Spis treści

Uczulona na wino

Twarde lądowanie

Idzie nowe

Przystań

Dobre towarzystwo

Gry i zabawy towarzyskie

Dom

Obrazki z natury

Huśtawka uczuć

Short text messages

Na otarcie łez

Coś się kończy, coś się zaczyna

Jednak życie

Spotkania, rozstania

Nadzieja

W zasadzie powinnam napisać, że moja opowieść to fikcja literacka, a ewentualne podobieństwo do osób czy też zdarzeń rzeczywistych jest całkowicie przypadkowe, ale tego nie zrobię. Bo Uczulona na wino nie jest historią z gatunku fantasy czy science-fiction, tylko powieścią o ludziach. I stosunkach międzyludzkich. A w tej materii chyba wszystko się już na świecie wydarzyło. Dlatego tak, jak w przypadku horoskopów zamieszczanych w przeróżnych tabloidach, zawsze znajdzie się ktoś, kto powie: „To o mnie, to ja”. Zresztą na to właśnie liczę i mam nadzieję, że wiele osób odnajdzie w moich bohaterach siebie. Utożsami się z niektórymi z nich. Razem z nimi radośnie się uśmiechnie. Może chwilami popłacze. A na koniec z chęcią sięgnie po moje kolejne powieści :) Życzę wam wszystkim miłej lektury i dobrej zabawy z Uczuloną na wino!

Wielu osobom chciałabym też podziękować za wsparcie w tym późnym debiucie. Robert Szewc – gdyby nie ty, nigdy bym nie zaczęła. Gdyby nie Dorota Szelągowska, nie uwierzyłabym, że mogę. Dziękuję Kasi Grocholi za to, że była mi mentorem, Wiesi Grocholi za redakcję i wszystkie cenne rady, Oli Potrykus-Wincza za pierwsze recenzje i wsparcie, mojemu Michałowi za okładkę, Zbyszkowi Skotnicznemu za zapewnienie mi spokoju tworzenia, całej mojej rodzinie za wyrozumiałość, ale przede wszystkim dziękuję najlepszej przyjaciółce na świecie – Dominice Tajner-Wiśniewskiej – za to, że jest ze mną każdego dnia. Niezmiennie od lat :)

Twarde lądowanie

Prezes

Dlaczego Prezes?

Czy to szacunek? Ironia? Dystans? Uznanie? Irytacja? Szyderstwo? Trochę złości?

I dlaczego w ciągu wielu lat nigdy nie zadałam sobie tego pytania?

A właściwie wszystkich tych pytań?

Pierwsze kartki z kalendarza

Kiedy nastaje nowy rok, czuję dziwną ekscytację. Jakby zaraz miało się wydarzyć coś wyjątkowego, niezwykłego. Jakbym czekała na pierwszą prawdziwą randkę z chłopakiem ze starszej klasy. O dziwo im jestem starsza, tym mocniej doświadczam tego uczucia i tym większe jest to moje noworoczne podniecenie. Głupie? No, może… Bo czegóż oczekiwać, gdy kolejny Sylwester przypomina tylko, że lata lecą, a upojenia pierwszej młodości ma się dawno za sobą?

Z dołu wznosiło się ku nam i rozszerzało rozświetlone świątecznie Monachium. Potężny Airbus A380 majestatycznie podchodził do lądowania, a mnie żołądek – jak zwykle w takich chwilach – podchodził pod samo gardło. Z całych sił zaciskałam powieki, próbując przypomnieć sobie coś pięknego, chociażby iluminację hotelu w Manado. Ale nie pomagało. Słyszałam przejmujący hałas. Nie był to jednak dźwięk tamtych fajerwerków, lecz odgłos silników pracujących na najwyższych obrotach potęgujący jeszcze strach przed lądowaniem. I w ogóle – przed lataniem. Z największą radością zamieniłabym takiego skrzydlatego potwora na najskromniejszą choćby szalupę, niestety opatrzność nie była tak łaskawa. Większość naszej ekipy nie dzieliła mojej awersji do latania oraz bezbrzeżnej miłości do mórz i oceanów.

Bezwiednie wbijałam paznokcie w dłoń Prezesa – siedzącego obok mnie silnego i spokojnego mężczyzny, prosząc Boga, by dał mi jak najszybciej znaleźć się na ziemi.

– No, Mała, już po wszystkim – powiedział wyraźnie rozbawiony.

Nawet nie poczułam, że koła dotknęły płyty lotniska, ale hamowanie zarejestrowałam wszystkimi zmysłami. Odruchowo cisnęłam prawą nogą nieistniejący pedał hamulca tak zapamiętale, jakby od tego zależały losy świata. Kojący głos stewardessy dziękował za wspólny lot i zapraszał na przyszłość, a ja myślałam, że oto znowu zdarzył się cud, dzięki któremu żyję… Ulga była krótka, Monachium to tylko międzylądowanie. Zaraz musieliśmy wsiadać do następnego samolotu, już do Polski. Dobry Boże, latanie to koszmar!

Kiedy byłam mała, marzyłam o lataniu. Wydawało się wtedy czymś odległym i niedostępnym dla takich jak ja małych dziewczynek. I to z prowincji. Samoloty oglądałam wyłącznie na ekranie. W telewizji lub w kinie. Fantazjowałam, że kiedyś zatopię się w wygodnym przepastnym fotelu i będę wolno sączyć drinka podanego mi przez uśmiechniętą stewardessę, lecąc jak wolny ptak na drugi koniec świata. Moje pierwsze doświadczenia z lataniem odbiegały jednak całkowicie od tych dziecięcych wyobrażeń, a nawet odcisnęły piętno na moim dalszym życiu. Doszło do tego, że niemal na serio rozważałam kiedyś, czy nie pozwać nieistniejących już węgierskich linii Malev za traumę powstałą, gdy jako początkująca dziennikarka radiowa, lecąc na koralowe rafy Egiptu, zaliczyłam tyle dziur powietrznych, turbulencji i innych atrakcji, że do końca życia tego nie zapomnę. Byłam przekonana, że to początek pięknej katastrofy, która przez najbliższy tydzień będzie czołowym newsem wszystkich agencji informacyjnych świata. Ale, nie ukrywam, nie takiej sławy wtedy oczekiwałam… Moją sytuację dodatkowo pogarszała siedzącą obok starsza pani. Wydająca stosowne do okoliczności – i jednocześnie całkiem niestosowne – hałaśliwe dźwięki świadczące o tym, że nie panuje nie tylko nad swoją psyche, ale także, excuse moi, fizjologią. Nie pamiętam, jak udało mi się wyjść z samolotu. Pamiętam natomiast, że po tym doświadczeniu najmniejszego wrażenia nie zrobił już na mnie – jedynej bodaj z całej grupy – kierowca taksówki wiozący nas nocą bez świateł. Jak wyjaśnił – całkowicie wystarczały mu uliczne latarnie.

– No już, już, zbieraj się, szybko. Mamy bardzo mało czasu na przesiadkę – otrzeźwił mnie głos mojego towarzysza. – Przecież wiesz, że samolot nie poczeka. Nawet na gwiazdę twojego formatu…

Mówiąc to, uśmiechnął się nieco ironicznie, a ja spojrzałam na niego, zastanawiając się, czy kiedykolwiek przestanie mnie irytować jego protekcjonalny ton. Nasz związek nie należał do najprostszych. Kochałam go bardzo, ale bywały momenty, gdy nawet drobna na pozór rzecz wyprowadzała mnie zupełnie z równowagi. Kiedy, na przykład, potykając się o jego porzucone skarpetki, słyszałam, że kompletnie nie potrafię utrzymać porządku. Albo teraz – gdy od pół godziny spakowana, zwarta i gotowa do wyjścia patrzyłam, jak upycha przeczytane gazety pod fotelem, zgarnia rozrzucone przez siebie przedmioty, nerwowo próbując ogarnąć chaos, który nieustannie wokół siebie produkował.

– Pomóc ci, kochanie? – zapytałam niewinnie, wygrzebując ze stłamszonych przez niego gazet etui do okularów i paszport. – Masz okulary, portfel?

Starałam się być tak miła, jak tylko w tej sytuacji było to możliwe.

– Nie próbuj być uszczypliwa, bo nawet tego nie potrafisz. Wiesz, że ja zawsze pamiętam o wszystkim. I jestem zorganizowany jak mało kto. Celowo zostawiłem tam paszport, żebyś się mogła wykazać. I udowodnić swoją przydatność.

Czułam, że narasta we mnie złość. Na jego twarzy malowało się to, tak dobrze mi znane, bezczelne przekonanie o wyższości. Stan konta w banku od lat zapewniał mu dobry humor i zadowolenie z siebie. Miał poczucie, że nikt mu się nie przeciwstawi. Przewaga finansowa sprawiała, że nawet gdy zachowywał się fatalnie, nie słyszał ani słowa krytyki.

Nigdy nie zapomnę chwili, gdy pierwszy raz zełgał, patrząc mi prosto w oczy. Wiedział, że znam prawdę, ale nie zrobiło to na nim żadnego wrażenia. Był już pewny, że świata poza nim nie widzę, dlatego kompletnie nie przejmował się stanem faktycznym. To był prosty przekaz. Bez słów, ale treściwy: Wiem, że kłamię, i wiem, że ty też to wiesz, ale co z tego?! Przecież i tak nic mi nie zrobisz. Teraz, z niezachwianą pewnością siebie, powiedział twardo:

– Zapamiętaj sobie raz na zawsze: ja nigdy nie kłamię.

Opadły mi ręce. To nie do pomyślenia, jak bardzo mnie w ciągu tych lat rozczarował. Dziś z okazji nowego roku znowu zaczynałam się zastanawiać, czy nasz związek ma w ogóle jakikolwiek sens. Byłoby dla mnie lepiej, gdybym nie przejmowała się jego podejściem do wielu spraw, ale… strasznie mi na nim zależało. I za żadne skarby świata nie chciałam, żeby ludzie, z którymi się spotykaliśmy, uważali mojego ukochanego za nadętego bufona, prymitywnego buraka czy człowieka pozbawionego jakichkolwiek zasad. Tym bardziej, że sam miał o sobie jak najlepsze zdanie i oczekiwał tego również od innych. Uważał, że drugiego tak wspaniałego, szczerego, uczciwego, punktualnego i lojalnego faceta ze świecą można by szukać. Zabawne…

Z tym, że nie zawsze traktował mnie fair, mogłam się jeszcze jakoś pogodzić. Serce bolało mnie jednak, kiedy widziałam, jak lekceważy innych. Zaproszenie gości na kolację i pójście w tym czasie na polowanie, umówienie się z dwiema różnymi osobami w dwóch różnych miejscach o tej samej godzinie – nie było niczym wyjątkowym ani rzadkim. Na początku myślałam, że to z nadmiaru obowiązków i próbowałam go jakoś tłumaczyć, usprawiedliwiać. Ale z czasem okazało się, że prawda jest inna – po prostu słowo nie miało dla niego większego znaczenia, bo wiedział, że i tak wszystko mu ujdzie na sucho. Tak było i tym razem.

– Spokojnie, koleżanko. Nie daj się sprowokować. Wracasz z cudownych wakacji, więc nie pozwól sobie popsuć humoru – pomyślałam, biorąc głęboki wdech. Przykleiłam do ust wypracowany przez lata uśmiech i najłagodniejszym głosem, na jaki było mnie stać, powiedziałam:

– Kochany, przecież wiesz, że jesteś najlepszym, co mi się w życiu przydarzyło, więc nie przekomarzaj się ze mną, tylko przytul… I tak cię kocham.

To zawsze działało. Zadziałało i teraz. Wyraźnie udobruchany powalczył chwilę ze schowkiem i moim bagażem podręcznym, a potem pchnął mnie lekko ku wyjściu, mrucząc z zadowolenia. Zawsze tak było, kiedy postawił na swoim. Kolejny raz pokazał mi gdzie moje miejsce, skutecznie poprawiając tym sobie humor.

– Niech mu będzie – pomyślałam. Do domu było daleko, a ja nie chciałam konfliktu w podróży. Zwłaszcza, że nie byliśmy sami. Co prawda w Monachium drogi większości z nas się rozchodziły – część przesiadała się na lot do Warszawy, część do Gdańska – ale i tak do Krakowa lecieliśmy jeszcze z Hojnerami.

Kierowca melexa, który przejął nas po wyjściu z samolotu, gnał przez lotnisko z prędkością światła. Zastanawiając się, kiedy dojdzie do jakiejś spektakularnej kraksy, tęsknie spoglądałam w stronę mijanych toalet. Duże ilości płynów wypijanych przeze mnie zawsze podczas lotu dawały o sobie znać. Niestety nic nie wskazywało na to, żeby me marzenie o ustronnym miejscu miało się wnet spełnić. Byliśmy mocno spóźnieni i samolot do Krakowa czekał tylko na nas. Zostało wziąć na wstrzymanie.

– Przykro mi, ale nie mam już miejsc obok siebie – powiedziała stewardesa, wręczając nam karty pokładowe.

– Skarbie – jęknęłam z rezygnacją w głosie. – Powiedz, że to żart…

– Nie płacz, Maleńka, to tylko jedna, mała godzina. Nawet nie zauważysz, kiedy będziemy na miejscu.

Nie lubiłam siedzieć obok obcych. Nie lubiłam cudzego dotyku. Prawie zawsze ktoś się na mnie pchał, śmiecił orzeszkami albo wiercił tak, że cały rząd foteli trząsł się niczym wagoniki kolejki z lunaparku. Znając swego pecha, byłam pewna, że trafi mi się jakaś mamusia z rozwydrzonym dzieckiem, spocony grubas, albo – w najlepszym wypadku – ktoś pachnący czosnkiem. Rozejrzałam się za miejscem 18B. Na pierwszy rzut oka nie wyglądało to źle. Pod oknem siedział chudziutki skulony młodzian ze słuchawkami na uszach. Przy przejściu osobnik nieco większy, ale sprawiający dobre wrażenie.

– Chcesz się zamienić? – zapytał Prezes.

– Spoko, dam radę. – Popatrzyłam wymownie na atrakcyjną blondynkę siedzącą przy jego oknie i ruszyłam do przodu.

Od dłuższego czasu obserwowałam wzmożone zainteresowanie Prezesa płcią przeciwną. I to z metryką mocno nieprzystającą do roczników, które powinny były znajdować się w polu jego uwagi. Niby śmieszyły go te wszystkie pary z różnicą wieku dwadzieścia plus, ale prawdę mówiąc, nie raz myślałam, czy nie powinnam zacząć się martwić o trwałość naszego związku. Uznałam jednak, że ani kontrola, ani podejrzliwość nic nie dadzą. Często rozmawialiśmy na temat motywacji kierujących zarówno kobietami, jak i mężczyznami w takich sytuacjach. Dlatego wiedziałam, że mam do wyboru: albo zaufać jego zdrowemu rozsądkowi i przyzwoitości, albo zamartwić się na śmierć. Miałam świadomość, że jak będzie chciał mnie zdradzić, to i tak to zrobi.

Mężczyzna, który miał zostać moim sąsiadem, uśmiechnął się szeroko i wstał, żeby ułatwić mi przejście na miejsce.

– Poczekaj, pomogę ci. – Zdecydowanym ruchem sięgnął po mój plecak i umieścił go w schowku. Zobaczyłam, jak głowa Prezesa automatycznie odwraca się w naszą stronę. Jego wzrok wyrażał zdziwienie. I nie tylko…

– Dziękuję – wychrypiałam i usłyszałam, jak brzmi mój kiedyś w radiu tak ceniony głos.

Temperatura i wilgotność Sulawesi w połączeniu z hotelową klimatyzacją zrobiły swoje. Po drodze zapomniałam o chrypce. Dlatego teraz wykrzywiłam twarz w przepraszającym uśmiechu i ciężko siadłam na fotel z nadzieją, że może uda mi się zapaść w sen. Oczywiście po skorzystaniu z toalety. Nie było to jednak wcale łatwe. Mój sąsiad okazał się bowiem nadzwyczaj rozmowny, dzięki czemu szybko poznałam jego skrócone curriculum vitae. Lekarz. Kardiolog. Ogromne plany podboju światowej medycyny zawiodły go ćwierć wieku temu do Stanów. Nostryfikował dyplom. Zrobił specjalizację, a teraz pod okiem jakiegoś megasławnego profesora w Chicago robił karierę. Amerykańska żona, dwoje dzieci. Leci do Krakowa na zjazd absolwentów i… – Tu jednak musiałam przerwać, by przepraszając, zatroszczyć się o własne potrzeby. Wróciwszy z toalety, dowiedziałam się jeszcze, że zaraz potem leci do Barcelony na strasznie ważny kongres medyczny… Przechodząc obok Prezesa, zauważyłam jego niezadowoloną minę, nie potraktowałam tego jednak zbyt serio. O co mógłby być zły? Siedzący obok facet dokarmił mnie co prawda swoim lunchem, widząc, jak łapczywie pochłonęłam własny, ale to chyba nie był powód do irytacji?

– Mam nadzieję, że zdążyli przepakować nasze bagaże – powiedziałam sąsiadowi, ściszając głos. – Przemycam bulwy kurkumy i wolałabym, żeby nie wyschły.

– Kurkumy? A skąd ty właściwie wracasz?

– Z Sulawesi. Z Celebes.

– Skąd? Gdzież to jest, u diabła?

– W Indonezji. – Roześmiałam się. – I nie ma nic wspólnego z diabłem… To taka bajkowa wysepka w kształcie jaszczurki. Niestety, a może na szczęście, mniej znana niż Borneo. I chyba dobrze, bo pewnie jeszcze przez jakiś czas pozostanie dzika. Chociaż z drugiej strony pewnie przydałoby się jej więcej turystycznego ruchu. Może wtedy miejscowi zaczęliby bardziej dbać o ten swój raj. Dziś plaże, poza hotelowymi, wyglądają jak jedno wielkie wysypisko śmieci.

– No, no, nie pomyślałbym, że braci Polaków rzuca teraz w tak egzotyczne miejsca. A co do bagażu, to ja zawsze wszystko mam w podręcznym. Nie lubię czekać, aż przywiozą główny. Jak czegoś potrzebuję czy zapomnę, to kupuję na miejscu i po kłopocie.

Kolejne lądowanie przebiegło bez większych emocji. Pochłonięta rozmową zapomniałam o strachu. Kiedy tylko stewardessa otworzyła drzwi, doktorek zerwał się z fotela i rzucając mi krótkie: „Dzięki za miłą pogawędkę, bye”, pognał do wyjścia.

Wzrok Prezesa zwiastował kłopoty. Dawno nie widziałam go tak wkurzonego. Pytanie za sto punktów brzmiało: o co mu znowu chodzi? Na odpowiedź nie musiałam długo czekać. W autobusie i przy odbiorze bagażu jeszcze jakoś się trzymał. Wybuchł, kiedy pożegnawszy Hojnerów w Krakowie, wsiedliśmy do samochodu.

– Jesteś z siebie zadowolona? – zapytał z przekąsem.

– Nooo, generalnie jestem. Ale o co ci konkretnie chodzi?

– Nie udawaj. Wiesz doskonale. W życiu nie pomyślałbym, że moja kobieta może się tak zachować. Jestem pod wrażeniem łatwości, z jaką nawiązujesz znajomości z obcymi mężczyznami. No, no, muszę powiedzieć, że ciekawi mnie, czego jeszcze się o tobie dowiem. Czym jeszcze mnie zaskoczysz? Okazuje się, że można żyć z kimś wiele lat pod jednym dachem i niewiele o nim wiedzieć…

Czułam, że znów podnosi mi się ciśnienie. Prezes potrafił porządnie wkurzyć. Przypomniała mi się od razu blondynka spod okna w samolocie i jego wzrok, kiedy siadał obok niej. Miałam ochotę poprosić, aby wyjął lusterko i to, co powiedział przed chwilą mnie, powtórzył do siebie. Ale kolejny raz podczas tej podróży powściągnęłam emocje. Nie chciałam awantur.

– Kochanie, mógłbyś nie przesadzać? Oczywiście, że mam łatwość w nawiązywaniu kontaktów. Nie tylko z facetami. Z kobietami również. To chyba nie jest dla ciebie nowość, skoro z tych umiejętności nie raz i nie dwa sam korzystałeś. Mam ci przypomnieć, jak często zostawiałeś mi swoich gości, ludzi, których pierwszy raz w życiu widziałam na oczy, żebym się nimi zajęła, bo ty miałeś jakieś inne pilne zajęcie?

– Ja nie mówię o moich gościach, tylko o wsiowym Casanovie, z którym flirtowałaś przez trzy godziny.

– Mhm – mruknęłam. – To ciekawe… Zwłaszcza, że cały lot trwał pięćdziesiąt minut. Ale skoro już prowadziłeś tak wnikliwą obserwację, to zapewne zauważyłeś, że ja się prawie nie odzywałam. Słyszysz chyba, że ledwo mówię.

– Właśnie. I to jest jeszcze bardziej bulwersujące. Co w tobie siedzi, kobieto, że nawet w takiej sytuacji nie potrafisz się opanować? Naprawdę nie widzisz niestosowności swojego zachowania? Jak napalona nastolatka. Gdzie się podziała twoja godność? Od mojej kobiety oczekuję, że będzie miała klasę. Gdybym chciał żyć z byle jaką dziewką, tobym sobie taką znalazł w podrzędnej dyskotece. Myślałem, że jesteś kimś innym.

Czułam, że łzy napływają mi do oczu. Mogłam sobie radzić z całym złem tego świata, ale wobec pewnych słów, i to padających z ust najbliższej mi osoby, byłam zupełnie bezradna. Nie rozumiałam, co się z nim w ostatnim czasie dzieje. Gdzie się podział mężczyzna, który zachwycił mnie kiedyś swoją miłością, zaangażowaniem i troską. Którego obserwowałam wiele tygodni, miesięcy, zanim udało mi się zaufać. I który wielokrotnie zwycięsko wychodził z przygotowanych dla niego prób, sprawdzianów… Praktycznie od samego początku znajdował się w grupie tak zwanego podwyższonego ryzyka ze względu na swój status materialny. Ale tak długo, dzień po dniu, udowadniał mi, że nie jest taki, jak wielu innych właścicieli dużych biznesów i dużych portfeli, że w końcu zawładnął moim sercem po brzegi. Ukryłam twarz w dłoniach i myślami przeniosłam się do pewnego jesiennego wieczoru kilka lat temu…

Pierwsza bramka

Kolejny fascynujący dzień korporacyjnej rzeczywistości dobiegał powoli końca. W brzuchu mi burczało, przypominając, że dwa snickersy i kilka kaw z mlekiem nie oszukały skutecznie mojego żołądka. Zawsze uważałam się za osobę dobrze zorganizowaną, ale w takich chwilach traciłam wiarę w te swoje umiejętności. Jaki bowiem ze mnie manager, skoro nawet o siebie nie potrafię właściwie zadbać. Z rozmarzeniem pomyślałam o pierogach z jagodami czekających grzecznie w dolnej szufladzie zamrażarki. Zapasy unikalnych wyrobów babci Marysi od wielu lat utrzymywały mnie przy życiu. Niestety odbijały się również na wymiarach w talii, biodrach i innych częściach ciała. Cały dzień w biegu, z pustym żołądkiem, sprawiał, że kiedy wieczorem w końcu udawało mi się zakotwiczyć w kuchni, na moim talerzu lądowało piętnaście klusek. Albo sześć gołąbków. O ilości krokietów z kapustą i grzybami nawet nie wspomnę.

Wizja pachnącej miski podziałała tak mocno, że z pasją naciskałam pedał gazu. Bramki poboru opłat na A4 w Brzęczkowicach zbliżały się coraz szybciej. Podjechałam do okienka i zanurkowałam ręką w torebce, szukając portfela.

– Szlag! – zaklęłam pod nosem, widząc puste przegródki. – Zapomniałam zatrzymać się przy bankomacie.

W 2006 roku takie zdobycze techniki jak terminal do płatności kartą kredytową nie były niestety dostępne korzystającym z pierwszego płatnego odcinka drogi w tym kraju.

– Przepraszam, nie mam pieniędzy. Mogę przejechać i zawrócić? – zapytałam, widząc, że za mną ustawia się już sznur samochodów.

Panienka z okienka popatrzyła na mnie jak na blondynkę w najgorszym wydaniu. A potem – z usteczkami wydętymi w geście zasłużonej pogardy dla mej bezdennej głupoty – burknęła niechętnie:

– To nie jest możliwe. Proszę wycofać i nie blokować ruchu.

Jasne. Wycofać. Łatwo powiedzieć, trudniej zrobić. Wrzuciłam wsteczny, licząc na życzliwość pozostałych kierowców, ale się przeliczyłam, bo stojące tuż za mną pajero ani drgnęło. Za to trudno było nie zauważyć, że światłami błyskało już jak w dyskotece. Okropność. Zdesperowana wysiadłam z wozu, by poprosić faceta z tyłu, żeby jednak dał mi się cofnąć, ale nim wyrzekłam słowo, zobaczyłam, że przez uchyloną szybę nieustępliwego wozu wystaje ręka z banknotem dziesięciozłotowym.

– Tak nie będzie prościej? – zapytał mężczyzna o aparycji prezesa.

Przez ułamki sekund ważyłam w myślach wszystkie za i przeciw. Unieść się ambicją czy skorzystać z pomocy i jechać do domu? Co prawda moja urażona duma kobiety samodzielnej lekko cierpiała, ale doszłam do wniosku, że ona mnie nie nakarmi. A w brzuchu burczało mi coraz bardziej.

– Bardzo panu dziękuję, to pożyczka. – Starałam się, aby mój głos brzmiał oficjalnie. – Proszę, tutaj jest mój numer telefonu – dodałam, wyjmując z kieszeni wizytówkę. – Może zechce pan w dowolnym czasie zadzwonić. Podjadę, gdzie trzeba, i oddam dług.

– Z odsetkami, mam nadzieję… – dodał, udając powagę.

Pomyślałam, że w „innych okolicznościach przyrody” może nawet uznałabym to wszystko za zabawne. Ale byłam zmęczona, zirytowana i głodna. I zupełnie nie było mi wtedy do śmiechu.

– Oczywiście – zrewanżowałam się, podejmując konwencję i odwracając się na pięcie, wróciłam do samochodu. Pomimo uczucia sporego upokorzenia z ulgą zwolniłam hamulec, a potem z piskiem opon ruszyłam przed siebie.

Zadzwonił trzy dni później. Prowadziłam. Grzecznie przedstawił się imieniem i nazwiskiem. Ani jedno, ani drugie nic mi nie mówiło. Przez chwilę sądziłam, że to jakiś klient z kolejnym problemem, ale gdy usłyszałam: „Pani Igo, wyglądała pani na osobę, która reguluje swoje zobowiązania”, zupełnie straciłam rezon. Gdyby natłok myśli przelatujących przez głowę mógł oddziaływać bezpośrednio na silnik samochodu, pewnie spowodowałabym całkiem niezły karambol. Już chciałam się rozłączyć, przekonana, że to jakiś kolejny dziwak, kiedy przed oczami stanęła mi sytuacja spod autostradowej bramki.

– Nie tylko wyglądałam, ale i nadal wyglądam… – Oprzytomniałam. – A na dodatek nie tylko wyglądam, ale też jestem. Bardzo się cieszę, że pan dzwoni, bo nie lubię nieuregulowanych zobowiązań. Właśnie myślałam o panu – skłamałam.

Miłe kłamstwa bywają lepsze od niemiłej prawdy. Przecież nie mogłam się przyznać, że cała tamta sytuacja kompletnie wyleciała mi z głowy.

– Hmm … Bardzo się cieszę. Bo to znaczy, że nasze myśli biegną w tym samym kierunku. – W jego głosie pobrzmiewała nutka ironii, a ja znowu, tak, jak owego feralnego wieczoru, poczułam się idiotycznie.

– No dobrze, proszę pana. Żarty żartami, ale proszę mi powiedzieć, gdzie mogę pana znaleźć. – Uświadomiłam sobie, że przecież ten facet może mieszkać w Gdańsku. Albo w Białymstoku. Tamtego wieczoru nie przyszło mi do głowy, żeby spojrzeć na jego tablice rejestracyjne. Zaś fakt, że przejeżdżał A4 z Katowic w kierunku Krakowa nie musiał oznaczać, że jest gdzieś stąd. Trochę się przestraszyłam.

Dobry Boże, spraw, żeby nie był z Poznania albo Lublina – pomyślałam z trwogą. Drogi tam są tak fatalne, że pożyczenie owej dychy byłoby najgorszym interesem w moim życiu… Na szczęście błyskawicznie wrócił mi rozum i przypomniałam sobie, że nie tyle Dobry Bóg, co człowiek wymyślił już przelewy, więc mój zbawca mógł spokojnie mieszkać nawet w Paryżu.

– To jak, miły panie? W jaki sposób mogę zwrócić pożyczkę? – zapytałam uradowana.

– Nie chciałbym sprawiać kłopotu, ale jeżeli jest pani gdzieś na Śląsku, chętnie zaproszę na kawę. Przez najbliższe trzy godziny będę w Mandragorze. Wie pani, gdzie to jest?

Jasne, że wiedziałam. Robili tam najlepsze carpaccio w okolicy i zawsze mieli świeże owoce morza. Uwielbiałam tę knajpę, ale nieczęsto miałam czas i okazję tam zaglądać. Spojrzałam na zegarek. Za trzy godziny to ja musiałam być w Krakowie. Nie lubiłam zostawiać niczego na ostatnią chwilę i obawiałam się, że jeżeli dziś nie odbiorę materiałów z agencji, mogę nie zdążyć z przygotowaniem prezentacji. Z drugiej jednak strony – rzecz wolałam załatwić jak najszybciej, by mieć to z głowy. I żeby facet nie pomyślał, że się migam. Psuć sobie opinię dla dziesięciu polskich złotych? W żadnym wypadku! Przekalkulowałam błyskawicznie czas na dojazd, parkowanie i odnalezienie go w pokrętnych czeluściach restauracji. Wyszło, że zdążę. Kurczę, przecież ja nawet nie pamiętam, jak on wygląda – przemknęło mi przez głowę. Widzieliśmy się przez całe pół sekundy. I to po ciemku.

– OK, będę najdalej za pół godziny. Może być? – zapytałam retorycznie.

– Oczywiście. Czekam.

Zanim zdążyłam powiedzieć jeszcze cokolwiek, po prostu się rozłączył. Jakiś dziwny – pomyślałam. – No, ale w końcu mógł sobie być jakikolwiek. Nic mnie to tak naprawdę nie obchodziło. Najważniejsze, że miałam wyjątkową i niepowtarzalną okazję zakończyć tę bzdurną historyjkę. Chociaż… Swoją drogą nieco się zdziwiłam. Tyle zachodu o dziesięć złotych? Nie wyglądał na bezrobotnego.

Siedział przy stoliku naprzeciwko wejścia. Uśmiechnął się na mój widok i wstał, dopinając marynarkę.

– Oho, dobrze wychowany – pomyślałam. A on, jakby tego było mało, odsunął mi jeszcze krzesło i wręczył bukiecik stokrotek. Musiałam mieć strasznie głupią minę, bo pospieszył z wyjaśnieniami.

– Doceniam, że zechciała się pani ze mną spotkać. Zdaję sobie sprawę, że musi być pani mocno zapracowaną osobą. Tym bardziej mi miło. Czego się pani napije?

– Przepraszam, ale nie bardzo mogę. Spieszę się do Krakowa, a o tej porze mogą być korki.

– Proszę mi tego nie robić. – Popatrzył na mnie takim wzrokiem, że usiadłam i poprosiłam o dużą latte. A potem już wszystko potoczyło się jak w amerykańskiej komedii romantycznej.

Po czterech godzinach zauważyłam z przerażeniem, że agencja dawno zamknięta. Dziecko samo w domu. Jutro trzeba będzie to wszystko jakoś odrobić i ogarnąć, czyli… będę latać jak kot z pęcherzem, żeby pozałatwiać, co dziś zaniedbałam. I w ogóle że nieprzyzwoicie dobrze rozmawiało mi się z tym człowiekiem.

– Teraz już naprawdę muszę iść – powiedziałam, wyjmując portfel.

Powstrzymał mnie zdecydowanym gestem ręki.

– Nie wygłupiaj się. Ja zapraszałem, więc pozwól, że zapłacę.

No, nie, to w ogóle nie wchodziło w grę. Absolutnie nie pretendowałam do roli kobiety niezależnej, ale w przypadku spotkań z nieznajomymi sama regulowałam swoje rachunki. Tak na wszelki wypadek, żeby nikomu nic się nie wydawało.

– Jak będziesz moim mężem, to będziesz mógł płacić. Na razie cię na mnie nie stać – powiedziałam jak zwykle w takiej sytuacji. Jednak reakcja na moje słowa była zupełnie inna, niż przewidywał znany mi scenariusz.

– Załatwione. Stanie się to szybciej, niż ci się wydaje. Nie mam wątpliwości, że spotkałem kobietę swojego życia. Nie licz więc na to, że pozwolę ci tak po prostu odejść…

BMW Prezesa z nadmierną prędkością pokonywało kolejne kilometry autostrady. Widziałam jego czerwony z wściekłości nos i zastanawiałam się intensywnie, co ja tutaj robię.

– Zatrzymaj się – powiedziałam cicho.

– Co powiedziałaś?

– Zatrzymaj się. Nie jadę z tobą dalej.

– Nie bądź śmieszna. Niby co zrobisz? Poczekasz na autobus? Będziesz stać na poboczu, licząc na zbawienie? Twój nowy amerykański kolega raczej tędy nie pojedzie.

To był właśnie cały on. Cudowny i ciepły, kiedy tańczyłam, jak mi grał. Zimny i bezwzględny, gdy odważyłam się przeciwstawić w najmniejszym choćby stopniu. Gwałtownie zjechał na pobocze.

– Wysiadaj, skoro jesteś ze mną taka nieszczęśliwa. Nie mam najmniejszego zamiaru dłużej się z tobą certolić.

Trzasnęły drzwi i zobaczyłam światła odjeżdżającego samochodu. Każdym najmniejszym fragmentem swojego rozdygotanego, zmęczonego wielogodzinną podróżą ciała pragnęłam, żeby wrócił. Żeby mnie przytulił. Pocałował. Powiedział: „Już dobrze mała, przecież wiesz, ze cię kocham”. I zabrał do naszego domu. Łzy wielkie jak grochy płynęły mi po policzkach. Słyszałam klaksony przejeżdżających aut i docierało do mnie jedno – ten rok nie przyniesie mi raczej nic dobrego. Nic, na co z niecierpliwością chciałabym czekać…

Idzie nowe

Nie wierzyłam, że to się dzieje naprawdę. Kiedy Edyta zadzwoniła, by powiedzieć, że odchodzi z firmy, pomyślałam: to jej kolejny żart. Nie pierwszy i pewnie nie ostatni. Taka już była. Z miną pokerzysty wkręcała nas w najbardziej nieprawdopodobne historie, a my kupowaliśmy wszystko jak dzieci. Niezwykła kobieta. Twarda niczym skała. Bijąca na głowę swoją energią niejednego generalnego w korporacji. Przy tym ciepła, wrażliwa, potrafiąca zrozumieć czyjąś chwilową niedyspozycję i docenić najmniejszy nawet sukces. Najlepszy szef, jakiego kiedykolwiek miałam. Jeszcze kilka dni temu siedziałyśmy w małej knajpce nad oceanem, popijając czerwone wino. Konferencja w Lizbonie rozbudziła nadzieje na spore premie w tym roku. Świętowaliśmy więc, ciesząc się wieczorną bryzą, dobrym jedzeniem i upojnym widokiem mariny z klasztorem hieronimitów w tle.

– Kocham to proste, robotnicze życie – westchnęła, przechylając kieliszek. – Szkoda tylko, że nie zawsze można machać łopatą w dobranym przez siebie towarzystwie.

Wtedy zupełnie nie zwróciłam uwagi na drugą część tego zdania. Dopiero dziś tamte słowa nabrały właściwego znaczenia.

– Iga, wiesz, co myślę o twojej pracy. Czuję, że zajdziesz w tej firmie bardzo daleko. Dlatego obiecaj mi, że nie odpuścisz i będziesz aplikować na stanowisko dyrektora handlowego. Masz duże szanse. Wiesz o tym. Marcus kilka razy pytał o ciebie. Widział twoje prezentacje i był pod wrażeniem. Wykorzystaj ten czas, bo jesteś na fali.

Marcus… No tak. Kiwałam głową, odruchowo potakując, ale kompletnie nie wiedziałam, jak jej powiedzieć, że pierwszą rzeczą, którą Marcus zrobi po przyjeździe do Warszawy, będzie wręczenie mi wypowiedzenia. O żadnym awansie nie mogło być mowy. Narozrabiałam w tej Portugalii jak pijany zając w kapuście. I teraz nie zostało mi nic innego, jak tylko zmierzyć się z nadciągającą nad moją głowę burzą. Przyznać się do tego Edycie nie miałam jednak odwagi.

Pierwszy raz spotkałam go ponad rok temu. Przyjechał na jakieś szkolenie organizowane dla naszych współpracowników. Podobno miał się przyglądać wnikliwie, w jaki sposób wprowadzamy na rynek nową grupę produktów. Czy aby na pewno robimy to jak należy.

Istotnie, przyglądał się. Nie byłam tylko pewna, czy naszej pracy. Bo przez pierwsze trzy dni nie uniósł wzroku znad ekranu komputera. Na początku jego szkocka postura wzbudzała pewne zainteresowanie. Po kilku godzinach jednak stał się zupełnie niewidzialny. Tym większym zaskoczeniem było dla mnie, kiedy kilka dni później znalazłam w swojej skrzynce mejlowej wiadomość: „It was really great to meet you. Congratulations. You’re very good presenter :)”. Ciekawe, kiedy to zdążył zauważyć? Wciśnięty między rozłożystą palmę, szafkę i stół zastawiony pudełkami z materiałami szkoleniowymi nie sprawiał wrażenia osoby zainteresowanej tym, co dzieje się w sali konferencyjnej. Edyta kilka razy próbowała go nawet wciągnąć do dyskusji, ale machnął tylko ręką, pokazując międzynarodowym językiem ciała, żeby mu dać święty spokój.

Zaraz po przylocie do Lizbony natknęłam się na niego w hotelowej kawiarni. Potrzebując chwili spokoju i kubka mojej ukochanej latte, szukałam jakiegoś cichego zakątka. Chciałam raz jeszcze przejrzeć dokumenty, a w pokoju nie bardzo były ku temu warunki. Mieszkałam z kobietą, która od bladego świtu ćwierkała ze swoim ukochanym przez skype’a, kompletnie nie przejmując się moją obecnością. Nie musiała czuć skrępowania, ponieważ – jako Węgierka – używała kompletnie niezrozumiałego dla mnie języka. Na początku było to nawet zabawne, ale po piętnastu minutach wsłuchiwania się w Szerelmem, hiànyzol nagyon. Nem tudom kivàrni, amig ujra làtlak głowa zaczęła mi pękać w szwach.

Kawiarnia o tej porze była prawie pusta. Rozejrzałam się i uznałam, że mały stolik przy oknie z wygodnym fotelem i widokiem na Places dos Restauradores będzie najbardziej odpowiedni. Ruszyłam w tym kierunku z impetem, ale na mojej drodze nieoczekiwanie pojawiło się niedosunięte krzesło. Miałam naturalną skłonność do wpadania na każdy kant, każdy wystający element mebla, czy czegokolwiek innego, więc i w tym przypadku nie mogło być inaczej. Poczułam przejmujący ból w udzie. Kartki papieru, które dzielnie dzierżyłam w dłoni, rozsypały się po całej podłodze.

– Jasna cholera – zaklęłam pod nosem. Zaczęłam w pośpiechu zbierać dokumenty i wtedy usłyszałam nad głową tubalny głos.

– Hi, Iga, miło cię znowu widzieć. Niesamowite, że już jesteś na nogach. Pracujesz od samego rana?

Zobaczyłam najpierw wyglansowane na wysoki połysk buty. Potem nogawki wyprasowanych idealnie w kant spodni. A jeszcze potem całą resztę. Z perspektywy podłogi sto dziewięćdziesiąt centymetrów Szkota wyglądało raczej przytłaczająco.

– Poczekaj, pomogę ci – powiedział, przyklękając obok. Zasięg jego ramion znacznie przekraczał możliwości moich. Po upływie zaledwie kilku sekund wszystkie rozsypane papiery były na miejscu.

– Wypijemy razem kawę? – To pytanie właściwie było stwierdzeniem. I to dosyć stanowczym. – Chciałbym omówić z Tobą pewną kwestię.

Fantastycznie. Właśnie tego było mi teraz potrzeba. Bezsensownej rozmowy z facetem, który najwyraźniej od rana szukał towarzystwa.

– Nie gniewaj się Marcus, ale nie mam czasu. Dziękuję za pomoc. Widzisz, praca czeka. – Ruchem głowy wskazałam na pozbierane wcześniej papiery. – Może weźmiesz jakąś gazetę, albo coś…?

Jego wzrok wyrażał bezdenne zdumienie. Głupio mi się zrobiło przez chwilę, bo chyba nie zachowałam się wobec niego zbyt grzecznie, ale któż, jak nie on, powinien wiedzieć, że robota jest ważniejsza niż rozmówki przy kawie.

– OK, to może później? – spytał nieśmiało.

– Nie, nie, raczej nie. Później też nie ma szans. Wiesz, Edyta dba, żebyśmy się nie nudzili…

Jeszcze kilka razy próbował mnie zaczepiać. Za każdym razem jednak mówiłam to samo: „Przykro mi, nie teraz”. No i teraz, kręcąc z niedowierzaniem głową, pełna najgorszych przeczuć, jechałam do stolicy, poznać mojego nowego szefa… Marcusa Boyle-Huntera. A wystarczyło posłuchać babci, która zawsze powtarzała: „Grzeczna se Iduś dla wsysckich być, bo nigdy nie wiesz, kiej jes tyn, co przed tobom stoi”.

Rozmyślania o mojej, zaprzepaszczonej właśnie karierze w korporacji przerwał dzwonek telefonu.

– Dzień dobry, Igo, odnoszę wrażenie, że zupełnie o mnie zapomniałaś. To nieładnie, zważywszy, że ja ciągle o tobie myślę. Obiecałaś, że zadzwonisz…

Czego jak czego, ale usłyszeć Prezesa to się w tej chwili zupełnie nie spodziewałam. Owszem, miałam miłe wspomnienia po ostatnim spotkaniu w Mandragorze. Niemniej jednak późniejszy telefon Edyty, informacja o zmianach w zarządzie firmy i perspektywa zmierzenia się z niechęcią urażonego Marcusa skutecznie mi te wspomnienia rozmyły. Moja głowa zaprzątnięta była teraz czymś zupełnie innym. Martwiłam się, czy w przyszłym miesiącu będę miała z czego zapłacić rachunki i czy w miarę szybko uda mi się znaleźć nową pracę. Randki, a wraz z nimi serc uniesienia, tym razem zdecydowanie lądowały na dalszym planie.

– Nie, nie zapomniałam – powiedziałam, starając się, aby mój głos zabrzmiał przekonująco. – Pamiętam oczywiście, ale szara rzeczywistość dopadła mnie ostatnio z taką siłą, że nie miałam głowy… Nie gniewasz się, mam nadzieję?

– Gniewać to się nie gniewam, ale żal pozostaje… Możesz go skutecznie ukoić, dając się zaprosić na kolację. Na przykład dzisiaj wieczorem.

– Dziś to zupełnie niemożliwe. – Roześmiałam się w głos. – Właśnie minęłam Piotrków Trybunalski. Jadę do Warszawy.

– Żaden problem. Powiedz tylko słowo, a przyjadę i do stolicy. Nawet nie wiesz, jak bardzo chcę cię znowu zobaczyć.

Wiedziałam. Ten facet był prawdziwym świrem. Albo bardzo mu się w życiu nudziło. No bo jaki normalny człowiek mieszkający, jak mniemam, gdzieś na Śląsku, proponuje coś takiego kobiecie, którą widział dwa razy? Z czego za pierwszym przez mniej więcej dwie minuty… Poza tym zaczęłam się zastanawiać, z czego on żyje. Uważałam, że dobrze zarabiam, ale chyba nie stać by mnie było na takie szaleństwa. I to w środku tygodnia.

– Żartujesz oczywiście… – zaczęłam niepewnie.

– Skąd, w żadnym razie. Znajdź dla mnie chwilę, a będę na pewno. Mogę wyjechać nawet za pół godziny. Zaliczę tylko po drodze dwie małe „kapliczki” i gnam do ciebie w te pędy.

– No dobrze, ale co z twoją pracą? Nie masz żadnych zajęć? Obowiązków? Możesz tak sobie po prostu rzucić wszystko i wyjechać?

– Robię, co chcę i kiedy chcę. Sam sobie sterem, żeglarzem, okrętem. Obowiązki nie mogą mi przeszkodzić w sprawianiu sobie przyjemności. A spotkanie z tobą to ostatnio największa moja przyjemność.

Teraz już nie miałam żadnych wątpliwości, że coś z nim jest nie tak.

– To nie jest najlepszy pomysł. Dziś wieczorem będę zajęta. Szykuje się rewolucja w firmie, więc pewnie wykorzystam ten czas, żeby pogadać z kolegami i wspólnie zastanowić, co robić dalej. Może innym razem?

Rozłączyłam się, zanim zdążył cokolwiek powiedzieć. Jakiś wewnętrzny głos krzyczał do mnie z całych sił, żeby trzymać się od niego z daleka. Jeżeli dorosły facet zachowuje się jak zakochany nastolatek, któremu hormony wyłączyły myślenie, można to uznać za urocze, ale na krótką metę. Ostatecznie musi to bowiem znaczyć, że nie jest to ktoś emocjonalnie stabilny i że może ci w życiu nieźle namieszać. W tym przypadku o dłuższym dystansie nie mogło oczywiście być mowy, ale już sam początek nie nastrajał optymistycznie. W końcu byłam poważną kobietą. Managerem w dużej międzynarodowej firmie. Matką dzieciom, nie jakimś podlotkiem, smarkulą, która zapomina o bożym świecie, bo pewien Rycerz Autostrady oczarował ją miłymi słówkami i propozycjami. Nie miałam nic przeciwko kolacji, ale jakoś bardziej na luzie. Przecież świat się jutro nie kończył. Pomyślałam: wrócę, to ponegocjujemy, teraz czas skupić się na ważniejszych sprawach.

Marcus zupełnie nie robił wrażenia anioła śmierci, który zaraz odeśle mnie w zaświaty. Wręcz przeciwnie, całym sobą dawał do zrozumienia, że gotowy jest puścić w niepamięć moje lizbońskie afronty.

– Wierzę, że z tym zespołem uda mi się dużo osiągnąć. Nie znam jeszcze wszystkich, ale z kilkoma osobami miałem już okazję się spotkać i jestem pod ogromnym wrażeniem ich zaangażowania oraz profesjonalizmu. – Mówiąc to, puścił do mnie oko, a ja poczułam, że rumienię się jak sztubak. – Oczywiście, jest sporo czasu na jakiekolwiek decyzje, jednak nie będę ukrywał, że w stosunku do niektórych z was mam pewne plany.

Patrzyłam, jak koledzy i koleżanki z zespołu stroszą piórka. Prawdopodobnie w głowie każdego, kto miał jakikolwiek kontakt z Marcusem, kotłowało się wiele pytań. Z akcentem na zasadnicze: „Czy ma na myśli mnie?” Ten festiwal próżności i rozbudzonych nadziei na szybki awans trwał paręnaście godzin. Planowane na jedno popołudnie spotkanie zapoznawcze z szefem rozciągnęło się bowiem do gigantycznych rozmiarów. Spontaniczna robocza kolacja, na którą zaprosił nas tuż po zjedzeniu wszystkich przygotowanych przez sekretarkę ciasteczek, zakończyła się grubo po północy. A przed rozejściem się usłyszeliśmy jeszcze obiecujące:

– Dokończymy rano. Może być ósma trzydzieści?

Byli wśród nas tacy, którzy w ogóle nie planowali zostawać na noc w Warszawie i ta propozycja mocno pokrzyżowała im plany. Nikt jednak nie odważył się zaoponować. W końcu nowy szef, nowe porządki i deklaracja awansu dla „nie wiadomo kogo” – czyli dla każdego – robiły swoje. Takie szczegóły jak brak szczoteczki do zębów czy bielizny na zmianę okazały nic nieznaczącymi drobiazgami przegrywającymi z perspektywami kariery. Nie zostało nam nic innego, jak tylko odwołać wszystkie plany i cierpliwie czekać, aż atak Marcusowego ADHD nieco osłabnie, a my będziemy mogli powrócić do jako takiej normalności.

Zbliżał się weekend. Ten fakt teoretycznie mógł działać na naszą korzyść. Niestety nie do końca i nie na pewno. Istniało bowiem potencjalne niebezpieczeństwo, że nowy boss wykorzysta moment, uznając, że w weekend na pewno nie pokrzyżuje nam zawodowych planów. A co za tym idzie – spokojnie będziemy mogli popracować do niedzieli. Patrząc, z jaką radością zapisuje na flipcharcie kolejne fantastyczne pomysły niespotykanie kreatywnego teraz działu sprzedaży, obawiałam się, że może przyjąć taki właśnie scenariusz. Na całe szczęście tuż przed siedemnastą zadzwoniła jego żona – widać z pretensjami – bo dzięki temu mogliśmy wreszcie z ulgą ruszyć do domów.

– Igo, bądź tak miła i zajrzyj do mnie przed wyjazdem – powiedział w drzwiach. – Będę w swoim gabinecie.

– Właściwie chciałabym już uciekać. W piątek o tej porze mogą być korki na wylotówkach, a ja chyba z całej ekipy mam najdalej do domu. To coś pilnego?

Kątem oka zobaczyłam zdziwione spojrzenia kolegów. W ich uszach prawdopodobnie rozbrzmiewał właśnie marsz pogrzebowy nad moim grobem.

– A tak. Przepraszam. Nie pomyślałem. W takim razie zdzwońmy się w poniedziałek. Chciałbym, żebyś razem ze mną poprowadziła najbliższą konferencję.

Odwrócił się i wyszedł. Ja też. Nie chciało mi się dłużej dywagować z kolegami: „Co zrobić, żeby nas nie zwolnił?” albo „Czy z tym awansem to nie była ściema?” itp… Zdążyłam się już zorientować, że ten człowiek swój rozum ma i bez względu na to, jak bardzo będziemy chcieli mu się przypodobać, i tak zrobi to, co uzna za stosowne. Dlatego konsekwentnie zamierzałam być sobą. W końcu w mojej głowie on i tak wręczył mi już wypowiedzenie. Co gorszego mogło się jeszcze wydarzyć?

Wsiadając do samochodu, poczułam, jak opadają ze mnie emocje. Cokolwiek by nie mówić, faktem było, że ten wyjazd kosztował mnie sporo nerwów i zdrowia. Najpierw pożegnałam się z pracą, potem doświadczyłam, jak smakuje sukces i uznanie dla tego, co robię, żeby na koniec i tak zupełnie nie wiedzieć, co się święci. Byłam kompletnie zdezorientowana. Moje ciało raz po raz przeszywały dreszcze, których żadną miarą nie umiałam opanować. W głowie kłębiły się tysiące myśli. Z całych sił starałam się skupić uwagę na drodze, ale co jakiś czas łapałam się na tym, że nie wiem, gdzie jestem. Wsłuchiwałam się w kojący głos Marka Niedźwiedzkiego, prowadzącego Listę Przebojów w Trójce, kiedy zadzwonił Prezes.

Inny niż inni

– Cześć, co tam u ciebie? Jak poszło w stolicy? Wracasz czy czeka cię weekend w pracy?

– Wracam. Zmęczona, głodna, skołowana… Chciałabym już być w domu. Owinąć się kołdrą we własnym łóżku, a potem spać co najmniej kilkanaście godzin.

– Zatrzymaj się na chwilę. Zjesz coś dobrego. Ze mną oczywiście. A potem pojedziesz dalej. Wyjeżdżam ci na spotkanie i nie przyjmuję odmowy.

Jasne. Tylko tego było mi teraz potrzeba. Połykałam kilometr za kilometrem, chcąc jak najszybciej dotrzeć na miejsce. Żadne przerwy w podróży mnie nie interesowały. Nawet te najkrótsze.

– Jesteś bardzo miły, ale daj spokój. Ja naprawdę ledwo trzymam kierownicę. Jak sobie zafunduję postój, to już chyba na co najmniej trzy dni. Wszystko, na co mnie w tej chwili stać, to jakiś drive. Jeżeli chcesz mnie zobaczyć – bardzo proszę. Zatrudnij się błyskawicznie w McDonald’sie. Poproszę Big Maca w zestawie i dużą latte.

– Uparta jesteś. I asertywna. Ale właściwie podsunęłaś mi całkiem dobry pomysł. Skoro nie chcesz ze mną posiedzieć ani chwili nad czymś smacznym, to pozwól przynajmniej zadbać o siebie. Przywiozę ci własnoręcznie zrobione kanapki i najlepszą kawę na świecie. Nie będziesz jadła tego świństwa, które sprzedają po drodze.

I kto tu jest uparty? – pomyślałam z rozbawieniem. Jakoś tak wewnętrznie poczułam, że kolejne „nie” nic nie pomoże. Im bardziej oponowałam, tym bardziej naciskał. Właściwie co mi zależało? Skoro chciało mu się ganiać po gierkówce w tę i we w tę, to dlaczego miałam mu tego zabraniać? Przecież był dorosły i swój rozum miał.

– No dobrze. Niech będzie. W Siewierzu jest taka malutka stacja benzynowa tuż przed głównym skrzyżowaniem. Będę tam za mniej więcej półtorej godziny. Jak chcesz, to na mnie poczekaj.

Czekał. Z kanapkami, kwiatkami, pudełkiem belgijskich czekoladek, których nazwy nie umiałabym nawet wymówić, i płytą Gary’ego Moore’a. Tylko o kawie zapomniał, niestety…

– Kobieta nie może tak ciężko pracować – stwierdził stanowczo. – Zajmę się tobą. Wiem, co sobie teraz myślisz. Że jestem świrem. Ale ja ci udowodnię, że to nieprawda. Odkąd cię zobaczyłem, wiem, że jesteś kobietą mojego życia. I nie dam ci odejść. Zrobię wszystko, żebyś mi zaufała i uwierzyła…

Udowadniał. Przez wiele tygodni i miesięcy. Przez cały ten czas obserwowałam swoistą rywalizację między nim i Marcusem. Szef roztaczał przede mną wizję błyskotliwej kariery, a Prezes dawał wszystko to, czego nie dostałam przez całe swoje życie od żadnego mężczyzny. Zaangażowanie, troskę, stuprocentowe wsparcie. Dwa, trzy, cztery razy w miesiącu woził mnie do Warszawy, mówiąc, że to nienormalne, żebym tyle czasu spędzała za kółkiem. Na dodatek w takim „byle jakim” samochodzie. Czekał po parę dni w hotelu, aż skończę wszystkie zajęcia. Nie naciskał, nie przyspieszał. Po prostu wiedział, że kiedy będę gotowa, sama zaproponuję wspólny pokój. Ideał? No… Taki mi się wówczas wydawał. Uśmiechnięty. Zakochany. Niezwykły.

Zaskoczeniem było dla mnie odkrycie, czym naprawdę się zajmuje. Kiedy go poznałam, powiedział, że sprzedaje mleko. Myślałam, że ma jakąś hurtownię nabiałową. Albo sklepy. Nie puszył się. Nie popisywał zbytnio portfelem. Do głowy mi nie przyszło, że może być właścicielem jednego z największych zakładów produkcyjnych w kraju. Nie byłam z tego odkrycia zadowolona. Facet – milioner był ostatnim, czego potrzebowałam do szczęścia. Nie brakowało mi pieniędzy. Raczej czegoś zupełnie innego… Poza tym wiedziałam, że w Polsce nie ma normalnych zamożnych ludzi. Lata komuny zniszczyły prywatną inicjatywę. Wielkie majątki polskiego ziemiaństwa w proch starły lata wojen, rozbiorów i innych nieszczęść. Ci, którzy dorobili się fortuny na fali przemian ustrojowych, najczęściej nie potrafili sobie poradzić z nadmiarem gotówki i nie należeli do grona ludzi, z którymi chciałabym się bratać. Do tej pory każdemu bogatemu polskiemu facetowi, jakiego znałam, słoma niemiłosiernie wystawała z butów, a jego przekonanie o niezwykłości i niepowtarzalności własnej osoby wszystkich dookoła zbijało z nóg.

Prawdę mówiąc, Prezes też na początku próbował trochę szpanować. Niemal codziennie meldował się ze sporym wiechciem kwiatów, aż w domu zaczęło mi brakować wazonów. Gdy powiedziałam, żeby zwolnił, bo nie mam ich gdzie trzymać, kwiaty przynosił nadal, ale już w szkle. Pudełka czekoladek szybciutko rozrosły się do koszy prezentowych, w których przywoził mi zakupy tak długo, dopóki mój syn rozsądnie nie zapytał:

– Mamo, czy on nie wie, że w sklepach są reklamówki? Tych kobiałek nie ma już przecież gdzie trzymać!

Nawiasem mówiąc, miałam wrażenie, że syn w ogóle nie jest szczególnym fanem mego nowego znajomego. Uznałam to za typowo męską zazdrość, skłonność do rywalizacji i postanowiłam się zbytnio nie przejmować. W końcu dzieci nie będą mi dobierać znajomych. Tym bardziej, że jeszcze wtedy między mną a Prezesem „nic nie było”.

Wracając zaś do Prezesa – nigdy nie zapomnę jego reakcji, kiedy pierwszy raz wszedł do mojej chaty w górach. Powiódł wzrokiem po ścianach i westchnął:

– O mateczko, ale tu pięknie i uroczo… Nie, no ty na pewno nie będziesz chciała… – w połowie zdania ugryzł się w język. Chyba słusznie, bo gdyby wtedy dokończył, to być może i nasza znajomość błyskawicznie by się skończyła.

Dla mnie ważne było, jaki jest, a nie kim jest. Obserwowałam uważnie, jak traktuje innych. Czy odnosi się do nich z szacunkiem? Czy jest uprzejmy? Uważny? Życzliwy? Był. Wiedział dokładnie, co jest dla mnie istotne, i dawał mi to w ilościach hurtowych. Miał wyczucie. I jak powiedział mój dobry kolega – doskonałą wersję demo… Wierzyłam w nią. Chciałam w nią wierzyć. Podczas jednego z naszych spotkań pożalił się:

– Wiesz Iguś, kobiety bywają nieuczciwe. Póki starają się zdobyć mężczyznę, stają na rzęsach, by dobrze wyglądać, być interesujące. Dbają o siebie. Biegają na siłownię. Fryzjer. Kosmetyczka. Piękne i seksownie stroje. A jak już założą obrączkę na serdeczny palec, wszystko to mija. Zostają zaniedbane włosy, kilogramy nadwagi, przydeptane kapcie i powypychane z przodu i z tyłu portki od dresu. Dla mnie to zwykłe oszustwo. Kupujesz piękny samochód, który po kilku kilometrach okazuje się ledwo podrasowanym gratem ze szrotu.

Słuchałam go jak zaczarowana. Patrzyłam z zachwytem i myślałam: skoro tak mówi, to znaczy, że to, co dziś w nim widzę, to tylko zapowiedź jeszcze większych wspaniałości. Że w rzeczywistości jest jeszcze lepszy, jeszcze bardziej wartościowy. Ciekawe, na ile ludzki słuch wybiera sobie to, co chce usłyszeć. Do dziś zadziwia mnie, jak będąc rozumną, inteligentną, przygotowaną na wszystkie niespodzianki i rozczarowania świata istotą, mogłam tak całkowicie zatracić instynkt samozachowawczy…

Skok na głęboką wodę

Moja kariera nabierała zawrotnego tempa. Coraz częściej miałam to graniczące z pewnością, a zarazem niepokojące wrażenie, że czegokolwiek dotknę, zamienia się w złoto. Największą porażkę potrafiłam przekuć w sukces. Kiedy psuło się wszystko, co tylko mogło się zepsuć – niebiosa podsuwały mi rozwiązanie. Płynęłam z wiatrem w takim tempie, że zapierało mi dech w piersiach.

Starałam się dzielić życie po równo między pracę i Prezesa. Ale nie należało to do zadań najłatwiejszych. Marcus coraz bardziej naciskał na moją przeprowadzkę do Warszawy. Prezes dostawał histerii na najmniejszą nawet wzmiankę o takiej możliwości.

– Zrobię dla ciebie wszystko, kochanie, tylko nie wyjeżdżaj. Wiesz, że tego nie przetrwamy. Nasz związek się rozsypie i ja po prostu zginę. Dam ci, co tylko będziesz chciała, ale zostań. Poza tym, Iguś, ty w ogóle nie masz czasu, żeby tak pracować. Potrzebuję cię. Musisz zająć się mną, naszymi sprawami. Swoimi dziećmi. Jesteś kobietą, a nie jakimś terminatorem do zadań specjalnych. Wprowadź się do mnie. Będę o ciebie dbał. Będę się o ciebie troszczył. Nie zabraknie ci niczego. Będziemy podróżować. Cieszyć się życiem. Oboje na to zasłużyliśmy. Rzuć tę robotę i nawet nie myśl o awansie. Mam dość pieniędzy, żeby utrzymać nas, nasze dzieci, wnuki i prawnuki. Będziemy razem piec jabłka do późnej starości. Ożenię się z tobą jutro. Pojutrze. Kiedy zechcesz. Tylko bądź ze mną. Tak naprawdę i na poważnie. Proszę…

W jego głosie było tyle szczerej pasji, że wpadłam jak przysłowiowa śliwka w kompot. Początkowo nieufna, sprawdzałam go dyskretnie na każdym kroku. Nie od razu uwierzyłam w rozstanie z żoną. Dzwoniłam o różnych porach dnia i nocy, żeby przekonać się, jak szybko odbierze telefon i czy w ogóle odbierze. Zdał test popisowo. Nawet o trzeciej nad ranem po dwóch, trzech dzwonkach słyszałam zaspane: „Dlaczego nie śpisz, kochanie?” Potem, kiedy poznawałam jego znajomych, starałam się konfrontować to, co mówił, z tym, co sądzili o nim inni. Obraz, który wyłaniał się tydzień za tygodniem, coraz bardziej mnie zachwycał. Sprawiał, że zaczynałam z wolna porzucać swoje zasady i przyzwyczajenia. Patrząc na niego, nie widziałam nic, co mogłoby mi nie odpowiadać. Był zupełnie inny niż wszyscy wielcy i zamożni, których znałam do tej pory. Nie zachowywał się pretensjonalnie, nie epatował bogactwem. Ujmował skromnością i troską o innych. Kiedy powiedziałam, że każdego roku na Boże Narodzenie przygotowuję dla dzieciaków ze świetlicy środowiskowej paczki świąteczne, sam, nieproszony, zaoferował pomoc:

– Cała moja firmowa flota, tankując, zbiera punkty w programie lojalnościowym. Mamy ich kilkaset tysięcy. Jeżeli przyda ci się to do czegoś, bierz.

Przydało się, oczywiście. Zamiast standardowych czterdziestu pakietów, mogłam zrobić prawie trzysta. Coraz więcej przemawiało za tym, by przestać się niepotrzebnie wahać i zastanawiać. Żeby dać się porwać temu, co nieuniknione…

Tuż przed końcem roku podjęłam ostateczną decyzję. Nie była łatwa, zważywszy, że od wielu lat uprawiałam skrajny pracoholizm. Kochałam swoją pracę. Ludzie, których na co dzień spotykałam, dawali mi dużo siły i energii. Dzieci czasem sobie ze mnie żartowały, że jestem korporacyjną sekciarą. Zdarzało się, że wychodziłam z domu rano z silnym bólem głowy, a po kilku czy nawet kilkunastu godzinach w terenie wracałam radosna jak skowronek. Normalne to nie było. Wiem. Ale dawało mi radość. Z bólem serca pukałam więc do gabinetu Marcusa.

– Mogę wejść? Znajdziesz dla mnie chwilkę? – spytałam nieśmiało.

– Jasne, chodź. Czekałem na ciebie…

Usiadłam speszona, nie za bardzo wiedząc, jak zacząć. Chłop od wielu tygodni nieba mi przychylał. Szedł na rękę w każdym możliwym przypadku. Doceniał wszystko, co robiłam, chyba nawet przesadnie. A ja, niewdzięczna, szykowałam dla niego taką bombę.

– Marcus, chciałabym z tobą porozmawiać o mojej przyszłości. – Chyba za głośno przełknęłam ślinę. Nie dało się ukryć, że jestem zdenerwowana.

– Nooo… Oczywiście. Mów. – Wygodnie rozparł się w fotelu i przygładził klapy marynarki. – Słucham cię, Iga, uważnie. Myślałem, że już nigdy się nie zdecydujesz…

Zmartwiałam.

– Chyba nie spodoba ci się to, co mam do powiedzenia… Widzisz, już od dłuższego czasu czuję, że się miotam. Nie jestem w stanie dać z siebie w pracy tyle, ile wcześniej. Przyzwyczaiłam wszystkich, że zawsze jestem dostępna, bez względu na porę dnia, dzień tygodnia. Dopóki byłam z dziećmi sama, nawet mi się to podobało. Zajmowało myśli. Ale teraz czuję, że nawalam. I w domu, i w firmie. W sytuacji, w której się znalazłam, nie potrafię sobie ze wszystkim poradzić. Za dużo wyjazdów. Za dużo obowiązków. Na koniec: za dużo stresu. Tak dłużej nie mogę… Muszę coś wybrać, postawić na jedną kartę. Żeby nie zaniedbać każdego podwórka. Dlatego odchodzę, Marcus. To jedyne wyjście. Ale nie martw się. Znajdę kogoś na swoje miejsce i nauczę wszystkiego. Będę pracować tak długo, jak będzie trzeba.

Patrzyłam na niego z niepokojem. Wyglądał, jakby go zaraz trzeba było wieźć na SOR. Kręcił z niedowierzaniem głową. A potem westchnął i powiedział jedno tylko słowo:

– Żartujesz…

Czułam się paskudnie. Wiedziałam, że go zawiodłam. Ale z drugiej strony – skąd mogłam wiedzieć, że los w tym samym czasie postawi mi na drodze dwóch mężczyzn, którzy będą mieli taki wpływ na moje życie. Tak podobnych do siebie. Jakby tego było mało – nawet obchodzących tego samego dnia urodziny.

– Nie wierzę w to, co mówisz. I nie wierzę, że to chcesz zrobić. – Jego głos był twardy jak nigdy dotąd. – Rozumiem, że się pogubiłaś na małą chwilkę, ale zaraz wrócisz na właściwe tory. Chcesz dla mężczyzny zostawić to, na co pracowałaś przez całe lata? Kochaj go, skoro musisz. Bądź szczęśliwa. Ale na Boga! Nie rzucaj wszystkiego. Bo możesz tego kiedyś bardzo żałować. Znajdziemy jakieś rozwiązanie. Wymyślimy coś, żebyś mogła zostać tutaj i nie zaniedbywać swojej nowej rodziny. Daj mi tylko chwilę pomyśleć. Uwierz, nie warto!

Czegokolwiek by wtedy nie zrobił i czegokolwiek nie powiedział, i tak bym nie posłuchała. Moje serce było w zupełnie innym miejscu. Pewne swego. Jak nigdy dotąd. Zawsze ostrożna, tym razem postanowiłam zaryzykować. Zostawiałam coś, co było dla mnie niezwykle ważne, dla czegoś jeszcze ważniejszego, pełna wiary, że to najlepsza decyzja w moim życiu. Porzucałam właśnie swoje nazwisko – cenną markę. Szacunek i poważanie w biznesie. Ale liczyłam, że w zamian dostanę wielką, bezcenną miłość. Tę, na którą czekałam wiele lat.

Uczulona na wino

Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-7942-909-7

© Izabela Jagosz i Novae Res s.c. 2015

Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res.

REDAKCJA: Wiesława Grochola

KOREKTA: Łukasz Zdancewicz, Bartłomiej Kuczkowski

OKŁADKA: Michał Jagosz

KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl

NOVAE RES – WYDAWNICTWO INNOWACYJNE

al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia

tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl

Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.

Wydawnictwo Novae Res jest partnerem

Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.