Spis treści

Okładka

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Bitwa na poduszki

Rajski ptak

Wszystko poszło źle

Przeklęty Aarón

Cztery dni

Roberto i wiking

Katastrofa

Zoo

Dialog wewnętrzny

Kilka godzin przed pokazem

Pokaz mody

Bez pytania mnie o zdanie

Co potem?

Muszę porozmawiać z Robertem

Wyjeżdżam do Chin

Hongkong

Chińskie objawienie

Dwa tygodnie do ślubu

Kręcenie teledysku

Podziękowania

Przypisy końcowe

Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki

Tytuł oryginału:

NO CULPES AL KARMA DE LO QUE TE PASA POR GILIPOLLAS

Redakcja językowa: Krystian Gaik

Projekt okładki: Izabella Marcinowska

Zdjęcie front: © istockphoto / Saddako

Tło na IV stronie: © Freepik

Korekta: Beata Wójcik

Redaktor prowadzący: Małgorzata Głodowska

Copyright © Laura Norton 2014

Copyright for the Polish edition © by Wydawnictwo Czarna Owca, 2017

Wydanie I

ISBN 978-83-8015-379-0

Wydawnictwo Czarna Owca Sp. z o.o.
ul. Alzacka 15a, 03-972 Warszawa
www.czarnaowca.pl
Redakcja: tel. 22 616 29 20; e-mail: redakcja@czarnaowca.pl
Dział handlowy: tel. 22 616 29 36; e-mail: handel@czarnaowca.pl
Księgarnia i sklep internetowy: tel. 22 616 12 72; e-mail: sklep@czarnaowca.pl

Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer.

Dla mojej siostry Marty

Cóż ja takiego uczyniłam w poprzednim wcieleniu, że teraz wszystko wali mi się na głowę? Wiem, że to nie moja wina, zatem widocznie taka jest moja karma, albo to on zawinił. Tak, właśnie tak. To wszystko przez niego, przez Aaróna. Nie ma sensu dalej się oszukiwać. Przecież od chwili gdy pojawił się w moim życiu…

Przeklęty Aarón.

1

Bitwa na poduszki

Dokładnie pamiętam, kiedy i w jakich okolicznościach podjęłam decyzję o tym, czym chcę się zajmować w życiu.

To było w chwili gdy usłyszałam oklaski. Nie myślcie jednak, że widownia biła mi brawo, zauroczona moją interpretacją aktorską. Nie, nigdy nie miałam ambicji, aby zostać aktorką, ale istotnie, zdarzyło się to podczas przedstawienia. Wystawiał je teatr szkolny pod koniec ostatniego roku liceum, gdy byliśmy tuż przed wyborem kierunku studiów. W roku 1998, kiedy nie istniał jeszcze ani Facebook, ani Twitter, ani Instagram. Ciągle jeszcze słuchało się radia, bo taki wynalazek jak Spotify nikomu nie postał w głowie, a w radiu jak dzień długi leciały piosenki Manu Chao. „Me llaman el desaparecido…”1. A jedynym i oczywistym powodem, dla którego wzięłam udział w spektaklu, było to, że podobał mi się pewien chłopak. Aarón. Nie chodził do mojej klasy, nigdy w życiu nie zamieniłam z nim ani słowa. Widywałam go tylko czasami na korytarzu. Był wysoki, szczupły, z grzywką opadającą na oczy koloru kasztanów. Wyobrażałam sobie, że musi mieć uroczy uśmiech, choć nigdy nie widziałam, żeby się uśmiechał. I był przystojny. Był tak atrakcyjny, że mógłby się znaleźć na okładce dowolnego pisma dla nastolatków (tak, w tamtych czasach jeszcze istniały młodzieżowe pisemka). I zawsze gdy go widziałam, niósł coś przewieszonego przez ramię: aparat fotograficzny, skórzaną torbę wypełnioną książkami albo gitarę. To także mi się w nim podobało. Był liderem zespołu muzycznego, nazywali się Los Humildes^2. Gdzieś w połowie każdego ich koncertu okazywało się, że chłopcy nie mają już na sobie koszulek i dumnie prezentują torsy, co zdecydowanie podgrzewało atmosferę. Według mnie nie miało to nic wspólnego ze skromnością. Może nie byli najlepszymi muzykami na świecie, ale przyjemnie było na nich popatrzeć. Sam Aarón rzadko ściągał koszulkę, robił to tylko zmuszony przez kolegów z zespołu. Nie ukrywam, że ten moment, gdy rzucali się na niego, żeby go obnażyć, był dość… no cóż… poruszający. Tak naprawdę to był najlepszy moment koncertu! Byłam tego świadkiem kilka razy, a potem…, o Boże!, całymi tygodniami kładłam się spać z tym niepokojącym obrazem pod powiekami. Czterech nagich do pasa chłopców zmuszających do obnażenia się tego, o którym śniłam (o ile udało mi się zasnąć…). Ach, ten jego pępek! I w tak uroczy sposób opierał się ich zakusom!

Za każdym razem, gdy wybierałam się na ich koncert, w głębi duszy wierzyłam, że na koniec uda mi się podejść do Aaróna i coś powiedzieć. „Świetnie dzisiaj wypadliście…”. „Dajecie coraz lepsze występy…”. Tysiące zdań, które ćwiczyłam przed lustrem całymi godzinami. Na próżno. Gdy dochodziło co do czego, aby dodać sobie animuszu, piłam jedno piwo za drugim i na koniec koncertu zawsze zbyt szumiało mi w głowie, żebym mogła się na coś odważyć. Ponadto Los Humildes mieli całe gromady fanek zdecydowanych na wszystko i wszystkie one były ładniejsze, bardziej seksowne i trzeźwiejsze ode mnie. Tak więc właściwie nie miałam najmniejszych szans. I nigdy do niczego nie doszło. On był w centrum wszystkich spojrzeń, ja byłam jak przezroczysta.

Dlatego gdy zobaczyłam, jak dopisuje swoje nazwisko do wywieszonej na korytarzu listy chętnych do wzięcia udziału w szkolnym przedstawieniu, nie wahałam się ani chwili i wpisałam poniżej swoje. Aarón i Sara. Prawda, że te imiona świetnie by wyglądały na sercu wyrytym na korze drzewa? Albo na ślubnym zaproszeniu. Aarón i Sara mają zaszczyt zaprosić na uroczystość zawarcia związku małżeńskiego, która odbędzie się…

To dla mnie wielka szansa! Znajdę się blisko niego, bez rozpalonych fanek, bez piwa, które jakoś samo trafiało mi do ust i eliminowało mnie z pola bitwy. Mieliśmy wystawić Sen nocy letniej. Dość dowolną wersję tego utworu, ledwie nawiązującą do tekstu, gdyż nauczyciel literatury, który podjął się reżyserowania, uznał, że należy nam zostawić wolną rękę. Aarón nie chciał występować, po prostu zapisał się jako muzyk, a ja byłam za to wdzięczna losowi, bo – aby tylko być blisko niego – byłam nawet gotowa zgłosić się na odtwórczynię jednej z ról. Ale to nie okazało się konieczne. On miał grać na gitarze, a ja postanowiłam zająć się scenografią i projektami kostiumów. To wydało mi się najbardziej rozsądnym wyborem z możliwości, które były do dyspozycji.

Jedną z aktorek była Paola, córka Polki i Włocha. Była taka piękna… Jakie to jest uczucie – wiedzieć, że jest się tą najpiękniejszą? Czy piękne kobiety są świadome tego, że ludzie traktują je lepiej niż inne, nie tak hojnie obdarzone urodą? Zawsze kręcili się wokół niej wszyscy chłopcy. Reszta grupy Los Humildes, idąc za przykładem Aaróna, także postanowiła wziąć udział w przedstawieniu i oczywiście wkrótce uległa wdziękom Paoli. Pilnie pracując, jednocześnie próbowałam wyśledzić, czy i Aarón jest nią zauroczony. Ale chociaż przy kilku okazjach ze sobą rozmawiali, wydawało się, że do niczego więcej między nimi nie doszło. Trochę mi ulżyło.

Mijały dni, aktorzy uczyli się tekstu, a muzycy pojawiali się dość sporadycznie, gdyż reżyser potrzebował ich jedynie wówczas, gdy jakaś scena była już opracowana. A wtedy, na widok Aaróna wchodzącego do sali, serce zaczynało mi trzepotać w piersi jak szalone. I chociaż zachowywałam całkowitą abstynencję od piwa, nadal nie wiedziałam, co takiego powinnam zrobić, żeby przestać być dla niego niewidzialna. Doszłam do wniosku, że skoro jestem aż tak beznadziejnie onieśmielona, iż nie potrafię nawet się z nim przywitać, to pozostaje mi jedynie przyciągnąć jego uwagę moją pracą przy spektaklu. Tak więc pewnego dnia na próbie wysunęłam ekstrawagancką propozycję dotyczącą scenografii i kostiumów. Mój pomysł natychmiast zyskał gorącą aprobatę nauczyciela. Polegał na stworzeniu feerycznego nastroju na scenie przy pomocy piór. Tak, ptasich piór. Czegoś, co towarzyszyło mi w życiu od najwcześniejszego dzieciństwa.

Moja babcia miała pracownię krawiecką i modniarską w dzielnicy Malasaña, przy ulicy Velarde, parę kroków od placu Dos de Mayo. Był tam wielki lokal sklepowy z ogromną przeszkloną wystawą, posadzką z różnokolorowych płytek cementowych, dębowymi regałami sięgającymi sufitu i kontuarem pokrytym imitacją masy perłowej, z tysiącem maleńkich szufladek. Wąskim, wysokim korytarzykiem przechodziło się ze sklepu do drugiego pomieszczenia, które było pracownią babci; stamtąd zaś wychodziło się na wewnętrzne patio, zapełnione roślinami w pojemnikach, paprociami i klatkami dla ptaków. Babcia zajmowała się głównie projektowaniem kapeluszy i stroików na głowę. Spędzałam długie godziny dzieciństwa na zabawie wśród zwojów materiału i różnych przyrządów krawieckich, przyglądając się, jak babcia własnoręcznie wykonuje prawdziwe dzieła sztuki. Jak zamienia zwykły kawałek filcu w elegancki kapelusz. Jak z kilku piórek umieszczonych na stożkowatej strukturze tworzy niezwykłe przybranie głowy. Niewątpliwie tym, co najbardziej mnie fascynowało, był widok babci posługującej się piórami. Pióra sowie, strusie, bażancie, pióra kuropatwy, pawie pióra, pióra rajskich ptaków, papużek, tukanów, wróbli czy szczygłów. Pióra wszelkich kształtów, rozmiarów i faktur. Delikatne, leciutkie, w żywych kolorach lub też inne, bardziej szorstkie i o stłumionych barwach. Niektóre babcia farbowała, chociaż wolała kolory naturalne, inne poddawała działaniu pary wodnej, co pozwalało wyginać je i modelować. Używając tych najrozmaitszych piór, rozmieszczając je niekiedy swobodnie, intuicyjnie, a innymi razy w sposób zdyscyplinowany, ściśle geometrycznie, uzyskiwała bajeczne rezultaty. Przybrania głowy w jej wykonaniu były egzotyczne, delikatne, bujne, fantazyjne… Zawsze podbierałam jej kilka piór, żeby robić przebrania dla moich lalek. Kiedy miałam sześć lat, wyznaczono mnie do odegrania roli anioła w przedszkolnym przedstawieniu jasełkowym. Skrzydła, które pomogłam babci wykonać, były tak udane, że wszyscy podziwiali je z szeroko otwartymi ustami. Pamiętam, że nie byłam w stanie zrozumieć, dlaczego nie wznoszę się w powietrze, mimo iż z całej siły macham upierzonymi ramionami.

Właśnie te wspomnienia podsunęły mi pomysł wykorzystania piór w naszym przedstawieniu Snu nocy letniej. Zaproponowałam, żeby podczas kluczowej końcowej sceny spektaklu – nie pamiętam już teraz, o co w niej dokładnie chodziło – aktorzy stoczyli bitwę na poduszki, zapełniając powietrze nad sceną piórami. Następnie należało wykorzystać chwilę, gdy prawie nic nie będzie widać, posłużyć się grą świateł i zwykłe stroje aktorów zamienić na upierzone, widowiskowe, cyrkowe, mitologiczne kostiumy. Tak przynajmniej sobie to wyobrażałam. Gdy ma się siedemnaście lat, widzi się świat w sposób skrajny: albo triumf, albo porażka. Wzniosła miłość lub otchłań samotności. Naszkicowałam swoje pomysły, żeby je lepiej sprzedać reżyserowi. Zainspirowałam się twórczością tych wielkich projektantów mody, którzy w tamtych latach tworzyli najbardziej ryzykowne projekty: Alexandra McQueena czy uwielbianej przeze mnie Vivienne Westwood. Wizjonerów, którzy nie bali się koloru, nie unikali przezroczystych tkanin, którzy umieli zakląć swoje fantazje w bajeczne stroje. Nauczyciel literatury był zachwycony. Teraz myślę, że musiał być niewiele starszy od nas albo też po prostu chciał, żebyśmy mogli dać swobodny upust naszej kreatywności. Musiałam zaprosić kilku kolegów do współpracy przy moim ambitnym projekcie. Pracowaliśmy zajadle i miotaliśmy się od euforii do przygnębienia. Były dni, kiedy wszystko szło jak z płatka, a w inne wszystko wydawało się walić nam na głowę i obawiałam się wówczas, że nigdy w życiu nie doprowadzimy do końca moich szalonych planów. W chwilach całkowitego zwątpienia odkryłam pewną prawdę o swoim charakterze, która wcale mi się nie spodobała: paraliżował mnie, wręcz pogrążał lęk przed porażką. W tych dniach, w których wątpiłam w sukces, popadałam w apatię albo zaczynałam się nieprzyjemnie zachowywać, a negatywne myśli rujnowały moją psychikę. Czyżby to właśnie odczuwali artyści, gdy wena ich opuszcza? Muszą łapać niezłe doły. Nie wiedziałam wówczas, że te lęki będą mi odtąd często towarzyszyły i że przy niejednej okazji obawa przed porażką uniemożliwi mi działanie, całkowicie mnie obezwładniając. Jednak nauczyłam się wtedy też tego, że po dniach złych przychodzą lepsze. No i muszę przyznać, że pchała mnie do przodu nadzieja, że zobaczę Aaróna w drzwiach. To było dla mnie najważniejsze. Chciałam, żeby dostrzegł mnie przy pracy, zauważył, jak dowodzę swoją ekipą, i żeby uwierzył, że jestem zdolna do spełniania swoich zamierzeń.

I w końcu nadszedł ten dzień, gdy Aarón podszedł do nas, żeby zobaczyć, co robimy. Przesunął dłonią po pawim piórze i zapytał:

– Skąd je bierzesz?

– Pióra? Z pracowni, która należała do mojej babci. Zostało ich tam mnóstwo. Zresztą nie jest tak trudno je zdobyć.

– Trzeba zabić ptaki, żeby je oskubać?

– Czasem wystarczy je trochę postraszyć.

– Poważnie?

– Aztekowie tak robili. Hodowali rozmaite gatunki ptaków, a gdy potrzebowali piór, posyłali dzieci, które hałasowały i rozrabiały wokół klatek. Ptaki się stresowały i gubiły część pierza.

Aarón uśmiechnął się, słysząc moją opowieść. Jego uśmiech był czarujący, właśnie taki, jak sobie wyobrażałam.

– Dziwni ci Aztekowie – powiedział.

W tej samej chwili podszedł do nas Santi, jeden z członków zespołu, wybujały, chuderlawy chłopak z wielkim nosem i piegami na twarzy. Był przyjacielem Aaróna, a przynajmniej jego najlepszym kolegą. Objął go ramieniem i odciągnął do tyłu.

– Wiedziałeś, że Aztekowie hodowali ptaki na pióra? – zapytał go Aarón.

– A co to za jedni?

– Santi, w życiu istnieje jeszcze coś oprócz twojej Marty, uwierz mi.

Odeszli, a Aarón pożegnał się ze mną, unosząc brwi i lekko się uśmiechając. Chciałabym móc go zatrzymać. Opowiedzieć mu wszystko, czego dowiedziałam się od babci o piórach i ich historii. O piórach lub o czymkolwiek, byleby tylko mu udowodnić, że chociaż jestem jego fanką, to nie taką jak inne jego wielbicielki, i mimo że nie jestem tak piękna jak Paola, mogłabym zostać jego… No cóż, sama dobrze nie wiedziałam kim.

Nie zamieniliśmy już więcej ani słowa aż do premiery, ale i tak uznałam, że uczyniłam milowy krok w naszych stosunkach. Kiedy teraz spotykaliśmy się na korytarzu, zauważał mnie i pozdrawiał gestem, skinieniem głowy i potem lekkim jej podniesieniem, co według mnie miało oznaczać: „No, jak tam? Jak się masz?”. A ja uśmiechałam się jak niemądra i modliłam się, żeby nie zauważył, że z wrażenia trzęsą mi się nogi.

Wreszcie nadszedł dzień premiery. I nawet ciężki alzheimer nie sprawi, abym o nim kiedykolwiek zapomniała.

Mogę odtworzyć w myślach, bez najmniejszego wysiłku i nie opuszczając najdrobniejszych szczegółów, tę chwilę, gdy na scenie rozgorzała bitwa na poduszki. Los Humildes zagrali na żywo, Aarón uśmiechnął się do mnie, a ja poczułam się tak, jakbym za życia trafiła do nieba. Światła zmieniły kolor, buchnął dym, zawirowały pióra i z oparów kolorowej mgły zaczęły się wyłaniać sylwetki aktorów, zamienionych w niewiarygodne, wspaniałe, upierzone istoty. To było tak, jakby przedziwny majak senny, sen nocy letniej wcielił się w życie na naszych oczach. W dużej części dzięki mnie, moim projektom, moim pomysłom, mojej inwencji twórczej. Publiczność zareagowała gromkimi brawami, a ja poczułam rozpierającą mnie dumę i nieznane mi dotąd uczucie ekstazy. Aarón wykonał lekki ukłon w moją stronę, którym powiedział mi: „Udało ci się”. A przynajmniej tak mi się wydawało, bo to właśnie pragnęłam wyczytać z jego warg. Nie potrzebowałam skrzydeł, żeby unieść się w powietrze.

I wtedy właśnie zrozumiałam. Zrozumiałam, czym pragnę się zajmować przez resztę życia. I choć nie wiedziałam, czy nie zabraknie mi odwagi, żeby się na to zdecydować, wiedziałam z całą pewnością, że to właśnie to.

Po przedstawieniu kilku aktorów wyciągnęło butelki taniego wina i szampana, które przynieśli z zamiarem uczczenia sukcesu. Piliśmy, sprzątając scenę i zbierając pióra. Byliśmy w euforycznym nastroju i w pewnej chwili ktoś dał hasło do powtórzenia bitwy na poduszki. I znowu pióra wzbiły się w powietrze, znowu powoli opadały, kołysząc się jak płatki śniegu, lekkie i miękkie, pieszcząc nas swym dotykiem. Śmiechy, alkohol, pióra i Aarón. Zapomniałam o całym świecie. Aarón zrobił krok w moją stronę. Pióra ciągle na nas opadały, a ja widziałam wszystko jakby w zwolnionym tempie. Był już blisko mnie. Puch opadał mu na włosy, a on dmuchał w górę, żeby go strzepnąć z grzywki. Pragnęłam boleśnie, żeby tam, na scenie, wśród piór, objął mnie i pocałował. Chciałam poczuć jego wargi na swoich, chciałam zatonąć w jego objęciach. Chciałam, żeby wszyscy stali się świadkami tego, że to mnie właśnie pragnie. Jednak gdy stanął obok mnie, jedyne, co zrobił, to pogratulował mi sukcesu. I zapytał, czy w przyszłym roku spotkamy się w Akademii Sztuk Pięknych. Nie zrozumiałam, o co pyta.

– Sztuka? Nie wybieram się na studia artystyczne – wyjąkałam. – Idę na wydział chemii.

Spojrzał na mnie z pewnym zdumieniem.

– I masz zamiar zaprzepaścić swój talent, studiując chemię?

– Talent?

– Tak. Jesteś świetna. To, co zrobiłaś, to jedyna dobra rzecz w tym przedstawieniu.

Musiałam oprzeć się o ścianę, znaleźć jakiś twardy punkt oparcia, coś, co zatrzyma mnie na ziemi. Nie wiem, czy oblałam się rumieńcem, ale pamiętam, że usiłowałam odpowiedzieć coś, co zabrzmiałoby skromnie. Było to tym trudniejsze, że właśnie nadęłam się pychą jak balon. Obawiałam się, że wzniosę się w powietrze i odlecę albo, co gorsza, z hukiem pęknę z dumy.

– To tylko hobby. Dziwne byłoby zajmować się w życiu czymś, czego nie uważam za pracę. Te dwa tygodnie były dla mnie zabawą.

– Nie wiedziałem, że jesteś kalwinistką.

– Kalwinistką? – zdziwiłam się. Czyżby Aarón znał się na kalwinizmie? Ja nie miałam o nim najmniejszego pojęcia.

– No tak, wiesz, kalwiniści to tacy goście, którzy uważają, że Boga można zadowolić jedynie pracą i to najlepiej wykonywaną z wielkim wysiłkiem. Im więcej cierpisz i im więcej pracujesz, tym bliższa jesteś osiągnięcia Nieba – wyjaśnił.

– Aha… – No tak, teraz już wiedziałam co nieco o kalwinizmie. – Nie, nie o to chodzi. Po prostu chcę studiować coś naprawdę. A akademia… Jakoś się tam nie widzę…

– Szkoda.

Ten właśnie moment wybrała Paola, jeszcze piękniejsza niż zwykle w swoim przebraniu i ze scenicznym makijażem, żeby rzucić w Aaróna poduszką. Odbiegł, żeby oddać jej wet za wet. Pokryli się piórami, moimi piórami. Wstrzymałam oddech, ze wszystkich sił błagałam w duszy, żeby jej nie pocałował. Bo gdyby tak się stało, nie zniosłabym tego. Zamknęłam oczy. Nie, nie chciałam tego widzieć. Niech to się nie stanie. Nie tej nocy.

Gdy uniosłam powieki, już ich nie było. Gdzieś zniknęli. Obydwoje. Poczułam, jak ściska mi się żołądek. Jeśli jednak stało się to, czego tak bardzo nie chciałam widzieć, przynajmniej sam widok został mi zaoszczędzony. Usiłując nie dać niczego po sobie poznać, wzięłam się do sprzątania i próbowałam – bez powodzenia – przywołać dobry nastrój, zarazić się nim od rozpromienionego towarzystwa. Jedyną osobą, która wydawała się nieco skwaszona, był Santi, ten chuderlawy przyjaciel Aaróna, ale nie zapytałam go o przyczynę jego złego nastroju. Zresztą nie byłam jej ciekawa – mogłam myśleć tylko o Aarónie. A dokładniej o Aarónie i Paoli, choć próbowałam zakazać sobie takich myśli.

Kiedy skończyliśmy sprzątać, wszyscy poszliśmy poszaleć. Wprawdzie nie byłam już w tym wspaniałym nastroju, który ogarnął mnie przed kilkoma godzinami, ale ponieważ nie straciłam jeszcze nadziei, że ponownie zobaczę Aaróna, postanowiłam pójść z całą ekipą do dzielnicy Malasaña. W okolicę, gdzie niegdyś znajdowała się pracownia modniarska mojej babci, zamknięta w dniu jej śmierci. Mój ojciec, jej jedyny syn i spadkobierca, nie mógł się zdecydować ani na to, żeby lokal wynająć, ani też żeby go sprzedać. Przypuszczam, że nie był w stanie tego zrobić z powodu przywiązania do schedy po matce albo też po prostu dlatego, że w jego naturze leżało wieczne odwlekanie każdej ważnej decyzji. Miał ponadto miłe wspomnienia związane z pracownią, ponieważ tam właśnie poznał moją mamę, która wówczas pracowała u babci jako pomoc krawiecka. Po ślubie mama nie chciała mieć już nic wspólnego z krawiectwem ani robótkami ręcznymi. Kiedy się urodziłam, chodziła do pracowni teściowej jedynie po to, żeby mnie tam zaprowadzić.

O trzeciej w nocy wylądowaliśmy w Nasti, dyskotece otwartej do białego rana. Piłam, żeby zapomnieć o Aarónie i Paoli. I rozglądałam się wokół, szukając go wzrokiem. Bo chociaż chciałam o nim zapomnieć, jednocześnie z całych sił pragnęłam go znowu zobaczyć.

I tak się stało. Podszedł do mnie z uśmiechem na twarzy. Ja też się uśmiechnęłam, widząc, że jest sam.

– Masz na imię Sara, prawda? – spytał.

– Tak.

Wiedział, jak mam na imię! Zadał sobie trud, żeby się tego dowiedzieć. Wiedział, jak mam na imię!

– Naprawdę mi się podobało to, co zrobiłaś. Bardzo – powiedział. – Wielka szkoda, że nie chcesz spędzić życia, sprawiając przyjemność sobie i innym.

– Każdy człowiek jest inny – wydusiłam z siebie z trudem.

Czy naprawdę to właśnie powiedziałam? Cała noc wzdychania do niego, a teraz, gdy wreszcie dostałam swoją szansę, jedyne, na co mnie stać, to ta głupia odpowiedź?

– Przypuszczalnie – odpowiedział. Musiał być zawiedziony.

Zamilkliśmy. Ja wolałam nie otwierać ust, żeby znowu nie wygłosić jakiegoś dennego komunału, a on… Nie wiem, być może żałował, że w ogóle do mnie podszedł. Dwóch chłopaków z Los Humildes podeszło, żeby go odciągnąć.

Nie mogłam pozwolić, żeby tak po prostu zniknął. Nie. W żadnym razie. Zebrałam siły i krzyknęłam:

– Mnie też się bardzo podobało to, co zagraliście na przedstawieniu!

Odwrócił się.

– Tak? – zapytał. I z pewną dumą dodał: – To ja to skomponowałem.

– Najlepszy na świecie podkład muzyczny pod bitwę na poduszki – powiedziałam.

Ujrzałam, że uśmiecha się nieśmiało, a jego oczy zabłysły.

– A może któregoś dnia… – zaczął, ale przerwał w połowie zdania. Nie dokończył myśli.

– Któregoś dnia co? – spytałam, ponaglając go.

– Któregoś dnia skomponuję dla ciebie piosenkę – dokończył.

– Dla mnie? – Byłam naprawdę zdziwiona.

– Tak. Dla dziewczyny, która umie robić czary-mary z piórami, ale woli zostać chemiczką.

Poczułam, że jeśli nawet umarłabym w tej chwili, to moje życie nie poszłoby na marne. To właśnie poczułam – że dla tej chwili warto było żyć.

Odszedł z kolegami, a ja, zbierając się na odwagę, podjęłam jedyną możliwą decyzję. Cóż innego mogłam zrobić, niż dopić piwo jednym haustem i pójść za nim? Nie potrzebowałam innych dowodów, teraz byłam już pewna, że coś dla niego znaczę. Chciał dla mnie skomponować piosenkę. To chyba wyraźny sygnał. Wsadziłam do ust miętową gumę do żucia i ruszyłam w tłum wypełniający dyskotekę. Ale nigdzie nie mogłam go wypatrzyć. Może już wyszedł? Krążyłam po Nasti, zajrzałam nawet do przedsionka prowadzącego do męskiej toalety, ale tam już nie odważyłam się zajrzeć. Zatrzymałam się, głęboko sfrustrowana, gdy nagle zobaczyłam Aaróna: stał w drzwiach wejściowych, a ktoś ciągnął go na zewnątrz. On też mnie zobaczył i machnął ręką, zachęcając, żebym podeszła.

– Wiesz co? Santi jest skwaszony z powodu swojej dziewczyny, Marty. Zakonnice zamknęły ją w internacie, nie pozwoliły jej pójść na przedstawienie.

– I co?

– Idziemy tam. Chcemy się zakraść na podwórze internatu. Ponieważ nigdy nie pozwalają jej wyjść, żeby mogła posłuchać, jak gramy, urządzimy tam koncert.

– U zakonnic?

– Aha. Ciekawe, co się stanie.

– Powariowaliście?

– Dla przyjaciela trzeba zrobić wszystko. Chodź z nami, będzie ubaw.

Zaczęłam już kręcić głową, ale w tej samej chwili ujrzałam Paolę wchodzącą do lokalu.

– Aarón, czekamy na ciebie! – krzyknął ktoś.

– Już idę! – odwrzasnął. – To co? Idziesz z nami?

Na widok Paoli zdałam sobie sprawę, że muszę stanąć na wysokości zadania. Jeśli ona pójdzie, to ja też. Nie chciałam wyjść na tchórza.

– Czy to bardzo daleko? Kiedyś przecież muszę wrócić do domu.

– Nie, parę kroków stąd.

– No dobra – powiedziałam zdecydowanym tonem.

– Super! – ucieszył się.

Wyszliśmy na ulicę, gdzie czekali już chłopcy z Los Humildes i gromadka przyjaciół czy też fanów. Ładowali się do furgonetki wypełnionej instrumentami i sprzętem nagłaśniającym. Chcieli zabrać ze sobą Aaróna, który jednak zaprotestował:

– Nie, wszyscy się nie zmieścimy. Spotkamy się przy bramie. Otworzę wam. – Zatrzasnął drzwi furgonetki i klepnął kilka razy w blachę, żeby ruszyli. – Idziemy – rzucił do tych kilku osób, które zostały (była wśród nich Paola).

Idąc, podawaliśmy sobie z ręki do ręki butelkę wina. I chociaż rwałam się do tego, żeby być tuż przy Aarónie, on przykleił się do Santiego i przekonywał go, że pomysł jest świetny.

Santi nie wydawał się jakoś szczególnie przekonany.

– To szaleństwo, stary – protestował. – Zobaczysz, jak zakonnice nas dorwą…

– Nie dorwą nas, coś ty. A jeśli nawet, to co nam zrobią?

– Zadzwonią na policję.

– Zanim przyjadą, już nas nie będzie. Nie widzę żadnego problemu. Nic się nam nie stanie.

– Nam może nie, ale co z Martą? Wyrzucą ją ze szkoły przez naszą głupotę.

– Pingwiny wiedzą, że z tobą chodzi?

– Nie sądzę.

– No to jeśli jej nie zadedykujemy piosenki, to będzie bezpieczna.

– Nie wiem, stary, to przecież wtargnięcie na teren prywatny…

– Przecież nie idziemy tam kraść. Przeciwnie, obdarujemy te kobiety naszą muzyką. Jeśli to przestępstwo, to niech nas zatrzymają. Ale będzie ubaw, Santi, zobaczysz. Jako dziadunio będziesz o tym wnukom opowiadał.

Jakoś udało mu się go przekonać i nawet się nie obejrzeliśmy, a już byliśmy na miejscu. Byłam zadowolona, bo po drodze Paola nie rozmawiała z Aarónem i wydawała się bardzo zajęta innym chłopakiem, z którym otwarcie flirtowała. A może uwodzenie było jej zwykłym sposobem relacji ze światem? Może widziałam coś więcej, niż w rzeczywistości było w jej stosunku do Aaróna? Może to po prostu jej sposób bycia. Może jednak nic ich nie łączy. Błagałam, żeby tak właśnie było. Furgonetka już czekała, zaparkowana przed wielką bramą wiodącą na teren szkoły z internatem. Można było wjechać tamtędy na podwórze, o ile udałoby się otworzyć bramę. Podwórze graniczyło z boiskiem do koszykówki.

– Tędy wjeżdżają ciężarówki dostawcze – stwierdził Aarón.

– Skąd wiesz? – spytał Santi.

– A co, myślisz, że ty jeden masz tu dziewczynę? Mnie też się zdarzyło.

Podszedł do kabiny furgonetki i powiedział coś, czego nie usłyszałam. Niezwłocznie podbiegł do jednego z drzew rosnących przy murze otaczającym posesję i z wielką wprawą zaczął się na nie wspinać. Opuścił się na rękach z gałęzi wystającej na drugą stronę i zeskoczył na ziemię. Po minucie już otwierał bramę i machał do kierowcy. Ten jednak nie zapalił silnika, za to pasażerowie wyskoczyli i wzięli się do pchania. W końcu wszyscy razem pchaliśmy pojazd, żeby jak najprędzej wtoczył się na ogromne podwórze. Aarón dowodził wszystkim, wydając polecenia głośnym szeptem:

– Trzeba ją od razu ustawić przodem do bramy, tak na wszelki wypadek, gdybyśmy musieli nawiewać. Tam ją dotoczcie. Najpierw wyciągniemy instrumenty, potem użyjemy reflektorów do oświetlenia. To będzie odlot!

Pracowaliśmy w ciszy, pchając furgonetkę na wyznaczone miejsce, po czym dokonaliśmy wyładunku. Umierałam ze strachu i z emocji. Nigdy w życiu nie zrobiłam niczego nielegalnego i czułam, jak adrenalina krąży mi w żyłach. Zwłaszcza kiedy Aarón znajdował się blisko mnie i się uśmiechał. Czy uśmiechał się też do Paoli? Może nie miał okazji, bo przylepiła się do tego chłopaka, którego podrywała na ulicy. Dobrze, świetnie, oby tak dalej.

– Wiem, gdzie jest gniazdko. Tu, przy siłowni. Mam nadzieję, że przedłużacz sięgnie – powiedział Aarón.

Gdy perkusja, gitara basowa i dwa mikrofony znalazły się na miejscu, Aarón podłączył przedłużacz do wzmacniacza i zawiesił sobie gitarę na szyi.

– Gotowi? – zapytał. Wszyscy potwierdzili, więc rzucił: – Dobrze. Raz, dwa, trzy. Start!

W powietrze popłynęły pierwsze akordy gitary prowadzącej. Po nich włączyła się gitara basowa, potem perkusja i wreszcie rozbrzmiał głos Aaróna. Emocje aż podniosły mi włosy. Szalony pomysł Aaróna właśnie się ziszczał, a on sam śpiewał o czwartej nad ranem na podwórzu zakonnego internatu dość niemądrą piosenkę, która jednak w tym miejscu nabrała dziwnie wywrotowego charakteru.

Kochaj mnie, jak ekierka kocha cyrkiel,

geometrycznie.

Kochaj mnie, namiętnie i lirycznie,

psychofizycznie.

Jedno po drugim, okna zaczęły się rozświetlać, a dziewczyny wychylać się na zewnątrz, podczas gdy Aarón śpiewał dalej:

Jak pszczoła kocha uderzyć żądłem

pełnym jadu,

kochaj mnie, bo nie zapominam o kondomie

i daję czadu.

Kochaj mnie, aż cały świat zapłonie,

gorąco i paląco kochaj mnie,

aż po religii koniec.

Kochaj mnie, kochanie moje!

Niektóre dziewczyny zaczęły gwizdać, bić brawo, wrzeszczeć z podniecenia. Aarón śpiewał, a ja wpatrywałam się w niego jak w bóstwo. I wtedy właśnie doznałam objawienia, zrozumiałam, że o ile wcześniej po prostu mi się podobał, to uczucie, które teraz mną zawładnęło, było czymś więcej, zawierało w sobie cierpienie. Jak gdyby ta pszczoła z piosenki ukłuła mnie swym żądłem pełnym jadu. Tak, właśnie wtedy dotarło do mnie, że miłość, gdy ogarnia człowieka bez reszty, boli. Ale jakże się nie zakochać? Jak nie pokochać kogoś, kto jest taki seksowny i odważny… Bo przecież trzeba było mieć sporo odwagi, jeszcze więcej beztroski i być bardzo wspaniałomyślnym, żeby zorganizować całą tę absurdalną akcję dla przyjaciela. I widząc go takiego seksownego, takiego hojnego i w ogóle naj, naj, poczułam, że jest całkowicie poza moim zasięgiem. Stąd mój ból. Jakim cudem takie bóstwo mogłoby pożądać takiej zwykłej śmiertelniczki jak ja? A ja, jakże będę mogła dalej żyć, teraz, gdy ugodziło mnie jadowite żądło miłości, jak sobie poradzę ze świadomością, że on mnie nie kocha? W całej rozciągłości dotarł do mnie sens pewnego powiedzenia, którego używała moja przyjaciółka Inma, kiedy podobał jej się jakiś chłopak: „Taki piękny, że to aż boli”. A w przypadku Aaróna nie tylko jego uroda mnie rozpalała, lecz wszystko. Cały on.

Jadowite żądło miłości.

Nagle rozległy się głośne krzyki oburzenia. Kilka zakonnic wyglądało z okien na parterze, inne stanęły w drzwiach wychodzących na podwórze, nie mając jednak odwagi wyjść na zewnątrz.

– Co wy wyprawiacie? To napad! Wynocha stąd! Zadzwonimy po policję!

Ale Aarón nadal dawał czadu, nie zważając na krzyki i groźby. A ja patrzyłam na niego, gdy tak niewiarygodnie spokojnie rzucał wyzwanie władzy, niech nawet będzie, że niezbyt władczej, przyodzianej w habity i welony, i ogarniało mnie pragnienie, żeby się na niego rzucić i zacałować go na śmierć. Jest takie powiedzenie, że scena jest sexy, ale nikt dotąd nie opiewał niesamowitego ładunku erotyzmu wypełniającego chłopaka śpiewającego na boisku do koszykówki w zakonnym internacie, chłopaka, któremu grozi interwencja policji. Aarón był moim bohaterem. Wspaniałym bohaterem – jak Spartakus buntujący się przeciw Rzymianom, jak Kunta Kinte opierający się poganiaczom niewolników, jak ci pokojowi manifestanci, którzy wkładają kwiaty w lufy karabinów, jak… Aarón, mój skromny, mój wielki bohater.

Zakonnice nie dawały za wygraną, a dziewczyny w oknach zaczęły krzyczeć, żeby pozwolić chłopcom śpiewać dalej. Santi dojrzał w jednym z okien swoją dziewczynę. Porwał mikrofon, zaczął do niej machać i krzyknął:

– To dla ciebie, śliczna! Kochaj mnie, aż po religii koniec!

W tej samej chwili mikrofon przestał działać. Którejś z zakonnic najprawdopodobniej udało się wyrwać kabel. Ale Aarón, zamiast się poddać, nabrał powietrza w płuca i zaśpiewał z całych sił, a my wszyscy, którzy tam byliśmy, wsparliśmy go naszymi głosami. Z początku nieco nieśmiało, ale przy refrenie wrzeszczeliśmy już tak, że o mało nie wypluliśmy płuc:

Kochaj mnie, aż cały świat zapłonie,

bo daję czadu

i nie zapominam o kondomie.

Gorąco i paląco kochaj mnie,

aż po religii koniec.

Kochaj mnie, kochanie moje!

Nagle któraś z dziewcząt wyrzuciła przez okno swój stanik. A inne poszły za jej przykładem. I podczas gdy Aarón śpiewał, i my śpiewaliśmy wraz z nim, na boisko zaczęły spadać dziesiątki staników i majtek. Zakonnice wydawały wrzaski oburzenia. Teraz już nie tylko groziły chłopakom z zespołu, wzięły się też ostro do pensjonariuszek internatu.

– Wszystkie do środka! Te, co nie posłuchają, zostaną surowo ukarane! María Jesús, do środka! Luján, widzę cię! I ty tam, ty też! No już, szybko!

W oddali zawyła syrena wozu patrolowego. Krzyknęłam do Aaróna:

– Policja! Zmywamy się!

Skinął głową, ale zanim opuścił scenę, zwrócił się do dziewczyn w oknach, krzycząc na cały głos:

– Musimy kończyć! To była prawdziwa przyjemność dla was grać! Los Humildes pokornie żegnają się z wami!

– Kochaj mnie, kochanie moje! – ryknął Santi.

Podczas gdy rozgrzane dziewczęta biły brawo jak szalone, władowaliśmy pospiesznie instrumenty do furgonetki. Kilka osób zdołało do niej wskoczyć, kierowca odpalił silnik, a reszta z nas rzuciła się do ucieczki. Udało nam się umknąć przed przybyciem policji, ale gdy tak biegliśmy ulicami, w pewnej chwili zorientowałam się, że straciłam Aaróna z oczu.

Szukałam go to tu, to tam, ale bez powodzenia. Gdzie mógł się podziać? Postanowiłam wrócić do Nasti; było całkiem prawdopodobne, że tam właśnie poszedł. Przynajmniej taką miałam nadzieję. Udało mi się pokonać bramkę, bo miałam na ręku stempel, i zaczęłam się rozglądać. Wypatrzyłam chłopaka z Los Humildes, podeszłam i spytałam go o Aaróna.

– Wrócił tu ze mną, musi gdzieś być – odparł.

Szukałam go więc dalej, teraz już bardziej pewna swego. W którymś momencie pomyślałam, że całą noc to właśnie robię – ścigam go. Całą noc, całe życie. I wtedy go dostrzegłam.

Był tam, na środku parkietu. Zamierzałam podnieść rękę, żeby do niego pomachać, i w tej samej chwili ujrzałam, jak Paola rzuca się na niego niczym drapieżna kocica i wsadza mu język w usta, aż do gardła. A on wydawał się całkiem z tego zadowolony. Co więcej, objął ją silnie i też zaczął całować. Poczułam, że mój świat się zawalił. Poczułam, że już rozumiem, czym jest żądza mordu. Obróciłam się na pięcie. Poszłam do toalety, zamknęłam się w kabinie, opuściłam deskę i usiadłam na sedesie.

– Nie płacz, Saro. Nie bądź dzieckiem. Nie będziesz mi tu ryczała – powiedziałam na głos.

Ale nie byłam w stanie posłuchać własnego rozkazu. Bezsilna, jednocześnie zła na siebie za to uczucie, zaczęłam łkać. Dopiero po jakichś dziesięciu minutach udało mi się uspokoić na tyle, żeby wyjść z kabiny. Opłukałam twarz i – żywiąc nadzieję, że pani z obsługi przypisała mój wygląd i szklane oczy temu, że wymiotowałam – wymknęłam się z Nasti i poszłam do domu.

Nie zobaczyłam Aaróna ani następnego dnia, ani w następnym tygodniu. Ani w okresie przygotowań do egzaminów końcowych. No i dobrze. Dzięki temu było mi nieco łatwiej. Nie spotkałam go też na egzaminach. O ile w ogóle je zdawał. Bo natychmiast zaczęły krążyć najrozmaitsze plotki o powodach jego nieobecności, wszystkie dziwne i jakieś mętne. Że coś się stało z jego matką. Nie, nie z matką – z dziadkiem. Nie, tu chodzi o narkotyki. Ależ skąd, to jego siostra ma jakieś problemy. Nie, cała rodzina musiała natychmiast wyjechać z Madrytu. Inni mówili coś o kłopotach jego ojca, który ponoć był zadłużony w Urzędzie Skarbowym czy też przegrał cały majątek w kasynie. Nikt nie był niczego pewien, a ja, wypytując wszystkich na prawo i lewo, nie dowiedziałam się niczego, co miałoby choć trochę sensu. Umierałam z ciekawości, ale nic się nie dało zrobić. Ponieważ w tamtych czasach nie było ani Facebooka, ani Twittera, ani Instagramu, ludzie mogli ot tak, po prostu zniknąć z oczu. Zresztą, do diabła, nie byłam aż tak dobrą znajomą Aaróna, znawcy kalwinizmu, żeby móc wszystkich bez końca o niego wypytywać. Chciałam o nim zapomnieć, więc jego zniknięcie było najlepszym, co mogło mi się przydarzyć.

„Mówią o mnie zaginiony…”, śpiewał Manu Chao w radiu.

Mijały lata. Chodziłam z kilkoma chłopcami, którzy choć częściowo pomogli mi odzyskać utracone dobre mniemanie o sobie, a podczas zwariowanych obchodów Dnia Świętego Cementego, czyli dorocznego święta wydziału architektury, poznałam Roberta i się w nim zakochałam. Tym razem była to miłość odwzajemniona.

Już od dawna nie rozmyślałam o Aarónie. Ale wszystko to, co się z nim wiązało, zapadło mi głęboko w serce. I po kilku latach od ukończenia studiów, gdy w trakcie okropnie męczącego przygotowywania się do konkursowych egzaminów na posadę nauczycielki chemii poczułam się potwornie nieszczęśliwa, przypomniałam sobie jego słowa. Czyżbym naprawdę pragnęła cierpieć, aby osiągnąć Niebo, w które nie wierzyłam? Słowa Aaróna o moim kalwinistycznym nastawieniu do życia, które przez te wszystkie lata były jak krople drążące skałę, wreszcie osiągnęły skutek. I któregoś dnia, w domu, odpaliłam bombę:

– Tato, mamo, co byście powiedzieli, gdybym chciała dostać pracownię babci?

– Pracownię babci? A po co ci ona? – zdziwił się ojciec. – Chcesz tam urządzić laboratorium chemiczne?

– Nie. Chcę zostać plumassière.

Wprawdzie Aarón nie pocałował mnie tamtej nocy, tak pełnej różnych przeciwstawnych emocji, ale obdarzył mnie czymś, co być może było o wiele ważniejsze: dał mi impuls do wzięcia swojego losu we własne ręce.

Natomiast moje niezachwiane przekonanie, że Aarón na zawsze zniknął z mego życia, okazało się pomyłką. O, jakże bardzo się myliłam!

2

Rajski ptak

Kiedy wypaliłam, że chcę zostać plumassière, rodziców po prostu zatkało. To było w niedzielę, w jedyny dzień, gdy cała nasza czwórka zbierała się w domu, żeby wspólnie zjeść obiad. Siedzieliśmy w ogromnym ogrodzie otaczającym dom w Aravace pod Madrytem, zaprojektowany kilkanaście lat wcześniej przez mojego ojca. Ogród, według koncepcji ojca, miał być minimalistyczny, ale z biegiem lat matka zamieniła go w ukwieconą dżunglę. „Cement i beton, jakby na świecie nie było innych materiałów”, często narzekała. Przeprowadziliśmy się tutaj, gdy moja siostra Lucía była jeszcze dzieckiem, a ja nastolatką. Moja wściekłość z powodu odcięcia mnie od miasta nie miała granic. „Będziemy oddychać świeżym powietrzem, będziemy mieli basen, będziesz mogła zapraszać swoich przyjaciół”, słyszałam. Jakby jakiegokolwiek nastolatka obchodziło świeże powietrze. Co gorsza, od chwili przeprowadzki wszyscy ciągle mieliśmy katar, a to z powodu tej obsesji rodziców, żeby w każdą niedzielę jadać w ogrodzie – niezależnie od pogody. „Tu nigdy nie pada, a zresztą można rozłożyć namiot ogrodowy”. Przez cały pierwszy rok naszego wygnania za miasto lało jak z cebra. Ale nawet mowy nie było, żebyśmy się przenieśli z posiłkami do domu. O namiocie, jak się okazało, matka mówiła serio.

Nawiasem mówiąc, tego właśnie decydującego dnia, gdy wyjawiłam swoje plany na przyszłość, zimno było jak w psiarni i, oczywiście, obiad został podany na dworze, gdzie siedzieliśmy poowijani w koce i z szalikami na szyjach, a trzy ogrodowe grzejniki, ostatni wymysł mojego ojca, robiły, co mogły, bez większego sukcesu. Wrażenie, jakie wywołały moje słowa na obecnych, było tak silne, że nawet moja siostra – wówczas niespełna szesnastoletnia i o wiele bardziej zbuntowana niż ja byłam w jej wieku – podskoczyła, upuściła łyżkę do talerza z zupą kremem z dyni, i parsknęła śmiechem.

– Że kim masz zamiar zostać? – zapytała.

– Plumassière.

– A co to takiego?

– Chcę być modystką, tak jak babcia, ale wyspecjalizować się w akcesoriach wykonywanych z piór. Można by powiedzieć, że będę „piórystką”, gdyby istniało takie słowo.

Ojciec, usłyszawszy moje wyjaśnienie, przestał grzebać przy jednym z grzejników, który dręczył już od dobrej półgodziny, starając się udowodnić, że mimo przejściowych trudności sprzęt ten jest epokowym wynalazkiem. Spokojnie usiadł przy stole i podzielił się ze mną swoimi wątpliwościami:

– Ale przecież skończyłaś studia, przecież masz magisterium z chemii…

Mówiąc to, machinalnie wycierał upaprane smarem ręce w jedną z płóciennych serwetek, dzieło mojej matki wykonane na którymś z niezliczonych warsztatów pracy twórczej, na które uczęszczała jak rok długi.

– Arturo, na Boga, przecież mi wszystko upaprzesz! – krzyknęła matka. – Wytrzyj się w papierowe serwetki, przecież po to je kładę na stole. Nikt ich jakoś nie zauważa, a przecież leżą pod ręką.

– Czy naprawdę uważasz, że to jest teraz najważniejsze? Że brudzę serwetkę? Twoja córka chce zostać plumassière, cokolwiek by to miało znaczyć, a ty przejmujesz się głupią serwetką…

– Ja tylko mówię, że skoro są pod ręką papierowe…

Ojciec ustąpił; zawsze w takich przypadkach ustępował matce. Odłożył płócienną serwetkę, wziął papierową i zażądał ode mnie wyjaśnień. Starałam się sprawić wrażenie osoby silnej, energicznej i rozsądnej, szkoda tylko, że głos mnie zdradził i wyjęczałam cichutko:

– Nie chcę być nauczycielką, nigdy nie chciałam być nauczycielką.

– No to po co się uczysz do egzaminów konkursowych? – spytała matka, rozluźniając szalik na szyi. Widać było, że moje rewelacje rozgrzewają obecnych bardziej niż trzy popsute grzejniki.

– Bo w instytucjach naukowych też nie ma pracy. A nie chcę wyjeżdżać z kraju – próbowałam się usprawiedliwić. – No i wzięcie udziału w tym konkursie wydało mi się najlepszym wyjściem…

– A teraz ci się znudziło i stąd ten absurdalny pomysł – podsumował ojciec.

– Nie chcę być nauczycielką – powtórzyłam. Tym razem udało mi się wydać z siebie niemal normalny głos. Prawie sopran, lekko tylko piszczący.

Ojciec odsunął talerz, pokazując w ten sposób, że stracił apetyt. Jedzenie było niemal nietknięte, bo przecież zamiast usiąść do posiłku, spędził czas na obsesyjnych próbach udowadniania, że piecyki jego pomysłu podbiją rynek i wyprowadzą na prostą jego firmę, było więc oczywiste, że tym gestem chciał zasygnalizować swoje nastawienie do mojego pomysłu. Kiedy byłam dzieckiem, zawsze mnie przerażało, gdy tak robił. Nie znaczy to, że ojciec był człowiekiem autorytarnym – przeciwnie, był rozsądny, spokojny, a nawet, jak twierdziła moja przyjaciółka Inma, miał w sobie coś z pantoflarza („widzisz chyba, że twoja matka ciosa mu kołki na głowie”), jednak gdy coś mu się zupełnie, ale to zupełnie nie podobało, dawał temu wyraz w taki czy inny sposób. Trudno byłoby znaleźć bardziej wymowny gest niezadowolenia, niż odsunięcie talerza.

– A więc wykosztowaliśmy się na twoje studia, żebyś została krawcową. Wspaniale, nie ma co!

– Nie przejmuj się tak, tatusiu, przecież Sara była na państwowych studiach. Chyba aż takie drogie nie były – zauważyła siostra.

– Nie wtrącaj się, skoro nie chodzi o ciebie – zgasił ją ojciec.

– W porządku… – Lu nie dawała za wygraną. – Już nic nie mówię. Jako adoptowane dziecko zdaję sobie sprawę, że w tej rodzinie moje zdanie się nie liczy.

– Co ty za bzdury wygadujesz o tej adopcji – zniecierpliwiła się matka. – Przecież jesteś identyczna jak twój ojciec. Skóra wprost z niego zdarta.

– Ale fajnie – odparła Lu ironicznym tonem.

– Twoja córka i ja w niczym nie jesteśmy do siebie podobni – oznajmił ojciec.

– Aha, a więc teraz to tylko moja córka, a już nie twoja! Myślałby kto, że miałam ją z rzeźnikiem albo…

– Mówiliśmy o mnie – podkreśliłam z naciskiem. Przerwałam matce, bo dyskusja i tak już odbiegła daleko od tematu. To nic niezwykłego w mojej rodzinie, potrafimy zacząć poważną rozmowę o przyszłości lotów załogowych na Marsa i nie wiadomo jak dojść do dyskusji o kastracji którejś z naszych kocic.

– Tak, tak, ale sama widzisz, że niektórzy wolą sobie pofantazjować o tym, że Lu jest córką rzeźnika – stwierdził ojciec.

– No cóż. Żeby nie było, że wam nie powiedziałam – stwierdziłam. – Koniec z egzaminami konkursowymi.

– Czy ty słyszysz, co mówisz? Jak to możliwe, żeby dwudziestosześcioletnia kobieta, z dyplomem wyższych studiów, inteligentna i rozgarnięta, chciała się żywcem pogrzebać w pracowni krawieckiej z minionej epoki? – drążył ojciec.

– Nie musi to być staromodna pracownia. Można prowadzić interesy w różny sposób. Mam tysiące pomysłów…

Ojciec poszukał oparcia w matce.

– Kochanie, sama jej powiedz, przecież wiesz, co to była za praca w firmie mojej matki, jaką trzeba było mieć cierpliwość do klientek, a pod koniec miesiąca rachunki nigdy się nie zgadzały i trudno było związać koniec z końcem… Opowiedz jej. Marnowanie życia.

– Istotnie. Tyle dobrego, że w pracowni twojej babci poznałam twego ojca – zgodziła się matka.

– I udało ci się go upolować, i odtąd już nigdy nie musiałaś nawet palcem kiwnąć – podsumowała Lu.

– Moja panno, nie bądź bezczelna, bo zasłużysz na lanie.

– Ojej, ojej. Przemoc w rodzinie. – Lu spojrzała na mnie z ukosa. – Widzisz, do czego doprowadziłaś?

– Nie wiem, co złego widzicie w kontynuowaniu rodzinnych tradycji. Zresztą podeszłabym do tego w inny sposób.

– Tak? A w jaki? Oświeć nas! – zażądał ojciec. – Wyjaśnij, w jaki sposób robiąc kapelusze, zarobisz na zapłacenie mi co miesiąc czynszu.

– Miałabym ci płacić czynsz? – Tym mnie zaskoczył. W ogóle nie wzięłam tego pod uwagę.

– Ach, ach. Miałbym ci odstąpić za darmo lokal po babci? Czy zdajesz sobie sprawę, ile pieniędzy mi oferowano za pracownię i mieszkanie na piętrze?

– No widzisz? Tysiące razy ci mówiłam, żebyś to wszystko sprzedał – wtrąciła się matka. – Ale ty nie i nie, a teraz twoja córka ma zwariowane pomysły.

– Będę tworzyła najrozmaitsze rodzaje przedmiotów, nie tylko nakrycia głowy. Ubrania z piór, ozdoby, krawaty, kapelusze, torebki, nawet meble ozdobione piórami.

– Twoja córka bredzi jak w gorączce – powiedział ojciec.

– Chyba muszę sobie nalać trochę martini – stwierdziła matka, podnosząc się z krzesła. Na bufecie stały różne trunki, w tym kilka butelek martini. Jej słabostka. Nalała sobie i wychyliła jednym haustem. Natychmiast nalała ponownie i po dwóch sekundach szklanka znowu była pusta. Z biegiem lat nabrała w tym wielkiej wprawy. Znowu napełniła szklankę.

– Najlepsi projektanci mody używają piór – ciągnęłam, nie dając się onieśmielić alkoholowej ofensywie mojej matki. – Pióra są w modzie. A w tym kraju niemal nikt nie umie pracować z tym materiałem. A ja umiem. Mogę wykorzystać tę niszę i wyrobić sobie nazwisko. Wiecie, ile osób kandyduje na te piętnaście miejsc dla nauczycieli? Dwadzieścia trzy tysiące!! A wiecie, ile plumassières jest w Hiszpanii?

– Myślę, że mało.

– Bardzo mało. Właściwie to nie ma żadnej! – krzyknęłam tryumfalnie.

– I to nie daje ci do myślenia? Że nie należy iść tą drogą? – spytała matka z przenikliwością, którą obdarzył ją alkohol, a której tak nienawidziłam. Kończyła już czwartą szklankę martini.

– Jest na to zapotrzebowanie. Istnieje pewna nisza, którą zamierzam zająć. – Nawet prezes firmy nie mówiłby z równym przekonaniem.

– No dalej, wznieśmy toast za moją siostrę, lidera przedsiębiorczości! – zawołała Lu. – Dajcie mi trochę wina, bo toast cytrynową fantą może przynieść pecha. Zresztą musimy szybko dogonić mamę.

– Nie ma mowy o żadnych toastach – uciął ojciec i przystąpił do ataku. – Czy ty w ogóle sobie zdajesz sprawę, co się dzieje w kraju? Pęknięcie bańki w nieruchomościach doprowadziło do katastrofy gospodarczej. Wszystko idzie w diabły. Bezrobocie osiąga nigdy niewidziane poziomy, ludzi nie stać na spłacanie kredytów hipotecznych…

– Nadciąga apokalipsa – wtrąciła się Lu.

– …a jeśli nie mogą spłacać hipotek, to co ty sobie wyobrażasz? Że rzucą się kupować pióra? Pióra!

Dobrze przemyślałam odpowiedź. Chciałam postawić sprawę jasno i nie zamierzałam już wracać do tej rozmowy.

– Tato, podjęłam już decyzję. Jeśli nie chcesz mi odstąpić pracowni babci, to trudno, jakoś sobie poradzę. I nie twierdzę, że bezrobocia nie ma. Ale także nadal istnieją bogaci ludzie. I nadal istnieje rynek towarów luksusowych. Mogę się założyć, o co chcesz.

Ojciec zaczynał mięknąć. Widziałam to po jego minie i postanowiłam kuć żelazo, póki gorące.

– Czyż to nie ty mówiłeś, że w dobie kryzysu biedni biednieją, a bogaci jeszcze bardziej się bogacą? No więc ja mam zamiar założyć interes skierowany do bogaczy.

– Trafiony, zatopiony, tato. – Lu z satysfakcją przyjęła moje małe zwycięstwo.

– No dobrze – zgodził się ojciec. – Rób, co chcesz. Udowodnij mi, że jesteś w stanie z tego wyżyć, a może przemyślę sprawę z czynszem.

– Arturo! – zaprotestowała matka. – Doprawdy masz zamiar zachęcać to dziecko, żeby zmarnowało sobie życie, zagrzebując się w pierzu? Niedobrze mi…

– To chyba od martini, mamo – zauważyła Lu.

– Nikogo nie zachęcam! – wrzasnął ojciec. – Mówię tylko, żeby mi udowodniła, że sobie poradzi. Zobaczysz sama, że za miesiąc podkuli ogon i przystąpi do egzaminów konkursowych.

Nie przystąpiłam do nich nigdy. Jak powiedziałam, podjęłam już decyzję.

Odcięłam się od świata i zabrałam się do pracy. Nie udało mi się przekonać ojca, żeby powierzył mi klucze do sklepu i pozwolił go otworzyć, ale mogłam korzystać z pracowni babci. Szarpanina z ojcem trochę trwała, ale postawiłam na swoim. Dał mi termin – dziewięć miesięcy. Jak rok akademicki lub ciąża. Dziewięć miesięcy, podczas których nadal mnie utrzymywał w domu rodzinnym i zezwolił na korzystanie z pracowni. Jeśli po dziewięciu miesiącach udałoby mi się wytworzyć jakieś nadające się do sprzedaży przedmioty (oraz udałoby mi się je sprzedać), mieliśmy przystąpić do drugiej rundy rozmów. I to nie o opcjach wynajmu lokalu sklepowego, lecz o mojej przyszłości.

Podeszłam do tego bardzo poważnie. Czas od ósmej rano do drugiej po południu poświęcałam pracy. Szukałam inspiracji w żurnalach, w internecie, zbierałam dokumentację, która mogła mi się przydać. Na ścianach zawiesiłam fotografie ubrań i nakryć głowy zaprojektowanych przez tych projektantów, których najbardziej ceniłam. Cavalli, Westwood… Spędzałam całe godziny, rysując i robiąc wykroje, a potem wykrawając według nich próbne modele z tanich tkanin; dopiero na końcu używając filcu, który jest najlepszym materiałem do osadzania piór.

Do południa czas upływał mi błyskawicznie, a potem, popołudniami, chodziłam do szkoły dla projektantów mody, na jakieś kursy lub pojedyncze zajęcia, które mogły mi być przydatne, żeby zgłębić różne kwestie techniczne. Poznałam tam wielu młodych ludzi, którzy wiązali swoją przyszłość ze światem mody, i zaprzyjaźniłam się z dwojgiem z nich, Davidem i Chusą. Udało mi się też nawiązać kontakt z pewną modystką, dawną znajomą mojej babci, która nadal była aktywna zawodowo i zgodziła się przyjąć mnie na praktykę do swojej pracowni. Chodziłam tam raz w tygodniu na parę godzin.

Stopniowo uczyłam się zawodu i nabierałam zręczności w swoim rzemiośle. Roberto często przychodził rano do pracowni, żeby mi towarzyszyć i czytał lub się uczył, podczas gdy ja walczyłam z wykrojami. Pracował właśnie nad projektem dyplomowym – kończył studia architektoniczne – i bywały takie dni, gdy wydawało się, że i jego, i moja praca mają ze sobą wiele wspólnego. Obydwoje najpierw projektowaliśmy na papierze, a potem przenosiliśmy nasze idee w trzeci wymiar, ja, robiąc kapelusze, a on, konstruując makietę sali koncertowej, która miała być wybudowana z materiałów pochodzących z odzysku. Muszę przyznać, że jego obecność napełniała mnie spokojnym zadowoleniem i lubiłam na niego patrzeć, gdy przecierał okulary w czarnych oprawkach (które zachodziły mu parą za każdym razem, kiedy gotowałam jakieś pióra) albo, mocno skoncentrowany, targał swoje długie kręcone włosy i wzdychał, jeśli praca nad makietą nie szła mu tak, jak by sobie życzył.

A kiedy obydwoje zmęczyliśmy się pracą, wystarczało, że spojrzeliśmy na siebie i już pędziliśmy po kręconych schodach na piętro, i rozbieraliśmy się pospiesznie, po czym lądowaliśmy, spoceni i splątani ze sobą, na kanapie. Nadal mam pewne bóle mięśniowe od tego cholernie niewygodnego mebla, który tak wiele musiał wytrzymać w tamtych dniach. Nigdy przedtem ani potem nie byliśmy ze sobą tak szczęśliwi, Roberto i ja. A ponadto mieliśmy świadomość naszego szczęścia. Przynajmniej ja ją miałam. Roberto zawsze był mało wylewny w okazywaniu uczuć. Byliśmy bez grosza przy duszy i niekiedy strach przed przyszłością i wywołana przez niego niepewność kładły się cieniem na naszych nastrojach, ale z drugiej strony dawały nam motywację do pracy. Gdy masz przed sobą całą przyszłość, łatwiej jest ci znieść pewne ograniczenia w teraźniejszości. Nigdy nie byłam w stanie zrozumieć ludzi, którzy twierdzą, że istnieje jedynie obecna chwila i że należy się nią cieszyć, nie myśląc o dniu wczorajszym ani o jutrze. Jak gdyby przeszłość i przyszłość nie determinowały teraźniejszości. Jak gdyby przyszłość dwudziestoletniego chłopaka i osiemdziesięcioletniego starca mogła być taka sama. Czy taką samą wagę ma teraźniejszość, w której potencjalnie jest zawarte mnóstwo wariantów przyszłości, co teraźniejszość, której pozostała już jedynie przeszłość?

Na razie jednak nasza teraźniejszość, pomimo lęków, niewygodnej kanapy i braku forsy, była godna pozazdroszczenia. Wszystko było przed nami. Wszystko było możliwe. Liczyliśmy się z tym, że Roberto nie będzie mógł znaleźć pracy jako architekt i zostanie zmuszony do emigracji, i że być może nie uda mi się przekonać ojca, żeby wynajął mi sklep, ale mimo to staraliśmy się zrobić coś dobrego i poczynić postępy. Bez względu na cienie byliśmy pełni optymizmu. W ciągu tych miesięcy nasza relacja dojrzała i okrzepła. Dobrze się bawiliśmy w łóżku i poza nim. Ja częściej od niego się śmiałam, bo z natury jestem śmieszką. Roberto rzadziej śmiał się w głos, ale jak już raz zaczął, to – jeśli byliśmy w towarzystwie – czułam się nieco zażenowana przesadą, z jaką to robił. Ale rozumieliśmy się świetnie, czego dowodem było to, że Inma mówiła o nas „rodzeństwo syjamskie”. Roberto nie był tak spontaniczny jak ja, elokwencją popisywał się, jedynie gdy mówił o swojej pracy, ale w sytuacjach intymnych pozwalał sobie na pewien luz. Nie wyobrażałam już sobie życia bez niego. Chociaż nigdy nie poruszyliśmy tematu ślubu, bo żadne z nas nie czuło potrzeby, żeby stanąć przed ołtarzem lub urzędnikiem stanu cywilnego, byliśmy dla siebie stworzeni. Takie rzeczy się wie, prawda? Roberto i Sara, architekt i plumassière. Roberto i Sara, każde zdobywające renomę na własnym polu. Roberto i Sara na oddziale położniczym szpitala, uśmiechający się do swego pierwszego dzidziusia. Roberto i Sara…

– Zaczyna mnie od tego trochę mdlić – powiedziała któregoś dnia Inma. – Masz wszystko tak dokładnie zaplanowane.

– Ależ skąd! – zaprotestowałam. – Przecież nic jeszcze nie jest pewne. Przecież nawet nie wiem, czy uda mi się utrzymać z mojego zajęcia.

– Ty zawsze wszystko planujesz, Saro – stwierdziła Inma. – Zawsze i wszystko. Przecież już nawet zaplanowałaś, jak będą miały na imię twoje dzieci.

– Kłamiesz.

– Henar i Guillermo, jeśli będzie dziewczynka i chłopiec. María i Henar, jeśli dwie dziewczynki. Lucas i Guillermo, jeśli dwaj chłopcy.

– Kiedy ci to powiedziałam? – spytałam zaniepokojona.

– Po trzeciej tequili wszystko wypaplasz. Jesteś gadułą.

No cóż, może istotnie co nieco zaplanowałam. Troszeczkę. Ale każdy jest, jaki jest, a jeśli już miałam to szczęście, że poznałam Roberta, i jeśli było nam ze sobą tak dobrze, to czemu nie miałabym planować różnych rzeczy? To prawda, że nie omówiliśmy tematu dzieci, ale widziałam, jak dobrze się bawi w towarzystwie swoich dwóch siostrzeńców – zupełnie jakby sam nadal był dzieckiem – wyobrażałam więc sobie, że posiadanie dzieci było częścią jego przyszłości, tak jak było częścią mojej. Nie było po co przyspieszać spraw. I tak już wystarczająco dużo mnie kosztowała zmiana statusu na „narzeczoną” po dłuższym spotykaniu się. Mieliśmy przed sobą całe życie. Szliśmy w przyszłość obok siebie, krok po kroku. I dobrze nam było razem.

Po ośmiu miesiącach w końcu udało mi się wykonać dwie rzeczy, z których mogłam być naprawdę w pełni zadowolona. Były to muszka z piórek kolibra i toczek, przy którym moja wyobraźnia zaliczyła taki wzlot, że aż dziw brał, że to filigranowe nakrycie głowy nie zerwało się do lotu. Pokazałam moje dzieła ojcu podczas jednego z rodzinnych obiadów na świeżym powietrzu. A on zadał mi tylko jedno pytanie:

– Już je sprzedałaś?

– Jeszcze nie – odpowiedziałam. – Ale to zrobię.

– Czy dostaniesz za nie tyle, że będziesz mogła zapłacić mi miesięczny czynsz?

– A ile weźmiesz ode mnie za miesiąc?

– Ponieważ jesteś moją córką, możemy się dogadać.

Uśmiechnęłam się; widziałam, że ojciec mięknie. Moje wyroby zrobiły na nim wrażenie.

– Tysiąc euro – rzucił kwotę.

Uśmiech zamarł mi na ustach. Nigdy w życiu nie sprzedam dwóch rzeczy za tyle forsy.

– Są tego warte? – zapytał ojciec, jakby czytając mi w myślach.

– Są, jeśli ktoś tyle za nie zapłaci – odpowiedziałam. Musiałam jednak przyznać przed samą sobą, że wątpię, by znalazł się ktokolwiek taki.

– No to jak zarobisz tysiąc euro, to porozmawiamy.

Łajdak nie ułatwiał mi sprawy, to oczywiste. Musiałam dalej pracować, musiałam projektować, musiałam wytwarzać, musiałam sprzedawać. Rozpoczęcie sprzedaży – coś, co martwiło mnie dużo bardziej niż samo tworzenie moich wyrobów. Bo nie wiedziałam, jak się do tego zabrać. Skoro nie mogłam wystawić rzeczy w sklepie, to jak inaczej miałam je rozpropagować? Próby zrobienia tego przez internet byłyby skazane na porażkę, bo ludzie nie trafiliby na moją stronę, tym bardziej że nie miałam nawet złamanego grosza na jakąkolwiek promocję. A chodzenie po sklepach i oferowanie swoich wytworów było jeszcze bardziej karkołomne. Któż zechce zakupić moje toczki, torebki i muszki, jeśli nie wyrobiłam sobie jeszcze nazwiska?

– Musisz doprowadzić do tego, żeby ktoś znany miał na sobie coś twojego, kiedy będzie kroczył po czerwonym dywanie. Albo żeby jakaś ważna kobieta założyła twój toczek na ślub kogoś z elity. W ten sposób zaczniesz zdobywać renomę – powiedział Roberto.

– Ale jak mam to zrobić? Nie jestem w stanie przekonać do niczego nawet własnego ojca, a co dopiero jakiegoś celebrytę. Nie wiem nawet, gdzie ich szukać.

– Nie jest trudno ich znaleźć.

– I wtedy co? Rzucę się na niego? Wlezę któremuś do domu i sprezentuję mu mój wyrób?

– A wiesz, że to niezły pomysł. Sławni ludzie też lubią dostawać coś za darmo.

– Nie, Roberto, nie mogę tego zrobić.

– Mogę poprosić matkę, żeby coś od ciebie kupiła.

– Nie chcę zaczynać w ten sposób kariery, nie od oszustwa!

Mijały dni i tygodnie. Robiłam nowe projekty. Roberto towarzyszył mi, wspierał mnie i dzielił się swoimi opiniami, mówił, co mu się podoba, a co nie. Pamiętam, że zawsze najbardziej podobały mu się modele o geometrycznych liniach, być może z powodu jego skrzywienia zawodowego. Brakowało już tylko kilku dni do wyznaczonego mi przez ojca ostatecznego terminu, a moje lęki nasilały się w miarę upływu czasu. I właśnie wtedy, gdy już zaczęłam rozmyślać, w jaki sposób wymóc na ojcu odroczenie wyroku, rano, tuż po przebudzeniu – spędziliśmy noc w mieszkaniu babci, co zaczynało się już stawać naszym zwyczajem, bo nie chciało mi się tracić czasu na jeżdżenie do domu rodziców do Aravaki – Roberto wpadł na jakiś pomysł. Spojrzał na mnie, a jego oczy błyszczały jak oczy dziecka, które właśnie ma zamiar wywinąć jakąś psotę, i powiedział:

– Chyba już wiem, jak sprzedać jedno z twoich arcydzieł.

I zaczął ściągać koszulkę z logo Star Wars, w której sypiał.

– Rozbierając się? – zapytałam zdezorientowana.

– Podaj mi muszkę – odparł.

Nie domyślając się, o co chodzi, podałam mu muszkę zrobioną z piórek kolibra. A on zawiązał ją sobie na szyi.

– I co? Jak ci się podobam?

– Muszki wiąże się na koszuli – odpowiedziałam, przyznaję, dość oschłym tonem. Nie wiem, dlaczego w niektórych sytuacjach wychodzi ze mnie nudziara (mnie zbija to z tropu).

– Taka odważna w niektórych sprawach, a w innych taka konwencjonalna – zauważył. Spojrzał w lustro, poprawił muszkę i uśmiechnął się do mnie. – Fajnie wyglądam, prawda? – zapytał.

Prawda. Wyglądał super. Z kręconymi lokami rozświetlonymi promieniami słońca, które wpadały przez balkonowe okno do pokoju mojej babci o ścianach pokrytych różową tapetą. Miał piękne ciało, godne pożądania. Z barwną muszką na szyi, z okularami w czarnych oprawkach, z opadającymi mu niebezpiecznie nisko szarymi bawełnianymi spodniami, ze swoimi czterema włoskami na krzyż na piersi („któregoś pięknego dnia stanę się metroseksualny i je sobie wydepiluję”) był taki pociągający. Wybuchnęłam śmiechem. Nabrałam chęci, żeby się na niego rzucić, rozebrać go do końca, zostawiając jedynie muszkę, i…

– Ale tobie jej nie sprzedam – zastrzegłam.

– To już wiem – odparł. – Ale jutro spotykam się z Tomásem Ferro, będziemy omawiać moją pracę dyplomową.

Nie pojęłam, co ma piernik do wiatraka, i moja twarz musiała wyrażać kompletne niezrozumienie.

– Pod koniec tygodnia mój promotor będzie udzielał wywiadu „El País” – wyjaśnił Roberto. – Będzie mówił o swoim najnowszym projekcie, najwyższym wieżowcu w Dubaju. Chciałabyś, żeby miał na sobie twoją muszkę podczas sesji fotograficznej?

– A jak masz zamiar go do tego namówić? – spytałam.

– Podobam mu się. I podobają mu się niekonwencjonalne rzeczy.

– Jak to „podobasz mu się”? – Zafiksowałam się na pierwszym zdaniu. Nawet nie usłyszałam reszty. – Ty? Podobasz mu się? Skąd o tym wiesz? Napastował cię kiedyś? Zapraszał cię do kina lub do domu?

– Takie rzeczy się wyczuwa, Saro.

– I masz zamiar pokazać mu się tak, bez koszuli? Sprostytuować się dla swojej narzeczonej?

Roberto parsknął śmiechem.

– No cóż… Nie miałem zamiaru posunąć się aż tak daleko…

– Roberto, jestem ci z całego serca wdzięczna, ale nie możesz omawiać swojej pracy dyplomowej bez koszuli i w muszce. Jeśli to zrobisz, może się zdarzyć, że wylądujesz z promotorem w łóżku. Bo gdy wyglądasz tak jak teraz, sam się prosisz o to, żeby cię wykorzystać.

– Zostaw to mnie. Ta muszka jest świetna, sprzeda się sama. Tomás umie docenić piękne rzeczy.

– Przerażasz mnie, Roberto – powiedziałam, jednak tylko na wpół żartem. Rzuciłam w niego poduszką. – Wiesz, że byłabym zachwycona, widząc mój projekt na łamach „El País”, ale nie chciałabym w zamian za to przehandlować swojego narzeczonego.

– Zaufaj mi – odparł.

Zaufałam mu, jak zawsze zresztą. A trzy tygodnie później Tomás Ferro prezentował moją muszkę na czarnej koszuli w weekendowym wydaniu ilustrowanym „El País Semanal”. Co najlepsze, w opisie zdjęć podano, czyja jest koszula – Calvina Kleina, i czyja jest muszka – moja! „Projekt Sary Escribano”. Moje nazwisko pojawiło się w gazecie! A nawet więcej, słynny architekt wspomniał o mnie w rozmowie: „Inspirację można napotkać gdziekolwiek, może nią być cokolwiek. Na przykład ta muszka, którą mam na szyi, jest prawdziwym dziełem sztuki. Mogłaby posłużyć za przykład tego, o czym mówię. Jest niemal architektoniczna w strukturze warstw, w tym, jak rozmieszczono poszczególne piórka, w sposób przemyślany i inteligentny bawiąc się grą kolorów i światła. Mógłbym się nią zainspirować, aby stworzyć projekt budynku. Albo przynajmniej aby mój umysł otworzył się na nowe możliwości i je drążył”.

Nic więcej nie było konieczne. Ani sprzedaż za tysiąc euro, ani nowe projekty. Mój ojciec był pod wrażeniem. Pod wielkim wrażeniem. Jeden z najlepszych architektów na świecie, a przynajmniej jeden z najbardziej znanych, założył coś zaprojektowanego przez jego córkę i chwalił to, mówiąc, że posłuży mu za inspirację. Nazwisko jego córki, jego własne nazwisko, w połączeniu z nazwiskiem Tomása Ferro. Coś, czego on sam nie osiągnął przez trzydzieści lat pracy zawodowej, a czego ja dokonałam jedną małą muszką.

Po raz pierwszy ojciec potraktował mnie poważnie. Moje szczęście nie miało granic. A mój narzeczony, mój Roberto, był najlepszym narzeczonym na świecie. Choć nadal nieco mnie martwiło, że nie mam pojęcia, jak mu się udało wpłynąć na słynnego architekta, aby ten założył moją muszkę. I choćbym nie wiem jak go wypytywała, nie puszczał pary z ust.

– To nic takiego, byle kto mógłby to zrobić.

Ta wymijająca odpowiedź doprowadzała mnie do szału. Jak to: „byle kto”? To świetnie, że nie był zarozumiały, że się nie wywyższał i nie wychwalał. Ale byle kto? I byle co? Co on takiego zrobił?

– Roberto, przyrzeknij mi, że nie musiałeś… – Nie byłam w stanie dokończyć zdania.

– Nie musiałem – odpowiadał rozbawiony.

– Dokończ zdanie!

– Ale ja nie wiem, jaki ma koniec. – I śmiał się jak głupi.

– Wiesz jaki. Świetnie wiesz.

– Ależ skąd.

– Łajdak.

– Moja słodka.

– Głuptasie, powiedz prawdę.

– Prawda jest taka, że mnie było bardziej do twarzy w tej muszce.

Nie byłam w stanie się na niego złościć.

Ojciec oficjalnie przekazał mi klucze do sklepu. To znaczy, same klucze już od dawna mieliśmy, ja i moja siostra – to oczywiste, bo od lat mieszkanie babci było naszym schronieniem, gdy chciałyśmy zostać na weekend w Madrycie. W domu każda z nas mówiła, że zanocuje u jakiejś przyjaciółki, ale w rzeczywistości nocowała tam. I choć nigdy nie rozmawiałam z Lu na ten temat, jestem pewna, że i ona, tak jak ja sama, straciła dziewictwo na kanapie babci. To było tak wygodne i oczywiste, nie trzeba było niczego tłumaczyć w domu.

Przy tej okazji ojciec wręczył mi drugi komplet kluczy spięty breloczkiem z piór, wykonanym przeze mnie; oczywiście to nie ja mu sprzedałam ten brelok, a więc musiał kogoś poprosić, żeby mu go kupił. Wręczył mi je w uroczysty sposób, podczas rodzinnego obiadu.

Tym razem był okropny upał, trzydzieści stopni, więc piecyki ustąpiły miejsca wentylatorom, które spełniały dodatkową funkcję nawilżaczy i spisywały się lepiej od piecyków – bo działały. Mimo że tryskały wodą. I moczyły nam ubrania. I zalewały jedzenie. Lu, która stawała się prawdziwą laską – była zdumiewająco ładna, musiała wygrać główną nagrodę na loterii genetycznej – skarżyła się, że wentylatory zniszczą jej kreację. Lu miała siedemnaście lat i zaczynała karierę modelki. Wystąpiła już na jednym pokazie kolekcji mojej przyjaciółki Chusy, tej ze szkoły mody, i począwszy od tej chwili, co rusz dostawała nowe propozycje. Pojawiła się już na kilku okładkach, a na jej komórkę nieprzerwanym strumieniem płynęły setki WhatsAppów od chłopców, którzy za nią szaleli. Kiedy pomyślę, jaka ja byłam w jej wieku! Czasem i ja podejrzewałam, że jednak rodzice ją adoptowali. Ale pomimo różnicy charakterów, wyglądu fizycznego, doświadczeń życiowych dogadywałyśmy się świetnie, a Lu szczerze się ucieszyła, gdy ojciec dał mi klucze.

Natomiast matkę niemal musieliśmy odwieźć na izbę przyjęć, bo była bliska upicia się do nieprzytomności. Choć usiłowała sprawiać wrażenie, że popiera decyzję ojca, i potakiwała, i kiwała głową, i mówiła, że oczywiście, że mi się uda, że tego właśnie sobie dla mnie życzy, że dlaczego nie miałoby mi się dobrze ułożyć, faktem jest, że okropnie to wszystko przeżywała i przy kolejnej butelce martini ojciec zaczął się o nią martwić.

– Kochanie, byłoby dobrze, gdyby rozpoczęcie kariery zawodowej przez twoją córkę nie zaprowadziło cię prosto do Anonimowych Alkoholików…

– Ależ skąd, ależ skąd, jestem bardzo szczęśliwa. Bardzo szczęszczęśliwa. Najszczęczęśliwsza. Taka uszczęszliwiona, że muszę wznieść toast.

– Już dawno się tak nie skuła – szepnęła mi Lu do ucha. I zwracając się do matki radosnym tonem, poprosiła: – Mamo, nalej mi też.

– Oszywiście, czóreczko, mamy co świętować. Za pióra! – krzyknęła, łapiąc za butelkę.

Wiele toastów wznieśliśmy tego wieczoru. Za sklep, za zdrowie Lu, której urodziny się zbliżały, za decyzję Roberta, żeby wyjechać na rok do Paryża i tam szukać szczęścia jako architekt, jeśli na miejscu niczego nie znajdzie. Mój ojciec zaproponował mu, że przyjmie go do swojej firmy, ale Roberto chciał sam, bez pomocy ojca narzeczonej, zadbać o swoją przyszłość. I nie była to tylko kwestia jego prawego charakteru, po prostu pracownia architektoniczna ojca nie była nadzwyczajna, a on sam jako szef był nie do zniesienia. Chociaż rozumiałam powody Roberta, jego decyzja o wyjeździe do Francji bynajmniej mnie nie radowała.

– A jak go nazwiesz? – zapytał w pewnej chwili ojciec.

– Kogo? – odparłam zdziwiona.

– Sklep. Czy myślisz o zachowaniu nazwy, jaką miał za czasów babci?

– Konfekcje Józefina? Nie, nie. Myślałam o czymś innym.

Ta inna nazwa, wiedziałam o tym od babci, bardzo by jej się spodobała. Była to bowiem nazwa, którą babcia chciała niegdyś nadać swojemu sklepowi, ale czasy wówczas były inne, a ona sama – być może – nie miała aż tyle odwagi. Tak mi powiedziała. Że nie chce zrzucać winy na okoliczności, że to wynikło z jej tchórzostwa. Bo wymarzona nazwa brzmiała zbyt egzotycznie, zbyt bombastycznie. Była zbyt wspaniała jak na rodzaj towaru, który babcia miała sprzedawać, i jak na tę skromną peryferyjną dzielnicę. Może i tak.

– Rajski Ptak – zaanonsowałam. – Tak nazwę mój sklep.

Ojciec niemal zakrztusił się winem, gdy to usłyszał. Zauważyłam, że spojrzał na mnie z dumą. Rzadko tak na mnie spoglądał.

– Tę właśnie nazwę twoja babka… – Był tak roztrzęsiony, że nie mógł dokończyć zdania.

– Wiem, tato…

– …byłaby zachwycona…

Usiłował opanować emocje, ale mu się nie udało i oczy wypełniły mu się łzami, które zaczęły spływać po policzkach.

– No i widzisz, doprowadziłaś ojca do płaczu – oburzyła się matka. – Wypij jeszcze kieliszeczek, Arturo.

– Bo mama byłaby taka szczęśliwa… – wybełkotał, szlochając.

– Oczywiście, Arturo, oczywiście. Napij się jeszcze, przecież nie jesteśmy na stypie.

– …taka szczęśliwa…

Kilka miesięcy później otworzyłam sklep. Włożyłam w to trochę oszczędności, które uciułałam, dając prywatne lekcje chemii przez te wszystkie lata, oraz te parę groszy, które pozostawiła mi w spadku babcia. Do tego, dzięki poręczeniu mojego ojca, dobrego klienta, dostałam z jego banku żałośnie mały kredyt, i te wszystkie pieniądze posłużyły do gruntownego liftingu dawnych Konfekcji Józefiny i ich przemiany w Rajskiego Ptaka.

Byliśmy tacy szczęśliwi, kiedy w końcu wspólnymi siłami (czyli Roberta, dwóch robotników budowlanych i moimi) powiesiliśmy szyld nad drzwiami. Projekt graficzny, typografię i wykonanie wziął na siebie Roberto, który doskonale uchwycił ducha bujnej ekstrawagancji, na jakim mi zależało. Tej nocy balowaliśmy aż do rana. Uznałam Roberta za najlepszego narzeczonego na świecie. Nie przestał mi się podobać nawet wtedy, gdy przeholował z alkoholem. A tej nocy obydwoje sporo go nadużyliśmy i zakończyliśmy program, tarzając się na zapleczu wśród piór.

Następnego dnia miało być otwarcie sklepu dla klientów.

Zanim do niego doszło, ojciec przyniósł mi oprawioną w ramkę stronę „El País”, na której Tomás Ferro wypowiadał się o mojej muszce. I dosłownie zmusił mnie, żebym ją zawiesiła na jednej ze ścian w sklepie. Najlepiej na tej z cegły, którą tak trudno było wydobyć spod tynku, a która była moim oczkiem w głowie, bo na niej wyeksponowałam część moich prac. Ściana nadawała nastrój całości i stanowiła świetną kwintesencję tego, co można było znaleźć w moim sklepie, wyrażała jego ducha. Wstydziłam się wieszać na niej tę ramkę, ale nie miałam innego wyjścia, więc poszukałam młotka i gwoździ i wzięłam się do roboty. Muszę wyznać, że podczas tych czynności z przyjemnością wodziłam wzrokiem po moim Rajskim Ptaku i sama nie mogłam się nadziwić, jak udało mi się zmienić babciny sklepik w to miejsce, utrzymane trochę w stylu vintage, a jednocześnie bardzo nowoczesne, tak dobrze pasujące do nowych lokali, które w tym samym czasie powstawały w dzielnicy Malasaña i zamieniały ją w okolicę trochę podobną do nowojorskiej dzielnicy East Village. Na starych madryckich uliczkach pojawiły się naleśnikarnie, przywodzące na myśl nastrój paryskiej Dzielnicy Łacińskiej; sklepy rowerowe; sklepiki z ubraniami vintage lub z drugiej ręki; cukiernie serwujące cupcakes; lokale z narodowymi kuchniami z całego świata i daniami na wynos (włoskie – tych było najwięcej, poza tym japońskie, greckie, tureckie, indyjskie); zakłady fryzjerskie o zabawnych nazwach, oferujące dodatkowo piercing i tatuaże; kwiaciarnie, z których na chodniki wylewały się złocienie, róże i tulipany; kawiarnie o ścianach wyłożonych tapetami w kolorowe, geometryczne wzory nawiązujące do lat siedemdziesiątych XX wieku.

A pośród tego wszystkiego byłam też ja i mój Rajski Ptak. Osiągnęłam cel. Nareszcie miałam coś własnego. Ten kawałek podłogi w sercu dzielnicy Malasaña, w sercu Madrytu, był mój. Mój. To było tak wspaniale kojące uczucie…

Sklep zrobił wrażenie w dzielnicy, zwłaszcza na początku, tuż po otwarciu. Ludzie wchodzili, komentowali, chwalili nakrycia głowy i torebki. Ale prawie nikt nic nie kupował. Towar był za drogi jak na to miejsce. Nie mogłam jednak obniżyć cen, każdy przedmiot był unikatowy, jego wytworzenie kosztowało mnie ogrom pracy. Nie, zamiast obniżać ceny, musiałam przyciągnąć inną klientelę.

Częściowo mi się to udało podczas pierwszego roku istnienia sklepu. Trochę sprzedawałam, niewiele, więcej tworzyłam. Byłam pełna optymizmu i nadziei. Nabierałam też coraz większej zręczności. Stawałam się profesjonalistką, rzemieślniczką, oczyma wyobraźni widziałam już siebie, jeżdżącą po świecie i dającą wykłady jako jedna z nielicznych ekspertek w sztuce artystycznego wykorzystania piór. Moja wyobraźnia wyprzedzała rzeczywistość, jak zawsze zresztą. To, że tak mało sprzedawałam, nie zniechęcało mnie do prowadzenia interesu, choć ledwie wystarczało mi na opłacenie rachunków za elektryczność, podatków i czynszu, którego ojciec domagał się regularnie każdego miesiąca. Nie byłam bynajmniej zachwycona faktem, że jestem jego najemcą. „I dziękuj Bogu, że nie biorę od ciebie czynszu także za mieszkanie na piętrze. Przecież wiem, że tam mieszkasz, bo w domu praktycznie nie bywasz”. Miał oczywiście rację, mieszkałam tam i już nawet zaczęłam trochę przemeblowywać niektóre pomieszczenia, żeby poczuć się jak u siebie. Zwłaszcza kuchnię, salon i sypialnię – tę, której używałam. Trzy pozostałe pokoje nadal wyglądały tak, jak je zostawiła babcia.

Największe wzięcie miały moje toczki, które kupowano na śluby i wesela. Z biegiem czasu niektóre kobiety z klasy wyższej odważały się zapuścić aż do Malasañy, żeby je przymierzyć. Były to panie, które dobrze wiedziały, czego chcą, wymagające, niezbyt skłonne do słuchania porad, choć były też miłe wyjątki. Bardziej oglądały, niż kupowały, ale zawsze udawało mi się przekonać choć kilka klientek i dzięki nim mój miesięczny budżet jakoś się domykał. Natomiast o zyskach nie było jeszcze mowy. Miałam zamiar rozpocząć wytwarzanie nowej linii produktów, nie tak wyszukanych, więc nieco tańszych, żeby mogły sobie na nie pozwolić także mieszkanki dzielnicy, ale nie starczało mi na to czasu. Toczki były ogromnie pracochłonne i pochłaniały mnie zupełnie. Było to paradoksalne, że sprzedawałam luksusowe wyroby, a ledwie było mnie stać, żeby zapłacić za ogrzewanie.

Jednym z pomysłów, które zaczęłam wprowadzać w życie, była linia wyrobów second-hand, starannie przeze mnie wybranych, odświeżonych i przekształconych przy pomocy moich piór. Stopniowo tworzyłam małą kolekcję: suknie z pierzastą falbaną, spódnice z ogonem z pawich piór, skórzane kurtki z anielskimi skrzydłami, koszule o kroju z lat sześćdziesiątych z pękiem piór wystającym z butonierki. Byłam niezwykle dumna z tych rękodzieł, które przyczyniały się do tworzenia nastroju mojego sklepu.

Tak mijały miesiące. Aż w pewnej chwili nastąpił zastój. O ile przez pierwsze półtora roku udawało mi się oszukiwać samą siebie, że pierwsze koty za płoty, że liczba klientów wzrośnie, to wreszcie musiałam się zmierzyć z brutalną prawdą: nic takiego nie nastąpiło i po dwóch latach od otwarcia sklepu nie zarabiałam już nawet na czynsz. Bolało mnie to, ale najbardziej mi doskwierało, że musiałam przyznać rację mojemu ojcu. Ja, wieczna optymistka, której wydawało się, że wszystko pójdzie z górki, że – podobnie jak udało się ze zdjęciem Tomása Ferro w „El País” – wszystko się ułoży. Jednak to nie było takie proste. Pocieszało mnie nieco, że nie tylko ja znalazłam się w takiej sytuacji – moi przyjaciele ze szkoły mody także desperacko walczyli, żeby utrzymać się na powierzchni. Im było chyba jeszcze trudniej, bo kryzys dopadł wszystkie branże i moda nie była tu wyjątkiem. Często chodziliśmy na piwo: ja, David i Chusa, i użalaliśmy się nad sobą, wyrzekając, że zaczęliśmy nasze kariery właśnie w tym czasie i właśnie w tym kraju. Niekiedy dołączała do nas moja siostra, która nie wydawała się dotknięta żadnym rodzajem kryzysu, ani ekonomicznym, ani uczuciowym, ani żadnym w ogóle. Właśnie skończyła dziewiętnaście lat i miała już za sobą występy na wybiegach Paryża, Mediolanu i Nowego Jorku, zawsze była ubrana w nowe ciuchy, zawsze przyprowadzała ze sobą nowych chłopaków, często kolegów z pokazów mody, nieziemsko przystojnych modeli, na których widok Davidowi zapierało dech.

– Nie bądź jędzą, używaj ich, ale mi ich nie zużyj! – mówił.

– I pomyśleć, że ta gówniara zaczynała razem ze mną – jęczała Chusa. – Jedyna, której na tym nie zależało, i jedyna, która odniosła sukces w modelingu. Chyba się pochlastam.

Tak, sukcesy mojej siostry wydobywały na wierzch wszystko co najgorsze u moich przyjaciół. Gdy pojawiała się promieniejąca, energetyczna, szalona, szczęśliwa i uwieszona u ramienia któregoś z młodzieńców, którzy zawsze, zawsze wpatrywali się w nią jak w obraz, David i Chusa wybuchali litanią lamentów i przekleństw.

– I nie dosyć jej, że się z nimi łajdaczy, jeszcze ich w sobie rozkochuje! – David nie dawał za wygraną.

Gdy ona święciła triumfy, ja zmagałam się z wizją eksmisji. Miałam pętlę na szyi. Nie spałam po nocach lub miałam koszmary. Strach przed porażką zaczął mnie paraliżować, tak jak wtedy, przed laty, gdy szykowałam scenografię do Snu nocy letniej. Obawa, że poniosę klęskę, zawsze wywoływała u mnie rodzaj odrętwienia, wręcz fizycznego. Tym razem musiałam się z tym zmagać przez dłuższy czas i zaczęłam miewać kłopoty z oddychaniem. Przeżyłam dwa krótkie napady paniki. Czułam, jakby ściany sklepu się na mnie waliły, jakby moje płuca się zaciskały i brakowało mi powietrza. Cóż to za okropne i nieprzyjemne uczucie, nie panować nad własnym ciałem, które staje się nieposłuszne i wrogie. Co za koszmar – czuć, że nie jest się panem samego siebie. Na szczęście w obu tych przypadkach Roberto był blisko, bo gdybym była sama… nie wiem, jak by się to skończyło.

To właśnie wtedy w pracowni przy sklepie pojawiła się czarna plama wilgoci. Z początku udawałam, że jej nie widzę, ponieważ przerażała mnie myśl o konieczności remontu, ale kiedy zaczęła się powiększać, nie pozostało mi nic innego, jak się tym zająć. Wezwałam hydraulika i murarza, ale mimo iż robili, co mogli, nie znaleźli miejsca przecieku. Za bezskuteczne stukanie i wiercenie zapłaciłam im tyle, ile przypuszczalnie kosztuje nerka na czarnym rynku, a potem jeszcze musiałam wezwać malarza, żeby zamalował plamę, która według tych rzekomych ekspertów miała się już nie powiększać. Po dwóch miesiącach plama wylazła na wierzch. Doszłam do wniosku, że muszę się pogodzić z jej istnieniem, że muszę z nią żyć, ponieważ współgra ze stanem mojego ducha i moich interesów. No cóż, przyjęłam, że ludziom zdarzają się gorsze rzeczy i też jakoś sobie radzą. Choć w głębi duszy widziałam w niej metaforę czarnych chmur zbierających się nad moim życiem. Trudno byłoby o lepszą wizualizację mojej klęski zawodowej niż ta niemożliwa do usunięcia mokra plama. Ja, która w pierwszych miesiącach widziałam się oczyma wyobraźni tryumfującą na wybiegach całego świata i eksportującą swoje wyroby do Anglii, Niemiec i Stanów Zjednoczonych, ozdabiającą okładki „Vogue’a”, „Elle” i „Vanity Fair”, jedyne, co osiągnęłam, to mokra plama, której nie mogłam się pozbyć.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

1. Mówią o mnie zaginiony (hiszp.) (wszystkie przypisy, o ile nie zaznaczono inaczej, pochodzą od tłumacza). ↩

2. Skromni, pokorni (hiszp.). ↩