Spis treści

Mały Książę ze strychu

Kobietom mojego życia

Dawno już wyrosłem z lektur dla dzieci, lecz jedna książka towarzyszy mi przez całe życie i co jakiś czas do niej wracam. To Mały Książę Antoine’a de Saint-Exupéry’ego. Znam ją prawie na pamięć, ale co jakiś czas, gdy już wyczytam wszystko z mojej domowej biblioteczki, wyciągam tę jedyną, sfatygowaną, i wkraczam w lepszy świat małego chłopca. I za każdym razem znajduję w niej coś nowego.

Jakież więc było moje zdziwienie, gdy któregoś dnia na strychu, w domku, który odziedziczyłem po mojej babci, wśród najprzeróżniejszych szpargałów znalazłem plik pożółkłych kartek zapisanych równym pismem. Tekst był niestety po francusku, a ja znałem tylko niemiecki i rosyjski. Cóż mogłem zrobić? Zaniosłem kartki do MoonBarda, artystycznej duszy, żyjącego w świecie poezji, który poznał język Balzaka, studiując malarstwo we Francji. Ten, wysłuchawszy mojej prośby o przetłumaczenie, rzucił okiem na tekst i burknął:

– Będzie cię to kosztowało wielką porcję lodów. A teraz mi nie przeszkadzaj, bo muszę skończyć obraz. Zajrzyj jutro wieczorem.

Jednak ten szaleniec przyleciał już następnego dnia o piątej rano. Miał rozbiegane oczy, zmierzwione włosy, na dodatek był w piżamie. Wyrwał mnie brutalnie ze snu, drąc się wniebogłosy:

– Ty wiesz, co to jest?! Wiesz?!

– Co? No, co jest warte, głupku, budzenia mnie w środku nocy, gdy porządni ludzie śpią snem sprawiedliwego?

– Głupku? Zaraz sobie pójdę, a ty nigdy się nie dowiesz, co jest na kartkach ze strychu twojej wielce szanownej babuni. Oooooo…

– Też mi coś! Pewnie jakieś listy miłosne. Babka w młodości podkochiwała się w jakimś Francuzie. Budzisz mnie z powodu starych listów? Nie mogły poczekać?

– Poniekąd masz rację, to są listy. Ale nie miłosne. Według mnie i moich dzieci to rozdziały Małego Księcia Saint-Exupéry’ego, które nie wiadomo dlaczego nie znalazły się w książce. Możliwe, że były za kiepskie. Nie wiem. Tu masz tłumaczenie. Pewnie nie najlepsze, ale poczytaj sobie, niewdzięczniku.

Wcisnął mi do ręki kilka kartek i trzasnął drzwiami tak, że aż ściany zadrżały. Usiadłem z wrażenia, oparłem się plecami o drzwi i zacząłem czytać

***

Mały Książę bardzo dbał o swoją planetkę. Czyścił wulkany, wyrywał baobaby i niszczył gąsienice, które zjadały liście i korzonki kwiatów. Nie lubił ich, były szkodnikami, a na dodatek ten zielony kolor i włochate ciałka… Fu! Lecz pewnego razu jednej z nich udało się schować pod listkiem. Owinięta w kokon przetrwała niezauważona. Po kilkunastu dniach z poczwarki wyłonił się motyl i z trudem wdrapał się na liść. Rozwinął mokre skrzydła, aby wyschły na słońcu owiewane delikatnymi podmuchami wiatru. To był Paź Królowej. Piękne, jaskrawe kolory przyciągnęły wzrok Małego Księcia. Podbiegł do kwiatu, na którego liściu siedział motyl, i oniemiał z zachwytu. Myślał, że to rozkwitł jakiś nowy piękny kwiat. Pochylił się, by sprawdzić, czy równie ładnie pachnie. W tym momencie lekko wystraszony motyl poruszył skrzydłami. Mały Książę odruchowo odsunął się troszkę i zaskoczony spytał:

– Kim jesteś i skąd się tutaj wziąłeś?

– Jestem Paziem Królowej, motylem. W poprzednim wcieleniu byłem piękną malutką gąsieniczką. – Podobnie jak róża Paź nie grzeszył skromnością.

– Ach, naprawdę byłeś, brr… taką… takim brzydkim robalem? – zdziwił się Mały Książę.

– No cóż, to, co dla jednych jest brzydkie, dla innych jest szczytem urody. Piękno często z brzydoty się rodzi – odparł urażony motyl. – Przypomnij sobie bajkę o brzydkim kaczątku.

Kim jesteś i skąd się tutaj wziąłeś?

Poruszył skrzydłami. Gdy przekonał się, że dostatecznie wyschły, odleciał. Po chwili zniknął za horyzontem.

Minęło kilka dni. Obrażony na Małego Księcia Paź Królowej najwyraźniej go unikał. Czasem mignął kolorową plamą przed jego oczami, by za chwilę odlecieć. Aż któregoś wieczoru, gdy Mały Książę szedł przykryć różę kloszem, bo zapowiadała się chłodna noc, usłyszał z daleka jej głos:

– Jakiś ty piękny, Paziu, taki zwiewny i delikatny! Lubię, gdy do mnie przylatujesz.

– Ja też lubię cię odwiedzać. Twój zapach mnie oszałamia. Będziesz moją królową, a ja twoim paziem. Będę ci przynosił na skrzydłach pyłki najpiękniejszych kwiatów.

– Naprawdę? – odrzekła róża słodkim głosem. – Kiedy widzę z daleka, jak przelatujesz, raduje się każdy mój listek. Wyobrażam sobie, że za chwilę delikatnie muśniesz mnie skrzydłami, a ich podmuch schłodzi moje rozpalone płatki. Zawsze czekam na ciebie z niecierpliwością.

Każde słowo róży raniło serce Małego Księcia. Poczuł się zdradzony. Podbiegł jeszcze parę kroków i zza horyzontu wyłoniła się róża. Obok, na kwiatku, siedział Paź Królowej. Róża zawsze wzbudzała zachwyt Małego Księcia, dlatego widok siedzącego przy niej mieniącego się w słońcu paletą barw Pazia wywołał nieznane mu dotąd uczucie zazdrości.

Jak przylatujesz, to każdy listek się we mnie raduje.

Wzburzony powiedział do niej z wyrzutem:

– Codziennie podlewam cię, wyrywam chwasty dookoła ciebie, niszczę gąsienice, aby nie podgryzały twych korzeni, a wieczorami nakrywam cię kloszem, żebyś nie zmarzła. Cierpliwie znoszę twoje humory i dąsy, a ty? Nigdy nie dałaś po sobie poznać, że cieszy cię mój widok. Oddałem ci serce, a ty…

Mały Książę zapłakał. Odwrócił się szybko, by róża nie widziała jego łez, i odszedł z opuszczoną głową. Był bardzo smutny. To właśnie tego dnia oglądał zachód słońca czterdzieści trzy razy. Wtedy zdecydował się opuścić swą planetę. I różę, którą pokochał swoim malutkim sercem.

***

Ósmą planetą była planeta Poety. Siedział przy stole, dookoła którego wydeptana była ścieżka. Na blacie leżały gęsie pióro, kałamarz i kilka kartek. Poeta zajęty był wyrywaniem sobie resztek włosów z głowy. Właśnie zmiął kolejną kartkę i usiłował wrzucić ją do kosza. Nie udało mu się to, kosz bowiem był ich pełen. Zwitek wylądował obok kilkunastu innych poniewierających się na ziemi. Poeta poderwał się z krzesła i zaczął chodzić dookoła stołu, mrucząc:

– Zachorzał… zachorzał… zacho… – przerwał, bo zobaczył Małego Księcia.

– Dzień dobry – powiedział Mały Książę.

– Dobry? – Poeta się zatrzymał. – Dobry to on będzie, gdy skończę wiersz. Nie znasz przypadkiem jakiegoś rymu do słowa „zachorzał”?

– Rymu? – Mały Książę chyba nie wiedział, co to takiego.

– Tak, rymu. Jestem poetą, układam wiersze, a wiersz powinien mieć rytm i rym. Już trzeci dzień szukam rymu do słowa „zachorzał”!

– A co się stanie, jeśli go nie znajdziesz?

– Hm… Muszę znaleźć. Przecież jestem Wielkim Poetą, największym na tej planecie.

– No, ale jeśli jednak nie znajdziesz? – nie ustępował Mały Książę.

– Wtedy napiszę biały wiersz, taki bez rymów. To też poezja.

Mruknął coś i znów zaczął krążyć wokół stołu, powtarzając:

– Zachorzał… zachorzał…

– Przepraszam, że przeszkadzam – odezwał się po chwili Mały Książę – ale czy zechciałbyś napisać dla mnie wiersz o róży?

– Róży? Jednej róży? Jedna róża nie jest godna mojego wiersza. Co można napisać o jednej róży? Jeśli chcesz, mogę napisać wiersz o bukiecie róż. Ba, o bukiecie róż to ja mogę napisać nawet poemat – pochwalił się Poeta.

Wielcy poeci mają bardzo skomplikowane życie.

– Ale ja znam tylko jedną różę i chciałbym mieć wiersz właśnie o niej – wyjaśnił Mały Książę.

– Prawdziwi poeci, tacy jak ja, piszą tylko o rzeczach wzniosłych lub o wielkich uczuciach. A najlepiej, jeśli te utwory są patetyczne i niezrozumiałe. Wtedy to jest wielka poezja. Ludzie się zastanawiają, o co w nich chodzi. Krytycy piszą rozprawy o tym, jaki ten poeta był mądry, i objaśniają, co miał na myśli, pisząc dany wiersz. Potem dzieci w szkole muszą uczyć się ich na pamięć. Tak, wtedy to jest wielka poezja. A ty chcesz, żebym pisał o jednej marnej róży?

– Naprawdę nie możesz napisać wiersza o zwykłym kwiecie, o zwykłym życiu? – spytał Mały Książę.

– Nie, bo ja jestem Wielkim Poetą, a o takich niepoważnych sprawach piszą tylko grafomani i wierszokleci – wyjaśnił Poeta.

Odwrócił się plecami do Małego Księcia i zaczął okrążać stół, powtarzając pod nosem:

– Zachorzał… zachorzał…

Mały Książę pomyślał, że Wielcy Poeci mają bardzo ciężkie i skomplikowane życie.

***

Na planecie Pracoholika panował straszny bałagan. Na biurku i na krzesłach leżały sterty teczek, podłoga usłana była mnóstwem pomiętych kartek. Przy biurku stał mężczyzna ubrany w jasnoszary garnitur i białą koszulę. Nienagannie zawiązany krawat i gładko zaczesane włosy dowodziły, iż wygląd ma dla niego wielkie znaczenie. Nerwowo przekładał dokumenty z jednej teczki do drugiej, na niektórych przybijał pieczątkę albo dwie i składał podpis. Na biurku pod stertą papierów stały trzy telefony. Co chwila któryś z nich dzwonił, a wtedy mężczyzna odgarniał akta i podnosił słuchawkę. Rozmawiał z kimś wyprostowany jak struna, po chwili rzucał się z nieprzytomnym wzrokiem na papiery, by coś sprawdzić, dopisać, wykreślić. Z kieszeni spodni wystawały mu jakieś fiszki, które czasem wypadały na podłogę, aby dołączyć do innych, już tam leżących.

Mały Książę stał dłuższą chwilę, zanim mężczyzna uniósł głowę i na niego spojrzał. Na jego twarzy malowało się skupienie, co świadczyło o tym, że intensywnie próbuje coś sobie przypomnieć. Wreszcie uśmiechnął się ze zrozumieniem.

– Ach, to ty, synku – powiedział. – Możesz przyjść później? Tatuś jest teraz baaardzo zajęty. O, jaki ty już jesteś duży. No po prostu rośniesz w oczach…

– Chyba pan mnie z kimś pomylił – odrzekł Mały Książę. – Nie jestem pana synem.

Ja muszę pracować, dużo pracować.

– Nie? – zdziwił się mężczyzna, patrząc na niego uważnie. – No tak, masz rację, nie jesteś moim synem, to wszystko przez tę pracę. Tak dawno nie byłem w domu i nie widziałem mojego chłopca. Powinien być teraz w twoim wieku. Ale trzeba ci wiedzieć, że ja muszę pracować, dużo pracować. Mam bardzo odpowiedzialną pracę. Inni tylko czyhają, by wskoczyć na moje miejsce. Jeśli będę dużo pracował, a to wymaga poświęcenia, szef mnie doceni, da awans i więcej pieniędzy. Może dostanę też służbowe auto – rozmarzył się. – Wtedy częściej będę bywał w domu. Ale teraz nie przeszkadzaj mi, synku, bo tatuś musi pracować, żeby mieć pieniążki na szkołę dla ciebie. Musisz pójść do dobrej szkoły. Gdy tylko się urodziłeś, zapisałem cię do najlepszej. Bo dobra szkoła to dobry start do kariery, a kariera to bardzo ważna rzecz.

– Nie jestem pana synkiem – przypomniał mu Mały Książę.

– A, tak, tak, zapomniałem, tyle mam na głowie – mruknął Pracoholik. – Tak dużo pracy, tak dużo… Wszystko mi się plącze. Powinienem odpocząć, ale nie mogę wziąć urlopu, bo kto mnie zastąpi? A jeśli szef pomyśli, że na moje miejsce można przyjąć kogoś innego? Nie, nie, żaden urlop. A poza tym mam tyle pracy, tyle spraw. Jeszcze tu jesteś? To dobrze. Powiedz mamie, że nie przyjdę na kolację, bo mamy szkolenie o tym, jak wydajniej pracować, a potem spotkanie integracyjne w firmie. Na tym spotkaniu będzie sam szef, może wreszcie mnie zauważy i dostanę ten awans. Dlaczego dzień jest taki krótki? No idź, idź, synku, porozmawiamy kiedy indziej.

Małemu Księciu znudziło się tłumaczenie Pracoholikowi, że nie jest jego synem. Przypomniał sobie swojego tatę, który mimo że był królem, zawsze znajdował dla niego czas. Nawet gdy na audiencję czekał ambasador z innego królestwa. Zrobiło mu się żal Pracoholika i jego dziecka, które miało tatę, ale jakby go nie miało.

Odwrócił się na pięcie, a odchodząc, rzucił:

– Do zobaczenia, tato.

Ale mężczyzna tego nie usłyszał, bo był zajęty odbieraniem telefonu, który właśnie znowu zadzwonił.

Mały Książę ze strychu

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-850-2

© Janusz Włodarczyk i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

Redakcja: Krystyna Kamińska, Beata Słama

Korekta: Paulina Klas

Okładka: Paulina Radomska-Skierkowska

Ilustracje: Janusz Włodarczyk

Konwersja do EPUB/MOBI: InkPad.pl

Novae Res – Wydawnictwo Innowacyjne

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.