Redaktor serii

Małgorzata Cebo-Foniok

Redakcja stylistyczna

Ryszard Turczyn

Korekta

Halina Lisińska

Anna Raczyńska

Projekt graficzny okładki

Małgorzata Cebo-Foniok

Zdjęcie na okładce

© flas100/iStock/Thinkstock

Zdjęcie autora

© Gerald von Foris

Tytuł oryginału

Schnitt

Copyright © by Ullstein Buchverlage GmbH, Berlin.

Published in 2012 by Ullstein Taschenbuchverlag

All rights reserved.

Wszelkie prawa zastrzeżone.

Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana

ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu

bez zgody właściciela praw autorskich.

For the Polish edition

Copyright © 2017 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o.

ISBN 978-83-241-6256-7

Warszawa 2017. Wydanie I

Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o.

02-954 Warszawa, ul. Królowej Marysieńki 58

www.wydawnictwoamber.pl

Konwersja do wydania elektronicznego

P.U. OPCJA

Dla Meike

Każdy z nas jest swoim własnym diabłemi robimy z tego świata piekło.

Oscar Wilde

1979

Prolog

Berlin Zachodni

13 października godz. 23.09

Gabriel stał w progu i patrzył w dół. Światło z korytarza padało na schody prowadzące do piwnicy, lekko przytłumione przez ceglane ściany.

Nienawidził piwnicy, zwłaszcza w nocy. Nie żeby robiło mu różnicę, czy na dworze jest widno, czy ciemno. W piwnicy zawsze panowała noc. Ale w ciągu dnia mógł uciec na górę, do ogrodu, do światła. W nocy natomiast wszędzie było mroczno, również na zewnątrz, a w każdym zakamarku czaiły się duchy. Duchy, których dorośli nie mogli widzieć. Duchy, które tylko czekały, aby rzucić się na jedenastoletniego chłopca.

Mimo to nie mógł przestać patrzeć w dół, w najdalszą część piwnicy, gdzie światło obumierało zupełnie.

Drzwi!

Były otwarte!

Pomiędzy ciemnoszarą ścianą a drzwiami ziała czarna szpara. Za nią znajdowało się laboratorium, mroczne jak Gwiazda Śmierci Dartha Vadera.

Serce podeszło mu do gardła. Nerwowo wytarł wilgotne dłonie w piżamę, swoją ulubioną, tę z Lukiem Skywalkerem z Gwiezdnych Wojen na piersi.

Czarna szpara uchylonych drzwi magicznie go przyciągała. Powoli postawił bosą stopę na pierwszym schodku. Drewno, z którego zrobiono schody do piwnicy, było w dotyku szorstkie i zdradliwie trzeszczało. Ale wiedział, że go nie usłyszą. Przynajmniej tak długo, dopóki kłócą się za zamkniętymi kuchennymi drzwiami. To była większa kłótnia. Większa niż zwykle. I wystraszyła go. Dobrze, że nie ma tu Davida, pomyślał. Dobrze, że zostawił go w bezpiecznym miejscu. Jego młodszy brat na pewno by płakał.

A mimo to byłoby dobrze nie być teraz samemu, w tej piwnicy, z duchami. Przełknął ślinę. Szpara wpatrywała się w niego jak piekielna gardziel.

Zobacz, co tam jest! Luke też by tak zrobił.

Ojciec by się wściekł, gdyby go teraz zobaczył. Laboratorium stanowiło tajemnicę ojca i było zabezpieczone jak twierdza metalowymi drzwiami i błyszczącym czarno wizjerem. Nikt nigdy nie widział laboratorium. Nawet matka.

Stopy Gabriela dotknęły betonowej podłogi. Przeszły go ciarki. Najpierw ciepłe drewniane stopnie, a teraz zimny kamień.

Teraz albo nigdy!

Nagle przez sufit piwnicy dobiegł głośny rumor. Gabriel wzdrygnął się. Odgłos dochodził ze znajdującej się nad nim kuchni. Zabrzmiało to, jakby ktoś przesunął stół po kafelkach podłogi. Przez chwilę zastanawiał się, czy nie powinien wrócić na górę. Matka była tam z ojcem zupełnie sama, a Gabriel wiedział, jak on potrafi się wściec.

Jego wzrok pobiegł z powrotem do połyskujących w ciemności drzwi. Być może już nigdy nie będzie takiej okazji.

Kiedyś już tu stał, to było mniej więcej dwa lata temu. Wtedy ojciec zapomniał zaryglować górne drzwi do piwnicy. Gabriel miał wtedy dziewięć lat. Stał przez chwilę w korytarzu i zerkał w dół. W końcu zwyciężyła ciekawość. Wtedy też zakradł się po schodach do piwnicy z duszą na ramieniu, ponieważ bał się duchów, ale mimo to w całkowitej ciemności, bo nie odważył się włączyć światła.

Wizjer w drzwiach świecił na czerwono, jak oko jakiegoś potwora.

Na łeb, na szyję rzucił się do ucieczki z powrotem na górę do dziecięcego pokoju, w którym był David, i wśliznął się do łóżka.

Teraz miał jedenaście lat. Teraz znów stał na dole, a oko potwora się nie świeciło. Ale wpatrywało się w niego, zimne i czarne, jakby martwe. Odbijała się w nim tylko odrobina światła na schodach do piwnicy i on. Im bliżej podchodził, tym jego twarz stawała się większa.

Ale dlaczego tu tak ohydnie śmierdzi?

Bosymi stopami badał podłogę przed sobą i nagle wdepnął w coś mokrego, papkowatego. Rzygi. To były rzygi! To dlatego tak obrzydliwie śmierdziało. Ale skąd się tu wzięły wymiociny?

Mdliło go z obrzydzenia, wytarł do czysta stopę o suche miejsce na betonowej podłodze. Mimo to trochę kleiło mu się pomiędzy palcami. Wolałby teraz wziąć ręcznik albo mokrą ścierkę, ale laboratorium było ważniejsze. Wyciągnął przed siebie rękę, położył dłoń na klamce, trochę szerzej otworzył ciężkie metalowe drzwi i wśliznął się w ciemność. Otoczyła go nienaturalna cisza.

Grobowa cisza.

Doszedł go ostry chemiczny zapach, jak w laboratorium filmowym, do którego ojciec zabrał go kiedyś po jednym ze swoich dni zdjęciowych.

Serce waliło mu jak szalone. Dużo za szybko, dużo za głośno. Zapragnął być gdzieś indziej, może u Davida, pod kołdrą.

Luke Skywalker nigdy nie schowałby się pod kołdrą.

Drżąc, szukał palcami lewej dłoni włącznika światła, bojąc się, że znajdzie coś zupełnie innego. A co, gdyby tu były duchy? Gdyby złapały go za rękę? Gdyby niechcący wsadził im palce do ust, a one zacisnęłyby zęby?

Tutaj! Zimny plastik.

Nacisnął włącznik. Zaświeciły się trzy czerwone lampy, rozjaśniając pomieszczenie przed nim osobliwym ciemnoczerwonym blaskiem.

Było czerwono, jak w brzuchu potwora.

Poczuł mrowienie na plecach, idące do góry aż po cebulki włosów. Zatrzymał się w progu laboratorium, jakby na niewidzialnej granicy, której nie chciał przekroczyć. Zmrużył oczy, usiłując dostrzec detale.

Laboratorium było większe, niż myślał, kiszka długa na mniej więcej siedem metrów i szeroka na trzy. Tuż obok niego wisiała ciężka zasłona z czarnego moltonu. Ktoś pośpiesznie odsunął ją na bok.

Pod betonowym sufitem były rozpięte sznurki do bielizny, na których wisiały fotografie. Kilka z nich zerwano i leżały na podłodze.

Po lewej stronie stał powiększalnik do zdjęć. Po prawej przez całą ścianę ciągnął się regał wypełniony sprzętem. Oczy Gabriela się rozszerzyły. Od razu rozpoznał większość kamer: arriflex, beaulieu, leicina, a pomiędzy nimi jeszcze inne, mniejsze. Było ich mnóstwo w pismach fachowych, które piętrzyły się w gabinecie ojca na pierwszym piętrze. Zawsze, kiedy któreś z tych pism wędrowało do śmieci, Gabriel je wyciągał, chował pod poduszką i przyświecając sobie latarką pod kołdrą, czytał wieczorami tak długo, dopóki oczy same mu się nie zamknęły.

Obok kamer leżało kilkanaście obiektywów, niektóre długie jak lufy karabinów, oprócz tego aparaty małoobrazkowe, osłony do tłumienia szumu kamery, kasety z taśmą filmową 8 i 16 mm, ustawione jeden na drugim trzy magnetowidy VHS z czterema monitorami i na koniec dwie nowiutkie kamery wideo. Ojciec zawsze pomstował na nie, nazywając je plastikowymi bombowcami. W jednym z czasopism Gabriel przeczytał, że dzięki nowej technice wideo można kręcić prawie dwugodzinne filmy, nie zmieniając kasety – po prostu niewiarygodne! Ponadto plastikowe bombowce nie terkotały tak jak kamery filmowe, lecz pracowały zupełnie bezgłośnie.

Wzrok Gabriela wędrował po tych wszystkich skarbach i oczy mu błyszczały. Zamarzyło mu się, żeby pokazać te wszystkie rzeczy Davidowi. Od razu ogarnęły go wyrzuty sumienia. W końcu było tu niebezpiecznie. Nie powinien nawet myśleć o przyprowadzeniu tu Davida. Poza tym jego młodszy brat już spał. Dobrze, że zamknął drzwi do pokoju dziecięcego.

Nagle usłyszał głośny hałas. Przestraszony szybko rozejrzał się dookoła. Ale nikogo tam nie było. Ani rodziców, ani ducha. Pewnie wciąż jeszcze się kłócili na górze w kuchni.

Znów popatrzył w głąb laboratorium, na wszystkie te skarby. Podejdź bliżej, wydawały się szeptać. Ale wciąż stał w progu, obok zasłony. Narastał w nim strach. Jeszcze mógł zawrócić. Zobaczył laboratorium, wcale nie musi już do niego wchodzić.

Jedenaście lat! Masz jedenaście lat! No wejdź, nie bądź tchórzem.

Właściwie ile lat miał Luke?

Niezdecydowanie zrobił dwa kroki do przodu.

Co to za zdjęcia? Pochylił się, podniósł jedno z podłogi i wlepił wzrok w niewyraźną gruboziarnistą fotografię. Nagle poczuł w podbrzuszu uczucie obrzydzenia i dziwnego podniecenia. Spojrzał do góry, na zdjęcia, które wisiały na sznurku. Zdjęcie bezpośrednio nad nim przyciągało jego wzrok jak magnes. Twarz zrobiła mu się gorąca i czerwona jak wszystko dookoła. Jednocześnie poczuł mdłości. To wyglądało tak prawdziwie, było takie… a może to byli aktorzy? To wyglądało jak film! Te kolumny, mury, jak w średniowieczu, i te czarne ubrania…

Otrząsnął się i jego wzrok skakał od porozwieszanych odbitek do regału i w końcu zatrzymał się na nowoczesnych magnetowidach, na których błyszczały małe logo JVC. Ten na samym dole był włączony. Na lśniącym wyświetlaczu świeciły się znaki i cyfry. Jak w Gwiezdnych Wojnach, w kokpicie statku kosmicznego, pomyślał.

Palec wskazujący Gabriela jakby sam z siebie zbliżył się do przycisków i nacisnął jeden z nich. Wzdrygnął się, kiedy z urządzenia wydobyło się głośne klapnięcie. Drugi raz, trzeci, potem szum silnika. Kaseta! W urządzeniu znajdowała się kaseta! Płonęło mu czoło. Gorączkowo nacisnął kolejny przycisk. JVC odpowiedział terkotaniem. Na monitorze obok magnetowidu zadrgały paski zakłóceń. Obraz zrywał się jeszcze przez chwilę, potem był już płynny. Rozproszony, z migoczącymi kolorami, nierzeczywisty, jak okno do innego świata.

Gabriel mimowolnie nachylił się do przodu – i nagle się cofnął. Miał sucho w ustach. Ten sam obraz co na zdjęciu! To samo miejsce, te same kolumny, ci sami ludzie, tylko że się poruszali. Chciał odwrócić wzrok, ale to było niemożliwe. Otwartymi ustami wdychał duszne powietrze, a potem wstrzymał oddech, w ogóle tego nie zauważając.

Obrazy bombardowały go jak nieustające błyski fleszy i jedyne, co mu pozostało, to patrzeć na to jak urzeczony.

Cięcie przez czarny materiał ubrania.

Jasny trójkąt na jeszcze jaśniejszej skórze.

Splątane długie jasnoblond włosy.

Chaos.

A potem jeszcze jedno cięcie – wściekły ostry ruch, który Gabriel dosłownie poczuł we własnych trzewiach. Nagle zrobiło mu się niedobrze i wszystko dookoła zaczęło wirować. Monitor patrzył na niego podstępnie. Drżąc, odszukał przycisk.

Dość! Wystarczy!

Obraz z głuchym fuknięciem zapadł się do środka, zupełnie jakby w monitorze była jedna z tych czarnych dziur jak w kosmosie, która go wessała. Dźwięk był przerażający i jednocześnie napełniający spokojem. Gabriel wpatrywał się w matową szybę, w odbicie swojej błyszczącej czerwono twarzy. Patrzył na niego duch z szeroko otwartymi ze strachu oczami.

Nie myśleć o tym! Tylko nie myśleć o tym… Gapił się na zdjęcia, na cały nieporządek, byle tylko nie spojrzeć na monitor.

Czego nie widzisz, tego nie ma!

Ale to tam było. Gdzieś w monitorze, głęboko w czarnej dziurze. Z magnetowidu dochodził szum przewijającej się taśmy. Chciał zamknąć oczy i obudzić się w innym miejscu. Obojętnie gdzie. Byle nie tutaj. Wciąż tkwił przed własnym upiornym odbiciem w monitorach.

Nagle Gabriela ogarnęło rozpaczliwe pragnienie zobaczenia czegoś pięknego albo po prostu czegoś innego. Jak gdyby kierując się własną niezależną wolą, jego palce skierowały się do innych monitorów.

Pyk. Pyk. Oba górne monitory ożyły. Dwa mdłe obrazy wideo wykrystalizowały się i rzucały stalowoniebieski blask w czerwone światło laboratorium. Jeden obraz pokazywał korytarz i otwarte drzwi do piwnicy; schody były pogrążone w ciemności. Drugi obraz pokazywał kuchnię i – jego rodziców. A z głośnika dochodził głos ojca.

Gabriel szeroko otworzył oczy.

Nie! Proszę, nie!

Ojciec napierał na kuchenny stół. Nogi stołu twardo szurały po podłodze. Hałas przenikał jednocześnie przez sufit i Gabriel wzdrygnął się. Ojciec gwałtownym ruchem otworzył szufladę, sięgnął do środka i wyjął rękę z powrotem.

Gabriel wpatrywał się w monitor przerażony. Mrugał oczami i pragnął teraz być ślepy! Ślepy i głuchy.

Ale nie był.

Do oczu napłynęły mu łzy. Dusił go chemiczny zapach laboratorium zmieszany z wymiocinami przed wejściem. Pragnął, żeby ktoś przyszedł, wziął go w ramiona, powiedział, że to wszystko nieprawda.

Ale wiedział, że nikt nie przyjdzie. Był sam.

Ta świadomość ogłuszyła go jak uderzenie młotem. Ktoś musi coś zrobić. I to on jest tą jedyną osobą, która może teraz jeszcze coś zrobić.

Jak postąpiłby Luke?

Po cichu, boso, nie czując już zimnej podłogi, przekradł się schodami na górę. Czerwone pomieszczenie za jego plecami płonęło jak piekło.

Gdyby tak miał teraz laserowy miecz! I wtedy, zupełnie nagle przyszło mu do głowy coś dużo, dużo lepszego niż miecz.

29 LAT PÓŹNIEJ

Rozdział 1

Berlin

1 września godz. 23.04

Fotografia unosi się w pozbawionej okien piwnicy jak zła wróżba. Na dworze leje deszcz. Stary dach willi trzeszczy pod naporem wody, a na fasadzie z pruskiego muru, tuż nad drzwiami wejściowymi, wiruje ciemnoczerwone światło i rozżarza willę w sekundowych odstępach czasu.

Promień latarki drga w ciemnościach piwnicznego korytarza jak świetlny palec i muska czarną połyskującą sukienkę, która wisi na wieszaku jak rozcięta lalka. Zdjęcie przypięte szpilką do sukienki wygląda z daleka jak kawałek tapety. Jest blade, a tusz z drukarki wsiąkł w zwykły papier, tak że kolory są matowe, jakby obumarłe.

Sukienka z fotografią jeszcze się kołysze, ramiączko powieszono dopiero przed chwilą, a kołysanie sprawia, że wygląda to jak wietrzny dzwonek. Żywe, a mimo to martwe.

Zdjęcie pokazuje młodą, bardzo szczupłą i rozdzierająco piękną kobietę. Kobieta ma wiotką, niemal chłopięcą sylwetkę, małe płaskie piersi i zastygłą twarz bez wyrazu.

Jej bardzo długie i bardzo jasne blond włosy są jak pogniecione żółte prześcieradło pod jej głową. Sukienka, którą ma na sobie, to ta sama sukienka, do której teraz przypięto szpilką fotografię. Sukienka wygląda jak szyta na miarę, jest taka jak ona: o płynnych konturach, ekstrawagancka, bezużyteczna i droga. I rozcięta na przedzie, jednym ciągłym cięciem, jakby miała rozpięty zamek błyskawiczny.

Jej skóra pod sukienką również jest rozcięta, jednym ostrym cięciem, idącym od sromu przez kość łonową do piersi. Ściana jamy brzusznej rozwarta, mięsista czerwień wnętrzności spowita w łaskawą ciemność. Czarna sukienka opływa ciało jak śmierć. Doskonały symbol, tak jak miejsce, w którym teraz wisi czarna sukienka i czeka, aż on ją znajdzie: przy ulicy Kadettenweg 107.

Światło latarki kieruje się jeszcze na masywną szarą skrzynię stojącą przy ścianie i zaśniedziałą kłódkę. Klucz pasował, ale z trudem dał się przekręcić, jakby najpierw musiał sobie przypomnieć, do czego służy. Wewnątrz żarzy się nierówny rząd małych czerwonych żaróweczek, trzy się nie świecą. Przeżarte z biegiem lat wolframowe żarniki. Ale to nieważne. Żarówka, o którą chodzi, świeci.

Promień latarki pośpiesznie kieruje się z powrotem na schody do piwnicy i stopień po stopniu w górę. W świetle latarki widać ślady stóp, i dobrze. Poprowadzą go, kiedy tu przyjdzie, schodami w dół do czarnej sukienki. I do fotografii.

Nagle sobie przypomni. Zjeżą mu się włosy na karku i powie sam do siebie: to niemożliwe.

A jednak: tak jest. Będzie to wiedział. Już choćby ze względu na piwnicę, nawet jeśli nie jest to ta piwnica. Nie będzie to również ta kobieta. Kobieta będzie inna. Jego żona.

I to w dniu jej urodzin. Ładny szczegół!

Ale najlepsze jest to, jak krąg się zamyka. Ponieważ wszystko zaczęło się w piwnicy i wszystko skończy się także w piwnicy.

Piwnice są jak przedsionki piekła. A któż ma wiedzieć to lepiej niż ten, kto już całą wieczność smaży się w piekle.

Rozdział 2

Berlin

1 września godz. 23.11

Alarm włączył się już dziewięć minut temu. Każdy inny człowiek, idąc do samochodu, sięgnąłby po broń, przynajmniej na chwilę, tylko żeby poczuć, czy jest tam, gdzie powinna być na wszelki wypadek: w kaburze na biodrze.

Gabriel nie sięga do niej, bo nie nosi broni. Od kiedy pamiętał, rewolwery zawsze powodowały u niego duży dyskomfort. Nie mówiąc już o tym, że niemieckie władze zapewne nie wydałyby mu pozwolenia na broń.

Kiedy dociera do samochodu, woda spływa mu już za kołnierz. Gabriel naciska przycisk w pilocie centralnego zamka i w ciemności rozbłyskują pomarańczowe światła. Opada na siedzenie i z hukiem zatrzaskuje drzwi. Woda z mokrej gumowej uszczelki w drzwiach chlapie mu w twarz. Leje tak, jakby niebo musiało ugasić pożar na wielkiej przestrzeni. Gabriel wpatruje się we wsteczne lusterko, w którym widzi swoje oczy i część twarzy, jakby wycięte i zawieszone na tle przedniej szyby.

Wie, że powinien natychmiast uruchomić silnik, ale uniemożliwia mu to jakiś wewnętrzny opór; pod skórą płynie ostrzegawcze mrowienie, jak prąd elektryczny. Coś się tu nie zgadza. I to właśnie dzisiaj. Właśnie teraz.

Srał na to pies, Luke. Na co jeszcze czekasz? Chyba nie powiesz, że to ze względu na nią, szepcze mu w głowie natarczywy głos.

Obiecałem jej, że będę krótko po dwunastej, myśli Gabriel.

Nie obiecałeś jej tego. Ona tylko tak to zrozumiała. Nie twój problem, jeśli ona tak paskudnie reaguje.

– Psiakrew – mamrocze.

Psiakrew? Dlaczego? Nie widzisz, co ona z tobą wyrabia? Jeśli komuś na za dużo pozwolisz, stajesz się mięczakiem. Jakbyś nie wiedział, jakie to niebezpieczne! Lepiej zajmij się tym alarmem.

Gabriel zaciska zęby. Cholerny alarm. Już od dwudziestu lat jest związany z firmą Python i zdecydowanie większość czasu zajmował się urządzeniami alarmowymi i ochroną osobistą. Jeszcze kilka miesięcy temu mieszkał na ogrodzonym terenie firmy ochroniarskiej, w dwóch po spartańsku urządzonych pokojach, blisko okratowanej bramy na ulicę. Jurij, jego szef, wziął go pod swoje skrzydła i udzielił wsparcia. Rano zajęcia ze sztuk walki, od osiemnastej liceum wieczorowe, a w każdej wolnej chwili Python. Problemem były weekendy. Kiedy nie było zbyt wiele do zrobienia, przytłaczało go wspomnienie. Aż wreszcie odkrył w garażu Jurija powypadkowy samochód: starego mercedesa SL. Jurij powierzył mu sfatygowany kabriolet i Gabriel, który jeszcze nigdy nie miał nic wspólnego z samochodami, z zapałem zabrał się do naprawy, jakby chodziło o odrestaurowanie jego własnej duszy.

Kiedy mercedes był gotowy, Jurij postarał się o jaguara E-type, a potem o coraz to inne klasyki z lat siedemdziesiątych, tak że garaż nigdy nie świecił pustkami.

Jedyne, czego Jurij od niego wymagał, to było wykonywanie swojej pracy. A Gabriela naprawdę nie trzeba było do tego zachęcać, ponieważ jeśli w ogóle istniało dla niego coś takiego jak dom, to była nim jego praca.

Gabriel nieruchomo wpatruje się we wsteczne lusterko. Deszcz bębni jak oszalały w pokrywę silnika w blasku lamp na podwórzu. Oczy Gabriela lśnią bezbarwnie w ciemności, a trzy krótkie pionowe zmarszczki między brwiami przypominają głębokie bruzdy.

Gabriel przekręca kluczyk. Odgłos startującego silnika tonie w dudnieniu deszczu o dach samochodu. Włącza wycieraczki, potem dodaje gazu i antracytowy volkswagen golf z żółtym napisem „Python Security” pędzi przez podwórze, mija inne pojazdy taboru samochodowego i wyjeżdża przez otwartą bramę na ulicę, gdzie jego ciemnoszara sylwetka ginie po chwili w ciemnoszarej deszczowej nocy.

Kadettenweg 107.

Jeszcze parę minut temu nawet nie wiedzieli, że ten adres jest podłączony do Pythona. Alarm wziął się dosłownie z niczego. Bert Cogan gapił się w monitor w centrali swoimi wiecznie zaczerwienionymi oczami, jakby właśnie zmaterializował się na nim jakiś dom upiór. Cogan pracował w Pythonie już ponad dziewięć lat, monitory były jego osobistym światem równoległym, w willowej dzielnicy Lichterfelde znał każdy piksel i każdy dom ochraniany przez Pythona.

– Hej, popatrz tylko – mruknął skonsternowany.

– Co jest? – zapytał Gabriel.

– O, tutaj! – burknął Cogan. Bladym, popękanym palcem pokazał na migający czerwony punkt na ekranie.

– Możesz mi wyjaśnić, co to za dom?

Gabriel wzruszył ramionami.

– Nie mam pojęcia. Jeśli ty nie wiesz, to ja tym bardziej.

– Tak tylko pomyślałem – powiedział Cogan, gładząc niechlujny zarost, który pokrywał jego cofniętą brodę.

– Co pomyślałeś?

– No wiesz – mruknął – ponieważ jesteś tu już prawie całą wieczność…

– To, że od zawsze pracuję dla Jurija, to jedno. – Gabriel wskazał na monitory. – A to tutaj, to zupełnie coś innego. Sprawdziłeś w wykazie?

Cogan chrząknął.

– Nie muszę. Znam na pamięć wykaz domów w Lichterfelde. Nic tam nie ma. Zupełnie nic.

Gabriel zmarszczył czoło i popatrzył na bezgłośnie pulsujący punkt z numerem 107, tuż obok cienkiego białego paska z napisem Kadettenweg. Poczuł dziwny skurcz wzdłuż kręgosłupa, który przebiegł od karku w dół.

Co się dzieje, Luke? – szepnął głos w jego głowie. To tylko czerwony punkt, jak każdy inny. Widziałeś to już tysiące razy. Więc się nie nakręcaj!

– Dobrze, już dobrze – mruknął cicho, nie zauważając, że mówi do siebie.

– Co powiedziałeś? – zapytał Cogan.

– Co? Ach, nic – powiedział szybko Gabriel. W milczeniu wyjął komórkę z wewnętrznej kieszeni skórzanej kurtki i wybrał numer Jurija Sarkova.

Jurij odebrał po kilku sygnałach.

– Cześć, Gabriel! – przywitał się ożywionym głosem, chociaż w Moskwie było już po pierwszej w nocy. – Co się dzieje?

– Cześć – mruknął Gabriel, po raz nie wiadomo który zastanawiając się, czy Jurij kiedykolwiek śpi albo wyłącza telefon. – Mamy tu coś dziwnego. Cichy alarm w Lichterfelde-West, w centrum dzielnicy willowej. Ale dom nie należy do naszego klienta.

– Hm. Jaki adres?

– Kadettenweg sto siedem – powiedział Gabriel i tak trzymał telefon, żeby Cogan również mógł słyszeć.

Cisza. Tylko słaby szum na linii.

– Jurij? Jesteś tam jeszcze?

– Sto siedem? Kadettenweg? Jesteś pewny? – zapytał Jurij.

– Tak jest na monitorze – burknął Gabriel. – Czy coś ci to mówi?

– Bljadź – wymamrotał Jurij tak cicho, że Gabriel ledwo go zrozumiał. Jurij był pół-Rosjaninem i zawsze, kiedy trzeba była zakląć, automatycznie przechodził na rosyjski.

– Czy to nasz klient?

– Właściwie tak.

– Właściwie? – Gabriel uniósł brwi. Albo ktoś jest klientem, albo nie jest. – A kto jest właścicielem? Jeśli masz numer telefonu, ja się tym zajmę.

– Dom nie jest zamieszkany – odparł Jurij.

Gabriel milczał przez dłuższą chwilę.

– To co robimy?

W telefonie zapanowała cisza. Gabriel dosłownie widział przed sobą Jurija Sarkova, gdzieś w Moskwie, podczas uciążliwej wizyty krewnych, jak się zastanawia, przyciska telefon do ucha, wąskie wargi pozbawione wyrazu i zawsze trochę sine, przerzedzone włosy, okulary księgowego bez oprawek, za nimi szare oczy, które jak na sześćdziesięcioletniego mężczyznę miały wokół tak niewiele zmarszczek, że można się było zastanawiać, czy on w ogóle kiedykolwiek się śmiał albo wściekał, bo przez to skóra na jego twarzy nie wiedziała, w którym kierunku powinna się zmarszczyć.

W końcu Jurij westchnął.

– Wyślij tam kogoś. Kto oprócz ciebie jeszcze tam jest?

– Tylko Cogan i ja. Mamy zgłosić to na policję?

– Nie, nie. To nasza sprawa. Nie wygląda to na coś wielkiego. Wyślij Cogana, to wystarczy.

Cogan gwałtownie pokręcił głową i pokazał na swoje nogi. Gabriel zasygnalizował mu, żeby trzymał gębę na kłódkę.

– Dlaczego Cogana? Przecież on nie jeździ na interwencje.

– Powiedziałem: wyślij Cogana – warknął Jurij rozdrażniony. – Nic tylko siedzi przyklejony do tych swoich monitorów. Nie pamięta już, jak to jest na interwencji.

– Okej. Pojedzie Cogan – powiedział Gabriel. – A kto jest właścicielem? Nie powinienem zadzwonić, zanim zjawi się ktoś od nas?

– To już zostaw mnie – stwierdził Jurij. – Na czas wyjazdu Cogana przejmujesz centralę.

Cogan przewrócił oczami, w demonstracyjnej rozpaczy rozłożył ręce i ponownie pokazał na swoje nogi.

– A klucze? – zapytał Gabriel.

– Po prostu daj mi Cogana, dobrze?

Gabriel bez słowa przekazał słuchawkę koledze. Cogan przycisnął telefon do ucha ze zbolałym wyrazem twarzy.

– Tak, szefie?

– Posłuchaj – ze słuchawki dobiegł cichy głos Sarkova – chcę, żebyś to ty się tam rozejrzał. Ale nie rób nic na własną rękę, jasne? Zwykłe rutynowe sprawdzenie, nic więcej! Chcę najpierw wiedzieć, co właściwie się tam dzieje.

– Szefie, a czy nie mógłby… znaczy… właściwie to nigdy nie jeżdżę na interwencje i…

– Po prostu zamknij gębę i rób, co ci mówię – zaszczekał w słuchawce głos Sarkova.

– Wszystko jasne, szefie – powiedział pośpiesznie Cogan. Na jego policzkach wystąpiły czerwone plamy.

– Klucze są w małym sejfie w moim biurze. Oznaczone napisem „K107”. Kod 3722. Odezwij się, kiedy będziesz już wiedział, co się tam dzieje, jasne?

– Jasne – odpowiedział Cogan zaskoczony, ale Sarkov już się rozłączył. Cogan opuścił słuchawkę i spojrzał na Gabriela.

– Cholera, człowieku – westchnął cicho i potarł czoło. – On coś podejrzewa.

Gabriel skrzywił się. Cogan był diabetykiem i od lat miał niewłaściwy poziom cukru we krwi. Od jakiegoś czasu regularnie dostawał skurczów łydek, bolały go nogi i poruszał się z coraz większym trudem. Mimo to za wszelką cenę starał się ukryć to przed Sarkovem. Wiedział, że przy takich dolegliwościach jego szansa pracy w Pythonie była równa zeru. Pustym wzrokiem wpatrywał się teraz w pulsujący punkt na monitorze.

– Nie dam rady. Nie z takim bólem.

Gabriel zagryzł wargi. Wiedział, że Cogan nie jest w stanie pojechać do Lichterfelde. Z drugiej strony czekała na niego Liz i jeśli przejąłby dyżur w centrali, o dwunastej mógłby przekazać go Jegorowowi i punktualnie się stąd zmyć.

– Psiakrew – westchnął Cogan – a co zrobię, jeśli naprawdę ktoś tam jest. Nie dam rady nawet uciec.

– Przecież nie musisz uciekać. W końcu masz broń.

Cogan wykrzywił się. Miało to wyglądać na wściekłość, ale w rzeczywistości była to czysta rozpacz.

– Już dobrze – powiedział Gabriel. – Pojadę. Ostatecznie to ja mam dyżur w terenie.

Cogan westchnął z ulgą.

– Jesteś pewny?

Gabriel przytaknął bez przekonania. Pomyślał o tym, że wróci najwcześniej za dwie godziny, i zastanawiał się, jak powiedzieć to Liz, żeby jej gorzko nie zawieść.

– A Sarkov? – zapytał Cogan. – Co mu powiemy?

– Jurij nie musi o tym wiedzieć. Zadzwonię do ciebie i powiem, co się dzieje. Wtedy możesz do niego zatelefonować.

– Okej. – Ponure oczy Cogana nabrały słabego blasku. – Dzięki, człowieku. Ratujesz mi dupę.

Gabriel uśmiechnął się krzywo.

– I jesteś pewny, że w wykazie nie ma nic o kliencie?

Cogan wzruszył ramionami.

– Co prawda mam chore nogi, ale tu, na górze – puknął się w czoło – wszystko jeszcze działa w porządku.

Gabriel skinął głową i rzucił szybkie spojrzenie na zegar.

– Cholera – mruknął. Jeszcze tylko pół godziny i skończyłby zmianę. Wstał, wybrał numer do Liz i pobiegł po schodach do biura Jurija, żeby wziąć klucze.

Kiedy odebrała, miał kłopot, aby odfiltrować jej głos z knajpianego gwaru, który ją otaczał.

– Liz? To ja.

– Hej. – Przywitała się rozbawionym głosem. – Jestem jeszcze w Linusie, pogadałam sobie z Vanessą, ale poszła już do domu. Przyjdziesz tu? Napijemy się jeszcze czegoś i pójdziemy na nocny spacer po parku.

Linus. Tego jeszcze brakowało. Nagle ucieszył się, że ma wymówkę. Do Linusa nie zaciągnęliby go nawet końmi.

– Szczerze mówiąc – mruknął Gabriel i wszedł do biura Sarkova – mam tutaj problem. Muszę jeszcze sprawdzić jedno miejsce.

– O nie. Proszę, nie! – powiedziała Liz. – Nie dzisiaj.

Gabriel wystukał kombinację na klawiaturze sejfu i drzwi się otworzyły. Przed nim wisiało ze trzydzieści kluczy klientów VIP Pythona.

– Czy chodzi ci o lokal? – zapytała Liz. – Jeśli nie masz ochoty na towarzystwo ludzi z mediów, nie musisz tu wchodzić. Po prostu zabierz mnie stąd.

– Nie chodzi o to.

– Chodzi o Davida? Daj spokój, nie możesz wiecznie przed nim uciekać. Poza tym i tak go tu nie ma.

– Liz, nie chodzi o to. Jak mówiłem, muszę jeszcze sprawdzić jeden adres.

Milczała przez chwilę.

– Nie może zrobić tego ktoś inny?

– Nie da rady – powiedział Gabriel – niestety.

Wolał przemilczać sprawę z Coganem. I tak źle by to zrozumiała.

– Naprawdę masz gównianą robotę – stwierdziła Liz.

– Ty też – odgryzł się Gabriel. Czubkami palców zdjął z haczyka pęk z dwoma zaśniedziałymi kluczami, przy których bujał się bladoczerwony plastikowy breloczek z napisem „K107”. – Do tej pory ci to nie przeszkadzało.

Westchnęła, ale nic nie powiedziała. Wydawało się, że na coś czeka. Knajpiany gwar przypominał odgłosy hali targowej odbite echem w blaszanym wiadrze.

– Okej – ponownie westchnęła. – Znów to samo.

– Liz, posłuchaj, ja…

– Oszczędź mi tego, dobrze? Poza tym muszę iść do łazienki. – Rozłączyła się i knajpiany gwar raptownie się urwał.

Gabriel zaklął cicho, zamknął sejf i zbiegł po schodach. Znów to samo. Dziś w nocy wejdzie jej do łóżka, Liz raz czy drugi rzuci się niespokojnie, a on zrobi dokładnie to, czego ciągle nie mógł pojąć.

Uśnie.

Bez gapienia się w sufit, bez oderwanych strzępów wspomnień, które jak błyski flesza nie pozwalały mu zasnąć. Tylko jego sny nie znikały, chociaż teraz już częściej zostawały w swojej ciemnej jaskini, jakby tylko czekały na to, aby go jeszcze czasem dopaść, z martwymi oczami, z elektrowstrząsami albo poczuciem, że płonie żywcem. Ale inaczej niż dawniej, teraz było coś, co go uspokajało, choć z przerażenia waliło mu serce, gdy ocknął się z dziwacznego snu, który był tak realny, że ta realność wydawała mu się halucynacją.

Niecałe dwie minuty później Gabriel przejechał golfem przez podwórze Pythona, obok swojego starego mieszkania i garażu, w którym stały jego dwa motocykle, przez otwartą bramę na ulicę, gdzie skręcił w lewo według wskazań nawigacji w kierunku Kadettenweg.

Nie tęsknił za starym mieszkaniem, przeciwnie. Miał uczucie, że zrzucił jakiś ciężar, jakby starą zaschniętą część duszy. Kiedy wtedy, lata temu, przyszedł do Jurija, dręczyło go poczucie winy. Jurij zapewnił mu nowe życie. Ale mimo to Gabriel wiedział, że nie może dłużej mieszkać na terenie Pythona. Robił to od dwudziestu lat, dopiero dzięki Liz uświadomił sobie, że musi coś zmienić, jeśli nie chce zostać kamieniem brukowym na podwórzu Pythona.

Jurij uniósł cienkie brwi i długo mu się przypatrywał. Jego szare oczy szukały prawdziwego powodu.

– Co jest z tobą? Czyżby to mieszkanie nagle okazało się dla ciebie za małe?

Gabriel pokręcił głową.

– Moje nowe mieszkanie wcale nie jest większe. To nie to. Ale… muszę się stąd wynieść. Tamto mieszkanie jest na poddaszu i ma mały taras.

– Taras – parsknął Jurij. – Całe podwórze jest twoim tarasem. A co zrobisz ze swoim warsztatem?

– Byłbym zadowolony, gdybym mógł dalej korzystać z garażu.

Sarkov skinął w zamyśleniu, ale było po nim widać, że mu się to nie podoba.

– Jurij – powiedział Gabriel. – Mam czterdzieści lat na karku. Raz na jakiś czas chcę wyjść z domu, pójść do jakiejś knajpy albo kawiarni. Nic nadzwyczajnego, po prostu wystarczy mały lokal w sąsiedztwie, gdzie zna mnie obsługa i gdzie podadzą mi kawę, jaką lubię, a ja nie będę musiał nic im tłumaczyć, albo gdzie będę mógł kupić u piekarza kilka świeżych bułek. To tutaj – zakreślił koło w powietrzu – to teren przemysłowy.

– Teren przemysłowy z całkiem przyzwoitym burdelem za rogiem – dodał Sarkov. – A może ty kogoś poznałeś?

Gabriel pokręcił głową.

– Tam, gdzie się przeprowadzam, też jest burdel i mają tam ładne dziewczyny – skłamał Gabriel i spojrzał Sarkovowi prosto w oczy. Tak naprawdę, to Juri trafił w dziesiątkę. Poznał kogoś. Faktycznie prawdziwym powodem jego wyprowadzki była Liz, ale Jurij w żadnym wypadku nie powinien się tego dowiedzieć.

– Pieprzyć można tak często, jak się chce. Byle nie ciągle tę samą – zawsze podkreślał Jurij – to cię osłabia i uzależnia.

Gabriel stosował się do tego, przy czym prawie nie chodził na dziewczyny, a jeśli już, to w innych miastach, kiedy meldował się tam z ekipą Pythona jako czyjś osobisty ochroniarz. W orszaku prominentów zawsze były kobiety, które uważały podobnie jak on. Seks tak, ale bez zobowiązań.

Do czasu telefonu od Liz, mniej więcej dwa miesiące po przypadkowym poznaniu jej na Berlinale.

Od tamtej pory wszystko się zmieniło.

Gabriel spogląda na nawigację. Mała strzałka pokazuje w prawo, wjazd w Kadettenweg.

Gabriel skręca kierownicę. Wycieraczka drapie o szybę, zacinając się. Deszcz przestaje padać jak nożem uciął. Gabriel wyłącza wycieraczki i pochyla się trochę do przodu, żeby lepiej widzieć w ciemności numery mijanych domów. Po lewej i prawej stronie wąskiej uliczki rosną w nieregularnych odstępach drzewa, wiele z nich jest nawet starszych od willi w głębi. W Lichterfelde jest mnóstwo starych szacownych i często niezwykłych domów: małe palazzi, szwajcarskie domki, secesyjne wille i przypominające prawdziwe zamki ceglane budynki z przylegającymi wieżyczkami. Nad jedną z łukowatych bram wjazdowych widnieje wykonany z kutego żelaza numer 31.

Kiedy dzwoni jego komórka, wzdryga się, tak że samochodem aż gwałtownie zarzuca.

Liz, natychmiast przychodzi mu do głowy.

Do jasnej cholery, nie umiesz myśleć o niczym innym, Luke?

Od razu w następnej chwili wie, że to przecież nie może być ona. Nie po wcześniejszej rozmowie. Jeśli nawet nie wyłączyła komórki, to przynajmniej jest teraz wyciszona i schowana w którejś z kieszeni płaszcza.

Zdejmuje nogę z gazu i naciska zielony przycisk.

– Halo?

– To ja, Cogan. Sprawdziłem.

– Sprawdziłeś? Co sprawdziłeś?

– No, adres, Kadettenweg sto siedem.

– A więc jednak jest w wykazie?

– Nie do końca. Nie w aktualnym. Jestem na dole w archiwum.

Gabriel uśmiecha się. Cogan nienawidzi archiwum tak samo jak dyżurów interwencyjnych. Ale jeszcze bardziej nienawidzi, kiedy w jego wszechświecie jest coś, o czym nie wie.

– I co?

– No tak. Nie ma tu już akt tego domu. Dziwne w zasadzie.

– A więc, co w końcu? Znalazłeś coś, czy nie? – pyta Gabriel, mruży oczy i zastanawia się, czy numer, który widać pomiędzy dwoma drzewami, to 45 czy 49.

– Ashton – mówi Cogan. – Właściciel nazywał się Ashton. Był jeszcze stary tabelaryczny wykaz, jest w nim nazwisko.

– Ashton. Aha. Nie masz nic więcej?

– No tak, jest coś jeszcze. Drobnostka, ale dziwna.

– Człowieku, nie mam teraz ochoty na zgadywanki. Weź wyduś to wreszcie z siebie.

– Nazwisko Ashton wpisano siedemnastego września tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego piątego. Prawdopodobnie pierwsza aktywacja instalacji. Ale tuż pod nią znajduje się odręcznie napisana druga data. I mały krzyżyk. A nazwisko jest przekreślone. – Cogan zrobił znaczącą przerwę. – To wygląda tak, jakby właściciel umarł dokładnie dwa dni po wprowadzeniu się do tego domu.

– Dziwne – mruczy Gabriel. Mija stojący po prawej stronie dom z kilkoma potężnymi kolumnami. Numer 67.

– A teraz będzie prawdziwa bomba – szepcze Cogan. – Od tamtej pory dom najwyraźniej stoi pusty.

– Co? – wyrywa się Gabrielowi. – Od tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego piątego? To już prawie trzydzieści pięć lat!

– Sam widzisz.

– Jaki szaleniec pozwala, żeby dom w tej dzielnicy stał pusty przez trzydzieści trzy lata? Czy nie ma żadnych spadkobierców?

– Nie mam pojęcia. Nic tu o tym nie ma.

– A instalacja alarmowa? Jaki alarm działa przez tyle lat?

– Nie mam pojęcia – mówi Cogan. – Nie wiem, co tam zamontowano. Nie wiem nawet, jaka to marka. Do dzisiaj nigdy nie był aktywny w moim systemie.

– Jeszcze tylko jedno, żebym dobrze zrozumiał – mówi Gabriel, przeciągając słowa. – Urządzenie było nieczynne przez trzydzieści trzy lata, właśnie dzisiaj zostało aktywowane i od razu włączył się alarm?

– Nie wiem dokładnie, kiedy urządzenie zostało wtedy wyłączone. Sądząc z reakcji Sarkova, właściciel albo właścicielka najwidoczniej wciąż są naszymi klientami. Ale odkąd ja tu pracuję, a jest to już dziewięć lat, mogę definitywnie stwierdzić, że nie było ani jednej aktywacji. A co dopiero alarmu.

– To kto niby miał to dzisiaj zrobić? Duch?

– Może jakaś usterka…

– Hm – mruczy Gabriel i wyciąga szyję. Po prawej stronie wyłania się z ciemności otwarta brama wjazdowa. Na jednym z ceglanych słupów widać niewyraźny numer 107.

– Jestem na miejscu. Rozłączam się. Odezwę się później.

– W porządku. Pozdrów ode mnie starego Ashtona, jeśli natkniesz się na jego ducha – mówi Cogan i rży ze śmiechu.

Gabriel chowa komórkę i wjeżdża pomiędzy ceglanymi słupami otwartej bramy na żwirową drogę, na której rośnie wysokie do kolan zielsko.

Prawie od trzydziestu pięciu lat niezamieszkana willa, a brama otwarta na oścież?

Żwir chrzęści pod kołami. Bujnie rozrośnięte krzaki pojawiają się na zmianę z ciemnymi jodłami. Za nimi wznosi się duża willa z pruskiego muru z ozdobnymi wykuszami i dwiema wieżyczkami, które przylegają do budynku. Willa wygląda jak trochę za duża chatka Baby-Jagi. Z ziemi unosi się wilgotne powietrze, wszystko paruje. Nad wejściem obraca się jak sygnalizator pożarowy czerwone światło instalacji alarmowej i rozświetla mrok.

Przeklęty upiorny dom, myśli Gabriel.

Jak zawsze, kiedy stoi przed budynkiem, do którego ma wejść, myśli o piwnicy i o tym, jak wyglądają schody, które do niej prowadzą. Jeżą mu się włosy na karku i zerka w kierunku dachu.

Ten dom jest stary, a w starych domach urządzenia alarmowe znajdują się przeważnie w piwnicach.

Rozdział 3

Berlin

1 września godz. 23.22

Liz z trudem przeciska się przez pękający w szwach lokal w stronę wyjścia. Robert Bug, dyrektor działu informacji programu TV2, stoi przy barze i nie cofa się nawet o centymetr, tak że Liz musi się o niego otrzeć, żeby go wyminąć. Bug uśmiecha się obleśnie, przesuwa się całym cielskiem w stronę Liz i ociera się o jej piersi.

– Patrzcie, patrzcie. Nasza pani czołowa dziennikarka – odzywa się i bezczelnie mierzy ją wzrokiem od góry do dołu. – Nie przysłałabyś mi konspektu twojego nowego dokumentu?

Wyślę ci tylko wtedy, jeśli nie wezmą go inni nadawcy, myśli Liz.

– Jeszcze zbieram materiały – mówi z pustym uśmiechem. Fakt, że przed paroma minutami musiała się przysłuchiwać, jak Bug nakręca jedną ze swoich intryg, sprawia, że wszystko wydaje się jej jeszcze bardziej obrzydliwe.

Energicznym pchnięciem otwiera drzwi i wychodzi na zewnątrz. Mokra ulica paruje, deszczówka spływa rynsztokiem do studzienek ściekowych. Drzwi za jej plecami zamykają się i hałas dochodzący z Linusa słabnie. Neon nad wejściem do knajpy zanurza Liz w rozpalonym pomarańczowym kolorze, żółte promienniki na kolumnach obok drzwi robią resztę. Czyściec.

Liz zamyka na chwilę oczy i łapczywie nabiera w płuca wilgotne powietrze. Podmuch wiatru targa jej długie do ramion rude włosy, które krnąbrnie, jakby w uporządkowanym chaosie, odstają jej od głowy, mniej więcej tak, jakby zaraz po wstaniu z łóżka zużyła na nie cały pojemnik lakieru do włosów. Zimny wiatr dobrze jej robi. Powietrze w środku było gorące i duszne, wręcz śmierdzące. Ostatnio czuje zapachy, na które wcześniej nigdy nie zwracała uwagi: pot pod pachami, tanie dezodoranty, resztki dymu papierosowego albo kwaskową nutę kawy w oddechu. Napierają na nią zapachy obcych ludzi i nie może nic na to poradzić.

Mimowolnie myśli o Gabrielu, o tym, jak ładnie pachnie jego skóra, chociaż konsekwentnie odmawia używania wody toaletowej, którą mu podarowała – tak samo jak wszystkich innych. Czuje, że robi się jej ciepło pomiędzy nogami, i śpieszy się, aby wyprzeć myśli, przede wszystkim uczucie rozczarowania po rozmowie telefonicznej z nim.

Liz spojrzała do tyłu na knajpę. Przez wysokie szklane okna może zajrzeć do środka i wydaje się jej, że przy barze rozpoznaje mięsistą twarz Buga i jego gęstą brązową czuprynę. Mr News. Natychmiast znów jest w pracy. Najbardziej kuriozalne historie wpadają człowiekowi w ręce zawsze wtedy, kiedy się tego najmniej spodziewa, myśli. Na przykład późnym wieczorem w męskiej toalecie.

Męska toaleta obrzydliwie śmierdziała moczem, ale w przeciwieństwie do przepełnionej damskiej toalety była wolna. Obrzydzenie jest rzeczą względną. A jej potrzeba była bezwzględna – szczególnie z powodu jej stanu. Kiedy otwierała drzwi do męskiej toalety, jedna z tych wybrednych głupich kóz czekających na końcu kolejki, gapiła się na nią, jakby Liz miała świerzb. Znała to spojrzenie i nienawidziła go. To było to samo spojrzenie, którym patrzyły na nią jej matka i jej piękna jak z obrazka młodsza siostra Charlotte. Dla matki wszystko w Liz było złe, tak jak w Charlotte wszystko było dobre. A sytuację jeszcze bardziej pogarszał fakt, że jej siostra wyszła za mąż za angielskiego szlachcica i demonstracyjnie nosiła teraz światowe kapelusze na końskich wyścigach w Ascot.

Liz weszła więc do męskiej toalety i życzyła Mrs Wybrednej wszystkiego najgorszego albo przynamniej równie niesamowicie uciskającego pęcherza jak jej. To niewiarygodne, ale już teraz wydawało jej się, że ma mniej miejsca w brzuchu.

Drzwi do toalety zamknęły się za nią i zmieniły knajpiany gwar w ciche głuche brzęczenie. Wyszukała najczystszą z trzech kabin i zamknęła drzwi.

Po krótkiej chwili do środka znów wtargnęła fala hałasu i jeszcze ktoś wszedł do brudnego, wyłożonego żółtymi kafelkami WC. Od razu rozpoznała Buga po głosie, który unosił się jak piana nad stłumionym knajpianym gwarem. Najwidoczniej potrzebował spokojnego miejsca, żeby zadzwonić.

– Nie rozumiem – powiedział Bug – inaczej to uzgodniliśmy, Vico.

Vico? Liz nadstawiła uszu i wstrzymała oddech. Prawdopodobnie pod imieniem Vico krył się Victor von Braunsfeld, właściciel grupy medialnej BMC, do której należała również TV2.

– Nie, nie. Nie chcę się skarżyć – powiedział pośpiesznie Bug – oczywiście, to jest krok naprzód, to dla mnie jasne, ale jako dyrektor zarządzający mógłbym pchnąć stację do przodu w zupełnie inny sposób.

Liz wybałuszyła oczy. Bug i dyrektor zarządzający?

– To o jakim okresie mówimy? – zapytał Bug.

Przez krótką chwilę było cicho.

– Jakoś to przeboleję, jeśli pan mi… Co? Nie, nie, trochę tu tylko głośno. Żeby się o tym mówiło? – Bug zaśmiał się sprośnie. – Może być pan pewny, mam już coś na oku. To będzie prawdziwy hit. Pismaki poranią sobie palce, hipokryci będą wykrzykiwać och i ach, a ludzie przykleją się do telewizorów.

Hit? – pomyślała Liz. Mówiąc to, mógł mieć na myśli tylko jakiś nowy format telewizyjny, kolejną bzdurę na niskim poziomie.

– Co? – zapytał Bug. – Ach tak, ta. Tak, tak, wiem. Dokument był świetny. Tak, tak, już to prawie załatwiłem. Zaproponowała mi już następny.

Przez twarz Liz przemknął szyderczy uśmiech. Najwidoczniej Bug mówił właśnie o niej. Niecały rok temu udało jej się coś niebywałego: zrobiła trzyczęściowy dokument o Victorze von Braunsfeldzie, jednym z najbogatszych ludzi w kraju, który w ostatnich dziesięcioleciach konsekwentnie zabraniał wszelkich publikacji na swój temat.

– Nie, tu muszę pana rozczarować – powiedział Bug. – Stały etat to nie dla niej, po prostu tego nie chce. Woli pracować jako wolny strzelec.

Nic dziwnego, dupku, pomyślała Liz. Z takim szefem…

– Tak, tak. Wiem, że jest dobra, proszę się nie martwić, spróbuję inaczej ją z nami związać.

Liz uniosła brwi.

– Okej, w porządku. W takim razie widzimy się jutro, żeby załatwić formalności. Dobrej nocy. – Bug rozłączył się, potem głośno sapnął. – Cholerna suka. Jeszcze trochę, a zaprosi ją jeszcze do Carpe Noctem… kompletnie wyssała staremu rozum.

Liz zachowała kamienną twarz. Nie było niczym nowym, że Bug stosował chwyty poniżej pasa. Ale co miał na myśli, mówiąc Carpe Noctem?

Kiedy zaczęło głośno pluskać w pisuarze, wyobraziła sobie, jaką minę zrobiłby Bug, gdyby teraz wyszła z kabiny, uprzejmie go pozdrawiając.

Nawet teraz, tu, na ulicy, jeszcze uśmiecha się na tę myśl. Liz głęboko oddycha i jeszcze raz odtwarza w głowie rozmowę telefoniczną Buga. Łapie się na tym, że już konstruuje z niej nową historię. Nie żeby poważnie myślała, że można zrobić z tego reportaż, lecz raczej ze zwykłego przyzwyczajenia – i ciekawości.

Ta ciekawość napędzała ją już, kiedy była małym dzieckiem. Co prawda w oczach matki ta ciekawość była dogłębnie kobiecą cechą, tylko że zainteresowania Liz zawsze dotyczyły złych rzeczy. Liz była jak jej włosy. Rude i krnąbrne. Nie była dość ładna jak na modelkę. Nie dość elegancka jak na tancerkę i nie dość gospodarna i domatorska, żeby wyjść dobrze za mąż.

Kiedy Liz miała dziewięć lat, jej ojciec dr Walter Anders, prokurator generalny w Berlinie, przyłapał ją, jak w jego gabinecie szperała w aktach spraw kryminalnych – z ciekawości.

Podczas posiłków stale miała na ten temat jakieś pytania, ale na większość z nich odpowiedzią był tylko śmiech. Nawet nie dlatego, że miała dopiero dziewięć lat, raczej dlatego, że była dziewczyną. Liz nienawidziła być dziewczyną. A kiedy ojciec już odpowiedział na jakieś z jej pytań, przeważnie patrzył wtedy na jej o cztery lata starszego brata Ralfa, zupełnie jakby bez przerwy oświetlało go światło jakiegoś reflektora.

To Ralf z okazji zdania matury dostał w prezencie dwutygodniową wycieczkę do Nowego Jorku – i fabrycznie nowego volkswagena golfa. Uzyskał średnią 1,9 i zostało to należycie uczczone.

Liz zdała maturę trzy lata później, ze średnią 1,4.

W nagrodę dostała zestaw kosmetyków i matka postanowiła, że razem wybiorą suknię na bal maturalny. Już w drzwiach do butiku Liz poczuła, że to nie jest miejsce dla niej. Odkryta suknia, którą matka jej kupiła, kosztowała cztery tysiące dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć marek i była odpowiednia raczej dla operowej diwy. Liz znienawidziła ją od pierwszej chwili. Wydawało się jej, że wygląda w niej jak strach na wróble, i broniła się przed nią rękami i nogami, ale matka mimo to kazała ją zapakować.

Rano w dniu balu wstała z bólem brzucha. Matka weszła do jej pokoju z suknią w ręku.

– Nie włożę tego – wybuchnęła Liz. – Nie ma mowy.

– Włożysz – odparła matka. – Nie obchodzi mnie, czy tego chcesz, czy nie chcesz. Pójdziesz w tej sukni.

– Nie!

– Dość tego! – krzyknęła matka. – Albo wkładasz suknię, albo nie idziesz.

– W takim razie nigdzie nie idę – wyrzuciła z siebie bez zastanowienia Liz.

Matka długo na nią patrzyła.

– Dobrze – powiedziała w końcu i nawet się uśmiechnęła. – W takim razie zwrócisz mi pieniądze za suknię. I to do ostatniej marki.

Liz stała w otwartymi ustami. Cztery tysiące dwieście dziewięćdziesiąt dziewięć marek?

– Przecież wcale jej nie chciałam. To ty dałaś mi ją w prezencie.

– Przemyśl to. Albo ją wkładasz, albo wezmę pieniądze z twojej książeczki oszczędnościowej.

Liz patrzyła na matkę, nie wiedząc, co powiedzieć. Przez lata wpłacała na książeczkę każdą markę, żeby po maturze stać ją było na podróż albo samochód. Przeczuwała, że jej prezenty z okazji zdania matury nie będą tak kosztowne jak Ralfa. Ale to, co właśnie usłyszała, było już szczytem wszystkiego.

Z furią wybiegła z domu, włóczyła się bez celu po mieście, aż nagle stanęła przez obskurnym wejściem do jakiegoś lokalu. Właściciel był gruby jak beczka i niesamowicie śmierdział nikotyną oraz potem.

Cztery godziny później wróciła do domu, blada, ale z uśmiechem w kącikach ust. Wieczorem dobrowolnie włożyła znienawidzoną suknię.

Pierwszą reakcją matki był triumfujący uśmiech. Aż jej wzrok padł na zmaltretowany dekolt Liz. Nad skrajem sukni wpatrywała się w nią świeżo wytatuowana trupia czaszka wielkości dwa na dwa centymetry, ze skrzyżowanymi szablami pod spodem i nożem pomiędzy wyszczerzonymi zębami.

Matkę wprost zatkało. Nie wytrzymała i wymierzyła córce siarczysty policzek, skręcając sobie przy tym rękę.

Na bal maturalny Liz poszła w zwykłej czarnej sukience pod szyję.

Następnego dnia rano wyjęła pieniądze z książeczki oszczędnościowej, potem ułożyła jedno na drugim kilka polan drewna kominkowego na świeżo skoszonym trawniku w ogrodzie rodziców, położyła na nich znienawidzoną suknię balową oraz resztę spódnic i sukienek ze swojej szafy. Było całkowicie bezwietrznie, kiedy podpaliła stertę. Spowił ją czarny dym i gryzący smród.

Z jedną skórzaną kurtką, kilkoma parami dżinsów i swetrów w walizce wyprowadziła się, podjęła pracę, zapisała się na uniwersytet na dziennikarstwo, potem zaliczyła wolontariat na Akademii Dziennikarstwa von Braunsfelda z celującą oceną końcową.

Od ojca usłyszała to, co zawsze. Czyli nic. Na dodatek, dziennikarze zajmowali miejsce na samym dole jego skali wartości.

Parę lat później podczas redakcyjnego przyjęcia Liz stała przy stoliku ze swoim ówczesnym redaktorem naczelnym i opowiadała o swoim ojcu.

– Winszuję – zaśmiał się – w zasadzie poszłaś w jego ślady. Prokurator czy dziennikarz, to właściwie to samo, tylko inna płaszczyzna. W każdym razie masz tę samą detektywistyczną żyłkę co on i tę samą bezwzględność, kiedy chodzi o pociąganie do odpowiedzialności złych chłopców.

Liz poczuła się, jakby poraził ją piorun.

A kiedy trzy lata temu jeden z jej dokumentów został nominowany do telewizyjnej nagrody Grimme, ale nagroda ostatecznie trafiła do kogoś innego, niespodziewanie zadzwoniła do niej matka.

– I co, Elisabeth? – zapytała ironicznie. – Warto było?

Jeszcze dzisiaj nie może odżałować, że nie dostała wtedy tej nagrody. Przynajmniej matka by nie zadzwoniła.

Liz wzdycha i w duchu zastanawia się, kogo mogłaby zapytać, co kryje się za kuriozalną rozmową telefoniczną Buga. Zazwyczaj jej głowa jest chodzącą książką adresową, ale w tej chwili okazuje się dziwnie pusta.

Ciążowy Alzheimer? Już teraz?

– Ach, a co tam – mamrocze. – Czas do domu.

Jej zegarek pokazuje za pięć wpół do dwunastej. Inaczej wyobrażała sobie tę noc. I, psiakrew, Gabriel też obiecał jej coś innego.

Czuje, jak bardzo jest wściekła, że nie ma tu Gabriela, i właśnie to złości ją najbardziej. Jeszcze niedawno po prostu wzruszyłaby ramionami i zagrzebała się w swojej pracy.

Przechodzi obok taksówek i wsiada do metra. Nienawidzi wikłać się w rozmowy z taksówkarzami. Woli anonimowość metra, gdzie może w milczeniu wyglądać przez okno albo obserwować ludzi dookoła, jakby była na odległej od nich wyspie. Jazda nocą metrem jest jedną z nielicznych spokojnych chwil, jakie ma.

Najpierw jeden przystanek do Alexanderplatz, potem U8 w kierunku Wittenau. Kiedy na dworcu Gesundbrunnen przesiada się do linii S41, czuje przypływ zmęczenia i bez sił opada na plastikowe siedzenie.

– „Proszę nie wsiadać, drzwi się zamykają” – wydobywa się z głośników. Zapalają się czerwone czworokątne światła ostrzegawcze nad drzwiami i pociąg rusza z szarpnięciem.

Liz wodzi nieobecnym wzrokiem po prawie pustym wagonie. Rząd siedzeń dalej, po przeciwległej stronie, przyglądają się jej dwaj młodzi faceci w brudnych dżinsowych ciuchach i szepczą coś do siebie. Wsiedli razem z nią. Jeden ma twarz usianą krostami, tak że wygląda jak ciasto z kruszonką.

Przy Schönhauser Allee do kolejki wsiada młodociana matka z wrzeszczącym niemowlęciem na ręku. Ciasto z Kruszonką przewraca oczami. Kiedy pociąg rusza z szarpnięciem, dziewczyna potyka się i siada na miejscu obok Liz. Maluszek, którego trzyma na ręku, wydziera się jeszcze głośniej i dziewczyna zaczyna grzebać w przewieszonej przez ramię torbie.

– Zrób coś, żeby ten potwór zamknął dziób, wnerwia mnie – mówi Ciasto z Kruszonką.

Dziewczyna kuli się. Potem ukradkiem unosi T-shit i przyciska małe zawiniątko do piersi. Wrzask zmienia się w stłumiony ryk, kiedy małe usta zostają przyciśnięte do piersi.

W Liz budzi się współczucie, jednocześnie burczy jej w brzuchu, jakby wypiła zbyt mocną kawę. Faceci są obrzydliwi.

Twarz dziewczyny wykrzywia się z bólu, kiedy niemowlę gwałtownie gryzie ją w sutek. Obaj faceci przyglądają się ze wstrętem.

– Kurde, przy takich uschniętych cyckach też bym wrzeszczał – stwierdza drugi typek i wyciera rękawem gluta pod nosem. Pryszczaty krzywi się w uśmiechu.

Liz przygląda się dziewczynie, potem znów tamtym facetom. Najchętniej wstałaby i powiedziała im swoje zdanie. Serce zaczyna jej gwałtownie bić. Wszystko w niej krzyczy: nie rób tego!

Pociąg zatrzymuje się z piskiem hamulców na Prenzlauer Allee. Pryszczaty pochyla się do przodu i syczy do dziewczyny:

– No już, spadaj! Rusz dupę do drzwi i wypad.

Liz wstaje. Jej zielone oczy sypią iskrami.

– Co powiesz na to, żebyś to ty spadał! – Jej głos mógłby być mocniejszy i stara się ignorować buntujący się żołądek. – Zamknij jadaczkę i zostaw ją w spokoju.

Pryszczaty patrzy na nią zdziwiony. Z jego ust czuć zapach alkoholu. Drugi typ ucieka wzrokiem, patrzy przez okno w noc, przez swoje odbicie w szybie.

– No… – mówi pryszczaty, przeciągając słowa – nie ty będziesz o tym decydować, głupia cipo. Ale jeśli będziesz dla mnie odrobinę bardziej miła, być może pozwolę tej dziwce jechać dalej.

Jego wzrok zatrzymuje się na piersiach Liz. Z wycięcia wygląda kawałek trupiej czaszki. Typek z cieknącym nosem uśmiecha się głupkowato. W lewej dłoni trzyma otwartą butelkę wódki, zawiniętą w brązową papierową torbę.

– Słuchajcie, gnoje, jeśli któryś z was tknie którąś z nas, zrobię tu takie przedstawienie, że zaraz przybiegnie obsługa. – Liz pokazuje do góry na małą pękatą kamerę monitoringu, która wisi pod polakierowanym na beżowo sufitem. – I bardzo jestem ciekawa, co będzie dalej. Założę się, mieliście już kłopoty z policją. Byliście już karani przez sąd dla nieletnich? Albo skazani na prace społeczne?

Z twarzy pryszczatego znika uśmiech. Otwiera usta, żeby coś odpowiedzieć, ale ten drugi typek szturcha go łokciem w bok. Usta Ciasta z Kruszonką zamykają się.

Przyjemne uczucie, myśli Liz. Nawet bardzo przyjemne. Ale wciąż drżą jej kolana. Wychwytuje wdzięczne spojrzenie dziewczyny i uśmiecha się do niej. Niemowlę wciąż ssie łapczywie, ale już spokojniej.

Liz mimowolnie kładzie dłoń na letnim płaszczu z dość już widocznym brzuszkiem pod nim. Mimo całej niepewności robi się jej ciepło. Na początku ciąży miała uczucie, jakby wpadła do głębokiej czarnej wody. Ale obecnie czuje się dobrze, jakby przez wszystkie poprzednie lata znajdowała się głęboko pod wodą a teraz wypłynęła na powierzchnię i wyciągnęła ręce do nieba.

Kiedy wysiada na dworcu Landsberger Allee, w pobliżu parku Friedrichshain, obaj młodzi mężczyźni również wychodzą z kolejki. Cholera. Przyśpiesza kroku i skręca z Landsberger Allee w Cotheniusstraβe. Kroki za jej plecami milkną. Wydaje się, że typki gdzieś sobie poszły. Mimo to jeszcze przyśpiesza, aż staje przed drzwiami swojego domu.

Nie zauważa dużego oliwkowego samochodu dostawczego z przyciemnianymi szybami po drugiej stronie ulicy ani mężczyzny za kierownicą, który patrzy w jej kierunku. Chociaż nie zna tego mężczyzny, jedno spojrzenie w jego oczy prawdopodobnie wszystko by zmieniło, jej całe zachowanie w następnych minutach. Poczułaby lekkie drżenie nóg. To drżenie, które pojawia się zawsze wtedy, kiedy organizm produkuje adrenalinę. Jej instynkt wyraźnie zasygnalizowałby: zostań w domu. Zamknij drzwi. Wezwij pomoc!

Aby tego właśnie uniknąć, mężczyzna trzyma się w ciemności. Wie, że Liz jest sama, i wie, że Gabriel prawdopodobnie właśnie teraz skręca na podjazd i zaraz pod jego stopami zachrzęści zalany czerwonym światłem żwir.

Rozdział 4

Berlin

1 września godz. 23.41

Liz wkłada klucz do zamka, wchodzi na klatkę, drzwi same zamykają się za nią. Na pierwszym piętrze otwierają się drzwi.

– Zwariowała pani?! – krzyczy kobiecy głos. – Wie pani, która godzina?

– Przepraszam, pani Jentschke, drzwi są popsute – odpowiada Liz i przewraca oczami. Jeszcze i ona, myśli i opiera się o ścianę naprzeciwko skrzynek na listy, aby odczekać, aż Jentschke zniknie w swoim mieszkaniu. Ściana wyłożona pięknymi starymi secesyjnymi kafelkami chłodzi jej plecy, a to dobrze jej robi. Znów głaszcze się po podbrzuszu. Dwanaście tygodni! A może już trzynaście? Z Gabrielem zrobiłaby teraz jeszcze rundkę po parku. Ale sama? Przypomina sobie spacer, kiedy powiedziała mu o małym bladoróżowym plusie na teście.

Ciąża.

Ginekolożka całe lata wmawiała jej, że nie może mieć dzieci, w każdym razie nie naturalnym sposobem, ponieważ ma niedrożne jajowody. Ona za każdym razem odpowiadała, że wcale nie chce, bo niby po co? Jej dzieckiem była praca. A prawdziwe dziecko to było zajęcie dla takich kobiet jak Charlotte, jej siostra. Już same dokuczliwe bóle miesiączkowe były dla Liz wstrętne. Najchętniej pozbyłaby się miesiączkowania i tak nie było jej do niczego potrzebne.

Aż tu nagle trzyma w ręku pozytywny test.

Ginekolożce udało się jeszcze pogratulować jej zajścia w ciążę, zupełnie, jakby to było czymś oczywistym.

– Widzi pani, jeśli człowiek się wyluzuje, wtedy wszystko idzie jak po maśle. A może nie chce pani mieć dziecka?

Nie chce?

Liz była w szoku. Już całą wieczność temu wykreśliła ze swojego życia dzieci, ale z jakiegoś zwariowanego powodu los rozdał teraz nowe karty.

I to akurat z kimś takim jak Gabriel. Wydawał się jej czarnym rycerzem, spokojnym Anakinem albo Batmanem, uwięzionym we własnym życiu, z którego wychodził zawsze wtedy, kiedy widział koło siebie jakąś niesprawiedliwość. W takich przypadkach wybuchał wściekłością, tak jak wtedy, kiedy się poznali. Czasem, wobec wszystkich niesprawiedliwości, które dzień w dzień ją spotykały, i swojej bezsilności wobec nich, niczego nie pragnęła bardziej, niż być taką jak on, ale jedynym orężem, jaki miała do dyspozycji, były jej filmy dokumentalne i reportaże.

Jeśli chodzi o ciążę, pomiędzy nią a Gabrielem rozpoczęła się cicha rywalizacja o to, które z nich ma z nią większy problem.

Teraz Liz już wie, że to on jest niekwestionowanym zwycięzcą w tej rywalizacji. W jego życiu nie przewidziano miejsca dla dzieci. Szczerze mówiąc, w jego życiu nie przewidziano miejsca nawet dla niej. To, że mimo to jakieś się znalazło, graniczy z cudem.

Berlinale. Uśmiecha się, kiedy przypomina sobie, jak poznała tam Gabriela półtora roku temu. Po raz kolejny wykazała wtedy duży talent do sprowadzania na siebie kłopotów. Najpierw zdobyty z wielkim trudem wywiad z Davidem Naumannem, potem ten prawie już wyautowany bokser wagi ciężkiej Zabriski. Jego gwiazda powoli gasła, ponieważ przestał już boksować i toczyło się przeciwko niemu postępowanie o uszkodzenie ciała – kilka dni wcześniej pobił paparazzo. Mimo to wciąż należał do grona celebrytów stacji. Jego walki zawsze gwarantowały dobrą oglądalność i brał udział w co trzecim show TV2. To, że ostatnio zaczął brać narkotyki, a jego życie się rozjechało, było tak oczywiste, że aż żal było patrzeć.

Znów nie potrafiła powściągnąć języka. Znów zadała pytanie, które podpaliło lont. Zabriski wyszedł z siebie. Kiedy uderzył ją w twarz, była zbyt zaskoczona, aby w porę rzucić się do ucieczki. Kiedy złapał ją za kołnierz i zaczął szarpać, przestraszyła się. Cała ekipa TV2 zebrała się dookoła, ale nikt nawet nie kiwnął palcem. Nawet Neo, jej kamerzysta, który stał tuż za nią, nic nie zrobił, to znaczy, zrobił jedyną rzecz, jaką mógł zrobić: nie wyłączył kamery i nadal filmował.

Wtedy nagle zjawił się Gabriel. Niebieskie zimne oczy, krótko przystrzyżone czarne włosy, czarna skórzana kurtka, gdzieś tak o pół głowy niższy od Zabriskiego i wyraźnie szczuplejszy.

– Zostaw ją – powiedział. Nic więcej. W uszach Liz zabrzmiało to jak stłumiony pomruk drapieżnego kota.

Zabriski rzeczywiście ją puścił. Ale tylko po to, żeby rzucić się na Gabriela. Potem wszystko potoczyło się niewiarygodnie szybko. W jakiś czas po zajściu nikt nie potrafiłby opisać, co się dokładnie stało, nawet Liz, gdyby nie miała taśmy z kamery Neo, którą wciąż przeglądała, do przodu, do tyłu, w zwolnionym tempie.

Gabriel odtrącił prawym przedramieniem nadlatującą prawą pięść Zabriskiego, która była skierowana w środek jego twarzy, chwycił go za nadgarstek, a lewą ręką uderzył od dołu w łokieć. Staw łokciowy pękł z cichym trzaskiem i wykrzywił się pod obrzydliwie nienaturalnym kątem. Niemal w tej samej chwili Gabriel puścił nadgarstek Zabriskiego i z całej siły uderzył boksera pięścią w twarz. Cios był tak potężny, że złamał Zabriskiemu nos, bokser zawył z bólu i zachwiał się. Gabriel kopnięciem podciął nogę Zabriskiego, na której ten się opierał, i potężnie zbudowany bokser padł ciężko na podłogę. Od pierwszego ciosu Zabriskiego do posadzenia jego tyłka na parkiecie nobliwego lokalu upłynęło zaledwie kilka sekund.

Bankietowy gwar ucichł momentalnie, jakby ktoś nacisnął wyłącznik.

Dziwne było, że Gabriel w ogóle nie interesował się bokserem. Wzrok miał skierowany wyłącznie na kamerę, która go niepokoiła. Dwa szybkie kroki i już stał obok Neo, wskazał na kamerę i wyciągnął rękę.

– Taśma.

Liz wciąż dochodziła do siebie i patrzyła, jak Neo naciska guzik z napisem „Eject”. Kamera wypluła kasetę, Gabriel sięgnął po nią, schował do czarnej skórzanej kurtki i zniknął za drzwiami ze swoim błyskawicznym zwycięstwem nad Zabriskim i wywiadem Liz z Davidem Naumannem w kieszeni.

Gdyby nie zabrał tej taśmy, prawdopodobnie nigdy by go już nie zobaczyła.

A tak była zmuszona wybiec za Gabrielem na ulicę.

– Hej! Przepraszam! – zawołała. – Niech pan poczeka.

Nie odpowiedział, po prostu szedł dalej

Zadyszana próbowała dotrzymać mu kroku.

– Ja… chciałam panu podziękować. To było… bardzo miłe.

Znów brak odpowiedzi.

– Dlaczego pan to zrobił?

– Nie znoszę facetów, którzy biją kobiety.

– Inni też ich nie znoszą. Ale był pan jedyną osobą, która mi pomogła.

– Nie ma o czym mówić.

– Dlaczego nie. Przecież pan mi…

Gabriel zatrzymał się gwałtownie.

– Czego pani chce? – zapytał gniewnie. Oczy mu płonęły. Pomiędzy brwiami pojawiły się trzy pionowe zmarszczki.

– Ja… bardzo dziękuję. Pomógł mi pan.

– Wcale nie. – Wysunął do przodu nieogolony podbródek. – Pani też nie znoszę.

Liz popatrzyła na niego zdumiona.

– To dlaczego pan mi pomógł?

Gabriel wzruszył ramionami.

– To było coś jak… odruch.

– Jak co?

Gabriel nagle wydał się zmęczony, energia w jego ruchach zmieniła się w coś innego. Wyglądało to jak bezsilność, być może nawet bezradność. Odwrócił się i chciał przejść na drugą stronę ulicy.

– Niech pan zaczeka. Taśma… czy może mi pan ją oddać?

– Nie. – Nie odwracając się, wszedł na jezdnię.

– Proszę. To ważne.

– Nie mój problem.

– Nie! Boże. To… – Chciała pójść za nim, ale tuż przed jej nosem przejechał autobus, tak że dosłownie odrzuciło ją do tyłu. – Halo? Hej… Tak nie można, ten wywiad jest mi potrzebny.

Gabriel dotarł na przeciwległą stronę ulicy. Samochody przemykały pomiędzy nimi jak paski zakłóceń. Wydawał się w ogóle nie zwracać na nią uwagi i narzucił mordercze tempo.

– Hej! – krzyknęła Liz przez ulicę. – Co pan chce zrobić z tą taśmą?

Brak odpowiedzi.

– Martwi się pan z powodu bójki? Zabriski nie złoży doniesienia…

Brak reakcji.

– Chodzi panu o wywiad z Davidem Naumannem? Jest pan dziennikarzem? Może dałoby się coś załatwić. Znam faceta – powiedziała zdyszana.

Gabriel zatrzymał się, jakby wyrosła przed nim ściana, i popatrzył na nią przez ulicę.

Zgadłam. Liz przeszła przez jezdnię i podbiegła do Gabriela. Jego niebieskie oczy ślizgały się po jej ciele i śledziły jej każdy ruch.

– Naprawdę jest pan dziennikarzem? – zapytała zdyszana.

– Nie znoszę dziennikarzy.

Liz uniosła brwi.

– A dziennikarek?

– Tak samo.

– Być może powinien pan jakąś poznać. – Uśmiechnęła się. – Jeśli chce pan dowiedzieć się czegoś o Davidzie Naumannie… Niech pan idzie ze mną. Zapraszam pana na drinka.

– Kawę – powiedział Gabriel.

– Niech będzie. Być może dzięki temu będzie pan w stanie mówić pełnymi zdaniami.

Mówienie pełnymi zdaniami pozostało problemem, mimo to dwa miesiące później zadzwoniła do Gabriela, ponieważ ciągle była pod wrażeniem, jak unieszkodliwił Zabriskiego.

– Do diabła, skąd ma pani mój numer? – zapytał, kiedy rozpoznał głos Liz.

– Jestem dziennikarką. Pamięta pan?

– I?

Wahała się przez chwilę, zastanawiając się, czy telefon nie był jednak błędem.

– Miałabym dla pana pracę.

– Mam już pracę – powiedział Gabriel szorstko.

O mały włos by się już rozłączyła, ale coś ją od tego powstrzymało.

– Mógłby pan wziąć urlop.

– Urlop? – zapytał Gabriel i zabrzmiało to tak, jakby w jego słowniku nie było tego słowa. – A po co?

Liz chrząknęła.

– Będę z panem szczera. Potrzebuję kogoś, kto w wątpliwych sytuacjach mógłby ratować mi tyłek. I pomyślałam o panu.

Na drugim końcu zapanowała na krótko cisza.

– Co pani zamierza? – zapytał w końcu Gabriel.

– Muszę pojechać do Zurychu, aby zrobić wywiad z pewnym księgowym.

– Księgowym? I po co potrzebuje pani ochroniarza?

– Jego dawny szef groził mi – powiedziała Liz. – Za wszelką cenę nie chce dopuścić do skandalu.

Dziewięć dni później Liz i Gabriel zameldowali się w Europe Hotel w Zurychu, w dwóch sąsiadujących ze sobą pokojach z przejściowymi drzwiami. W nocy przed wywiadem Liz kiepsko spała. Śniło jej się, że matka zeznaje przeciwko niej na procesie. Sala rozpraw była wysoka jak kościół i całkowicie pusta. Przy ołtarzu stał jej ojciec, który walił ogromną księgą w marmurowy blat i skazał ją za herezję na śmierć na stosie. Liz obudziła się zlana potem ze strachu, chwiejnym krokiem poszła do łazienki i upadła. Jeszcze zanim się podniosła, był obok niej Gabriel, czarna postać w ciemnym pokoju.

– Wszystko w porządku? – zapytał.

Nie! – miała ochotę wrzasnąć Liz. Zabij ich, zabij oboje! Jej usta drżały.

– Ciii – powiedział Gabriel cicho. Jego głos był ochrypły i głęboki. Przeszył ją silny rwący ból w podbrzuszu. Gabriel pogłaskał ją po twarzy i poczuła, że jest mokra. Chwyciła jego dłoń, w żadnym wypadku nie chciała, żeby teraz odszedł. Sen wciąż wisiał w powietrzu.

Wolną ręką objęła Gabriela za szyję i spróbowała wstać. Jej twarz znajdowała się teraz nie dalej niż na szerokość dłoni od jego twarzy. Czuła jego oddech; poczuła, jak nagle przestał oddychać i zesztywniał, jakby ta bliskość to było już dla niego o wiele za dużo. Chwila ciągnęła się w nieskończoność, jej serce nagle zaczęło bić jeszcze szybciej. Już wcześniej waliło ze strachu jak szalone, ale teraz o mało nie wyskoczyło jej z piersi ze strachu, że on mógłby poczuć wszystko to, co ona właśnie czuła, i się wycofać. Była to jedna, trwająca całą wieczność chwila, w której oboje musieli podjąć decyzję. I wszystko zdawało się krzyczeć, że on zaraz wstanie, po prostu wszystko: jego wahanie, wstrzymany oddech, sztywny kark, palce w jej dłoni, zimne jak lód, jak gdyby nagle ogarnął go paniczny strach.

Czy jej się wydaje, czy jego wargi rzeczywiście drżą teraz bardziej niż jej własne?

Westchnęła i jeszcze bardziej się do niego przysunęła. Nie potrafiła się powstrzymać i w ciemności jeszcze bardziej przybliżyła twarz do jego twarzy. Jednocześnie buntował się jej rozum. Wszystko było po prostu nie tak. Przeklęty nocny koszmar, mężczyzna przy niej, jego wahanie, po prostu wszystko. A mimo to przyciągnęła go bliżej siebie, aż jej usta znalazły się tuż przy jego ustach. To nie był pocałunek, lecz bardziej oddychanie „usta-usta”. Taka chwila tuż przed pocałunkiem. I było w niej takie napięcie, jakby Gabriel już w nią wszedł, jakby była to zapowiedź czegoś, co musiało nieuchronnie nastąpić, co było nieuniknione i miało trwać wiecznie, obietnica, nie, spełnienie obietnicy, której żadne z nich nigdy nie odważyłoby się złożyć. Ta chwila zawierała w sobie całe jej zagubienie, a także tęsknotę za uzdrowieniem, i gdyby mogła zajrzeć do myśli Gabriela, to zalałaby się łzami, tak rozpaczliwy był jego opór. A gdyby mogła usłyszeć, co się w nich dzieje, usłyszałaby słowa: Luke, uciekaj stąd. Zabierz od niej ręce, bo je sobie spalisz, słyszysz? Spalisz się!

Czuła jego tęsknotę, tęsknotę jedenastolatka uwięzionego w ciele czterdziestoletniego mężczyzny. Lata pomiędzy jedenastym a czterdziestym rokiem życia zostały jakby nagle wymazane. Stał na krawędzi wieży, na wywołującej zawroty głowy wysokości, i chciał jednocześnie skoczyć i uciec, z powrotem do schodów z cholernie bezpieczną poręczą.

Nigdy by nie przypuszczała, że on może skoczyć. Nie przypuszczała przecież nawet, że ona chciałaby skoczyć.

Ale skoczyli. Oboje.

Liz wzdycha. Westchnienie odbija się echem od secesyjnych kafelków klatki schodowej. Wciąż się dziwi, że tak często odczuwa jego brak. Sądziła, że jest bardziej samodzielna. Potrzeba wyjścia na świeże powietrze jest coraz silniejsza. Tuż za rogiem znajduje się park Friedrichshain. I znów zastanawia się, czy to mądry pomysł, żeby jeszcze teraz samej iść na spacer. Ponownie zauważa, jak bardzo jej decyzje zależą od tego, czy on jest z nią, czy go nie ma.

Zdecydowanym ruchem otwiera drzwi, patrzy na ulicę w lewo, potem w prawo. Kolejny raz nie zauważa oliwkowego samochodu dostawczego i wychodzi na ulicę. A co mi tam, myśli. Szła tą drogą już tysiąc razy, sama albo z Gabrielem. No i przecież po obu stronach stoją latarnie.

Nic sobie nie robi z czerwonego światła na przejściu dla pieszych na Danziger Straβe i przechodzi przez tory tramwajowe. Hala do gry w badmintona na skraju parku jest o tej porze już dawno zamknięta, ale wciąż świeci się neon reklamowy. Wchodzi do parku alejką, którą ocieniają niskie drzewa.

Wokół unosi się woń psich odchodów i mokrej ziemi. Cichy szum drzew działa na jej umysł jak waleriana, małe kamyki chrzęszczą pod stopami, kluczy, aby ominąć kałuże. Czuje we włosach lekki ożywczy powiew wiatru.

Nie zauważa postaci, która trzyma się ciemności pomiędzy drzewami. Lekki wiatr wiejący w jej stronę odgania zapach mężczyzny za jej plecami i odgłos jego cichych kroków. Liz nie zauważa, że mężczyzna systematycznie ją dogania, aż jest tuż za nią, i wystarczy, żeby wyciągnął rękę, a dotknie jej płaszcza, i że szeroko rozchylonymi nozdrzami wchłania knajpiany zapach, którym jest przesiąknięty jej płaszcz, i aromat perfum na jej szyi.

Aż do chwili, kiedy pod podeszwą buta mężczyzny pęka sucha gałąź, cienka jak źdźbło trawy.

Liz zatrzymuje się mimowolnie, błyskawicznie dają o sobie znać pierwotne odruchy. Włosy jeżą się jej na karku, chce się odwrócić, a jednocześnie boi się to zrobić. Czas zdaje się rozciągać i nagle się urywa. Męskie przedramię ściska jej gardło jak w imadle. Zostaje szarpnięta w tył, ciało mężczyzny jak napięty łuk przyciska się do jej ciała. Czuje na policzku gorący oddech, coś jak pokryta bliznami skóra ociera się o jej ucho. Liz chce krzyczeć, ale przedramię na jej szyi tamuje dopływ powietrza i tylko się dusi.

– Cześć, Liz… – szepcze ochrypły głos.

O Boże, nie! Liz w panice próbuje nabrać powietrza do płuc.

– Nie opieraj się, mała – mówi głos i przedramię bezlitośnie zwiększa ucisk na jej gardło. – Zabieram cię ze sobą, urządzimy sobie imprezę. My oboje i jeszcze ktoś. Trzynastego. – Śmiech mężczyzny jest twardy jak szkło. – Cieszysz się?

– Hrrr – wydobywa się z gardła Liz, która uderza łokciem do tyłu.

– Ale jesteś silna – mówi głos. – Tyle już poznałem żałośnie słabych.

Och, proszę! Czy nikt mnie nie widzi? Oczy Liz wychodzą z orbit i wyglądają jak piłeczki do ping-ponga. Ramię mężczyzny wgniata jej krtań do środka, jej własny ciężar ciągnie ją w dół, a szyja coraz bardziej się wyciąga, jakby Liz wisiała na stryczku. Pomarańczowe od świateł miasta niebo robi się czarne jak drzewa. Gwiazdy tańczą jej przed oczami. Zrozpaczona myśli, że od razu się zsika, jak tylko umrze, i jednocześnie zdaje sobie sprawę, jak bezsensowna jest ta myśl w tym momencie.

Zupełnie niespodziewanie uścisk się zwalnia i Liz upada na ziemię jak bezbronna szmaciana lalka. Mruga oczami. Tam, gdzie jeszcze przed chwilą był mężczyzna o stalowym ramieniu i szorstkiej skórze, teraz nie ma nic.

Poszedł. Poszedł sobie! – myśli z niedowierzaniem Liz. Ale dlaczego? Chwyta ustami powietrze, jej płuca omal nie pękną. Tlen, który dociera do klatki piersiowej, przynosi ulgę. Liz próbuje wstać, ale osuwa się z powrotem na ziemię. Rozgląda się dookoła niespokojnie. Gdzie on się podział?

Strach natychmiast powraca.

A jeśli jeszcze tu jest?

Liz omiata wzrokiem krzaki po lewej i prawej stronie, następnie patrzy na alejkę i widzi powód, dlaczego mężczyzna zostawił ją w spokoju. W odległości niecałych dziesięciu metrów pali się latarnia. W jej świetle chwiejnym krokiem idą dwie męskie postacie.

Bogu dzięki! Liz chce wołać o pomoc, ale zamiast tego dostaje ataku kaszlu.

Obaj mężczyźni zatrzymują się w kręgu światła latarni.

– Ty, patrz… – Usta jednego z mężczyzn groteskowo się wykrzywiają, kiedy próbuje mówić wyraźnie. Mruży oczy, a jego wargi składają się w uśmiech pośród niezliczonych pryszczy. – Jeśli to nie jest ta dziwka z metra…

Jego kompan od kieliszka rechocze i wyciera ręką wiszące pod nosem smarki.

– I jak na złość zero kamer, głupia cipo. – Jego głos przypomina zawodzenie piły tarczowej.

– Tylko ta zasrana latarnia! – mruczy pryszczaty i kopie w nią, ale latarnia nie chce zgasnąć.

Koniec wersji demonstracyjnej.

Table of Contents

Okładka

Tytułowa

Redakcyjna

1979

Prolog

29 LAT PÓŹNIEJ

Rozdział 1

Rozdział 2

Rozdział 3

Rozdział 4