdowało się tam masywne biurko z krzesłem obitym płaszczką. Był także globus. Każdy zamieszkany przez syreny kraj oznaczono innym kolorem. Te puste, jak na przykład Morze Sargassowe, pozostały szare. Lądy przedstawiono jako białe plamy, choć zostało na nich zaznaczonych parę państw.

– Przyniosłem ci coś do siedzenia.

Odwróciłam się. Jet Mir trzymał w rękach elegancki taboret. Postawił go przed biurkiem, sam usadowił się na krześle. Ręce złożył w specyficzny sposób: łokciami dotykał blatu, a czubki palców stykały się tak, że tylko środkowe leżały obok sobie, tworząc pomost.

– Musimy porozmawiać – powiedział.

– Tak. – Przysunęłam się do biurka. Poza moim taboretem wszystkie meble były przytwierdzone do podłogi. – Mam do ciebie kilka pytań. Pierwsze z nich to: kiedy pomożemy Aramincie?!

Ani na moment nie zapomniałam o przyjaciółce i liczyłam, że będzie jeszcze żywa, choć… nadziei było coraz mniej.

Jet Mir wyciągnął z kieszeni koszuli zegarek na łańcuszku i spojrzawszy na jego tarczę, powiedział:

– Za około piętnaście minut.

– PIĘTNAŚCIE MINUT!? – wyrwało mi się.

Naprawdę nie chciałam być impulsywna, ale na boga Sal-An-Syona, straciliśmy już masę czasu na samą podróż tutaj, a on jeszcze każe mi czekać?! Obiecał, że mi pomoże, więc czemu się nie pośpieszy?! Przecież z każdą chwilą jej szanse maleją coraz bardziej!

Powiedziałam mu to, on jednak machnął ręką i stwierdził, że czas nagli nas tylko o tyle, że jego łódź nie może na dłużej zatrzymywać się w jednym miejscu. I że Araminta bez wątpienia żyje. Wyprowadziło mnie to nieco z równowagi. Wcześniej byłam w miarę spokojna, ale teraz stres powrócił.

Gdybym cofnęła się w czasie i wyciągnęła ją spomiędzy głazów, być może rzeczywiście ocalałaby… Ale tylko bóg Um-Nach-Mel mógł dokonać podobnego czynu! Nie my, zwykli śmiertelnicy…

Co ten Jet Mir sobie w ogóle wyobraża?! Wpatrzyłam się w niego wrogo, łapiąc się krawędzi taboretu.

– Jeżeli jesteś taki pewny powodzenia swojej misji, może byś chociaż powiedział dlaczego?

Zaśmiał się cicho, co jeszcze bardziej mnie rozjuszyło.

– Och, wcale nie jestem przekonany, czy masz ochotę to usłyszeć – odrzekł spokojnie. – Jak wygląda ta Araminta? – zapytał.

– Jest wysoka, ma różowy ogon i czarne włosy z łososiowymi pasemkami, a na szyi koralową kolię…

Jet Mir mruknął coś pod nosem, po czym wstał. Oparł ręce o biurko. Pochylił się lekko w moją stronę i się uśmiechnął – ale jego oczy pozostały chłodne.

– W naszym świecie nie ma nic za darmo. Wiesz o tym, prawda? – zapytał. Skinęłam głową, nie spuszczając z niego oczu. – To, czy Araminta zostanie uratowana, zależy wyłącznie od umowy, którą za chwilę będziesz musiała podpisać… Pod warunkiem, że dokonasz właściwego wyboru.

– Wszystkie decyzje są dobre.

– Tylko na początku – zripostował.

– Tak mnie chcesz zachęcić? Słabo ci idzie – powiedziałam, unosząc do góry brwi.

Jet Mir sięgnął pod biurko, wyciągnął średniej wielkości klepsydrę i postawił ją przede mną.

– Myślę, że zrobi to na tobie większe wrażenie niż zegarek – powiedział i drasnął jej przewężenie paznokciem. – Jeżeli nie namyślisz się w ciągu pięciu minut, nie wyruszę jej na ratunek.

Zerwałam się z krzesła.

– Łaski bez! Sama popłynę!

– I nie tylko nie wyruszę, ale i ty sama stąd nie wyjdziesz, dopóki nie zgodzisz się przyjąć MOICH warunków…

– Jeżeli Araminta zginie, nigdy na nie nie przystanę!

Zielonkawe oczy Jet Mira nagle złagodniały.

– Słyszałaś kiedykolwiek o płytach strażniczych? – zapytał.

– Oczywiście. – Jestem księżniczką, jak mogłabym o nich nie słyszeć?!

– Dwa miesiące temu zlokalizowałem jedną z nich.

Aż przysiadłam.

– SŁUCHAM?!

– Nieprawdopodobieństwem byłoby na jakąś nie natrafić, gdy pływa się w kółko po jednym i tym samym oceanie.

Spojrzałam na swoje dłonie. Leżały splecione na podołku. Mało brakowało, a zaczęłabym wykręcać palce.

***

Jet Mir odkrył płytę strażniczą.

O Albanero przenajświętsza!

Dlaczego wśród tysięcy archeologów, biznesmenów i poszukiwaczy udało się akurat jemu?! To łotr, strach pomyśleć, jak wykorzysta zapieczętowane misterium… W życiu nie zgodzi się oddać go właścicielom! Jeżeli byłyby to pieniądze albo jakieś zatopione skarby, to jeszcze pół biedy… Ale co się stanie, gdy będzie to pradawna moc albo informacja mogąca odwrócić bieg historii? Legenda głosi, że „tych odkryć jest tyle, by siedemnaście razy zmienić ład, przestroić ducha ludzi, wykształcić nowy świat”. Czy ktokolwiek w ogóle może posiąść tak straszliwą potęgę?

Pochłonięta myślami, nie słyszałam, co mówi Jet Mir:

– W Miodowej Ziemi zostało wszystko, co miało dla mnie jakąkolwiek wartość. Honor, sława, kontakty z wpływowymi ludźmi, liczne tytuły, wesoło pobrzękujące monety w rekiniej sakiewce… Ach. Za czym ja w ogóle tęsknię? – Roześmiał się gorzko. – Zostawiłem tam siebie. Swój spokój ducha… I przepełnione urokiem senne dni… – Twarz wypogodziła mu się na to miłe wspomnienie, przybierając delikatny, łagodny, ale lekko stęskniony wyraz, taki sam, jak kiedy zobaczyłam go po raz pierwszy. Radość ta niestety trwała bardzo krótko. Wyglądało na to, że im szczęśliwszy w danym momencie jest Jet Mir, tym bardziej cierpi później. – Zostawiłem przyjaciół, matkę i ojca… Serce tam zostawiłem! Ale któregoś dnia wrócę. Odbiorę je z powrotem! Zobaczycie, popamiętacie. I ten jedyny w swoim rodzaju zapach żelaza, i ciągnącą się nad złotym miastem purpurową łunę… krew. – Zaśmiał się krótko, ponuro. – Ale najpierw mam inne zadania, tak zwane priorytety. W ciągu pięciu lat mojej tułaczki odwiedziłem i wykładałem na wielu szanujących się uniwersytetach…

– Na przykład?

– Lambertańska Akademia Świadomości Wyzwolonej w Fort Minor.

– To jedna z najwybitniejszych szkół na Oceanie Atlantyckim! – zawołałam, otwierając szeroko oczy ze zdziwienia.

– Mój duch odkrywcy strasznie się tam nudził.

Wyprostowałam się.

– Do czego więc jestem ci potrzebna? Mam jakiś tam zasób wiedzy, ale wygląda na to, że nie wiem nawet w połowie tego co ty. Chyba że szukasz panny na posyłki.

W klepsydrze przesypała się już ponad połowa piasku. Czy Araminta aby na pewno jeszcze żyje? Czy jest bezpieczna? Czy kiedykolwiek jeszcze ją zobaczę?

– Spójrz na mnie – polecił.

Niechętnie uniosłam wzrok na Jet Mira. Miałam już dosyć jego braku szacunku wobec mojej osoby (jestem księżniczką, na litość boską!) oraz niestabilności emocjonalnej. No i dlaczego kazał mi tyle czekać na uratowanie Araminty?

– W Powszechnej Legendzie jest zapisane, że aby otworzyć wrota, jakimi jest płyta strażnicza, należy najpierw ułożyć na niej pewne określone przedmioty w odpowiedniej kolejności.

Nagle przed oczami stanęła mi wizja, jak cała spocona przedzieram się przez dżunglę amazońską, w oldskulowym beżowym kapelusiku z lamerskim daszkiem, i szukam zaczarowanego korkociągu, podczas gdy komary tną jak brzytwa moje ręce i nogi.

Masakra! Nigdy w życiu!

Jet Mir wstał i uśmiechając się ukradkiem, odwrócił się do jednej z biblioteczek. Jego smukłe, długie palce pomknęły po starannie oprawionych grzbietach książek.

– Znalazłem je – powiedział. – Wszystkie.

Z głośnym świstem wyrzuciłam wodę ze skrzeli.

– Poważnie?! – Nie mogłam uwierzyć, że dokonał czegoś takiego! – I co to w ogóle jest?

– Muszle. – Wrócił do biurka. – Wiem, jak wyglądają, i wiem też, kto je ma.

– Więc co mam zrobić? – Zupełnie nie rozumiałam, czego ode mnie oczekiwał.

– Ich posiadaczki wiedzą, nad czym sprawują pieczę. Trzeba je przechytrzyć. – Wstał. – Na tym właśnie polega twoje zadanie, Amelio. Zgadzasz się? – zapytał i wyciągnął do mnie prawą dłoń.

Ostatnie ziarenko piasku uderzyło w szczyt stożka w dnie klepsydry. W milczeniu spoglądałam to na nią, to na Jet Mira. Konflikt z prawem kontra utrata życia przyjaciółki. Dobro ogółu czy dobro własne?

– Muszę wiedzieć, kim są te osoby – powiedziałam.

Jet Mir wyciągnął z szuflady jakieś papiery. Podał mi je bez słowa.

Każda strona zawierała szczegółową charakterystykę jakiejś osoby. Były to głównie dziewczyny. Wczytałam się dokładniej w ich dane. Nie znałam ani jednego nazwiska… Znalazłam więc, czym się zajmują. Przedstawicielka państwa w organizacji międzynarodowej… Szefowa rządu…

Zamach stanu.

ZAMACH STANU! A JA JESTEM KSIĘŻNICZKĄ!

Zrobiło mi się słabo.

– No? – Jet Mir zabrał papiery. – Co zdecydowałaś?

Przygryzłam dolną wargę. Przymknęłam powieki, myśląc intensywnie… Choć w głębi duszy już wiedziałam. Decyzja została podjęta, gdy poznałam Jet Mira i gdy powiedział, że może mi pomóc. Już nie byłam księżniczką. Nie było na tym świecie nikogo, kto mógłby mnie osądzić, a bogowie na pewno by zrozumieli.

– W porządku – szepnęłam. – Zgadzam się.

Nawet jeżeli Jet Mira zdziwił brak protestów z mojej strony, to nie okazał tego.

– Świetnie – oznajmił, uśmiechając się lekko.

Szybko naskrobał swoje zobowiązania wobec mnie (wyratowanie Araminty z opresji, możliwość mojego pobytu na jego łodzi, dofinansowanie na czas misji) i ostemplował. Podsunął mi umowę. Złożyłam na niej swój zawijasowaty podpis. Gdy to robiłam, ręka mi drżała. Jet Mir wziął ode mnie dokumenty i zerknął na nie.

– Jej Książęca Wysokość? – powiedział nieco rozbawiony. – I podpisałaś to? No, no! Odważna jesteś! Też wojujesz przeciwko swoim ambasadorkom typu II?

Nie odpowiedziałam.

Jet Mir schował umowę do szuflady.

– Pokażę ci twój pokój, zaczekasz tam do mojego powrotu z Aramintą.

***

[1] Chwytaj dzień.

Redakcja Krystyna Lesińska

Korekta Monika Pruska

Skład Krzysztof Szymański

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

© Maria Rita Foti i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Wydanie pierwsze

ISBN 978-83-7942-694-2

NOVAE RES — WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.